‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(16 มิถุนายน 1462)
‪พรุ่งนี้จะไปแล้วใช่ไหม
‪(ปราสาทโปเอนารี สามสัปดาห์ก่อน)
‪ทันทีที่ฟ้าสาง
‪พวกออตโตมันเริ่มเดินทัพขึ้นเหนือแล้ว
‪เรื่องนี้จะจบอย่างไร
‪ข้าก็ไม่รู้
‪แต่ไม่มีทางอื่นแล้ว
‪เพื่อที่ท่านจะได้ระลึกถึงข้า
‪และระลึกว่าครอบครัวเป็นสิ่งที่ควร ‪ต่อสู้เพื่อปกป้อง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪เจ้าชาย
‪ทหารพร้อมออกเดินทัพไปทาร์โกวิชเตแล้ว
‪ข้าเปลี่ยนแผน
‪(ค่ายออตโตมัน)
‪(ค่ายออตโตมัน ‪ห่างจากกำแพงเมืองทาร์โกวิชเต 13 กม. )
‪สุลต่าน ข้ารีบกลับมาเร็วที่สุดเท่าที่ทำได้
‪เจ้าหญิงอนาสตาเซียอยู่ไหน
‪นางอยู่ไหน
‪นางตายแล้ว
‪"นางตายแล้ว" งั้นรึ!
‪ข้าสั่งว่าให้พาตัวนางกลับมา ‪โดยอย่าให้มีอันตราย
‪นางโดดจากปราสาทลงไปยังแม่น้ำอาร์เกช
‪ราดู
‪สาบานกับข้าเดี๋ยวนี้ว่า ‪เจ้าไม่ได้ปล่อยให้นางหนีไปได้
‪เพราะความหลงผิดคิดเอาใจฝักใฝ่พี่ชาย
‪ข้าเคยทำอะไรให้ท่านกังขาความจงรักภักดีรึ
‪ขณะที่ทั้งทัพออตโตมันและทัพวาลาเคีย
‪(อิสตันบูล)
‪พุ่งเข้าสู่การศึกครั้งสำคัญหน้าเมืองทาร์โกวิชเต
‪สายลับของวลาดในฮาเร็มหลวงก็เริ่มจะจนมุม
‪(วาลาเคีย วันที่ 17 มิถุนายน)
‪ระหว่างนั้น หลังจากไล่ล่าวลาด ดราคูล่า ‪มาแล้วสองสัปดาห์
‪เมห์เหม็ดผู้พิชิต ‪กับกองทัพออตโตมันที่แสนเหนื่อยล้า
‪ก็มาตั้งค่ายที่ชายแดนเมืองทาร์โกวิชเต
‪พวกเขากำลังจะเข้าตีเมืองหลวงในไม่ช้า
‪แต่คนที่ชาวออตโตมันรู้จักกัน ‪ในนามของ "ลอร์ดนักเสียบ"
‪กลับทำให้เขตชนบทรอบๆ ‪กลายเป็นห้องแห่งความสยดสยอง
‪เข้าบุกโจมตีในช่วงกลางคืน
‪ทหารยามหายตัวไปจากค่ายออตโตมัน
‪ถูกลากตัวออกจากค่าย ‪และถูกกองกำลังของวาลาเคียฆ่า
‪เดินทัพเหน็ดเหนื่อยตอนกลางวัน ‪ตามด้วยตอนกลางคืนที่มีแต่ความผวา
‪แต่ถึงอย่างนั้น เมห์เหม็ดก็ยังไล่ตามเหยื่อ ‪เข้าไปใกล้ขึ้นทุกที
‪สิ่งที่เมห์เหม็ดทำได้สำเร็จคือ
‪จัดกองจานิสซารี ‪ให้อยู่ตรงแกนกลางของกองทัพทั้งหมด
‪จากนั้นก็ส่ง
‪ทหารธรรมดาไปเจอการโจมตีแล้วหนี
‪ขณะเดียวกันก็ค่อยๆ รุกคืบ ‪เหมือนเป็นเครื่องจักรไอน้ำ
‪มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงของวาลาเคีย
‪(ทาร์โกวิชเต) ‪(วาลาเคีย)
‪ตอนนี้เมื่อห่างจากทาร์โกวิชเต ‪เพียง 13 กิโลเมตร
‪ค่ายออตโตมันเริ่มมีบรรยากาศร้อนอกร้อนใจ
‪เมืองหลวงที่วลาดรักมากนั้น ‪เกือบอยู่ในระยะยิงปืนใหญ่ของเมห์เหม็ดแล้ว
‪พรุ่งนี้ เราจะโจมตีทาร์โกวิชเต ‪ด้วยอำนาจกัมปนาทดั่งแผ่นดินไหว
‪และจบศึกนี้เสียที
‪ข้าเล่นเกมซ่อนแอบแบบเด็กๆ นี่มาพอแล้ว
‪มันควรจะโผล่หน้ามาสู้อย่างมีเกียรติหน่อย
‪อย่าประมาทเขา
‪ท่านให้ค่ามันมากเกินไป สุลต่าน
‪มันไม่มีทางต้านทานท่านได้
‪ไม่มีข่าวฝั่งฮังการีเลยรึ
‪คนของเราพบทีมสอดแนมทีมเล็กๆ
‪ทางตอนเหนือของจุดนี้และพยายามไล่ตาม แต่…
‪มันหนีไปได้
‪ตอนนี้อาจจะนำสิ่งที่รู้ไปบอกวาลาเคียแล้ว
‪หรืออาจจะเป็นกองทัพนำของทัพที่ใหญ่กว่านั้น
‪จะให้ส่งอาคินจาห์ไปล่าไหม
‪ไม่ต้อง รักษาคนของเราไว้ด้วยกัน
‪ข้าไม่รู้ว่ากษัตริย์มัทธีอัส ‪กำลังวางกลยุทธ์หรือขี้ขลาดกันแน่
‪แต่วลาดยังไม่ได้ทิ้งไพ่ใบสุดท้าย
‪ชัยชนะข้างหน้าขึ้นอยู่กับ ‪ความรวดเร็วและแนบเนียน
‪(ค่ายวาลาเคีย)
‪ข้าจะนำทัพหน้า ปลอมตัวเป็นทหารออตโตมัน
‪เข้าประจำที่แล้ว ข้าจะส่งสัญญาณให้เข้าโจมตี
‪กว่าพวกออตโตมันจะได้ยินเสียงเป่าเขา
‪นั่นก็สายเกินไปแล้ว
‪มัจจุราชจะไปถึงตัวแล้ว
‪วลาด ดราคูล่ามีไพ่ใบสุดท้าย
‪สิ่งที่เขาเลือกคือการโจมตีกลางดึก
‪ดิมิทรี เจ้าจะนำคน 5,000 คน ‪เข้าโจมตีที่ฝั่งตะวันตก
‪ในจังหวะเดียวกัน กาเลช ‪เจ้าจะนำคนอีก 5,000 คน
‪เข้าโจมตีจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
‪เราต้องเข้าพร้อมกันห้ามล่าช้า
‪รับทราบ เจ้าชาย
‪แต่เขาไม่ได้คิดจะแค่จับคนมาเพิ่ม
‪หรือจะสังหารทหารที่ชายขอบของค่าย
‪เขาเล็งเป้าหมายที่สูงกว่านั้นมาก
‪อย่าให้พวกเติร์กรอดได้แม้แต่คนเดียว
‪เมื่อทัพออตโตมันโดนโจมตีจากทั้งสองฝั่งแล้ว
‪ข้าจะแอบเข้าไปในกระโจมสุลต่าน
‪และตัดหัวไอ้งูพิษนั่นเสีย
‪เขาตั้งใจจะฆ่าสุลต่าน
‪หาตัวและฆ่าเมห์เหม็ด เท่ากับว่าจะจบสงคราม
‪และอาจจะทำให้ ‪ออตโตมันไม่สามารถเป็นมหาอำนาจได้ต่อ
‪ทำให้อาณาจักรนั้น ‪ต้องมีสงครามภายในวุ่นวายอีกครั้ง
‪นี่ไม่ใช่การเดิมพันมั่วๆ ‪แต่เป็นเป้าหมายที่ทำได้จริง
‪กลยุทธ์ของวลาดนักเสียบที่ใช้การโจมตีกลางดึก
‪ไม่ได้วาดขึ้นมาจากอากาศ
‪(มิไฮ-ฟลอริน ฮาซาน ‪นักประวัติศาสตร์ยุคกลาง)
‪วลาดใช้กลยุทธ์ที่อเล็กซานเดอร์มหาราชเคยใช้
‪ในการรบกับทัพเปอร์เซียและดาริอุส
‪เมื่ออเล็กซานเดอร์ที่สาม ‪อเล็กซานเดอร์ เมกัสเข้าโจมตีดาริอุส
‪จุดสำคัญของศึกเกากาเมลา ‪คือการลอบสังหารดาริอุส
‪เขารู้ว่าทันทีที่สังหารดาริอุสได้
‪ทัพเปอร์เซียจะระส่ำระสาย
‪การโจมตีกลางดึกเช่นนี้
‪คือการพยายามฆ่าสุลต่านในคืนนั้นเลย
‪แค้นที่วลาด ดราคูล่าตามชำระ ‪ยาวนานสิบปีกำลังจะสำเร็จ
‪(พระราชวังหลวงออตโตมัน ปี 1452)
‪(แปดเดือนก่อนยึดกรุงคอนสแตนติโนเปิล)
‪ขอกริช เจ้าชาย
‪อีกเล่มหนึ่งด้วย
‪สุลต่านกับข้าเป็นเพื่อนเก่าแก่กัน ไม่รู้เหรอ
‪แสนใกล้ แต่แสนไกลเหลือเกิน
‪ท่านคงจะเป็นซากานอสปาชา
‪มือขวาตัวจริงของเมห์เหม็ด
‪ข้าได้ข่าวว่าเขาให้ค่ากับคำของท่าน ‪มากกว่าฮาลิลปาชาเสียอีก
‪อัครเสนาบดีกับข้า ‪ต่างแนะว่าเขาไม่ควรให้ท่านเข้าพบวันนี้
‪แต่ท่านสุลต่านมีจุดอ่อนกับการทำการกุศล
‪พวกเราคนหนึ่งเป็นเจ้าชาย
‪อีกคนเป็นเจ้าของเล้าหมู ‪ซึ่งแกล้งทำตัวเป็นอำมาตย์
‪อย่าลืมโค้งคำนับ
‪ถึงแม้จะไม่ได้ผลกับกรณีพ่อจอมทรยศของท่าน ‪แต่ดูเหมือนท่านถูกฝึกมาดี
‪น้องวลาด ได้พบซากานอสปาชาแล้วสินะ
‪- โลกสองโลกมาพบกัน ‪- ท่านพี่เมห์เหม็ด
‪สุลต่าน
‪- น้องข้า ‪- ดีใจที่ได้พบท่าน
‪ขอแสดงความเสียใจที่สูญเสียท่านพ่อ
‪ปัญญาของท่านจะเป็นสิ่งที่ทุกคนระลึกถึง
‪พร้อมกับความอดทนต่อคนที่ ‪ทำให้ท่านพ่อผิดหวังด้วย
‪เมห์เหม็ด
‪สุลต่าน ข้ามาขอกองทหารสักไม่กี่ร้อยคน
‪เพื่อช่วยให้ข้าชิลบัลลังก์กลับคืนมา
‪เพื่อที่ท่านจะได้มีพันธมิตร ‪อยู่บนบัลลังก์วาลาเคียอีกครั้ง
‪ตอนนี้ไม่ใช่เวลารบในศึกเล็กศึกน้อย ‪เจ้าชายวลาด
‪เรากำลังจะรบกับพวกโรมัน ‪และข้าตั้งใจจะยึดคอนสแตนติโนเปิลให้ได้
‪- เมห์เหม็ด ‪- เจ้ากำลังพูดอยู่กับสุลต่าน
‪อย่าได้สามหาว
‪ตอนที่ข้าไปจากพระราชวังนี้
‪ท่านสาบานว่าจะมาช่วยหากข้าต้องการ
‪- ข้าต้องการทัพเดี๋ยวนี้ ‪- จงเคารพสุลต่าน!
‪ข้าไม่ใช่เชลยที่นี่อีกต่อไปแล้ว ‪และท่านก็หาใช่ผู้คุมของข้า
‪แต่เจ้าอยู่ในวังของข้า กำลังขอให้ข้าช่วย
‪- เราจะช่วยท่านหลังจาก… ‪- "เรา" รึ
‪ออกไป
‪ไปให้หมด!
‪น้องพี่
‪น้องพี่ ขอให้อดทน ‪และแสดงความจงรักภักดีก่อน วลาด
‪มาสู้ศึกโรมันกับข้า
‪พวกมันทั้งอ้วนและโลภมากอยู่ในกำแพงเมือง
‪ข้าสัญญา
‪ได้เมืองคอนสแตนติโนเปิลเมื่อใด
‪เจ้าจะได้กำลังพลและอาวุธที่จำเป็น
‪ข้าไม่สนใจจะเป็นทหารรับจ้าง
‪สิทธิ์กำเนิดคือสิ่งเดียวที่ข้ามีติดตัวในโลกนี้
‪ข้าต้องชิงบัลลังก์ตอนนี้ ‪มิฉะนั้นข้าจะเสียมันไปชั่วนิรันดร์
‪เมห์เหม็ด ข้าขอในฐานะพี่น้อง…
‪ข้าได้ใจดีและมอบ
‪โอกาสที่จะกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกัน ‪ในเอดีร์เนแห่งนี้
‪ข้าจะไม่ยื่นข้อเสนอเช่นนี้อีก
‪มีคนมากมายที่ต้องเอาชีวิตไปทิ้ง ‪ที่หน้ากำแพงเมืองคอนสแตนติโนเปิล
‪สุลต่าน ขอให้ท่านโชคดีในความพยายามนั้น
‪(ชานเมืองทาร์โกวิชเต ปัจจุบัน)
‪ที่ชานเมืองทาร์โกวิชเต ‪ทัพออตโตมันเตรียมเข้ายึดเมืองขั้นสุดท้าย
‪ด้วยการเร่งทำการเพื่อเตรียมยึดเมืองหลวง
‪- เราคิดว่าพบตัวสายลับของวลาดแล้ว ‪- พามาให้ข้าถามเป็นๆ
‪พร้อมกับข่าวลือเรื่องสายลับและมือสังหาร ‪ในค่ายของสุลต่านเอง
‪การที่วลาดจะมีสายลับอยู่ในค่ายออตโตมัน ‪ไม่เพียงแต่เป็นไปได้
‪แต่แทบจะมั่นใจได้เลยทีเดียว
‪มีการทำแบบนี้กันมาก่อนแล้ว
‪เมื่อปี 1389 สุลต่านมูรัดที่หนึ่ง
‪ซึ่งเพิ่งเอาชนะทัพครูเสดได้
‪ถูกลอบสังหารในค่ายตัวเองจากทัพของศัตรู
‪พวกนั้นไม่สงสัยเลย
‪(อิสตันบูล)
‪(ฮาเร็มหลวง)
‪มื้อค่ำของสุลตาน่ากุลบาฮาร์
‪มาราฮาทุน ‪ข้านำมื้อค่ำของสุลตาน่ากุลบาฮาร์มาให้
‪จานโปรด โพดลิชเชิน
‪ช่างคิดนัก แม่หนู
‪น่าเสียดาย คืนนี้นางคงไม่กินอะไร
‪มีปัญหาอะไรรึ
‪ช่างน่าเห็นใจ ดูเหมือนมีคน ‪ลอบเข้าไปในห้องนอนเมื่อหลายคืนก่อน
‪จนกระทั่งกลัวอกสั่นขวัญแขวน
‪ตั้งแต่นั้นก็ไม่ค่อยมีความอยากอาหารอีก
‪แย่จังเพคะ
‪หวังว่าท่านหญิงจะกลับมาอยากอาหารอีก
‪นั่งก่อนสิ แม่หนู
‪ข้าสั่ง
‪ถ้ามีสายลับก็คงน่าจะอยู่ในหมู่พวกเรา
‪มาดูกันว่ามันรู้เรื่องอะไรบ้าง
‪จับได้ว่ามันปลอมเป็นทหารพวกเราคนหนึ่ง
‪พยายามทำลายปืนใหญ่
‪มันแทงคนของเราไปหนึ่งคนด้วย
‪ไม่ยอมปริปากแม้แต่คำเดียว
‪ทำงานสกปรกให้เจ้าชายวลาดสินะ
‪หรือว่า
‪เจ้าแค่อยากมาดูปืนงามๆ โตๆ ของเราใกล้ๆ
‪ก่อนที่มันจะทำลายทาร์โกวิชเตจนย่อยยับ
‪สุลต่าน ตัดหัวมันเลยเถิด
‪มีสายลับคนอื่นในค่ายนี้อีกไหม
‪วลาด ดราคูล่าอยู่ไหน
‪เจ้าไม่เข้าใจอะไรที่ข้าพูดเลย
‪หรือเข้าใจ
‪- ราดู ‪- สุลต่าน
‪บอกเจ้าวาลาเคียคนนี้ว่า ‪หากบอกมาว่าวลาดซ่อนตัวอยู่ที่ใด
‪และยอมบอกชื่อสายลับคนอื่น
‪ข้าจะมอบเงินให้ ‪มากกว่าที่มันเคยเห็นมาในชีวิต
‪น่าเสียดายที่อาหารดีๆ จะต้องเสียเปล่า
‪เจ้ากินสิ
‪ข้าไม่หิว เจ้าหญิง
‪ข้ามีงานต้องไปทำต่อ
‪เจ้ามาจากไหน…
‪- เอเลน่า ‪- เอเลน่า
‪บัลกาเรีย
‪ไม่ได้มาจากเหนือกว่านั้นรึ
‪วาลาเคีย
‪เจ้าหญิง ข้าต้องไปแล้วจริงๆ
‪เจ้าชายวลาดอยู่ไหน
‪ถ้าเจ้าบอกเรา
‪สุลต่านจะมอบเงินให้ ‪มากกว่าที่เจ้าเคยเห็นมาในชีวิต
‪ไปตายซะ ไอ้คนทรยศ!
‪บอกมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าก็ช่วยไม่ได้
‪ถามอีกครั้ง แต่รอบนี้
‪บอกเขาว่าหากไม่ยอมบอกสิ่งที่ข้าอยากรู้
‪ข้าจะเลื่อยตัวมันเป็นสองท่อน ‪แล้วให้อีกาบินมาจิกไส้พุง
‪เขาจ่ายเงินจ้างเจ้ารึ
‪หรือจับคนที่เจ้ารักไป
‪เจ้าชายวลาดอยู่ไหน
‪หากไม่บอกเรา
‪สุลต่านจะเลื่อยตัวเจ้าเป็นสองท่อน ‪แล้วให้อีกาบินมาจิกไส้พุง
‪นี่ช่างเสียเวลาเปล่า
‪- พาตัวมันไป ‪- เดี๋ยว!
‪เจ้าทั้งยากจนและเป็นหญิง
‪โลกนี้ทำให้เจ้าต้องตกเป็นเหยื่อของคนเจ้าเล่ห์
‪เห็นๆ อยู่ว่าเจ้าไม่มีทางเลือกเลย แม่หนู
‪ขอบคุณ เจ้าหญิงมารา
‪ข้าขอลองอีกครั้ง
‪ข้าคือน้องชายแท้ๆ ของเจ้าชายวลาด
‪ข้าอยากจะช่วยเขา
‪แต่จำเป็นต้องส่งข้อความให้เขา
‪จะช่วยข้าได้หรือไม่
‪เอาข้อความไปไว้ใต้รางน้ำคอกม้า ‪จุดที่ห่างจากค่ายมากที่สุด
‪เรามีคนตรงนั้นที่จะ ‪นำสารไปส่งให้เจ้าชายวลาดได้
‪ดี
‪ทีนี้ ถ่มน้ำลายรดหน้าข้า
‪แล้วเรียกข้าเป็นคนทรยศ
‪ไอ้คนทรยศ!
‪เขาบอกให้เอาเงินของท่านไปทิ้งเสีย
‪แต่ถึงอย่างนั้น เจ้าก็เลือกผิดข้าง
‪แต่เจ้าหญิง ข้าเพิ่ง…
‪ความจงรักภักดีของชาววาลาเคีย ‪น่าประทับใจนัก
‪แต่ข้าจะให้เจ้าเลือกเป็นครั้งสุดท้าย
‪เลือกว่าจะตายอย่างไร
‪ประหารมันเสีย
‪ท่านพี่! ท่านพี่ เดี๋ยว!
‪ไม่มีอะไรต้องพูดอีกแล้ว
‪อยู่ที่นี่กับเราเถอะ!
‪แล้วทำอะไร
‪คุกเข่าอ้อนวอนให้สุลต่านพอใจงั้นรึ
‪ท่านพี่ เราคือครอบครัวของพี่
‪เจ้าคือครอบครัวของข้า ไม่ใช่เมห์เหม็ด
‪วลาด
‪อะไรอีก
‪ข้าอยากให้เราสามคนกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง
‪เหมือนสมัยเรายังเด็ก
‪น้องข้า เวลานั้นผ่านไปนานแล้ว ‪โลกเปลี่ยนไปแล้ว
‪แต่…
‪เมห์เหม็ดสัญญาว่าจะช่วยพี่ ‪หลังจากที่ยึดกรุงคอนสแตนติโนเปิลได้
‪ลืมตาได้แล้ว ราดู
‪ระวังสิ่งที่สุลต่านสัญญาว่าจะให้ ‪แลกกับความภักดีของเรา
‪ข้าได้ข่าว
‪หลังจากละหมาดค่ำแล้ว สุลต่านจะอยู่ในกระโจม
‪ตามลำพังโดยไม่มีคนอารักขา
‪เราต้องลงมือให้ไว
‪สายของท่านรู้ไหมว่าเราจะโจมตี
‪รู้มากพอ
‪เจ้าชาย
‪ที่นั่นจะมีพวกจานิสซารีเต็มไปหมด
‪พวกนั้นจะถูกดึงความสนใจ
‪และข้าจะเข้าถึงตัวเมห์เหม็ดได้
‪ขณะที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าหุบเขาคาร์พาเธียน ‪ทัพของวลาดก็เตรียมตัว
‪เพื่อการเข้าโจมตีค่ายออตโตมันครั้งใหญ่
‪ทหารกว่า 10,000 คนที่เหลืออยู่ ‪เป็นทหารที่ผ่านศึกร้อนหนาวมามากที่สุด
‪เคยมีคนเสนอแนวคิดบ้าๆ ‪ในวงการประวัติศาสตร์โรมาเนีย
‪ตอนนี้นักประวัติศาสตร์ชาตินิยมแก่ๆ ‪บางคนก็ยังชอบอยู่
‪ว่าจอมทัพโรมาเนียจะเกณฑ์ไพร่ไปลงสนามรบ
‪ซึ่งแน่นอน นั่นเป็นเรื่องไร้สาระ
‪ต่อให้ติดอาวุธให้กับไพร่ ‪พวกนั้นจะไม่สามารถต่อสู้ในศึกประชิดตัวได้
‪เพราะถ้าทหารจานิสซารีคนหนึ่ง ‪มายืนตรงหน้าไพร่ชาวโรมาเนียสิบคน
‪ต่อให้เขามีอาวุธอะไรก็ตาม ‪ไพร่สิบคนนั้นน่าจะอยู่ได้ไม่ถึงห้านาที
‪ห่างไปแค่ไม่กี่กิโลเมตร ค่ายออตโตมันเงียบสนิท
‪หลังตะวันตกดิน
‪สุลต่านสั่งให้ทหารส่วนใหญ่อยู่ในกระโจม
‪มาถึงจุดนี้ ทัพออตโตมันตื่นกลัว
‪พวกเขาชินกับการถูกโจมตีเสมอๆ
‪นั่นทำให้รู้สึกแตกตื่น
‪เมห์เหม็ดพยายามรักษาวินัยภายในค่าย
‪ด้วยการสั่งว่าหลังอาทิตย์ตกดิน
‪ทหารจะต้องอยู่ในกระโจม ห้ามออกมา
‪มีหน่วยที่เฝ้ายามรักษาความปลอดภัย
‪แต่นอกนั้นแล้ว ยามกลางคืน ‪ให้มีความเคลื่อนไหวในค่ายน้อยที่สุด
‪สุลต่าน ทหารเข้ากระโจมหมดแล้ว
‪เหลือเพียงทหารยามดังที่สั่ง
‪มาห์มูดปาชา
‪ขอรับ สุลต่าน
‪ขอกลอนสักบทก่อนเจ้าจะไป
‪เพื่อเตือนเราว่า โลกเลวร้ายใบนี้ ‪ยังเหลือความงดงามอยู่บ้าง
‪ข้า…
‪ข้าจะถือเป็นเกียรติมาก สุลต่าน
‪ใจข้าไม่อาจต้านดอกกุหลาบ
‪จะทำอย่างไรหากมีกุหลาบทั้งสวน
‪หากขาดเจ้าแล้ว ที่รักของข้า
‪ข้าจะทำอย่างไรกับชีวิตและโลกใบนี้
‪หากมีผู้ใดในทั้งสองโลก ‪ได้แง้มเห็นใบหน้าของเจ้า
‪ทันใดนั้นข้าก็เลือดเข้าตา
‪ข้าจะทำอย่างไร
‪เมื่อนึกถึงริมฝีปากของเจ้า สุดที่รัก
‪ข้าดื่มไม่รู้จบ แต่…
‪จะให้ทำเช่นไรกับไวน์แดงดั่งเลือด ‪ขณะที่ใจข้ายังเต้นระส่ำ
‪ดอกทิวลิปที่บานในทะเลทรายจะมีประโยชน์ใด
‪หรือกุหลาบกลิ่นกำจายในสวนเขียวชะอุ่ม
‪หากใบหน้าระเรื่อของเจ้ามิอยู่ที่นั่น
‪ข้าจะทำอย่างไร ‪กับดวงจันทร์บนสวรรค์
‪ข้าจะยอมสละชีพเพื่อล่าดวงใจ
‪และเพรียกหาดั่งนกไนติงเกล ‪เมื่อระลึกถึงเจ้า
‪ราตรีสวัสดิ์ มาห์มูดปาชา
‪วลาด นี่ของวาลาเคีย
‪เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว
‪ความเกลียดชังทำให้เจ้ามืดบอด วลาด
‪เรื่องนี้บ้าคลั่งนัก เจ้าทำแบบนี้ทำไม
‪ท่านพ่อ ท่านทำแบบนี้ได้ยังไง
‪ท่านทำลายครอบครัวของข้า
‪ไม่ใช่ ข้าปกป้องเจ้าต่างหาก!
‪ขออีกรอบ ฮัมซาเบย์ ข้าต้องแก้แค้น
‪ข้ามอบมิตรภาพให้เจ้าเสมอ
‪โกหก!
‪น้องวลาด
‪ท่านพี่เมห์เหม็ด
‪เมห์เหม็ด ลืมเด็กซึ่งมาอยู่หน้าบ้าน ‪เมื่อหลายปีก่อนเสีย
‪ไม่มีแล้ว
‪เด็กคนนั้นตายไปแล้ว
‪ขอให้อดทน ‪และแสดงความจงรักภักดีก่อน
‪เมห์เหม็ด ข้าขอในฐานะพี่น้อง
‪ข้าใจดีและได้มอบโอกาส ‪ที่จะกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันในเอดีร์เน
‪สู้กับข้าสิ เมห์เหม็ด
‪วาลาเคียจะเป็นหลุมศพของเจ้า
‪ท่านดูเป็นออตโตมันมากกว่าสุลต่านเสียอีก
‪ใต้อาภรณ์ออตโตมัน
‪คือดวงใจของเทพแห่งสงครามวาลาเคีย
‪จะให้ข้าพูดถึงพระเจ้าก็ได้
‪แต่พวกเจ้ามีพระเจ้าในจิตวิญญาณอยู่แล้ว
‪จะให้ข้าพูดถึงเกียรติก็ได้
‪แต่พวกเจ้าให้เกียรติวาลาเคียแล้ว ‪เมื่อตอบรับการเรียกให้มารบ
‪จากอาร์กิช จูร์จู เบรย์ลา
‪สลานิค บูคูเรชตีและทาร์โกวิชเต
‪สู้
‪เรายืนอยู่ ณ ขอบแห่งชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่
‪ยิ่งใหญ่ที่สุดที่โลกได้พบเห็นมา
‪หากใครไม่พร้อมสละชีพ
‪ไปเสียเดี๋ยวนี้
‪เพราะคืนนี้ เราจะชำระแค้นของพระเจ้า
‪กับไอ้คนที่กล้าเรียกตัวเองว่าซีซาร์คนใหม่!
‪ชัยชนะ!
‪สุลต่าน คืนนี้ท่านต้องการอะไรอีกไหม
‪ไม่ต้อง ไปได้แล้ว
‪พระเจ้า อภัยให้ข้าด้วย
‪กับสิ่งที่ข้าจำเป็นต้องทำ
‪ที่จุดห่างจากค่ายของออตโตมัน
‪แสงคบเพลิงนับพันจุดสว่างในความมืด
‪มัจจุราชออกเดินทัพแล้ว
‪การเข้าตีที่จริงวางแผนมาดีมาก
‪เราเห็นว่าวลาดให้ทหาร ‪แต่งตัวด้วยชุดของออตโตมันอีกครั้ง
‪เขาใช้ม้าตัวเมียแทนที่จะใช้ม้าศึก
‪เพราะจะได้ไม่ส่งเสียง ‪ระหว่างทางไปยังค่ายออตโตมัน
‪- ดิมิทรี ‪- ใช่แล้ว เจ้าชาย
‪แล้วเจอกันที่กระโจมสุลต่าน
‪ที่ค่ายออตโตมันนั้นเงียบสงัด…
‪จนกระทั่งทัพวาลาเคียพุ่งออกมาจากความมืด
‪ข้าศึกบุก!
‪เป็นการโจมตีทางการทหารที่ฉลาดมาก ‪จากคำสั่งของวลาดนักเสียบ
‪ซึ่งให้ทหารใส่เครื่องแบบทหารเติร์ก
‪และเมื่อเขาเป่าแตรในคืนนั้น ‪ทหารก็เข้าโจมตีค่ายออตโตมัน
‪คบเพลิงจุดไฟเผาทุกอย่างที่เอื้อมถึง
‪จากนั้นทหารวาลาเคียส่วนใหญ่ ‪ก็รีบเปลี่ยนมาใช้ธนู
‪โจมตีทั้งหน้าและหลังไปทั่วค่าย
‪กองทัพออตโตมันที่กำลังอึ้ง ‪พากันวิ่งออกมาจากกระโจม
‪แต่ต้องพบกับความโกลาหลเหมือนนรก ‪เกิดขึ้นอยู่รอบตัว
‪และไม่สามารถแยกทหารวาลาเคียที่ปลอมตัว ‪จากทหารของฝ่ายเดียวกันได้
‪เขาออกมาแล้วเห็นว่า ‪ทหารเติร์กฆ่าทหารเติร์กด้วยกัน
‪เท่ากับทุกคนเริ่มฆ่ากันเอง
‪ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ‪มีร่างหนึ่งแอบหลบผ่านทั้งค่ายไป
‪อย่าให้มันรวมตัวได้!
‪กาเลชไปไหน
‪โจมตีต่อ!
‪สู้เร็ว เราโดนโจมตีแล้ว!
‪เดี๋ยวข้าตามไป
‪เฮ้ย เจ้า หยุดก่อน!
‪สวัสดี พี่ชาย
‪คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม