CO NA SOBIE MASZ?
LUŹNĄ BAWEŁNIANĄ KOSZULĘ SZNUROWANĄ POD SZYJĄ
Dość konkretnie.
CO MI TERAZ ROBISZ?
CAŁUJĘ CIĘ
NAMIĘTNIE
GDZIE?
JESTEŚMY W… POLU PSZENICY
KONTYNUUJ…
Eugene, dobierz się do cycków.
WIEJE DELIKATNA BRYZA…
JADĘ KONNO DO ZAMKU…
ZATRZYMUJĘ SIĘ, BY KOŃ NAPIŁ SIĘ WODY Z JEZIORA…
Chwileczkę.
Merci.
DLACZEGO JESTEŚMY W POLU?
TAKĄ MAM FANTAZJĘ
JESTEŚ DAMĄ, A JA GIERMKIEM. ŚCIĄGAM SACZEK, OBNAŻAM TRZONEK…
Co, do diabła?
ROZPINAM CI KIECKĘ I DOSTRZEGAM TWÓJ KOBIECY KWIAT…
Co, do chuja?
Przepraszam. Mój chłopak nazwał moją waginę „kobiecym kwiatem”.
Rzuć go w diabły.
WRÓCIMY DO TEGO
Merci.
Jesteśmy w Beaumont-Hamel, na polu bitwy nad Sommą.
W pierwszym dniu Brytyjczycy stracili tu ponad 19 000 żołnierzy,
co czyni go jednym z najkrwawszych w historii brytyjskiego wojska.
Panie Hendricks.
Dziękuję, pani Sands. A teraz kilka zasad.
„Zasad? Zwykle jest pan zabawny”.
Wiem o tym, Ruby, ale koniec z byciem miłym.
Pani Sands podzieli was na grupy.
Słyszałaś o Ruby?
Wiem. Rzucił ją Otis Milburn!
Macie być w pełnych mundurkach.
Przez cały czas.
Żadnych luźnych krawatów. Reprezentujemy dziś szkołę, ludzie.
- Żadnych dramatów. - Otis, tutaj.
- Nie może być w naszej grupie. - To palant.
W porządku, proszę pani.
Przynajmniej tyle mogę dla niego zrobić. W końcu złamałam mu serce.
To ma większy sens.
Będę mógł potrzymać broń?
Nie, Kyle.
Już pytałeś. Bomby też nie.
Nie, Ericu.
- Nie możesz w tym jechać. - To mój dres.
W Nigerii nie możesz zwracać na siebie uwagi.
To dla ciebie niebezpieczne. To nie Anglia.
Co masz na myśli, mamo?
Dobrze wiesz.
Idź się przebrać.
Pospieszcie się! Macie pół godziny, by się spakować.
Wolałbym być z wami. Nie znam ich.
Nie wymiękaj.
Poznasz nowych ludzi.
A teraz zmykaj, głuptasie.
Przez Steve’a czuję się strasznie arachnofobicznie.
Chyba klaustrofobicznie? Arachnofobia to lęk przed pająkami.
Nie, kocham pająki. Uwielbiam ich włochate nóżki.
Ile osób tu zginęło?
Dużo.
JAK PRZEBIEGA WYCIECZKA?
NA RAZIE DOBRZE! JESTEŚMY NAD SOMMĄ.
Jak twoja kumpela Hope?
- Właśnie pisała. - Wykorzystuje cię.
A ja ją. W ten sposób osiąga się cele.
- Skoro ci to odpowiada. - Tak.
Poruczniku!
Kraj cię potrzebuje.
Przyjdź na forum i opowiedz o mundurku. Najwyraźniej cię to zajmuje.
Dzięki, ale nie, dzięki.
Inni uczniowie też by na tym skorzystali.
To niech sami o tym opowiedzą.
Ścigamy się na szczyt. Start!
GDY O TOBIE MYŚLĘ…
MÓJ MIECZ TWARDNIEJE
Ruby, pogadajmy.
Nie patrz na nią i się nie odzywaj.
- Próbuję przeprosić. - Cicho bądź. Denerwujesz Ruby.
Jakob, zaczekam w samochodzie!
Już idę.
Nazywam się Hope Haddon. Mam wizytę u doktor O’Dern.
Jean Milburn.
Tak.
Jestem Hope.
Nowa dyrektor.
Tak, wiem, kim pani jest.
Musi być pani wykończona.
Nowa książka i dziecko w drodze.
Tak, to prawda, ale nie lubię siedzieć bezczynnie.
Jak się pani pracuje w Moordale?
Musiałam zająć się wieloma kwestiami, jak sama pani wie.
Opisuje je pani w książce.
Czytała ją pani?
Przejrzałam.
Ciekawe podejście,
ale mamy inny punkt widzenia, jeśli chodzi o edukację.
Tak, widziałam nowy program wychowania seksualnego.
Wygląda na to, że propagujecie abstynencję.
Nie tyle abstynencję, co powściągliwość,
co jest ważnym przymiotem,
zwłaszcza u uczniów, którzy powinni skupić się na nauce.
Niestety powściągliwość nie idzie w parze z burzą hormonalną.
Chyba nie docenia pani nastolatków.
Dałem pani zły formularz. Ten jest dla starszych mam.
- Miło było poznać. - Tak.
Gdyby chciała pani zgłębić temat,
z przyjemnością przedstawię pani mój punkt widzenia.
Spróbuję znaleźć czas.
Fantastycznie.
Trochę niezręcznie.
Bo ja jestem z twoją byłą dziewczyną, a ty ukradłeś Rahimowi chłopaka.
To miałem na myśli.
Sądziłem, że jeśli powiem to na głos, będzie mniejsza spinka.
Ja też spotykałem się z Aimee. Sprawdzimy okopy?
Ja… nie ukradłem ci chłopaka.
Właśnie że tak.
- Naprawdę lubiłem Aimee. - Tak?
Bardzo miła. Prawdziwa maszyna do ruchania.
- Ty to masz fart. - To było niestosowne.
- Grzybka? - Nie, dzięki.
Czemu nie chcesz poruszyć tematu mundurka?
Bo to i tak niczego by nie zmieniło.
- Warto spróbować. Może… - Stary.
Po prostu się dobrze bawmy.
- Tak? - Dobra.
Grzybka?
Jak myślisz?
Ludzie, znalazłem bunkier.
Jakie kwestie mam poruszyć na forum uczniowskim?
W szkole powinny być darmowe podpaski i tampony.
Świetny pomysł.
Zrobisz mi z nim fotkę?
Jasne.
Kim jest Eugene i co chce zrobić z twoją słodką szparką?
To mój chłopak i wysyłamy sobie sprośne SMS-y.
Chyba lubi średniowieczne panny.
Nazywa swojego fiuta członem.
A moją waginę kobiecym kwiatem. Niezbyt mnie to rajcuje.
Ale lubisz fantastykę.
Tak, w grach planszowych, nie gdy mam ochotę się pieprzyć.
Daj temu szansę.
Możesz się zdziwić.
Ola też uwielbia teraz odgrywać kosmitów.
Mogę spróbować.
Pomogę ci. Jestem geniuszem erotyki.
Mężczyźni sypiali w bunkrze w czterogodzinnych zmianach.
Podczas snu szczury odgryzały im kawałki ciała.
Brutalne.
Mięso oszczędzano na bitwy.
A więc dobry posiłek oznaczał, że następnego dnia można było zginąć.
Podczas I wojny światowej zrekrutowano 250 000 chłopców.
W naszym wieku.
Niesamowite, że ludzie musieli iść na wojnę.
Niestety niektórzy nadal muszą.
Na co mamy patrzeć? To praktycznie złomowisko.
Czemu nie jesteśmy przy wieży Eiffla? Wyszłyby lepsze selfie.
Chyba mamy sobie wyobrazić, jak to wtedy wyglądało.
- Słyszałaś coś, Olivio? - Nie, to musiał być wiatr.
Albo duch wojny.
- Na co się patrzysz? - Właśnie. Przestań.
Nienawidzi cię.
Dzięki za wsparcie, ale sama się z tym uporam.
Czuję się okropnie.
Nie chciałem cię zranić i nie chcę, byś mnie nienawidziła.
Nie nienawidzę cię.
Choć byłoby mi wtedy łatwiej.
Ale na razie nie mogę być blisko ciebie.
Rozumiem.
I ulżyło mi.
Dobra, chodźcie.
- Allez! - Serio? Minęło dopiero pół godziny.
Francja jest do dupy.
Kto to obdżektor?
Ktoś, kto odmawia służby ze względu na przekonania.
Też chciałabym bronić swoich przekonań.
Jak ty na wychowaniu seksualnym.
W życiu nie byłabym na tyle odważna.
Myślę, że tak.
Ja…
migdaliłam się z Isaakiem.
Co?
Gadaj!
- Jak było? - Dobrze.
Rozumiemy się.
Chyba z nim spróbuję.
Wiesz, że Otis i Ruby się rozstali.
Tak, słyszałam.
Co z tego?
- Pomyślałam, że… - Że co?
Cóż…
- Myślałam, że… - Powiedziałam, że spróbuję z Isaakiem.
Otis mnie już nie obchodzi.
Jasne, spoko.
Cieszę się.
Dzięki.
JAK WYCIECZKA? ELSIE POZDRAWIA
- Spieprzaj, Anna. - Co z nią?
Zapłaciła za wycieczkę bez pytania.
Nie ona, tylko ja.
Co masz na myśli?
Poprosiłam mamę, by zapłaciła. Wiedziałam, że nie przyjmiesz kasy.
Dlaczego to zrobiłaś?
Bo chciałam, żebyś pojechała.
Nie musisz oddawać. Kasa nie ma znaczenia.
Dla mnie ma.
Wracajmy do autokaru.
„Chcę zdjąć saczek i wyswobodzić twój piękny człon,
a potem kochać się z tobą w wąwozie pełnym dzwoneczków,
gdzie zwilżysz moją ukrytą brzoskwinkę swoim książęcym językiem”.
Nie, nie wyślę tego.
To nie ja.
Ale dziękuję. I nie zapomnijcie o forum.
Niektórzy nie mają wyobraźni.
Też bym się nie obraziła, gdybyśmy czasem kochały się bez kostiumów.
Nie wiedziałam, jak ci to powiedzieć.
Dlaczego?
Żebyś nie poczuła się głupio.
Czemu nie chcesz odgrywać kosmitów? Nie lubisz tego?
Lubię, ale czasem to trochę dziwne.
Wracajmy do autokaru.
- Lil! - Allez!
Jedziemy na kolejny cmentarz i jestem nakręcony!
To znaczy umiarkowanie podekscytowany i będę was miał na oku.
Mamy kwadrans spóźnienia.
- Serio? - Tak.
Terry, dam ci 20 euro, jeśli będziemy na czas.
- Dobra. - Super.
Ruchy, Quentin. Chcesz poślubić Francję?
Jezu!
Terry!
Zapnij pasy.
Poprosimy Kyle’a, by zamienił się miejscami?
Nie, nie trzeba.
Byli za młodzi na śmierć.
Niektórzy w naszym wieku.
Dobrze, Hope.
Skoro minęło tylko sześć tygodni od ostatniego zapłodnienia in vitro,
radziłabym odczekać, zanim spróbujemy ponownie.
Oby nie za długo.
Rozważałaś inne opcje, jak adopcja?
Już mnie o to pytano.
Myślałam o tym i nie jestem gotowa, by przestać próbować mieć własne dziecko.
Mogę zapytać, jak to wpływa na relacje z mężem?
- Leczenie bezpłodności może… - Jest dobrze.
Nie mógł przyjść z powodu pracy.
Kiedy zaczniemy od nowa?
Na to jeszcze za wcześnie.
Porozmawiam z kimś innym.
Doktor Ennis za tydzień wróci z urlopu,
ale chyba powie ci to samo.
Chcę drugiej opinii.
Jean Milburn?
Tak. Czekam na mojego partnera.
Wszystko w normie.
Nadal nie chce znać pani płci?
Nie.
Wolę poczekać.
Jak wiele starszych matek.
Chcą się skupić na bezpiecznym przebrnięciu przez ciążę.
W tym wieku istnieje większe ryzyko poronienia, anomalii genetycznych…
Tak, nie raz przypominano mi o ryzyku.
Dziękuję.
Nie przyszło mi to łatwo.
Współczesna nauka umożliwia rodzenie dzieci coraz starszym kobietom.
Czyżby pan tego nie pochwalał?
Cóż…
Łatwo zapomnieć, że bycie starszym rodzicem
może negatywnie wpłynąć na życie dzieci.
Ma pan dzieci, doktorze?
Tak, dwójkę.
Myśli pan, że posiadanie dupka za ojca
negatywnie wpłynęło na ich życie?
Chcę rozmawiać z pańskim przełożonym.
To prawda, że nie walisz już konia?
O czym ty mówisz?
Podobno nie możesz, odkąd Eric złamał ci serce.
Cicho bądź.
Jeśli codziennie nie walę, jaja mi sinieją.
Nie chcę wiedzieć.
Przepraszam.
Idziesz walić gruchę?
Nie, nie idę walić gruchy.
Czemu bierzesz to do siebie?
Wstyd mi.
Przebieram się za kosmitkę, a tobie wydaje się to dziwne.
Nie aż tak dziwne.
Po prostu czasem wolałabym uprawiać seks w realu,
a nie w głupim świecie fantazji.
Więc seks ze mną jest głupi?
Cal…
- Jackson… - Co?
Zauważyłeś, że…
jesteśmy na tripie,
ale…
i na wycieczce?
- Kurwa, ale to głębokie. - Tak.
Cal?
- Widzisz to? - Tak.
Idziemy? Powinniśmy. Chodź.
- Tak? - Tak.
Chodźmy.
Zawsze będziesz przewodniczącym.
Co, do cholery?
Te drzwi prowadzą do innego portalu.
Chwileczkę.
Chwila!
Chwileczkę.
O kurwa!
Nie!
- Uwolnij nas! - Chwila!
Dalej.
Co ty tam robisz?
O Boże!
Proszę pana!
Terry, opanuj go!
Jesteście cali? Co się stało, do cholery?
Coś uderzyło w auto.
Chyba nietoperz.
Oby nie był martwy.
Lekarz nie powinien wyrażać swoich opinii na temat ciąży.
To absolutnie niestosowne.
Prawdziwy patriarchat w akcji.
Roztrząsanie decyzji kobiety w nader okrutny sposób.
- Do tego w szpitalu! - Co się dzieje?
Przeżyłam u lekarza coś okropnego
i składam oficjalną skargę.
Jesteśmy zdenerwowani.
Nie, nie my jesteśmy zdenerwowani.
Ja jestem zdenerwowana.
A mój gniew jest uzasadniony.
- Pomoże pan? - Zawołam przełożonego.
Wspaniale.
Jasne, ignoruj ciężarną
i słuchaj białego mężczyzny hetero.
Uspokój się.
Nie każ mi się uspokajać.
Gdzie byłeś?
Mówiłem, że idę po herbatę.
Pieprzyć herbatę.
Byłeś mi tam potrzebny.
W czym mogę pomóc?
Pięknie. Kolejny.
To nie był nietoperz.
- To kupa! - Ludzka.
Chyba puszczę pawia.
Jeden z uczniów rzucił kupą w mój samochód.
Tak, dobrze.
Ktoś wie, co mówi? Kto zna francuski?
Rahim, proszę.
„Dobrze, że nikomu nic się nie stało”.
Tak.
Widziałem rękę wysuwającą się przez okno.
Mówi, że powinniśmy jechać dalej.
To on.
To on! Nie ma skarpety!
To on rzucił kupą w mój samochód!
Myśli, że mnie zna.
Nie znam pana, przykro mi.
Nie zna nas pan.
Jesteśmy z Moordale w Anglii.
Ktoś rzucił to z autokaru. Toaleta jest zapchana, a okno otwarte.
O mój Boże.
Czy ktoś rzucił kupę z autokaru?
A jeśli to ja?
- To nie ty. - Ciągle robię kupę.
- Przyznać się. - Jestem matołem.
Włożyli to do skarpety?
Nie dotykaj tego.
To może być dowód. Jezu!
Boże!
No ładnie. Dzwoni Hope.
Nie odbieraj.
Chryste.
Myślicie, że to zabawne?
Serio?
Macie pojęcie, pod jaką presją znajdujemy się z panią Sands?
Ktoś odpowie za te latające odchody!
Ktokolwiek? Nie?
Sami tego chcieliście. Chłopaki, nogawki w górę!
Sprawdzimy skarpetki. Nogawki w górę!
Druga.
Świetnie.
- Milburn. - Naprawdę?
Tak.
Skarpetki, dobrze.
Doskonale. Dziękuję.
Nie ty, chłopie.
Jackson, w porządku.
Dalej.
- Dobrze. - To moja kupa.
- Spanikowałem… - Nie, moja.
Zapchałem toaletę.
Ja też czasem robię kupę.
Jak my wszyscy. Co to ma być, Spartakus?
Może to była moja kupa. Albo pani Sands.
- Co? - Dałaby radę.
Nie mamy czasu.
Adamie, posprzątaj to. Nie obchodzi mnie jak.
Dziękuję, Adamie Groffie,
że przyznałeś się do tej wielkiej kupy i podważyłeś mój autorytet.
Dziękuję.
Dzięki, stary.
Dzięki.
Nie.
- Chrzanić to. - Uspokójmy się.
W razie czego tam są toalety.
Zbiórka za 15 minut.
Dziękuję.
A co z moim autem?
NIE MOGĘ SIĘ DODZWONIĆ.
Kto posprząta to gówno?
Kto się tym zajmie?
SŁABY ZASIĘG, WSZYSTKO SUPER!
I tak ludzie mają mnie za idiotę. Chcę do domu.
- Myślałem, że mnie nienawidzisz. - Nie, to nieprawda.
Ale nie dotknę twojej kupy, więc…
Posprzątasz to?
Kto się tym zajmie?
Nic nie widać przez szybę.
Co mam zrobić?
O w mordę jeża!
Chciałam zostać nauczycielką,
by wydobywać z uczniów ich potencjał i pobudzać ich kreatywność.
A przepycham ich gówno.
Jesteś wielka.
Możemy pogadać?
Nie teraz, Aimee.
Czemu się tak zachowujesz?
Chciałam zapłacić.
Nie rozumiesz.
Czego?
Żyjemy w zupełnie innych światach.
Nie jestem bogata.
Nie mogę zostać piekarką, bo lubię tosty.
To cholernie podłe.
Przykro mi, ale taka jest prawda.
Chciałam po prostu zrobić coś miłego.
Nigdy nie przyjmujesz pomocy, bo jesteś zbyt dumna.
To był miły gest.
- Nie potrzebuję miłych gestów. - Bo jesteś taka silna i ponad to?
Na pozór masz ludzi w dupie i wszystkich odtrącasz.
Najpierw Otisa, a teraz mnie.
Nikogo nie odtrącam.
- Odtrącasz. - Nie.
Isaaca też pewnie odtrącisz i go zranisz.
I kto to mówi?
A jak traktujesz Steve’a?
Zachowujesz się, jakby miał dżumę.
Dezorientujesz go,
bo jesteś za miła, by z nim zerwać!
Mówiłaś o odwadze.
To byłoby odważne.
Oddam ci kasę.
Nie wracajmy do tego.
Odpisałaś chłopakowi?
Nie, niezręcznie mi.
Chyba z nim zerwę.
Mama zawsze mówiła:
„Jeśli kogoś kochasz, lepiej nagiąć niż zerwać”.
Jeśli naprawdę kogoś lubisz.
Musi ci być bez niej ciężko.
Mądra babka.
Tak.
Jestem trochę skołowana, bo tata będzie miał kolejne dziecko,
a Lily nie rozumie, dlaczego to trudne.
W zeszłym roku straciłam ciocię i myślałam, że smutek minie,
ale on nigdy nie mija, tylko się zmniejsza.
Może Lily tego nie doświadczyła.
Czemu nie powiesz Eugene’owi, czego ty byś chciała?
Chodźcie!
- Serio? - Może się uda.
ZAMKNIĘTE
Dobra, w porządku!
Skoro wszyscy się uspokoiliśmy, to może pośpiewamy, co?
Dalej.
Wszystko gra?
Pokłóciłam się z Aimee.
Ta wycieczka jest do bani.
Nic nie przebije latającego gówna.
Gdzie autokar?
- Masz telefon? - Nie, zostawiłam w autobusie.
Ja też.
To chyba przebiło gówno.
Jean, dawno cię nie widziałem.
Czemu nie dzwonisz? Jasna cholera!
To praktycznie…
Jesteś… Nie sądziłem, że możesz…
że starsze kobiety mogą…
Wystarczą gratulacje.
Gratulacje!
Chyba nie moje?
Nie, moje.
Brawo, stary! Dobra robota.
Musimy już lecieć. Na razie.
Jasne. Też muszę iść do lekarza.
Odparzyłem sobie jaja.
Chyba na motorze, ale to naprawdę…
Nie musicie tego wiedzieć.
Gratuluję!
Sypiałaś z tym gościem?
Dużo młodszy od ciebie.
Sypiałam z wieloma mężczyznami.
I niektórzy byli ode mnie młodsi.
To mi daje do myślenia.
To znaczy?
Czy dziecko jest w ogóle moje?
- Co? - Myślał, że jego.
Nie bądź śmieszny.
Tak było.
Znalazłem to w domu.
Mógł należeć do każdego.
To pewnie stary sygnet Remy’ego.
Czemu o to nie zapytałeś?
Bo jesteś w ciąży i nie chciałem cię denerwować.
Ale nagle widzę tego motocyklistę,
z którym najwyraźniej niedawno miałaś kontakt.
I przypominam sobie, że całowałaś się z byłym mężem i…
- Jakobie! - To mi daje do myślenia.
Uprawiałam w życiu dużo przygodnego seksu.
Nie mogę tego zmienić i nawet bym nie chciała.
Ale jeśli mi nie ufasz, to się nie uda.
Nie ufam ci.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Może zrobimy test na ojcostwo?
Tak.
Jeśli tego chcesz.
A w międzyczasie?
Nadal jesteśmy razem?
Nie wiem.
Dobra, imprezowicze.
Teraz na serio.
Kto pamięta ten kawałek? Ktokolwiek? Jedziemy.
Gotowi?
Dajecie!
Nie?
Wybacz, że cię zawstydziłam.
Nie uważam, że kosmici są głupi, ale to nie jest prawdziwe.
Chcę, byśmy były bardziej obecne w danej chwili.
Kosmici są prawdziwi.
Istnieją nieskończone galaktyki, planety i wszechświaty,
a ty myślisz, że jesteśmy jedynymi istotami?
Myślę, że lepiej skupić się na życiu na Ziemi.
Jak możesz w to nie wierzyć?
Jak możesz w to wierzyć?
Ściemnia się.
Po zmroku robi się zimno.
Nawet jeśli kogoś znajdziemy,
skąd będziemy wiedzieć, że to nie jakiś psychopata?
Co będziemy jeść?
Cały czas jestem głodny!
Panikuję. Ty nie?
Nie, nie umrzemy z głodu.
Nie traktujesz tego wystarczająco poważnie. Możemy umrzeć.
Nie umrzemy. Ktoś będzie przejeżdżał i pożyczymy od niego telefon.
Jedźmy na stopa albo idźmy do pobliskiego miasta.
Powinniśmy tu zaczekać.
Jest źle.
Bardzo źle.
Jak się mówi „pomocy” po francusku?
Pomocy!
Jestem pomocą!
Śmiejesz się?
W stresie jesteś przezabawny.
Nie pomagasz.
Jestem pomocą!
Chcesz coś powiedzieć?
Poezja jest głupia.
Dlaczego?
To tylko długie słowa, które nie mają żadnego sensu.
Może nie słuchasz.
Napisałem o tobie wiersz.
„Za co przelałem krew?”
- Przewróciłeś się. - „Prostokątny, bezbarwny mężczyzna.
Nudny koń.
Jego oczy nie otwierają się ani nie zamykają.
O przeciętnej głowie”.
To całkiem niezłe.
Ale chyba się myliłem.
Nie jesteś tak bezbarwny, jak myślałem.
NIE LUBIĘ ŚREDNIOWIECZNYCH KLIMATÓW, ALE FAJNIE, ŻE TY LUBISZ
A CO LUBISZ?
ZABAWĘ SUTKAMI
CO O TYM MYŚLISZ?
Nawet jeśli forum odpada,
warto byłoby porozmawiać z Hope o szatni.
Nie lubię jej,
ale to dla ciebie ważne, więc niech cię wysłucha.
Co o tym myślisz?
Ja myślę…
że możemy coś ulepszyć.
Myślałem, że na niczym mi nie zależy,
ale tak nie jest.
Zrozumiałem to dzięki tobie.
- Zmusimy ją, by nas wysłuchała. - Tak!
Wyglądasz ślicznie.
Wybacz, Jackson. Ja nie…
Chyba nie dam rady.
- Sorry. - Spoko.
MOŻEMY SIĘ NIE KŁÓCIĆ?
Podasz to Maeve?
Skarbie…
nie pociągam cię już?
Nie wkurzę się.
To znaczy wkurzę, ale muszę wiedzieć, czy chcesz ze mną być.
Oczywiście, że chcę.
Nie ma jej.
Gdzie jest Maeve?
Nie ma jej tu.
Maeve nie ma w autokarze.
Przecież ich liczyłem. Maeve?
Kim jest Maeve?
Coś ty za jeden?
Jestem Albert.
Colin Ray Hendricks.
Terry, zawracaj!
Czemu zerwaliście z Ruby?
Nie lubiłem jej tak jak ona mnie.
To prawda. Wiem.
A co z tobą? Jak ci idzie z tym całym Isaakiem?
„Z tym całym Isaakiem”.
Jest dobrze.
Lubię go.
Zostawiłeś mi wiadomość.
Możemy o tym nie mówić?
To wystarczająco żenujące, że od miesięcy mnie ignorujesz.
Zapomnijmy o tym.
Nie dostałam jej.
Isaac ją skasował.
Jak to?
Podobno, by mnie chronić.
Trochę nawalił.
Więc jej nie słyszałaś?
Nie.
Od kiedy wiesz?
Od paru tygodni.
I nic nie mówiłaś?
Nie.
Zachowywałeś się jak kutas.
Nie naprawisz tego jednym telefonem i przeprosinami.
Na tym polegają przeprosiny, Maeve.
Nie powinien był.
Nie.
Ale to zrobił.
Co mówiła?
Wiadomość.
Nieważne.
To było wieki temu.
Dla mnie ważne.
Coś w stylu…
„Cześć, Maeve.
Właśnie oglądam cię w telewizji.
Chciałem ci powiedzieć, że jestem z ciebie bardzo dumny.
I zawsze pragnąłem usłyszeć od ciebie, że coś do mnie czujesz.
Bo liczysz się tylko ty.
Kocham cię”.
To było głupie.
Mówiłeś serio?
Oczywiście, że tak.
Nie mogę.
Rozumiem.
Nie chcę znowu cię stracić.
Jestem zdezorientowana.
Ruby, nie patrz.
Milburn. Też tu jesteś. Nie zauważyliśmy, że cię nie ma.
Przepraszamy.
Szybko, do autokaru!
Rany…
Jesteśmy beznadziejni.
Radzimy sobie w kryzysie.
I tworzymy niesamowity zespół. Nie uważasz?
Co robisz?
Emily Swati Sands…
wyjdziesz za mnie?
Nie. Spotykamy się niecały rok.
Ale…
może razem zamieszkamy?
Naprawdę?
Tak.
A co z Michaelem?
Jest dorosły. Poradzi sobie.
Tak!
Darujcie sobie oklaski.
Nie bierzemy ślubu, ale razem zamieszkamy!
Tak!
Możemy już jechać do domu?
Proszę pani, przygotowałem referat.
Wygłosisz go w szkole.
Słuchajcie. Na wycieczce mnie olśniło.
Wszyscy umrzemy.
Siadaj.
Życie jest takie krótkie.
Może jeszcze nie umarliśmy jak ci żołnierze, ale kiedyś umrzemy.
Chodzi mi o to…
Skąd masz ten hełm? To skradziona rzecz!
Zapomniałem, o co mi chodzi, ale fajowy hełm, co nie?
Niefajnie, Kyle.
No tak.
Chodzi mi o to, że musimy żyć chwilą,
bo nie mamy dużo czasu.
Więc…
jeśli kogoś kochacie, powiedzcie to tej osobie.
Teraz.
Bo może być za późno.
Życie jest…
kruche.
W duchu szerzenia miłości mam dla was prezent.
To grzybki halucynki.
Więc…
Siadaj, Kyle.
Siadaj.
Musiałeś to zepsuć.
A tak dobrze ci szło.
Zapomnijmy o tym.
Wiem, że ta podróż była dla niektórych trudna.
Ale jesteśmy tylko pół godziny drogi od Białych Klifów w Dover.
Więc przygotujmy się,
poprawmy mundurki
i ogarnijmy się.
Tak?
Dzięki.
Światło, Terry.
BARDZO LUBIĘ ZABAWĘ SUTKAMI, ALE MOŻEMY TO ROBIĆ W POLU PSZENICY?
Kocham cię.
Baba ghanoush.
Dalej.
- Podwieźć cię? - Nie, dzięki.
WRÓCIŁAŚ Z FRANCJI? ŚNIADANIE JUTRO RANO?
Tak?
Porozmawiajmy o tym, co zaszło.
Może nie dziś?
Muszę zebrać myśli.
W porządku.
W porządku?
Jasne. Do zobaczenia w poniedziałek.
Jak poszło?
Dosłownie jak po maśle.
JAK BYŁO NA WYCIECZCE?
NIE TAK ŹLE. JAK SIĘ MASZ?
DOTARŁEM
TĘSKNIĘ ZA TOBĄ
Babciu!
- Cześć, ciociu. - Eric!
Napisy: Monika Bartz