‪"แล้วลอร์ดวานอนพูดว่า ‪'แคนดิต้า ข้าจะรักเจ้าจวบจนวันตาย'
‪'แต่งงานกับข้าเถอะ'
‪แต่แคนดิต้าไม่อยากเป็นสมบัติ ‪ของหนุ่มเอเลี่ยนรวยๆ"
‪"นางจึงตอบว่า 'ข้าไม่รักท่าน ลอร์ดวานอน
‪แต่ข้าอยากมีเซ็กซ์กับท่าน'"
‪"ลอร์ดวานอนตกลงมีเซ็กซ์กับแคนดิต้า
‪แล้วเผยมือองคชาตให้นางเห็นเป็นครั้งแรก"
‪"นางรังเกียจ แต่ก็ชอบ"
‪ใส่ผ้าคลุมทำไมเหรอลิลลี่
‪นี่ผ้าป้องกันเนบิวลาของหนู ถามได้
‪ลิลลี่แต่งนิยายอีกแล้ว
‪ซาร่าห์ เธอไปคุยกับเพื่อนๆ คนอื่นไป
‪ครูต้องยึดเล่มนี้นะลิลลี่
‪แล้วก็ต้องคุยกับผู้ปกครองเธอด้วย
‪ลิลลี่ลูกรัก
‪ครูทัลบอตโทรมาหา ครูโมโหมาก
‪ครูบอกว่าลูกแต่งนิยาย
‪ที่มันเกี่ยวกับ
‪มือที่หน้าตาเหมือน…
‪องคชาตเหรอคะ
‪จ้ะ ครูถามว่าที่บ้านมีปัญหาไหม ‪มันน่าอายมากเลย
‪คืออย่างนี้นะ
‪เด็กผู้หญิงที่ดีจะไม่พูดถึงเรื่องที่เกี่ยวกับ
‪ซอ-เอะ-กอ-ซอ-การันต์
‪มันไม่ค่อยจะเหมาะสมน่ะจ้ะ
‪หนูชอบแต่งนิยาย
‪งั้นเก็บไว้อ่านคนเดียวดีกว่านะลูก
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย
‪(มัวร์เดลกาเซ็ตต์)
‪(ครูใหญ่คนใหม่ ‪ขัดเกลาโรงเรียนเซ็กซ์ไม่สำเร็จ)
‪(โฮป แฮดดอนอนุญาตให้นักเรียน ‪แต่งนิยายเอเลี่ยนกามวิปริต)
‪เวร
‪แม่
‪ว่าไง
‪เอมี่มาแล้ว… ตามที่นัดไว้
‪ตายห่า แม่ลืมไปซะสนิท
‪- จ้ะ เดี๋ยวจะลงไป ‪- ครับ
‪อันนี้แคมยาวกว่าอันอื่น ซึ่งปกติมาก
‪อันนี้ไม่มีแคมล้นออกมา
‪มีขน ไม่มีขน
‪อันนี้พลิ้วหน่อย
‪อันนี้เบี้ยวเหมือนของฉัน
‪และอันนี้ อย่างที่เห็น กำลังเป็นประจำเดือน
‪- ขออันที่มีขนนะ ‪- เป็นตัวเลือกที่ดี
‪- ขอบใจ ‪- ขอโทษจริงๆ เอมี่
‪เช้านี้ฉันไม่มีระเบียบเลย
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪คัพเค้กจิ๋มไหมคะ
‪เอาสิ
‪ขอบใจ
‪ทะเลาะกันชัวร์
‪นมเยอะแยะเต็มไปหมด
‪ใช่ ฉันกำลังจัดระบบคอลเลกชั่น ‪นิตยสารวินเทจสำหรับผู้ชายของฉัน
‪ฉันชอบอันนี้ที่สุด
‪สวยจังเลย
‪ยังไงก็เถอะ วันนี้เป็นไงบ้างเอมี่
‪ก็
‪หนูทะเลาะกับเมฟรุนแรงมาก เธอเป็นเพื่อนซี้หนู
‪และมันทำให้หนูเศร้ามาก
‪แต่ก็อยากต่อยหน้าเมฟด้วย
‪งั้นมาคุยเรื่องนั้นกันไหม
‪เธอเงียบนะ
‪แค่เพลียนิดหน่อย
‪(แจ้งเตือน ‪อีเมล์ใหม่ 1 ฉบับ)
‪(ยินดีด้วย คุณได้รับเลือกให้เข้าร่วม:)
‪(โครงการเรียนดีมีพรสวรรค์)
‪อะไรเหรอ
‪ฉันได้เข้าโครงการเรียนดีมีพรสวรรค์
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪ฉันเชื่อ
‪รู้อยู่แล้วว่าต้องได้แน่ๆ
‪(โอทิส: ขอคุยเรื่องที่เกิดขึ้นได้ไหม)
‪- นี่ มันสุดยอดไปเลย ‪- ขอบใจ
‪พยายามดื่มด่ำกับมัน
‪ไม่งั้นฉันจะต้องปล่อยมุกนะ
‪อย่านะขอร้อง
‪- ก๊อกๆ… ‪- ไม่ โอเค ไปโรงเรียนดีกว่า
‪ไว้เจอกันนะ
‪แม่คะ
‪ให้แม่ค่ะ
‪เพื่อนๆ ต้องอิจฉาแม่ที่ได้ของขวัญพวกนี้แน่ๆ
‪อะโบใจกว้างมาก
‪ยายชอบคุยโวเรื่องลูกเขย
‪นักบัญชีที่ประสบความสำเร็จในอังกฤษ
‪ยายเพ้ออะไร พ่อไม่ได้เป็นนักบัญชีซะหน่อย
‪เดี๋ยวยายไปตักให้อีกนะ
‪ไม่ต้องค่ะแม่ หนูไปตักเอง
‪ไม่ต้อง นานๆ ทีแม่จะได้ดูแลหลานชาย
‪- นี่! ‪- นี่ พี่สาว
‪บีบี้ เอมีก้า
‪- เขาจะไปงานแต่งด้วยนะ ‪- ฉันไม่ได้เจอเขามาหลายปีแล้ว
‪- กิจการของเขารุ่งมาก ‪- เอมีก้าเป็นใคร
‪- ใครก็ไม่รู้ ‪- แล้วเขายังโสดนะจ๊ะ
‪เลิกซุบซิบซะทีเบริล
‪- เอมีก้าคือใคร ‪- คนไม่สำคัญ
‪- เธอเคยหมั้นกับเขานะ! ‪- โอเคสาวๆ
‪ได้เวลาเตรียมตัวไปงานแต่งแล้ว
‪นี่ ไปเลย
‪- คุณยายครับ ‪- จ้ะ
‪แล้วเธอบอกว่าหนูไม่ยุติธรรมกับสตีฟ
‪เพราะหนูชอบเอาใจคนเกินไป ‪เลยไม่กล้าเลิกกับเขา
‪แล้วมันทำให้เธอรู้สึกยังไง
‪เหมือนคนโง่
‪เพราะเธอน่าจะพูดถูก
‪ไม่เห็นต้องใช้คำพูดทิ่มแทงใจกันเลย
‪ทำไมถึงคิดว่าเมฟพูดถูกล่ะ
‪เพราะมันเป็นเรื่องจริง
‪หนูไม่ชอบปะทะใคร ไม่ชอบทำให้ใครรู้สึกไม่ดี
‪หนูเลยโกหกแล้วพูดในสิ่งที่เขาอยากฟัง
‪นั่นคงเป็นเหตุผลว่าทำไม ‪หนูคงไม่มีวันบอกเลิกสตีฟ
‪และทำไมหนูถึงมีแต่เพื่อนแย่ๆ มาตั้งหลายปี
‪และทำไมหนูถึงยิ้มให้ ‪ไอ้ผู้ชายงี่เง่าน่าขยะแขยงบนรถเมล์
‪เขาเลยคิดว่าเอาจู๋โง่ๆ มาถูตัวหนูได้
‪เธอรู้สึกไหมว่า
‪ถ้าเธอไม่ไปยิ้มให้เขา
‪เขาคงไม่ลวนลามเธอ
‪หนูไม่รู้
‪เธอเคยยิ้มให้คนแปลกหน้ามาก่อนไหม
‪แล้วมันได้ทำให้พวกเขาลวนลามเธอไหม
‪ฟังฉันนะเอมี่
‪สิ่งที่ผู้ชายคนนั้นทำกับเธอบนรถเมล์
‪ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับรอยยิ้มของเธอ
‪หรือบุคลิกของเธอ
‪แต่เป็นความผิดของเขาคนเดียว
‪และมันไม่ใช่ความผิดของเธอสักนิด
‪เข้าใจไหม
‪ค่ะ
‪หนูจะเข้มแข็งขึ้นได้ยังไง
‪เหมือนคุณ
‪เหมือนเมฟ
‪ฉันว่าเธอเข้มแข็งกว่าที่คิดนะ
‪การที่เธอกล้าพูดว่าเธอโมโหที่ทะเลาะกับเมฟ
‪ถือเป็นการก้าวเข้าใกล้เป้าหมาย ‪ในการรับรู้อารมณ์ทั้งหมดของตัวเอง
‪แต่ว่า
‪มันก็ไม่ใช่สิทธิ์ของใคร
‪ที่จะมาบอกเธอว่าควรเลิกกับแฟนหรือเปล่า
‪ค่ะ คงงั้น
‪หนูเองก็บอกให้เธอให้เลิกหลงตัวเอง ‪แล้วคบโอทิสซะที
‪แต่หนูว่าหนูพูดมีประเด็นนะ
‪พวกเขารักกันชัดๆ
‪ก็ใช่ที่เขาทำสันดานแย่บ้าง ‪แต่เขาขอโทษตั้งหลายหนแล้ว
‪แล้วเธอก็ใช่ว่าจะเป็นคนที่เข้าหาง่าย ดังนั้น…
‪หนูคงไม่น่าจะพูดถึงโอทิสเลยใช่ไหมคะ
‪เขาทำสันดานแย่ยังไงเหรอ
‪งั้นเจอกันครั้งหน้านะเอมี่
‪ขอบคุณค่ะ
‪เออนี่ เอมี่ ขอติดรถไปด้วยได้มะ
‪ได้สิ
‪(เอริค: ไนจีเรียปังปุริเย่!)
‪- ใครเหรอ ‪- แค่เอริคน่ะ
‪- พลิ้วจังนะจ๊ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪มา
‪แม่จะใส่หมวกอาโชโอเกะให้นะ
‪โอเค ว้าว ชุดนี้เรียกว่าอะไรนะครับแม่
‪"วุฒิสมาชิก"
‪- ชอบไหมล่ะ ‪- ชอบสิ ฟาดโคตรๆ
‪เดี๋ยวยายก็ได้ยินหรอก
‪เอมีก้าเป็นใครเหรอ
‪มันนานมาแล้ว
‪ตอนนั้นเราเป็นวัยรุ่นงี่เง่า
‪โอเค แล้วทำไมไม่ได้แต่งงานกันล่ะ
‪แม่ไปเจอพ่อของลูก
‪- แม่เจอพ่อช่วงสงคราม… ‪- ลูกหล่อมากนะจ๊ะ
‪ขอบคุณ
‪ขอบคุณครับแม่
‪ถ้าได้เติมอายชาโดว์สีทองสักหน่อย ‪จะดูดีกว่านี้อีกนะ
‪แม่พูดจริงนะเอริค ไม่ใช่ที่นี่
‪เจอกันข้างนอก
‪เซ็งเป็ด
‪"ลอร์ดวานอนถอดดุ้นที่เต้นตุบๆ ออกจากฝัก
‪ซั่มเจ้าหญิงแซนโดร่าตลอดทั้งคืน"
‪ละครเพลงเธอพิลึกนะ ‪แต่เธอชอบตำกับเอเลี่ยนจริงๆ ว่ะ
‪นี่ลิล ขอคุยด้วยสิ
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- พวกเขาตีพิมพ์นิยายฉัน
‪โฮป
‪คือว่าขอคุยกับครู
‪เรื่องสร้างห้องแต่งตัว ‪ไม่แบ่งเพศที่โรงเรียนได้ไหม
‪มันน่าจะช่วยนักเรียนข้ามเพศ ‪กับนักเรียนเควียร์ได้เยอะ
‪คาล เราจะคุยเรื่องอะไรก็ได้ที่เธอต้องการ
‪เมื่อเธอสวมชุดนักเรียนที่ถูกต้องมาโรงเรียน
‪นิยามคำว่า "ถูกต้อง" ของครูคืออะไร
‪เลย์ล่า มาตรงนี้หน่อยสิ
‪เลย์ล่าเป็นตัวอย่างที่ดี ‪ที่แสดงให้เห็นว่าสามารถแสดงออก
‪โดยยังคงปฏิบัติตามกฎระเบียบโรงเรียน
‪งั้นเลย์ล่าเป็นเอ็นบีที่ดี แต่ฉันแย่ใช่ไหม
‪ครูไม่เข้าใจศัพท์แสลงของเธอ
‪เอ็น-บี
‪ก็คนที่เป็นนอนไบนารี่ไง
‪เลย์ล่า ไปได้แล้ว ขอบใจ
‪มันน่าสนใจดีนะที่ครูชอบจับเราแยกกัน
‪เลย์ล่ากับฉัน แจ็คสันกับวิฟ
‪ความแตกต่างหลากหลาย ‪มันทรงพลังเกินไปสำหรับครูเหรอ
‪อย่างที่บอกไป ไว้เธอทำตาม ‪กฎระเบียบเมื่อไรค่อยมาหา
‪เหลือเชื่อเลยเนอะที่อดัม กรอฟฟ์ ‪ปาขี้ออกทางหน้าต่างรถ
‪ฉันรู้มาตลอดว่าตานั่นวิกลจริต
‪พระเจ้าช่วย มาร์ค
‪ตกใจหมดเลย
‪ทำไมเราถึงลงหนังสือพิมพ์อีกแล้วล่ะ
‪แล้วทำไมถึงมีผู้ปกครองหลายคน ‪มาร้องเรียนกับผมว่า
‪การไปทัศนศึกษาของลูกๆ พวกเขา
‪มีเหตุการณ์นักเรียนหาย ‪และมีอุจจาระมนุษย์เกี่ยวข้องด้วย
‪ฉันจะตรวจสอบให้
‪ผมบอกนักลงทุนของเรา ‪กับคนอื่นในคณะกรรมการโรงเรียน
‪ว่าคุณจะพลิกโฉมที่นี่
‪ค่ะ
‪และวันเปิดตัวที่กำลังใกล้เข้ามา ‪จะตัดไฟนี้ตั้งแต่ต้นลม
‪เราจะประกาศการรีแบรนด์ให้สื่อ…
‪แค่รีแบรนด์มันยังไม่พอ
‪คุณต้องแสดงให้พวกเขาเห็นว่า ‪โรงเรียนนี้เปลี่ยนไปแล้ว
‪ถ้าเราไม่ได้เงินในรอบหน้า ‪เราซวยแน่ เข้าใจไหม
‪ค่ะ ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง
‪ดี ผมมีนัดประชุม
‪แน่นอน
‪ไม่แปลกใจสักนิด
‪ขอบคุณ
‪ขอบคุณมากค่ะที่พูดปลุกใจ
‪ให้กำลังใจกันจังเลย
‪- อ่อนโยน แม่งไอ้… ‪- สวัสดีค่ะโฮป
‪- สวัสดี ‪- โทษที ไว้ค่อยกลับมาก็ได้
‪ไม่ต้อง
‪มีอะไรให้ช่วยเหรอ
‪โอเค หนูเข้าโครงการเรียนดีได้แล้ว
‪พอดีอยากถามว่า ‪ครูหาทุนมาให้ได้ตามที่บอกไหมคะ
‪ครูคุยกับคณะกรรมการโรงเรียนแล้ว
‪และเคราะห์ร้ายที่ตอนนี้ต้องรัดเข็มขัดกันหน่อย
‪พวกเขาเลยปฏิเสธ
‪ค่ะ
‪ครูเสียใจจริงๆ เมฟ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪หวังว่าครอบครัวเธอจะหาเงินมาให้ได้
‪ค่ะ
‪(ครอบครัวเป็นไงบ้าง)
‪(เอริค: ที่นี่สุดยอด อาหารเยอะแยะไปหมด!)
‪- ทานให้อร่อยนะ ‪- ขอบใจ
‪คัพเค้กจิ๋มแจกฟรีเอาไหม
‪ยี้ น่าเกลียดที่สุด
‪ตอนแรกฉันก็คิดงั้นเหมือนกัน ‪แต่จิ๋มทุกจิ๋มล้วนสวยไม่เหมือนใคร
‪และควรค่าแก่ความรักและใส่ใจ
‪รักมันสิ
‪อร่อยจัง
‪ทำไมไม่ไปคุยกับเมฟล่ะ
‪ก็ยังโกรธอยู่นี่นา
‪- ไง ‪- ไง
‪เป็นไงบ้าง
‪ก็ดี
‪ฉันเข้าโครงการเรียนดีมีพรสวรรค์ได้แล้ว
‪สุดยอดไปเลย ยินดีด้วยนะเมฟ
‪ขอบใจ ฉันคงไม่มีงบไป แต่ก็นะ…
‪แล้ว
‪ฉันดูออกว่าเธอไม่ตอบข้อความฉัน
‪ซึ่งในสถานการณ์นี้ มันเป็นจุดที่เจ็บจี๊ดมาก
‪อืม ขอโทษนะ
‪ฉันแค่ไม่นึกว่าจะเกิด ‪เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเราน่ะ
‪แล้ว…
‪ฉันก็ชอบไอแซค
‪ฉันว่าความสัมพันธ์ของเราดี
‪งั้น…
‪เราควรลืมมันไปซะเหรอ
‪คิดว่านะ
‪นักเรียนทุกคนกรุณาไปที่ห้องประชุม
‪(เอริค: โรงเรียนเป็นไงบ้าง)
‪ครูเรียกทุกคนมาที่นี่
‪เพื่อประกาศทิศทางใหม่ของโรงเรียนนี้
‪การเริ่มต้นใหม่
‪อีกไม่นานโรงเรียนมัธยมปลายมัวร์เดล ‪จะเปลี่ยนชื่อเป็นสถาบันศึกษาสปาร์คไซด์
‪ครูมั่นใจว่าพวกเธอจะมีคำถามมากมาย
‪แต่เป้าหมายของสปาร์คไซด์จะกระจ่างแจ้ง
‪ในวันเปิดตัวที่ใกล้เข้ามา
‪เราจะเชิญสื่อมาด้วย
‪เพื่อให้พวกเขาเห็นว่า ‪"โรงเรียนเซ็กซ์" เป็นอดีตไปแล้ว
‪และไหนๆ ก็พูดเรื่องสื่อ
‪ทุกคนคงรู้กันหมดแล้ว
‪ว่าวันนี้โรงเรียนของเราตกเป็นข่าวอีกแล้ว
‪ร่วมรักกับข้าเลย ลอร์ดวานอน!
‪ใช่ มันตลกมากเลยใช่ไหม
‪แต่ตอนที่พวกเขาเรียกเราว่า ‪"สถาบันที่มีแต่พวกกามวิปริต"
‪มันไม่ตลกเลยสักนิด
‪ดูเหมือนที่นี่จะมีนักเรียนบางคน
‪ที่ชอบอกชอบใจกับการทำให้เราเสียชื่อ
‪และมันต้องหยุดซะที
‪ดังนั้นลิลลี่ ไอเกิลฮาร์ต ‪คาล โบว์แมน
‪และอดัม กรอฟฟ์ กรุณาขึ้นมาบนเวที
‪- อะไร ‪- ไม่รู้เหมือนกัน
‪เชิญนั่ง
‪จากนี้ไป โรงเรียนแห่งนี้จะใช้บทลงโทษแบบใหม่
‪อ่านดังๆ ทีสิคาล
‪- "ฉันเป็นจอมก่อกวนไร้วินัย…" ‪- ดังกว่านั้นอีก
‪"ฉันเป็นจอมก่อกวนไร้วินัย ‪ที่ไม่สนใจเพื่อนนักเรียน!"
‪- นี่มันบ้าไปแล้ว! ‪- นั่งลง แจ็คสัน
‪แขวนป้ายซะคาล
‪หนูไม่คิดว่านิยายของหนูโสมม
‪แล้วทำไมทุกคนถึงหัวเราะเยาะเธอล่ะ
‪อ่านสิ
‪"ฉันเขียน
‪คำที่สกปรกโสมม ‪ซึ่งทำให้เพื่อนนักเรียนต้องอับอาย"
‪คำนั้นอ่านไม่ออก
‪มันเขียนว่าเธอสกปรก
‪เพราะสิ่งที่เธอทำที่ฝรั่งเศส ‪มันโสโครกและทำให้เพื่อนเสี่ยง…
‪พอกันที!
‪นั่งลง
‪ที่นี่มันควรจะเป็นโรงเรียนนะ ‪ไม่ใช่สถานที่ที่น่ากลัว
‪โอเค เธอถูกพักการเรียน
‪- อะไรวะ ‪- ออกไป
‪อะไรเนี่ย
‪ครูบอกให้ออกไปไง
‪"ฉันเป็นคนสกปรก ‪และทำให้เพื่อนนักเรียนเสี่ยงอันตราย"
‪ห้ามพวกเธอใช้มือถือไปจนหมดสัปดาห์นี้
‪ห้ามใครคุยกับนักเรียนสามคนนี้
‪และห้ามพวกเธอเอาป้ายออกจนกว่าครูจะอนุญาต
‪เธอควรรีบปิดบูธแจกเค้กนะ
‪โอเค กลับไปเรียนได้
‪นี่
‪- ฮัลโหล มีอะไร ‪- ตำรวจมาที่นี่
‪- พวกเขามาหาเอลซี่… ‪- พูดช้าๆ สิไอแซค มีอะไร
‪แม่เธอพาเอลซี่ไปเดินเล่น ‪ตอนไปเยี่ยม แล้วไม่พากลับไป
‪- ตำรวจคิดว่าแม่ลักพาตัวเอลซี่ ‪- ว่าไงนะ
‪พวกเขากำลังจะไปบ้านแอนนา ‪แต่อยากคุยกับเธอ
‪ได้ ฉันจะไปหาที่นั่น
‪เป็นไรไหม
‪เป็น
‪ฉันต้องไปบ้านแอนนา มีเรื่องฉุกเฉิน
‪- ยืมจักรยานฉันไหม ‪- ไม่
‪- มันเร็วกว่านะ ‪- ฉันขี่จักรยานไม่เป็น
‪- หมายความว่าไง… ‪- ไม่เคยมีใครสอนฉันย่ะ จบนะ
‪บ้าเอ๊ย
‪เมื่อไรจะแต่งงานซะทีล่ะเอริค
‪แกอายุแค่ 17 เองนะแม่
‪แม่แต่งงานตอนอายุ 18 ‪คนสมัยนี้ชอบรอแต่งงานตอนอายุมาก
‪มันโง่
‪รอทำไม
‪เอริค ถ้าไม่จำเป็นอย่าเพิ่งแต่งงาน
‪สนุกให้เต็มที่ก่อน ไม่เอาน่า
‪อาทินูเก้ บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมาเข้าฉากรูปนี้
‪ถ้าเธอเลิกกับจีโมห์ล่ะ
‪ออกไป
‪- มีแฟนสาวหรือยัง ‪- เขายัง…
‪เอริคไม่มีเวลาจะไปมีแฟนหรอกค่ะ
‪แกมัวแต่ตั้งใจเรียนอยู่ค่ะ
‪ใช่
‪อย่ารอนานเกินไปล่ะ
‪ยายจะสวดภาวนาทุกวัน
‪ขอให้หลานเจอผู้หญิงคริสเตียนดีๆ ‪และจัดงานแต่งใหญ่โตที่ไนจีเรีย…
‪ใช่เลย
‪ก่อนยายตาย
‪ทุกคนยืนชิดๆ กันหน่อย
‪นับสามนะ แล้วยิ้มด้วย
‪หนึ่ง สอง สาม ยิ้ม!
‪นี่นาย
‪ทำไมไม่ยิ้ม ภาพเสียหมด
‪โทษที!
‪- โทษที ‪- หนึ่ง สอง สาม ยิ้ม
‪ถึงแล้ว
‪- ไงคะ ‪- ไง
‪- ฉันแค่อยากมาปลอบใจ ‪- ขอบใจนะ
‪สบายดีไหมเมฟ
‪- มาทำไม ‪- ต้องมีคนมาส่งเธอนี่
‪เหมาะเจาะเลยเนอะ
‪ฉันควรเข้าไปช่วยข้างในบ้าน
‪แต่ขอบใจนะที่มาส่งเมฟ
‪ฉันก็จะเข้าไปช่วยเหมือนกัน
‪เล่าเรื่องเมื่อเช้านี้ให้ฟังทีครับ
‪เธอดูโอเค
‪เธอแพ้อุทธรณ์ขอสิทธิ์เลี้ยงลูกเดือนที่แล้ว
‪นี่ครับ
‪และเธอไม่เคยพอใจ ‪ที่ต้องมีคนเฝ้าเวลามาเยี่ยม ขอบใจ
‪เธอดูกระวนกระวายหรือเปล่า
‪นั่นสิ เธอดูประหม่าไหม
‪ให้ฉันถามคนเดียวได้ไหม หนุ่มๆ
‪แล้วเมื่อเช้านี้เอรินมีท่าทางยังไงบ้าง
‪เธออยากพาเอลซี่ไปสนามเด็กเล่น
‪ฉันไม่เคยคิดเลยว่า…
‪แม่จะโดนคดีไหมคะ
‪นี่เป็นเรื่องร้ายแรง ถ้าเจอตัวก็อาจโดนจำคุก
‪ไม่เป็นไรนะ
‪เรารู้ว่าเธอใช้ตู้กดเงินสด ‪ที่ถนนบาร์โรว์เวลา 10,27 น.
‪แต่มันไม่สามารถบอกได้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน
‪เธอคงออกจากมัวร์เดลไปแล้ว ‪ลองดูกล้องวงจรปิดที่สถานีรถไฟยัง
‪เราดูแล้ว
‪- แล้วรถเมล์ล่ะ ‪- เรื่องนั้นเราก็คิดแล้วเหมือนกัน
‪ดูตำแหน่งมือถือได้นี่
‪โทษที พวกเธอสองคน ‪เกี่ยวข้องกับคดีนี้ยังไงเหรอ
‪ผมเป็นเพื่อนของเมฟ ‪เขาเป็นคนที่เธอชอบแต่มันซับซ้อน
‪เขาเคยเป็นเพื่อนเธอ ‪จนวันนึงทำสันดานแย่ใส่เธอที่ปาร์ตี้
‪คนที่ทำสันดานแย่น่าจะเป็น ‪คนที่แอบลบข้อความเสียงฉันมากกว่า
‪ทั้งสองคนออกไปเลย
‪- ออกไป ใช่ ‪- โอเค
‪ชอบโผล่มาที่ที่ไม่มีใครต้องการนาย
‪- กลับบ้านไปซะเถอะ ‪- นายไม่รู้จักฉัน
‪- ชอบทำให้ทุกอย่างแย่กว่าเดิม ‪- ทำอะไร…
‪หุบปาก ทั้งคู่เลย!
‪น้องสาวฉันหายตัวไป ‪นี่ไม่ใช่โอกาสให้พวกนายมาข่มกันนะ
‪เลือกผู้ชายคนนี้แทนฉันได้ไงไม่รู้
‪เลือกเหรอ เลือกบ้าอะไร อย่าหลอกตัวเองเลย
‪โอเค
‪เกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับเขา ‪ตอนไปทัศนศึกษาเหรอ
‪ใช่
‪แต่มันไม่มีความหมาย
‪คือว่า… ฉันไม่รู้ว่ามันหมายความว่ายังไง
‪เอลซี่หายตัวไป ตอนนี้ฉันแคร์แค่นั้น
‪ขอให้หาเจอนะ
‪ไอแซค อย่าไป
‪เวร
‪- ขอบใจมาก โอทิส ‪- ฉันว่าฉันควรอยู่ช่วยเธอ
‪ฉันว่าไม่ควร
‪- นายทำให้ทุกอย่างแย่ลง ‪- พูดอะไร
‪ตั้งแต่นายเลิกทำคลินิก ‪นายก็กลายเป็นคนเห็นแก่ตัว
‪ไม่จริงซะหน่อย
‪มันแค่ไม่ใช่ความรับผิดชอบฉัน
‪ฉันว่านายไปซะเถอะ
‪ฉันไม่อยากเจอนายอีกแล้ว
‪เมฟ
‪ยาค็อบ
‪ฉันว่าเราควรมาช่วยกันคิดว่าจะบอกอะไรเด็กๆ
‪เรื่องที่เราแยกเตียงนอน
‪ผมว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องรู้ ‪มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเรา
‪ฉันไม่เห็นด้วย
‪การพูดคุยแบบเปิดเผยสำคัญกับวัยรุ่น
‪โอเค งั้นคุณก็เชิญบอกเองเลย
‪ผมแค่เอาสมุดของคุณมาคืน
‪อยากเข้าไปคุยกันข้างในไหม
‪นั่งลงสิ
‪แล้ว
‪ทำไมถึงตัดสินใจเอาสมุดฉันมาคืนล่ะ
‪ผมว่าคุณควรเก็บไว้
‪งั้นเดาว่าคุณก็เป็นคนถ่ายเอกสาร ‪บันทึกของฉันเทอมที่แล้วสินะ
‪ใช่ครับ
‪ผมละอายใจต่อพฤติกรรมตัวเอง
‪ผมอ่านทวนเรื่องที่มัวรีนพูดถึงผมซ้ำๆ
‪ผมว่ามันจริงทั้งหมด
‪แต่ผมไม่รู้จะเปลี่ยนยังไง
‪เชิญมาแสดงความเห็น ‪ที่กลุ่มอภิปรายนักเรียนคืนนี้ ขอบใจ
‪วิฟ ฟังนะ ฉันคิดอะไรออกแล้ว
‪เรามาใช้กลุ่มอภิปรายเพื่อถามว่า ‪ทุกคนคิดยังไงกับค่านิยมใหม่ของโฮปดีกว่า
‪ถ้ามีคนที่ไม่ชอบสิ่งที่โฮปทำมากพอ ‪เราอาจเปลี่ยนแปลงมันได้
‪ฉันทำไม่ได้
‪ฉันไม่เข้าใจ ช่วยครูเพื่ออะไร ‪ครูดีแต่ทำเราเดือดร้อน
‪แจ็คสัน ฉันไม่ได้โง่นะ ‪แต่ฉันต้องเข้ามหาลัยดีๆ ให้ได้
‪นี่ไม่ใช่แค่ความฝันฉัน ‪แต่มันสำคัญต่อทุกคนในครอบครัวฉัน
‪ฉันไม่มีอภิสิทธิ์จะทำตัวเหลวแหลกที่โรงเรียน
‪วิฟ ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้โง่ ‪เธอเป็นคนฉลาดที่สุดที่ฉันรู้จัก
‪แต่ถ้าเธอคิดว่าครูแคร์ ‪ความฝันเธอ เธอหลอกตัวเองแล้ว
‪วิเวียน โอเดสซานย่า กรุณาไปที่ออฟฟิศโฮปค่ะ
‪เอาไปคิดดู
‪ครูขอให้เธอจับตาดูเพื่อนๆ ตอนไปทัศนศึกษา
‪แต่แล้วครูกลับได้ยินข่าวลือ ‪และตอนนี้ครูสับสนเพราะว่า
‪ตอนครูถามเธอว่า ‪ทัศนศึกษาเป็นยังไงบ้าง เธอตอบว่า
‪"เยี่ยม"
‪เพราะงั้นพูดให้ครูเข้าใจหน่อยวิฟ
‪หนูไม่อยากให้ใครเดือดร้อน
‪- เลยกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ‪- อืม
‪ตอนครูเจอเธอครั้งแรก
‪ครูคิดว่า
‪"เด็กคนนี้อนาคตรุ่งแน่"
‪"เธอมุ่งมั่นไม่ไขว้เขว"
‪แต่ครูไม่รู้ว่าเธอจะรุ่งได้แค่ไหน
‪ถ้าเธอไม่กล้าเสี่ยงเพื่อสิ่งสำคัญ
‪หนูขอโทษค่ะ หนูน่าจะบอกความจริง
‪ไม่ต้องขอโทษครู
‪ขอโทษตัวเองซะ
‪ครูไม่อยากเห็นเธอเสียโอกาส
‪เพราะอยากเอาใจคนอื่น
‪มันเป็นคุณสมบัติของผู้หญิง ‪และมันรั้งเราไว้ไม่ให้เจริญ
‪มันจะไม่เกิดขึ้นอีกค่ะ
‪ขอให้จริง
‪อีกอย่างนะวิเวียน
‪ครูอยากให้เธอนำเสนอต่อหน้าสื่อ
‪กับผู้ที่อาจมาเป็นนักเรียนของเรา ‪ในวันเปิดตัวที่ใกล้เข้ามา
‪ยังจะให้โอกาสหนูอีกเหรอ
‪ใช่ เธอเป็นหัวหน้านักเรียนของเรา
‪และการมีเด็กสาวผิวดำ ‪ที่เข้มแข็งและฉลาดเป็นผู้นำ
‪แสดงให้เห็นว่า ‪โรงเรียนของเราหัวก้าวหน้าแค่ไหน
‪งั้นมันเกี่ยวกับภาพลักษณ์สินะ
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪ในนี้มีวิดีโอและสไลด์ให้เธอใช้เตรียมตัว
‪ครูจะมาฟังกลุ่มอภิปรายนักเรียนไหมคะ
‪อาจมีใครยกไอเดียน่าสนใจ ‪ที่หนูเอาไปใช้ตอนนำเสนอได้
‪ทำไมครูต้องอยากฟังพวกเด็กวัยรุ่น
‪บ่นเรื่องปัญหาหยุมหยิมนานหนึ่งชั่วโมงด้วย
‪ไม่เอาหรอก
‪วันนี้ครูไม่อยากรับมือกับพวกนึกถึงแต่ตัวเอง
‪และหมกมุ่นกับตัวตนจนคลั่งแล้ว
‪ยิ่งเธอกับพวกเพื่อนๆ ‪ใจเปราะจู้จี้จุกจิกรู้เร็วเท่าไร
‪ว่าตัวเองไม่พิเศษนักเลย
‪และโลกความเป็นจริงไม่แคร์ปัญหา ‪ในจินตนาการของพวกเธอ ก็ยิ่งดีเท่านั้น
‪(รายการอัดใหม่)
‪ฉันอยากถามเรื่องวัยเด็กของคุณ ไมเคิล
‪เล่าเรื่องแม่ให้ฟังหน่อยสิ
‪แม่เป็นคนเงียบ
‪และอ่อนโยน
‪แม่ชอบทำอาหาร
‪แม่มีกลิ่นตัวหอมอยู่ตลอดเวลา
‪กลิ่นแชมพู
‪แล้วพ่อคุณล่ะ
‪พ่อ คือพ่อ…
‪พ่อไม่เหมือนกับแม่
‪- แย่มากเลยพ่อ ‪- แกต้องกันไม่ให้ลูกเข้าไปสิ
‪ผมว่ามิเคล่าร้องไห้แล้วพ่อ
‪ว่าไงนะ
‪ร้องทำไม
‪หยุดนะ แกเป็นเด็กผู้ชาย
‪เด็กผู้ชายไม่ร้องไห้
‪คุณร้องไห้ครั้งสุดท้ายเมื่อไร
‪ผมจำไม่ได้
‪หลังแยกทางกับภรรยาก็ไม่ร้องเหรอ
‪กิจกรรมอะไรทำให้คุณมีความสุข
‪นี่กำลังจะสื่อว่าผม…
‪ช่วยตัวเองเหรอ
‪เปล่า
‪จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ได้นะไมเคิล ‪แต่ฉันไม่คิดว่าทุกอย่างเป็นเรื่องเซ็กซ์หมด
‪ที่ฉันถามคือ
‪กิจกรรมอะไรที่ทำให้คุณเบิกบานใจ
‪ผมคงมีความรู้สึกนั้นไม่ได้
‪บ่อยครั้งที่เวลาลูกถูกผู้ปกครองรังแก
‪พวกเขาจะมีภาพจำผิดๆ ‪ว่าการมีความรู้สึกแปลว่าอ่อนแอ
‪จึงปิดกั้นจากความรู้สึก
‪สิ่งที่ฉันอยากให้คุณทำ
‪คือไปหาอะไรสักอย่าง
‪ที่ทำให้คุณมีความสุข
‪ขอบคุณ
‪และผมขอโทษที่พูดถึงเรื่อง…
‪การช่วยตัวเอง
‪ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ
‪แต่ในกรณีของคุณ ไมเคิล
‪การช่วยตัวเองอาจเป็นความคิดที่ไม่เลวนัก
‪เป็นไรไหมลูก
‪มีอะไรเหรอ
‪ผมก็แค่ทำทุกอย่างพัง อีกแล้ว
‪เพราะเห็นได้ชัดว่าผมไม่สามารถ
‪สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับใครได้เลย
‪เรื่องเมฟใช่ไหมจ๊ะ
‪ผมไม่เคยเล่าเรื่องเมฟให้แม่ฟัง
‪เอมี่พูดถึงเรื่องนี้แค่แป๊บนึงตอนมาบำบัดกับแม่
‪เธอบอกว่าลูกกับคนชื่อเมฟ ‪มีความเครียดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ กัน
‪และเกิดเรื่องในงานปาร์ตี้ที่ลูกจัดที่บ้าน
‪แล้วก็ทะเลาะจนเลิกคบกันเพราะคำของลูก
‪อยากพูดถึงมันไหม
‪ไม่ ผมไม่อยากพูดถึงมัน
‪ความหึงหวงอาจทำให้ ‪พฤติกรรมเปลี่ยนและพูดอะไรที่ไม่ได้ตั้งใจ
‪- ในงานมีเด็กหนุ่มอีกคนไหม ‪- แม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว!
‪ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ‪แม่กล้ามาบอกให้ผมเลิกให้คำแนะนำ
‪เพราะผมทำตัวไร้จริยธรรม
‪แม่เป็นผู้หญิงที่ไร้จริยธรรมที่สุดในโลก
‪- ทำไมไม่ให้แม่ช่วยล่ะโอทิส ‪- ช่วยเหรอ
‪แม่มีปัญญาช่วยผมที่ไหนล่ะ
‪แม่ผลักไสไล่ส่งผู้ชายทุกคนที่พบเจอ
‪- แม่ห่วยแตกเรื่องความสัมพันธ์ ‪- ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะโอทิส
‪แม่พายาค็อบเข้ามาในชีวิตผม ‪บังคับให้อยู่กับโอล่าเหมือนเป็นพี่น้องกัน
‪และผมชอบที่มีเขาอยู่ด้วย ‪ในที่สุดที่นี่ก็รู้สึกเหมือนบ้านปกติซะที
‪แต่มันจบแล้ว
‪ใช่ไหม
‪นึกแล้วเชียว
‪เวร
‪- ขอบคุณ ‪- ไม่เป็นไร
‪ฉันผิดเอง ฉันน่าจะบอกคุณว่าแม่เป็นคนยังไง
‪เมฟ นี่ไม่ใช่ความผิดเธอ
‪เธออายุ 17 ไม่ควรต้องมา ‪รับมือกับเรื่องแบบนี้เลย
‪มันหนักเกินไป
‪คืนนี้ค้างด้วยกันไหม
‪- เอริค เธอคิดยังไงกับงานแต่งนี้ ‪- น้าเบริล
‪มันดีครับ มันดี คิดว่านะ
‪- ไม่รู้สิ ผมไม่ค่อยออกงานแบบนี้ ‪- เดี๋ยวก็ได้ไปอีก
‪เห็นเอมีก้าไหม
‪แม่แทบใจสลายตอนเบียทริซไม่แต่งงานกับเขา
‪ทำไมล่ะ
‪ครอบครัวเขาดี
‪รวยมาก
‪- เขาคงประเคนโลกทั้งใบให้แม่เธอ ‪- แล้วพ่อผมล่ะ
‪พ่อเธอน่ะเหรอ
‪เขาเป็นคนท้องถิ่น คนบ้านๆ
‪แม่ไม่นึกว่าเขาจะมีอนาคตเลยซะด้วยซ้ำ
‪แต่เขาพิสูจน์แล้วว่าเราคิดผิด
‪และเขาได้ไปสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองที่อังกฤษ
‪พวกนั้นตักแกงให้ฉันนิดเดียวเอง
‪น้า
‪น้าครับ!
‪(โรงเรียนเป็นไงบ้าง)
‪นี่
‪ฉันเสียใจจริงๆ ที่ครูทำแบบนี้กับเธอ
‪ฉันพอใจอยู่แล้วที่ไม่มีเพื่อน
‪แล้วเธอก็โผล่มาทำให้ฉันรู้สึก ‪เหมือนฉันไม่ใช่คนพิลึกนักเลย
‪แต่มันก็แค่เรื่องโกหก
‪เธอบอกไม่ให้ฉันส่ง ‪นิยายไปประกวดเพราะมันพิลึก
‪แล้วเธอก็ตัดสินฉัน
‪ฉันแค่อยากปกป้องเธอ
‪เธอไม่ควรมาคุยกับฉัน
‪แจ็คสัน ไง
‪ไง
‪ขอบใจที่ลุกขึ้นปกป้องฉันนะ ‪ที่โฮปทำมันไร้สาระที่สุด
‪- ฉันรู้ ‪- และฉันว่าเราควรสู้
‪ได้ สู้กันเลย
‪(วิฟ ‪ด่วน! - ข้อความเสียงใหม่ 1 ข้อความ)
‪วันนี้ครูไม่อยากรับมือกับพวกนึกถึงแต่ตัวเอง
‪และหมกมุ่นกับตัวตนจนคลั่งแล้ว
‪ยิ่งเธอกับพวกเพื่อนๆ ‪ใจเปราะจู้จี้จุกจิกรู้เร็วเท่าไร
‪ว่าตัวเองไม่พิเศษ…
‪- นึกถึงแต่ตัวเอง… ‪- แคร์ปัญหาในจินตนาการของพวกเธอ…
‪วันนี้ครูไม่อยากรับมือกับพวกนึกถึงแต่ตัวเอง
‪และหมกมุ่นกับตัวตน…
‪(วิฟ: ถ้าอยากให้เกิดการเปลี่ยนแปลง ‪มาร่วมกลุ่มอภิปรายนักเรียน)
‪ใจเปราะจู้จี้จุกจิกรู้เร็วเท่าไร…
‪พวกงานแต่งนี่แปลกเนอะ
‪กล้าเต้นรำให้คนทั้งห้องดูได้ยังไง
‪ฉันว่าฉันชอบแบบนั้น
‪ฉันชื่อโอบา
‪เอริค
‪นายคงมางานแบบนี้บ่อยนะ
‪ก็ไม่เชิง
‪เจ้าบ่าวเป็นเพื่อนสนิทน่ะ
‪ฉันชอบถ่ายรูปเป็นงานอดิเรกแล้วไอ้นั่นมันขี้งก
‪มันตลกดี ฉันยินดีกับพวกเขา แต่ก็ปนเศร้า
‪เพราะฉันรู้ว่าจะไม่มีวันมีงานนี้เป็นของตัวเอง
‪เข้าใจใช่ไหม
‪นึกว่า
‪เราไม่ควรจะพูดเรื่องนั้นที่นี่ซะอีก
‪ที่นี่มีคนเหมือนเราเยอะแยะ ‪เราก็แค่ต้องคุยกันเงียบๆ
‪เสร็จงานแล้วฉันจะไปปาร์ตี้ ‪ถ้าอยากเจอพวกนั้นก็มาด้วยกันได้
‪ไม่ ฉัน…
‪ฉันคงไปไม่ได้
‪โอเค
‪(บราวน์วิลเลจสโตร์)
‪มาทำอะไรที่นี่
‪ฉันรู้สึกแย่
‪ที่นายโดนพักการเรียนเพราะฉัน
‪ฉันถูกพักการเรียนเพราะความเชื่อของฉัน
‪ฉัน…
‪ฉันกำลังพยายามแต่งกลอนให้เอริค ‪นายพอจะช่วยหน่อยได้ไหม
‪อยากให้ฉันช่วยนาย ‪แต่งกลอนให้แฟนเก่าฉันเนี่ยนะ
‪ช่างเถอะ
‪ขอดูกลอนหน่อย
‪- "เอริค นายทำให้ฉันยิ้ม…" ‪- ต้องอ่านออกเสียงด้วยเหรอ
‪เป็นกลอนที่ห่วยแตก
‪นายต้องแต่งมันออกมาจากหัวใจ
‪อย่าคิดมาก
‪นายไม่ควรพยายามแต่งกลอนเพราะฉันทำ
‪ก็ไม่ได้ทำนี่ ฉัน…
‪ฉันแต่งกลอนเพราะเอริคชอบ
‪แล้วนายล่ะ ชอบอะไร
‪ฉัน…
‪ฉันชอบ
‪หมา
‪ฉันชอบแมว
‪ไม่แปลกใจ
‪(เอริค เอฟฟิย็อง ‪โดนยึดมือถือ ฉันโอเค)
‪(คิดถึงนะ)
‪(ยังเหลือเวลาให้เข้าร่วม ‪งานประกวดสุนัขมิดจ์วิลล์เคาน์ตี)
‪ใช่จ้ะ
‪(เมฟ: ฉันขอโทษ)
‪(เมฟ: เรื่องวันนี้ฉันขอโทษจริงๆ นะ)
‪เหลือเชื่อที่สุด
‪แน่ใจนะว่าไม่อยากออกไปเห็น ‪ส่วนที่เหลือของเมืองเลกอส
‪ฉันแน่ใจ โอบา
‪พาฉันไปหาพวกเดียวกันสิ
‪โอ้ เราอยู่ที่เลกอสจ้า!
‪จะพาฉันไปไหน
‪เดี๋ยวก็รู้
‪ที่ที่เซ็กซี่ ที่ที่สนุก
‪ที่ที่เรียกเหงื่อสักนิด
‪ใช่ ตรงนี้แหละ
‪ครับ โอเค ขอบคุณ เดี๋ยวมานะ
‪อะไร
‪จะหนีไปไหน
‪ฉันไม่ค่อยจะรู้จักนายเท่าไร ‪และฉันว่าฉันกลับดีกว่า
‪อะไร เพิ่งมาถึงเองนะ
‪- จะพาฉันไปไหน ‪- เดี๋ยวก็รู้
‪ไม่ ขอโทษนะ เมื่อกี้นายไปไหน
‪ฉันไปดูเส้นทางหนี
‪- เส้นทาง… ‪- ฉันจะดูแลนายเอง
‪ไม่เป็นไร
‪นายต้องชอบแน่ๆ ฉันสัญญา
‪มาเลยคนอังกฤษ ขอต้อนรับ
‪หวัดดีจ้า ต๊ายตาย หล่อนสวยหยาดเยิ้ม
‪- ไง ‪- ไง สบายดีไหม
‪หวัดดี เป็นไงกันบ้าง
‪โอเค
‪ขอบคุณ
‪ไม่ต้องกลัว เข้าไปได้แล้ว
‪- นายไม่พร้อมหรอก ‪- ฉันไม่มั่นใจตัวเองด้วยซ้ำ
‪เราจะแดนซ์กระจายกันเลย
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪เหมือนได้กลับบ้าน
‪โอบา
‪โอบา ตื่นสิ
‪โอบา ตื่นสิ ฉันต้องกลับบ้าน
‪ครอบครัวจะเป็นห่วงเอา
‪ก็ได้
‪ยินดีที่ได้รู้จักนะ
‪"ยินดีที่ได้รู้จักนะ" แปลว่าไง ‪แล้วฉันจะกลับบ้านยังไง
‪เราอยู่เลกอสนะ
‪ล้อเล่น
‪ฉันจะไปส่งนายที่บ้านอย่างปลอดภัย
‪ได้
‪เราได้…
‪ไม่
‪หายหัวไปไหนมา เป็นห่วงแทบแย่
‪ผมไปเที่ยวกับโอบา
‪- เขาพาผมชมเมืองเลกอส ‪- แล้วทำไมไม่บอก
‪ก็แม่มัวแต่หว่านเสน่ห์กับอดีตคู่หมั้นอยู่นี่
‪- เอริค นั่นมัน… ‪- ไม่ แม่
‪รู้ไหมว่าผมตื่นเต้นมากที่จะได้กลับมาที่นี่
‪แล้วตั้งแต่มาถึง เราได้แต่โกหก
‪ทำไมแม่บอกทุกคนว่าพ่อเป็นนักบัญชีอาชีพรุ่งล่ะ
‪พ่อเป็นนักบัญชีจริงๆ ‪อย่างน้อยก็เคยเป็นตอนอยู่ที่นี่
‪แต่ไม่ได้เป็นที่บ้านนี่
‪ทำไมแม่ไม่บอกความจริง
‪- อายอาชีพพ่อเหรอ ‪- ไม่ใช่นะ!
‪แต่ยายไม่ได้เห็นดีเห็นงาม ‪กับพ่อมาตั้งแต่แรก โกหกแล้วง่ายกว่า
‪แม่อยากแต่งงานกับเอมีก้าแทนพ่อไหม
‪ไม่ ผู้ชายคนนั้นมันหลงตัวเอง
‪เราไม่ใช่คู่สร้างคู่สมกันแต่แรก ‪ไม่เหมือนพ่อของลูก
‪หมายความว่ายังไง
‪แม่รู้สึกสบายใจทุกครั้งที่อยู่กับพ่อของลูก
‪ผมไม่อยากเสแสร้ง แม่
‪ไม่ว่าจะที่นี่หรือที่ไหน
‪แม่ชอบที่ลูกกล้าเป็นตัวของตัวเอง เอริค
‪สักวันแม่อาจกล้าหาญแบบนั้นด้วย
‪แต่มันต้องใช้เวลา
‪ขอโทษครับที่ทำให้แม่กลัว
‪แม่จะไปทำข้าวเช้าให้กินนะ
‪(โอบา: ยินดีที่ได้รู้จักนะเอริค)
‪(ส่งโปสการ์ดจากหมู่บ้านอังกฤษมาบ้างนะ)
‪(อดัม: โดนยึดมือถือ ฉันโอเค คิดถึงนะ)
‪ฝากขอบใจอะโบสำหรับของขวัญที่งดงามด้วยนะ
‪- บอกเขาด้วยว่าคราวหน้าเขาต้องมา ‪- บอกแน่ค่ะ
‪เอริค
‪มีแฟนสาวเมื่อไรบอกยายด้วยนะ
‪แม่คะ ที่จริงแล้วเอริคมีแฟน
‪หนูสั่งห้ามบอกแม่จนกว่าจะมั่นใจว่าคบจริงจัง
‪เธอเป็นคนยังไงล่ะ
‪เป็นคนพูดน้อย
‪แต่รักสุนัขมาก
‪และบางครั้งก็ใจดีมาก
‪และทำให้ผมหัวเราะ
‪บ่อยมาก
‪ผมว่ายายต้องชอบแน่ๆ
‪เสียงหัวเราะดีต่อใจเรา ‪ฟังดูเหมือนหลานจะเลือกคนมาดีนะ
‪กอดหน่อย
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล