Po zjedzeniu własnej matki Glenoxi została wypędzona z Oblivion 6
i zmuszona do samotnego błąkania się po pustych szczelinach planety Zorg.
Bez żywności i wody Glenoxi czuła, jak uchodzi z niej życie.
Pogodziła się z taką śmiercią.
Ponieważ nigdy nie czuła się przynależna,
samotny koniec wydawał jej się adekwatny.
Lecz nagle Glenoxi po raz pierwszy ujrzała Starlanzę.
Gdy poczuła na ustach krople wody,
zrozumiała, że to jej bratnia dusza.
Jedyna istota w całym wszechświecie, która w pełni ją rozumiała i akceptowała.
Była oszołomiona, że Starlanza czuła to samo.
SERIAL NETFLIX
Lily, skarbie.
Przygotuj się do szkoły.
Nie idę.
Nadal źle się czuję.
Minęły trzy dni.
Znowu dzwoniła Ola.
Pokłóciłyście się?
Nie, wszystko w porządku.
Cóż…
Muszę iść do pracy.
Obyś jutro poczuła się lepiej.
193.
194, 195, 196,
197, 198, 199, 200.
Tak!
Mógłbyś wymienić żarówkę?
Jasne.
Dziękuję.
Proszę.
Jesteś spocony.
Przepraszam.
Skoczę pod prysznic.
Dziękujemy za relację naszemu korespondentowi.
Cała uwaga skupia się na Liceum Moordale,
w którym odbywa się dzień otwarty – pierwszy raz od czasu skandalu.
Hope Haddon zapowiedziała, że przywróci dobre imię szkoły.
SPOTKANIE O DZIEWIĄTEJ AKTUALNE?
TAK, DO ZOBACZENIA WKRÓTCE
Tak?
Wezmę kurtkę.
Mamy dziś wizytę u doktor Cutton.
Przemyślę to.
Powodzenia w telewizji.
Martwię się o Lily.
Nie rozmawiała ze mną od czasu incydentu z Hope.
Pogadasz z nią?
- Nie jestem terapeutą. - Wiem.
Ale mówiła mi, że bardzo pomogłeś jej z pochwicą.
- Chyba naprawdę ci ufa. - Nie jestem odpowiednią osobą.
Możesz zapiąć mi klamrę?
Serio?
Myślałam, że wyrośliśmy z cichych dni.
Słuchajcie.
Oboje zdajecie sobie sprawę, że mamy z Jakobem pewne problemy,
ale chcę, byście nadal czuli, że to wasz dom rodzinny
i bezpieczna przestrzeń, w której możecie rozmawiać o uczuciach.
Czemu nie ma przy tym taty?
Bo twój tata uważa, że lepiej z wami o tym nie rozmawiać.
Nie potraficie dogadać się nawet w tej kwestii?
Wiele par ma rozbieżne zdania na temat wychowania dzieci.
Powinniście pomyśleć o tym, zanim postanowiliście mieć dziecko
i kazaliście nam udawać dziwaczną rodzinę.
Idę do szkoły.
Przepraszam.
Wszystko jest w rozsypce.
Czego się nie dotkniesz, zaczyna się sypać.
Przechodzimy.
I przeskok!
W górę! Tak!
Pięknie.
Tak.
Zuch dziewczynka.
Od kiedy tak potrafi?
Pamiętaj o kolacji u wujka Petera.
Nie idę. Wujek to kawał chuja.
- Adamie! - Tylko mówię.
Nie musisz już tam chodzić.
Masz rację.
Peter to…
kawał chuja.
Ale próbuję ułatwić nam adaptację.
Eric wrócił?
Tak.
- Pa. - Pa.
- Co tam? - Wporzo.
Tak?
Moja mama.
Dobra, chodźmy.
Cześć, Maureen.
Tęskniłem.
Ja też.
- Tak? - Tak.
Chodź.
Chodźmy.
Halo?
Mamo?
Gdzie jesteś?
Musisz oddać Elsie.
Znaleźli ją?
Nie.
Chyba wiem, gdzie jest.
Nie odpowiadasz na moje wiadomości.
Bo jestem na ciebie wkurzony.
Rozumiem. Też bym była.
Ale nie musimy o tym teraz rozmawiać.
Dobrze.
Jestem tym wszystkim trochę skołowana.
Co mam powiedzieć?
Skoro masz wątpliwości, nie powinniśmy być razem.
- Isaac. - Słuchaj.
Chcę być z kimś, kto jest tego pewny.
Chyba na to zasługuję.
Nawet gdyby udało nam się o tym zapomnieć,
martwiłbym się, że żałujesz, że nie spróbowałaś z Otisem.
Nie mogę tego zrobić.
Więc z całym szacunkiem…
wycofuję się z tego.
Powodzenia z mamą.
- Nadal chcecie to zrobić? - Tak.
- Ekstra.
Uwaga.
Wesołego Dnia Otwartego!
Jesteś gotowa?
Nie mogę się doczekać.
To dobrze.
Eric! Wróciłeś!
Tęskniłem!
Jak było w Nigerii? Opowiadaj.
Było nieźle. Ślub był super, a moja rodzinka wymiata.
Co ty robisz?
Skończyły mi się czyste gacie i mam straszne odparzenia.
- Co to takiego? - Moja tabliczka wstydu.
Wyrzuciłem kupę z okna autokaru.
Z tym że to nie ja, tylko Rahim.
Kumplujemy się.
- Z Rahimem? - Tak jakby.
Co? Swędzi. Wiesz, że mam duże jaja.
Dobra, ale jesteśmy w miejscu publicznym.
Idź do łazienki i się ogarnij.
- Dobra. - Dobra.
Musisz powiedzieć mu o… No wiesz.
O czym?
Sorry. Widziałeś Aimee?
Cześć. Nie.
- Maeve? - Tak?
Nie chciałem przepraszać przez SMS-y. Możemy porozmawiać?
Nie teraz. Chyba wiem, gdzie jest mama.
Pomóc ci?
Nie. Dam ci znać, jak poszło.
Za co przepraszamy?
Dobra, we Francji…
Tylko nie panikuj, ale…
całowałem się z Maeve.
Nic ci nie jest?
Dosłownie mnie zatkało.
Co to był za pocałunek? W policzek czy prawdziwy?
To był prawdziwy pocałunek.
Co było potem? Jesteście parą?
Nie.
Znów wszystko schrzaniłem.
Podobno o nic nie dbam, od kiedy nie prowadzimy poradni.
To prawda?
Rzuciłeś poradnię,
bo miałeś złamane serce i nie mogłeś być blisko Maeve.
Po prostu musiałeś się chronić.
Powiedz, że to był przynajmniej najlepszy pocałunek w twoim życiu!
- Był niesamowity. - Jestem z ciebie taki dumny!
Pomożesz mi z czymś na wiesz co?
Komputerowiec się wyłamał.
Więc pomyślałem o tobie, bo wyglądasz na nerda.
Tak.
Zamierzałem trzymać się od tego z dala.
Co? Jasne, że pomożesz.
- Ja też. - Dziękuję.
Bądź bardziej jak Eric. Dzięki.
Zgadzam się.
O czym on mówił?
Miałaś zamknąć stoisko.
- To na wiesz co. - Super.
Aimee, masz chwilkę?
Myślałam, że nie gadamy.
Byłam jędzą.
Ja też.
Potrzymaj ciastka.
Wybacz. Nie umiem prosić o pomoc i odpycham od siebie ludzi.
Nie powinnam była płacić bez pytania. Nie sądziłam, że będzie ci przykro.
Potrzebuję pomocy i tylko tobie ufam.
Dobra. Co robimy?
Podwieziesz mnie gdzieś?
Oczywiście. Steve, odpowiadasz za wulwy.
W razie czego pofałdowane części to nie błąd, bo…
Wszystkie wulwy są wyjątkowe.
Zuch chłopak.
Lepiej ich nie zgnieć.
Wymachuje rękami w powietrzu, jakby był Bruce’em Lee.
I gryzie widelec przy stole.
Minęło tylko kilka miesięcy.
Nie powinien mnie tak irytować, prawda?
Są jakieś plusy?
Uprawiamy dużo seksu.
Zdrowe życie seksualne jest ważne dla wielu osób.
Kiedyś się skończy.
Z Michaelem też nie mogliśmy oderwać od siebie rąk.
A potem…
wszystko się skończyło.
To wcale nie jest nieuniknione.
Miałam ci powiedzieć, że Michael do mnie wpadł.
Zwrócił mi coś, co należało do mnie, a potem rozmawialiśmy.
O czym?
Chyba mu trochę ciężko i chciał z kimś pogadać.
A to dobre.
Przepraszam.
Czemu przez tyle lat nie rozmawiał ze mną?
Adam jest identyczny.
Po prostu…
czasem czuję się samotna z tymi wszystkimi facetami naokoło.
Adam w końcu się przed tobą otworzy.
Ja nie umiem czekać, aż Otis sam do mnie przyjdzie.
Podziwiam twoje opanowanie.
- Dwadzieścia minut. - Dziękuję.
Ładnie wygląda.
Robimy miejsce dla jaśniejszej,
porządniejszej przyszłości w Akademii Sparkside.
Dasz sobie, kurwa, radę.
Prasa zaczyna się zjeżdżać.
To poza Supermana.
Pomaga na nerwy. Mówili na prelekcji TED.
Dobra.
Robimy miejsce dla jaśniejszej,
porządniejszej przyszłości
w cholernej Akademii Sparkside.
Kurwa.
Tak.
Czemu to nosisz?
Kazała pani.
Dobra, zdejmij to.
- Spora widownia. - Tak.
Mnóstwo przyszłych uczniów, dziennikarzy i prywatnych inwestorów,
więc zero presji.
Jasne.
Chętnie usłyszę twoją opinię.
Przepraszam na chwilę.
Cal?
Chodź ze mną.
Łapy przy sobie!
Nie raz kazałam ci zmienić swoje zachowanie,
ale nieposłuszeństwo masz chyba we krwi.
Prasę z pewnością zainteresuje dyskryminacja ze względu na wygląd.
Nie pozostawiasz mi wyboru. Muszę przetrzymać cię tu do końca dnia.
To łamanie praw.
Wypuść mnie!
To coś nowego.
To chyba nie wymaga wyjaśnień.
- Stop. - Dobra.
- Start. - Dobra.
Ściemniacz światła.
- Nie naciskajcie tych czerwonych… - Tych?
- Tak. Nie wciskaj. - Dobra.
Będę na niego uważał.
- Damy radę. - Tak.
Liczyłem, że będziemy na scenie, ale może być.
Jak w Ocean’s Eleven.
Będę Clooneyem, a ty Pittem?
- Nie. - To odwrotnie.
- Będę Andym Garcíą. - A kto to jest?
Dobra, to ja już pójdę, a wy się dogadajcie.
Widzimy się po drugiej stronie.
Dzięki. Nie rób tego.
Myślę, że Jackson to Rihanna z Ocean’s 8.
Ze względu na kości i oczy.
Nie widziałem go.
- Nie? - Nie, ale spoko.
Niezły.
Pieprzona grzywka.
Patrz na drogę.
- Sorki. - Przepraszam.
Dobra, całowałaś się we Francji z Otisem.
Co się stało?
Nie mam pojęcia. Nie mogę zebrać myśli.
Z Isaakiem koniec. Czuję się okropnie, że go zraniłam.
Przykro mi, skarbie.
Czy to znaczy, że wreszcie zejdziecie się z Otisem?
Nie wiem.
Oboje się zmieniliśmy, więc kto wie.
Powinnaś spróbować.
Jak mówiła Simone de Beauvoir:
„Od momentu narodzin zaczynasz umierać”.
Trzeba żyć chwilą.
Tak.
Jej teksty nabrały sensu, gdy skapnęłam się, że nie jest Simonem.
Wybacz za to, co mówiłam o Stevie.
Świetnie do siebie pasujecie.
Nie, miałaś rację. Nie układa nam się.
Przykro mi.
- Patrz na drogę. - Przepraszam.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Nie umiem się skupić. - Już dobrze.
Niektórzy z was z pewnością mieli wątpliwości co do przyjścia tutaj.
Chyba nikt nie chce posłać dziecka do szkoły
słynącej z chorób wenerycznych i seks musicali.
Ale chciałabym zapewnić przyszłych rodziców,
że te skandale to już przeszłość.
I obiecuję wam,
że jeśli wybierzecie dla dzieci Akademię Sparkside,
otrzymają one wykształcenie na bezpiecznym kampusie bez seksu…
Co? Ludzie pieprzą się w krzakach.
Będziemy chronić młodzież za wszelką cenę.
Wysłuchajmy teraz osoby, która doskonale uosabia etykę szkoły,
Vivienne Odusanyi.
Zaczynamy.
Dalej, Viv!
Dziękuję, że mogę dziś do was przemówić.
Po pierwsze chciałabym zaprosić na scenę Jacksona Marchettiego,
by zwrócić mu funkcję przewodniczącego.
Dziękuję.
Dobrze znów tu być.
Zgadzamy się, że uczniowie powinni czuć się bezpiecznie,
będąc na kampusie.
Uczniowie naszego liceum chcieliby podzielić się pomysłami,
w jaki sposób słuchanie młodych ludzi
mogłoby uczynić z kampusu najbezpieczniejszą szkołę w kraju.
Miłego oglądania.
Co tu się dzieje?
- Trochę powolny ten ekran. - Tak.
I zaczynamy!
UCZNIOWIE LICEUM MOORDALE PRZEDSTAWIAJĄ…
POROZMAWIAJMY O SEKSIE
Cześć! Jesteśmy uczniami seks szkoły.
Może kojarzycie nas z prasy.
Jesteśmy zboczeńcami, którzy uprawiają dużo S-E-K-S-U.
I łapią chlamydię.
Piszą musicale o fiutach.
Nie wstydzę się być uczniem seks szkoły, bo seks to część ludzkiej natury.
Jak mogłaś do tego dopuścić?
- Wyłączę film. - Szybko. Tylko nie rób sceny.
…ciała i tożsamości.
Dlatego szkoły potrzebują miejsc,
w których można zadawać niezręczne pytania.
W których nie ma wstydu, stygmatyzacji ani strachu.
Bo używając wstydu jako broni, krzywdzimy innych,
być może na całe życie.
Przeciwieństwem wstydu jest duma.
Jesteśmy dumni z rzeczy, za które inni chcieliby nas zawstydzić.
Jeśli Lily Iglehart jest dziwaczką, bo tworzy historie o kosmitach z penisami,
my również jesteśmy dziwakami.
Kocham moją łechtaczkę i się nie wstydzę.
Panie, czochrajcie bobra!
Wiążę klatkę piersiową i się nie wstydzę.
Mam owłosiony tyłek i się nie wstydzę.
Jestem dosłownie idealna…
Natychmiast to wyłączcie!
Świetnie robię lewatywę i się nie wstydzę.
Tym pani nie wyłączy.
Nic tu nie ma.
- Z drogi! - Eric!
Świetnie robię lewatywę…
Rzuć wtyczkę.
- Co? - Ruby?
Rzuć ją, mówię!
Ruby. Proszę pani!
- Rany! Czy to…? - Pokrzywka.
Co ty wyprawiasz?
Tak.
O Boże!
Świetnie robię lewatywę i się nie wstydzę.
Pięknie.
Proszę pani!
Nie może pani!
Jezu!
Świetnie robię lewatywę…
To bardzo drogie perfumy.
- Jesteś niewiarygodna! - Wiem.
Pociągają mnie chłopcy i dziewczęta i staram się nie czuć wstydu.
Co wy zrobiliście…
Mam trzy sutki i się nie wstydzę.
To Fleurs du Mal?
- Dalej, Claudio! - Co, do licha?
- Co za szkoła… - Dalej!
Poczucie wstydu to wynik zacofanych poglądów na temat seksu.
Szkoły niestety uczyły ludzi, by wstydzili się tożsamości i ciała.
I trwa to do dzisiaj.
Ale świat się zmienia i młodzi mają dość.
Jeśli też uważasz, że komunikacja i empatia
to lepsze narzędzia niż cisza i wstyd,
dołącz do nas, prosząc szkołę o coś lepszego.
Jesteśmy seks szkołą!
- Jesteśmy seks szkołą! - Co?
Jesteśmy seks szkołą!
MAMA PRZYŁAPAŁA MNIE NA MASTURBACJI
Dziękuję wam za uwagę.
A teraz chór odśpiewa nasz nowy piękny hymn.
Tak! Babeczki wulwowe!
Tak, kurwa!
Chcę was usłyszeć.
Co zrobimy?
Dokładnie.
Kurwa!
Hej, Hope.
Tak! Brawo!
To moje dzieciaki.
Moje dzieciaki!
Dalej, Moordale!
Co jest złego w uczeniu abstynencji?
Szkoły uczące abstynencji seksualnej
mają wyższy wskaźnik nastoletnich ciąż i chorób wenerycznych
niż szkoły z kompleksowym wychowaniem seksualnym.
Jeśli zapewnimy nastolatkom informacje i obdarzymy ich zaufaniem,
odniesiemy większy sukces…
Przepraszam.
W Liceum Moordale nastąpił ciekawy rozwój wypadków.
Łączymy się z naszą reporterką na miejscu.
To, co miało być dniem,
w którym Moordale pozbędzie się przydomka „seks szkoły”,
zamieniło się w coś wręcz przeciwnego.
Uczniowie protestują,
wyrażając swoją wiarę w proseksualność
i twierdząc, że nowa dyrektor, Hope Haddon,
jest po prostu nie na czasie.
Ale patrząc…
Otis?
…na „Ścianę Wulwy” za moimi plecami,
nasuwa się pytanie,
na ile postęp jest zbyt postępowy?
Mam przeczucie, że ci ludzie coś wiedzą.
Widzieliście blondynkę o zielonych oczach? Podobna do niej, tylko starsza.
Dziękujemy.
To był głupi pomysł.
Przywoziła nas tu, gdy byliśmy mali, a ona miała wyrzuty sumienia.
Przynajmniej próbowałaś.
Cześć, mamo. Cześć, Elsie.
- Co tu robisz? - A ty?
- Mama zabiera mnie na łódź. - Kurwa.
No weź!
To niesamowite.
A zaczęło się od ciebie.
- Co masz na myśli? - Od ciebie i Maeve.
Od poradni, w której ludzie się otworzyli.
Gdyby nie ona, nie sądzę, by uczniowie rysowali waginy na murze.
Wulwy.
Lubisz pomagać innym.
Dlatego tak cię kocham.
Wiem, że cię zraniono, ale…
nie trać tej części siebie.
Jest bardzo fajna.
Dzięki, stary.
Muszę lecieć.
Dokąd?
Boże! Ta łechtaczka jest cudowna.
- Idziemy stąd? - Tak.
Oto i on.
Halo?
Michaela! Zaprosiłem też Maureen na kolację.
Oficjalnie jeszcze się nie rozwiedliście.
W porządku.
Przyjdzie z nowym facetem?
Mam nadzieję, że nie. Czułbyś się pewnie niezręcznie.
- Muszę kończyć. Do zobaczenia! - Pa!
Nie wierzę, że to zrobiliśmy!
- Jestem z ciebie dumna. - A ja z ciebie.
- Czuję się trochę wykluczona. - Co?
Widzimy się jutro.
- Pa. - Na razie, Viv.
Więc…
porobimy coś?
Jasne.
Dobra, zgarniam panią.
Wszyscy na pokład!
Mam termin za osiem tygodni.
Tak jest.
Czy to nie pani była szkolną terapeutką?
Tak, to ja.
Moja córka chodzi do Moordale. Przechodzi trudny okres.
Bardzo się o nią martwię.
Szkoda, że na kampusie nie ma już żadnego specjalisty.
Przepraszam, że zawracam pani głowę.
Nie, dobrze pomyśleć o czymś innym.
Dlaczego przechodzi trudny okres?
Proszę oddychać. Przestała chodzić do szkoły.
Zawsze była outsiderką.
Ma obsesję na punkcie kosmitów.
Chyba nikt jej nie rozumie.
Sama czasem jej nie rozumiem.
Pewnie macie więcej podobieństw, niż myślicie.
Proszę znaleźć płaszczyznę porozumienia, coś, co nawiązuje do jej świata.
Może to będzie dobrym początkiem rozmowy.
Cholera!
Dobra, zdmuchujemy świeczki.
Dzwonię jeszcze raz do Jakoba.
To zabawne.
To ona nalegała na sesję, a teraz się spóźniła.
Gdyby nie Jean, nie przyszedłby pan tu?
Nie.
Cóż…
może wykorzystamy tę okazję, by porozmawiać o pańskich uczuciach.
Czuję się dobrze.
A wydaje się pan zły.
Bo się spóźnia.
Mogę zapytać o poprzednie małżeństwo?
Żona zmarła.
Tak, ale czy może opowiedzieć pan o waszym związku przed jej śmiercią?
Poznaliśmy się w młodości.
Bardzo ją kochałem.
Ona też mnie chyba kochała.
Ale to była szczenięca miłość. Byliśmy bardzo naiwni.
Wszystko się zmieniło, gdy urodziły nam się dzieci.
W jakim sensie?
Poznała kogoś.
Chyba…
chciała mnie zostawić.
Ale zachorowała.
To było bardzo dezorientujące.
Tak, wyobrażam sobie.
Ale został pan przy niej.
Tak.
Nie opuszcza się chorego.
Jakoś nam się udało…
do końca.
Kiedy pan to opłakał?
Gdy umarła,
ja…
kompletnie się rozsypałem.
Tak, ale kiedy opłakał pan to, co stracił,
gdy żona miała romans?
Musi być panu ciężko ponownie komuś zaufać.
Zwłaszcza że nie mógł pan w pełni uporać się z uczuciami
dotyczącymi zdrady żony.
Tak, mam problem z zaufaniem.
Ale chcę spróbować.
Za szybko?
- Tak, zostawmy to… - Spoko.
…na mnie.
- Sorry. - W porządku.
Wyglądasz ślicznie.
To słowo nacechowane płciowo.
Zapomnij, że to powiedziałem.
Bez ślicznego wyglądu też bym cię lubił…
Zresztą mężczyźni też mogą być śliczni.
- Duchowo. Łapiesz? - Jackson.
Nie przejmuj się.
Sorry, że tak chlapnąłem.
Przepraszam.
Nie, w porządku.
Czuję, jakbym dał plamę.
Może damy sobie spokój?
Tak. Wydajesz się spięty, a przez to ja też tak się czuję.
- Spróbujemy innym razem. - Tak.
Gdyby to miało być coś poważniejszego, byłbyś w związku queerowym.
To dla ciebie okej?
Tak.
Nie mam z tym problemu.
W ogóle.
Muszę lecieć.
Obiecałem pomóc mamie.
- Tak? - Tak.
Ale ja…
- Pa. - Pa.
Co, do diabła?
Nie chcesz tego robić. Dlatego zadzwoniłaś.
Nie mów mi, co chcę robić.
Czemu ta dziewczyna się gapi?
Przeraża mnie.
To moja przyjaciółka. Podwiozła mnie.
- Glina pod przykrywką? - Nie.
Dziękuję.
Skąd mam wiedzieć? Już raz na mnie doniosłaś.
- Wiesz, jak mi to zjebało psychikę? - Tobie?
- Mnie zabrali dziecko! - Mamo, mam 17 lat.
- Nie powinnam być do tego zmuszona. - Wiem, że cię zawiodłam.
Ale z Elsie jest inaczej.
Zapewnię jej lepsze życie.
Mamo, nie wytrzymasz bez dragów.
Co nie czyni cię złą osobą, ale ona potrzebuje kogoś, kto nie bierze.
Jak Anna?
Pójdziemy do Anny?
Chodź, Els.
Dostałaś się do programu dla zdolnych?
- Skąd o nim wiesz? - Isaac mi powiedział.
Tak, ale mnie nie stać.
Mamo, chcę zobaczyć Annę.
Anna ją kocha?
Tak.
Zostaniesz z Maeve.
Wolę z tobą, mamo.
Nie jadę do miłego miejsca.
Cały czas tam pada i nie ma frytek.
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
Wrócisz z Maeve do Anny,
- a ja będę cię odwiedzać. - Dobrze.
Jestem szczęściarą, że cię mam. Pa, kochanie.
Weź ją, zanim się rozmyślę.
Elsie, chodź tu. Przytul mnie.
Pa, mamusiu.
Cześć, Lily. Tu Otis.
Mogę wejść?
Brakowało nam ciebie.
Wszyscy zdali sobie sprawę, że to, co zrobiła wam Hope, było złe.
Połączyliśmy siły, by walczyć o szkołę, jaką chcielibyśmy mieć.
To było odjechane.
Ale trochę mnie zasmuciło,
bo…
zdałem sobie sprawę, że ostatnio się odciąłem.
Przestałem wierzyć, że mogę pomagać innym.
Czułem się zraniony.
Bardzo.
I nie chciałem prowadzić poradni.
Ale to nie znaczy,
że nie powinienem być przyjacielem.
Widziałem cię…
po tym, jak Hope cię upokorzyła.
Nie spytałem, jak się czujesz.
A powinienem był.
Przepraszam.
Czemu leżysz?
Chcesz jakieś rzeczy na temat kosmitów? Wyrzucam je.
Nie trzeba.
Dzięki.
Podobno nie rozmawiasz z Olą.
Trochę się ścięłyśmy.
Też przechodzi trudny okres.
Tęskni za mamą.
Może byłam trochę rozkojarzona, ale nie jestem jeszcze gotowa na rozmowę.
Nie sądziłam, że się przyjaźnimy.
Wiem, że rzadko się spotykamy,
ale chyba się lubimy.
Tak, jesteś w porządku.
Rozumiem, że się odciąłeś.
Też to robię.
Gdy czuję się zraniona albo mam wrażenie, że nie pasuję.
I co wtedy robisz?
Myślę o moich historiach.
O obcych planetach i galaktykach.
Stale to robiłam, gdy byłam mała, ale…
z wiekiem robi się to trochę dziwne.
Tworzenie bogatego świata fantazji, do którego można uciec, jest powszechne.
Tak robią artyści.
Są na tyle odważni,
by odsłonić w pracach swoje najdziwniejsze strony.
Przez co inni czują się mniej samotni.
Dzięki, Otis.
Ale nie jestem artystką.
Nie byłbym taki pewien.
Nawet jeśli postanowisz
przestać pisać o kosmitach,
nie pozwól, by ktokolwiek cię upokarzał.
Jesteś super.
Taka, jaka jesteś.
ELSIE JEST CAŁA I ZDROWA!
EUGENE DZWONI…
ROZMOWA ZAKOŃCZONA
GDZIE JESTEŚ? MUSZĘ CI COŚ POWIEDZIEĆ!
NA ZEWNĄTRZ
Nie wiem, czy będzie gotowa na zawody.
- To głupie. - Adam!
Fajnie, że bierzesz udział. Mama będzie dumna.
Nie zaprosiłem jej.
Tylko mnie?
Tylko ciebie tam chcę.
Pomyślałem…
że może gdzieś wyskoczymy?
Do jakiegoś gejowskiego miejsca.
Do baru dla gejów?
Tak.
Albo do jakiegoś klubu.
Wystroimy się.
Będzie fajnie.
To chyba nie w moim stylu.
- Lubisz, gdy cię maluję. - Tak, w moim pokoju.
Nie wiem, czy jestem gotowy robić to…
na widoku.
Lubię, gdy jesteśmy sami.
Muszę ci coś wyznać.
Pocałowałem kogoś.
W Nigerii.
Co zrobiłeś?
Tak jakoś wyszło. Przepraszam, Adamie.
Muszę nakarmić Madam…
Madam?
Wspaniale.
Jeszcze trochę.
Gdzie jest Jakob?
Proszę oddychać. Świetnie pani idzie.
Wspaniale!
Tak jest.
Świetnie.
Po co tu tyle osób?
To normalne przy wcześniakach.
Mówię: „Jestem ranny w trzech miejscach”, a lekarz: „Proszę tam nie chodzić”.
A to pech.
Maureen nie da rady.
Sałatka jest pyszna. Ty ją robiłeś, Peter?
Nie mam czasu na gotowanie. Dlatego Bóg stworzył katering.
Bardzo dobra.
Ja ją zrobiłem.
Skąd wziąłeś przepis?
Widziałem w telewizji.
Ale dodałem fetę i pietruszkę.
- Lubię gotujących facetów. - Robienie sałatki to nie gotowanie.
Parę liści w misce.
Ale poczekaj, aż spróbujesz tortu czekoladowo-buraczanego.
Dałbym się za niego pociąć. Bez glutenu.
Bez winy.
Wyczuwam słodką nutę.
Dodałem miodu do dressingu. I jeszcze nasiona granatu…
Granatu…
Niech ktoś da robotę braciszkowi.
Chyba ma za dużo wolnego czasu.
Co robisz?
Wychodzę.
Dlaczego? Dorośli jedzą kolację.
Bo nie zmarnuję kolejnej sekundy życia na udawanie, że cię lubię.
Jesteś okropny.
Po co ten dramatyzm, Michaelo?
Mam na imię Michael.
A moje życie to porażka.
Żona odeszła, syn mnie nie znosi i jestem bezrobotny.
Ale i tak wolę to wszystko niż być takim napuszonym bydlakiem jak ty.
Od małego byłeś bydlakiem i będziesz nim aż do śmierci.
Pewnie dlatego, że ojciec też nim był.
Zacząłeś mnie dręczyć, żeby on nie dręczył ciebie.
Wielka szkoda.
Ale jestem już na to za stary.
Żegnaj, Peterze.
On…
Lubię tę miskę.
Odebrałem wiadomość. Gdzie ona jest?
Tam.
Pięknie.
Jeszcze jedno silne pchnięcie.
Dalej.
Tak jest. Udało się!
To dziewczynka.
Wybacz spóźnienie.
To dziewczynka.
Dałaś radę.
Jest taka malutka.
Maciupka.
Dobra robota.
- Dziwnie się czuję. - Co?
Coś tu nie gra.
Co? Coś tu nie gra.
Co się dzieje?
Co to?
Proszę wyjść.
Dziękuję, Maeve.
Chodź tu.
Zostaniesz na noc?
Miałaś gówniany dzień.
Tak, chętnie.
Pożegnam się tylko z przyjaciółką.
Wiem, że nie lubisz emocjonalnych bzdetów,
ale myślałam o tym, że w sumie nie masz prawdziwej mamy.
A chociaż moja mama ma pieniądze,
też jest czasem do bani.
Więc może mogłybyśmy być dla siebie matkami.
Dzięki, mamo.
Nie ma za co.
Cześć, Maureen.
Zrobiłem sałatkę. Może będzie wam smakować.
Właściwie chciałem cię zobaczyć.
I powiedzieć…
że wiem, że byłem trudny.
Jestem surowy i spięty.
Nie umiem być spontaniczny i szczęśliwy.
Ale chcę się zmienić.
Chcę być mężczyzną twoich marzeń.
Pogadamy?
Nie chcę gadać.
POROZMAWIAJ ZE MNĄ, PROSZĘ
WIADOMOŚĆ PRZECZYTANA
To znowu ja. Jest Maeve?
Tak, w ogrodzie.
Co tu robisz?
Muszę z tobą porozmawiać.
Co się dzieje?
Nie chodziło o poradnię. Robiłem to, by być blisko ciebie.
I dzięki tobie zrozumiałem, że jestem w czymś dobry
i lubię pomagać innym.
Myśl, że zignorowałaś wiadomość, złamała mi serce.
Odpuściłem z poradnią, bo przypominała mi o tobie.
Chcę pomagać innym.
Wiem, że robiłaś to tylko dla kasy,
ale bądźmy znowu zespołem.
Nawet jeśli nie mogę z tobą być, nadal chcę cię widywać.
Bez ciebie wszystko jest nie tak.
Nie chodziło tylko o kasę.
Też chciałam być blisko ciebie.
Napisy: Monika Bartz