Chodź.
- Znam cię. - Pomożesz mi?
- Tak. - Złap tu.
- Tutaj? - Czujesz?
- Tak. - Ciągnij.
Duża.
O rany.
- Cześć, piękna. - To nie ryba rzeczna.
Chyba powinnaś wrzucić ją z powrotem do rzeki.
- Nie dotykaj mojej ryby. - Trzeba ją wypuścić.
Nie dotykaj.
Bóg?
Tylko mi nie mów, że spodziewałeś się białego starca.
Chyba musimy porozmawiać.
Mam kłopoty?
Dlaczego odwracasz się od Kościoła?
Nie chcę tego robić, ale chyba nie mogę zostać ochrzczony.
To zbyt trudne.
Życie jest trudne.
I wymaga od nas poświęceń, ale twój Kościół cię potrzebuje.
Ja cię potrzebuję.
Cały czas grzeszę.
Rano waliłem konia.
A wiesz, że noszę majtki dwa dni z rzędu i…
Ericu Effiong! Jesteś moim ukochanym dzieckiem.
Jesteś odważny, śmiały i pełen „wigora”.
- Nie ma takiego słowa. - Sprzeczasz się z Bogiem?
Nie, ja tylko…
Chodziło ci o „wigor”?
Miło z twojej strony.
Zamilcz i posłuchaj.
Chcesz trochę chleba?
Co, do chuja?
WIEM, ŻE NADAL NIE CHCESZ ZE MNĄ GADAĆ. ALE W RAZIE CZEGO JESTEM.
MOWA POGRZEBOWA
NOTATKI DO POWIEŚCI SOUTHCHESTER
Jo, otworzysz?
Dzień dobry, słoneczko.
Nie. Przepraszam. Co robisz w moim domu?
Wpadłam do twojej mamy.
- Dobra. - Byłam wolna, więc…
Masz na kołnierzu okruszki.
- Co się stało? - Nie twój interes.
Nie musisz się tak spinać.
Wiem, że sytuacja była trochę napięta, ale w końcu to rywalizacja.
Napięta?
Skłamałaś o mnie przed całą szkołą.
Nie kłamałam. A ty zmusiłeś mnie do outingu przed całą szkołą.
Doktor Milburn!
Nie ma mi pani za złe?
Chciałam omówić coś przed dzisiejszą audycją.
Pewnie.
- Wejdziesz do biura? - Zostawię was.
Zaraz przyjdę. Otis!
Kochanie.
Zaskoczyła mnie.
Nieważne. Muszę już iść, mamo.
Czekaj.
Wiem, że Maeve przechodzi trudny okres.
Ale myślę, że powinieneś zaufać własnym instynktom.
Tamtego wieczoru było nas dwoje. Maeve do niczego mnie nie zmuszała.
Po prostu się o ciebie martwię.
Nie martwiłaś się o mnie, ściągając do radia mojego wroga.
Miłego spotkania.
Usiądź, proszę.
To bezpieczna przestrzeń.
CHŁOPIEC Z FOBIAMI SEKSUALNYMI
ROZDZIAŁ 1 NIESPODZIEWANA POLUCJA OTISA
Co tu robisz?
A to co?
Nic takiego. Kurcz.
Chciałem porozmawiać z tobą o kolejnych krokach przed wyborami.
Ludzie mają cię za outującego innych maskulinistę.
Wiem, ale nim nie jestem.
A ty jesteś niezrównana, jeśli chodzi o PR.
Dowiedziesz, że O minęła się z prawdą i że była to zwykła manipulacja.
Dobra, zajmę się tym dzisiaj.
- Dzięki. - Dokąd idziesz?
Na pogrzeb mamy Maeve.
A propos Maeve.
Gdybyś z jakiegoś powodu na nią wpadła,
a ona zapytała cię o tamtą noc,
to pracowaliśmy nad kampanią i niechcący zasnęliśmy.
Przecież tak było.
Wiem, ale to nie było w porządku.
Chcę, by wiedziała, że łączy nas tylko przyjaźń.
Dlatego przyszedłeś. By ugasić pożar w związku?
Nie.
Trochę, ale nie.
Chciałem porozmawiać o kampanii.
Bez obaw, nie łączy nas więcej niż przyjaźń.
- W sumie już nic nas nie łączy. - Ruby.
To nie w twoim stylu.
Ale to odpowiedni ubiór na pogrzeb, więc mamie by się podobał.
Boże.
- Oko strasznie wygląda? - Nie.
Co się stało?
Próbowaliśmy uprawiać seks. Jedna wielka katastrofa.
Nie rozmawiamy ze sobą.
Długa historia. Chciałam ci o tym napisać, ale…
Wiem, że to nie jest najlepszy okres.
Czuję się nieswojo przez tę sprawę z Izaakiem.
- Możecie się tylko przyjaźnić? - Oczywiście.
Niepotrzebnie o tym wspominałam.
Do niczego nie doszło i nigdy nie dojdzie.
Słowo.
Nie wierzę, że idziesz na pogrzeb z kontuzją seksualną.
- Byłaby z ciebie dumna. - Przestań.
Maeve, dzwoni ktoś z Wallace.
Czego chcą?
Pytają, czy wrócisz, by dokończyć kurs.
Powiedz, że do nich oddzwonię.
Kremuję dziś matkę.
- Halo? - Jackson Marchetti?
- Tak. - Przyszły wyniki badań.
Lekarz chce pana widzieć dziś o 16.00.
Dobrze, przyjdę.
Do zobaczenia.
SPOTKAMY SIĘ Z TOBĄ NA MIEJSCU
DO ZOBACZENIA
Jak pani wie, na moim kanale uwielbiam obalać mity o seksie.
Czy jest jakiś mit, który też chciałaby pani obalić?
Zobaczmy.
Tak na szybko…
Krąży nieustający mit o tym,
że kobiety uprawiające dużo seksu mają luźne wulwy.
Dobrze.
No więc…
Spróbujmy raz jeszcze, tylko zwięźlej.
Ja zapytam o mit na temat seksu,
a pani powie o obwisłych waginach.
Celia prosiła cię, byś pomogła mi w sposobie mówienia?
Nie, ale chce chyba podkręcić tempo audycji.
Rozumiem.
Boże.
To upokarzające.
Szkoli mnie 17-latka.
Nie chciałam wchodzić pani w paradę.
Nie, w porządku.
To nie twoja wina.
No cóż…
Rozmowy na antenie są inne niż spotkanie z kimś na osobności.
Może czuje się pani obnażona?
Tak.
Szczerze mówiąc, za wcześnie wróciłam do pracy.
Zresztą to bez znaczenia.
Nie. To ma znaczenie.
Jeśli chce to pani rozwinąć, chętnie posłucham.
Kobiety nadal mają poczucie,
że jeśli przerwą swoją karierę,
nie będą mogły do niej wrócić.
A trochę mi zajęło zrobienie kariery, więc…
Serio? Myślałam, że zajmuje się tym pani od zawsze.
Jasne.
Gdy byłam mężatką, moja kariera się rozwijała.
Ale gdy odszedł mój mąż,
sprawy się skomplikowały.
Byłam zrozpaczona.
Przywyknięcie do bycia samotnym rodzicem
było dla mnie trudne.
Mamo?
Z czasem nabrałam sił.
Przede wszystkim chciałam być wsparciem dla Otisa.
Uznałam, że prowadzenie poradni będzie musiało mi wystarczyć.
Zawsze jednak pragnęłam więcej.
Więc gdy pojawiła się oferta pracy w radiu,
nie chciałam, by taka szansa mnie ominęła.
To ma sens.
Ale brzmi też przytłaczająco.
Rany. Jak to ze mnie wyciągnęłaś?
Myślę, że dziś pójdzie nam świetnie.
Musi pani tylko sobie zaufać.
Cześć, drużyno.
Jestem Samantha, wasza celebrantka.
- Gospodyni na medal. - Witam.
Będę dyrygować ostatnim pożegnaniem.
Co się stało?
- Kontuzja seksu… - Wypadek.
Piękne zdjęcie Elaine.
Erin.
Mama miała na imię Erin.
Tak. Przepraszam.
Lista kontrolna.
Zdjęcie – pyk.
Macie wiązankę?
Tak, mój brat ją załatwi.
Pyk.
Porządek nabożeństwa?
To było moje zadanie.
Pyk.
Macie ścieżkę, którą mam puścić podczas wejścia Erin?
Tak.
Pyk.
Lubię to mówić.
Pyk.
Świetne słowo.
Pyku pyk.
Myku myk.
Aimes.
Przepraszam.
Mam kontynuować?
Ładny garnitur.
Dzięki.
- Dzięki, że mogę wcześniej wyjść. - Spoko.
Wspaniale prowadzisz lekcje. Dzieciaki cię słuchają.
Chciałbyś dostać swoją grupę?
Tak, jasne.
Mogę…?
Krawat…
Przepraszam.
Sam nie dałem rady. Ręce mi się trzęsą, gdy się denerwuję.
Skąd te nerwy?
Spotkam dziś byłą miłość.
Była twoją pierwszą miłością?
On… Tak.
Coś w tym stylu.
Minęło sporo czasu, ale nadal boli.
Z czasem nie jest chyba łatwiej, ale wyglądasz bosko, więc…
Ona nie wie, co traci.
Jest mój tata.
- Lecę. - Pewnie. Na razie.
Możesz prowadzić.
UPAMIĘTNIAMY ŻYCIE ERIN WILEY SPOCZYWAJ W POKOJU, ERIN
Zwykle nie pozwalamy jeść podczas nabożeństwa.
Wyglądają przepysznie.
Mogę?
Ale dobre.
- Pycha. - Ja pierdolę.
- Nie odbiera. - Mogę skoczyć po kwiaty.
Mam gdzieś te kwiaty.
To wszystko jest zbędne. Mówiłam, że nikt nie przyjdzie.
Jak szyja?
Chyba lepiej.
- A twój stary penis? - Nie wiem, co z nim nie tak.
Czułem się winny przez tę noc u Ruby
i nie mogłem przestać o tym myśleć.
Może chciałeś wzbudzić w Maeve zazdrość?
- Nie. - Nie? Ani trochę?
Nie zostałbym tam, gdybyś nie rzucił mnie dla nowych znajomych.
Chwila. Zwalasz winę na mnie?
Podobno nie byłeś o to zły.
To Maeve. Chwilka.
Sean miał być o 12.00. Nie odbiera.
Na pewno zaraz się zjawi.
Potrzebuję go tu.
Znajdziemy go.
Spokojnie. Gdzie się zatrzymał?
U kumpla.
Szemranego Mo.
Wyślij mi adres.
Już wysyłam.
Nie martw się.
- Dobra. Pa. - Pa.
Dokąd jedziemy?
Do niejakiego Szemranego Mo.
Boże, Żółwik!
Uśmiechnęła się. Nie po pierdnięciu.
To był prawdziwy uśmiech.
- Już to kiedyś zrobiła? - Nie.
Uśmiechnij się do mamusi. No dalej.
Kurwa, sorry. Mogłam nic nie mówić.
- W porządku. - Uśmiechnij się do mamy.
- Chyba jest głodna. - Dobra.
Nic się nie stało. Po prostu strasznie boli mnie głowa.
Mówili, że tak będzie, gdy zacznę brać antydepresanty.
Masz leki przeciwbólowe?
Nie.
Przykro mi.
Tak.
Myślałam o tej całej opiece nad dziećmi.
Może mogłabym otworzyć żłobek.
Taki odjechany z jogą dla maluchów.
Tak.
Przed czy po spłacie długu?
Właśnie chciałam o tym z tobą porozmawiać.
Może pożyczyłabyś mi pieniądze. Oddam ci co do grosza.
Oczywiście.
To dużo pieniędzy.
Możemy pogadać o tym innym razem?
Obiecuję, że to przemyślę. Ale teraz muszę iść do apteki.
Kup mi kubeczek menstruacyjny.
I błonnik w proszku. Od kilku dni nie robiłam kupy.
W sumie pójdę z tobą.
Świetnie.
Coś ty taki cichy?
To hipokryzja, że wkurzasz się o tę imprezę,
a sam stale olewasz mnie dla Maeve.
- Jej mama… - To nie pierwszy raz, prawda?
Nie. Prawie w ogóle cię nie widuję.
Zawsze jesteś z Abbi i jej ekipą.
RYBA TROPIKALNA
Szukamy Szemranego Mo.
- Nie nazywa się tak. - Ksywka.
Szemrany Mo.
Tak, to ja.
Jest u ciebie Sean?
Nie, nie wrócił na noc.
Jeśli go zobaczysz, niech zadzwoni do Maeve.
To pilne.
Tak.
Dzięki, Szemrany Mo.
Chwileczkę.
Dostarczono je dla Seana.
Nie mogę ich tu trzymać, bo mam alergię, więc możecie je zabrać.
- Pewnie wcześniej go zobaczycie. - Jasne.
- Oczywiście. - Dzięki.
Nie rozumiem.
Nie chcesz, żebym miał innych przyjaciół?
Czasem mam wrażenie, że wolisz spędzać czas z fajnymi ludźmi,
a mnie olewasz.
Nie wolę spędzać czasu z innymi ludźmi,
ale czasem łączy mnie z nimi więcej wspólnego.
Co się ostatnio wydarzyło w moim życiu?
Chodzisz do kościoła.
Nie, właśnie że nie!
Przechodzę kryzys egzystencjalny,
ale o tym nie wiesz, bo nie obchodzi cię nic,
co nie dotyczy ciebie.
To… Nie, to nie fair.
Jak to nie fair?
No dalej.
O rety!
Nie mogę się zatrzymać. Pomocy!
O rany, Otis!
Rany, nic ci nie jest? Podaj mi rękę.
- Mam w oku igłę! - Daj mi rękę!
Trzymaj.
- O rety. - Mam coś w oku.
- Jesteś cały? Pokaż. - Nic mi nie jest.
Jebany kołnierz!
Kwiaty.
- Nic im nie będzie. - Co zrobimy?
- Będzie dobrze. - Włóż je z powrotem.
Nie, goździki na zewnątrz, róże w środku.
Pod kolor.
Mamy ze sobą coś wspólnego, prawda?
Oczywiście.
Próbuję tylko powiedzieć,
że nie rozumiesz pewnych aspektów w moim życiu.
Na przykład jakich?
Na przykład tego, że jestem chrześcijaninem.
Albo tego, że moja rodzina nie jest tak bogata jak twoja.
Nie rozmawiamy też o rasie.
Próbuję powiedzieć, że bardzo się od siebie różnimy
i nie rozmawiamy o tym.
- Dobra, ale czemu mnie za to obwiniasz? - Nie obwiniam.
Próbuję wytłumaczyć, co czuję.
Dobra, spóźnimy się.
Powinniśmy to załatwić i…
Świetnie.
Constable.
Słynie z pejzaży, głównie z hrabstwa Suffolk,
co wydaje się nudne, ale dzięki niemu krajobrazy nabierają dramatyzmu.
Gnijące brzegi rzeki, kruszące się mury,
oślizgłe mosty, żywe, oddychające i ruszające się drzewa.
Kochał strukturę wierzby…
SPOTKAMY SIĘ W KIBELKU?
…ich gałęzie zanurzone w falistej wodzie.
Czujemy wilgotne powietrze poranka.
Namalował inną formę uczucia.
Tak?
Mogę wyjść do łazienki?
Tak. Przepraszam. Oczywiście, że tak.
Na czym stanęłam? No tak.
Niedoceniony geniusz Constable’a.
To ekspresywne, żywe, ruszające się…
Mogę cię dotknąć?
Przepraszam. Biorę testosteron. Dziwne, że mam okres.
Spokojnie. Nie przeszkadza mi to.
Wszystko w porządku?
Tak.
Potrzebuję chwili na osobności.
Odbierz, kretynie. Na miłość boską.
Rany.
Nie znaleźliśmy go.
Kwiaty trochę się w środku połamały. Przepraszam.
W porządku?
Tak, tylko Sean mógłby odebrać telefon.
GDZIE TY, DO DIABŁA, JESTEŚ?
Zaraz zaczynamy.
Czekacie jeszcze na kogoś?
Nie, to wszyscy.
Możemy to już mieć za sobą?
Właściwie…
Czekaj. Kwiat.
Co oni tu robią?
Martwiłaś się, więc ich zaprosiłam. Chyba nie masz nic przeciwko?
To bardzo miłe. Dzięki, Aimes.
Dobrze.
Będzie miał kto nieść trumnę.
No tak.
Chodźcie.
- Cześć. - Dziękuję wam.
Mama ją uwielbiała.
Kocham tę piosenkę.
Dobra, w moją stronę.
Obrót.
Proszę o powstanie tych, którzy mogą.
Ma na myśli ciebie.
Przepraszam, wi-fi…
Mamy zawrócić?
- Wejść jeszcze raz? - Nie.
- Cofniemy się trochę? - Otis, do przodu.
Przepraszam.
- Chodź, Otis. - Idź.
Mój paluszek.
Chodźcie.
Jezu! Jackson.
- Miarowo. - Cholera. Przepraszam.
Powoli.
- Przeciśnijmy się. - Obejdziemy ją? Dobra.
Spokojnie.
Wyprostujmy ją.
Palce. Czekajcie.
Witam wszystkich i przepraszam za tę muzyczną wpadkę,
ale Erin na pewno śpiewa ulubioną piosenkę, gdziekolwiek jest.
Miejmy nadzieję.
Mam na imię Samantha.
Jestem waszą celebrantką.
Zebraliśmy się tutaj, by Erin Willy pozostała…
Wiley. Erin Wiley.
- Wiley? - Tak.
Chyba czyta się Willy.
Bez wątpienia czyta się Wiley.
…by Erin Wiley
pozostała w naszej pamięci.
Erin urodziła się w Moordale
i pozostawiła dwójkę dzieci.
Trójkę.
Trójkę dzieci.
Maeve, Seana i Elsie,
którzy byli światłem jej życia.
Bycie samotną matką nie było łatwe,
ale Erin była kobietą,
która stanęła na wysokości zadania z energią i entuzjazmem.
Co ty wyprawiasz?
Przepraszam.
Witam.
- Co to za ludzie? - Dzwoniłam do ciebie.
Lubiła słuchać muzyki, rozmawiać z przyjaciółmi.
I myślę,
że wszyscy znajdziemy pocieszenie
w myśli, że na niebie
zabłyśnie dziś wyjątkowo jasna gwiazda.
Super.
Naprawdę fantastyczne.
- To kompletna bzdura. - Zamknij się.
Ale pięknie napisana.
Dziękuję.
Przestań.
Chyba coś dodam.
Nie, Sean.
Jeśli nie masz nic przeciwko, powiem kilka słów…
- Dziękuję. - Nie.
…o mojej matce.
Moja kochana mamusia
umarła, robiąc to, co kochała.
Ćpając.
No weźcie.
Chyba nikt nie wierzy w to, że jest jasną gwiazdą na niebie?
Myślę, że bardziej stosowne będzie,
jeśli to ja, jako jej syn,
opowiem kilka historii o Erin z naszego dzieciństwa.
Opowiedzieć o naszych zabawach?
Tak? Pierwsza gra: piłka w ciemności.
Ta była niezła.
Mama w środku nocy wyrzucała nas z przyczepy,
żeby się naćpać i wyruchać gościa o imieniu Greg.
Było też „polowanko na szlugi” lub inaczej „szukanie petów”.
Polegało na tym, że szliśmy do parku
i na kolanach musieliśmy szukać w błocie niedopałków,
które mama mogłaby dopalić, bo skończyła nam się kasa.
Było mnóstwo takich gier. Mogę mówić dalej.
- Moją ulubioną… - Przestań. Wystarczy.
Ośmieszasz się.
No weź, siostra.
Elegancka sukienka i ładne zdjęcie nie zmienią faktu,
że nasza mama była tylko zawszoną ćpunką.
Wynoś się.
Wynocha!
Dobra. Z przyjemnością.
Pa, mamo.
Zróbmy sobie małą przerwę.
Przestań przede mną uciekać.
- Czemu jesteś takim egoistą? - Bo nie umiem udawać jak ty.
Próbuję ją ładnie pożegnać.
To nie fair.
Co?
Ty się stąd zawiniesz,
a ja umrę w samotności, jak mama.
Możesz wyjść z nałogu.
To i tak bez znaczenia,
bo wrócisz do wytwornego życia w Ameryce
i zapomnisz o moim istnieniu.
Zmywam się.
Sean, nie rób tego. Żegnamy się z mamą.
Jej jakoś nie zależało na tym, by się z nami pożegnać.
Ogłoszenie dla klientów. Wszystkie ryby tropikalne za pół ceny.
Ta chusta jest rewelacyjna.
Zobacz, jak zasnęła.
Cholera.
- Co robisz? - Chowam się.
- Przed kim? - Przed nim.
Boże, to Dan! Cholera. Serio miał wypadek na motorze.
- Co robisz? - Skąd znasz Dana?
To właśnie z nim się spotykam.
Ja pierdolę.
No co?
To tata Joy.
Ty i Dan?
Jaką masz pewność co do ojcostwa?
Jakieś 95%.
Kurwa mać!
- Chyba z nim nie spałaś? - Nie.
W sumie bardzo go lubię.
Nie możesz się z nim widywać.
Wiem. Jasne, że nie.
- Cholera. - Kurwa, typowe.
Jesteś już w domu?
Wszystko w porządku?
Nie chcę teraz o tym rozmawiać.
Jeśli pozwolisz.
Możemy zjeść ciastko?
- Nic jej nie będzie? - Oby.
Dzieciaki.
Chciałam wam tylko powiedzieć, że po południu mam kolejny pogrzeb.
Więc…
Poszukam jej.
W porządku.
- Jak się masz? - Dobrze.
To dobrze.
Pracuję z końmi.
Serio?
Czy…
powiedziałeś kiedyś rodzicom?
Tak, powiedziałem.
Zareagowali całkiem spoko.
Niesamowite, Adamie. To wielka sprawa.
Jestem z ciebie naprawdę dumny.
Ale wciąż trudno mi
całkowicie się ujawnić.
Kiedy przestałeś się wstydzić?
Przed tobą długa droga.
Ale musisz wierzyć, że zasługujesz na dobre rzeczy.
Adamie, musisz kochać siebie.
Wiem, że do siebie
nie pasowaliśmy.
Ale tęsknię za tobą.
Jesteś pełen
„wigorii”.
Miałeś na myśli „wigoru”?
Tak.
Colin, nie.
No co?
Nie ma jej.
Co robimy? Każemy ludziom iść do domu?
Nie, chyba wróci.
Ciągle puka w zegarek.
Mam cię.
Dostanę zniżkę, jeśli umrę ze wstydu?
Sprawdzę w broszurze, ale wątpię.
Niepotrzebna mi była publiczność.
Aimee starała się pomóc.
Twój brat cierpi.
Nie była taka zła.
Oczywiście, że nie.
Nikt nie jest.
To, kurwa, straszne.
I większość tych ludzi nie zrozumie, co znaczy dysfunkcyjna rodzina.
Ale mimo że to trudne, chciałaś uhonorować Erin,
a to ogromny powód do dumy.
Wracaj tam i opowiedz im o swojej mamie.
- W porządku? - Tak.
Dobrze, ludzie. Koniec przerwy.
A teraz mowa pogrzebowa,
którą wygłosi córka Erin, Maeve.
MOWA POGRZEBOWA
Przepraszam.
Mój brat mówił prawdę.
Mama była narkomanką.
Pomogła mi też założyć firmę, gdy miałam osiem lat. Myłam samochody.
Nauczyła mnie, jak dobierać klientów i dostawać dobre napiwki.
Kochała śpiewać,
choć okropnie fałszowała i ciągle myliła tekst.
I nigdy nie chodziliśmy głodni,
co było nie lada wyczynem.
Nawet na haju robiła nam naleśniki z czekoladowymi buźkami.
Były niezłe.
I chyba…
Przepraszam.
Próbuję powiedzieć, że matka może być gównianym rodzicem,
ale ty nadal ją kochasz i chcesz, by z tego wyszła.
Ktoś może być uzależniony, a przy tym wspaniałomyślny i dobry.
Nienawidzę jej za wszystko, co przez nią przeszłam,
ale również tęsknię za nią każdą cząstką mojego jestestwa.
Nasza ceremonia dobiega końca,
a my za chwilę wrócimy do swoich obowiązków.
Mam jednak nadzieję, że wspólna celebracja podniosła was dzisiaj na duchu.
Dziękuję.
Znasz ją?
Tak.
Myślisz…
Chyba tak.
Kto to?
Dalej!
I wszyscy razem!
Jedziemy.
Pójdę za nim.
Jasne.
Dzięki.
Co się dzieje?
Miałem…
Chciałem sprawdzić, czy wszystko gra.
Tak, wszystko gra.
Zaraz przyjdę. Dziękuję.
Jasne.
No co?
Nie wiem. Jest trochę dziwny.
Beau?
Co masz na myśli?
Reaguje bardzo emocjonalnie.
Zazdrosny?
Nie, tylko się martwię, że wszystko dzieje się tak szybko.
Jackson, to mój chłopak.
Wiem, że przechodzisz trudny okres, ale ja jestem szczęśliwa.
Jak uważasz.
- Szafa gra? - Tak.
To widzimy się w środku.
- Miło było cię widzieć. - Ciebie też.
Trzymaj się.
Wszystko gra?
Tak.
Zabieram tylko rzeczy Viv.
Przepraszam.
Dzięki za przyjście, Jeffrey.
Cynthia przeprasza.
Pogrzeby przypominają jej o Jonathanie.
Oczywiście.
Mama zachowywała się czasem jak debilka, ale to smutne, że umarła.
A to, co powiedziałaś…
było piękne.
Dzięki.
Dzięki za przyjście.
Maeve, tak mi przykro.
Jak się macie?
- Dobrze. - Tak.
Wciąż uczę, a Emily wróciła na studia.
Robię magisterkę z literatury.
To ty mnie zainspirowałaś.
- Serio? - Pewnie kurs jest niesamowity.
Właśnie, mądralo.
To prawda.
Na pewno jesteś najlepsza w grupie.
Tak czy inaczej…
Jestem z ciebie niewiarygodnie dumna.
Patrzenie na to, jak się rozwijasz,
pomimo tych wszystkich trudności,
było jednym z największych przywilejów w całej mojej karierze.
Dziękuję.
- Wracajcie bezpiecznie. Smacznego. - Dzięki.
Specjalność Aimee.
Pa, Maeve.
Moje kondolencje.
Dzięki.
Smacznego.
Dziękuję, że przyszliście.
Między nami wszystko w porządku? Bo nie musimy się kłócić.
Możemy o tym zapomnieć?
Sam nie wiem.
Nie wiem.
Mam wrażenie, że nie słyszałeś tego, co mówię.
A ja, że ty nie słyszałeś, co ja mówię.
Może powinniśmy od siebie odpocząć.
Tak.
Może.
Spoko.
Do zobaczenia.
Jak się trzymasz?
Wiem, że nawaliłem.
Bardzo cię przepraszam.
Cholernie za tobą tęskniłem i chciałem poczuć się ważny,
co jest żałosne.
Nie chciałbym, by przez to nam nie wyszło…
Nic nie zaszło?
Nie.
Słowo?
Słowo.
Odprowadzisz mnie?
Jasne.
Tędy do roweru.
Co to za miejsce?
Boże. Wygląda jak moja babunia.
Co ona wyprawia?
Uśmiechnij się do nas.
Rozchmurz się, złotko.
Nie jest tak źle.
Uwaga. Idzie.
Nie uśmiecham się, bo wracam z pieprzonego pogrzebu!
I nie uśmiecham się, bo się, kurwa, do mnie odzywacie!
Jebane pojeby!
Moje kondolencje.
Tak!
- Adam. - Cześć, tato.
Ten cały pogrzeb wprawił mnie w dziwny nastrój
i pomyślałem,
że może coś porobimy.
Pewnie.
Masz źle zapiętą koszulę.
Jest u ciebie ta koleżanka?
Sorry, już was zostawiam.
Płaszcz mamy?
Mamo?
Mamo, jesteś tam?
Nie.
Ja tylko…
po coś wpadłam.
Proszę cię, Adamie.
Jak możemy ci pomóc, Nicky?
Moje nastoletnie dziecko jest niebinarne,
a gdy osiągnęło pełnoletność,
poszło do prywatnego lekarza i zaczęło przyjmować testosteron.
Myślę, że chce poddać się operacji.
Chcę je wspierać, ale ono nie chce ze mną rozmawiać.
Rozmawialiście już o tym w przeszłości?
Tak, ale wtedy nie zareagowałam zbyt dobrze.
Czułam, że tracę kontrolę.
Wygląda na to, że dziecko straciło do pani zaufanie,
a odbudowanie go może zająć trochę czasu.
Jako rodzic wiem, że to trudne,
gdy dzieci nas wykluczają.
Ale dokształcenie się na temat tego, przez co przechodzi dziecko,
może być bardzo pomocne.
Chyba musi pani dowieść,
że naprawdę chce z nim odbyć tę podróż
i że nie musi ono stale wszystkiego pani tłumaczyć.
To bardzo ważne,
by pokazać dziecku, że kocha je pani takim, jakie jest.
Zawsze będą jakieś rzeczy, o których nastolatki nie mówią rodzicom,
ale ważne, by stworzyć otoczenie,
w którym będą się czuć wystarczająco bezpiecznie.
Będąc otwartą, zaciekawioną i współczującą,
nie popełni pani błędu.
Dziękuję. To bardzo pomocne.
Wyniki właśnie się ładują.
Testy są jednoznaczne.
To nie nowotwór.
Wykurwiście!
Mamo.
Przepraszam.
Jestem bardzo szczęśliwa. Przepraszam.
- Dziękuję. - Dzięki.
Dziękuję.
UZDRAWIAJĄCA PODRÓŻ
CO CHCĘ POWIEDZIEĆ?
WKURZA MNIE, GDY FACECI KAŻĄ MI SIĘ UŚMIECHAĆ
KOBIETY NIE POWINNY SIĘ BAĆ!
Naszą ostatnią rozmówczynią jest Ruby.
Witaj. Jak możemy ci pomóc?
Mam pytanie do O.
Chciałam zapytać, jakie to uczucie
udawać miłą, dobrą, współczującą i pomocną,
będąc tak naprawdę dręczycielką.
Przykro mi, Ruby.
Nie mam zielonego pojęcia, o czym mówisz.
Owszem, masz.
Jak każdy, kto zobaczy film, w którym właśnie cię oznaczyłam.
Nie. Następny rozmówca.
Przepraszamy.
A więc mamy… No dobrze.
Następny telefon mamy od Roba. Witaj. Co mogę ci… dla ciebie zrobić?
Siuśka!
BOŻE. TEN STAŻ TO OBŁĘD! POZNAJĘ TYLU AGENTÓW I WYDAWCÓW.
KIEDY WRACASZ?
Kto to?
Ellen.
Pyta, kiedy wrócę.
A kiedy wracasz?
Sama nie wiem.
Chyba tu zostanę.
A co z kursem?
Potrzebuję trochę stabilizacji.
- Podobało ci się tam. - Tak, ale tęskniłam za tobą.
Ja za tobą też.
Taka szansa może się nie powtórzyć. Jesteś pewna, że to dobra decyzja?
Wiem, co robię.
Chcę być z tobą.
Drugie podejście?
Mamo?
Mamo, nic ci nie jest?
Zrobiłem ci tosty.
Nic ci nie jest?
- Otis. - Przestań.
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Ciągle myślę o mamie.
- O mamie? - Tak. Nie wiem.
Nie w pokręcony, zboczony sposób.
Czemu o niej myślisz?
Nie wiem. Kiedyś miałem problemy z seksem i…
Myślałem, że to minęło i…
To strasznie żenujące i chcę umrzeć.
To znaczy nie. Zmarła ci mama. Gadam o mamach.
Dobra. Cicho. Nic się nie stało.
Nie musimy nic robić.
Połóż się. Chodź.
To był dziwny dzień.
Tak.
Dziwny dzień.
Napisy: Monika Bartz