Dzieła De Beauvoir przesiąknięte są patriarchalizmem.
Pyta, jak możemy się wyemancypować, żyjąc w męskim świecie,
zamiast głosić, czego naprawdę nam trzeba:
wycofania się z takiej formy istnienia.
Co sugerujesz?
By kobiety zamieszkały w komunie?
Nie, kochanie. Mężczyźni.
- Coś ci podać? - Mamo.
Chodź. Spróbujesz potrawki z łososia.
Powinnaś już spać.
Daj to.
Żółwiku, mamy imprezę.
- Nie nazywaj mnie tak. - Spójrz na ten żółwi nosek.
Daj mi to.
Zobacz, co narobiłaś.
Będę miała kłopoty. Miałam na ciebie uważać.
Idź po sól.
Może w coś zagramy?
Znalazłaś sól?
Przyszedłem po kieliszki.
Nie bądź zazdrosna.
Dzień dobry, Żółwiku. Otis nie wrócił?
Nie.
Cały weekend spędził u Maeve.
Pisze dziś próbną maturę.
Chyba mnie od siebie odsuwa.
Może wstydzi się ją tu przenocować.
A co w tym wstydliwego?
Spróbuj spuścić trochę z tonu.
Być wyluzowaną, fajną mamą-kumpelą.
Jestem wyluzowana.
W każdym razie postanowiłam dać ci pieniądze.
Boże. Dziękuję.
A to co?
To siostrzana umowa,
abyśmy obie rozumiały warunki.
Bardzo…
długa.
Tak.
Przemyśl to na spokojnie.
Nie ma pośpiechu.
Jak tylko ją podpiszesz, przeleję pieniądze.
Nie jesteś wyluzowana.
Może przyjdę zapisać się do szkoły.
Serio?
Moja mama.
Masz chwilkę?
- Jeśli chodzi o O, to nie. - Nie chodzi o nią.
Audycję zawieszono, póki nie wymyślą, co zrobić po skasowaniu O.
Usunięciu, mamo.
Ale w sumie nie po to dzwonię.
Może mielibyście ochotę wpaść dziś z Maeve na kolację.
W odprężającej atmosferze.
Wyluzowanej.
Zero stresu.
Poczekaj, zapytam.
Chcesz przyjść na kolację?
To nie jest dobry pomysł.
Źle rozpoczęłyśmy naszą znajomość i pomyślałam sobie…
Chciałabym ją lepiej poznać.
Chce cię lepiej poznać.
- Dobra. - Tak?
Brzmi nieźle.
- Wpadniemy. - Świetnie.
Pa.
Sorry, postawiła mnie pod ścianą.
Otworzę.
- Proszę. - Nie jesteś Jean. Nieznajoma.
Cześć. Odtłuszczone latte, jeśli dobrze pamiętam?
- Dzięki. - Ładna chata.
Poza tym domkiem na drzewie.
- Trochę straszny. - Mój ex go zbudował.
Jeszcze nie miałam okazji go rozebrać.
Przepraszam. O czymś zapomniałam?
Chciałam pogadać.
To ja sobie pójdę.
Chodźmy tutaj.
Moja dysforia osiągnęła chyba najwyższy poziom.
Staram się o siebie dbać i wytrwać,
ale boję się, że kolejna rzecz mnie powali.
Nie mogę uciec od tego uczucia.
Towarzyszy mi, gdy się budzę i gdy idę spać.
Szkoda, że znów nie mogę być dzieckiem.
I naprawdę czuć się sobą.
Co, do chuja?
Proszę bardzo.
Najlepszy koktajl mamy.
Jak się czujesz przed egzaminem?
Podobno nie mają danych dotyczących mojego dawcy spermy.
Chyba uzgodniliśmy, że wrócimy do tego po maturze.
Wiem, że coś ukrywacie.
Chcemy tylko, by dobrze ci poszło.
To ostatnia klasa szkoły średniej. Musisz się skupić.
Powiesz mi, co się dzieje?
Nic się nie dzieje.
Zaszła pomyłka.
Przestań się na mnie gapić.
Ty niemądry Jezusku.
Tost ci się przypala!
Mogłam przynieść Joy „babyccino”.
Chciałam cię poinformować, jak się mają sprawy.
Atmosfera w stacji jest trochę napięta.
„Terry” nie jest ze mnie zadowolony,
ale wciąż wierzę, że uda nam się z tą audycją.
Musimy tylko opracować plan działania.
Chodzi o to, że…
chyba nie nadaję się do tej audycji.
Myślałam, że to wszystko ogarnę,
ale okazało się to trudniejsze, niż przypuszczałam.
Ostatnia audycja była dużo lepsza. Znalazłaś swój rytm.
Teraz muszę być po prostu mamą.
Cześć wszystkim. Niedługo zbiórka.
Szukamy ludzi do sprzedaży biletów i cateringu, więc piszcie, jeśli…
chcielibyście pomóc.
Wyoutowanie O było takie odważne.
Tak, a ja po pijaku nasikałem raz do szafy,
więc nie musisz się wstydzić.
Tam możesz się zapisać.
Powodzenia.
Na razie.
Bardzo przepraszam za to, co powiedziałem o nas i Maeve.
Byłem uparty i spanikowany, dlatego gadałem jak potłuczony.
Chyba nadal możemy wygrać, jeśli zapomnimy o tym incydencie.
Pracuję teraz dla kogoś innego.
- Przypinkę? - Wbij ją sobie w oko.
No weź. Wyluzuj.
- Kto cię do tego namówił? - Nikt…
Ty?
Nie możesz wystartować. To wbrew zasadom.
Nie ma żadnych zasad, Otis.
A Connor nadaje się do tego nie mniej niż wy dwoje.
Ale od lat mam swój kanał.
- A ja jestem obyty z terapią. - Mój tata też jest terapeutą.
I też mam własny kanał, głównie o grach.
- Ruby pomaga mi się przebranżowić. - Tak.
Byliśmy na zakupach.
Nikt na ciebie nie zagłosuje.
Przepraszam.
Prędzej zagłosujemy na niego niż na któregoś z was.
Stanowicie problem.
- Słucham? - Wcale nie.
I mamy darmowe czapki! Dla wszystkich.
- Bierzcie! - Głosujcie na Connora!
- Jezu! - Głosujcie na Connora!
Wystarczy.
Rozgryzłam to.
Sens życia?
Nie, jakie zdjęcia robić. Mam już pierwsze. Pokazać ci?
- Możemy rozmawiać? - Maeve pozwoliła nam się przyjaźnić.
Tak.
Jazda.
Mały świerszczyk zasnął w kominie
Zaśnij, roślinko, zaśnij i ty
SEKRETARIAT
WNIOSEK O PRZYJĘCIE DO LO
NUMER NIEZNANY
- Halo. - Cześć, Maeve. Mówi Mo.
Ten szemrany.
Sean prosił ci przekazać, żebyś odebrała mamę.
A gdzie on jest?
Wyszedł i zabrał swoje rzeczy.
Dobra, narka.
Przykro mi z powodu mamy.
Obciągarom się odpuszcza, gdy umiera im matka? Cóż za łaskawość.
A więc…
to dżinsy, które miałam na sobie,
gdy napadnięto mnie w autobusie.
Miałam je wyrzucić, ale z jakiegoś powodu nie potrafię.
Każdego dnia czuję się bardziej sobą…
I cieszy mnie to, ale czasem mam wrażenie…
że nawet gdy robię coś, co kocham,
jak jedzenie lodów…
czuję, jakbym nadal miała je na sobie.
Jakby to nigdy nie minęło.
To mój pomysł.
Są genialne.
Bardzo mi pomogłeś.
Będziesz świetnym nauczycielem.
Dziękuję, ale to wyłącznie twoja zasługa.
Uczniowie piszący maturę próbną z historii i geografii
proszeni są na pierwsze piętro.
MUSIAŁAM WYJŚĆ, WIDZIMY SIĘ U CIEBIE O PIĄTEJ.
DOBRA, IDĘ NA MATURĘ PRÓBNĄ.
Głosujcie na Connora.
Wytłumacz, bo nie kumam.
Ale się zadurzyłeś.
Tędy.
Drzwi się zamykają.
Winda jedzie w górę.
Sarajewo, Belgrad, Sofia.
- Stolica Czarnogóry? - Podgorica.
- Na pewno? - Tak.
W latach 1946-92 nazywała się Titograd, ale dzielimy włos na czworo.
- Dasz radę. - Dzięki.
Czemu rozmawiałaś z tym gościem?
Jakim gościem? Pytał mnie o egzamin.
A wyglądało, jakbyś się do niego przystawiała.
Nie przystawiałam.
- Nie kłam. - Na geografię tędy.
Wchodzimy, więc…
Nie waż się ode mnie odchodzić.
To boli, Beau.
Przestań.
Co ty wyprawiasz?
Spokojnie.
Dasz czadu.
Telefon nie działa.
Jesteś pewna?
Nie, po prostu chcę tu sobie z tobą posiedzieć.
Boże.
Utknęliśmy.
Udusimy się.
Skończy nam się tlen i może umrzemy.
- Co robisz? - Próbuję udawać, że cię tu nie ma.
AC/DC. Adam and the Ants.
Bowie, David. Carpenters.
Rano działała.
Ale teraz już nie. Znów się zacięła.
Spóźnisz się, więc idź schodami…
Nie, zaczekam z tobą.
Przepraszam?
Siobhan, witam.
Za dziesięć minut mam egzamin. Na górze.
Ta gówniana winda znów się zepsuła.
No tak.
- Pójdę po dyrektora. - Tak.
Mam tego dość.
Masz wzrok szelmy.
Obowiązują was warunki egzaminacyjne. Jeśli macie jakieś przedmioty…
Nie powtarzałem.
…jak urządzenia elektroniczne, oddajcie je teraz.
W innym przypadku wasze oceny mogą zostać anulowane.
Przed wami formularze z pytaniami. Nie otwierajcie ich, póki wam nie pozwolę.
Macie 60 minut na odpowiedzi.
Od teraz.
Dobrze, proszę zachować spokój.
Udajcie się do wyjścia i zostawcie formularze na stole.
- Matko, nienawidzę ognia! - Gęsiego. Nie biegniemy.
Zachowajcie spokój.
Uformujcie za mną dwa szeregi.
Zejdziemy po schodach i udamy się do punktu zbiórki.
- Bez obaw. - To tor przeszkód?
Dobrze, w porządku.
- Znajdziemy inne wyjście. - Jak wyjdziemy?
- Umrzemy? - Nikt nie umrze.
Wkurzające, nie?
Gdy nie możemy dotrzeć na miejsce.
Co się dzieje? Co to za zamęt?
- Ros, wyłączysz alarm? - Już.
Wiele razy uprzejmie prosiłem o wymianę windy i nic się nie zmieniło.
Więc tak, wprowadzam trochę zamętu.
Bo szczerze mówiąc, jestem wkurwiony.
Mam na głowie inne sprawy.
Na przykład ocenę z egzaminu.
Albo kolację.
Zwykły codzienny kram.
A zamiast tego muszę marnować czas na tłumaczenie innym,
czemu dostępność jest tak ważna, choć powinno to być oczywiste.
Miałaś ją naprawić.
Tak, ale jest rozpierdolona.
Nie obwiniam nikogo konkretnie.
Wszyscy są winni.
Co się dzieje?
- Każdy ponosi odpowiedzialność. - Winda nawala.
Skoro szkołę stać na kąpiele dźwiękowe i pszczółki…
Ratujcie pszczoły!
…to z pewnością stać ją na sprawną windę.
To może niezbyt spektakularne,
ale to naprawdę ważne,
by jeśli ktoś prosi o rzeczy, które są dla niego niezbędne,
- wysłuchać go. - Słuchaj.
To chyba jedno wielkie nieporozumienie.
- Mówi, że to nieporozumienie. - Naprawimy to. To Cavendish.
- Przychodzicie do nas… - Żadne nieporozumienie.
Tylko spóźniona refleksja.
Nikt z was nie zauważył, że mnie zostawiliście,
gdy szkoła mogła być w ogniu.
W dzieciństwie używałam języka migowego,
ale gdy przyszłam do liceum, nie było do niego dostępu.
A ja wstydziłam się o to poprosić.
Udaję więc, że radzę sobie jak inni.
Ale to bardzo pracochłonne.
Czytanie z ruchu warg, proszenie, by ktoś mi powtórzył.
Nikt nie robi notatek.
To wykańczające.
Chciałbym, by ludzie zrozumieli,
że nasze problemy wynikają z barier społecznych,
a nie naszej niepełnosprawności.
- Kto to? - Nie wiem. Pierwszy raz go widzę.
Chyba tu nie chodzi.
Jestem po prostu pełen pasji.
Wezwę serwisanta i to załatwimy.
W międzyczasie wróćcie na egzamin.
Nie, to nie wystarczy.
Jeśli Isaac nie może pisać matury, to ja też nie zamierzam.
Tak. Wie pan co? Nie ruszymy się, póki tego nie naprawicie.
Boże. Będziemy protestować?
Jak nagusy z lat 60. ze śmiesznymi tyłeczkami?
Jak zmieścili tam twoją mamę?
To jej prochy.
Mieliśmy je z Seanem rozrzucić.
Mówił coś przed wyjazdem?
Że chce spróbować wyjść z nałogu.
I że gdyby tu został, nie dałby rady tego zrobić.
Jasne.
Po co ta folia?
Mam alergie.
Partyjka w Zoltana?
Jasne.
Więc…
Jesteś różowym ślimakiem.
Ślamazarkiem.
Czemu ja?
Bo jest różowy.
Cześć, stary. Dostawa siana.
Ciągnik blokuje mi wjazd.
Odjedziesz?
Wiesz co? Zaraz przyjdę.
Ciągnik.
Tu wkładamy.
- Co ty wyprawiasz? - Co się dzieje?
Nie umiesz jeździć?
Co, do diabła? Złaź natychmiast!
Szybko.
Ochujałeś?
Przepraszam.
Zostawiłam cię samego na 15 minut!
Masz dotrzymywać obietnic i trzymać się swoich wartości.
Boże, bez jaj.
PRZEPRASZAM ZA KINO. SPOTKAMY SIĘ?
MÓJ SKARBIE
- Co robisz? - Rozbieram domek.
Widzę, ale czemu akurat teraz?
Bo jest brzydki, irytujący i nie chcę już na niego patrzeć.
Ciocia Jo-Jo pomoże.
- Co ty robisz? - Pomagam.
Wiesz, jak używać młotka?
Tak, wiem.
Obróć go.
- Z drugiej strony jest zakrzywiony. - Wiem.
- I co narobiłaś? - Jesteś maniaczką kontroli!
Wcale nie! Zejdź ze mnie!
Wszystko musisz kontrolować!
Jaka osoba odręcznie spisuje umowę z własną siostrą?
To jakiś chory pedantyzm!
Czemu nie pozwolisz mi użyć własnego osądu?
Bo twój osąd z reguły jest błędny.
Co to ma znaczyć?
Ile kosztowała ta elektryczna maska?
Dałam za nią 250 funtów, czyli taniocha,
bo kosztowała 350, ale kupiłam ją w promocji.
Ale toniesz w długach, Joanno!
Myślę, że przydałaby ci się terapia.
Boże! Naprawdę?
Tak.
Nasze dzieciństwo nie było takie złe.
Terapia bardzo mi pomogła,
a tobie przydałoby się trochę struktury w życiu.
Jasne, bo ty tak wspaniale sobie radzisz.
Rozpierdalasz domek na drzewie,
zamiast rozmawiać o gościu, który go zbudował
i miał być ojcem twojego dziecka!
Czy to nie pojebane?
Mówię tylko, że nie uporałaś się z latami wykorzystywania.
Dlatego stosujesz autosabotaż.
Całe twoje życie inaczej by wyglądało.
Kurwa.
COLLEGE CAVENDISH
- Wszystko gra? - Tak.
O Boże!
Czyż to nie cudowne, że młodzi ludzie są tak pełni pasji?
- Nie wiedzieliśmy, że tak się czujesz. - To musi być frustrujące.
Spróbujemy bardziej cię wspierać.
Dzięki.
Jesteście głodni?
Skoczę na stołówkę po coś na ząb.
Padam z głodu.
Pójdę z tobą.
Mógłbyś przestać to robić?
Muszę się stąd wydostać.
Śpieszno ci dokądś?
Tak.
Moja dziewczyna dziś do nas przychodzi. Ale nie twoja sprawa.
Nie jest zatruty, bez obaw.
Dzięki.
Nie weźmiemy nic do chleba?
Nie, każdy lubi chleb.
Chciałem zapytać, jak się trzymasz.
Miewam wzloty i upadki.
Testosteron pomaga.
- Lepiej dogaduję się z mamą. - Fajnie.
Tak.
Myślę, jak dobrze mogłoby być,
a potem, że nie mam na to wpływu.
No nie wiem.
Nie otrzymuję pomocy, która umożliwiłaby mi normalne życie.
To takie bolesne.
I do dupy.
To prawda.
Może zrobię to prywatnie.
Ale różne rzeczy obiły mi się o uszy.
Ile cię to kosztowało?
Operacja kosztowała 10 000 funtów. Rodzina zapłaciła.
O kurwa.
Nie stać nas na to.
- Umieram z głodu. Co macie? - Chleb.
Jakieś kanapki czy…
Sam chleb?
Dzięki.
- Suchy chleb? - Tak.
Proszę.
Może chleba?
Nic ci nie jest?
- Skarbie. - Cały czas widzę rzeczy.
Jakbym dostawał znaki od Boga.
Bóg nie każe mi odwracać się od mojej społeczności.
Mówi, że mam się ochrzcić.
Nie wiem, co robić.
Chcesz się ochrzcić?
Tak, ale czuję się winny.
Spójrz na wszystkich, którzy dosłownie walczą o to, kim są.
Czemu ja tak nie potrafię?
Czasem oddałabym wszystko, by wrócić do Kościoła.
To był cały mój świat i bardzo mi go brakuje.
Nie każdy może walczyć. I to jest w porządku.
Cokolwiek postanowisz, jestem z tobą.
Pomódlmy się.
Chciałem tylko…
podziękować za wszystko, czego mnie nauczyłaś,
zanim odejdę.
O czym ty mówisz?
Teraz pewnie mnie zwolnisz,
więc chciałem ci podziękować.
Co? Adamie, nie zwalniam cię.
Słuchaj, jesteś w tym dobry.
Pomijając dzisiejszy incydent, dobrze rokujesz.
Nie zwalniasz mnie?
Nie.
Ale zrobię to, jeśli będziesz tak stał i marnował mój czas.
I nigdy więcej nie wsiadaj do traktora.
Jasne, rozumiem.
Dramatyzujesz!
Jak mogłam pomyśleć, że mogę z tobą mieszkać.
Może dlatego, że drugą opcją była bezdomność,
a ja cię łaskawie przygarnęłam.
- Przygarnęłaś? - Tak.
Otis błagał, bym przyjechała,
bo ty jesteś w kompletnej rozsypce.
Pojawiasz się tylko wtedy, gdy ci pasuje.
Bo z natury jesteś samolubna.
- Ja jestem samolubna? - Tak.
Dan może być tym jedynym,
a ty zabraniasz mi się z nim widywać!
Każdy facet, z którym się spotykasz, okazuje się tym jedynym.
Póki nie dasz nogi.
Odwal się!
- Sama się odwal! - Ty się odwal!
Ty głupia sikso!
Cholera.
Porozmawiajmy o tym. To niedorzeczne.
Czemu nie chcesz o tym mówić?
- Jeśli odejdziesz, to nie wracaj. - Spokojnie.
Nie zamierzam.
Tak pomagasz siostrze w potrzebie.
Ty jesteś niezdolna do przyjęcia pomocy.
Nieprawda.
A twoja siostrzana umowa może mnie pocałować w dupę!
Wejdź.
NATYCHMIAST PRZYJEDŹ!
Tak lepiej, bez błota.
Zastałaś mnie i siostrę w dość niefortunnym momencie.
Rodzeństwo wie, jak się sprowokować.
Otis mówił, że straciłaś mamę.
Bardzo mi przykro.
W porządku. Nie straciłam jej. Nie żyje.
A słuchanie, jak ludziom przykro, jest wkurwiające.
Prawda?
Pójdę już.
- To był błąd. - Nie.
Naprawdę chciałabym cię lepiej poznać
i palnęłam głupotę.
Nie jestem teraz sobą.
Oczywiście, że nie.
Gdy ja straciłam mamę, czułam się strasznie rozbita.
Jakby zniknął mój punkt odniesienia.
Miałyśmy bardzo trudną relację.
Ale mimo wszystko nie mogłam zrozumieć świata bez niej.
Otis mówił coś jeszcze o mojej mamie?
Nie.
Była narkomanką.
To musiało być dla ciebie trudne.
Poczułam ulgę,
gdy odeszła.
Często zdarza się, że ludzie odczuwają ulgę,
zwłaszcza po traumie z dzieciństwa.
- Więc nie jestem złym człowiekiem? - Nie.
Nie bądź dla siebie zbyt surowa.
Może z czymś pomogę?
Tak.
- Jak u ciebie z obieraniem? - Cóż…
Obieram na medal.
Twoja dziewczyna nie mieszka w Ameryce?
No weź. Próbuję tylko rozmawiać.
Nie, wraca do Moordale.
Będzie chodzić do Cavendish.
A co z tym imponującym kursem?
O co ci chodzi?
To trochę dziwne.
Chyba naprawdę lubi spędzać z tobą czas.
Żebyś wiedziała. Jesteśmy bardzo szczęśliwi.
I zwykle świetnie nam się układa.
„Zwykle”?
Nadal masz tę fobię seksualną?
- Co? - Czytałam notatki twojej mamy.
Są fascynujące.
To wysoce niestosowne.
Uznam to za „tak”.
Tak, mamy pewne problemy.
Z seksem?
Tak, ja…
mam problem.
Kiedyś miewałem lęki związane z seksem, ale się z nimi uporałem.
Teraz wróciły i nie rozumiem dlaczego.
Nie, nie będziemy tego robić.
Niby czego? Przecież nic nie robię.
Może dla odmiany pogadamy o tobie?
O mnie?
Nic o tobie nie wiem.
Pytałeś kiedyś?
Nie.
Może zaczniemy od historii z Ruby?
Masz pojęcie, jak się czuła?
Daruj sobie. Nie udawaj, że ci na niej zależy.
Wykorzystujesz ją, bo chcesz wygrać wybory.
A co z tym wszystkim, co o mnie mówiłaś?
Zrobiłaś ze mnie jakiegoś maskulinistę.
I wkręciłaś się w audycję mojej mamy.
Serio jesteś aseksualna czy chciałaś mnie tym pognębić?
To, co mówisz, jest naprawdę popierdolone.
Otis opowiadał mi o twoim kursie.
Wydaje się prestiżowy.
Kiedy wracasz?
Nie wracam.
Miałam się dziś zapisać do Cavendish,
ale nie wiem, czy wrócę do szkoły.
Poważna decyzja.
Tak.
Może znajdę sobie jakąś pewną pracę.
Brzmi rozsądnie.
Co naprawdę chcesz robić?
Chciałam być pisarką.
Ale w pisarstwie panuje duża rywalizacja,
a według profesora się nie nadaję.
Po co marnować czas, skoro nie jestem wystarczająco dobra?
To bez sensu. Kurwa!
- Chwileczkę. Pod wodę. - Już dobrze.
Zobaczmy.
Przepraszam.
- Rana chyba nie jest głęboka. - W porządku.
Nie wiem, czemu płaczę.
Co za beksa.
Dobrze sobie popłakać.
Naprawdę.
No dobrze.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj.
Usiądź.
Mamy…
Czuję się jak kretynka.
Przekonałam samą siebie, że jestem kimś wyjątkowym
i że zasługuję na ten kurs.
Idiotka ze mnie.
Może trochę poboleć.
Nie znam cię za dobrze,
ale wydaje mi się, że jesteś osobą,
która od bardzo młodego wieku sama się wychowywała.
I z tego, co widzę,
świetnie sobie radzisz.
Ale gdy dorastamy w braku poczucia bezpieczeństwa,
bywa, że cierpimy z powodu niskiej samooceny.
Doświadczyłaś silnej krytyki,
a takie odrzucenie może być bardzo bolesne.
Powiedziałabym jednak,
że skoro byłaś na tyle dobra, by dostać się na ten kurs,
zasługujesz na sukces jak wszyscy inni, którzy biorą w nim udział.
Dziękuję.
Masz chusteczkę.
Po prostu brakuje ci kogoś, kto by cię wspierał.
Rodzica, który kazałby ci się pozbierać,
nie poddawać się
i nie przestawać wierzyć w siebie.
I nie pozwolić, by jeden belfer decydował o twojej przyszłości.
Czuję się okropnie z powodu tego, co zrobiłam Ruby.
Czemu to zrobiłaś?
Przeprowadziłam się tu z Belfastu i byłam dzieciakiem z dziwnym akcentem.
W dodatku jednym z niewielu kolorowych na roku.
Poza tym zaczęłam czuć, że coś jest ze mną nie tak.
Inne dziewczyny gadały o chłopakach, całowaniu, sympatiach…
Czułam ogromną presję, by zachowywać się w określony sposób,
więc doszłam do wniosku,
że jeśli zakumpluję się z popularnymi laskami,
inni nie zauważą, że nie pasuję.
Zaczęłam zgłębiać wszystko
na temat seksu i związków,
żebym w ten sposób mogła udawać, że jestem jak inni.
Ze zdziwieniem odkryłam, że to całkiem fascynujące,
ale utrzymywanie pozorów było trudne…
To wykańczające…
gdy nie możesz być sobą.
Co się gapisz, siuśko?
Gdy dostałam się do liceum, założyłam poradnię,
ale nadal czułam, że nie mogę ujawnić aseksualności.
Kto chciałby zasięgać rady u kogoś, kto nie uprawia seksu?
Musiałaś czuć się samotna.
Tak.
Próbowałam nawiązać przyjaźnie.
Ale przy bliższym poznaniu wyszłoby to na jaw.
Uznałam, że lepiej mi będzie samej.
Nie potrzebowałam niczego poza poradnią.
To była moja pasja i bezpieczna przestrzeń.
A potem zjawiłeś się ty i wszystko mi odebrałeś.
Drzwi się otwierają.
Ożeż kurwa.
Nie wiedzieliśmy, że ktoś tu jest.
Dziękuję.
Winda naprawiona.
Nie musimy już zdawać egzaminu?
Egzamin został przełożony na jutro.
Co?
I zainwestujemy w wymianę windy.
Najwyższy czas.
- Udało nam się. - Tak.
To było ekscytujące.
Pobujamy się razem?
Wybacz, ale chyba nadal jestem w rozsypce,
więc może muszę się z tym przespać.
W razie czego jestem.
Tak.
Dzięki.
Myślałam o twoim problemie z penisem.
Obędę się bez twoich trzech groszy.
Wiem od mamy, że gdy byłeś mały, odszedł twój tata.
- A jej było bardzo ciężko. - To prawda.
Miała załamanie nerwowe. To było straszne. Do czego zmierzasz?
Nie sądzę, byś bał się seksu.
Boisz się, że ktoś złamie ci serce, jak twojej mamie.
Wiem, że nie chcesz mojej rady,
ale powinieneś pozbyć się tego lęku, bo nie możesz kochać nikogo bez ryzyka.
Nie wchodź sobie w drogę.
Ruby, pomocy!
Dobra, pojedynczo. Odezwiemy się do was wszystkich.
- Nie wierzę, że wygra. - Tak.
Taka moja karma.
Popełniłaś błąd.
Ale nikt nie powinien być sam.
Po prostu przeproś.
Do zobaczenia, Otis.
Dzwoniłem do ciebie.
- Wszystko gra? - Nie!
Nie gra.
Nawaliłem dziś w pracy i pierwsze, co pomyślałem,
to że rozczaruję tatę.
Przez ciebie od urodzenia czuję, że we wszystkim jestem do dupy.
Nie chcę czuć się jak nieudacznik, bo nim nie jestem.
Ty nim jesteś.
Jesteś smutnym człowiekiem,
który nienawidzi swojej pracy, bo boi się zrobić cokolwiek innego.
A ja myślałem, że się mną interesujesz.
Chciałeś tylko wrócić do mamy.
- Adamie, to nieprawda. - Prawda.
Nie lubisz mnie,
więc po prostu przestań udawać.
Jesteście w domu?
Mamo?
DROGA ROZ,
WŁOCHY SĄ PIĘKNE, ALE NIE MOGĘ SIĘ CIEBIE DOCZEKAĆ.
Z MIŁOŚCIĄ, JEROME
Jerome?
Jestem.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie szkodzi.
Utknąłem w windzie.
Dobrze się bawiłyśmy.
- Tak? - Tak.
- Zjemy? - O tak. Umieram z głodu.
CZEŚĆ, ABBI. CHCIAŁBYM POMÓC W ZBIÓRCE, ZAPEWNIAJĄC CATERING.
GDZIE JESTEŚ? DLACZEGO MI NIE ODPOWIADASZ?
PRZYKRO MI, ŻE SIĘ ZDENERWOWAŁAŚ. CHYBA TROCHĘ PRZESADZASZ
WIESZ, ŻE JESTEM ZESTRESOWANY. TO NIEMĄDRE, VIV
PRZEZ CIEBIE ZACHOWUJĘ SIĘ JAK WARIAT. BO TAK BARDZO CIĘ KOCHAM
Mamy mnie okłamywały i chyba wiem, kim jest mój tata…
Cholera. Co się stało?
Miałeś rację co do Beau.
Już dobrze.
Fajna kolekcja.
Fajna koszulka.
Było miło.
Tak.
Wszystko gra?
Chyba wrócę do Ameryki.
Nie chcę cię stracić.
Nie stracisz.
To tylko kilka tygodni.
Coś wymyślimy. Jak ostatnio.
Zawsze chciałam wyrwać się z Moordale.
Tak bardzo mi się tam podoba.
Czuję się inaczej. Jak…
najlepsza wersja siebie.
Chcesz powiedzieć, że nie wiesz, czy wrócisz?
Jakoś sobie poradzimy.
Nie jestem pewien.
Czułbym, że cię zatrzymuję.
Chyba oboje wiemy, że…
to byłoby zbyt trudne.
Kocham cię.
Muszę iść.
Zamknę oczy.
Nie chcę patrzeć, jak odchodzisz.
Żegnaj, Otis.
Żegnaj.
Dzień dobry.
Cześć, kochanie. Co my tu robimy?
Wracam do Ameryki.
Ale najpierw muszę coś naprawić.
Chciałam was przeprosić.
Przez ostatnich kilka tygodni zachowywałam się jak dziecko.
Nie przerażała mnie myśl, że będziecie razem.
Tylko, że was stracę.
Jesteście jedyną rodziną, jaka mi została.
Maeve, nigdy nas nie stracisz.
Nie.
To dobrze.
Zdecydowanie powinniście to zgłębić.
Nie potrzebujecie mojej zgody, ale to ma sens.
Jeszcze jedno. Pomożecie mi rozsypać prochy mamy?
- Tak. - Oczywiście.
Dzięki. Teraz możemy przestać się spinać.
- A przy okazji dzień dobry. - Dzień dobry.
- Nie chciałaś czegoś malowniczego? - Nie.
Mam tu miłe wspomnienia o mamie.
Będę miała pretekst, by was odwiedzać.
Pa, Erin.
Pa, mamo.
Napisy: Monika Bartz