De Beauvoir'ın eserleri ataerkil değerlerle dolu.
Erkeklerin dünyasında nasıl özgürleşebileceğimizi irdeliyor
ama kadınların asıl ihtiyacını gözetmiyor.
O da bu yaşam tarzını tamamen terk etmek.
Peki senin önerin nedir? Kadınların komün hâlinde yaşaması mı?
Hayır, erkekler öyle yaşasın.
-Bir ihtiyacın var mı? -Anne.
Somon taramanın da tadına bak.
Senin uyuyor olman lazımdı. Ver şunu.
-Tosbağa, parti bu. -Bana Tosbağa deme, çok sinir.
-Ama şu tatlış tosbağa burnuna bak. -Ver şunu.
Şu yaptığın işe bak.
Başımı belaya sokacaksın. Sana göz kulak olmam gerekiyordu.
Git de tuz getir.
Bir oyun oynayalım mı?
Tuzu buldun mu?
Kadeh alıyordum da.
Kıskanma.
-Günaydın Tosbağa. Otis dönmedi mi? -Hayır, tüm hafta sonu Maeve'deydi.
Bugün deneme sınavı var.
-Bana mesafeli davranıyor gibi. -Belki Maeve'i çağırmaya utanıyordur.
-Niye utansın ki? -Belki evhamı biraz azaltman gerekiyordur.
Hani şu rahat, anlayışlı, çocuğuyla arkadaş olan anneler gibi.
Rahatım zaten.
Neyse, sana parayı vermeye karar verdim.
Ciddi misin? Teşekkürler.
-Bu nedir? -Kardeş sözleşmesi.
İkimiz de şartları anlayalım diye.
Amma uzunmuş.
Evet.
İstediğin kadar düşün, acelesi yok.
İmzaladığında parayı gönderirim.
Rahat filan değilsin.
-Bugün okula kayıt yaptırayım diyorum. -Gerçekten mi?
Annem.
Biraz konuşabilir miyiz?
-Konu O'ysa hayır. -Değil.
Programa ara verdik.
Şu malum mevzu yüzünden O'yu aforoz kampanyası bitene kadar.
-Ona boykot denir anne. -Ama arama sebebim bu değil.
Acaba Maeve'le bu akşam yemeğe gelmek ister misiniz?
Öyle ciddi bir şey değil.
Rahat rahat takılırız.
-Sakin bir akşam olur. -Tamam, bir sorayım.
-Annem yemeğe çağırıyor. -Bence iyi bir fikir değil.
Maeve'le kötü bir başlangıç yaptık.
-Onu daha yakından tanımak isterim. -Seni tanımak istiyormuş.
-İyi, peki. -Olur mu?
Çok güzel olur.
-Akşam geliriz. -Harika.
Tamam, görüşürüz.
Kusura bakma, emrivaki yaptı.
Ben bakarım.
-Geç. -Sen Jean değilsin. Yabancı.
Selam Jean. Doğru hatırladıysam az yağlı latte.
-Sağ ol. -Ev güzelmiş.
Dışarıdaki ağaç ev hariç. Tüylerimi diken diken etti.
Eski sevgilim yapmıştı. Kaldıracağım ama vakit bulamadım.
-Pardon, radyoda bir şey mi unutmuşum? -Konuşmaya geldim.
Ben gideyim.
İçeri geçelim.
Disforim iyice azıtmış durumda.
Kendime iyi bakarak atlatmaya çalışıyorum
ama sanki bir şeyler beni yıkmak için hep pusuda bekliyor.
Bu histen bir türlü kaçamıyorum.
Gece uyuduğumda, sabah uyandığımda o his hep orada.
Keşke çocukluğuma dönebilsem.
Galiba kendim gibi hissettiğim son dönem oydu.
DONÖR BULUNAMADI
Nasıl yani?
Al bakalım, annenin spesiyali.
Sınava hazır hissediyor musun?
Demin bir e-posta geldi, sperm donörümün kaydı yokmuş.
Sınavların bitene kadar beklemeyecek miydin?
-Benden bir şey saklıyorsunuz. -Jackson, senin iyiliğini istiyoruz.
Lisede son senen. Dikkatini dağıtmaman lazım.
-Ne olduğunu söyleyecek misin? -Bir şey yok, bir karışıklık olmuş işte.
Dik dik bakmayı kes.
Seni şapşal İsa.
Eric, kızarmış ekmeğin yanıyor!
Joy'a da bebe-çino mu getirseydim?
Gelip sana gelişmeleri anlatmak istedim.
Radyoda işler biraz karıştı.
Terry bana çok kızgın
ama ben hâlâ bu programdan ümitliyim.
Bir eylem planı oluşturup işe koyulmalıyız.
Celia, sorun şu ki…
Bence ben bu program için doğru kişi değilim.
Hepsiyle birden başa çıkabilirim sandım ama düşündüğümden çok daha zormuş.
Ama son yayın iyiydi, tam alışmaya başlamıştın.
Şu an anneliğe odaklanmam gerek.
Selam millet. Bağış etkinliği kapıda.
Bilet satışı ve yemek konusunda yardım lazım.
Yardım etmek isteyen varsa…
…bana mesaj atsın.
O'yu ifşa etmen çok cesurcaydı.
Ben de bir keresinde sarhoşken yanlışlıkla dolabıma işemiştim.
Yani utanmana gerek yok.
Kayıt işleri şu tarafta.
-Tamam. -Bol şans.
Görüşürüz.
Ruby, selam.
Maeve konusunda söylediklerim için özür dilerim.
Panik yapıp öküzlük ettim. Bazen gerilince böyle saçmalıyorum.
Ama bunu arkamızda bırakabilirsek bence seçimi hâlâ kazanabiliriz.
Artık başka birine çalışıyorum Otis.
-Rozet al. -Gözüne girsin Connor.
Hadi ama, yapma.
-Sana bu aklı kim verdi? -Kendim karar verdim.
Sen miydin?
Kafana göre seçime giremezsin.
-Kurallara aykırı. -Kural filan yok.
Ayrıca Connor da bunu sizin kadar hak ediyor.
-Ama benim kaç senedir kanalım var. -Hayatım terapi içinde geçti.
Aslında benim babam da terapist. Benim de kanalım var.
Gerçi oyun kanalı ama Ruby marka imajımı yeniliyor.
-Evet. -Alışverişe çıktık.
Connor, sana kim oy versin?
Pardon ama size vereceğimize ona veririz. İkiniz de çok sorunlusunuz.
-Efendim? -Sorunlu değilim.
Bedava bere! Herkese bedava bere!
-Gelip alın. -Oylar Connor'a.
-Hayret bir şey. -Oylar Connor'a!
-Yeter. -Evet!
-Nihayet buldum. -Ha siktir. Hayatın anlamını mı?
Hayır, fotoğraf konusu. Birkaç tane çektim, bakar mısın?
-Konuşmamız yasak değil miydi? -Hayır, arkadaş olabilirmişiz.
Evet.
Gidelim.
Sus küçük bitkicik, dal uykuya
Annen ne oyuncaklar alacak sana
ÖĞRENCİ İŞLERİ
ÖĞRENCİ KAYIT FORMU
GİZLİ NUMARA
-Alo? -Alo, Maeve? Ben Mo.
-Hani tekinsiz olan. -Evet, selam.
Sean anneni almanı söylememi istedi.
-Neden? Sean nerede? -Eşyalarını toplayıp gitti.
Tamam, görüşürüz.
-Selam Maeve. -Selam.
Annen için başın sağ olsun.
Sik ısırıcıların annesi ölünce geçmişine sünger mi çekiliyor?
Çok sağ ol be.
İşte…
Otobüste tacize uğradığım gün üstümdeki kot buydu.
Hep atmak istemiştim ama bir türlü yapamadım.
Her gün biraz daha özüme dönüyorum ve bu harika bir şey
ama bazı günler sanki…
Dondurma yemek gibi sevdiğim bir şey yaparken bile…
…kot hâlâ üstümdeymiş gibi geliyor.
Sanki hiç geçmiyor.
İşte, bulduğum fikir bu.
Bu fotoğraflar dâhiyane.
Senin de çok yardımın dokundu. Harika bir öğretmen olacaksın.
Sağ ol ama bu senin eserin.
Tarih ve coğrafya deneme sınavlarına girecek öğrenciler birinci kata gelsin.
MAEVE: GİTMEM GEREKTİ, 17.00'DE SİZDE GÖRÜŞÜRÜZ.
TAMAM, DENEME SINAVINA GİRİYORUM.
-Oylar Connor'a. -Connor'a.
-Sen anlat, ben anlamıyorum. -Aşktan gözün kör olmuş.
Oluvermiş işte. Pardon.
Bu taraftan.
Kapı kapanıyor.
Asansör yukarı çıkıyor.
Sesimi duyan?
Saraybosna, Belgrad, Sofya.
-Karadağ'ın başkenti neresiydi? -Podgoritsa.
-Emin misin? -Evet.
1946-1992 arasında Titograd'mış ama o kadar ayrıntıya gerek yok.
-Merak etme. -Sağ ol.
-Viv. -Selam.
Niye o çocukla konuşuyordun?
Hangi çocukla? Ha, sınavla ilgili bir şey sordu.
Çocukla flörtleşiyor gibiydin, ondan sordum.
-Hayır, merak etme. -Bana yalan söyleme.
-Coğrafya buraya. -Sınav başlıyor.
Bana arkanı dönüp gidemezsin.
Canımı yakıyorsun Beau.
Bıraksana!
Ne yapıyorsun?
Hiç gerilme, çok iyi geçecek.
Alo?
Telefon çalışmıyor.
Emin misin?
Hayır, seninle baş başa kalmak için bahane arıyorum Otis.
Alo?
Tanrım, olamaz…
Burada mahsur kaldık. Oksijenimiz bitecek O.
Oksijenimiz bitecek, havasızlıktan öleceğiz.
-Ne yapıyorsun? -Yokmuşsun gibi davranıyorum.
AC/DC. Adam and the Ants. Bowie, David. Carpenters…
-Daha bu sabah çalışıyordu. -Ama şu an çalışmıyor, yine bozulmuş.
Sınava geç kalacaksın, merdivenden çık.
Hayır, seninle bekleyeceğim.
Pardon. Siobhan, bakar mısın?
10 dakikaya yukarıda sınavım var ama sıçtığımın asansörü yine bozuk.
Peki.
-Müdür Lakhani'yi çağırayım. -Evet.
Artık canıma tak etti.
Çok hin bakıyorsun.
Artık sınav salonundasınız. Sınavda yasak eşyaları…
-Yeterince çalışmadım. -…elektronik cihazları lütfen teslim edin.
Teslim etmezseniz sınav sonuçlarınız iptal edilebilir.
Önünüzdeki soru kitapçıklarını ben talimat verene kadar açmayın.
Sınav için süreniz 60 dakika.
Süreniz başladı.
Tamam, herkes sakin olsun.
Sınav kâğıtlarınızı olduğu gibi bırakıp çıkışa doğru ilerleyin.
Tek sıra olun, koşmak yok.
Herkes sakin olsun.
Arkamda ikişerli sıra olun.
Merdivenlerden inip dışarı çıkacağız ve toplanma noktasına gideceğiz.
Endişeye mahal yok.
Tamam, sorun değil.
-Başka bir yol bulmamız gerekecek. -Nasıl çıkacağız?
-Hepimiz öleceğiz. -Kimse ölmeyecek.
Çok gıcık, değil mi?
İstediğiniz yere gidememek.
Ne oluyor? Ortalık birbirine girmiş.
-Ros, alarmı kapat. -Tamam.
Asansörün değiştirilmesini defalarca rica ettim
ama kulak asan olmadı.
Ortalık biraz birbirine girdiyse kusura bakmayacaksınız.
Çünkü burada ağzına sıçılan benim.
Oysa bambaşka endişelerim olmalıydı.
Sınavımın iyi geçip geçmeyeceği, akşam ne yemek yiyeceğim…
Normal gündelik endişeler işte.
Ama onun yerine zaten sağlamanız gereken erişilebilirliğin
neden önemli olduğunu anlatarak vaktimi heba etmek zorunda kalıyorum.
Onardın sanıyordum.
Asansör boku yemiş.
Suçu tek bir kişide bulmuyorum. Bu herkesin suçu.
-Ne oluyor? -Herkesin sorumluluğu.
Asansör yine bozulmuş.
Bu okul ses banyosuna, ahenk saçan arılara para ayırabiliyorsa…
Arıları kurtarın!
…çalışan bir asansöre haydi haydi para ayırabilir.
Çok şaşaalı bir şey olmayabilir ama asansör bir gereklilik.
İnsanlar size ihtiyaçlarını söylediğinde dinlemeyi öğrenmeniz gerek.
Bakın, bence tüm bunlar büyük bir yanlış anlaşılmadan ibaret.
-Yanlış anlaşılmaymış. -Çözebiliriz, biz Cavendish'iz.
-Bize gelin… -Bu bir yanlış anlaşılma değil.
Sadece düşüncesizlik.
Okul yanıp kül olabilirdi ama beni unuttuğunuzu fark etmediniz.
Çocukken işaret dili kullanıyordum
ama ortaöğretime geçtiğimde bu konuda destek alamadım.
Utandığım için istemekten çekindim.
Destek ihtiyacım yokmuş gibi davranıyorum.
Ama bu o kadar yorucu ki.
Dudak okumak, insanların benim adıma konuşması,
not tutan birinin olmaması…
Tüm enerjimi sömürüyor.
Keşke yaşadığımız sorunların engellerimizden değil de
toplumdaki bariyerlerden kaynaklandığını herkes anlasa.
-Bu da kim? -Bilmem, hiç görmemiştim.
-Galiba burada okumuyor. -Sadece çok tutkuluyum.
Bir tamirci çağıracağım ve bu işi çözeceğiz.
Ama şimdilik sınavlarınıza dönün.
Hayır, bu yetmez.
Isaac sınava giremiyorsa ben de girmem.
Evet, hatta asansör yapılana kadar hiçbirimiz bir yere gitmiyoruz.
İnanmıyorum, protesto mu yapacağız?
60'larda komik popolu çıplak insanların yaptığı gibi mi?
Anneni oraya nasıl sığdırdılar?
Onlar külleri.
Sean'la birlikte serpecektik.
-Gitmeden bir şey dedi mi? -Uyuşturucuyu bırakmak istiyormuş.
Burada kalırsa yapamazmış.
Peki.
Naylon kaplama ne iş?
Alerjilerim var da.
-Temple of Zoltan oynar mısın? -Tamam, olur.
Sen şu pembe sümüklüböceksin. Adını Sümüklü koydum.
-Ben niye sümüklüböceğim? -Çünkü pembe.
Selam, samanları getirdim ama traktör yolda duruyor.
Çekebilir misin?
Tamam, hemen geliyorum.
Traktör.
Tamam.
Hadi bakalım.
Şöyle takalım.
Tamam.
Ne yapıyorsun?
-Neler oluyor? -Bu ne beceriksizlik!
Adam, ne yapıyorsun? İn oradan! Hadi, çabuk!
-Ne yaptın ya? -Özür dilerim.
15 dakika bırakmaya gelmiyorsun!
"Sözlerini tutup değerlerinden ödün vermeyeceksin."
Yok artık, daha neler!
DAN: SİNEMA İÇİN ÖZÜR DİLERİM. BULUŞABİLİR MİYİZ?
KIYMETLİMİSSS
-Ne yapıyorsun? -Ağaç evi kaldırıyorum.
Görebiliyorum da niye şimdi yapıyorsun?
Çünkü hem çirkin hem sinir bozucu, artık görmek istemiyorum.
Jo-Jo teyzen de yardım edecek. Hadi.
-Ne yapıyorsun? -Yardım ediyorum.
-Hiç çekiç kullandın mı ki? -Kullanmayı biliyorum.
Arkasını çevir.
-Kanca kısmı arkada. -Çekiç bu, ne yaptığımı biliyorum…
-Ne yaptın sen? -Tam bir kontrol manyağısın!
-Değilim, çekil üstümden! -En ufacık şeye bile burnunu sokuyorsun!
Kim el yazısıyla kardeş sözleşmesi hazırlar lan?
Bu kadarına artık takıntı denir!
Niye benim muhakememe güvenmiyorsun?
-Çünkü muhakeme yetin sıfır! -O ne demek öyle?
Tamam, söyle bakalım, o elektrikli yüz maskesi kaç paraydı?
250 sterlindi ama ucuz bile sayılır çünkü asıl fiyatı 350 ve indirimden aldım.
Ama borç batağındasın Joanna!
Bence biraz terapi sana iyi gelebilir.
-Tanrım, sen ciddi misin? -Evet.
Çocukluğumuz o kadar da kötü değildi!
Terapi bana çok yardım etti.
Bence hayatını hâle yola koymanda çok faydası olacaktır.
Evet, çünkü seninki çok yolunda gidiyor.
Çıkmış burada ağaç evi kaldırıyorsun,
oysa çocuğunun babası sandığın, ağaç evi yapan adamı konuşman gerekirdi!
Bunu yapamayan birinin sorunlu olmaması mümkün mü?
Yıllarca maruz kaldığın istismarın hiç üstüne gitmedin, tek söylediğim bu.
Bu yaptıklarının hepsi kendini sabote etme çabası.
Bambaşka bir hayatın olabilir.
Siktir.
CAVENDISH LİSESİ
-Sen iyi misin? -Evet, iyiyim.
Vay canına!
Gençleri bu kadar tutkulu görmek harika değil mi?
-Özür dileriz, durumu anlamamıştık. -Çok sinir bozucu olmalı.
Sana destek olmak için daha çok çaba göstereceğiz.
Sağ olun.
-Selam. -Selam.
Karnı acıkan var mı? Kantinde bir şeyler var mı, bakacağım.
Açlıktan ölüyorum, ben gelirim.
-Şunu keser misin? -Buradan çıkmam lazım.
-Niye? Bir yere mi yetişeceksin? -Aslında evet.
Kız arkadaşım annemle tanışacak. Gerçi seni ilgilendirmez ya.
Merak etme, zehirli değil.
Sağ ol.
-Üstüne sürecek bir şeyler alsa mıydık? -Yok, herkes ekmek sever.
Soracaktım, soramadım. Sen nasılsın?
Bilirsin işte, inişli çıkışlı. Ama testosteron iyi geliyor.
-Annemle aramız da daha iyi. -Güzel.
Evet, arada bir her şey güzel olacakmış hissi geliyor
ama sonra hiçbir şeyin benim kontrolümde olmadığını hatırlayınca…
Hayatımı yaşamak için ihtiyacım olan desteği alamadığım aklıma geliyor.
Çok canım yanıyor.
-Çok boktan bir durum. -Kesinlikle çok boktan.
Belki özel doktora giderim diyordum.
Ama farklı farklı şeyler duydum.
Seninki ne kadar tuttu?
Benimki yaklaşık 10.000 sterlin tuttu. Ailem karşıladı.
Yuh!
Ailem hayatta karşılayamaz.
-Midem kazınıyor. Ne aldınız? -Ekmek getirdik.
İçine ne koyacağız?
Boş ekmek mi?
Teşekkürler.
-Sadece ekmek mi? -Evet.
Al bakalım.
-Selam. -Selam.
Ekmek alır mısın?
Bir şey mi oldu?
-Anlat. -Tuhaf şeyler görüp duruyorum Abbi.
Sanki Tanrı'dan işaretler alıyorum.
Sanki bana kiliseme sırt çevirmememi, vaftiz olmamı söylüyor.
Ne yapacağımı bilmiyorum.
-Vaftiz olmak istiyor musun? -Evet ama suçluluk duyuyorum.
Şu insanlara bir baksana,
oldukları gibi yaşama mücadelesi veriyorlar.
Ben neden öyle olamıyorum?
Bazen kiliseme dönebilmek için her şeyi verirdim gibi geliyor.
Orası benim tüm dünyamdı, çok özlüyorum.
Herkes mücadele veremez Eric, bu çok normal.
Kararın ne olursa olsun yanındayım.
Birlikte dua edelim.
Sadece şunu söyleyeceğim.
Bana öğrettiğin her şey için teşekkür ederim.
-Gitmeden söylemek istedim. -Ne?
Neden bahsediyorsun?
Beni kovacaksın ya, teşekkür etmek istedim.
Kovmak mı? Adam, kovulduğun filan yok.
Bence bu işe gerçekten yatkınsın.
Bugünü unutacak olursak içgüdülerin de sağlam.
Yani kovulmadım mı?
Hayır.
Ama bunu sormaya devam edip vaktimi yersen kovarım.
Ayrıca bir daha traktöre yaklaşmak yok.
Tamam, anlaşıldı.
Durumu amma abartıyorsun.
Seninle yaşayabileceğimi nereden çıkardım ki?
Çünkü diğer türlü sokakta kalacaktın ve ben sana evimi açtım.
-Evini mi açtın? -Evet.
Sen perişan hâlde olduğun için Otis buraya gelmem için bana yalvardı.
Sen anca işine geldiğinde ortaya çıkarsın Jo.
Bencillik kanına işlemiş.
-Ben mi bencilim? -Evet.
Aradığım kişi Dan olabilir ama onunla görüşmemi yasakladın!
Çıktığın her adamı aradığın kişi sanıyorsun Jo!
-Sonra da kaçıp gidiyorsun. -Hadi be oradan!
-Sana hadi be! -Asıl sana hadi be!
Düdük makarnası!
Jo!
Hay sıçayım.
Gel de bunu konuşalım. Saçmalıyoruz.
Jo, neden konuşmak istemiyorsun?
Ah be Jo…
-Şimdi gidersen bunun dönüşü yok. -Merak etme, zaten dönmeye niyetim yok.
Ablana ne güzel yardım ediyorsun.
İnsanların yardımını kabul etmekten patolojik seviyede acizsin!
Bu doğru değil.
Ayrıca kardeş sözleşmen götümü yesin!
-Selam. -Selam.
Gel.
HEMEN BURAYA GEL!
Çamurdan kurtuldum, iyi oldu.
Kardeşimle beni çok talihsiz bir anda yakaladın.
Kardeşler birbirinin damarına basmayı çok iyi bilir.
Otis anneni kaybettiğini söyledi. Başın sağ olsun.
Aslında kaybetmedim, öldü.
Keşke herkes baş sağlığı dilemese, çok sinir bozucu.
Değil mi?
Ben gideyim, bu bir hataydı.
Hayır, seni gerçekten tanımak istiyorum.
Yanlış bir laf ettim.
-Bu aralar pek kendimde değilim. -Tabii ki değilsin.
Ben annemi kaybettiğimde neredeyse hayattan kopmuştum.
Sanki tüm dengemi kaybetmiş gibiydim.
Çok zorlu bir ilişkimiz vardı.
Ama yine de dünyayı onsuz anlamlandırmakta zorlanmıştım.
Otis size annemden bahsetti mi?
Hayır.
-Uyuşturucu bağımlısıydı. -Senin açından çok zor olmuştur.
Gittiğinde
içim rahatladı.
Özellikle çocukluk travması söz konusuysa rahatlama hissi oldukça normaldir.
-Yani kötü biri değil miyim? -Hayır, kendine bu kadar yüklenme.
-Yardım lazım mı? -Evet, sebze soymakla aran nasıl?
Harika, kimse elime su dökemez.
Kız arkadaşın Amerika'da değil miydi?
Hadi ama, muhabbet olsun diye soruyorum.
Moordale'a dönüyor. Cavendish'e başlayacak.
-Prestijli bir programda sanıyordum. -E, yani?
Biraz tuhaf geldi.
Oradan vazgeçtiğine göre seninle olmayı çok seviyor olmalı.
Evet, seviyor. Gayet mutluyuz.
-Aramız genel anlamda gayet iyi. -"Genel anlamda" derken?
-Seks fobin devam mı ediyor? -Ne?
Annenin hakkında yazdıklarını okudum. Çok ilgi çekiciydi.
Bu çok ama çok uygunsuz.
Bunu evet olarak kabul ediyorum.
Peki, tamam. Bazı sorunlar yaşıyoruz.
-Seksle ilgili mi? -Evet, ben…
Bir sorunum var, daha doğrusu vardı. Seks konusunda geriliyordum.
Ama atlatmıştım.
Şimdi yine döndü ve sebebini anlamıyorum.
Hayır, bunu yapmayacağız.
Bir şey yapmıyoruz ki Otis. Ben bir şey yapmıyorum.
Biraz da senden konuşsak ya?
-Neyimden? -Hakkında hiçbir şey bilmiyorum.
Hiç sordun mu ki? Hayır.
Ruby'yle ne oldu? Oradan başlayalım.
-Ne kadar kötü hissettiğini biliyor musun? -Onu umursuyormuş ayaklarını kes Otis.
Onu seçimi kazanmak için kullanıyorsun.
Peki ya benim hakkımda söylediklerin, beni maskülist olarak lanse etmen?
Annemin programına çıktın. Sınır tanımıyorsun.
Gerçekten aseksüel misin, ben kötü görüneyim diye mi söyledin?
Bu çok ama çok korkunç bir itham Otis.
Otis girdiğin programdan bahsetti. Kulağa çok prestijli geliyor.
-Ne zaman döneceksin? -Dönmemeye karar verdim.
Bugün Cavendish'e kayıt olacaktım ama belki okula da dönmem.
Büyük bir karar.
Evet. Belki bir iş bulup kendimi güvenceye alırım.
Mantıklı.
-Peki asıl hayalin ne? -Yazar olmak istiyordum.
Ama çok rekabetçi bir ortam. Hocam da iyi olmadığımı söyledi.
Yeterince iyi değilsem vakit kaybetmenin ne anlamı var?
Çok saçma. Siktir!
-Dur, suya sok. -Bir şeyim yok.
Bir bakalım.
Pardon.
-Derin kesilmemiş. -Sorun değil.
Neden ağladığımı bilmiyorum.
Bebek gibiyim.
İstediğin kadar ağla. Sorun değil.
Tamam.
-Kusura bakmayın. -Ne kusuru.
Gel, şöyle otur. Bakalım…
Çok aptal hissediyorum.
Kendimi özel olduğuma inandırdım, o insanlarla olmayı hak ettiğimi sandım.
Çok aptalım.
Bu biraz canını yakabilir.
Seni çok iyi tanımıyorum Maeve.
Ama bana çok küçük yaştan itibaren
kendi kendine anne babalık etmişsin gibi geliyor.
Gördüğüm kadarıyla da
çok iyi bir iş çıkarıyorsun.
Ama ebeveyn desteği olmadığında
bazen özgüven eksikliği yaşayabiliriz.
Ciddi bir darbe almışsın
ve bu şekilde reddedilmek çok can yakabilir.
Ama ben derim ki
o programa kabul alacak kadar iyiysen
oradaki herkes kadar başarıyı hak ediyorsun demektir.
Gerçekten mi?
-Sağ olun. -İster misin?
Bence sana destek olacak birine ihtiyacın var.
Pes etmemeni söyleyecek bir anne babaya.
Metanetli olmanı, kendine inanmanı söyleyecek birine.
Bir hocanın geleceğini dikte etmesine izin vermemeni söyleyecek birine.
Tamam.
Ruby'ye yaptıklarım için kendimi berbat hissediyorum.
Peki neden yaptın?
Belfast'tan yeni taşınmıştık. Okulda komik aksanlı yeni çocuktum.
Etnik azınlık olan birkaç çocuktan biriydim
ve daha o zamandan bir şeylerin normal olmadığını biliyordum.
Diğer kızlar erkeklerden, öpüşmekten, aşktan konuşuyordu.
Belli bir kalıba göre davranmak için o kadar çok baskı vardı ki
popüler çocuklarla arkadaş olmanın tek çözüm olduğuna karar verdim.
Böylece farklı olduğumu anlamayacaklardı.
Seks ve ilişkilere dair ne varsa öğrenmeye başladım.
Böylece başkalarından farkım yokmuş gibi davranabilecektim.
Bu kadar ilgimi çekmesini beklemiyordum.
Ama sürekli numara yapmak çok zordu.
Kendin olamamak…
…o kadar yorucu ki.
Ne bakıyorsun Sidikli?
Liseye başlayıp kliniği kurduğumda bile
aseksüel olduğumu söyleyemeyeceğimi düşündüm.
Kim seks yapmayan birinden seks tavsiyesi alır ki?
-Çok yalnız hissetmiş olmalısın. -Evet.
Arkadaş edinmeye çalıştım.
Ama kendimi ele vermeden kimseyle yakınlaşamadım.
Ben de yalnız kalmaya karar verdim. Zaten kliniğim bana yetiyordu.
Orası benim tutkumdu, güvenli alanımdı.
Sonra sen çıkageldin ve her şeyimi elimden aldın.
Kapı açılıyor.
Ha siktir!
Dolu olduğunu bilmiyorduk.
Sağ olun.
Asansör çalışıyor.
Yani sınavlar iptal mi?
Sınavları yarına erteledik.
Ne?
-Asansörü değiştirmeye bütçe ayırdık. -Nihayet.
-Başardık. -Evet.
Çok heyecanlıydı.
Takılmak ister misin?
Kusura bakma, toparladım sanıyordum ama pek iyi hissetmiyorum.
Belki biraz uyusam iyi gelebilir.
Peki, bana ihtiyacın olursa buralardayım.
Tamam.
Sağ ol.
Baksana.
-Penis sorunun üstüne düşünüyordum. -Bu konuda fikrine ihtiyacım yok.
Annen, babanın sen küçükken gittiğini söylemişti.
-Çok zorlanmış. -Evet, zorlandı.
Resmen yıkılmıştı, çok kötüydü. Ne demek istiyorsun?
Bence senin korktuğun şey seks değil Otis.
Annen gibi kalbinin kırılmasından korkuyorsun.
Tavsiyemi istemediğini biliyorum ama bence bu korkunu yenmen lazım.
Riske girmeden kimseyi sevemezsin. Kendi yoluna çıkmayı bırak.
-Ruby, yardım et! -Tamam, teker teker gelin.
Hepinizle ilgileneceğiz.
-Seçimi onun kazanacağına inanamıyorum. -Evet, galiba bunu hak ettim.
Bir hata yapmışsın. Ama kimse yalnız kalmamalı.
Özür dile, gitsin.
Görüşürüz Otis.
Adam.
Seni arayıp durdum.
-İyi misin? -Hayır!
Hayır, değilim.
Bugün işte bir hata yapınca ilk düşündüğüm "Babam hayal kırıklığına uğrayacak" oldu.
Doğduğumdan beri hiçbir şeyi beceremediğimi hissettirdin.
Ben beceriksiz değilim, öyle hissetmek istemiyorum.
Asıl beceriksiz sensin.
Başka bir şey yapmaya korktuğu için nefret ettiği bir işte çalışan
mutsuz ve zavallı bir adamsın.
Bana ilgi gösteriyorsun sanmıştım ama annemle barışmanın peşindeydin.
-Adam, bu doğru değil. -Doğru.
Beni sevmiyorsun. Seviyormuş gibi davranmayı kes.
Kimse yok mu?
Anne?
Vay canına.
ROZ'UM
İTALYA ÇOK GÜZEL AMA HAFTAYA SENİ GÖRMEK İÇİN CAN ATIYORUM.
SEVGİLERİMLE, JEROME
Jerome mu?
Ben geldim!
-Merhaba tatlım. -Selam. Kusura bakmayın, geciktim.
-Sorun değil. -Asansörde mahsur kaldım da.
Maeve'le çok güzel vakit geçirdik.
-Öyle mi? -Evet.
-Yemeğe oturalım mı? -Evet, midem kazınıyor.
MERHABA ABBI, ETKİNLİKTE YEMEK SERVİSİ YAPMAK İSTERİM.
BEAU: NEREDESİN? NEDEN CEVAP VERMİYORSUN?
SİNİRLENDİĞİM İÇİN ÖZÜR DİLERİM AŞIRI TEPKİ VERİYORSUN
STRESLİ OLDUĞUMU BİLİYORSUN BU ÇOK SAÇMA VIV
BAZEN BENİ DELİ EDİYORSUN SENİ ÇOK SEVDİĞİM İÇİN BÖYLEYİM
Sanırım annemler yalan söylüyor ve babamın kim olduğunu…
Viv?
Siktir, ne oldu?
Beau konusunda haklıydın.
Üzülme.
Geçti.
-Güzel koleksiyon. -Güzel tişört.
Yemek eğlenceliydi.
Evet.
İyi misin?
Galiba Amerika'ya döneceğim.
Peki.
-Seni kaybetmek istemiyorum Otis. -Kaybetmeyeceksin.
Altı üstü birkaç hafta.
Bir şekilde çözeriz. Daha önce de çözdük.
Hep Moordale'dan gitmeyi hayal etmiştim.
Amerika'yı o kadar sevdim ki.
Sanki orada bambaşka biriyim, sanki…
En iyi hâlimim.
Yani dönmemeyi mi düşünüyorsun?
Yine de yürütebiliriz.
Yürütebileceğimizi sanmıyorum. Sana engel oluyormuş gibi hissederim.
Sanırım ikimiz de bunun ne kadar zor olacağını biliyoruz.
Seni seviyorum.
Otis.
Gitmem lazım.
Tamam.
Gözlerimi kapatacağım.
Gidişini izlemeyi kaldıramam.
Hoşça kal Otis.
Güle güle.
-Günaydın. -Selam canım. Burada ne işin var?
Amerika'ya dönüyorum.
Ama önce bir şeyi düzeltmem lazım.
İkinize de özür borçluyum.
Son birkaç haftadır çocuk gibi davrandım
ama anladım ki beni rahatsız eden birlikte olmanız fikri değilmiş.
İkinizi de kaybetmekten korkmuşum.
Çünkü aile namına sizden başka kimsem yok.
-Maeve, bizi asla kaybedemezsin. -Asla.
Tamam, güzel.
Bence buna bir şans vermeniz lazım.
İznime ihtiyacınız yok ama tam birbirinize göresiniz.
Bir de annemin küllerini serpmeye benimle gelir misiniz?
-Tabii. -Geliriz.
Sağ olun. Tamam, normal hâlimize dönelim.
-Bu arada günaydın. -Günaydın.
Manzaralı bir yer istemez miydin?
Hayır, annemle burada harika anılarımız oldu.
Hem sizi ziyaret etmeye bahanem olur.
Peki.
Elveda Erin.
Elveda anne.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ