NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 3
Spotka się pan z Seo Dal-mi?
Tak.
Skąd pan wie?
Wytłumaczę w aucie.
Chwila. Tylko jej to dam.
- Potrzebuję pięciu minut. - Chodźmy.
- Tylko pięć minut.
DO DO-SANA
„Do Do-sana”.
Ten list naprawdę jest do mnie?
Cóż… To znaczy tak.
„Chodziłeś kiedyś bez celu…” Nie, nigdy tego nie robiłem.
Może pan czytać dalej?
CHODZIŁEŚ KIEDYŚ BEZ CELU?
„Dzisiaj…”
Dzisiaj chodziłam bez celu.
Zmokłeś kiedyś na deszczu, mimo że miałeś parasolkę?
Ja dziś to zrobiłam.
To był parny dzień,
a deszcz mnie ochłodził.
Po spacerowaniu…
„Po spacerowaniu przez 30 minut
deszcz przestał padać,
a moim oczom ukazała się przepiękna sceneria”.
Zobaczyłam ogromną tęczę.
Wyglądała, jakby miała spełnić moje życzenie.
W końcu zrozumiałam.
Fajnie tak
raz na jakiś czas przejść się bez celu.
Czasami…
„Czasami
cudownie byłoby odpłynąć bez mapy”.
Ta Seo Dal-mi…
Jest bardzo ekscentryczna.
Tak? Ja to akurat rozumiem.
A ja nie.
Po co spacerować tak bez celu?
Po co moknąć, skoro ma się parasolkę?
Po spacerze zobaczyła tęczę.
Podwójną tęczę.
I tego nie rozumiem najbardziej.
Po co mówić życzenia do tęczy?
To tylko odbicie i rozszczepienie światła.
Nie w tym rzecz.
Nie rozumie pan tego?
Oblał pan egzaminy humanistyczne?
Nie były moją mocną stroną.
Byłem dobry z matmy i przyrody…
Nie rozumie pan listu?
„Tęcza” nie jest tu słowem kluczem.
- No tak. - Właśnie.
Dobrze.
To co jest słowem kluczem?
Co ja z panem zrobię?
ANIOŁ
INWESTOR, KTÓRY INWESTUJE W NOWE START-UPY
I ZAPEWNIA IM MENTORING
ODCINEK 3
Zdrowie.
Kiedy premiera?
Pełna wersja wyjdzie pewnie na koniec roku.
- Fajnie. - Szybko.
Mówiłem, że jest dobry.
Będziecie w Azji Południowo-Wschodniej?
Oczywiście.
- Wiedziałem. - Jasne.
Szybciej, niż myślałam.
Ojejku.
Przepraszam!
Przepraszam.
- Dziękuję za przybycie. - Dobry wieczór.
- Dziękuję. - Dziękuję za przybycie.
- Nicole! - In-jae.
Zobaczymy się, zanim wrócisz do USA?
- Kiedy jedziesz do San Francisco? - Przyszły wtorek.
Tak szybko.
Jak tam…
W porządku. A u ciebie?
- Dobrze. - Dobrze? To dobrze.
Jedziecie jutro?
Razem?
Nie, muszę zostać w Korei.
Tak, to mój partner.
Rozumiem.
Długo czekasz?
Tak, bardzo długo.
Tęskniłam za tobą.
No cóż, ja…
Wybacz, to nie pora na nadrabianie zaległości.
Moja mama i siostra tu są.
Okłamałam siostrę,
że codziennie się z tobą widuję
i że jesteśmy parą.
Co? „Parą”?
Śmieszne, no nie? Wiem.
Nagadałam bzdur, ale udawaj.
Słaby ze mnie kłamca.
Tylko dziś. Nie chcę wyjść na idiotkę.
Więc proszę…
Hej, In-jae. Szukałam cię.
Też cię szukałam.
Myślałam, że gdzieś się chowasz.
Po co miałabym się chować?
Ale wyrosłaś.
Prawie cię nie poznałam.
Wzajemnie.
Bardzo się zmieniłaś, matko.
„Matko”?
Mów do mnie „mamo”.
Czy to…
Tak, to Do-san. Nam Do-san.
Mój chłopak.
- Dobry wieczór. - Dużo o tobie słyszałam.
Jestem Won In-jae, prezes Nature Morning.
Witam.
Jestem… Mogę się przedstawić jako twoja siostra?
Pewnie.
Dal-mi się tobą chwaliła.
Stworzycie razem firmę?
Słucham? Raczej nie.
Nie?
Mówiłaś, że chcecie otworzyć firmę.
No tak.
Ale…
Chodziło jej o to, że będziemy razem pracować.
- Czyżby? - Tak.
Będzie prezesem w mojej firmie.
- Prezesem? - Tak.
Ale jeszcze w nas nie wierzy. Może wy ją przekonacie.
No to powiedz, czym zajmuje się twoja firma.
- Masz wizytówkę? - Mam.
SAMSAN TECH
Jestem Nam Do-san, prezes Samsan Tech.
„Prezes”?
Rety, cały czas jestem pod wrażeniem.
SAMSAN TECH
ZAINWESTUJ
Twoja wizytówka
jest bardzo nietypowa.
To styl retro. Obecnie jest bardzo popularny.
Już po rundzie inwestycyjnej?
ZBIERANIE FUNDUSZY
Słucham? Rundzie?
Słucham?
Cóż…
Sprawy idą teraz szybciej niż podczas pierwszej rundy.
„Pierwszej rundy”?
Nie zabezpieczyliście funduszy?
Nie wiesz, co to znaczy?
Runda inwestycyjna… Rzecz w tym…
To firma w fazie zalążkowej, którą się interesujemy.
Jesteśmy przed rundą serii A. Prawda, panie Nam?
Tak. Przed rundą serii A.
Pan Han.
- Znasz go? - Tak, to anioł…
To znaczy to pan Han Ji-pyeong.
Han Ji-pyeong z SH Inwestycje. Pani Seo Dal-mi, prawda?
Pan Nam dużo o pani mówił.
Naprawdę?
Panie Nam, proszę na słowo.
- Jasne. - Przepraszamy.
Sprawdziłeś e-maila?
- Słucham? - Wysłałem ci warunki umowy.
Śmiej się i bądź naturalny.
WARUNKI UMOWY
Świetnie mu się powodzi.
No nie? Fajny jest, prawda?
Mówi się, że ciągnie swój do swego.
Co tu robisz?
Mówiłem, że Sand Box jest poza moim zasięgiem.
Tak, wiem.
Niczego nie oczekuję.
To co tu robisz? Pracujesz dla UNICEF-u czy co?
Chcesz tylko pomóc?
Nie wiem, czy pomogłem.
Pomogłeś.
Ludzie myślą, że jesteś ważnym prezesem.
Ja?
- Dlaczego? - Bo jesteś ze mną.
- Przechwalasz się? - Jestem szczery.
Mów, żeby wyglądać jak ważniak.
- Co mam mówić? - Cokolwiek.
Tekst hymnu.
„Dopóki Morze Wschodnie nie wyschnie i nie rozsypią się skały Pektu-sanu”.
„Niech Bóg strzeże i chroni naszą ojczyznę”.
Dobre.
Mogłaś powiedzieć, że twój chłopak jest z branży.
Pomogłabym mu przed powrotem do USA.
Cóż…
On nie potrzebuje twojej pomocy.
„Sosny na Namsanie
- stoją niezłomnie”. - „Niezłomnie”.
Tata zaraz tu będzie. Przywitaj się z nim.
Po co? To twój ojciec.
Nazywasz się Won, a ja jestem Seo.
Czyżby?
Dokąd idziesz? Parkingowi są tam.
Autobus…
Przyjechałeś tu, no nie? Chodź tędy.
Poczekajcie.
- Ale ja… - Chodź.
Dobry wieczór.
- Umiesz prowadzić? - Raczej tak.
Rety, nie brzmi to zbyt pewnie.
Moje auto jest drogie.
Rzadko go używam, bo o nie dbam…
Nieważne.
Odwieziesz bezpiecznie.
Czemu mam cię odwieźć?
Nie.
Nie mnie, ją.
Weź moje auto, żeby odwieźć Seo Dal-mi.
Bądź miły.
Porozmawiajcie o…
Albo z nią nie rozmawiaj. Nic nie mów.
Tylko przytakuj i się uśmiechaj.
Tak jest.
Bądź cichym przystojniakiem.
Potem coś wymyśl i ją spław.
Co mam wymyślić?
Coś, co zawsze wymyślają faceci.
Śmiertelną chorobę?
Nie, to przesada.
Powiedz, że masz dziewczynę. To będzie najprostsze.
Jesteś zaręczony.
Ale ja nie mam i nigdy nie miałem dziewczyny.
- Jesteś z tego dumny? - Jestem szczery.
Rety…
Szybko zwróć mi auto. Nie zbaczaj z drogi.
Wpisz na GPS-ie „dom”.
Dasz radę, no nie?
Jasne, nie martw się.
Sprzęgło jest po prawej.
- To? - Nie, to.
A kierunkowskazy… Po lewej.
Dal-mi.
Mogę cię przytulić?
Nie, ja…
Myślisz, że jestem bezczelna,
ale bardzo za tobą tęskniłam.
Martwiłam się o ciebie.
Bardzo cię przepraszam.
Cieszę się, że wyrosłaś na taką cudowną młodą damę.
Jest gorąco. Rozmawiajmy tak.
Przepraszam.
Jak widzisz, dobrze mi się wiedzie,
ciężko pracuję i chodzę na randki.
Codziennie jestem szczęśliwa, że wtedy dokonałam takiego wyboru.
Więc nie przepraszaj.
Dal-mi, ja…
I już się o mnie nie martw,
bo moje życie jest coraz lepsze.
Powiem szczerze, że nie odnoszę sukcesów jak In-jae.
Przyznaję.
Ale ona jest ode mnie trzy lata starsza.
Więc daj mi trzy lata.
Prześcignę ją.
Załóżmy się o 10 000 wonów. Co ty na to?
- Dziesięć tysięcy? - Wszystko powyżej tej sumy
uznawane jest przez babcię za hazard.
Dobrze. Niech będzie.
Trudno będzie mnie prześcignąć.
Wiem o tym.
Dlatego będę pracować z Do-sanem
nad rozwojem firmy.
Spróbuję być jak Steve Jobs lub Mark Zuckerberg.
Nie próbuj mnie prześcignąć.
- Nieźle blefujesz. - Nauczyłam się marzyć.
Twoje marzenia są takie nierealne,
że jestem zaintrygowana.
No nie? Nie zawiodę cię.
No to uciekam.
Dal-mi.
Blefując bez planu,
jesteś oszustką.
Załatwianie reszty później
robi z ciebie córkę swojego ojca.
Kibicuję ci.
Muszę już iść.
Jaki masz adres?
Możesz po prostu jechać?
Muszę wpisać adres…
Płaczesz?
Dlaczego…
Jedź. Proszę.
Dobrze.
WOLNA
Proszę jechać za tym białym autem.
Kibicuję ci.
Cholera. Ale jestem zła.
Czemu mi tak mąci w głowie?
Proszę.
Dziękuję.
Nie jest ci gorąco? Włączyć klimę?
Gdzie ten przycisk?
Co do…
Czemu się otwiera?
Przepraszam.
Jedźmy tak.
Przyjemnie wieje.
Nigdy nie jechałam kabrioletem.
Ja też.
Ty też?
To znaczy też mi się to podoba. Fajnie wieje.
Moje mieszkanie jest w drugą stronę.
Co?
Naprawdę?
Tutaj nie zawrócę.
Musimy trochę przejechać.
No i dobrze.
To Sand Box?
Ładne.
Tak.
Bardzo ładne.
Co?
Umieram z głodu.
Ja też.
Co z nim ostatnio się dzieje? Zawsze musi
przyjeżdżać na końcu, prawda?
Dobrze wyglądasz.
- Zamówi mi pan taksówkę? - Dobrze.
Już jedziesz? Przywitaj się z tatą.
Dziś jestem bardzo emocjonalna.
Nie dam rady z nim przebywać.
- Co tu robi Sang-su? - Gratulacje.
Albo powinnam zapytać…
Czemu tata go tu wziął?
Nie wiedziałaś?
Zorganizowano to przyjęcie,
żeby Sang-su zbudował sieć kontaktów.
Żartujesz? Jest moim sekretarzem.
Sekretarzem?
Myślisz, że tata pozwala mu dla ciebie pracować,
żeby mógł być tylko sekretarzem?
Tata wie, że ciężko pracujesz. Chce, żeby Sang-su się od ciebie uczył.
- Wtedy… - Przypisze sobie zasługi.
Albo nie, wszystko ci odbierze.
- Mamo. - Obudź się, głupia.
- Wejdźmy. - Dobrze.
- Miło poznać. - Miło poznać.
Sang-su wydaje się naiwny, ale jest cwany.
Ty wyglądasz na mądrą, ale jesteś zielona.
Obudź się, bo wszystko ci zabierze.
Bądź przebiegła jak lis
albo wredna, jaka jesteś dla mnie.
Nie masz honoru?
- Miło poznać. - Tak.
Miło poznać.
- Wzajemnie. - Spóźniłeś się.
Cześć, In-jae.
- Też przyszedłeś, Sang-su. - Tak, cześć.
- Dobrze wyglądasz. - Dziękuję.
Tato, przedstaw mnie.
Oczywiście. Cześć.
Jestem pewny, że gdzieś tutaj są.
Kazałem mu odwieźć ją prosto do domu.
Nic się nie słucha.
Chyba dobrze się bawią.
Od razu mi lepiej.
- Twój deser. - Dziękuję.
Nie zapytasz?
O co?
Dlaczego tak nagle kazałam ci przyjść
i blefowałam przed mamą i siostrą.
I czemu płakałam.
Nie jesteś ciekaw?
Jestem ciekaw.
To czemu nie pytasz?
No bo…
Teraz…
zgrywam cichego przystojniaka.
Co?
Nie powinnam się śmiać.
Jeśli śmiejesz się po płakaniu, to włosy rosną ci tam, gdzie nie powinny.
Spokojnie. To bzdura.
Inaczej ludzie mieliby więcej włosów
na tyłkach niż na głowach.
Takie wahania nastroju są normalne,
więc spokojnie.
Serio? Od razu mi lepiej.
Bo nie udaję cichej piękności?
Jestem ciekawa.
Czego?
Chcę wszystko o tobie wiedzieć.
O rodzinie, znajomych,
rzeczach, które lubisz.
Zanudzę cię.
Zanudzam nawet swoich rodziców.
Ale i tak mi powiedz.
Lubię…
O czym oni rozmawiają?
Nuda, prawda?
Nie, to bardzo ciekawe.
I fajne.
Przepraszam.
Co ty robisz?
Odwieź ją do domu i z tym skończ.
- Kto to? - Co?
Nikt.
Pewnie twoja dziewczyna.
No jasne, że ją masz.
Wiedziałam.
Jak mógłbyś być wolny?
Odwiozę cię do domu.
Nie, mieszkam niedaleko. Przejdę się.
- Ale… - Nie trzeba.
Twoja dziewczyna coś sobie pomyśli. Jedź.
To się zbieram.
- No to pa. - Pa.
Nie pokażemy się z tym obibokiem.
Mój pierworodny nie ma pracy i prowadzi marną firmę.
Jaka za ciebie wyjdzie?
A ze start-upów, w które nie zainwestowałem,
wszystkie poległy.
Wszystkie.
Dlatego nigdy nie zainwestuję w waszą firmę.
Do-san,
jesteś moją pozytywką.
Założę się, że grasz piękną melodię.
Jestem tego pewna.
Hej!
Chodź tu. Szybko.
Czekaj, Dal-mi!
Co? Co znowu?
Tak?
Otworzyłaś pozytywkę?
Pozytywkę? Cholera.
Tak.
I jaką melodię grała?
Była
niesamowicie
cudowna.
Myślę, że odgadłem słowo klucz.
Jakie słowo klucz?
„Odpłynąć bez mapy”.
Poczekaj. Nam Do-san!
Hej!
To nie było w moim stylu,
ale pomyślałem wtedy to samo.
Że nie będzie źle
odpłynąć bez mapy, nawet jeśli się zgubimy.
Byleby z tobą, rzecz jasna.
Masz.
- Moja wizytówka. - Po co jej ją daje?
SAMSAN TECH
SAMSAN TECH, NAM DO-SAN
Naprawdę mogę ją wziąć?
- Twoja dziewczyna… - Nie mam jej.
Nigdy nie miałem.
Chodziłem do szkoły dla chłopców. Nie chodziłem na randki.
- Serio? - Tak.
Ja też z nikim się nie spotykałam.
To znaczy miałam adoratorów.
Ale nie zwracałam na nich uwagi.
Przez ciebie.
To jakieś jaja.
Zobacz, „dostępny całą dobę”. Dzwoń, kiedy chcesz.
- Wizytówka w stylu retro. - Właśnie.
Jeszcze coś.
To piłka z autografem.
No tak.
DLA NAM DO-SANA
„Spełniaj swoje marzenia”.
Fajne.
Rety, to szaleństwo.
„Odpłynąć bez mapy”?
Dałeś jej swoją wizytówkę?
Tak bez przemyślenia, jakie będą konsekwencje?
- Tak można powiedzieć. - Słuchaj.
Jeśli to zrobisz, to umrzesz.
Wpadniesz na burzę czy rekina i na pewno zginiesz.
Ale mówiłeś, że to rozumiesz.
To była taka metafora.
Czym jest metafora?
Metafora to figura retoryczna opisująca obiekt lub czynność
- w sposób… - Zamknij się!
Dobrze, zamknę się.
To co teraz zrobisz?
Spotkasz się z nią?
Znów ją okłamiesz?
Będziesz tak kłamał przez kolejne tysiące lat?
Nie przez kolejne tysiące lat.
- Ludzie nie żyją… - Nie o tym mówię.
Boże!
Nie mogę z tobą!
Dość tego.
Koniec przedstawienia.
Masz się z nią nie kontaktować.
Dobrze.
A jeśli ona skontaktuje się ze mną?
- Odezwała się? - Tak.
Nigdy nie dostałem wiadomości od dziewczyny.
Poza mamą.
Super. Rodzina musi być z ciebie dumna.
Dziękuję.
- Co napisała? Pokaż. - Proszę.
Miło cię było dziś spotkać.
Dziękuję za pomoc. Jestem ci dłużna.
Mam nadzieję, że będę mogła ci się odwdzięczyć.
Masz na coś ochotę? Chcesz czegoś?
Mam ochotę na smażonego kurczaka.
Mogę prosić o cokolwiek?
- Chcę pendrive’a na 128 GB. - Oszalałeś?
- Skasuj to. - Dobrze.
Od teraz będę sprawdzał, co do niej piszesz.
- Dobrze. - Napisz tak.
- „Napisz tak”. - Nie!
Nie pisz tego.
- Pisz, co mówię. - Jasne.
Nie jesteś mi dłużna.
„Nie jesteś mi dłużna”.
Już mi podziękowałaś, a to wystarczy.
„Już mi podziękowałaś…”
- A to wystarczy. - „A to wystarczy”.
Słodkich snów.
Co? O co chodzi?
O nic.
„Słodkich snów”.
SŁODKICH SNÓW LOL
Usuń „LOL”.
Usunąć?
- Usuń! - Dobrze.
To od niego!
DO-SAN SŁODKICH SNÓW
Rety, dzięki. Wzajemnie.
Dal-mi, wróciłam!
Babcia!
Jestem w domu!
- Babcia! - Ojejku.
Coś ty taka głośna? Pękają mi uszy.
Widziałam dziś Do-sana.
- Dał mi swój numer. - Co?
Który Do-san?
O czym ty mówisz? Nam Do-san.
Moja pierwsza miłość!
Mówiłaś, że cię wystawił.
Spotkaliśmy się w idealnym momencie.
Przyszedł i wyglądał jak model.
Co? Jest przystojny?
Wygląda jak model. Dobrze mu w garniturze.
Serce prawie mi zamarło.
Najgorszy z najgorszych.
Facetom zwykle do twarzy w garniturze.
Trudno źle w nim wyglądać.
Ale Nam Do-sanowi się to udało.
Dal-mi mówiła, że jest wysoki jak model.
Jest wysoki, ale to tyle.
Jest chudy jak tyczka.
Chce pani to?
A jego włosy… Rety.
Kto nosi taką fryzurę?
Pewnie sam je obciął.
Ma straszną fryzurę. Rety!
I co tam robił?
Pomógł Dal-mi?
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Pomógł jej czy nie?
Do-san jest gwiazdą
Babciu, wiesz, co to jest AI? Sztuczna inteligencja.
Oczywiście. Ludzie w telewizji ostatnio mówią dużo o AlphaGo.
On pracuje w tej branży.
To najseksowniejsza dziedzina w branży technologicznej.
- Wiesz, co jest zaskakujące? - Co?
Jest skromny.
Wcale się nie popisuje.
Jak prawdziwy dżentelmen.
Rety, jest aniołem.
Jest dobry sam z siebie.
Jest psychopatą.
Zero empatii i emocji.
Myślałem, że rozmawiam z robotem.
Dal-mi nazwała go aniołem.
Bo mu pomogłem.
Rety, powiedział jej tyle kłamstw.
Namęczyłem się, żeby wszystko naprostować.
Dziękuję za twoją ciężką pracę.
Wygląda na to, że natrudziłeś się, żeby Dal-mi wyszła z twarzą.
Nie chcę ciągle o tym mówić,
ale to było strasznie stresujące. Serio.
No dobrze. Dobra robota.
Dal-mi powiedziała,
że Bóg
pewnie czuje się źle przez to, co kazał jej przejść.
Może dlatego
zesłał jej wczoraj prezent. Tak właśnie myśli.
Że nawet gdy skończy sto lat,
będzie pamiętać każdą minutę.
Że to było jak sen.
Przesadza.
To wszystko dzięki tobie.
Boję się, co będzie teraz.
Niedługo zorientuje się, że Nam Do-san to nieudacznik.
- Spokojnie. - Co? Dlaczego?
Zajmij się swoimi sprawami.
Sama sobie z tym poradzę.
Sama sobie pani poradzi? Jak?
Powiem jej prawdę.
Że pisałam fałszywe listy
i zatrudniłam Do-sana.
Co?
Życie to nie sen, przecież wiesz.
SPEŁNIAJ SWOJE MARZENIA
SEO DAL-MI
Miała miły sen i dobrze spała.
Pora ją obudzić.
Wiedziałam.
Ale dlaczego…
Będzie zawiedziona.
Tak będzie, prędzej czy później.
Lepiej teraz niż później.
Tak. To prawda, ale…
Dziękuję, Ji-pyeong.
Za wszystko, co zrobiłeś.
Kiedy jej pani powie?
Niedługo.
Yeong-sil.
Czemu nie mogę zasnąć?
Pewnie o czymś pan myśli.
Tak. Co mam zrobić?
Dobrze się wyspać. Jutro, gdy obudzi się pan wypoczęty,
będzie pan miał nowe pomysły.
Czego ja się spodziewałem?
Yeong-sil.
Nie mogę spać.
Pewnie o czymś pan myśli.
Zebranie jest o 11, prawda?
Tak, proszę pani.
JEDZENIE DLA ZDROWIA
Font ma być bardziej pogrubiony.
Możesz dodać cień?
I-su, potwierdzisz mój lot?
Wieczorem ma pani zebranie zarządu.
Zebranie zarządu?
Niedługo mam lot.
Zwołałem zebranie.
Tato.
On nagle…
Zadzwonił i powiedział, że chce się z tobą zobaczyć.
Widzieliśmy się wczoraj. O co chodzi?
Chciałem zobaczyć swoją piękną córkę, zanim odleci.
I chcę coś omówić.
Wróciłaś tu po tak długim czasie,
ale nie odpoczęłaś. Jesteś zmęczona?
Nic mi nie jest.
Rety, coś jej jest.
Jest niewyspana. Wygląda na wykończoną.
To krew z nosa.
Dziękuję za troskę,
ale nic mi nie jest.
No dobrze.
Byłem zbyt egoistyczny.
Jako ojciec powinienem dbać o twoje zdrowie.
Tato, ja…
Może niech twój brat zajmie się sprawami tutaj,
a ty skup się na filii w USA?
Myślisz, że tata pozwala mu dla ciebie pracować,
żeby mógł być tylko sekretarzem?
Rety. Nie, tato.
Nie ma mowy. Nie pokieruję firmą.
Właśnie. I pracownicy nie będą szczęśliwi.
Inwestorzy też nie zrozumieją tej nagłej zmiany.
Inwestorzy? Kto?
- Ile mam procent udziałów? - Masz 72%.
Ja mam 14%. Razem mamy 80…
To znaczy 86%.
Sang-su i ja możemy
zwoływać spotkania i decydować
razem z radą i udziałowcami.
Czyjego zrozumienia potrzebujesz?
Balans między życiem a pracą jest na topie.
Uznaj to za prezent od nas,
żebyś miała taki balans.
Dobrze.
Dziękuję.
Wygląda pysznie. Dzięki, Dal-mi.
Serio. Dzięki, Dal-mi.
Co to za okazja?
Dostałam to za wypracowanie utargu
w wysokości dziesięciu milionów.
Co? Ustanowiłaś nowy rekord.
Tylko 30 000 wonów?
To voucher?
Rety. Jak to mówią, „ktoś sieje, ktoś inny zbiera”.
Co ci mówiłam?
Po co pobiłaś rekord? Każą ci ciężej pracować.
Co? Mówisz, że Dal-mi jest popychadłem?
Jesteś podła.
Czemu? Ma rację.
Ciężko pracowałam i zarobiłam dla firmy dziesięć milionów wonów.
I teraz świętuję.
Jestem popychadłem.
Przedłużą ci umowę, prawda?
Przestań. Pobiła rekord sprzedaży.
Jasne, że ją przedłużą.
Ciekawe, czy przedłużą moją.
Postawisz nam wtedy lunch.
Nie postawisz nam lunchu,
żeby świętować swoje osiągnięcia?
Raczej nie.
Wolę żerować na tych, którzy odnoszą sukces.
Przepraszam. Gdzie jest biuro prezesa?
Na 32. piętrze.
Ta winda jedzie tylko na 16.
Musi pan pojechać tamtą.
Dziękuję.
Dal-mi, postaw nam lunch,
gdy przedłużą ci umowę, dobrze?
Przykro mi. Nie zrobię tego.
Nie przedłużą mi umowy.
Co?
Rety.
Dobra! Kto cię podkupił?
Przebijemy ofertę.
Nie trzeba. Nie narzekam na firmę.
To czemu odchodzisz?
Chcę mieć biuro na 32. piętrze.
Nasza winda mnie tam nie zawiezie.
Wsiądę do tej, która tam jedzie.
Dlatego odchodzę.
Nie rób tego. Nie znajdziemy zastępstwa.
Znajdziecie kogoś…
Nieprawda!
Ludzie z takim poczuciem obowiązku są obecnie rzadkością!
Chwileczkę.
- Powodzenia. - Poczekaj.
Nie rób tego. To nie w twoim stylu.
Co z firmą?
Dziękuję za wszystko.
Czekaj, Dal-mi…
Trzymajcie się. Uciekam.
Przekonaj ją, żeby została.
Nie zrobię tego.
Kibicuję jej.
Kupić ci prezent albo zaprosić na kolację?
Chcę prezent.
Prezent? Co chcesz dostać?
ŻYCZĘ CI SUKCESÓW
ASYSTENT AI JANG YEONG-SIL
Dong-cheon.
Dlaczego asystent AI, Yeong-sil,
nadal jest na liście ewaluacyjnej?
Testowałem go.
- Czasami jest trafny. - „Czasami” to za mało.
Zawsze musi być trafny.
Nawet jeśli się myli, to jest dziwnie uroczy.
W szkole zawsze jest jakiś głupek, który się wydurnia.
Wie pan, nie można go nie lubić.
Yeong-sil taki jest.
No i? Do czego zmierzasz?
Mam go zostawić na liście?
Jeśli panu to pasuje.
Mam wysyłać ci wiadomości,
zanim wyślę je do Dal-mi.
Przesyłam ci, co od niej dostałem.
Znasz drzewko pieniędzy?
Mam takie.
Idealne do twojego biura.
Idę do miejsca z twojej wizytówki.
Ale uparciuch!
Co? Nie jestem uparty.
Mówię, że tylko, jeśli się pan zgodzi.
Muszę wyjść.
Dobrze, Yeong-sil wypada.
Nie, poczekaj.
Zatrzymaj go na liście.
Co? Naprawdę?
Zatrzymać go?
O co mu chodziło? Narobił zamieszania.
Wrażliwiec zgrywa twardziela.
Halo? Mówi Nam Do-san.
Dokąd idzie Seo Dal-mi?
Jaki masz adres na wizytówce?
Nasze biuro. Byłeś tutaj.
Cholera.
Muszę przyznać, że jest dziwna.
Co z nią? Jest nieprzewidywalna.
Sprzątamy tutaj.
Porządek nic tam nie pomoże!
Zrobimy tak.
- Chodźcie. - Tutaj.
- Rety! - Ostrożnie, proszę.
Cholera. To konieczne?
- Szybko. - Ruchy.
Ignorujcie mnie.
- Daj mi… - Pomogę ci.
- Zapłaci nam za to? - Nie wiem.
PIERWSZE MIEJSCE
Tutaj.
SAMSAN TECH
Załóżcie to. Szybko.
- Mam nawet zmienić swój styl. - Fajna.
- Zamienimy się? - Nie.
Jesteś.
Rety, ale wielkie biuro.
- To twoje biuro? - Tak.
Sprzątanie go to niezłe wyzwanie.
Dobrze, że to rozumiesz.
Chyba ich nie poznałam.
Przywitajcie się. To współzałożyciele Samsan Tech.
To Yong-san i…
- Chul-san. - Tak, Chul-san.
- Cześć. - Dużo o tobie słyszeliśmy.
Do-san, Yong-san, Chul-san.
Jesteście braćmi?
Poznaliśmy się w klubie studenckim.
- Jesteśmy kolegami z klubu. - Do-san,
Yong-san, Chul-san.
Same „Sany”. Dlatego Samsan Tech.
Genialne, prawda?
Beznadziejna nazwa.
Kiedy założyliście tę firmę?
Zaczęliśmy trzy lata temu. Więc istnieje od dwóch lat.
Ona jest jakimś ministrem czy co?
Przyszła tu na inspekcję?
Pan Han, co pan tu robi?
Sam się zastanawiam.
A pani co tutaj robi?
- Właśnie. Prezent dla ciebie. - Co? Prezent?
Drzewko pieniędzy.
Przynosi bogactwo.
ŻYCZĘ CI SUKCESÓW
Drzewko raczej nie przyniesie bogactwa…
Podziękuj jej.
Dziękuję.
Przyszłaś tutaj, żeby przynieść nam kwiatka?
Tak.
I chcę ci coś powiedzieć.
Co takiego?
Myślałam, że nigdy nie dorównam siostrze.
Ale teraz wiem, że mogę się z nią zmierzyć.
I tak jestem od niej ładniejsza.
- Rety. - Jeśli chodzi o partnerów,
to mój będzie lepszą partią.
Co do…
Problemem jest mój status. Tutaj jestem w tyle.
Obwiniałam za to mój wiek i świat,
ale to moja wina.
Jestem zawstydzona, czuję się zagubiona.
Rety, przestań. Też czuję się zagubiony.
Mam rozwiązanie.
Jesteś rozwiązaniem moich problemów.
Jesteś młodszy od mojej siostry, ale taki kompetentny.
Idę w twoje ślady.
Moje ślady?
Tak. Rzuciłam dziś pracę.
Założę firmę, tak jak ty.
- Jak ja? - Tak.
Jest coraz gorzej.
- Co tu robisz? - A nie mówiłam?
Gdzie twój sekretarz? Czemu sama ciągniesz walizkę?
Sang-su jest zajęty, ma zebranie zarządu.
A ty? Dokąd się wybierasz?
Wiesz, że dziś wyjeżdżam.
Wsiadaj. Podwiozę cię.
Dokąd jedziemy?
Co z tobą? Przecież wiesz.
Nie wiem.
Dokąd? Na lotnisko?
Do twojego biura?
Do biura.
Dobrze. Bądź przebiegła. Idź do biura i się uśmiechaj.
Wkradnij się w łaski ojca.
Nie pozwól temu idiocie wszystkiego ci zabrać.
Pani Won In-jae powinna być dziś przewodniczącą,
ale zastępuję ją, bo wyjechała do USA do pracy.
Jak państwo widzą, mam jej pełnomocnictwo.
UDZIAŁOWIEC: WON IN-JAE
Stoi tam
i wygląda jak prezes.
To prawda.
Pani Won
postanowiła ustąpić ze stanowiska,
żeby skupić się na rozwoju filii w USA.
To niefortunne,
ale czy wszyscy się z tym zgadzają?
- Tak. - Zgadzamy się.
Wszyscy się zgadzają, nie ma sprzeciwu.
To kto z państwa zgadza się,
żebym ja, Won Sang-su, został mianowany nowym prezesem…
Co z nim?
Wszyscy się zgodzą. To proste.
Nie wyjechałaś?
In-jae, myślałem, że dziś masz lot.
Nie chciałam przegapić zabawy.
Wyprostuj się.
Ktoś tu cię wspiera,
więc stój prosto i dumnie.
Tato, dzięki tobie nauczyłam się czegoś ważnego.
Jeśli początek jest łatwy, to łatwo go odebrać,
a prezes bez udziałów
jest jak przeżuta guma.
In-jae.
Dziękuję za tę cenną lekcję.
NADZWYCZAJNE ZEBRANIE ZARZĄDU
Nie wyjeżdżam do USA.
Niech ten idiota kieruje tamtą filią, jeśli chcesz.
Co? „Idiota”?
„Idiota”?
Ja?
Oszalałaś?
Przyszłaś tutaj zrobić scenę?
Tak. Zawsze chciałam to zrobić, ale nigdy nie czułam,
że mogę.
Musimy mieć możliwość odstawiania scen.
- To znaczy? - Jeśli zrobię to, korzystając z bogactwa,
ludzie powiedzą, że nie mam wstydu jak ty.
Co?
Więc wszystko oddałam.
Nie mogłam tego znieść, więc chciałam namieszać.
No i? Jesteś zadowolona?
Że możesz wszystko mówić?
Tak, jestem zadowolona. Ulżyło mi.
Też to zrób, mamo. Wtedy zrozumiesz.
Ulżyło ci?
Tak ciężko pracowałaś, żeby rozwinąć firmę! Jak możesz?
Czujesz się teraz wolna?
Nie.
Czuję się strasznie.
Jeśli chodzi o długość, obciąć dotąd?
To może dotąd?
WYMARZONE MIEJSCE
PRZYJMUJEMY ZGŁOSZENIA
NA 12. PROGRAM REZYDENCKI
Co to?
Dwa miliony wonów.
Zrobiłeś, o co cię prosiłem, mimo że niezdarnie.
Rety, to gotówka.
Jak długo mamy udawać?
Już koniec.
Babcia Dal-mi powiedziała, że wyjawi jej prawdę.
Prawdę? To znaczy?
Prawdę o wszystkim. Od listów do imprezy.
Co? To nie musieliśmy tutaj przychodzić.
Właśnie. I tak się dowie.
- Po co to robiliśmy? - Przepraszam.
Też tego żałuję.
Panie Han.
Musi mówić Dal-mi prawdę?
Możemy dalej oszukiwać.
Wtedy nie musi jej mówić.
Ale jak?
Nie możesz kłamać w sprawie wszystkiego.
On ma rację. To za dużo.
To oszustwo.
Okłamaliśmy Dal-mi dwa razy.
Napisałeś do niej 15 lat temu, ale udawaliśmy, że to ja.
I okłamaliśmy ją, że jestem ważnym prezesem.
Jeśli chodzi o pierwsze kłamstwo, to możesz jej nie mówić.
Że to ty pisałeś do niej listy, a nie ja…
Zachowasz to w tajemnicy?
Chcę,
bo mi wstyd, że je pisałem.
Drugie kłamstwo jest problemem.
Ale nim nie będzie, jeśli przygarnie nas Sand Box.
CUDOWNIE
Pokazujesz mi środkowy palec?
Nie.
Dziękuję za pomoc. Więcej się nie spotykajmy.
Dlaczego zakładasz, że się nie uda?
Nie widziałeś naszego dema.
- Technologia… - Pewnie jest świetna.
Chwaliliście się nią w biznesplanie.
Ale co z tego?
Nie macie czym skusić inwestorów. Jaki macie model biznesowy?
Jak wygenerujecie zyski?
Nie macie pomysłu.
Pójdziecie na korepetycje? Na kurs?
Takie sztuczki…
nie pomogą wam z firmą Sand Box.
Chodzi o potencjał.
Musicie pokazać chociaż zalążek potencjału!
Jeśli tak dalej pójdzie, Samsan Tech szybko upadnie.
Przestań tracić pieniądze rodziców i znajdź nową pracę.
Przestańcie beczeć albo wynocha!
Czemu płaczesz? Przestań!
Chłopaki, udało się.
- Co? - O co chodzi?
CODA… Zajęliśmy pierwsze miejsce!
To prawda. Widzę tu Samsan Tech. Pierwsze miejsce.
- Wygraliśmy! - Nie tylko wygraliśmy.
Zobaczcie z jakim wynikiem!
CODA? Zgłosiliście się?
To wystarczy? Może być taki „zalążek”?
Rety.
- Tak ciężko na to pracowaliśmy. - Rety.
PRZYJMUJEMY ZGŁOSZENIA NA 12. PROGRAM REZYDENCKI
SPEŁNIAJ MARZENIA
12. PROGRAM REZYDENCKI
TU SPEŁNIAMY TWOJE MARZENIA
CHCĘ ZAŁOŻYĆ WŁASNY START-UP
BO CHCĘ BYĆ INSPIRUJĄCYM PREZESEM
CHCĘ JEŹDZIĆ WINDĄ NA NAJWYŻSZE PIĘTRO
NIE CHCĘ BYĆ PRZEŻUTĄ GUMĄ
CHCĘ ZMIENIĆ NIEPOROZUMIENIE W RZECZYWISTOŚĆ
CHCĘ ZAŁOŻYĆ WŁASNY START-UP
CHCĘ SPŁACIĆ DŁUG
Pan Han.
Co tu robisz?
Dzień dobry, pani Yoon.
Zakładasz
start-up?
Nie dlatego tu przyszedłem.
To interesuje cię jakiś aplikant?
Cóż…
Mogę zostać mentorem 12. programu rezydenckiego?
Co cię tak naszło?
Odmówiłeś, gdy cię namawiałam.
Interesuje mnie pewna firma.
Tak? Który zespół?
- Lepiej, żeby pani nie wiedziała. - Dlaczego?
Bo się nie dostaną. Taką mam nadzieję.
To nie przyda im się mentor.
Tak na wszelki wypadek.
Może im się poszczęści.
Chodźmy.
Powiedz mi, który to zespół.
CHCĘ ZACZĄĆ OD NOWA
CHCĘ SIĘ ZEMŚCIĆ
Rozluźnij się, Do-san.
- Gotowy? - Tak.
Do dzieła.
No dobra.
- Kręcimy. - Cześć.
Nazywam się Nam Do-san.
Jestem prezesem Samsan Tech.
To zaszczyt zdobyć pierwsze…
Rety, nie mogę. Musimy to robić?
- Rety. - Cięcie.
Nie będzie nas na rozdaniu nagród,
więc wyślijmy im nagranie.
Po prostu to zrób. To i tak twoja wina.
Co? Co ja zrobiłem?
Nie pamiętasz? Serio?
A jeśli wygramy nagrodę,
ale tam nie polecimy?
Będą chcieli w nas zainwestować, a nas nie będzie. To straszne.
Nie chcemy takiej tragedii, prawda?
Numer paszportu.
Gdy miałem zarezerwować bilety do San Francisco…
- Co? - Wyłączcie światło!
Przyjechali?
- Gdybyś tylko nie zrobił zamieszania. - Rety!
Lecielibyśmy nad Pacyfikiem.
No dobra.
Ale to jest za długie.
- No nie? - Tak.
Leo Burnett, geniusz reklamy, mówił,
że reklamy mają być proste,
zabawne i chwytliwe.
Znasz Lea Burnetta!
- To moje motto. - No dobrze.
To wymyślmy coś mocnego.
„Jesteśmy przyszłością.
Potrzebujemy partnera. Zarobimy dużo kasy”.
Co wy na to?
Fajne. Nagrajmy to.
- Dobrze! - Dobrze!
- Nagrajmy. - Wyluzuj.
- Ma być mocne. - Tak.
- Gotowy? - Tak.
Kręcimy.
Start!
Jesteśmy przyszłością! Potrzebujemy partnera!
Dużo kasy!
Dobra! Cięcie. Było nieźle. Dobra robota.
- Mamy to? - Po pierwszym razie?
- Koniec? - Było dobrze.
Jak scenorys.
Mieliśmy scenorys?
Nie możemy tego wysłać.
Powtórzmy. To jest słabe.
Nie, edycja zdziała cuda.
Jestem Leo Burnett z Korei.
Pokazać ci? Zobacz.
- Możemy mu zaufać? - To zaszczyt zdobyć pierwsze…
Jesteśmy przyszłością!
Podobno dostał nagrodę od YouTube’a.
Kręcił reklamy.
Przez ten zielony ekran mam złe przeczucie.
Niezłe! I tyle. Mamy to. Jest dobrze.
- Cheon-ho. - Tak?
- Jest dobre. - No nie?
- Rety. - Przecież mówiłem.
Co do zapłaty…
Spokojnie. Jesteśmy kuzynami.
Nie wziąłeś od nas zapłaty za wizytówki. Chcę ci zapłacić.
Nie trzeba. Daj znać, gdybyście czegoś potrzebowali.
Produkcja wideo, edycja, PR czy marketing.
Studio Jakdu wam pomoże.
- Obyśmy nigdy do niego nie dzwonili. - Yong-san.
- Masz, Chul-san. - Dzięki.
Weź. Jest fajna.
Hurra!
Ale chcę jeden procent waszych udziałów. Wiesz o tym, no nie?
Cheon-ho.
- Dzięki. - Jasne.
Spokojnie. Nagranie będzie ekstra.
- Serio? - Już jest dobre.
Widzicie?
- To mój kuzyn. - Widać.
Jakdu.
Dziękujemy za parasolkę. Miłego wieczoru.
- Wzajemnie. - Powodzenia!
Znowu ty?
Idź na randkę, skoro masz tyle czasu.
Jadła pani kolację?
Porozmawiajmy tutaj.
Zapomnij o kolacji. O co chodzi?
Trochę to potrwa?
Naprawdę musimy wysyłać to nagranie?
Na stronie podali, że zajęliśmy pierwsze miejsce.
Tak, wiem.
Ale to za mało.
Właśnie. Świat musi nas zobaczyć.
- Chcemy być globalną firmą. - Właśnie.
- Szukamy inwestorów. - Tak!
- Ale mamy pana Hana. - Przestań!
Powinniśmy rozmawiać z Google'em i Amazonem.
Han Ji-pyeong?
Takie płotki jak on nie są na naszym poziomie.
Ale uważam…
Uważam, że jest dla nas najlepszym partnerem.
Czemu tak myślisz?
No bo…
Pan Han i nasza trójka mamy taką samą funkcję celu.
„Funkcję celu”?
No dobra.
Zobaczcie.
Są dwie sieci neuronowe, inwestor i my.
Powiedzmy, że obie sieci mają znaleźć równowagę Nasha.
Inwestor i my. Han Ji-pyeong.
Samsan Tech.
To dwie sieci.
- Jasne. - Tak.
- Słuchacie? - Tak.
No dobrze. Jeśli są zbyt różne, to będzie trudno obliczyć funkcję straty,
a nauka nie będzie łatwa.
A jeśli mamy tę samą funkcję celu?
Potrzeba będzie tylko jednej funkcji straty.
I nauka będzie łatwiejsza.
Właśnie!
Dlatego ludzie mówią źle o kierunkach inżynierskich.
Czyli możemy spodziewać się dobrych wyników, bo mamy ten sam cel.
Czemu mówisz tak zawile?
Jaki on ma cel? Taki sam jak my?
SAMSAN TECH
- Sukces Samsan Tech. - Rety, ten głupiec…
To nasz cel, a nie jego!
Nie, on ma taki sam cel jak my.
Skąd wiesz?
Musimy odnieść sukces, żeby Dal-mi nie była zawiedziona.
On nie chce zawieść Dal-mi tak samo jak ja.
- Jak ty? - Tak.
Nie mówić Dal-mi prawdy?
Myślałem o tym i to nic trudnego.
Musimy trzymać buzię na kłódkę
i zrobić z Do-sana mężczyznę.
To będzie trudne.
Jak to zrobimy? To nieudacznik.
Nie będzie łatwo, ale to możliwe.
Jestem ekspertem.
Po co tak się męczyć? Zapomnij.
Niech pani przestanie.
Chcę spróbować.
Czemu tak się zachowujesz?
Nie mogę spać przez mój piętnastoletni dług.
- Dlatego to robię. - To bez sensu.
Spotkaliśmy się ponownie niecały miesiąc temu.
Cały czas nie możesz spać?
Nic ci nie było przez 15 lat. Czemu nagle masz taki problem?
Dlaczego?
Czemu mnie pani przesłuchuje?
Bo to dziwne.
Po co tak komuś pomagasz?
Powiedziała, że to było jak sen.
Sen, który zawsze będzie pamiętać.
Uszczęśliwiło ją to.
Po co jej to odbierać? Będzie pani mogła z tym żyć?
Bo ja nie.
Ji-pyeong.
Nie budźmy jej z tego snu. Nie odbierajmy jej tego.
Zostawmy to tak.
Nam Do-san z jej snów.
Będzie prawdą.
- Skończyliśmy? - Jeszcze nie.
Co znowu?
Gdybyś nie był moim dłużnikiem…
Nie, to niemożliwe.
Zachowujesz się tak, bo…
Sukces Samsan Tech.
Seo Dal-mi, Han Ji-pyeong i Nam Do-san.
Tylko ja tego nie rozumiem?
Co do Han Ji-pyeonga…
Wydaje się, że on i Seo Dal-mi znają się od dawna.
A ty?
- Ja? - Ledwo ją znasz.
Czemu się przejmujesz, że ją zawiedziesz?
To bez sensu.
Masz rację.
Ale nie chcę, żeby się zawiodła.
No ale dlaczego?
- Do-san. - Tak?
- Czy ty… - Tak?
Ta kobieta, Seo Dal-mi.
Lubisz ją?
Robisz to wszystko,
bo czujesz coś
do Dal-mi? Dlatego?
Nie.
Tak.
- Cheon-ho, kiedy to będzie? - Spróbuj.
- Następnym razem się postaraj. - Cicho!
Jedzcie, ile chcecie.
Te kwiaty zajmują cały salon.
Patrzcie na te kwiaty.
- Jedzcie. - Dzieci, jedzcie, ile chcecie.
- Jedzcie więcej. - Tak, jedzcie.
Już jest!
- Rety! - Już jest!
Kochanie, już jest.
Chwila. Czy to jakieś słynne zawody?
To nic wielkiego. Wiesz, co to „AI”?
Sztuczna inteligencja, a nie Amnesty International.
- Masz, czytaj. - Rety.
Wiemy, co to jest. Takie AlphaGo.
Zgadza się.
Podobno to taka branżowa olimpiada,
ale ja się nie znam.
Pewnie jesteście z niego dumni.
Geum-jeong, mówiłaś,
że gdy byłaś w ciąży, śnił ci się dziki żeń-szeń.
Mnie śniły się słodkie ziemniaki?
Mój syn strasznie mnie wkurza.
Nie gap się na matkę.
- Daj jej coś do picia. - W tym roku…
Zaraz ogłoszą!
- Słuchajcie! - Zaskoczyli nawet sędziów.
Teraz ogłosimy zwycięzcę
siódmej edycji konkursu rozpoznawania obrazów CODA.
Zwycięża…
Z Korei Południowej! Samsan Tech, Nam Do-san.
SAMSAN TECH
- Brawo! - Udało nam się!
Dobra robota!
- Nam Do-san! - Pierwsze miejsce!
- Tak! - Rety!
Musicie być dumni z syna.
Gratulacje.
Słuchajcie! Do-san będzie mówił.
- Gratulacje. - Zobaczycie Do-sana.
Niestety nie ma tu dziś z nami Samsan Tech,
ale dołączą do nas przez ekran.
Poznajmy prezesa Samsan Tech,
Nam Do-sana.
Cześć.
SAMSAN TECH
Nazywam się Nam Do-san.
Jestem prezesem Samsan Tech.
Jesteśmy przyszłością. Tak, potrzebujemy partnera.
Cześć. Tak, zarobimy dużo
kasy!
Kasy!
KASY
Kasy.
Cześć.
Ała, upadłem.
Ten kretyn.
To denerwujące.
…dużo kasy!
Kasy!
NAM DO-SAN – ZWYCIĘZCA
- Wyłącz! - Kasy!
- Ojejku. - Rety.
Kasy!
- Czyli Leo Burnett nie był naszym fanem. - Kasy!
Przez ten zielony ekran miałem ciarki.
Mówiłem wam, że mam złe przeczucie.
Nie wracaj do domu przez jakiś czas.
Przepraszam, Do-san.
Płacz. Płacz, ile chcesz.
- Rety. - Niezłe.
- Nowy rodzaj K-popu? - Nie wierzę.
- Dajcie spokój. - Nonsens!
- Nie do wiary. - No nie.
- Wyłączcie! - Kasy!
- Jest naprawdę… - Co to?
Niesamowity.
Cześć.
Czy to nie miejsce dla ludzi bez pieniędzy i znajomości?
Wpadłem na Dal-mi.
W tych ciuchach?
Idę jutro z Do-sanem na pierwszą oficjalną randkę.
- To widelec do sałaty? - Do deseru!
Dla kogoś to zwyczajne, a dla kogoś niezwykłe.
- No tak. - Co?
Co?
Co we mnie lubisz?
Doradź mi w sprawie ciuchów i biznesu.
Co tu robi ta szycha, twój chłopak?
Co tu robisz?
Napisy: Kamila Krupiński