NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 4
WYMARZONE MIEJSCE
DLA START-UPÓW
PRZYJMUJEMY ZGŁOSZENIA DO 12. PROGRAMU REZYDENCKIEGO
TU SPEŁNIAMY TWOJE MARZENIA
CHCĘ ZAŁOŻYĆ WŁASNY START-UP
BO CHCĘ BYĆ INSPIRUJĄCYM PREZESEM
CHCĘ JEŹDZIĆ…
Nawet jeśli myślisz, że twój kod jest kompletny…
NIE CHCĘ…
…jeden brakujący warunek może wywołać buga
i zawiesić twój program.
BUG: BŁĄD W KODZIE
CHCĘ ZMIENIĆ…
Był jeden szczególny warunek.
„Jeśli wszyscy marzą o Sand Boxie…”
ZGŁOSZENIE DO 12. PROGRAMU REZYDENCKIEGO
WON IN-JAE, NAM DO-SAN, SEO DAL-MI
Przeoczyłem ten jeden warunek
i taki jest…
tego rezultat.
Kogo wybierasz,
mnie czy Seo Dal-mi?
Do-san.
Wystąpił bug i się zawiesiłem.
PIASKOWNICA
MIEJSCE WYPEŁNIONE PIASKIEM
ŚRODOWISKO TESTOWE
ODROCZENIE REGULACJI WYMAGANYCH DO WYDANIA PRODUKTU
ODCINEK 4
Dal-mi, wytrzyj ślinę i kładź się do łóżka.
- Mam pomysł na biznes. - Tak?
Restauracja, którą otwiera się bez pieniędzy.
Będzie w niej tylko kuchnia.
W restauracji potrzeba więcej rzeczy.
Gdzie usiądą klienci?
Nie usiądą.
Będzie tylko dostawa.
Nie będzie wystroju,
stołów ani krzeseł.
Sama kuchnia.
Nie potrzeba dużego kapitału,
więc jeśli się nie uda, to nic.
Mamo, posłuchaj.
- Słucham? - Strona z samymi ulotkami.
Zamiast oglądać ulotki,
wchodzisz na stronę
i przeglądasz restauracje z dostawą.
Tato, może dodajmy system rankingowy?
Będzie pięć ocen.
- Świetny pomysł. - Genialny, Dal-mi.
Klienci będą oceniali restauracje.
Jeśli ocena będzie wysoka…
Tato.
Co teraz zrobimy?
Słucham?
Spokojnie.
Nic się nie stało.
Nie martw się. Wszystko dobrze.
To takie miejsce coworkingowe, ale dla restauracji.
Nuda? To przejdźmy dalej.
Babciu.
A auta niepotrzebujące kluczyków?
Będą na czytniki biometryczne.
Będą czytać linie papilarne, więc nie trzeba nosić kluczyków.
Albo nie.
Rozpoznawanie twarzy będzie lepsze.
Gdy będzie zimno, będzie problem z rękawiczkami.
- Dal-mi. - Tak?
Prowadzenie firmy
jest trudne. Wiesz o tym, prawda?
Oczywiście.
Ale nie takie trudne, jakie było kiedyś.
Nawet licealiści zakładają teraz firmy.
Poza tym mam na to sposób.
Jaki sposób?
To sekret.
Dam znać, jeśli się dostanę.
Powiedz mi teraz.
Nie chcę. Będzie wstyd, jeśli się nie dostanę.
Rozpoznawanie twarzy, nie odcisków palców.
Rety. Nie wierzę.
Dzień dobry.
Zacznijmy spotkanie. Gdzie reszta?
Rety, nie podobają mi się te elastyczne godziny pracy. Głupi pomysł.
Przychodźcie na zebrania punktualnie.
Niech ci, których tu nie ma, natychmiast przyjdą.
Zaczynajmy.
Sęk w tym… Proszę.
WYPOWIEDZENIE
Co to?
Przykro mi to mówić. Zaufaliście mi i poszliście ze mną.
Ale na razie nie będę mogła wam zapłacić.
Nie wynajmiemy też biura.
Mnie się to podoba. To nowy początek.
I niewiele biur ma jacuzzi, no nie?
- Racja. - Ten pachnący olejek działa cuda.
Nie mam zmarszczek ani krost.
Bo pogarsza ci się wzrok, więc ich nie widzisz.
Nie zniknęły.
Ty…
Co to za ludzie?
Jeśli nie widzisz krost na twarzy, to załóż okulary.
A może niech uzna to za błogosławieństwo i nic nie robi?
Zrobiłaś sobie biuro w moim pokoju hotelowym?
Tak. Proszę, znoś mnie, aż dostanę się do Sand Boxa.
Dostanę biuro za darmo i zapłacę pracownikom.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Musimy porozmawiać.
Sand Box? Po co chcesz się tam dostać?
To nie miejsce dla ludzi bez pieniędzy i znajomości?
Właśnie.
Muszę odnieść sukces bez pieniędzy i znajomości.
Dlaczego? Masz pieniądze i znajomości.
Nie rozwiodłam się.
Dlatego to znosisz? Żebym miała pieniądze i znajomości?
Nie dziękowałaś mi, że dałam ci bogatego ojca?
Jestem wdzięczna.
Póki mam bogatego ojca, nie mogę przypisywać sobie zasług.
Nawet matka we mnie nie wierzy.
Ty mnie tego nauczyłaś.
Co ty wygadujesz?
Myślisz, że łatwo założyć firmę od zera?
Robisz to, żebym się martwiła?
„Martwiła”?
To wkurzające, gdy mówisz, że się o mnie martwisz.
O mnie się martwisz, a ją wspierasz.
Blefując bez planu, jesteś oszustką.
Załatwianie reszty później robi z ciebie córkę swojego ojca.
Kibicuję ci.
In-jae, ja tylko…
Skoro we mnie wierzysz,
to się o mnie nie martw. Wspieraj mnie.
SAND BOX YOON SEON-HAK
DOŁĄCZ DO SAND BOXA
Pierwsza po nią sięgnęłam.
Szkoda. Dotknęłam jej przed tobą.
Po co prawniczka aplikuje do Sand Boxa?
Prawo to tylko hobby. Jestem projektantką.
A ty czemu aplikujesz?
Bo nic nie mam. Ani znajomości, ani osiągnięć, ani pieniędzy.
- Jak się nazywasz? - Seo Dal-mi.
- A co? - Będę cię unikać.
Niczego się od ciebie nie nauczę.
A ty jak się nazywasz?
Jung Sa-ha. A co?
Mogę się dużo nauczyć od takiej kompetentnej osoby.
Chcesz na mnie żerować, ale nie oddasz mi książki?
Dam ci 1000 wonów. I książka będzie moja.
Dam ci 5000 wonów.
Umowa stoi.
Tak szybko się poddała?
Co za oszustka.
DOŁĄCZ DO SAND BOXA
W ilu księgarniach już byliśmy?
Tu je mają.
Zapytaj ją.
Przepraszam.
Gdzie znalazłaś tę książkę?
W sekcji dla start-upów.
- Dzięki. - Dziękujemy.
Tam.
Dobra.
Macie pecha, bo to ostatnia.
Serio?
Rety, sprawdziliśmy wszystkie księgarnie w okolicy.
Ile?
Ta jest szósta.
To może zróbmy tak?
Dajcie mi 10 000 wonów, a książka będzie wasza, słodziaki.
Co?
Chłopaki, co to znaczy,
gdy dziewczyna nazywa cię słodziakiem?
- O czym ty mówisz? - Ta dziewczyna wcześniej.
Oddała nam książkę i nazwała nas „słodziakami”,
a dopiero ją poznaliśmy.
- Myślisz, że nas podrywała? - Podrywała nas?
Ojejku. Nie wierzę.
Podrywała nas, Do-san?
Co?
Daj to.
Masz.
Rety.
DOŁĄCZ DO SAND BOXA
- Spadły mi kolczyki. - Mnie też. Nie, to znaczy…
- Cześć. - Cześć.
- Co tu robisz? - Kupuję książkę o San…
San Francisco. O Dolinie Krzemowej.
Właśnie. Niedługo będziemy globalną firmą.
Globalną, tak szybko? Jestem pod wrażeniem.
Nie, niepotrzebnie.
Jest skromny.
Gdzie twoje auto?
Moje auto?
Spałem wczoraj u Chul-sana.
Uliczka jest wąska, więc nie wziąłem auta.
Dlatego tak słabo wyglądam.
Słyszysz, co powiedział ten zdrajca?
Fajny, codzienny strój.
Wcześniej wyglądałeś tak idealnie, że mnie to krępowało.
Daleko mi do ideału.
Co robisz jutro?
Jutro?
Nic takiego.
- Serio? - Tak.
Nie świętujesz swoich urodzin?
- Moich urodzin? - Tak.
Jego urodziny są za jakiś czas.
Pewnie chodzi o pana Hana. On pisał te listy.
Tak, mam jutro urodziny. Zapomniałem.
Pamiętasz, jak napisałeś mi, jakie masz życzenie?
Życzenie?
Jasne, że tak.
No to jutro je spełnię.
Dobrze.
Nic nie planuj.
- Idziemy. - Dobra.
Hej! Co robisz?
Dziękuję.
Co on wyprawia?
Popieram to.
- Zazdrościsz mu. - Tego?
Nie żartuj. Wcale nie.
Zazdrość jest…
- dla nieudaczników. - Nie płacz.
Chodźmy.
Nie powinieneś wracać do pracy?
Wrócę, gdy cię odwiozę.
Rety, nie jestem dzieckiem.
Twoja dłoń…
Moja dłoń? Co z nią?
Myślałam, że moje dłonie są duże, ale przy twoich są malutkie.
No…
- Do-san? - Tak?
Do-san.
Yong-san, wiedziałeś, że mam duże dłonie?
Czemu tak się przez to cieszę? Chyba oszalałem.
Jeszcze nie szalej. Chodź.
- Co się stało? - Chodź.
Szybko.
Proszę ustawić się w kolejce!
- Ja też chcę. - Dostanie pan.
Spokojnie! Dobra, macie wszystkie!
- Co się dzieje? - Dowiedzieli się o CODA.
Spokojnie. Też pan dostanie.
Rety, czemu się spóźniasz, skoro jesteś prezesem?
- On jest prezesem? - Jest prezes!
Wygraliście zawody CODA?
- Dzień dobry. - Możemy się spotkać?
- Chcemy się spotkać. - Spokojnie.
- Jesteśmy GT Electronics. - Chcą zainwestować?
Udało się. Będziemy wielcy.
- Moja wizytówka! - Dziękuję.
- Spokojnie! - Dziękuję.
Miło panów poznać.
No dobrze.
Zaczynajmy.
Nasza firma nazywa się Samsan Tech.
Kim Yong-san, Lee Chul-san i Nam Do-san.
Same „Sany”. Dlatego tak się nazywamy.
Chciałbym usłyszeć o waszym modelu biznesowym.
Oczywiście.
Chwilka.
Nie spieszy się.
ZAWARTOŚĆ
Podczas nauki rozpoznawania obrazu
istnieje kompromis między rozmiarem sieci a dokładnością.
- Tutaj mamy… - Rozumiem.
Wasza technologia jest świetna, ale jak będziecie zarabiać?
Zarabiać?
Aby zwiększyć dokładność, musi wzrosnąć ilość,
ale nauka będzie trudniejsza.
Żeby rozwiązać ten problem, architektura uczenia…
Czyli nie macie jeszcze modelu dochodowego?
Omówimy to i się odezwiemy.
Brzmi świetnie,
ale nie jest to dziedzina, która nas interesuje.
Bardzo dziękujemy za wyjaśnienie.
- Proszę. - Dziękuję.
Nasza sieć jest wąska,
dlatego szybko się uczy i jest łatwa w implementacji.
Ojejku. Brawo.
To niesamowite.
Więc nie jest to wzmocnienie przez dodanie funkcji mapowania. Tak?
Zgadza się.
Wszystkie funkcje mapowania są razem.
- Możemy zobaczyć kolejny slajd? - Jasne.
Oto on. Można zrobić zbliżenie.
Opłacało się czekać.
Przyszłość Samsan Tech…
Odbiło wam? Zdradzacie im tajniki swojej technologii?
Nie znam was. Skąd jesteście?
Na pewno jesteście VC? Czy chcecie ukraść ich technologię?
VC: INWESTOR WYSOKIEGO RYZYKA
INNOWACJE SAMSAN TECH
Jesteście deweloperami, prawda?
Co to za zdjęcie?
Musimy sprawdzić technologię, zanim zainwestujemy…
Oddaj mi mój identyfikator.
Na wizytówce jesteś VC,
a na identyfikatorze kierownikiem zespołu uczenia głębokiego.
KIEROWNIK ZESPOŁU
Co jest prawdą?
Chodźmy stąd.
Dobra.
Brzydkie są te wizytówki. Wyglądają jak sygnalizacja świetlna.
- Chodźmy. - Rety.
SAMSAN TECH DOSTĘPNI 24/7
Jesteście naiwni czy głupi?
Oddacie komuś cały algorytm?
Chcieli zobaczyć technologię, zanim w nią zainwestują.
Trzeba było sprawdzić, kim są.
Trzeba mieć zdrowy rozsądek.
I co? Chcecie się dostać do Sand Boxa?
Możecie sobie pomarzyć.
Ale wygraliśmy zawody CODA.
Widziałeś, ilu inwestorów się nami interesuje.
No i co? Ktoś złożył wam ofertę?
Nie.
Twoją pracą jest zniechęcanie ludzi?
Zawsze jesteś taki krytyczny?
Żaden z dzisiejszych inwestorów nie był dla nas taki surowy.
Bo w was nie zainwestują!
To nie auto, którym będą jeździć. Dlatego was zachwalają.
A ja chcę wiedzieć, czy z autem wszystko w porządku.
Bo mogę nim jeździć.
Bo jestem zainteresowany!
Przepraszam.
Od teraz konsultujcie ze mną
wszystkie swoje decyzje.
Zrozumiano?
Tak.
Oficjalnie jesteśmy jego podwładnymi.
Chcę cię o coś zapytać.
O co chodzi?
Wpadłem na Dal-mi.
- W tych ciuchach? - Powiedziałem, że są Chul-sana.
Chul-sana?
Jasne.
Nie wiedziałem, że potrafisz być taki bezwstydny i bystry.
Dal-mi powiedziała, że jutro
są moje urodziny.
Jutro są moje urodziny. Napisałem o tym w liście?
Pamiętasz, o jakim życzeniu jej napisałeś?
Powiedziała, że je dla mnie spełni.
Życzeniu?
- Nie pamiętam. - Rozumiem.
Nie pamiętasz? Poważnie?
To co ma zrobić Do-san?
- To znaczy? - No właśnie.
Do-san zadaje się z tą Dal-mi
tylko dlatego, że go o to prosiłeś.
Jak ty się zachowujesz?
Nie możemy współpracować.
- Tylko dlatego, że go poprosiłem? - Tak.
Do-san nie interesuje się dziewczynami.
To taki nowoczesny pustelnik.
Tak zawraca sobie głowę,
żeby ocalić Samsan Tech.
To prawda?
Nie wiedziałem, że jesteś taki ambitny.
Tak. Jestem ambitny.
Jesteś ambitny…
Nie wiem, co i komu jesteś dłużny…
Ale nie spłacisz długu bez pomocy Do-sana.
I masz czelność tak nas traktować?
Przez ciebie nasza współpraca będzie niemożliwa.
Przeze mnie…
Przeze mnie będzie niemożliwa?
Świetnie ci idzie.
Jestem ci wdzięczny.
Pracuj tak dalej.
Dobrze.
Jesteśmy na prowadzeniu.
Jeśli czegoś ci trzeba, to śmiało mi mów.
Dobrze.
Weź usiądź normalnie.
Właśnie. To twoje biuro.
- Babciu! - Rety, przestraszyłaś mnie.
Już prawie nawlekłam nitkę na igłę.
Ja to zrobię.
Babciu, pożyczysz mi swój koc?
Mój koc? Po co?
Mam randkę.
Idę jutro z Do-sanem na pierwszą oficjalną randkę.
- Zrobione. Tu ją kładę. - Dobrze.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Ale po co jej ten koc?
Hej. Po co ci koc na randce?
Jutro są urodziny Do-sana.
Spełnię jego życzenie.
A co koc ma z nim wspólnego?
Tylko mnie to dziwi?
Mam bujną wyobraźnię.
A co sobie wyobrażasz?
To się
w głowie nie mieści.
Co?
Babciu. Chcę zrobić tak.
Aha…
Przestań.
Spanikowałam.
Dobrze to wygląda.
Proszę. Wyglądasz niesamowicie.
Ten pasuje idealnie.
Tamten wcześniejszy był za krótki.
„Za krótki”? Jesteś niewiele wyższy ode mnie.
Tak? Mam 187 centymetrów wzrostu. A ty?
Kupiłem ci go.
I tamte tak samo.
To wszystko?
Załóż ten zegarek.
Wygląda drogo.
- Jest droższy od auta. - Co?
Nie daję ci go. Potem mi go oddaj, jasne?
Bądź ostrożny.
Bardzo ostrożny, dobrze?
Tak się zastanawiam. Dlaczego to wszystko robisz?
Mówiłem, że spłacam swój dług.
Co to za dług,
skoro nie możesz go spłacić pieniędzmi?
Chciałbym go tak spłacić.
- Widelec do sałaty. - Do sałaty.
- Widelec do deseru. - Do deseru.
- Tak, zgadza się. - Dobrze.
Tak się pije wino.
Najpierw zamieszaj.
Nie tak mocno.
Lekko.
Teraz powąchaj.
Nie tak głośno. Rozkoszuj się aromatem.
- Aromatem? - Powoli.
Nie tak. Nie musisz się zaciągać.
Do-san to awatar.
Nie wiem, czy wygląda jak prezes, gdy tak robi.
Szybko powąchaj.
Wystarczy. Odstaw kieliszek.
Właśnie. Dobrze.
Nie wypijemy go?
Jeszcze raz.
- Widelec do sałaty? - Teraz.
Który to widelec do sałaty?
Ten.
- Znajdź widelec do deseru. - Dobrze.
Wy też nie byliście nigdy na randce?
Nie dlatego, że nie chcieliśmy.
To znaczy? Próbowaliście?
No pewnie.
Na wydziale inżynierii
było więcej chłopaków niż dziewczyn.
Żeby widywać więcej dziewczyn,
założyliśmy klub.
Jaki klub?
Gotowe.
KLUB
Zamknę drzwi. Jeszcze nie otwarte. Ale już niedługo.
Klub dziergania na drutach.
Dziergania na drutach?
Byliśmy aż tacy zdesperowani.
Ale zamiast dziewczyn…
Przyszedł Nam Do-san. Żeby robić na drutach.
Oczywiście czasami przychodziły jakieś dziewczyny.
Ale to było bez sensu.
Dziewczyna kiedyś zapytała go: „Do-san, wszystko robisz pojedynczo?”.
A on odpowiedział: „Może. Ale lubię nawiązywać znajomości”.
Odstraszał dziewczyny lamerskimi żartami.
Raz jedna prawie dołączyła do klubu.
Powiedziała: „Do-san, dziękuję za notatki”
i dała mu prezent.
On na to: „To ja powinienem ci dziękować”.
Wszystko szło super,
ale ona powiedziała: „Ja jestem podwójnie wdzięczna”.
„Czyli oboje nie jesteśmy wdzięczni.
Twoja wdzięczność to A, a moja B.
B jest większe niż A, ale A to 2B.
Żeby to było prawdą, obie wartości muszą być ujemne.
Czyli czujemy przeciwieństwo wdzięczności”.
I tak ją odstraszył.
Raz seksowna i starsza dziewczyna powiedziała:
„Podobno twoja grupa krwi to zero.
Ludzie z taką grupą krwi są wyluzowani i szczerzy”.
Do-san odpowiedział z powagą:
„Za osobowość odpowiadają komórki mózgu”. Powiedziała: „Tak”.
„Za grupę krwi odpowiadają czerwone krwinki”. „Tak”.
„Zwykle komórki mózgu nie kontaktują się z czerwonymi krwinkami.
To jak grupa krwi może wpływać na naszą osobowość?
Rety, zaraz oszaleję.
Cholera”.
Moja grupa krwi to też zero.
Praktycznie wykopał ją z naszego klubu.
Czyli mimo że zrobił to nieświadomie…
Odstraszył wszystkie dziewczyny.
I przez niego jesteśmy singlami.
Gdy tak o tym pomyślę, to jesteśmy jego ofiarami.
To widelec do sałaty?
- Nie! Do deseru! - Do deseru!
- Rety. - Nie mogę.
- Do zobaczenia, babciu. - Dal-mi.
Weź to.
- Co to? - Prezent urodzinowy.
Powiedz mu, że to ode mnie dla Nam Do-sana z dawnych lat. Zrozumie.
- „Nam Do-sana z dawnych lat”? - Tak.
No dobrze.
- Do widzenia, proszę pani. - Młoda damo.
- Cześć. - Pa.
Zachowuj się naturalnie. Stój prosto.
Co to za dźwięk? Co się stało?
Nie udawaj na siłę luzaka, jasne?
Dobrze.
Nadal nie pamiętasz życzenia?
To pewnie jakiś prezent. Podziękuj jej za niego.
- Co to? - Prezent od mojej babci.
Dla Nam Do-sana z dawnych lat.
Dla Nam Do-sana z dawnych lat? To ja.
Dokąd jedziemy? Do twojego domu? Do biura?
- Mojego domu? - Twojego biura?
Gdzieś, gdzie zagramy w Go-Stop.
- Go-Stop? - Go-Stop?
Chciałeś pograć w Go-Stop.
- Chciałem? - Dlaczego?
To ja powinnam zapytać dlaczego.
Nie wiem. Też się zastanawiam.
Nie pamiętam.
Przypomni ci się, gdy zagramy.
Zaproś też znajomych.
- Chciałeś grać w dużej grupie. - Znajomych?
To dokąd jedziemy? Do domu czy do biura?
Poczekaj, otworzę ci.
Jedźmy do biura.
Biura? Którego?
Halo? Do którego?
- Do tego przy rzece Han, pamiętasz? - Tak.
- Tam pojedziemy. - Dobrze.
Jedziemy do tego przy rzece Han.
Przy rzece Han?
Tutaj?
Halo? Rozłączył się? Halo?
Nie mam numeru do Samsan Tech.
Szybko.
- Na prawo. - Na prawo.
Mamy mało czasu.
- Nie wkurzaj się. - Pomóż.
Nie zrobisz tego sam? Jasne, że nie. Proszę.
- Szybko, chodź tu. - Idę.
- Masz. - Daj to.
- Raz… - Nie.
…dwa, trzy.
- Najpierw odnieś tamto. - Fajne zdjęcie, nie?
- Tak. - No dobra.
Chwila, nie tak się to robi.
- Czuję się jak w naszym biurze. - Ja też.
- To tutaj? - Tak.
- Jedno wyżej. - Co?
Nie pasuje.
Nie umiesz.
Cały dzień ci z tym zejdzie.
Już prawie skończyłem. Chwila.
Koniec. Włączymy monitor?
Nie dotykaj, bo popsujesz.
Wy też się przebierzcie.
Co ty na to?
- Idealnie. Brawo. - Wybrałem granatowy.
Już prawie są. Szybko się przebierajcie.
Szybko. Nie bałagańcie.
- Idę tam posprzątać. - Dobrze.
Szybko.
Rety.
- Witajcie. - Cześć.
- Cześć.
To wasza pierwsza randka. Co tu robicie?
Pogoda jest dziś taka piękna. Mogliście z niej skorzystać.
Pan Han, znów się potykamy.
Cześć.
Jestem bardzo zainteresowany ich firmą.
Często tu bywam. Czuję się tu jak u siebie.
Rozumiem.
- Idealne miejsce. - Gdzie?
Wiecie, jak się gra w Go-Stop?
Go-Stop?
Dlaczego chciałeś w to grać?
Nie pamiętam. To było dawno temu.
Zrelaksuj się, bądź naturalny. Uśmiechnij się.
Ojejku. Co to?
Ale uczta.
Songpyeon?
To urodziny. Czemu songpyeon, a nie sirutteok?
- Tadam! - Ojejku!
Niesamowite. Tyle nagotowała.
Do-san.
Tata mówi, że jeśli w święto chuseok wypowie się życzenie, to się spełni.
Masz jakieś życzenia?
Chciałbym…
- Cztery pokolenia rodziny… - Chciałbym…
…zebrały się razem.
Cała rodzina grała w tradycyjne gry,
puszczanie bączków i neolttwigi.
Rodziny spędzające czas w domu
grały w Go-Stop i Yut Nori.
DO DAL-MI CHCIAŁBYM…
W tym roku cała rodzina spotkała się pierwszy raz od dawna…
CHCIAŁBYM ZAGRAĆ W GO-STOP Z CAŁĄ RODZINĄ
- Nie ma żeberek. - I tak wystarczy.
Żartuję!
- Śmiej się głośniej. - To nic, że wystygło.
Tam macie mikrofalówkę… Prawda?
Tak, zgadza się.
No dobra.
Zaczynamy.
Szybko.
Dziwne życzenie, no nie?
No. Kto zażyczyłby sobie coś takiego na urodziny?
Pan grywa w to co roku, prawda?
Cóż, ja…
Dla kogoś może mieć to szczególne znaczenie.
Dla kogoś to zwyczajne, a dla kogoś niezwykłe.
Pewnie ma miłe wspomnienia.
Może miło spędzał czas, grając w nią w święta ze swoją rodziną.
A może w nią nie grał i zazdrościł tego innym.
- Prawda? - No tak.
- Co? - Co?
Wiem coś o tym.
Też tak miałem.
Naprawdę?
Zacznijmy grę.
- Szybko. - No dalej.
- Zaczynajmy. - Dobrze.
- Gotowe. - Cóż…
- Pokaż. - Masz.
Rety, mam przerąbane.
Stop! Do-san ma pięć gwang.
Dostanę pięć punktów?
Nie, dostaniesz 15.
Yong-san i pan Han nie mają gwang.
Nie możesz mu pomagać.
- To wbrew regułom. - Cisza!
- Ile to? - 3000 wonów.
- To 3000 wonów. - To 3000.
Ma się uczyć na błędach.
- Nie pomagaj mu. - Daj mi to.
Proszę.
O rety.
To, co dla ciebie bezużyteczne, dla mnie jest cenne. Tak! Wygrałem.
Dawajcie mi to!
Stop.
Mam kolejną pasującą kartę. Los się odwrócił.
Wygrałam, Chul-san!
Wyskakuj z kasy.
Czyli kto wygrał?
Jak to się nazywa? To zamiecenie!
Musicie mi dać po jednej z waszych kart pi.
Dajcie mi kartę pi.
Nie rzucaj tak kartami. Rety…
Serio.
Lubisz jeść okruszki?
Nie zjem tego. To plastik.
Bawi was to? To nie jest śmieszne, panie Nam.
Jak to? To zabawne.
Panie Han, spokojnie.
Pańska grupa krwi to A?
Poznałam po stylu gry.
Zdecydowanie grupa A.
- No nie? - Co?
No pewnie, jest taki bojaźliwy i pamiętliwy.
- Nie wierzę. - I co?
Do-san, zmienisz zdanie dla dziewczyny?
Dal-mi, rzecz w tym…
On nie wierzy, że grupa krwi wpływa na osobowość.
Naprawdę? Nie wierzysz?
Wierzę.
Galileusz pewnie też tak się czuł, gdy wypierał heliocentryzm.
Właśnie. Ziemia kręci się wokół Słońca.
Nie, naprawdę w to wierzę.
- Nie wierzę ci. - Pocę się.
- Kretynie. - Ja mam grupę krwi A.
Tak? Wiedziałam.
Podziękuj ode mnie babci.
Może sam jej podziękujesz?
Chciałaby cię zobaczyć.
Nigdy jej nie widziałem.
Nie, zrobię to porządnie następnym razem.
No dobrze. Fajnie się dziś bawiłam.
Ja też.
To pa.
Czekaj, Dal-mi.
Tak?
Co we mnie lubisz?
Słucham?
Co cię naszło?
Powiedz mi, co we mnie lubisz.
Po pierwsze
jesteś moją pierwszą miłością.
To nie ja.
I co?
Twoje listy
przez długi czas mnie pocieszały.
To też nie ja.
I?
I…
po tych wszystkich latach dalej jesteś genialny i fajny.
Znowu,
to też nie ja.
I?
Mówić więcej?
Masz ładne, duże dłonie.
Moje dłonie?
Czemu tak nagle o to zapytałeś? Zawstydzasz mnie.
Przepraszam, tak mnie naszło.
Idź do domu. Uciekam.
- Dobrze. Dobranoc. - Dobranoc.
PRZESZŁAŚ PIERWSZY ETAP I ZAKWALIFIKOWAŁAŚ SIĘ DO HACKATONU
O Boże!
Dal-mi, to ty?
PRZESZŁAŚ PIERWSZY ETAP
Tak, wróciłam.
Tak!
PRZESZEDŁEŚ PIERWSZY ETAP I ZAKWALIFIKOWAŁEŚ SIĘ DO HACKATONU
PRZESZŁAŚ PIERWSZY ETAP
Macie kawę.
- Dzięki. - Dziękuję.
Pani Choi.
Dal-mi już wróciła?
Tak. Była w takim świetnym humorze, że tańczyła na korytarzu.
Naprawdę?
Dziękuję, dobry chłopcze.
Czemu mi pani dziękuję? Nic nie zrobiłem.
I czemu dała nam pani tyle jedzenia?
Chociaż tyle mogłam zrobić.
Dzięki tobie Dal-mi jest pewniejsza siebie.
To źle? Czemu pani wzdycha?
Boję się, że upadnie
i zrobi sobie krzywdę.
Nie upadnie.
Dopilnuję,
żeby tak się nie stało.
Historia sukcesu Sand Boxa…
Biblia start-upów…
BIZNESPLAN BAEDAL.COM
PREZES SEO CHEONG-MYEONG
TATUSIU, PROSZĘ, ZAMÓW BUFET NA MOJE URODZINY
Dobrze się dziś spisałeś.
- Proszę. - Dzięki.
Tu są garnitury.
Weź je sobie. Są dla ciebie.
Nie. Sam sobie kupię ubrania.
Daj spokój.
- Twoje wyczucie stylu… - Wiem.
Jest straszne.
Ale się zmienię.
- Co tak nagle wyznaczasz granicę? - Szanuję granicę.
Jeśli je wezmę, to nie będzie inwestycja.
Tylko jałmużna.
Doradź mi
w sprawie ciuchów i biznesu.
Posłucham cię we wszystkim.
- We wszystkim? - Tak.
A jeśli każę ci zatrudnić prezesa w firmie?
Słucham?
To moja wskazówka.
Oddaj stanowisko prezesa.
Nie nadajesz się na niego.
Tylko utrudniasz wszystkim życie.
Gdy dostaniesz się do Sand Boxa, zatrudnij prezesa.
Twoja firma potrzebuje porządnego prezesa.
Twierdzisz, że nigdy nie będę dobrym prezesem?
Tak.
Hej, co tu robisz?
Cuda się zdarzają!
Mam pilne życzenie.
Pan jest zajęty.
Nie ma czasu na modlitwy takiej niewierzącej.
Panie,
wysłuchaj modlitw niewierzących,
żeby stali się wierzący.
To właśnie biznes i marketing.
Nie gadaj bzdur.
Co to za pilne życzenie?
I po co ci ta torba?
Siostro, nie powinnaś zachowywać się ciszej w kościele?
Co to za torba? Uciekasz z domu?
Tato, mamo.
Przeszedłem pierwszy etap w Sand Boxie.
Już mnie to nie cieszy.
Ciągle mówisz, że gdzieś się dostałeś,
ale zawsze jest tak samo.
Jaki będzie drugi etap?
Będą to zawody, hackaton.
Każda drużyna ma trzy dni na wymyślenie modelu biznesowego.
Trzeba wygrać zawody, żeby dostać się do Sand Boxa.
W Sand Boxie
dostaniemy biuro i pieniądze na pracowników.
Poza tym inwestorzy…
Nieważne. Daj znać, gdy się tam dostaniesz.
Mam dość twoich pustych obietnic.
Dobrze.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Niegrzeczny bachor.
Widziałaś, jak trzasnął drzwiami?
Buntuje się przeciwko mnie, prawda?
Też bym tak trzasnęła drzwiami.
Nie możesz życzyć mu powodzenia?
Czemu tak z niego szydzisz?
Powiedziałem to jako jego ojciec. Nie mogę tak mówić?
Zabolało go to bardziej, bo powiedział tak jego ojciec!
Tato.
To wiatr
trzasnął drzwiami.
Słucham?
Bardzo dziś wieje.
Nie chciałem nimi trzasnąć.
Nie chcę, żebyś coś sobie pomyślał.
To ja idę.
Do-san. Powodzenia!
Dzięki.
Do zobaczenia.
Rety, przestraszyłem się.
To nie był wiatr.
12. HACKATON
12. HACKATON SAND BOXA
SAND BOX KIBICUJE TWOIM MARZENIOM
Jesteś.
Proszę.
Deweloperzy się spóźniają?
Dzwonili rano, że się wycofują.
Dlaczego?
Głównemu wkrótce urodzi się dziecko.
Su-jin ma niedługo ślub.
Mówią, że nie chcą ryzykować.
No to co poradzimy?
Nie mamy deweloperów. Tak można?
Chodźmy. Może jakichś znajdziemy.
In-jae?
Nie, ona jest w USA.
„Spełniaj swoje marzenia”.
Tak jest napisane na piłce.
„Spełniaj swoje marzenia”.
Problem w tym, że zbyt wiele osób spełnia swoje marzenia.
Widzę. Mam nadzieję, że mnie nie staranują.
Wszyscy przeszli pierwszy etap?
- Przestań. - Nie przestanę.
Przestań.
Przepraszam.
Rozluźnij się.
Strasznie się denerwuję.
- Czemu? Jesteś facetem. - Ty się nie denerwujesz?
Zaczyna się.
Witamy aplikantów 12. programu rezydenckiego.
Jestem Yoon Seon-hak, dyrektorka firmy Sand Box.
Firma Sand Box została założona
przez odnoszących sukcesy przedsiębiorców, żeby pomóc tym początkującym
i została największym akceleratorem start-upów w Azji.
AKCELERATOR START-UPÓW: ORGANIZACJA INWESTUJĄCA W I TRENUJĄCA START-UPY
Porównajmy start-upy do aut.
Auta, którymi obecnie jedziecie, nie posuwają się do przodu.
Niektórzy z was może mają nowe auto.
Niektórzy siedzą w popsutym aucie,
które nie chce odpalić.
Niektórzy może wymienili swoje auto.
Żeby auto ruszyło, trzeba nacisnąć pedał gazu.
- Tak! - Tak!
Firma Sand Box powstała, żeby być
waszym pedałem gazu.
Co on tutaj robi?
Najpierw
- dobierzcie się w grupy. - Znasz go?
Niektórzy z was mają skompletowany zespół,
ale niektórzy nie.
Niektórzy przyszli tu sami.
Dobór ludzi do zespołu
to zadanie dla prezesa, który będzie prowadził auto.
Jest tutaj 400 osób,
a tylko 40 zostanie prezesami.
400 UCZESTNIKÓW TYLKO 40 LIDERÓW
Tylko 40?
Każdy zespół może się składać z pięciu osób
i weźmie udział w trzydniowym hackatonie.
Pięć zespołów wybranych przez inwestorów
dostanie się do Sand Boxa.
Będzie ciężko.
Jesteśmy razem, na dobre i na złe, jasne?
- Pewnie. Nie musisz tego mówić. - Dajcie ręce.
Raz, dwa, trzy.
- Do-san… - Chul-san…
Nieważne.
Rety.
CORN DOGI CHEONG-MYEONGA
TRANSMISJA Z HACKATONU
Całe wydarzenie jest transmitowane przez aplikację Sand Boxa.
Wiem, że mamy tutaj menadżerów, księgowych,
deweloperów i designerów.
Ale wasze doświadczenie czy osiągnięcia
są nieważne w procesie wyboru prezesa.
Nie są ważne?
No to super.
To dobrze czy źle?
- Dobrze… - Źle…
- Dobrze. - Dobrze.
Wyślemy wam 50 słów,
na które zwracają uwagę start-upy.
Słowa? Jakie słowa?
Dostajecie wiadomości?
W ciągu 30 sekund
odsyłacie pięć słów kluczy, które odpowiadają każdemu tematowi.
Co?
Padł mi telefon.
Osoby, których słowa będą najtrafniejsze,
zostaną prezesami.
Dobrze.
Sprawdzają, kto umie odczytywać trendy.
To ma sens.
Dobra, zaczynajmy.
DROBNY PYŁ
Drobny pył…
ULTRA DROBNE CZĄSTKI
- Co? - Maski.
Co ja zrobię? Padł mi telefon.
Padł mi telefon.
STARE DIESLE, ŻÓŁTY PYŁ
Czemu nas o tym nie poinformowali? Pewnie nie jestem jedyny.
STARE DIESLE
DROBNY PYŁ
WYSŁANO SŁOWA KLUCZE
ULTRA DROBNE CZĄSTKI, MASKI, ALARMY
- Tak! - Maski…
Skup się.
BEZPIECZEŃSTWO
Pewnie się denerwują. Nie mogą nic sprawdzić w Internecie.
To będzie trudne nawet dla tych, którzy znają się na trendach.
- Chwila. - Co?
Nie. Coś mi się przywidziało.
Założę firmę, tak jak ty.
Niemożliwe.
UDOSTĘPNIANIE
Proszę.
- Wi-fi. - Wi-fi.
- USB. - Ciszej.
AI
UCZENIE GŁĘBOKIE, AUTOMATYCZNY KIEROWCA
STARZENIE SPOŁECZEŃSTWA
Rety, co to?
Wrócę do domu?
OLIMPIADA ZIMOWA
Olimpiada zimowa…
Napiszę cokolwiek.
ŁAŃCUCH BLOKÓW
- Oj… - Ile?
BALANS PRACA-ŻYCIE
- No dobrze. - Ojcze.
Wybacz.
KOREAŃSKA FALA
K-POP
K-POP, WEBTOON
- K-pop. - K-pop.
Park Chan-ho.
- Wiem. - Co?
- TWICE. - Chcesz to zepsuć, prawda?
- K-pop. - Spójrz na mnie.
GRA, K-POP, WEBTOON, TURYSTYKA, PIĘKNO
KOREAŃSKA FALA
Skończyliśmy 50 tematów.
Powiem, kto przesłał najtrafniejsze słowa klucze.
Cóż…
Gratulacje!
Numer 397…
Jest 397!
Jaki mam numer?
SEO DAL-MI
Jest!
Jest.
WON IN-JAE
NAM DO-SAN
Nie ma mnie. A ty jesteś?
Mnie też nie ma.
To 40 prezesów, którzy mogą wybrać zespoły.
Zapraszam na scenę!
Nie możemy być razem?
To jakiś żart.
Głupi sposób na wybranie prezesów!
Powinni kazać nam kodować.
Wtedy nikt nie pobiłby Do-sana.
Gdy dostaniesz się do Sand Boxa, zatrudnij prezesa.
Twoja firma potrzebuje porządnego prezesa.
Twierdzisz, że nigdy nie będę dobrym prezesem?
Tak.
Co tam robi ta dziewczyna?
Tak!
PREZES
O Boże. Ta oszustka?
To Won In-jae?
Tak.
I co teraz zrobimy?
Co zrobimy?
Co?
Ten etap będzie trudny.
Czy to nie Won In-jae, prezeska Nature Morning?
Po co chce dołączyć do Sand Boxa?
Będzie jak studentka wśród przedszkolaków.
Przepraszam. Proszę przyjść później.
TRANSMISJA NA ŻYWO Z AULI SAND BOXA
O Boże.
Panie.
Zastanawiam się, co tu robi ta szycha, moja siostra.
Miałaś lecieć do USA.
Zastanawiam się,
co tu robi ta szycha, twój chłopak.
Co?
Co? Do-san?
Macie godzinę.
Prezesi na scenie dobiorą zespoły do hackatonu.
Podejmijcie dobrą decyzję.
Ma dobre doświadczenie.
- Co zrobimy? - Ta osoba…
Szukamy więcej osób.
Czyli to twoja dziedzina.
- Zgodzisz się? - Masz zespół?
Jeszcze nie mam.
No tak. Też tak myślę.
Jak długo pracujesz jako deweloper?
Do-san.
Co tu robisz?
Macie takie fajne biuro.
Macie już inwestora.
Jesteście przed rundą serii A.
Też się zastanawiam.
Co tu robi Nam Do-san?
Tu jest napisane, że nie macie jeszcze inwestora.
Jedyne, co osiągnęliście, to wygraliście zawody CODA.
Przepraszam,
że cię zwodziłem, Dal-mi.
Oboje jesteście w szoku.
Ty, że cię oszukał, a ty, że się to wydało.
Czyli
nie dostaniesz się do Sand Boxa,
jeśli żaden prezes cię nie wybierze?
Już po nas.
Między nimi już koniec.
Dziwna odpowiedź na moją modlitwę.
Odpowiedź?
Panie.
Zebrałam się na odwagę i chcę otworzyć własną firmę.
Mam obrany cel,
ale droga jest stroma i ciężka.
Nie wiem, czy sobie poradzę.
Proszę, daj mi siłę, żebym mogła wyruszyć
w tę długą i trudną podróż.
I proszę,
ześlij mi towarzysza podróży.
Pewnie jesteś zawiedziona.
Nie.
Jestem wdzięczna.
Cieszę się też, że mogę być prezeską.
Do-san.
Zatrudnisz mnie jako prezeskę Samsan Tech?
- Co? - To nie koniec?
Tego chcesz? Złożę ci podobną ofertę.
Mój zespół szuka deweloperów.
I ja chcę was. Co wy na to?
Co?
Ty nie masz żadnych osiągnięć.
Jeśli prezes nic nie osiągnął, to nie zaszkodzi to reszcie?
Kogo wybierasz, mnie czy Seo Dal-mi?
Do-san.
- Przepraszamy na chwilę. - Przepraszam.
Do-san, od tego zależy przyszłość naszej firmy.
Tak, amatorka kontra profesjonalistka.
Odłóż uczucia na bok
i podejmij racjonalną decyzję, dobrze?
Mój wybór i tak będzie taki sam.
Taki sam?
Czy posłuchasz serca, czy rozumu?
Jak to możliwe?
Nie chcecie być podwładnymi.
- Jasne, że nie. - Ja też nie chcę.
No i?
Dal-mi zapytała, czy ją zatrudnimy, a Won In-jae powiedziała, że nas zatrudni.
Widzicie różnicę…
- Aha… - Aha…
Jest różnica.
Albo my zatrudnimy prezesa, albo prezes zatrudni nas, tak?
Kogo wybieramy? Posłucham was.
Odstawił taką szopkę. Pewnie chciał się przed tobą popisać.
Nie złościsz się?
Nie.
Sama często chciałam się przed kimś popisać.
- No dobra. - Dobrze.
Zostaniesz prezeską Samsan Tech?
Z przyjemnością.
SPEŁNIAJ SWOJE MARZENIA
- Tak! Wygrałem! - Rety.
Pięć punktów za godori, trzy za gwang, i dwa za pi, w sumie dziesięć.
I kary za pana Hana i Dal-mi.
I zapłać Do-sanowi i mnie za gwang.
No dalej! Płać.
Rety, jesteście profesjonalistami.
- To nasz szczęśliwy dzień. - No pewnie.
Oto wróżba na dziś.
- Kto to? - Co to za dźwięk?
Yeong-sil, który daje tylko bezsensowne odpowiedzi.
Wciąż powtarza tę samą wróżbę. Prawda, panie Nam?
- Tak. - Codziennie.
Codziennie to samo.
Bóg przeznaczenia
ześle dziś lekką bryzę na twoje spokojne życie.
Codziennie mówi to samo.
- Niesamowite. - Już dość, Yeong-sun!
APLIKANT NUMER 118 NAZWA FIRMY: ZEST LINE
POWÓD ZGŁOSZENIA SIĘ
PAMIĘTAM, JAK HUŚTAŁAM SIĘ NAD PIASKIEM
PAMIĘTAM, JAK HUŚTAŁAM SIĘ NAD PIASKIEM,
KTÓRY ROZSYPAŁ DLA MNIE TATA
Chociaż raz chciałbym upaść na piasek, a nie na beton.
Piasek?
WON IN-JAE
W nieoczekiwanym miejscu…
spotkasz dziś kogoś, kogo już kiedyś poznałeś.
Ale ostrożnie.
Ta osoba przypomina lekką wiosenną bryzę,
ale może przerodzić się w zimny, porywisty wiatr
i całkowicie odmienić twoje życie.
Witaj, Koreo.
W krótkim czasie
wymyślcie praktyczny pomysł na biznes.
Pozwolimy absolwentce liceum zostać naszą prezeską?
Żałuje pani? Dal-mi mogła pójść na studia zamiast mnie.
Zawsze podejmujesz złe decyzje.
Zaczęłam to, bo chciałam wygrać z In-jae,
ale zrobiłam się zachłanna.
Ciągle chcę więcej.
Jak dużo Dal-mi się dowiedziała?
Panie Han, chwileczkę.
Dlaczego tak bardzo pan nam pomógł, mimo że musiał kłamać?
Napisy: Kamila Krupiński