NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 5
Chul-san, co z nim?
Hej, co się dzieje?
Randka się udała. Co robisz?
Coś cię gryzie?
Hej!
- Chul-san. - Tak?
- Nic. - Rety.
Powiedz nam, o co chodzi.
Nieważne.
Rety, znów to robisz.
Powiedz nam.
Zapytałem Dal-mi,
- dlaczego mnie lubi. - Co ona na to?
Pewnie ma małe wymagania.
Przepraszam.
Po pierwsze
jesteś moją pierwszą miłością.
„Pierwszą miłością”?
Tu raczej chodzi o Han Ji-pyeonga.
Powtórzyłem pytanie.
Twoje listy
przez długi czas mnie pocieszały.
To też Han Ji-pyeong, a nie ty.
Powiedziała coś o tobie?
Moje dłonie.
Masz ładne, duże dłonie.
Tylko one, nic więcej.
- Do-san. - Tak?
Gdy ludzie z czterech kończyn
stanęli na dwóch, rozwinął im się mózg.
Dlaczego? Pozostałe kończyny zamieniły się w ręce.
Używanie rąk doprowadziło do rozwoju ludzkiego mózgu
i tworzenia narzędzi, przez co powstały kultury i historie.
Do czego zmierzasz?
Rety, też jesteś inżynierem. Powinieneś go zrozumieć.
Mówi, że to nie „tylko” dłonie.
One są wszystkim. O to ci chodzi?
Właśnie.
CZŁOWIEK JEST INTELIGENTNY, BO MA DŁONIE
Tak! Uścisnął moją dłoń.
O czym ty mówisz? I co z tego?
Gdy In-jae zapytała Do-sana…
Kogo wybierasz, mnie czy Seo Dal-mi?
Wiesz, co odpowiedział?
Zostaniesz prezeską Samsan Tech?
I podał rękę mnie, a nie In-jae.
Babciu.
Ta ręka…
Jego dłoń…
to najfajniejsza rzecz na świecie.
Dziwna jesteś. Jak dłoń może być fajna?
Jego jest bardzo fajna.
Jestem nikim.
Czemu wybrał mnie zamiast In-jae?
Przynajmniej lubi moje dłonie.
Jestem nikim.
No nie?
Babciu.
Jestem coraz bardziej ambitna.
Zaczęłam to, bo chciałam wygrać z In-jae ze względu na tatę.
Ale zrobiłam się zachłanna.
Wiem, że jest dla mnie za dobra,
ale ciągle chcę więcej.
Robię się bardziej zdesperowany.
HACKATON
ZAWODNICY DOBIERAJĄ SIĘ W ZESPOŁY,
ŻEBY STWORZYĆ MODEL BIZNESOWY
ODCINEK 5
12. HACKATON SAND BOXA
Kolejne dwa dni będą piekłem.
Nie dla mnie. To nie moja sprawa.
Rety.
Rok temu byłem mentorem przez trzy dni,
a potem cztery dni odchorowywałem.
To było męczące, stresujące i niesatysfakcjonujące.
To straszne, prawda?
Panie Han?
Dokąd on poszedł?
SH INWESTYCJE POKÓJ 801
Proszę.
Znajdź stolik 36.
Gdy do zespołu dołączy nowa osoba,
wyślij mi jej kod QR.
Dobrze, tak zrobię.
Częstujcie się przekąskami.
Można zjeść, ile…
Masz.
Weź też trochę do kieszeni.
Te przekąski są niesamowite.
Niezła motywacja. Fajnie byłoby je jeść codziennie.
Teraz chcę się dostać do Sand Boxa.
Chcę tu mieszkać!
Daj je tutaj.
Do-san.
Cześć.
Ukłoń się.
Tych nikomu nie dawaj, dobrze?
Szybko znikną.
Dobrze.
Pani Seo, potrzebujemy jeszcze jednej osoby.
- To prawda. - Kogo szukamy?
Dla naszego zespołu osobowość
jest ważniejsza niż osiągnięcia.
Chcę kogoś zmotywowanego.
Osobę rozwiązującą problemy, która jest skupiona i uparta.
Kogoś elastycznego, kto łatwo się dostosowuje. Rozumiecie.
Do-san. Dokąd poszedł Do-san?
- Ile jej powiedziałeś? - Słucham?
Jak dużo Dal-mi się dowiedziała?
O co się najbardziej martwisz?
Że nie jestem szychą?
Czy o listy od pierwszej miłości, które były fałszywe?
Wie o listach?
Jeszcze nie.
Była bardzo zawiedziona, że nie jesteś szychą?
Nie, nawet się ucieszyła.
Ucieszyła się? Nie była zła?
Nie.
A co ze mną? Myśli, że jestem dziwakiem?
Pomogłem ci ją oszukać, nawet tym kierowałem.
- Pewnie ciekawi ją, dlaczego to zrobiłem. - Panie Han.
Nic nie mówiła.
- Serio? - Tak.
Nie musisz pożyczać mi auta ani zegarka.
- Nie martw się… - Jak mam się nie martwić?
Jesteś z Dal-mi w tej samej drużynie. Potrzymaj.
Co gorsza, nawet jej siostra jest teraz w Sand Boxie.
Dal-mi będzie zrozpaczona, jeśli siostra się dostanie, a ona nie.
- Co robisz? - Sam się zastanawiam.
Co ja teraz robię?
Zamiast to zakładać, powinienem zbierać fundusze.
Mentor na hackatonie?
Będzie dużo dziennikarzy?
Nie chcę, żeby robili mi zdjęcia.
Już dużo mi pomogłeś. Sam się tym zajmę.
Nie strasz. Straszniejszej rzeczy nie słyszałem.
Co robiłeś cały ten czas?
Na miejscu Yong-sana i Chul-sana
kazałbym ci zrekompensować mi ostatnie dwa lata mojego życia.
Co? Obraziłem cię? Wkurza cię to?
Tak, trochę.
Co to?
To…
Nie wkurzaj się, bo to prawda.
Pozwolę ci się pozłościć, gdy dostaniesz się do Sand Boxa.
Spadł mi poziom cukru.
Te są moje.
Pokaż.
Co z nim?
Hej, Do-san!
Wszędzie cię szukam.
Witam, panie Han.
Chciałam o coś zapytać.
Ja…
Teraz…
Co jest, Dong-cheon?
- Co się dzieje? - Słucham?
Potrzebujesz mnie? Przepraszam.
- Hej. - Coś się dzieje?
Co jest? Co się stało?
- Co? Mentor? - Rety.
Dobrze. Chodźmy szybko.
Chodź. Powiedz mi, co się stało.
Rozumiem. Mogłeś mi wcześniej powiedzieć.
O co chciałaś go zapytać?
O parę rzeczy.
Chodźmy.
Rozumiem.
Przepraszam. Mogłeś zadzwonić.
Dlaczego teraz mówisz…
Rety, to jakiś obłęd.
Co się dzieje?
Coś poważnego? Znów coś źle zrobiłem?
To się nie uda.
Potrzymaj.
Zdejmij marynarkę.
- Dong-cheon. - Tak?
Ty będziesz mentorem.
Co? Dlaczego mam… Nie, chwila!
- Czemu mam być mentorem? - Liczę na ciebie.
Co? Co to ma znaczyć? Proszę pana.
Hej.
Kogo my tu mamy?
Kim Yong-san, Lee Chul-san.
- Hyeon, Jeong! - Hyeon, Jeong!
Rety, kopę lat!
Nie spodziewałem się was tutaj.
Ja was też nie. Miło was widzieć.
Rety, Hyeon. Wyglądasz jeszcze bardziej szałowo.
Chodź tu, kolego.
Jeong, też przyszłaś.
Macie już zespół?
Tak. Na szczęście dołączyliśmy do najlepszego zespołu.
- Najlepszego? - Najlepszego?
INJAE
Ta para w kolorowych ubraniach to też deweloperzy?
Oni? Tak, są bliźniakami.
To najlepsi deweloperzy AI.
- Najlepsi? - Tak.
Co tu robią? Przecież nie chcą założyć firmy.
Ludzie mówią na nich „łowcy”.
Łowcy? Tacy „łowcy-zbieracze”?
Tak. Od dwóch lat biorą udział
w konkursach i hackatonach.
Interesuje ich tylko nagroda pieniężna. Nie zakładają start-upu.
To jedzenie bez płacenia.
Te gnojki demotywują ludzi,
którzy potrzebują pieniędzy na swoje start-upy.
Wygrali pewnie setki milionów wonów.
Czyli są zdolni. I całkiem stylowi jak na deweloperów.
Chwila. „Całkiem stylowi jak na deweloperów”?
Pani Seo, nie podoba mi się to stwierdzenie. Pani Seo?
A my co? Co sugerujesz?
Rety.
Dobra, przyznam, że mają lepszy styl.
Ale oni nie chcą założyć start-upu.
My wygraliśmy zawody CODA.
Tak! Oni są sławni lokalnie, a my globalnie.
Oni są globalni od studiów. Chodzili na MIT.
Po czyjej jesteś stronie? Nie prowokuj.
MIT?
Nieźle.
Nie krępuj się nimi. Mają inne podejście.
Tak. Osiągnięcia akademickie nie są najważniejsze. Pokażemy naszą siłę.
Prawda, pani Seo? Co?
- Potrzebujemy jednej osoby. - Ktoś jeszcze?
- Pogadajmy na zewnątrz. - Dobrze.
Przepraszam, z drogi.
Potrzebujemy kogoś takiego.
Z takimi osiągnięciami.
SAMSAN TECH
Ojejku.
Ale fajne.
Gdy zeskanujesz kod QR, pokazuje się twoje doświadczenie.
Nieźle.
SEO DAL-MI EDUKACJA: LICEUM
- Do-san, Yong-san. - Co?
Wiedzieliście, że Seo Dal-mi nie studiowała?
Nie?
Zapytajmy Won In-jae, czy nas przyjmie.
Składy nie są zatwierdzone.
Zostaniemy z Seo Dal-mi.
Pozwolimy absolwentce liceum zostać naszą prezeską?
Ludzie pomyślą, że jesteśmy niepoważni.
A ty tak nie myślisz?
Ja?
Nie tracę swojego czasu na ludzi, którzy patrzą na innych z góry.
Ale inni tak robią.
Nie patrzę na nią z góry. Przecież mnie znasz.
No dobrze.
Nie martwmy się, co mówią inni. Musimy być pewni siebie.
Przez chwilę się bałem.
Zrobił się charyzmatyczny.
Jesteś cudowna.
Dołącz do naszego zespołu. Rozświetlisz nasze biuro.
Wolisz wygląd od doświadczenia.
Ale wiesz co?
Ja też wolę wygląd.
Sa-ha, jesteś osobą, której szukamy.
Potrzebujemy osoby wielozadaniowej
do finansów, prawa i designu.
Czyli mam pracować za trzy osoby?
Nawet mnie nie błagaj.
Kim jesteś?
Seo Dal-mi, prezeska Samsan Tech.
Interesuje mnie twoje doświadczenie, a nie wygląd.
Nie będę prezeską, która nic nie robi.
I nie obarczę cię wieloma zadaniami.
Zajmiesz się u nas designem.
- Śledziłaś mnie? - Tak.
Nie bądź taką frajerką.
Ludzie będą tobą gardzić. Prezes nie może tak padać na kolana.
Nie obchodzi ich to, że klęczę.
Ale ciebie będą przez to podziwiać.
To nie będzie dla ciebie lepsze?
Zdecyduj się, póki masz czas.
Jak zaczekasz do ostatniej chwili, wyjdziesz na desperatkę.
Dlaczego ja?
Podaj mi powód. Zdecyduję, gdy go usłyszę.
To…
…zielone światło.
Cześć.
Co do…
Usiądź tutaj.
Wezmę to…
Poznaj deweloperów Samsan Tech. To Nam Do-san,
Lee Chul-san i Kim Yong-san.
To designerka Jung Sa-ha.
Jesteś designerką. Już się poznaliśmy, no nie?
Tak, poznaliśmy się.
- Serio? Skąd się znacie? - Kupowaliśmy książkę.
Jaki nosiła tytuł?
Dołącz do Sand Boxa.
Mieli ostatnią sztukę…
Oddała ją nam za 10 000 wonów i kupiliśmy ostatni egzemplarz.
Co? Aż 10 000 wonów?
To była rozsądna transakcja, która zaspokoiła obie strony.
Podobno
nawet otarcie się ramionami oznacza, że jest się sobie przeznaczonym.
Co za zbieg okoliczności! Że też razem jesteśmy założycielami.
Przestań.
Ustalmy granice.
Słowa jak „przeznaczenie” i „zbieg okoliczności” są zakazane.
To nie tak, że chciałam do was dołączyć.
Wybrałam was, bo gonił mnie czas.
Samsan Tech…
Co za straszna nazwa.
To nie jest moja meta.
Robię sobie tylko krótki przystanek.
Pamiętaj o tym.
Będę.
No dobrze. Zaczynamy?
Słuchajcie.
Skoro macie już zespoły,
to rozpoczniemy hackaton. Macie 48 godzin.
W krótkim czasie
wymyślcie praktyczny pomysł na biznes.
Możecie wykorzystać
dane Sand Boxa, GPU i API.
Możecie wykorzystać tyle naszych zasobów, ile chcecie.
GPU: PROCESOR GRAFICZNY API: INTERFEJS PROGRAMOWANIA APLIKACJI
Ale ekstra. Możemy użyć wszystkiego?
„Otworzymy pole naftowe. Bierzcie, czego potrzebujecie”.
„Weźcie i zróbcie asfalt, nylon czy co tam chcecie”.
Rety, ale są hojni. Fajnie tak bawić się w dużym stawie.
Jakie są kryteria wyboru zwycięzcy?
Liczą się dwie rzeczy.
W ograniczonym czasie i używając dostępnych zasobów,
trzeba wymyślić realny i praktyczny biznesplan.
Trzeba też przedstawić nam swój pomysł
w zaledwie trzy minuty.
- Trzy minuty? - Trzy minuty…
No dobrze.
Wykorzystujcie zasoby Sand Boxa, jak chcecie.
Liczę, że wszyscy wpadniecie na rewelacyjne pomysły.
Życzę wszystkim powodzenia.
Macie jakiś pomysł?
Zróbmy coś z usług.
Chcemy stworzyć serwis opierający się na uczeniu maszynowym.
To zespół technologiczny?
No pewnie. Nie poznałaś po nazwie? Samsan Tech.
Rety. To jak gra na loterii.
No nie? Nie cieszysz się, że nas wybrałaś?
Nie. Mówię tylko, że to nie dla mnie, bo nigdy nie wygrałam na loterii.
Rozumiem.
Pani Seo, nie chcę umniejszać,
- ale wie pani, co to uczenie maszynowe? - Hej.
Wiem. Do-san mi je wytłumaczył.
To bardzo romantyczna technologia.
„Romantyczna”?
Jak ty jej to tłumaczyłeś,
że teraz mówi, że uczenie maszynowe jest romantyczne?
- Jestem ciekawa. - Czego?
Ciebie. Chcę wszystko o tobie wiedzieć.
O rodzinie, znajomych,
rzeczach, które lubisz.
Lubię…
projektować sztuczne sieci neuronowe.
ALGORYTMY NAŚLADUJĄCE PRACĘ MÓZGU
- Słyszałaś o nich? - Tak.
Ale nie wiem, czym one są.
No to…
A uczenie maszynowe?
Tak samo. Słyszałam nazwę,
ale nie wiem, czym jest.
W takim razie… Spójrz.
To komputer. Nazywa się Tarzan.
Dorastał na bezludnej wyspie i nigdy nie widział kobiety.
Ale pewnego dnia
na wyspie pojawiła się Jane.
On dał jej kamień, ale jej się to nie spodobało.
Gdy dał jej kwiatek, to była szczęśliwa.
Rozumiem.
Nie chodził na randki i nie wie, co lubią kobiety.
Właśnie. Dlatego Tarzan próbuje dalej.
Złapał dla niej węża, ale jej się to nie spodobało.
Pewnego dnia dał jej słodkiego króliczka i ją uszczęśliwił.
Nie podoba jej się, gdy krzyczy, ale lubi, gdy się uśmiecha.
Przez takie doświadczenia
uczy się, jak zdobyć serce Jane.
Rozumiem. Dlatego to uczenie maszynowe.
- Maszyna się uczy. - Właśnie.
Dajesz komputerowi różne przykładowe dane.
Nauczy się ich przez sieci neuronowe i przewidzi rezultat.
To właśnie robię.
Nuda, prawda?
Nie, to bardzo ciekawe.
I fajne.
- Tarzan? - Jane?
Meta… Nie wiecie, co to metafora? To figura retoryczna.
Ja nie wiem. Byłem słaby z humanistycznych.
Aż mnie skręca. Rety!
Ile jeszcze będziecie gawędzić?
Straciliśmy już 20 minut.
No dobrze.
Jakich danych może nauczyć się nasz Tarzan?
Mamy tutaj różne dane.
Wypadki drogowe, zanieczyszczenie powietrza…
- Nawet kaligrafię. - Kaligrafię?
- To dane o piśmie odręcznym. - Bank Jeonghan?
Po co bankowi dane o piśmie odręcznym?
Potrzebują ich. Wnioski o depozyty, wypłaty, pożyczki
i upoważnienia wypełniane są odręcznie.
Można też podrabiać pismo.
Sa-ha, nagle wydajesz się taka nieprzystępna.
Co?
Jesteś zbyt idealna.
SAMSAN TECH
Chwila. Mam pomysł.
- Jaki? - Jeśli nauczymy Tarzana
odróżniać sfałszowane pismo od oryginalnego,
może będzie mógł wykryć fałszerstwo?
Nic nie gwarantuję, ale może się udać.
Ale to będzie rentowny model biznesowy?
Jasne, że tak.
Hej, Dong-cheon.
Park Dong-cheon.
Rety, kto mnie tak desperacko woła?
Park Dong-cheon! Hej!
Pan Han. Tu pan jest.
- Udawałeś, że mnie nie słyszysz. - Nieprawda.
Ci z Samsan Tech już wiedzą, co zrobią?
Chyba tak.
- Tak szybko? - Tak.
Mogłeś im pomóc.
Nie było potrzeby. Mają dobry pomysł.
Akurat. Co to za pomysł?
Uczenie maszynowe będzie wykrywać sfałszowane podpisy.
Hej, to nie jest rentowny…
- W sumie to dobry pomysł. - Prawda?
Kto na niego wpadł?
Seo Dal-mi, prezeska.
Seo Dal-mi?
- Pismo… - Tak, dane podpisów
- można zmienić w… - Ale…
Jest tu wiele ciekawych danych.
Może dystrybucja? To nasza specjalność.
Może dane o piśmie odręcznym banku Jeonghan?
Piśmie odręcznym?
Ale jaki model biznesowy?
Prezeska o tym zadecyduje.
Dane o piśmie odręcznym? Skąd ten pomysł?
Samsan Tech wykorzystają takie dane w swoim serwisie.
- I co z tego? - Widziałam,
jak Nam Do-san z Samsan Tech dał ci kosza.
- Uważaj, co mówisz. - Pomożemy ci.
Zmierzmy się z nimi.
Po co?
Bo to fajnie. Pokonasz kretyna, który cię odrzucił.
SAMSAN TECH
Zaczynamy?
- Okej. - Okej.
SAMSAN TECH
Bądźmy kreatywni.
Może stworzymy nowy font? Rzeczy, które kosztują…
Osiem procent, tak?
Tak, sąd.
- Tak! - Super!
- Udało nam się. - Rety.
Nie pobiera żadnych danych.
Dopracujemy hiperparametr?
Zacznijmy od nowa.
Czemu trafność jest taka niska?
W czym problem?
Zmienimy funkcję aktywacji?
Dobrze.
- Chłopaki, myślę… - Jesteśmy zajęci.
Powiesz nam później.
Dal-mi, o co chodzi?
Jane może woli kwiaty,
ale ja wolę kamienie.
O czym ona mówi?
Na bezludnej wyspie kwiaty są bezużyteczne.
Kamieniami możesz rozwalać owoce albo odstraszać wilki.
No tak.
Dlatego wolę kamienie od kwiatów.
Do-san, pamiętaj, żeby dawać jej duże kamienie zamiast kwiatów.
Ludzie mają różne gusta.
Zmieńmy strukturę sieci.
- Teraz? - Oszalałeś?
Tej struktury używaliśmy, gdy pracowaliśmy na danych wideo.
Dane pisma mają zupełnie inny wzorzec,
więc ta sieć nie będzie działać.
Przeróbmy to i stwórzmy węższą sieć.
Właśnie to chciałam powiedzieć.
To kupa pracy.
Gdy to zrobimy, nie będzie odwrotu.
Spróbujmy czegoś nowego, bo utknęliśmy na złej odpowiedzi.
Jeśli się nie uda, to odpadniemy.
Wiem.
Spróbujmy.
To kimchi nie jest tak sfermentowane jak ostatnio.
Mówiłam, żeby dłużej postało.
Od razu wstawiłaś je do lodówki.
- Czemu mnie obwiniasz? - Wyjmę je.
Rety, świat schodzi na psy.
Co taki sprawny facet robi na tej zabawce?
Ojejku.
Co? Dlaczego…
Co zrobimy? Pewnie cię usłyszał.
Nic nie mówiłem.
Czy wiedzą państwo, gdzie mieszka pan Nam Do-san?
- Kim pan jest? - Jestem Alex.
Przyjechałem z San Francisco, żeby spotkać się z panem Namem.
Świetna wymowa.
San Francisco? Tam jest Dolina Krzemowa?
Jestem
ojcem Do-sana.
- A to… - Jego mama.
Ojejku! Miło państwa poznać.
Przyjechałem do Korei do pracy, więc przyszedłem poznać pana Nama.
Przykro mi, Do-sana nie ma w domu.
Kurczę. A gdzie jest?
Przynieść ci coś do jedzenia?
12. HACKATON SAND BOXA TRANSMISJA NA ŻYWO Z AULI SAND BOXA
Właśnie jem. Nie martw się.
Mama.
Co tu robisz? Nie przeniosłaś się do USA?
Rzuciłam pracę.
- Dlaczego? - Ktoś mi powiedział,
że założyłam firmę tylko dzięki pomocy ojca.
Nikt nie uznawał moich zasług, więc odeszłam.
Chcę zacząć od nowa.
Rozumiem.
Więc teraz nie potrzebujesz trzech lat.
Słucham?
Powiem szczerze, że nie odnoszę sukcesów jak In-jae.
Przyznaję. Ale ona jest ode mnie trzy lata starsza.
Więc daj mi trzy lata.
Prześcignę ją.
Załóżmy się o 10 000 wonów. Co ty na to?
Musisz bardziej się postarać.
Musisz dostać się do Sand Boxa, żebyśmy mogły konkurować.
Twoi deweloperzy wydają się zagubieni.
Zawsze podejmujesz złe decyzje.
Wybrałaś Nam Do-sana i zostałaś z tatą.
Zamknij się.
Poczekamy, zobaczymy. Czas pokaże, która podjęła złą decyzję.
Masz rację. Czas pokaże.
My też używamy danych o piśmie odręcznym banku Jeonghan.
Mówię ci to, bo tak trzeba.
Mamy wynik.
- Macie wynik? - Właśnie do ciebie pisałem.
Jak wyszło? Powiedz. Jaka jest trafność?
Ponad 99,8%.
Dzięki Bogu.
Dal-mi, ty płaczesz?
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Szuka pani czegoś?
Szukam
wśród uczestników tej dziewczynki.
Jest tutaj?
Bierze udział w hackatonie.
Tak?
- Naprawdę? - Tak.
Zaprosiła ją pani?
Rety, nie. Dowiedziałam się przypadkiem.
Pewnie nie ma pojęcia,
że była inspiracją do powstania Sand Boxa.
Kto to?
Powiem ci, jeśli się dostanie.
Niedługo rozpoczną się prezentacje.
- Już? Chodźmy. - Wszyscy uczestnicy…
- Tak, chodźmy. - …i sędziowie
proszeni są na aulę główną.
Pani Yoon, proszę iść. Spotkamy się na miejscu.
Dobrze.
Ile to minęło?
Ponad dziesięć lat, prawda?
Tak.
In-jae też tu jest.
Tak.
Dal-mi tak samo.
Tak.
Co za zrządzenie losu.
Pewnie mnie nienawidzisz.
Oczywiście.
Nie chcę cię widzieć.
Jaka matka lubiłaby synową,
która opuściła jej syna?
Przepraszam.
Jaka była Dal-mi,
gdy dorastała?
Pewnie było jej ciężko.
Tak, było.
Dal-mi dostała się na studia, a ja sprzedałam swoją budkę,
żeby opłacić jej czesne.
Gdy to zrobiłam,
rzuciła studia i pracowała dorywczo,
żeby kupić mi nowe stoisko.
Kiedyś
złamała nogę
podczas pracy w spożywczaku.
Bardzo mnie to zmartwiło,
więc…
powiedziałam jej tak.
Wiesz co?
Powinnaś odejść ze swoją matką.
Nie musiałabyś przez to przechodzić.
Twoje dni wypełnione byłyby słońcem i tęczą.
Babciu, tata powiedział mi,
że gdyby codziennie było słonecznie, to świat byłby pustynią.
Potrzebujemy deszczu i śniegu,
żeby kwiaty i pyszne owoce jak mandarynki mogły rosnąć.
Jest cudowną, młodą damą.
Jestem dumna, że jest moją wnuczką.
Nie martw się o nią.
Nie zrobiłam tego dla ciebie,
ale możesz to wziąć.
Kiedyś…
lubiłaś moją sałatkę z korzenia rozwaru na ostro.
Dziękuję, mamo.
Ojejku.
Dobry chłopcze, też tu jesteś?
- Proszę usiąść tutaj. - Rety.
Ojejku.
Musi kupić pani sobie nowe buty. Co to?
- No co? Wyglądają jak nowe. - Rety.
Oślepła pani? Tak wyglądają nowe buty?
Czemu mi pani nie powiedziała?
Pomógłbym z czesnym Dal-mi.
Albo nie…
Nie powinna mi była pani dawać tych 70 milionów wonów.
Rety, ty znowu o tym.
Miałam zabrać twoje pieniądze?
Przestań gadać bzdury. Idę sobie.
Żałuje pani?
- Żałuję? - To znaczy…
Dal-mi mogła pójść na studia zamiast mnie.
Zatrzymałaby pani swoją budkę.
„Żałuję, że mu pomogłam”.
Na pewno pani tego żałuje.
Nigdy tego nie żałowałam.
Żałuję, że nie było inaczej.
Szkoda, że wcześniej cię nie poznałam.
Wtedy
gralibyśmy w święta w karty
i robiłabym ci gimbap na wycieczki szkolne.
Gdyby ktoś ci dokuczał,
rozmawiałabym z jego rodzicami,
krzyczała, że źle wychowują swoje dziecko, walczyłabym o ciebie.
Wiem, że nie zastąpię ci rodziców,
ale zawsze mogłam być wścibską staruszką z sąsiedztwa.
Trochę mi przez to smutno.
Cholera. Czemu pani smutno?
- Niech pan spróbuje, są pyszne. - Dong-cheon.
Tak?
- Zdejmij koszulkę. - Nie mam nic pod spodem.
- Zdejmuj ją. - Tak nie można.
Nie, rety. Boże.
Ojejku.
- Co on robi? - Rety.
I wyjdź na środek sceny.
Będzie w środku, a one rozłożą się nad nią…
Fajne, dobry pomysł.
A ten obrazek…
też zostanie wyświetlony?
- Tak, z etykietami. - Co?
- Będą tutaj. - Pod spodem.
- Tak. - Mogą być niżej?
- O tak? - Tak.
Ten obrazek pokażemy na końcu.
- Tak, będzie dobrze. - Podoba mi się. Zróbmy to.
Co jest?
Zauważyliśmy,
że prezesi raczej nie występują.
No i?
Ty przedstaw nasz pomysł zamiast Dal-mi.
Dlaczego?
Widziałeś. Ona nawet nie wie, czym jest parametr.
Nasza przyszłość nie może zależeć od niej.
Nawet nie studiowała. Jak wytłumaczy ludziom AI?
Ludzie mówili to samo o nas. Zapomnieliście?
Jasne, że nie. Pamiętam, jakby to było wczoraj.
I mówicie coś takiego?
Patrzycie na nią z góry, gdy wiecie, co to za uczucie?
Mówimy, bo wiemy! Jesteśmy nieudacznikami. Jeśli nasza prezeska też taka jest,
te nadęte dupki wezmą nas za żart.
Przestań.
Hej.
Będzie po nas, jeśli się nie dostaniemy.
Wrócimy do tego zagrzybionego pokoju? Nie zgadzam się!
Dobra, ja to zaprezentuję.
Jeśli tak, to naprawdę będzie po was.
- Czyli co? Dal-mi nas zbawi? - Tego też nie gwarantuję.
- To dlaczego… - Ale
mogę zagwarantować, że wy polegniecie.
Czy wy, samozwańczy eksperci od AI, w ciągu ostatnich dwóch lat
sprzedaliście komuś pomysł i zdobyliście na niego fundusze?
Dzisiaj nagle cudem się wam uda?
Skoro jesteście tacy zdesperowani,
znajdźcie jakieś inne rozwiązanie. Tak będzie rozsądnie.
A jeśli ona to złe rozwiązanie? Będzie po nas.
To ja w was zainwestuję.
Co?
Będziecie mieć plan B na wypadek porażki.
Zadowoleni?
Tak będzie lepiej.
Dlaczego to robisz?
Już pora. Wracajmy do środka.
Chodźcie.
Witajcie, jestem Yoon Seon-hak.
W końcu intensywny 50-godzinny hackaton Sand Boxa
dobiegł końca.
No dobrze. Teraz pora na was,
żebyście przedstawili swoje pomysły potencjalnym inwestorom.
Powitajmy pierwszy zespół.
Cześć. Wymyśliliśmy serwis, który analizuje zainteresowania dzieci
i znajduje im najlepszą szkołę.
Nazywamy się Kumata Mama.
SĘDZIOWIE
KUMATA MAMA
Oczy Anioła łączą osoby niedowidzące
z wolontariuszami, którzy zapewniają im wsparcie.
Na pomysł wpadł nasz designer,
którego rodzeństwo niedowidzi.
Czasami nie wiemy, ile pieniędzy dać komuś w kopercie.
Nasza usługa, Jak Dużo,
analizuje użycie telefonów
i proponuje kwotę na podstawie naszej relacji z daną osobą.
Niedługo zostanie wprowadzony
nowy system numeracji tablic rejestracyjnych.
Żeby się do tego przygotować, stworzyliśmy system rozpoznawania…
Żeby się upewnić…
- Co do… - Co się dzieje?
- O nie! - Ale słabo.
- Chłopaki… - Już po nich.
- O nie. - Żal mi ich.
- Ciężko pracowali, ale to za mało. - Słabo.
Ciężka praca to za mało. Trzeba dobrze ją wykonać.
Dziękuję.
Sprawdzę to szybko. Mogę?
- Tak. - Zobaczmy.
Niech wstęp będzie zwięzły, ale mocny.
Gdy chcesz coś podkreślić, to mów powoli.
To skróć.
Kolejny zespół to numer 17, Samsan Tech.
- Musisz mieć czas… - Prezeska Seo Dal-mi.
Ale się denerwuje.
Nie mogę na to patrzeć.
SĘDZIOWIE
Miło was poznać.
Jestem Seo Dal-mi, prezeska Samsan Tech.
Chcemy ulepszyć świat, używając sztucznej inteligencji.
Powiedzcie mi coś.
Czy bliźnięta jednojajowe mają taki sam charakter pisma?
Zakładam, że nie.
Mylę się? Mają taki sam?
Poprawna odpowiedź to…
Nie, mają różne.
Centrum badawcze w USA odkryło,
że nawet bliźnięta jednojajowe mają różne charaktery pisma.
Charakter pisma nazywany jest odciskiem mózgu,
bo nie ma dwóch takich samych.
Dlatego organizacje takie jak banki, prokuratura,
Krajowy Zakład Kryminalistyki
czy Krajowy Urząd Skarbowy używają ich w celu weryfikacji.
Idzie jej lepiej, niż się spodziewałem.
Wiem! Jak na razie jest najlepsza ze wszystkich przedstawiających.
Jednak podpis łatwo jest sfałszować.
Takie przestępstwa wynoszą osiem procent,
ale jest za mało specjalistów, którzy potrafią je wykryć.
W sądzie zarejestrowanych jest takich 20.
Rozumiem!
Mogą wygrać.
A jeśli sztuczna inteligencja uzupełni te braki?
Jeśli nauczy się prawdziwego charakteru pisma
oraz sfałszowanego, wykorzystując uczenie maszynowe,
będziemy mogli znaleźć pewne wzorce.
W Samsan Tech znaleźliśmy odpowiedź
na te pytania podczas trzydniowego hackatonu.
Spójrzcie na ekran.
Pewnie jest świetna.
Chwaliliście się nią w biznesplanie.
Ale co z tego? Nie macie czym skusić inwestorów.
PONIEWAŻ, STOPNIOWO
Ale super.
Rety.
Jaki macie model biznesowy?
Jak wygenerujecie zyski? Nie macie pomysłu.
AI przeanalizowała każdy podpis i charakter pisma
z 10 000 rekordów bazy testowej banku Jeonghan
i określiła ich autentyczność.
Trafność wyniosła 99,8 procent.
Tak! Brawa dla niej!
Na miejscu Yong-sana i Chul-sana
kazałbym ci zrekompensować mi ostatnie dwa lata mojego życia.
Zgadza się, 99,8 procent.
Przez ostatnie trzy dni patrzyłam, jak nasz zespół dążył do takiego wyniku,
i nie mogłam zmrużyć oka.
Charakter pisma to początek.
Tę technologię można wykorzystać na wiele sposobów.
Bezpieczeństwo, diagnostyka, inteligentne fabryki i auta autonomiczne.
Samsan Tech to umożliwi,
a ja cieszę się, że w tym uczestniczę.
Ja też!
Mamy nadzieję, że nasza ekscytująca podróż rozpocznie się w Sand Boxie.
Dziękuję.
DZIĘKUJEMY
To nasza prezeska!
- Jesteś super! - Najlepsza!
- Stary, udało nam się. - Udało się!
Było nieźle.
Hej!
Dal-mi.
Jak mi poszło? Coś przekręciłam?
- Widać było, że się stresuję? - Byłaś ekstra.
Nikt nie zrobiłby tego lepiej.
- Naprawdę? - Tak.
Rety, dziękuję.
Stresowałam się, że coś zepsuję.
Świetnie ci poszło.
Chodź.
Witajcie. Jestem Won In-jae,
prezeska firmy Injae.
Też wykorzystaliśmy dane banku Jeonghan,
ale wymyśliliśmy inny serwis.
Również opiera się na sztucznej inteligencji,
ale podeszliśmy do niego bardziej kreatywnie.
Rety, to niemiłe.
Co? Mówi, że nasza usługa nie jest kreatywna?
Wiedziałeś, że pracują nad fontami?
Tak.
To trzy fonty, które można ściągnąć z internetu.
Można używać ich do celów prywatnych,
ale jeśli wykorzystamy je na ulotkach
albo na filmiku na YouTube’a…
Denerwuje się.
Przepraszam.
Naruszymy prawa autorskie.
Wydaje się to błahe, ale złamiemy prawo.
Żeby zaprojektować nowy font,
dziesiątki designerów muszą pracować nad nim miesiącami.
Jeden projekt wymaga 11 172 różnych znaków.
Zaprojektowanie wszystkich po kolei może kosztować od 100 milionów
do miliarda wonów. To wielki projekt.
- I bardzo drogi. - Hej.
A jeśli powiem wam, że stworzymy nowy font
z jedynie 256 znakami, to co wy na to?
Trudno w to uwierzyć, prawda?
Ale w firmie Injae zebraliśmy przy pomocy OCR zestaw danych
i zrobiliśmy coś, co wydawało się niemożliwe.
- Rety, to niesamowite… - Przestań.
To kolekcja nowych fontów, które stworzyliśmy przez trzy dni,
używając 100 próbek charakteru pisma z danych banku.
Gdybyśmy mieli stworzyć je w standardowy sposób,
zajęłoby nam to co najmniej trzy lata.
I oczywiście byłoby to bardzo drogie.
Jednak firma Injae stworzyła te 100 fontów
w mniej niż 40 godzin.
- Rety. - Nieźle.
Możecie stworzyć swój wyjątkowy font,
używając 256 ręcznie zapisanych liter
- i… - Chwileczkę.
Mam ciekawe pytanie.
To przewodniczący Won Du-jeong?
Tak. Co tu robi ojciec Won In-jae?
Nie podoba mi się to.
Słucham.
Zespół, który przed chwilą wystąpił. Gdzie oni są?
Jesteście.
Samsan Tech stworzyło algorytm, który wykorzystuje sztuczną inteligencję
do szukania fałszerstw.
Zgadza się.
A wasza technologia tworzy nowe fonty, wykorzystując istniejące pismo.
Tak.
Co będzie, jeśli to połączymy?
Tylko ja jestem ciekawy?
Co będzie, jeśli sprawdzimy font stworzony przez firmę Injae
algorytmem Samsan Tech?
Wykaże, że jest podrobiony?
Tak, oczywiście.
To sprawdźmy, czy tak będzie.
To walka między włócznią i tarczą, no nie?
SĘDZIOWIE
Proszę, wykryj to.
Proszę…
PRAWDA
Technologia firmy Injae pokonała algorytm Samsan Tech.
PRAWDA
SĘDZIOWIE
No dobrze. Odrzuciliśmy niektórych kandydatów
do 12. programu rezydenckiego.
Mamy problem z ostatnim zespołem.
Mają taki sam wynik. Nie wiem, który wybrać.
Ja ich nie oceniłem.
- Alex. - Alex?
Nie jesteś Koreańczykiem? Co to za imię?
Jest z 2STO z USA.
Naszego największego partnera strategicznego.
2STO!
Poznałem kogoś ważnego z waszej firmy.
Jakie było jego stanowisko?
2STO nie ma struktury hierarchicznej.
Tak też powiedział.
- Alex, podjąłeś decyzję? - Tak.
Przepraszam was.
Wszystko popsułem.
O czym ty mówisz?
Staraliśmy się. Daliśmy z siebie wszystko.
Właśnie! Nie szkodzi. I tak ktoś nam pomoże.
Pan Han.
Pozwolimy mu zainwestować?
Czemu nie?
Martwmy się, czy się nie wycofa.
No to niech tak będzie.
Jeszcze tu jesteście?
Nie ogłosili wyników.
Chyba nie liczycie, że przejdziemy.
Raczej nie.
Zostaniemy na wszelki wypadek. Może nas wyczytają, a nas nie będzie.
Tego nie chcemy.
Naprawdę się nie rozumiemy.
Nienawidzę ludzi, którzy nie znają swojego miejsca.
To po co do nas dołączyłaś, skoro nas nienawidzisz?
Żeby nas wkurzać?
Też się zastanawiam. Musiało mi odbić. Ta kretynka mnie namówiła.
Jak pani Seo cię przekonała?
Mówiła, jak bardzo wasz zespół mnie potrzebuje.
Zapytałam czemu, a ona powiedziała…
Dlaczego ja? Podaj mi powód. Zdecyduję, gdy go usłyszę.
Dobrze.
Nie ukończyłam studiów.
Nie mam kwalifikacji.
Cudem zostałam prezeską.
Co? Chcesz mnie przekonać czy nie?
W moim zespole jest utalentowany deweloper.
Odrzucił propozycję świetnej specjalistki
- i wybrał mnie. - Odbiło mu?
Pewnie teraz tego żałuje.
Nie. Jeszcze nie.
Nie żałujesz podjętej decyzji, gdy ją podejmujesz.
To przychodzi później.
Bo widzisz, nigdy nie żałowałam podjętych decyzji.
Starałam się, żeby tak nie było.
Więc jestem pewna, że on też nie będzie żałował.
To nic. Mogę padać na kolana nawet tysiąc razy.
Mogę zrobić wszystko i zrobię.
Była taka zdesperowana,
a ja chciałam poznać tego „utalentowanego dewelopera”.
Nie jest wyjątkowy.
Może Dal-mi też żałuje podjętej decyzji?
Gdzie jest Dal-mi?
Widziałem, jak tam szła.
Nam Do-san.
Hej, znalazłeś Dal-mi?
Co?
Dal-mi dostała się na studia, a ja sprzedałam swoją budkę,
żeby opłacić jej czesne.
Gdy to zrobiłam,
rzuciła studia i pracowała dorywczo,
żeby kupić mi budkę z corn dogami.
Dal-mi mogła pójść na studia zamiast mnie.
Zatrzymałaby pani swoją budkę.
Jesteś tutaj.
Nie zauważyłem cię. Chciałem usiąść.
Co za zbieg okoliczności.
Pójdę już.
Panie Han, chwileczkę.
Przepraszam, jestem teraz zajęty.
Dziękuję.
Tak bardzo nam pan pomógł.
Przepraszam, że rezultat był słaby.
Nie musisz mi dziękować. I nie przepraszaj. Muszę lecieć.
Mam wiele pytań.
Czekałam, żeby je zadać.
Wiem, dlaczego Do-san mnie okłamał.
Spotkaliśmy się po 15 latach,
chciał mi zaimponować, ja jemu tak samo.
Cieszę się, że też tak się czuł, i to rozumiem.
Jasne.
Ale pana nie rozumiem.
Ciągle o tym myślę, ale nie wiem, dlaczego pan kłamał.
Czemu to pan zrobił?
Dlaczego tak bardzo pan nam pomógł, mimo że musiał kłamać?
No bo…
Ja…
Dal-mi! Dal-mi.
- Dal-mi. - Hej, Do-san.
Dostaliśmy…
się.
Co?
- Naprawdę? - Tak.
Spójrz na ekran.
„Samsan Tech”. Widzisz?
Nadal nie wierzysz?
ZWYCIĘZCY 12. PROGRAMU REZYDENCKIEGO INJAE, SAMSAN TECH
15. OLIMPIADA MATEMATYCZNA ZWYCIĘZCA NAM DO-SAN
Wygrał olimpiadę matematyczną?
Tak, ustanowił rekord jako najmłodszy zwycięzca.
Rozumiem.
Sprawdziłam tę firmę.
To siódma najbogatsza firma na świecie.
Co?
To życiowa szansa dla Do-sana.
Gdzie jest ten gnojek?
Zachowuj się. Nie palnij głupstwa.
Zaprezentujmy mu mocne strony naszego syna.
- Tylko mocne strony. - Nic więcej.
ZŁOTY MEDALISTA NAM DO-SAN
Do-san to głupiec.
Nigdy w życiu nie był zachłanny.
Taki już się urodził.
Wiesz,
dlaczego nie wisi tu jego złoty medal?
- Wiesz? - Nie wiem.
- Nie, nigdy. - To imponujące.
Dlaczego płaczesz?
Przegrałeś z dzieckiem. Nie wstyd ci?
Masz.
Ja go nie potrzebuję.
Rozumiem, gdyby to było coś innego,
ale oddał mu swój złoty medal.
Był taki mądry,
że przeskoczył liceum i poszedł od razu na studia.
Ale nawet tam…
Hej, jesteś na studiach.
Pokonał cię trzynastolatek.
Rety.
Celowo odpowiadał źle na pytania, żeby innym nie było głupio.
W końcu go wyrzucili i wrócił do liceum.
Woli przegrywać,
bo lepiej się wtedy czuje.
Dlatego ma przezwisko „Żyjący Budda”.
„Żyjący Budda”?
Nie interesują go rzeczy materialne czy sława.
Jest zachłanny tylko w jednym.
W czym?
W jedzeniu.
- Jedzeniu? - To obżartuch.
Bo wiesz,
Do-san jest mądry jak Steve Jobs czy Bill Gates,
ale brak mu ambicji. Dlatego jest teraz w rozsypce.
Gdy stanie się ambitny,
to wszystko się zmieni.
- Alex, podjąłeś decyzję? - Tak.
Bez wątpienia wybieram Samsan Tech.
Samsan Tech?
Dlaczego?
Sprawdziłem ich algorytm
i biorąc pod uwagę, jak mało mieli czasu,
to jest on niesamowity.
Może mi się wydaje…
ale widzę coś wyjątkowego.
Ja pierwszy go dostrzegłem,
więc ze mną zrobi pierwszy krok.
Dostaliśmy biuro.
Pan Han ma być mentorem Samsan Tech.
Pani Seo, wkurza mnie pani.
- Będę twoim niezawodnym Szerpą. - Boli.
Tak jak pani tata wysypał ziemię piaskiem, zrobię wszystko, co mogę.
Pewnie się zmówiliście, żeby zabrać moje udziały.
Największym problemem jest to, że prezeska nie rozwiąże tej sytuacji.
Pani Seo, to pani jest problemem.
Dlaczego nam pomogłeś.
Chcę dziś powiedzieć prawdę Dal-mi.
Napisy: Kamila Krupiński