(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
(ตอน 5)
ชอลซาน หมอนั่นเป็นอะไร
เป็นอะไร หา
เดตแรกก็ราบรื่นดีนี่ ถักทำไม
มีอะไรให้เครียดหรือไง
หือ
- ชอลซาน - อือ
- ไม่มีอะไร - โอ๊ย
มีอะไร พูดมา
เปล่า
โอ๊ย เป็นแบบนี้อีกแล้ว
พูดมาสิ
คือฉันถามดัลมีมาน่ะ
- ว่าทำไมถึงชอบฉัน - แล้วเธอว่าไง
ฉันว่าดัลมีต้องสายตาไม่ดีแน่ๆ
ขอโทษที
ก็คือว่า นาย
เป็นรักแรกของฉัน…
"รักแรก" เหรอ
ถ้าให้พูดกันตรงๆ นั่นหมายถึงฮันจีพยองนี่
แล้วฉันก็ถามว่าชอบเพราะอะไรอีก
จดหมายของนาย
ช่วยปลอบโยนฉันมาแสนนาน
นั่นก็ฮันจีพยอง ไม่ใช่นายอีก
ไม่สิ ไม่มีอะไรเกี่ยวกับนายเลยเหรอ
มือฉัน
มือนายใหญ่และเท่มาก
มีแค่มืออย่างเดียว
- โดซาน - หือ
ในขณะที่มนุษย์ เปลี่ยนจากการเดินสี่ขา
มาสู่การเหยียดยืนสองขา สมองก็เริ่มพัฒนาด้วย
ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะพอสองขาหน้า ไม่มีอะไรให้ทำ มันเลยกลายเป็นมือไง
ขณะที่ใช้มือ สมองของมนุษย์ก็พัฒนา
และได้สร้างเครื่องมือขึ้นมา เกิดวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ด้วย
นายต้องการจะสื่ออะไร
ปัดโธ่ หนุ่มวิศวะคุยกันไม่รู้เรื่อง แบบนี้ก็แย่น่ะสิ
ก็จะบอกว่าไม่ใช่เพราะ "แค่มือ" แต่มือหมายถึงทุกสิ่ง
มือคือสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุด แบบนั้นใช่ไหมล่ะ
ถูกต้อง
(เหตุผลที่มนุษย์ฉลาดที่สุด เพราะมนุษย์มีมือ - แอแนกแซเกอเริส)
จริงนะ เขาจับมือหนู มือหนูเนี่ย
อะไรของแก จับมือแล้วมันทำไม
โธ่ ก็พี่น่ะมายืนต่อหน้าโดซาน แล้วก็พูดแบบนี้
เลือกมาสิคะ ฉัน หรือซอดัลมี
แล้วย่ารู้ไหมว่าโดซานพูดว่าไง
ช่วยมาเป็นประธาน ให้ซัมซานเทคของเราได้ไหม
เขาพูดแบบนั้น แล้วยื่นมือมาให้หนู แทนที่จะเป็นพี่
ย่า
มือนั้นน่ะ…
มือนั้น
เท่ที่สุดในโลกเลย
เพ้อเจ้อจริง มือเขาเท่มากงั้นสิ
เท่มากจริงๆ
หนูไม่ใช่คนสำคัญสักหน่อย
หนูไม่ได้สำคัญเลย ทำไมเขาถึงจับมือหนูแทนพี่
ถึงจะเป็นมือ ก็มากไปอยู่ดี
ฉันไม่ได้มีอะไรดีสักหน่อย
ใช่ไหม
ย่าคะ
หนูชักจะโลภขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ
ตอนแรกหนูเริ่ม เพราะอยากเอาชนะพี่เรื่องพ่อ
แต่ตอนนี้หนูโลภขึ้นมาแล้วจริงๆ
ฉันรู้ดีว่ามันเกินเอื้อม
แต่ฉันก็ชักจะหวังมากขึ้นทุกที
แล้วก็จริงจังมากขึ้นกว่าเดิมด้วย
(แฮกกาธอน)
(คำผสมระหว่าง "แฮกกิ้ง" และ "มาราธอน")
(กิจกรรมที่ผู้แข่งขันรวมทีมกัน สร้างโมเดลธุรกิจในเวลาจำกัด)
(ตอน 5)
(แซนด์บอกซ์ รุ่น 12 แฮกกาธอน)
นับแต่นี้ไป ประตูนรกสามวันสองคืน ได้เปิดออกแล้วสินะ
แต่ไม่ใช่เรื่องของผมหรอก เรื่องของคนอื่นเขา
เฮ้อ
รู้ใช่ไหมครับ ปีที่แล้ว ผมไปเป็นพี่เลี้ยงอยู่สามวันสองคืน
แล้วกลับมานอนป่วยอยู่สี่วันสามคืน
เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ แต่ไม่ได้อะไรตอบแทนสักอย่าง
ไม่ควรไปเลย ว่าไหมครับ
หัวหน้าทีม
หัวหน้าทีมครับ
อ้าว หายไปไหนแล้วล่ะ
(เอสเอช เวนเจอร์ แคปิตอล ห้อง 801)
นี่ครับ
ไปที่โต๊ะหมายเลข 36 ได้เลยครับ
รู้ใช่ไหมครับ ทุกครั้งที่ได้สมาชิกเพิ่ม
ให้สแกนคิวอาร์โค้ดส่งมาด้วย
ค่ะ รับทราบค่ะ
ส่วนอาหารว่างเราเตรียมให้ไม่จำกัด
เลือกทานได้ ตามสบายครับ…
นี่ เอาไป
เอาใส่กระเป๋านายไปด้วย
ขนาดของว่างยังเหนือชั้นเลย
นี่ เป็นแรงจูงใจได้เลย เราจะได้กินอะไรแบบนี้ทุกวัน
ฉันโคตรจะอยากเข้าแซนด์บอกซ์เลย
ฉันก็อยากอยู่ที่นี่จนวันตายเลย
เอานี่ไปให้หมด
โดซาน
ฮะ
ก้มลงหน่อย
เก็บเยลลี่ไว้กินคนเดียวนะ อย่าแบ่งใคร
มันหมดเร็วเพราะอร่อยมาก
เข้าใจแล้ว
ประธานซอ เราต้องหาสมาชิกอีกคน ใช่ไหมครับ
- ใช่ค่ะ ต้องหาอีกคน - กำหนดเกณฑ์การเลือกหรือยังครับ
สำหรับฉัน ฉันคิดว่าการหาสมาชิกผู้ก่อตั้ง
นิสัยสำคัญกว่าคุณสมบัติค่ะ
เหนือสิ่งอื่นใดคือ ฉันอยากได้คนที่มีแรงบันดาลใจ
แล้วก็ พยายามแก้ไขปัญหา อย่างมุ่งมั่นและไม่ย่อท้อ
เป็นคนที่มีพลังและฮึดสู้ใหม่ได้ง่าย อะไรแบบนั้น
โดซาน โดซานล่ะ…
- คุณบอกเธอไปมากแค่ไหนครับ - อะไรนะครับ
บอกมาครับ ว่าซอดัลมีจับได้ถึงเรื่องไหนแล้ว
คุณห่วงว่าจะจับได้เรื่องไหนล่ะครับ
เรื่องที่ผมไม่ใช่นักธุรกิจมือทอง
หรือว่าเรื่องที่จดหมายจากรักแรกนั่น เป็นของปลอมล่ะ
จับได้เรื่องจดหมายด้วยเหรอครับ
จดหมายนั่นยังได้ผลอยู่ครับ
พอรู้ว่าคุณไม่ใช่นักธุรกิจมือทอง เธอผิดหวังมากไหมครับ
เปล่าครับ เธอชอบใจด้วยซ้ำ
ชอบเหรอ ไม่โมโหหรอกเหรอ
ครับ
แล้วกับผมล่ะ เธอบอกว่าผมประหลาดไหมครับ
การที่ผมมีส่วนร่วมในการจัดฉาก และคอยชี้นำแบบนั้น
- เธอน่าจะอยากรู้เหตุผลนั่นนะ - หัวหน้าทีม
เธอไม่ได้พูดถึงเรื่องหัวหน้าทีม แม้แต่น้อยนิดเลยครับ
- เหรอครับ - ครับ
หลังจากนี้ ไม่จำเป็นต้อง ให้ผมยืมรถหรือนาฬิกาแล้ว
- คุณไม่ต้องสนใจแล้วก็ได้ - ไม่สนได้ยังไง
ตอนนี้ คุณอยู่ทีมเดียวกับซอดัลมี ถือนี่ไว้แป๊บหนึ่ง
แถมพี่สาวที่เป็นเหมือนศัตรูเธอ ก็อยู่ที่แซนด์บอกซ์ด้วย
ถ้าเกิดพี่สาวผ่าน แต่เธอตกรอบ เธอคงเจ็บปวดมากแน่ๆ
- นี่มันอะไรกันครับ - ก็นั่นน่ะสิ
ผมก็อยากรู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่
คนที่ระดมทุนได้หลายแสนล้านอย่างผม ทำไมถึงมาใส่เสื้อแบบนี้อยู่
แถมยังเป็นพี่เลี้ยงแฮกกาธอนอีก
นักข่าวต้องมากันเยอะแน่
ถ้าไม่โดนถ่ายรูปก็คงดีสิ
พอแค่นี้เถอะครับ จากนี้ผมจัดการเอง
โอ๊ย น่ากลัว คำพูดนั้นน่ากลัวสุดเลยแฮะ
ที่คุณอยู่ในสภาพนี้ เพราะไม่รู้เหรอ
ถ้าผมเป็นคิมยงซาน หรืออีชอลซาน
ผมคงเรียกค่าชดเชยจากคุณ สำหรับเวลาสองปีที่ผ่านมาแล้วล่ะ
ทำไมครับ โกรธเหรอ แค้นเหรอครับ
ครับ ก็นิดหนึ่ง
อะไรน่ะ
แต่ว่าตอนนี้…
คุณไม่มีสิทธิ์โกรธหรอกนะ เพราะมันเป็นเรื่องจริง
ในอนาคต ถ้าเกิดได้เข้าแซนด์บอกซ์ ผมจะให้โอกาสคุณโกรธ
โอ๊ย น้ำตาลตกพอดี
นี่ของผมนะครับ
เดี๋ยวนะ ไหนดูซิ
เป็นอะไรของเขา
อ้าว โดซาน
ฉันตามหานายตั้งนาน
(พี่เลี้ยง)
เอ่อ หัวหน้าทีมฮัน
ฉันมีเรื่องอยากถามพอดีเลยค่ะ
คือว่า ผม เอ่อ…
ตอนนี้…
ดงชอน มีอะไรเหรอ
- มีเรื่องอะไรเหรอ - อะไรนะ
เรียกฉันเหรอ ขอตัวสักครู่นะครับ
- ว่าไง - มีอะไรคืออะไรครับ
มีอะไร หือ
- นี่หัวหน้ามาเป็นพี่เลี้ยงเหรอ - โอ๊ย โธ่
ต้องรีบแล้วล่ะ มีเรื่องจะคุยสินะ
โทษทีนะครับ ไปกันเถอะ มีอะไรล่ะ ว่ามาสิ
ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นก็น่าจะบอกกันสิ
จะถามอะไรเขาเหรอ
ก็ว่าจะถามอะไรนิดหน่อยน่ะ
ไปกันเถอะ
อ๋อ แบบนี้นี่เองสินะ
ขอโทษที ถ้ามีเรื่องแบบนั้น ก็ควรเรียกฉันสิ
ทำไมเพิ่งมาบอกกัน
โอ๊ย จะบ้าตายจริงๆ
คืออะไรครับ เรื่องที่ว่าน่ะ
เรื่องใหญ่เหรอครับ ผมทำอะไรผิดอีกแล้วเหรอครับ
ไม่ได้การแล้ว
ถืออันนี้ไว้แป๊บหนึ่ง
อ้อ นายถอดแจ็กเก็ตนั่นมาหน่อย
- ดงชอน - ครับ
เป็นพี่เลี้ยงแทนฉันนะ
หือ ทำไมผมต้องเป็น เดี๋ยวครับๆ
- ทำไมผมต้องเป็นพี่เลี้ยงด้วยครับ - ฝากด้วยนะ
เดี๋ยว มาฝากอะไรกันเล่า…
ครับ
โอ๊ะ
ใครกันเนี่ย
คิมยงซาน อีชอลซาน
- ฮยอนกับจอง - ฮยอนกับจอง
โอ้โฮ ไม่เจอกันนานแค่ไหนแล้วเนี่ย
เจอกันที่นี่เฉยเลย
นั่นสิ ยินดีที่ได้เจอนะ
ตายแล้ว ฮยอน นายดูเท่ขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย
มานี่มาๆ
จองก็มาด้วยเหรอ
ทีมพวกนายคนครบแล้วเหรอ
อือ โชคดีที่ ได้เข้าร่วมกับทีมที่เก่งที่สุดน่ะ
- เก่งที่สุดเหรอ - เก่งที่สุดเหรอ
(อินแจคอมปะนี)
สองคนที่สีสันสดใสนั่น เป็นนักพัฒนาเหรอ
อ้อ สองคนนั้นเป็นฝาแฝดกัน
เป็นนักพัฒนาที่เก่งสุด ในสายปัญญาประดิษฐ์เลยล่ะ
- เก่งสุดเลยเหรอ - อือ
พวกเขาจะมาทำไม ไม่ได้สนใจจะเริ่มทำธุรกิจสักหน่อย
ฉายาพวกนั้นคือนักล่าครับ นักล่า
นักล่า หมายถึงนักล่าสัตว์น่ะเหรอ
ครับ ตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว พวกเขาเข้าร่วมทุกการแข่งขัน
รวมถึงแฮกกาธอนด้วย
พวกเขาจ้องแต่จะชิงเงินรางวัล แต่ก็ไม่สร้างธุรกิจสักที
เหมือนพวกกินแล้วชักดาบน่ะ
พวกนั้นน่ะเลวทรามของแท้
คนที่อยากเริ่มธุรกิจด้วยใจจริง ต้องมาท้อแท้เพราะพวกเขา
ไม่แน่คงได้เงินไปหลายร้อยล้านแล้ว
ความสามารถไม่ธรรมดาแฮะ นับว่าเป็นนักพัฒนาที่มีสไตล์ด้วย
เอ่อ เดี๋ยวก่อนนะ "นับว่ามีสไตล์" เหรอ
นี่ ท่านประธาน พูดแบบนั้นไม่ค่อยน่าฟังเลยนะ หือ
ถ้างั้นสไตล์พวกเรามันทำไมล่ะ หือ
เฮอะ
ก็ได้ พูดกันตามตรง สไตล์พวกเรายังตามหลังเขาอยู่
แต่พวกนั้น ไม่สนใจจะเริ่มต้นธุรกิจสักหน่อย
แล้วก็มีแค่พวกเราที่ชนะการแข่งโคด้า
ถูกต้อง พวกนั้นแค่ระดับประเทศ แต่พวกเราน่ะระดับโลก
เขาระดับโลกมาตั้งแต่มหาวิทยาลัยแล้ว เคยเรียนเอ็มไอทีนี่
สรุปนายอยู่ข้างใครกันแน่ จะกวนกันเหรอ
เอ็มไอทีเหรอ
คุณสมบัติกินขาดมาก
อย่าเพิ่งถอดใจครับ เราแตกต่างกันตั้งแต่คอนเซปต์แล้ว
ใช่แล้ว เราให้ความสำคัญกับนิสัย มากกว่าคุณสมบัติอยู่แล้ว
จริงไหมครับ ท่านประธานซอ
- เราต้องการคนเพิ่มครับ - มีใครอีกไหม
- ไปคุยกันข้างนอกนะ - ได้เลย
ขอโทษนะคะ ขอทางหน่อยค่ะ
ต้องตามหาคนที่มีคุณสมบัติ
คุณสมบัติๆ
(ซัมซานเทค)
(แซนด์บอกซ์)
โอ้ แม่เจ้า
นี่มันน่าทึ่งมากเลยนะ
พอสแกนคิวอาร์โค้ดปุ๊บ ก็มีประวัติพวกเราขึ้นมาปั๊บเลย
นั่นสินะ
(ซอดัลมี จบการศึกษาสูงสุด: มัธยมปลาย)
- โดซาน ยงซาน - มีอะไร
พวกนายรู้ไหมว่าซอดัลมีจบแค่ม.ปลาย
จบม.ปลายเหรอ
กลับไปหาวอนอินแจกันใหม่เถอะ
การตั้งทีมยังไม่จบเลยนี่
ช่างเถอะ ประธานเราคือซอดัลมี
นี่ นายคิดว่าเราควรให้คนที่จบม.ปลาย มาเป็นประธานบริษัทเอไอจริงๆ เหรอ
ถ้าคนอื่นรู้เข้า เขาจะดูถูกเราขนาดไหน
นายกำลังดูถูกเองไม่ใช่เหรอ
ฉันเนี่ยนะ
โธ่ ฉันไม่ให้ค่าพวกที่ ชอบดูถูกคนอื่นอยู่แล้ว
แต่คนอื่นเขาคิดกันน่ะสิ
ฉันก็ไม่ดูถูกเธออยู่แล้ว นายยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ
ถ้างั้นก็โอเค
ไม่ต้องสนใจคนอื่นหรอก แค่เราไม่ดูถูกกันเองก็พอ
เฮ้ย นี่ ฉันขนลุกซู่เลยว่ะ
จู่ๆ ก็มีเสน่ห์ขึ้นมาเฉย
คุณสวยเหลือเกินครับ
ถ้าคุณมาร่วมทีมกับเรา บริษัทต้องสว่างสดใสแน่เลยครับ
มองแต่รูปลักษณ์ ไม่สนความสามารถเลยสินะคะ
แต่ทำไงดีล่ะ
ฉันก็มองที่รูปลักษณ์นะ
คุณจองซาฮา เป็นบุคลากรที่เราตามหาเลยค่ะ
คุณทำได้ทั้งด้านบัญชี กฎหมาย แล้วก็ดีไซน์ด้วย
เราตามหาบุคลากรที่เก่งรอบด้านน่ะค่ะ
งั้นแปลว่าจะให้ฉันทำหลายงาน แต่จ่ายเงินเดือนสำหรับงานเดียวสินะ
คุกเข่าขอ ฉันก็ไม่เอาค่ะ
เธอเป็นใครเนี่ย
ฉันเป็นประธานของซัมซานเทค ชื่อซอดัลมีค่ะ
ฉันมาหาคุณเพราะสนใจประสบการณ์ ไม่ใช่รูปลักษณ์ค่ะ
ฉันไม่เคยคิดที่จะเป็น ประธานที่กินแรงค่ะ
แล้วฉันก็จะไม่ขอให้คุณ ทำงานหลายอย่างด้วยค่ะ
แค่ช่วยดูแลเรื่องดีไซน์ให้ก็พอค่ะ
- นี่เธอตามฉันมาเหรอ - ค่ะ
จะทำตัวน่าสมเพชทำไม
คนเขาจะหัวเราะเยาะเธอนะ ประธานอะไรคุกเข่าง่ายขนาดนี้
คนเขาไม่น่าจะสนที่ฉัน คุกเข่าง่ายๆ อะไรนี่หรอก
แต่น่าจะคิดว่าคุณ เป็นคนที่เยี่ยมยอดมากกว่า
แบบนั้นน่าจะดีต่อคุณไม่ใช่เหรอคะ
ยังมีเวลาเหลือให้ตัดสินใจนะคะ
แต่ถ้าตัดสินใจจวนเวลามากไป คุณจะดูเป็นของเหลือนะ
ทำไมต้องเป็นฉัน
บอกเหตุผลมาสิ ฉันขอฟังก่อนแล้วจะตัดสินใจ
นั่นมัน…
คุณไฟเขียวนี่นา
สวัสดีครับ
อะไรเนี่ย
เชิญทางนี้เลยครับ
เอามานี่ครับ
เอาล่ะ นี่คือนักพัฒนาของซัมซานเทค คุณนัมโดซาน
คุณอีชอลซาน และคุณคิมยงซาน
และคนนี้คือดีไซเนอร์ คุณจองซาฮาค่ะ
อ๋อ เป็นดีไซเนอร์สินะ เราเคยเจอกันใช่ไหมล่ะครับ
นั่นสินะ เคยเจอกันนี่นา
- เหรอ เคยเจอกันที่ไหนคะ - เอ่อ ตอนนั้นที่ร้านหนังสือ
ตอนที่ซื้อหนังสือ ชื่ออะไรนะ
ถามตอบกับแซนด์บอกซ์
ใช่ ตอนนั้นมันเหลือเล่มเดียว
เธอใจดีให้เราจ่าย 10,000 วอน แล้วก็เสียสละอันสุดท้ายให้เรา
หา 10,000 วอนเหรอ
เป็นการซื้อขายที่สมเหตุสมผล และสนองความต้องการของสองฝ่าย
เขาว่ากันว่า
แค่ชายเสื้อเฉียดกัน ก็พรหมลิขิตแล้ว
แต่ดูสิ นี่เราได้มาอยู่ทีมเดียวกันเลยนะ
หยุดค่ะ
ขีดเส้นกันหน่อย ก่อนเริ่มเถอะค่ะ
หลีกเลี่ยงการใช้คำพูดเลอะเทอะ อย่าง "เรา" "พรหมลิขิต" อะไรพวกนั้น
ฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะชอบทีมนี้
แต่ฉันเลือกทีมพวกคุณ เพราะเวลาเหลือน้อย
ซัมซานเทค…
แค่ชื่อก็สยองแล้ว
นี่ไม่ใช่ป้ายสุดท้ายของฉันหรอกนะ
ก็แค่สถานีหนึ่งที่ฉันเฉียดผ่านไป
ตระหนักจุดนั้นไว้ด้วย
ได้สิคะ
เอาล่ะ งั้นเราเริ่มกันเลยไหมคะ
เอาล่ะค่ะ
หมดเวลาสำหรับการตั้งทีมแล้วค่ะ
นับตั้งแต่นี้ไป แฮกกาธอนจะเริ่มขึ้น อย่างจริงจังเป็นเวลา 48 ชั่วโมงค่ะ
เราจะให้ทุกท่านร่วมมือกับทีม
สร้างโมเดลธุรกิจขึ้นมาใหม่ค่ะ
โดยท่านสามารถเลือกใช้
ชุดข้อมูล จีพียู และเอพีไอ
ที่อยู่ในแซนด์บอกซ์ ได้มากเท่าที่ต้องการ
(จีพียู: หน่วยประมวลผลกราฟิกส์ เอพีไอ: ส่วนประสานโปรแกรมประยุกต์)
สุดยอด เราใช้ได้ทั้งหมดเลยเหรอ
"เราเปิดบ่อน้ำมันให้แล้ว เชิญใช้ได้ตามสบาย" แบบนี้สินะ
"จะเอาไปสร้างยางมะตอยหรือไนลอน ก็แล้วแต่" แบบนี้สินะ
โอ้โฮ แซนด์บอกซ์นี่ใจกว้างจริงๆ สมแล้วที่เป็นบริษัทใหญ่
ขอทราบเกณฑ์การคัดเลือกด้วยค่ะ
เกณฑ์การคัดเลือกมีอยู่สองข้อค่ะ
ข้อแรก ภายในเวลาจำกัด คุณจะสามารถ สร้างแผนธุรกิจที่ทำได้จริง
โดยใช้ทรัพยากรที่เราเตรียมให้ ออกมาได้ดีแค่ไหน
ข้อสอง คุณจะสามารถดึงดูดใจเราได้มากแค่ไหน
ภายในเวลาสามนาที
- สามนาทีเหรอ - สามนาที
เอาล่ะค่ะ
ทุกท่านสามารถใช้ข้อมูลจากแซนด์บอกซ์ ได้มากเท่าที่ต้องการ
และฉันหวังว่าทุกท่านจะคิดค้น ไอเดียใหม่ที่ไม่เหมือนใคร
ทุกท่านคะ ขอให้โชคดีค่ะ
แล้วพวกเธอจะทำอะไรกันล่ะ
ยังไงก็คงต้องใช้เซอร์วิสเป็นฐาน
ไม่ค่ะ เรากำลังคิดเซอร์วิสที่ มีแมชชีนเลิร์นนิงเป็นฐาน
นี่เป็นทีมที่ใช้เทคโนโลยีหรอกเหรอ
ก็ใช่น่ะสิคะ ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าซัมซานเทคไงคะ
โอ้ แม่เจ้า พวกเธอนี่เหมือนล็อตเตอรีเลย
ใช่ไหมคะ คิดถูกแล้วใช่ไหมคะที่มาอยู่กับเรา
ไม่ใช่ ฉันหมายถึง ฉันไม่เคยถูกล็อตเตอรีเลยสักใบ
อ๋อ
เอ่อ ท่านประธาน ผมไม่ได้จะดูถูกนะครับ
- รู้เหรอว่าแมชชีนเลิร์นนิงคืออะไร - เฮ้ย
รู้สิคะ คราวก่อนโดซานเคยอธิบายให้ฟัง
เป็นเทคโนโลยีที่ชวนฝันดีนะคะ
"ชวนฝัน" เหรอ
นี่ นายไปอธิบายอีท่าไหน
แมชชีนเลิร์นนิง ถึงกลายเป็นเทคโนโลยีที่ชวนฝันได้
- สงสัยจัง - อะไรเหรอ
ก็ทุกอย่างเกี่ยวกับนาย
ครอบครัว เพื่อนฝูง
สิ่งที่นายชอบ ทุกเรื่องเลย
สิ่งที่ฉันชอบ…
คือการสร้างโครงข่ายประสาทเทียมน่ะ
(อัลกอริทึมที่สร้างเพื่อเลียนแบบ การประมวลผมในสมอง)
- เคยได้ยินไหม - อ้อ ก็เคยได้ยินมาบ้าง
แต่ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร
ถ้าอย่างนั้น…
รู้จักแมชชีนเลิร์นนิงไหม
เอ่อ อันนั้นก็เคยได้ยินเหมือนกัน
แต่ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร
เอ่อ ถ้างั้น แบบนี้นะ
คิดซะว่าคอมพิวเตอร์คือทาร์ซาน
เจ้านี่เติบโตอยู่บนเกาะร้าง ก็เลยไม่เคยเจอผู้หญิงเลยสักครั้ง
แต่ว่าวันหนึ่ง
จู่ๆ เจนก็ปรากฏตัวที่เกาะร้างนั้น
ทาร์ซานเอาก้อนหินให้เจน แต่เจนไม่ชอบ
แต่พอเอาดอกไม้ไปให้ เจนถึงชอบ
อ๋อ
เขาโสดตั้งแต่เกิด ก็เลยไม่รู้ว่าผู้หญิงชอบอะไรสินะ
ใช่แล้ว เขาก็เลยลองต่อไปเรื่อยๆ
ทาร์ซานจับงูได้แล้วเอาไปให้ เจนก็ไม่ชอบ
แต่พอจับกระต่ายน่ารักๆ ไปให้ เจนกลับชอบ
ถ้าเขาเสียงดัง เจนจะไม่ชอบ แต่ถ้าเขายิ้มให้ เจนจะชอบ
แล้วพอเขามีประสบการณ์เยอะขึ้น
เขาก็ได้เรียนรู้ว่า จะครอบครองหัวใจเจนได้ยังไง
เพราะแบบนี้ ถึงเรียกว่าแมชชีนเลิร์นนิงสินะ
- เป็นการสอนให้เครื่องจักรเรียนรู้ - อือ
ให้ข้อมูลประสบการณ์ที่หลากหลาย กับคอมพิวเตอร์
แล้วทำให้มันเรียนรู้ และคาดเดาผล ด้วยโครงข่ายประสาทเทียม
นั่นแหละคืองานที่ฉันทำ
ไม่น่าสนใจใช่ไหมล่ะ
เปล่านะ น่าสนใจมากต่างหาก
เท่ด้วย
- ทาร์ซานเหรอ - เจนเหรอ
เมทา เมทาฟอร์ไง ไม่รู้จักเหรอ การอุปมาน่ะ
ไม่รู้หรอก คะแนนภาษาฉันห่วย ไอ้บ้าเอ๊ย
ฉันมือหงิกหนักแล้วตอนนี้ หยึย
แล้วจะอืดอาดกันอีกนานไหม
นี่เริ่มมา 20 นาทีแล้วนะ
เอาล่ะ
จะเลือกข้อมูลชุดไหน ให้ทาร์ซานได้เรียนรู้ดีนะ
มีข้อมูลหลากหลายมากเลยนะเนี่ย
ข้อมูลอุบัติเหตุบนถนน ข้อมูลฝุ่นละเอียด
- มีข้อมูลลายมือด้วย - ลายมือเหรอ
- เป็นข้อมูลการเขียนลายมือสินะ - ธนาคารจองฮันเหรอ
ธนาคารมีข้อมูลลายมือได้ยังไง
ก็ต้องมีสิ ทั้งเอกสารถอนและฝากเงิน เอกสารกู้เงิน
เอกสารมอบอำนาจ ทั้งหมดนี้บันทึกด้วยลายมือทั้งนั้น
ข้อมูลลายมือปลอมก็น่าจะเยอะด้วย
จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่า มีกำแพงกั้นจากคุณซาฮาเลยนะครับ
กำแพงเหรอ
เพราะคุณสมบูรณ์แบบเกิน
(ซัมซานเทค)
โอ๊ะ เดี๋ยวนะ ฉันนึกอะไรออกแล้ว
- อะไรเหรอ - สมมตินะว่า
ถ้าเราสอนให้ทาร์ซานแยกระหว่าง ลายมือจริงกับลายมือปลอม
ในอนาคต เจ้านี่ก็อาจสามารถ สืบหาลายมือปลอมได้สิ
(พี่เลี้ยง)
ถึงจะการันตีไม่ได้ แต่ก็อาจจะเป็นไปได้นะ
แต่มันจะเป็นธุรกิจแบบไหนได้ล่ะครับ
ได้สิคะ ได้แน่นอน
ดงชอนๆ
พัคดงชอน
เฮ้อ ชื่อฉันได้สึกแน่ เรียกบ่อยขนาดนี้
พัคดงชอน มานี่
ครับ หัวหน้าทีม อยู่นี่เองเหรอครับ
- นายทำเป็นไม่ได้ยินใช่ไหม - เปล่านะครับ ไม่ได้ยินจริงๆ
ซัมซานเทคน่ะ เขากำหนดไอเทมได้หรือยัง
เอ่อ ครับ
- ได้แล้วเหรอ - ครับ
นายควรช่วยพวกเขาหน่อยสิ
ไม่จำเป็นหรอกครับ ไอเดียเขาใช้ได้นะ
ใช้ได้งั้นเหรอ ไอเดียอะไรล่ะ
เห็นว่าจะตรวจสอบลายมือ โดยการใช้แมชชีนเลิร์นนิงครับ
โธ่ ธุรกิจแบบนั้นมัน…
- ใช้ได้เลยนี่ - ใช่ไหมล่ะครับ
ไอเดียใครเหรอ
นู่นเลยครับ ประธานซอดัลมี
ซอดัลมีน่ะเหรอ
- ลายมือ… - ใช่ ใช้ข้อมูลจากลายมือ
- แล้วมันก็จะเปลี่ยนเป็น… - แต่ว่า…
มีหลายข้อมูลที่น่าสนใจนะคะ
ด้านการแจกจ่ายดีไหมครับ เป็นด้านที่เราถนัดด้วย
ข้อมูลลายมือ จากธนาคารจองฮันเป็นไงคะ
ข้อมูลลายมือเหรอ
จะเอามาทำโมเดลธุรกิจอะไรได้
นั่นควรเป็นหน้าที่ของท่านประธานสิ
ทำไมจู่ๆ ถึงเป็นข้อมูลลายมือล่ะ
ก็ซัมซานเทคจะทำเซอร์วิส โดยใช้ข้อมูลลายมือน่ะค่ะ
- แล้วยังไงคะ - เมื่อกี้ฉันเห็นว่า…
นัมโดซานจากซัมซานเทค เขี่ยคุณทิ้งอย่างไม่แยแสนี่คะ
- นี่คุณคะ เขี่ยอะไรกัน - เราจะช่วยเองค่ะ
เอาชนะพวกเขาให้ได้สิคะ
ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นคะ
น่าสนุกออกนะคะ การได้ขยี้คนที่มันเขี่ยเราทิ้งน่ะ
(ซัมซานเทค)
เรามาเริ่มกันเลยไหม
- โอเค - โอเค
(ซัมซานเทค อินแจคอมปะนี)
สร้างสรรค์ขึ้นอีกหน่อย
ทำไมเราไม่ออกแบบฟอนต์ล่ะ สิ่งที่ใช้เงินมาก…
แปดเปอร์เซ็นต์ใช่ไหม
ศาล
- สำเร็จ - เย่
- เรียบร้อยแล้วนะคะ - เฮ้อ
มันเก็บข้อมูลไม่ได้เลยนี่
ลองปรับค่าไฮเปอร์พารามิเตอร์ดีไหม
โอเค มาเริ่มกันใหม่
ทำไมความแม่นยำมันต่ำจังเลย
ปัญหาอยู่ตรงไหนกันนะ
เปลี่ยนฟังก์ชันกระตุ้นดีไหม
โอเค
- ในความคิดฉันนะ… - เราไม่มีสติจะฟังแล้ว
ท่านประธานค่อยพูดนะครับ
ดัลมี เธอคิดว่าไงเหรอ
เจนชอบดอกไม้ก็จริง
แต่ฉันชอบก้อนหินมากกว่าดอกไม้นะ
พูดอะไรน่ะ
ก็การอยู่ในเกาะร้าง ดอกไม้จะสำคัญอะไรล่ะ
ต้องมีก้อนหินสิ ถึงจะปาให้ผลไม้ร่วงได้ ไล่หมาป่าได้
อ๋อ
เพราะแบบนั้น ฉันก็เลยชอบก้อนหินมากกว่าดอกไม้
โดซาน คราวหลังนายก็ซื้อก้อนหิน ก้อนใหญ่เท่านี้ไปให้เธอด้วยล่ะ
คนเราชอบอะไรไม่เหมือนกัน
เราเปลี่ยน โครงสร้างเน็ตเวิร์กกันเถอะ
- ตอนนี้น่ะนะ - นายเป็นบ้าเหรอ
ก็โครงสร้างนี้ เราใช้ตอนประมวลผลภาพเคลื่อนไหวนี่
ภาพกับลายมือน่ะ แพตเทิร์นมันต่างกันลิบเลยนะ
ใช้เน็ตเวิร์กเดียวกัน ก็ไม่ได้ผลสิ
สร้างขึ้นใหม่ด้วยการใช้ เน็ตเวิร์กที่เล็กกว่านี้ยังจะดีกว่า
ใช่แล้ว นั่นแหละที่ฉันจะบอก
แต่เน็ตเวิร์กน่ะงานยักษ์เลยนะ
ถ้าการสร้างใหม่ไม่ใช่คำตอบ เราจะถอยหลังกลับไม่ได้แล้วนะ
แต่เราก็ตอบผิดต่อไปไม่ได้นะคะ หาคำตอบอื่นยังดีเสียกว่า
แต่ถ้าผิด เราต้องลากกระเป๋ากลับเลยนะครับ
ค่ะ
มาลองกันเถอะ
ผมว่ารสชาติกิมจิคราวนี้ ยังดองไว้ไม่ดีเท่าคราวก่อนนะ
ฉันถึงบอกว่ายังดองต่อได้อีกไงคะ
ก็คุณเอาไปแช่ในตู้เย็นเลยนี่
- นี่คุณโทษฉันอยู่เหรอ - เดี๋ยวผมไปเอาออกมาเอง
ให้ตายเถอะ ยอมเขาเลย
โตขนาดนั้นแล้ว ยังจะขับของเล่นอยู่อีก
โธ่เอ๊ยๆ
ทำไม มีอะไร
ทำไงดีล่ะ เขาต้องได้ยินที่คุณพูดแน่เลย
ผมไม่ได้พูดอะไรเลยนะครับ
พอจะทราบไหมครับ ว่าบ้านคุณนัมโดซานอยู่ตรงไหน
- คุณคือใครครับ - ผมชื่ออเล็กซ์ครับ
ผมมาจากซานฟรานซิสโก เพื่อมาตามหาคุณนัมโดซานครับ
(อเล็กซ์ ควอน)
สำเนียงสุดยอดมาก
ซานฟรานซิสโกนั่น คือที่ที่มีซิลิคอนแวลลีย์นี่
เอ่อ คือผม
ผมเป็นพ่อ เอ่อ เป็นฟาเธอร์ของโดซานเองครับ
- ส่วนคนนี้… - ฉันเป็นมาเธอร์ค่ะ
หา สวัสดีครับ ยินดีที่ได้พบ
ผมมาทำงานที่เกาหลีพอดี ก็เลยมาหาคุณนัมโดซานน่ะครับ
แต่ว่าทำไงดีล่ะ ตอนนี้โดซานเขาไม่อยู่บ้านน่ะ
โอ๊ยตาย แล้วเขาอยู่ไหนครับ
ให้ย่าห่อข้าวไปให้ไหม
(แซนด์บอกซ์ รุ่น 12 แฮกกาธอน ถ่ายทอดสดหอประชุมแซนด์บอกซ์)
หนูกำลังกินอยู่ค่ะ ไม่ต้องห่วง
คุณแม่
ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ ไม่ไปประจำสาขาที่อเมริกาเหรอ
ฉันลาออกจากบริษัทแล้ว
- ทำไม - ใครบางคนบอกไว้
ว่านี่เป็นบริษัทที่ฉันแค่เกาะพ่อกิน
ต่อให้ฉันทำดีแค่ไหน ก็ไม่มีความดีความชอบ ฉันเลยออกมา
ฉันอยากเริ่มด้วยการรีเซ็ตใหม่
อ๋อ
พอเป็นแบบนี้ ก็ไม่ต้องรอถึงสามปีแล้วสิ
หา
พูดตามตรง ตอนนี้หนูยังได้ดีไม่เท่าพี่
ขอยอมรับ แต่พี่อายุเยอะกว่าฉันสามปีนี่
อีกสามปีค่อยมาดูกันค่ะ
ว่าตอนนั้นฉันจะได้ดีกว่าไหม
ขอวางเดิมพันหมื่นวอน ดีไหม
หวังว่าจะทำเต็มที่นะ
เธอต้องเข้าแซนด์บอกซ์ให้ได้ เราถึงจะเดิมพันกันได้
แต่เท่าที่เห็น เหมือนนักพัฒนา ทีมเธอจะหลงทางสุดๆ
เธอก็เลือกผิดตลอดนั่นแหละ
ทั้งการที่เธอเลือกนัมโดซาน และการที่เลือกพ่อเมื่อตอนนั้น
ฉันหวังว่าพี่จะหุบปากนะ
ใครกันแน่ที่เลือกผิด ต้องรอดูก่อนสิถึงจะรู้
ถูกแล้วล่ะ ต้องรอดู
จริงสิ เราก็ใช้ชุดข้อมูล ของธนาคารจองฮันเหมือนกันนะ
ฉันคิดว่าเธอควรรู้ไว้ถึงจะยุติธรรม
ผลออกมาแล้ว
- ผลออกแล้วเหรอ - อือ ฉันกำลังจะส่งข้อความบอกพอดี
ผลเป็นยังไง บอกมา ความแม่นยำเท่าไร
เกิน 99.8 เปอร์เซ็นต์
โล่งอกไปที
ดัลมี เธอร้องไห้เหรอ
ขอบใจนะ
ขอบใจจริงๆ
หาอะไรอยู่เหรอครับ
ฉันกำลังหาว่าในนี้
ใครกันที่เป็นหนูน้อยคนนี้ค่ะ
หนูน้อยคนนี้อยู่ที่นี่เหรอครับ
เธอเข้าร่วมแฮกกาธอนอยู่ตอนนี้ค่ะ
เธอมาร่วมแฮกกาธอนเหรอ
- จริงเหรอ - อือ
เชิญเธอมาเหรอครับ
เปล่าเลย รู้โดยบังเอิญน่ะค่ะ
บางทีเธอเอง
คงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ว่าตัวเองเป็น แรงบันดาลใจให้เกิดแซนด์บอกซ์ขึ้นมา
ใครเหรอครับ
เอาไว้ถ้าเธอเข้าแซนด์บอกซ์มาได้ แล้วฉันจะบอกค่ะ
อีกสักครู่จะเริ่มการนำเสนอ แผนธุรกิจแฮกกาธอนค่ะ
- จะเริ่มแล้วเหรอ ไปกันเถอะ - ขอให้ผู้เข้าร่วม
- ครับ ไปกันเถอะ - และผู้ตัดสิน
มาที่หอประชุมหลักค่ะ
ท่านประธาน เข้าไปก่อนเลยนะครับ
อือ
ไม่เจอกันนานแค่ไหนแล้วนะ
เกินสิบปีแล้วใช่ไหม
ค่ะ
อินแจก็มาด้วยสินะ
ใช่ค่ะ
เห็นว่าดัลมีก็มาด้วย
นั่นสิ
โชคชะตาเล่นตลกชัดๆ
คงเกลียดฉันมากใช่ไหมคะ
เกลียดสิ
ไม่อยากมองด้วยซ้ำ
แม่สามีที่ไหน
จะเอ็นดูลูกสะใภ้ ที่ทิ้งลูกชายตัวเองล่ะ
ขอโทษค่ะ
ดัลมี
ที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้างคะ
คงลำบากมากเลยใช่ไหมคะ
ก็มากน่ะสิ
ดัลมีติดมหาวิทยาลัยดีๆ ฉันเลยขายร้านฮอตดอก
เพื่อจ่ายค่าเล่าเรียนให้แก
แต่กลายเป็นว่า
มันทำให้แกออกจากมหาวิทยาลัย มาทำงานพาร์ตไทม์ทุกอย่าง
เพื่อเก็บเงินซื้อรถขายฮอตดอกให้ฉัน
มีครั้งหนึ่ง
ดัลมีกำลังทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ต
แล้วเกิดอุบัติเหตุจนขาหัก
มันทำให้ฉันใจสลายมาก
ฉันก็เลย
พูดแบบนั้นออกไป
แกน่าจะ
ตามไปอยู่กับแม่แก
จะได้ไม่ต้องมาลำบากแบบนี้
คงจะได้มีแต่วันที่สว่างสดใส
คุณย่า พ่อบอกไว้แบบนี้แหละ
ถ้ามีแต่วันที่สว่างสดใส โลกทั้งใบก็จะเป็นทะเลทราย
ต้องมีฝนมีหิมะตกด้วย
หญ้าจะได้งอกจากพื้นดิน และมีส้มอร่อยๆ แบบนี้ด้วย
ดัลมีเติบโตมาอย่างดี
ดีจนเหลือเชื่อว่าเป็นหลานฉัน
เพราะงั้นไม่ต้องห่วงหรอก
ฉันไม่ได้ตั้งใจทำมาให้เธอหรอก
แต่เอาไปกินเถอะ
เธอ…
เธอเคยชอบรากทอด็อกเผ็ดที่ฉันทำนี่
ขอบคุณค่ะ คุณแม่
ให้ตายสิ
เด็กดี เธอก็มาด้วยเหรอ
- ไปนั่งตรงนั้นเถอะครับ - โอย
จริงๆ เลย
ซื้อรองเท้าใหม่หน่อยสิครับ นี่มันอะไร
- ทำไมเล่า ยังดูดีเหมือนใหม่อยู่เลย - เฮ้อ
ตาถั่วแล้วมั้งเนี่ย เอาตรงไหนมาดูดี
น่าจะมาหาผมสิครับ
เงินไม่พอจ่ายค่าเทอม ก็น่าจะให้ผมช่วยสิ
ไม่สิ
ตอนนั้นคุณย่าไม่ควร เอาเงิน 70 ล้านมาให้ผมเลย
ให้ตาย เจ้าเด็กดีนี่ เอาอีกแล้วนะ
ฉันจะเอาเงินเธอไปทำไม
ถ้าจะมาพูดจาไร้สาระ ฉันไปดีกว่า
ไม่เสียใจบ้างเลยเหรอครับ
- เสียใจเหรอ - ก็
ดัลมีจะได้เข้ามหาวิทยาลัย แทนผมไงครับ
คุณย่าก็จะรักษาร้านไว้ได้ด้วย
"ฉันไม่น่าช่วยหมอนั่นเลย"
น่าจะเคยเสียใจอยู่บ้างสิ
ฉันไม่เคยเสียใจหรอก
แต่ก็มีเรื่องที่เสียดายอยู่
ฉันน่าจะเจอเธอให้เร็วกว่านี้
ถ้าเป็นแบบนั้น
เราคงได้เล่นไพ่ฮวาทูกันในวันหยุด
ได้ทำคิมบับให้ตอนเธอไปปิกนิก
ถ้ามีใครมาดูถูกเธอ
ฉันจะได้ไปเจอพ่อแม่เขา
ต่อว่าให้เขาสอนลูกดีๆ ไปเถียงกับเขาแทนเธอ
ถึงจะเป็นพ่อแม่ให้เธอไม่ได้
แต่ก็น่าจะได้เป็นยายแก่ จอมจุ้นจ้านข้างๆ บ้านเธอ
นั่นแหละที่ฉันเสียดาย
ให้ตาย เสียดายอะไรไร้สาระ
- ชิมเยลลี่นี่ดูสิครับ อร่อยดี - พัคดงชอน
ครับ
- นายถอดเสื้อออกมาหน่อย - ไม่ได้ครับ ผมไม่ได้ใส่อะไรข้างใน
- บอกให้ถอดก็ถอดเถอะ - ไม่ได้สิ มันไม่เหมาะสมนะครับ
ตายแล้วๆ ตายๆ
ให้ตายสิ
- ทำอะไรของเขาน่ะ - บ้าไปแล้ว
มาอยู่กลางเวทีตรงนี้นะ
อ๋อ แล้วกิ่งก้านพวกนี้ ก็จะออกมาจากดัลมีที่อยู่ตรงกลาง
สุดยอด ไอเดียเจ๋งมากเลยค่ะ
แล้วภาพด้านหลัง…
จะออกมาพร้อมกันหรือเปล่า ภาพนี้จะออกมาด้วยไหม
- ใช่ จะออกมาพร้อมสัญลักษณ์ - อะไร
- สัญลักษณ์จะออกมาตรงนี้ - ใช่ ด้านล่าง
- อือ - เอาลงต่ำกว่านี้ได้ไหมนะ
- ด้านนี้เหรอ - อือ
งั้นตอนจบก็ให้ภาพนี้ขึ้นมา
- ก็ดีนะ เอาตามนั้นเนอะ - ค่ะ แบบนั้นน่าจะโอเค
อะไรเล่า
เราลองสำรวจดูแล้ว
มีทีมที่ประธาน ไม่ใช่คนนำเสนอเยอะมากเลย
แล้วยังไง
พวกเราก็ให้นายเป็นคนนำเสนอ แทนซอดัลมีบ้างดีกว่า
ทำไม
จะทำไมล่ะ เมื่อกี้ก็เห็นแล้วนี่ เธอไม่เข้าใจพารามิเตอร์ด้วยซ้ำ
เราไม่ควรเอาชีวิตไปเดิมพัน ให้คนแบบนั้นนำเสนอนะ
เอาตรงๆ ประธานจบม.ปลาย จะมาอธิบายเอไอได้ไง
นี่ เคยมีคนพูดแบบนี้ กับเราเหมือนกัน ลืมไปแล้วเหรอ
จะลืมได้ไงล่ะ ยังชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวานนี้
รู้แล้วยังจะพูดอีกเหรอ
ทั้งที่รู้แก่ใจว่าโดนดูถูก มันเป็นยังไง แต่ก็ทำเหรอ
ก็เพราะรู้น่ะสิไอ้เบื๊อก เพราะรู้ไง ถ้าประธานเป็นไอ้ขี้แพ้แบบเราด้วย
ไอ้พวกนั้นได้มองเราเป็นขี้หมาแน่
นายเป็นอะไรเนี่ย
นี่
ถ้าตกรอบตอนนี้เราก็หมดหนทางแล้วนะ
นายจะกลับไปอยู่ดาดฟ้าเหม็นอับไหม ให้ตายฉันก็ไม่เอา
ถ้านายไม่ทำ ฉันจะทำเอง ถอยไปซะ
ถ้าพวกคุณทำ ได้หมดหนทางของจริงแน่
- งั้นถ้าเป็นซอดัลมีจะช่วยได้หรือไง - เปล่าครับ นั่นก็รับประกันไม่ได้
- แล้วทำไม… - แต่ว่า
ผมรับประกันได้ว่าพวกคุณ คือคำตอบที่ผิดครับ
พวกคุณที่บอกว่ารู้จักเอไอ เป็นอย่างดี ตลอดสองปีที่ผ่านมา
เคยดึงดูดนักลงทุน ด้วยการนำเสนอได้สำเร็จมาก่อนไหมครับ
แน่ใจเหรอครับว่าสิ่งที่ไม่เคยสำเร็จ จู่ๆ จะมาสำเร็จในวันนี้
ถ้าเข้าตาจนขนาดนั้น แทนที่จะตอบผิด
อย่างน้อยตามสามัญสำนึก ก็น่าจะเลือกคำตอบอื่นไม่ใช่เหรอครับ
ถ้าซอดัลมีก็ผิดเหมือนกันล่ะครับ แบบนั้นเราก็จบเห่จริงๆ น่ะสิ
ถ้าเป็นงั้นผมจะลงทุนส่วนตัวให้เอง
อะไรนะครับ
แบบนั้นต่อให้ตกรอบตรงนี้ ก็ยังมีทางเลือกไง
จบไหมครับ
มันก็ดีแหละ
แต่ทำไมต้องทำขนาดนั้นครับ
ได้เวลาแล้วครับ รีบกลับเข้าข้างในเถอะ
ไปกันเถอะ
(แซนด์บอกซ์)
สวัสดีค่ะ ยุนซอนฮักค่ะ
ในที่สุด การแข่งขันแฮกกาธอน ครั้งที่ 12 ของแซนด์บอกซ์
ก็สิ้นสุดเวลา 50 ชั่วโมง อันยาวนานแล้วค่ะ
ค่ะ ถ้างั้นตอนนี้ก็ได้เวลา แสดงศักยภาพในการสร้างสรรค์
ที่พวกคุณสร้างขึ้นในแฮกกาธอน ให้เหล่านักลงทุนได้เห็นแล้วค่ะ
ค่ะ ถ้างั้นเรามาพบทีมแรกกันเลยนะคะ
สวัสดีค่ะ พวกเราคิดบริการที่ วิเคราะห์ความสนใจของเด็กๆ
และจับคู่สถาบันกวดวิชาที่เหมาะสม
"แม่ผู้อุตสาหะ" ค่ะ
(กรรมการ)
(แม่ผู้อุตสาหะ)
บริการที่ช่วยเชื่อมโยง ผู้พิการทางสายตา
และอาสาสมัครเข้าช่วยแบบเรียลไทม์ "มายเอนเจิลอายส์" ของเรานั้น
ดีไซเนอร์ของเรา
ซึ่งมีน้องพิการทางสายตา เป็นคนริเริ่มไอเดียนี้ขึ้นมาครับ
คงเคยสงสัยกันใช่ไหมคะ ว่าควรใส่ซองช่วยงานเท่าไร
บริการ "เท่าไรดี" ของเรา
จะวิเคราะห์การใช้งานมือถือ
และช่วยแนะนำจำนวนเงิน ที่เหมาะสมกับความสัมพันธ์กับคนนั้นๆ
เนื่องจากมีการประกาศ
ว่าจะมีการใช้ป้ายทะเบียนแบบใหม่ ในเร็วๆ นี้
เพื่อรับมือกับเรื่องนี้ เราได้พัฒนา ระบบจดจำหมายเลขที่จอดรถ
ให้มีความแม่นยำ…
- อะไรเนี่ย - ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ
- ตายแล้ว - แย่ชะมัดเลย
- พวกนายนี่… - ทีมนั้นล่มแล้วล่ะ
- ตายแล้ว - น่าสงสารจังเลย
- แค่พยายามมันไม่พอหรอก - แย่จังเลย
แค่พยายามไม่พอหรอก ต้องทำให้ดีด้วย
ขอบคุณค่ะ
ผมจะลองปรับตรงนี้หน่อย ได้ใช่ไหมครับ
- ค่ะ - ไหนมาดูซิ
อินโทรควรสั้นแต่มีประสิทธิภาพครับ
ช่วงไฮไลต์ให้พูดช้าๆ ชัดๆ
อันนี้สั้นๆ พอ
ต่อไปคือทีมที่ 17 ซัมซานเทคค่ะ
- คุณต้องใช้เวลา… - ประธานซอดัลมี
ดูโคตรจะเกร็งเลย
ฉันทนดูไม่ไหวหรอก ไม่ดูดีกว่า
(กรรมการ)
ยินดีที่ได้พบค่ะ
สร้างสรรค์นวัตกรรมโลกด้วยเอไอ
ดิฉันซอดัลมี ประธานซัมซานเทคค่ะ
ก่อนเริ่มฉันจะขอถามคำถามสักข้อนะคะ
ฝาแฝดจากไข่ใบเดียวกัน จะมีลายมือเหมือนกันหรือเปล่าคะ
ฉันคิดว่าน่าจะต่างกันนะคะ
หรือไม่ใช่ เหมือนกันเหรอ
ค่ะ คำตอบก็คือ
ต่างกันค่ะ
จากผลการทดลองของ สถาบันวิจัยไปรษณีย์ในอเมริกา
พบว่าต่อให้เป็นฝาแฝดไข่ใบเดียวกัน ก็ไม่มีทางลายมือเหมือนกันได้ค่ะ
ด้วยเหตุนี้ ลายมือจึงเป็น ลักษณะเฉพาะของบุคคล
และถูกเรียกว่าลายนิ้วมือของสมองค่ะ
ดังนั้น ไม่ว่าจะธนาคาร สำนักงานอัยการ
สถาบันนิติเวชแห่งชาติ กรมสรรพากร
หลายๆ สถาบันจึงใช้ลายมือ ในการระบุตัวตนค่ะ
นี่ ประธานซอ ทำได้ดีกว่าที่คิดอีกว่าไหม
นั่นสิ เหมือนดีที่สุดตั้งแต่ดูมาเลย
อย่างไรก็ตาม ลายเซ็นหรือลายมือ มีข้อเสียคือปลอมแปลงได้ง่ายค่ะ
แม้อัตราการปลอมแปลง จะอยู่ที่แปดเปอร์เซ็นต์
แต่ก็มีจำนวนผู้เชี่ยวชาญ ในการตรวจสอบไม่เพียงพอค่ะ
นักวิเคราะห์มืออาชีพที่ลงทะเบียน กับศาลมีเพียง 20 คนเท่านั้นค่ะ
อ๋อ
ชนะแล้วมั้งแบบนี้
แล้วจะเป็นยังไง ถ้าเราใช้เอไอแทนกำลังคนที่หายากนี้
ถ้าหากมันได้เรียนรู้ ลายมือจริงและปลอมจำนวนมาก
ผ่านทางแมชชีนเลิร์นนิง
ก็น่าจะหาแพตเทิร์น ของลายมือปลอมเจอหรือเปล่า
คำตอบของคำถามนี้ พวกเราซัมซานเทค
ค้นพบแล้วในแฮกกาธอน สามวันสองคืนที่ผ่านมาค่ะ
มาดูที่จอกันนะคะ
ก็คงดีนั่นแหละครับ
ดูในแผนธุรกิจ ก็มีแต่อวดเทคโนโลยีเต็มไปหมด
แต่เพื่ออะไรล่ะครับ ไม่มีอะไรล่อใจนักลงทุนได้สักอย่าง
(เพราะว่า ค่อยๆ )
โอ้โฮ อย่างเจ๋งเลย
แม่เจ้า
รูปแบบธุรกิจเป็นแบบไหน
จะใช้อะไรสร้างกำไรต่อเนื่อง ไม่มีอะไรชัดเจนสักอย่างเลยนี่ครับ
ด้วยชุดทดสอบจากธนาคารจองฮัน จำนวน 10,000 ชุด
ความถูกต้องของการวิเคราะห์ ลักษณะลายเซ็นและลายมือ
และพิจารณาว่าเป็นของจริงหรือไม่
ผลที่ออกมาคือ มีความแม่นยำ 99.8 เปอร์เซ็นต์ค่ะ
ครับผม ปรบมือครับ ปรบมือ
ถ้าผมเป็นคิมยงซาน หรืออีชอลซาน
ผมคงเรียกค่าชดเชยจากคุณ สำหรับเวลาสองปีที่ผ่านมาแล้วล่ะ
99.8 เปอร์เซ็นต์
สามวันที่ผ่านมา ขณะที่ฉันเฝ้ามอง ขั้นตอนการสร้างตัวเลขนี้
ฉันหลับไม่ลงเลย แม้แต่วินาทีเดียวค่ะ
จุดเริ่มต้นอาจเป็นลายมือ
แต่เทคโนโลยีนี้สามารถขยาย บริการต่างๆ ออกไปได้ไม่มีสิ้นสุด
ความปลอดภัย การวินิจฉัยทางการแพทย์ โรงงานอัจฉริยะ ยานยนต์อัจฉริยะ
การเดินทางของซัมซานเทค เพื่อทำให้สิ่งเหล่านี้เป็นจริง
ฉันภูมิใจมากค่ะ ที่ได้มีส่วนในการเดินทางนี้
ครับ ผมก็เหมือนกัน
การเดินทางที่น่าตื่นเต้นนี้
เราหวังว่าจะเริ่มต้น ที่แซนด์บอกซ์แห่งนี้ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
(ขอบคุณค่ะ)
ประธานพวกเราเองครับ ใช่ครับ
- เจ๋งมาก - สุดยอดเลย
- เราทำได้แล้ว - เราทำได้แล้วนะ
ก็พอไปวัดไปวา
นี่
ดัลมี
เป็นไง ฉันไม่ได้ทำพลาดใช่ไหม
- เห็นชัดไหมว่าประหม่า - ไม่เลย เธอทำดีมาก
ถ้าไม่ใช่เธอ คงไม่มีใครทำได้ดีขนาดนี้
- จริงนะ - อือ
โอ๊ย โล่งอกไปที
ฉันสั่นแทบตาย กลัวว่าตัวเองจะทำพัง
ทำดีแล้วล่ะ
ไปกันเถอะ
สวัสดีค่ะ ฉันเป็นประธานอินแจคอมปะนี
วอนอินแจค่ะ
ด้วยข้อมูลลายมือเดียวกัน กับทีมก่อนหน้านี้
แต่พวกเราได้วางแผนบริการ ที่แตกต่างออกไปค่ะ
แน่นอนว่าเรา ก็ใช้พื้นฐานเอไอเหมือนกัน
แต่อาจพูดได้ว่าเป็นการใช้ ที่สร้างสรรค์กว่านิดหน่อยค่ะ
โอ้โฮ พูดจาอวดดีเหลือเกิน
อะไรเนี่ย นี่จะสื่อว่า เราไม่สร้างสรรค์หรือว่าไง
นายรู้อยู่แล้วเหรอ ว่าพวกเขาทำเรื่องฟอนต์
ครับ
ฟอนต์ฟรีต่างๆ ที่ทุกท่าน ดาวน์โหลดได้ง่ายๆ ผ่านเว็บไซต์
ถึงแม้ไม่มีปัญหา ในการนำมาใช้งานส่วนตัว
แต่ถ้าเราทำใบปลิวด้วยฟอนต์เหล่านั้น
หรือนำมาใช้อัปโหลดคลิป ลงบนยูทูบ ทันใดนั้น…
ตื่นเต้นแหละๆ
ขอโทษค่ะ
จะกลายเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ค่ะ
อาจรู้สึกว่าใจร้าย แต่มันเป็นเช่นนั้นจริงค่ะ
ในการออกแบบฟอนต์ใหม่หนึ่งครั้ง
นักออกแบบมืออาชีพเกินกว่าสิบคน ต้องใช้เวลาหลายเดือนค่ะ
ตัวอักษรเกาหลี มีทั้งหมด 11,172 รูปแบบ
การออกแบบทั้งหมดนั้นทีละตัว อาจใช้อย่างน้อย 100 ล้าน
หรืออย่างมาก 1,000 ล้านวอน เป็นงานที่ใหญ่มากค่ะ
- ว้าว แพงหูฉี่เลยครับ - เฮ้ยๆ
แต่ถ้าเราใช้อักขระแค่ 256 ตัว
แล้วสามารถสร้างฟอนต์ ที่มีลักษณะเฉพาะของลายมือได้ล่ะคะ
ฟังดูเหลือเชื่อใช่ไหมคะ
แต่อินแจคอมปะนีของเรา ได้สร้างชุด ข้อมูลการเรียนรู้โดยใช้โอซีอาร์
และสร้างเรื่องที่เหลือเชื่อนั้น ให้เป็นจริงขึ้นมาค่ะ
- โอ้โฮ สุดยอด… - นี่ ไม่เอา
ที่เห็นอยู่ตอนนี้ คือฟอนต์ที่เรา สร้างขึ้นมาในเวลาสามวันสองคืน
โดยคัดจาก 100 ลายมือที่คล้ายกัน จากชุดข้อมูลธนาคารค่ะ
ถ้าใช้วิธีสร้างฟอนต์แบบเดิม
อาจต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามปีค่ะ
และมีค่าใช้จ่ายมหาศาลแน่นอน
แต่ทางอินแจคอมปะนีของเรา สร้าง 100 ฟอนต์นี้
ภายใน 40 ชั่วโมงเท่านั้นค่ะ
- ว้าว - ให้ตาย
จากนี้ไปทุกท่าน สามารถสร้างฟอนต์ลายมือเฉพาะตัว
ได้ง่ายๆ ด้วยอักขระ 256 ตัว
- และ… - เดี๋ยวก่อน
ผมมีคำถามที่น่าสนใจ
นี่ กรรมการคนนั้น ประธานวอนดูจองไม่ใช่เหรอ
นั่นสิ ทำไมพ่อวอนอินแจ ถึงมาโผล่ที่นี่
ไม่น่าไว้ใจเลย
ค่ะ ว่ามาได้เลยค่ะ
ทีมที่เสนอไปเมื่อกี้ อยู่ไหนเอ่ย
อ้อ ใช่
คุณบอกว่าซัมซานเทคสร้างอัลกอริทึม ที่แยกความแตกต่างของลายมือต้นฉบับ
กับลายมือปลอมด้วยเอไอใช่ไหมครับ
ใช่ค่ะ
ส่วนอินแจคอมปะนีก็สร้างฟอนต์ใหม่ จากลายมือที่มีอยู่แล้ว
ใช่ค่ะ
ถ้าเอาสองเทคโนโลยีนี้มารวมกันล่ะ
มีแค่ผมเหรอที่อยากรู้
ถ้าเอาฟอนต์ที่สร้างโดยอินแจคอมปะนี ใส่ลงไปในอัลกอริทึม
ของซัมซานเทคจะออกมาเป็นยังไงนะ
จะจับได้ไหมครับว่าเป็นลายมือปลอม
ค่ะ แน่นอนค่ะ
งั้นมาลองดูกันนะครับ ว่าจับได้หรือไม่ได้
การต่อสู้ระหว่างหอกกับโล่ ใช่ไหมครับ
ได้โปรด ไม่ตรงทีเถอะ
ได้โปรดๆ
(แท้)
อินแจคอมปะนีทำอัลกอริทึมของ ซัมซานเทคเสียของไปเลยนะครับ
(แท้)
(กรรมการ)
ค่ะ เหมือนเราจะคัดเลือก บริษัทที่จะเข้าแซนด์บอกซ์รุ่นที่ 12
ได้อย่างคร่าวๆ แล้ว
แต่ปัญหาอยู่ที่ทีมสุดท้ายนะคะ
คะแนนอะไรก็เท่ากันหมด เราจะเลือกยังไงดี
ผมยังไม่ให้คะแนนเลยนะ
- อเล็กซ์ - อเล็กซ์เหรอ
ท่าทางเหมือนคนเกาหลี ทำไมชื่อเป็นแบบนั้นล่ะ
คนของทูสโทจากอเมริกาค่ะ
พันธมิตรที่ใหญ่ที่สุด ของแซนด์บอกซ์ค่ะ
อ๋อ ทูสโท
ตอนไปอเมริกา ผมเจอระดับสูงของบริษัทนั้นมาแล้ว
ตำแหน่งอะไรนะ
บริษัทเราไม่มีตำแหน่งครับ
ใช่ๆ เขาบอกว่าไม่มีนี่แหละ
- ตัดสินใจหรือยังคะ อเล็กซ์ - ครับ
ขอโทษนะ
ฉันทำทุกอย่างพังเอง
พูดอะไรของนาย
เราใส่ไปเต็มที่แล้ว จะทำมากกว่านี้ได้ไง
ใช่ๆ ไม่เป็นไรหรอก เรายังมีป้อมปราการสุดท้ายอยู่
หัวหน้าทีมฮันไง
จะให้หัวหน้าทีมฮันลงทุนจริงเหรอ
แล้วมีเหตุผลต้องไม่รับด้วยเหรอ
สิ่งที่เราต้องกังวล คือกลัวเขาคืนคำมากกว่า
สุดท้ายก็มาได้แค่นี้สินะ
ไม่กลับเหรอ
ผลยังไม่ออกเลยนี่
อย่าบอกนะว่าพวกนาย ยังคิดว่าจะติดอยู่
ก็ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก
เผื่อไว้ไง ถ้าเกิดเขาเรียกชื่อเรา แต่เราไม่อยู่จะทำไงล่ะ
จะให้เกิดเรื่องแบบนั้นไม่ได้หรอก
เข้ากับฉันไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ
สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด ก็คือคนไม่รู้สถานะของตัวเอง
ถ้าเกลียดขนาดนั้น จะมาเข้าทีมเราทำไมครับ
เข้ามาแซะกันเหรอ
นั่นสิ ฉันเสียสติไปมั้ง ถึงถูกยัยนั่นล่อลวงมาได้
จริงสิ ว่าแต่ประธานซอ ไปโน้มน้าวคุณมายังไงเหรอครับ
ก็เอาแต่พูดว่าทีมต้องการฉันมาก
พอถามว่าทำไม เธอก็ตอบแบบนี้
ทำไมต้องเป็นฉัน บอกเหตุผลมาสิ ฉันขอฟังก่อนแล้วจะตัดสินใจ
ได้
ฉันไม่ได้จบมหาวิทยาลัยค่ะ
เป็นคนมาตรฐานไม่เข้าขั้น
แต่โชคดีเลยได้เป็นประธาน
อะไรเนี่ย นี่อยากให้เข้าหรืออยากให้หนี
ในทีมเรามีสุดยอดนักพัฒนาอยู่ค่ะ
เขาปฏิเสธข้อเสนอของคน ที่มีประวัติและการศึกษาดีสุดๆ
- และมาเลือกฉันค่ะ - คนบ้าสินะ
ตอนนี้เขาคงเสียใจน่าดู
ไม่นะคะ ตอนนี้ยัง
ความเสียใจ ไม่ได้เกิดขึ้นทันทีที่เลือกนี่คะ
มันเกิดระหว่างทำงานต่างหาก
ฉันน่ะ ไม่เคยเสียใจ กับการเลือกของตัวเองสักครั้งเลยค่ะ
เพราะฉันตั้งใจทำเต็มที่
เพราะงั้น ฉันมั่นใจว่าจะทำให้เขา ไม่เสียใจกับสิ่งที่เลือกค่ะ
กับแค่การคุกเข่า ให้ทำอีกเป็นพัน เป็นหมื่นครั้งก็ได้ค่ะ
ฉันทำได้ทุกอย่างแหละ
เธอดูเอาเป็นเอาตายมาก
และฉันก็มาเพราะอยากรู้ ว่าสุดยอดนักพัฒนาคนนั้นคือใคร
แต่ก็งั้นๆ แหละ
ตอนนี้ซอดัลมี อาจกำลังเสียใจอยู่ก็ได้
ดัลมีอยู่ไหนเหรอ
เมื่อกี้เห็นไปทางนั้นนะ
นัมโดซาน
ว่าไง เจอดัลมีไหม
ว่าไงนะ
ดัลมีติดมหาวิทยาลัยดีๆ ฉันเลยขายร้านฮอตดอก
เพื่อจ่ายค่าเล่าเรียนให้แก
แต่กลายเป็นว่า
มันทำให้แกออกจากมหาวิทยาลัย มาทำงานพาร์ตไทม์ทุกอย่าง
เพื่อเก็บเงินซื้อรถขายฮอตดอกให้ฉัน
ดัลมีจะได้เข้ามหาวิทยาลัย แทนผมไงครับ
คุณย่าก็จะรักษาร้านไว้ได้ด้วย
อ้าว อยู่นี่เองเหรอครับ
ผมไม่เห็นเลยนะเนี่ย แค่หาที่นั่งแบบสุ่มๆ เฉยๆ
แหม อะไรจะบังเอิญขนาดนี้
งั้นผมไปดีกว่า
เดี๋ยวก่อนค่ะ หัวหน้าทีมฮัน
เดี๋ยวไม่ได้หรอกครับ พอดีตอนนี้ผมยุ่งๆ
ขอบคุณค่ะ
ที่ผ่านมาคุณพยายามมาเยอะมาก
ขอโทษนะคะ ที่ทำให้ผลออกมาดีไม่ได้
ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ ไม่ต้องขอโทษด้วย ผมขอตัวก่อน
ฉันมีเรื่องอยากถามคุณเยอะมากเลยค่ะ
ฉันว่าจบงานแล้วจะถาม ก็เลยรอคุณอยู่
ฉันเข้าใจว่าทำไมโดซานโกหกค่ะ
เราได้เจอกันอีกครั้งในรอบ 15 ปี
เขาคงอยากให้ฉันประทับใจ เพราะฉันเองก็เป็นเหมือนกัน
ฉันรู้สึกขอบคุณที่เขาคิดแบบนั้น และเข้าใจด้วยค่ะ
อ๋อ ครับ
แต่ฉันไม่เข้าใจหัวหน้าฮันค่ะ
ไม่ว่าจะคิดยังไง ก็ไม่เห็นเหตุผลที่ต้องโกหกเลย
ทำไมทำแบบนั้นคะ
ทำไมต้องช่วยเรา จนถึงขั้นต้องโกหกคะ
เอ่อ เรื่องนั้น…
คุณซอดัลมี ผม…
ดัลมี ดัลมี
- ดัลมี - ว่าไงโดซาน
พวกเรา…
ได้เข้าแซนด์บอกซ์แล้ว
ฮะ
- จริงเหรอ - อือ จริงๆ
นี่ เธอดูตรงนั้นสิ นั่นน่ะ
"ซัมซานเทค" เห็นไหม
ยังไม่เชื่ออีกเหรอ
(ทีมผ่านเข้าแซนด์บอกซ์รุ่นที่ 12 อินแจคอมปะนี ซัมซานเทค)
(การแข่งขันโอลิมปิกคณิตศาสตร์ ครั้งที่ 15 เหรียญทอง นัมโดซาน)
ว้าว เหรียญทองโอลิมปิกคณิตศาสตร์
อายุน้อยที่สุดด้วยนะครับ อายุน้อยสุด
ครับ
ฉันลองค้นหาตามนามบัตรนี้แล้ว
บริษัทมีมูลค่าสูงสุด อันดับเจ็ดของโลกค่ะ
ว่าไงนะ
เป็นโอกาสครั้งเดียว ในชีวิตโดซานของเราเลยนะคะ
แล้วทำไมไอ้เด็กนั่น ต้องไม่อยู่บ้านเอาตอนนี้ด้วย
ทำตัวให้ดีล่ะ อย่าให้พลาด
ที่รัก เรามาแสดงให้เขาเห็น เฉพาะข้อดีของโดซานกันเถอะนะ
- เฉพาะข้อดี - เฉพาะข้อดีเลยนะ
(เหรียญทอง นัมโดซาน)
เจ้าโดซานน่ะ มันไม่เต็มเต็ง
ไม่มีความทะเยอทะยานเลย
ไม่เอาอะไรมาตั้งแต่เกิด
นี่ รู้ไหมครับ
ว่าทำไมไม่มีเหรียญทองโอลิมปิก คณิตศาสตร์ในบ้านเราเลย
- ยูโน๊ - ไม่รู้ครับ
- ไม่มีทาง - น่าประทับใจมากเลยค่ะ
แกมีสิทธิ์อะไรมาร้องไห้
แพ้ให้เด็กตัวเล็กๆ ไม่อายบ้างหรือไง
อันนี้ผมให้ครับ
ผมไม่จำเป็นต้องใช้ครับ
ไม่ไง ถ้าเป็นอย่างอื่นก็แบ่งกันได้
แต่มันแบ่งเหรียญทองครับ ไอ้อ่อนนั่นน่ะ
เจ้าเด็กนี่มันฉลาดมาก
จนข้ามทุกอย่าง ไปเข้ามหาวิทยาลัยได้เลย
แต่ขนาดอยู่ที่นั่น…
นี่ เป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัย
ไปแพ้ให้เด็ก 13 ขวบได้ไง
ให้ตายสิ
เขาตั้งใจตอบคำถามผิดหมดทุกข้อ เพราะเกรงใจพี่ๆ
สุดท้ายก็ต้องออกกลางคัน แล้วกลับมาเรียนมัธยมธรรมดาน่ะสิ
เขาชอบแพ้มากกว่า
เพราะแบบนั้นสบายใจกว่า
ถึงได้มีฉายาว่า พระพุทธเจ้าที่มีชีวิตไงครับ
"พระพุทธเจ้าที่มีชีวิต"
ความโลภในวัตถุก็ไม่มี ความโลภในเกียรติยศก็ไม่มี
อ้อ มีอยู่อย่างหนึ่ง
อะไรเหรอครับ
อาหาร
- อาหารเหรอ - อาหารนี่แหละ
โดซานของเรา
สมองนี่ฉลาดระดับ สตีฟ จอบส์ บิล เกตส์เลยนะ
แต่เพราะขาดความทะเยอทะยาน ถึงได้อยู่ในสภาพแบบนี้ค่ะ
ถ้าโดซานของเรา มีความทะเยอทะยานขึ้นมาละก็
ถึงตอนนั้นต้องจบเกมแน่นอน
- ตัดสินใจหรือยังคะ อเล็กซ์ - ครับ
ซัมซานเทคแน่นอน ไม่ต้องสงสัยครับ
ซัมซานเทคเหรอ
ทำไมล่ะ
ผมตรวจสอบอัลกอริทึมเขา อย่างละเอียดดูแล้ว
แล้วลองนึกดูว่าให้เวลาไปน้อยแค่นั้น
ผมว่ามันน่าประทับใจอยู่นะ
อาจจะเป็นแค่ผมก็ได้…
แต่ผมเห็นบางอย่างที่พิเศษมาก
และผมก็เป็นคนแรก ที่เห็นคุณค่าในตัวเขา
เพราะงั้นผมจะเป็น คนที่จะย่างก้าวแรกไปกับเขา
เราได้สำนักงานแล้ว
ฉันอยากให้หัวหน้าทีมฮันจีพยอง เป็นที่ปรึกษาของซัมซานเทคค่ะ
คุณซอดัลมีนี่น่าอึดอัดจริงๆ
- ผมจะเป็นเศรปาที่พึ่งพาได้ให้เอง - มันเจ็บนะ
ฉันจะช่วยคุณเต็มที่ ให้เหมือนกับ ทรายที่พ่อคุณใช้ปูพื้นเลยค่ะ
นี่พวกนายพยายามขโมยส่วนของฉันเหรอ
ปัญหาที่ใหญ่กว่าพวกเขา ก็คือคนที่แก้ปัญหาภายในไม่ได้
ประธานซอ คุณนั่นแหละครับ
ทำไมหัวหน้าทีมฮันถึงช่วยเรา
วันนี้ผมตั้งใจ จะบอกความจริงกับดัลมีครับ
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์