NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 6
Dal-mi.
Hej, Do-san.
Dostaliśmy…
się.
Co?
- Naprawdę? - Tak.
Spójrz na ekran.
„Samsan Tech”. Widzisz?
Nadal nie wierzysz?
ZWYCIĘZCY INJAE, SAMSAN TECH
Gratulacje.
Dziękuję.
I wzajemnie.
Dzięki.
Chwila. Pan Han…
- Gdzie on jest? - Po co go szukasz?
Muszę go o coś zapytać.
Dal-mi.
Zapytaj mnie.
Odpowiem za niego.
Co ze mną nie tak? Przecież nie zrobiłem nic złego.
Ale co ja jej powiem? Nie znam odpowiedzi.
Rety.
Mam wiele pytań.
Czemu to pan zrobił?
Dlaczego tak bardzo pan nam pomógł, mimo że musiał kłamać?
Gratulacje. Udało wam się.
Dzięki tobie.
Dość tego kadzenia. To żenujące.
Odpowiedziałem Dal-mi za ciebie.
Dlaczego nam pomogłeś.
Odpowiedziałeś za mnie? Co powiedziałeś?
Poprosiłem go o to.
W końcu spotkałem cię po 15 latach
i chciałem ci zaimponować.
Dlatego poprosiłem go o pomoc.
Ale dlaczego ci pomógł?
Jesteśmy sobie bliscy.
Jesteśmy prawie jak bracia. Dlatego.
Bliscy?
Jak bracia? Ty i ja?
Myślisz, że w to uwierzy? Uwierzyła?
Uwierzyła.
Serio?
Powiedziałem, że wszystko, co dla nas zrobiłeś,
zrobiłeś dla mnie, więc nie ma w tym nic dziwnego.
Zawsze tak było
i zawsze tak będzie.
Brawo. Dobrze się spisałeś.
Masz gadane, Do-san.
Nie jąkasz się, nie uciekasz wzrokiem.
Ale czemu mam wrażenie, że się na mnie złościsz?
- Mam do tego prawo. - Masz do tego „prawo”?
Co? Obraziłem cię? Wkurza cię to?
Tak, trochę.
Co to?
Nie wkurzaj się, bo to prawda.
Pozwolę ci się pozłościć, gdy dostaniesz się do Sand Boxa.
Skoro dostałeś się do Sand Boxa,
to masz prawo się na mnie złościć, tak?
Ale nie mogę.
Bo jesteśmy teraz jak bracia.
HERBATKA Z MAMĄ
Jest wysoka.
Przepraszam, nie widziałam jej.
Dal-mi, to ty?
Hej, dobrze was widzieć.
Kopę lat.
Kiedy wyjeżdżacie z Seulu?
Nie mówię po angielsku.
Mama?
Przepraszam.
Przyszłaś się ze mną zobaczyć?
Coś ty. Skąd miałam wiedzieć, że tu mieszkasz?
Spotkałam się ze znajomymi i przypadkowo na ciebie wpadłam.
Rozumiem.
Przypadkowo.
No to cześć.
A, właśnie.
Słyszałaś kiedyś o Sand Boxie?
Słyszałam.
Dostałam się.
Gratulacje.
Układam sobie sprawy po tym, jak cię wtedy okłamałam.
Dlatego będę pracować z Do-sanem nad rozwojem firmy.
Spróbuję być jak Steve Jobs lub Mark Zuckerberg.
Nie próbuj mnie prześcignąć.
Przyszłaś mi to powiedzieć?
Tak.
Nie. Spotykam się ze znajomymi.
To czysty przypadek.
Nie myśl inaczej.
To ja uciekam.
Przepraszam, że czekacie.
Chodźmy.
Przepraszam. Nie znam cię.
Chodźmy. Już dobrze.
Kopę lat się nie widzieliśmy.
Miło was widzieć.
Chodźmy.
PREZESKA WON IN-JAE
KLUCZOWY PRACOWNIK
OSOBA PEŁNIĄCA KLUCZOWĄ ROLĘ W FIRMIE
ODCINEK 6
FAŁSZ!
Do-san! Wstawaj i chodź na śniadanie!
Nam Do-san! Chodź tu szybko!
Jedzenie stygnie.
Niech śpi. Chyba siedział całą noc.
- Idę do pracy. - Bez śniadania?
Zjem w Sand Boxie. Mają tam dużo jedzenia.
Idziesz w tych ciuchach?
- Co z nimi nie tak? - Naprawdę nie widzisz?
Rety.
Chodź ze mną.
Gotowe.
Tak powinieneś wyglądać w pierwszym dniu pracy.
W Sand Boxie nikt się tak nie ubiera.
Ale ty jesteś inny niż wszyscy.
Jesteś prezesem.
- Tato. - Tak, panie prezesie?
Zobacz, jakiego mamy przystojnego syna.
Całe szczęście, że wrodził się we mnie.
Poza wzrostem, jest taki wysoki
po mnie.
Idź już, prezesie.
Masz. Do zobaczenia później, prezesie.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Rety, będę się wyróżniał. Wszyscy będą się na mnie gapić.
Spodnie nie są za krótkie?
A marynarka jest za duża.
Ale taka teraz moda.
DYREKTOR DS. TECHNOLOGII NAM DO-SAN
PREZESKA SEO DAL-MI
Pani Seo, Do-san! Chodźcie na poranną kawę.
Wszystko jest za darmo.
Szybko, zamówcie coś.
Słuchajcie, całą noc pracowałem nad algorytmem
i sprawdziłem dane firmy Injae naszym programem.
Dobrze. I jak poszło?
FAŁSZ
- Nie wierzę! - Udało ci się!
Brawo, Do-san!
- Nam Do-san! - Nam Do-san!
Toast!
Czy to możliwe?
Dostaliśmy biuro.
Tuż obok firmy Injae.
Super, chodźmy. Pokażmy im to.
Dobrze.
Kodowanie jest ekscytujące.
„Ekscytujące”? O czym on gada?
- Wiesz, o co mu chodzi? - Nie.
Jesteśmy tacy tępi?
Weź to.
SAMSAN TECH
Jaki mamy numer biura?
- Biuro 302. - Tam jest.
- Jest! - Biuro 302!
Biuro 302!
Jest!
- O rety! - Ale ekstra!
NAM DO-SAN, KIM YONG-SAN
Jest tu wszystko.
- Pan Nam Do-san? - Tak.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Proszę. Miło, że pan przyszedł.
- Rety, patrzcie na to. - Fantastyczne!
Nie wierzę!
Patrzcie! Biurko się podnosi!
Jest automatyczne!
- Rety! - Podnosi się!
- Rusza się! - Niesamowite!
- Widzicie mnie? - Musisz się schylić!
- Jesteś tam? - Tu jestem!
- Jesteś! - Tu jestem!
Spróbuj je obniżyć!
- Obniża się! - Idzie w dół!
Teraz idzie w dół!
Naprawdę za to nie płacimy?
Naprawdę!
Rety. Niesamowite.
A gdzie jest Dal-mi?
INJAE
Mają większe biuro niż my.
Czy mi się wydaje?
Tak, wydaje ci się.
- Cześć. - Czemu zaglądasz do naszego biura?
Nie zaglądałam.
Chcę ci coś pokazać. Przyszłam na spotkanie.
O co chodzi?
Przyszedłem tutaj…
- To odejdź! - Nic ci nie jest?
- Chcesz wszystko? - Co jest?
- To koniec! - Odejdź!
- Spadaj! - Dobra.
- Hej. - Nie, zostaw to.
To koniec!
Cholera!
Chcesz wszystkie udziały?
Dobra, weź je sobie! Ale nie chcę cię więcej widzieć.
- Posłuchaj. - Odejdź!
To koniec naszej 20-letniej przyjaźni.
Spadaj!
Te niesamowite biura nie powinny pomagać w pracy zespołowej?
Ciekawe, co tam się stało.
Nie wiem. Takie dramaty na naszych oczach.
Jak mogli się rozpaść w pierwszy dzień?
To wina ich lidera?
Pewnie byli niezgranym zespołem.
Dobra. To kto gdzie siedzi?
Ustalmy, gdzie usiądzie prezeska.
Ja? Wybierzcie sobie biurka, a ja zrobię to po was.
Dal-mi. Chwila.
To biurko jest największe. Usiądź tutaj.
Nie potrzebuję dużego biurka.
Przyda się deweloperom. Mają więcej sprzętu.
Pięknie. Tak wygląda zgrany zespół.
- Usiądź tutaj. - Nie trzeba.
Usiądź tu. No chodź.
Zgrany zespół nie potrafi ustalić między sobą miejsc?
Ja tu usiądę. Zadowoleni?
- Ale to… - Designerka potrzebuje dużo miejsca.
Odejdź.
No dobrze. To ustalmy, jak będziemy mówić do siebie w biurze.
Może mówmy do siebie formalnie,
na pan i pani?
- Może być. - Jasne.
Ja nie chcę.
To będziemy mówić nieformalnie?
- Po imieniu? - Dobrze.
- Jasne, Dal-mi.
Nie zgadzam się.
Nie chcę, żebyście mówili mi po imieniu.
No to… my będziemy mówić do siebie formalnie,
a ty do nas nieformalnie.
To zbyt skomplikowane. Ma być spójne.
Nie szkodzi.
Tak, powinno być spójnie.
Jestem Park Dong-cheon.
Samodzielnie zainwestujemy te 2,5 miliarda wonów.
Jiphyeonjeon Tech połączyło swoją technologię głosową AI, Yeong-sila,
- z serwisami… - Skoro dostałeś się do Sand Boxa,
to masz prawo się na mnie złościć, tak?
Ale nie mogę.
Bo jesteśmy teraz jak bracia.
W przyszłości usługa zostanie uzupełniona dzięki współpracy
ze szpitalem Kangun.
W przyszłości Yeong-sil pomoże monitorować
- stan zdrowia… - Przestań mówić „w przyszłości”!
Dość gadania o przyszłości.
Może niech pójdą do wróżki, a nie do inwestorów?
Pewnie o tym wiesz.
Podejmujemy decyzje na podstawie aktualnych danych, a nie prognoz.
Tak,
ale nie wdrożą tych usług, jeśli nie będzie inwestora.
Dobrze. Odpowiedz mi na te pytania.
Jaką mają miesięczną szybkość spalania?
Kiedy przekroczą próg rentowności?
Sprawdziłeś umowę ze szpitalem?
Jak wysokie są bariery wejścia?
W ostatnim roku zwiększyły im się koszty pracy.
Sprawdziłeś dlaczego?
Proszę pana, czy to nie cudowne,
że chcą pomagać ludziom?
To prawda.
Ale to za mało.
Zainwestujemy pieniądze naszych klientów
w tę niedochodową działalność charytatywną?
Niech użyją swoich pieniędzy!
JIPHYEONJEON TECH RAPORT EWALUACJI INWESTYCJI
- Napij się kawy. - Dziękuję.
Czemu pan Han jest dziś taki nerwowy?
Coś go dręczy?
To nic poważnego.
Zaczął mentoring nowych członków Sand Boxa.
Słucham? Myślałem, że był mentorem tylko na hackatonie.
Myślał, że zespół odpadnie, ale ostatecznie się dostał.
Rety. Więc to o to chodzi.
Wiem, jak się czuje.
Mentor w Sand Boxie jest jak anioł biznesu.
Jakiego inwestora nie wkurzałaby praca ze start-upami?
To jak proszenie profesora, żeby uczył przedszkolaki alfabetu.
W sumie to pan Han zainspirował mnie
do zostania mentorką w Sand Boxie.
Pani Yoon, ciągle mnie pani zaskakuje.
Podziwiam pani wkład w ekosystem start-upów w naszym kraju.
Jest pani moją idolką. Chcę być taki jak pani.
To świetnie. Możesz taki być.
- Słucham? - Szukam kogoś,
kto poprowadzi 12. program.
Nikt się jeszcze nie zgłosił.
Może sam to zrobisz?
Brzmi ekscytująco. O tak!
SAMSAN TECH
Przez pół roku
będziecie korzystać z tego biura i materiałów biurowych.
Jeśli czegoś wam potrzeba, złóżcie wniosek.
Możecie używać serwerów, Internetu, prądu
i za nie nie płacić.
Kiedy wypłacicie nam dotację?
Niedługo dostaniecie na konto firmy 100 milionów wonów.
Sto milionów wonów?
- Nie wierzę. - Sto milionów!
Przygotujcie się na due diligence.
- Po nim wam zapłacimy. - Dobrze.
„Due diligence”? Co to?
To pewnie jakiś deadline.
- Jesteś niesamowity. - „Deadline”?
Co z tobą? Wiesz, co to znaczy.
To ocena firmy wykonana przed inwestycją.
- No tak. - Pomieszały mi się terminy.
Macie statut firmy, sprawozdania finansowe
i listę udziałowców?
- Co? - Co?
No…
Akurat.
Nawet nie wiecie, czym jest due diligence.
Chwila.
Dokąd to? Jeszcze nie skończyłem.
Niedługo wróci. Zostawiła torebkę.
To designerka, artystka. Jest wolnym duchem.
Proces due diligence przeprowadzi wasz mentor.
Kiedy go poznamy?
Po spotkaniu mentorów z prezeską o 15.
Będzie więcej mentorów?
Kim są ci mentorzy?
A więc…
Pani Yoon Seon-hak, dyrektorka Sand Boxa i SH Inwestycji.
Alex, nowy szef koreańskiego oddziału 2STO,
siódmej największej firmy na świecie pod względem wartości.
Pan Han Ji-pyeong, starszy manager w SH Inwestycje.
I pan Won Du-jeong, prezes Morning Group,
43. największej firmy na świecie.
Niedawno próbowałaś się do mnie uśmiechać.
A dziś mnie ignorujesz? Nie podziękujesz mi?
Za co?
Już zapomniałaś? Test, który zaproponowałem.
Dlatego się dostałaś.
Będziesz się tym przechwalał?
„Przechwalał”?
Ale spodziewałam się tego, gdy go zasugerowałeś.
Gdybym przegrała,
powiedziałbyś: „Masz nauczkę za to, że mnie zostawiłaś”.
Gdybym wygrała, przechwalałbyś się: „Widzisz? Masz to dzięki mnie”.
Zachowujesz się tak, jak przewidziałam.
Znalazłem czas, żeby być twoim mentorem, a ty tak mnie traktujesz?
Cieszę się, że znalazłeś dla mnie czas,
ale już wybrałam innego mentora.
Co? Wybrałaś?
Tak.
WYKŁAD O START-UPACH
Na ekranie jest za dużo tekstu. Może usuńmy logo?
Nie możemy.
Sand Box powstał dzięki tej dziewczynce.
Tej na huśtawce?
Jakieś 15 lat temu pewien przedsiębiorca opowiedział mi historię.
Wysypał ziemię piaskiem,
żeby jego córka nie zraniła się, gdy spadnie z huśtawki.
Potem jego córka nie bała się już na niej huśtać.
I stąd nazwa Sand Box, czyli piaskownica?
Nagrodziła go pani za ten pomysł?
Zrobiłabym to,
ale zginął w wypadku.
Tata.
ZGŁOSZENIE DO 12. PROGRAMU REZYDENCKIEGO
WON IN-JAE
POWÓD ZGŁOSZENIA
PAMIĘTAM, JAK HUŚTAŁAM SIĘ NAD PIASKIEM,
KTÓRY ROZSYPAŁ DLA MNIE TATA, ŻEBYM SIĘ NIE ZRANIŁA
Dziękuję za tę szansę.
W końcu się spotykamy.
To dzięki niej powstała firma Sand Box.
Co? To dziewczyna z huśtawki?
To pani, prawda?
Znała pani mojego tatę?
Spotkałam go raz
15 lat temu.
To nie jest jej tata?
Widocznie ma dwóch.
Tak jak pani tata wysypał ziemię piaskiem,
zrobię wszystko, co mogę, by nie stała się pani krzywda.
Dziękuję, pani Yoon.
Co jest? Te ściany są dźwiękoszczelne?
Czy mówią szeptem? Nic nie słyszę.
Czemu podsłuchujesz?
Żeby zrozumieć sytuację.
Prezes musi rozumieć i analizować sytuację.
Prezeska Samsan Tech, zapraszamy.
Idę!
Bardzo podobała mi się prezentacja Samsan Tech na hackatonie.
Czy ktoś chce być mentorem Samsan Tech?
To ja też się może zgłoszę?
Nie trzeba.
Już wybrałam mentora.
Co tu się wyprawia?
Czemu wszyscy mówią, że wybrali już sobie mentorów?
Tak? Kogo pani wybrała?
Oczywiście, że…
pana Hana.
Co do…
Co? Dlaczego nie mnie?
Dal-mi. To znaczy pani Seo. To miłe, co pani mówi, ale…
Na pani miejscu wybrałbym Alexa.
Dziękuję.
Ale ja wybieram pana.
Ale…
On jest z 2STO. To siódma największa firma na świecie.
I to Alex polecił Samsan Tech Sand Boxowi.
Tak, wiem.
Bardzo dziękuję, ale…
Pan Han ma być mentorem Samsan Tech.
Denerwujesz mnie.
Czemu odrzuciłaś taką świetną szansę?
Nie mówię, że ja nią nie jestem, ale…
Wiesz, jak bardzo Alex interesuje się Samsan Tech?
Przyleciał tu z Doliny Krzemowej, żeby poznać chłopaków.
Ale ty jesteś nami bardziej zainteresowany
i dużo bardziej się natrudziłeś.
Ja? Nie jestem zainteresowany. I kiedy się trudziłem?
To dziwne. Dla mnie to oczywiste.
Interesujesz się Samsan Tech i bardzo się dla nas starasz.
O czym ty mówisz? Czemu tak myślisz?
Wiele razy to widziałam.
Pomogłeś nam z prezentacją na hackatonie.
Pan Han, co pan tu robi?
Chłopcy udawali w twoim mieszkaniu, że odnieśli sukces.
Nie wiesz, co to znaczy?
Rzecz w tym…
To firma w fazie zalążkowej, którą się interesujemy.
Nie dałeś Do-sanowi ośmieszyć się na imprezie networkingowej.
Twoje zainteresowanie i starania
były dla mnie oczywiste.
Omal nie pomyślałam, że chodzi o coś innego.
O co innego?
Byłeś niezwykle pomocny.
Myślałam, że może interesujesz się mną.
Ale to było nieporozumienie. Do-san mi to wytłumaczył.
Podobno jesteście jak bracia.
I wyświadczasz mu przysługę.
Tak jakby.
To wyjaśnia, czemu tyle dla nas zrobiłeś. I jestem wdzięczna.
Wiem, że nie powinnam, ale chcę cię o coś prosić.
Opiekuj się nami i prowadź nas jak rodzinę.
Pożałujesz, że mnie wybrałaś.
Spokojnie.
Nigdy w życiu nie żałowałam żadnej podjętej decyzji.
No to zobaczymy.
Alex jest z tego słynnego 2STO?
- Tak. - Przyleciał, żeby się z nami spotkać?
Tak.
A ty wybrałaś na naszego mentora pana Hana
zamiast Alexa? Tak?
Tak.
Dlaczego? Czemu zrezygnowałaś z takiej światowej osoby jak Alex
na rzecz lokalnej osoby jak pan Han?
Jak to dlaczego?
Alex jest światową osobą, ale pan Han
jest rodziną.
„Rodziną”?
Tak.
Od kiedy? O czym ona mówi?
Co?
Wiesz, że pan Han i ja jesteśmy jak bracia.
- Zgadza się. - Tak, wiem,
ale ciągle mnie to zaskakuje. Nie mogę się przyzwyczaić.
Jeśli czegoś potrzebujecie lub macie jakieś pytania,
to dajcie mi znać.
Od tego są mentorzy.
Himalaje… Jak on się nazywał?
Ten przewodnik po górach…
Szerpa.
Właśnie. Szerpa.
Do-san, mój bracie.
Będę twoim niezawodnym Szerpą.
Podróż będzie trudna,
ale razem damy radę.
Mój…
drogi…
kochany…
bracie.
Dobrze?
No dobrze, pora na due diligence.
Zacznijmy od podstawowej umowy.
Dobrze.
Co to? Grom z jasnego nieba? Słabo to wygląda.
Co się dzieje?
Dziesięć na dziesięć za biznesplan i statut.
Przygotowała je nasza prezeska.
Przestań. Razem to zrobiliśmy.
Ale za listę udziałowców dostajecie minus milion punktów.
- Co? - Dlaczego?
Minus?
„Nam Do-san ma 19 procent.
Seo Dal-mi, Kim Yong-san, Lee Chul-san, Jung Sa-ha i Nam Seong-hwan
mają po 16 procent.
Nam Cheon-ho ma jeden procent”.
Pan Nam jest największym udziałowcem.
Jest lepszym programistą niż my i najciężej pracuje.
Więc ma trzy procent więcej.
Reszta ma po 16 procent, co jest sprawiedliwe.
Kim jest Nam Seong-hwan?
Co? Nie wiesz?
Bracie, to mój ojciec.
No tak.
Co ze mną? Wypadło mi to z głowy.
- Wszystko z nim w porządku? - Tak.
- Jak się czuje? - Dobrze. Bardzo dobrze.
To super.
W ostatnich latach dużo w nas zainwestował.
- Dlatego ma 16 procent. - Rozumiem.
- Tak. - Jasne.
A Nam Cheon-ho to…
Mój kuzyn.
No tak, to twój kuzyn.
Dlaczego ma jeden procent?
Pewnie mi mówiłeś, ale zapomniałem.
- No bo… - On zajmuje się
naszą szatą graficzną i materiałami wideo.
- Szatą graficzną i materiałami wideo? - Tak.
SAMSAN TECH DOSTĘPNI 24/7
ZAINWESTUJ
Zarobimy dużo
kasy!
Rozumiem.
Dobra, niech będzie.
Bardzo ładnie podzieliliście się
między sobą.
No nie? Bardzo ładnie, prawda?
Jedno jest pewne.
Po zobaczeniu listy udziałowców nikt nie będzie na tyle głupi,
żeby w was zainwestować. A dlaczego?
Tak pięknie podzielony kapitał zacznie w końcu przeszkadzać prezesowi.
Pani Seo.
Skąd się bierze siła prezesa?
Z kapitału.
To takie oczywiste, ale nie wiedziałam.
Nie to, że nie wiedziałam. Za bardzo zaufałam swojemu ojcu.
Myślałam, że jego udziały są moimi.
Nauczyła się pani czegoś ważnego.
Już pani wie,
że na wczesnym etapie start-upu należy dać moc prezesowi.
Tak. Przekonałam się na własnej skórze.
Więc nie potrzebuje pani moich rad.
To ja powinnam się od pani uczyć.
Nieprawda. Proszę nam pomagać.
Czemu nie można podzielić się po równo?
Działając jako jedność…
Nie lepiej być jednością, zamiast działać jak ona?
Powiedzmy, że ktoś nie zgodzi się z resztą…
Tak się nie stanie.
Nasza przyjaźń będzie wieczna.
Wybacz. Będzie wieczna?
Nigdy się nie zmieni?
Gdzie najczęściej
używa się takich głupich stwierdzeń?
Na ślubach.
To dlaczego rocznie rozwodzi się ze sobą 100 000 par?
Nie kochali się, gdy się pobierali?
Kochali. Na początku czuli to samo.
Bardzo się kochali i wierzyli,
że ich miłość będzie wieczna.
Tak jak wy teraz.
Gdy rozpada się małżeństwo,
małżonkowie dzielą się między sobą pieniędzmi i dziećmi.
Ale firma to co innego.
Gdy firma się rozpada, inwestorzy tracą pieniądze.
A jeśli przekażę swoje udziały
komuś innemu?
- Ta osoba będzie miała 35 procent. - Hej.
Trzydzieści pięć procent?
To i tak za mało.
Co?
Gdy rozpocznie się runda inwestycyjna, inwestorzy zaczną kupować udziały.
Nie minie dużo czasu, zanim inwestor
będzie posiadał więcej niż 35 procent udziałów.
W najgorszym wypadku wspólnicy mogą cię zdradzić
i dogadać się z inwestorami, żeby przejąć kontrolę nad firmą
albo ją sprzedać.
Żeby tak się nie stało,
już na początku musicie dać kluczowemu pracownikowi większość.
Tak ochronicie firmę.
Kto będzie waszym kluczowym pracownikiem?
To proste.
Osoba, bez której Samsan Tech sobie nie poradzi.
To ile udziałów ma mieć ta osoba?
Co najmniej 60. Ale osobiście uważam,
że ponad 90 procent.
Na tym skończymy due diligence.
Jutro rano dostaniecie pieniądze.
Dziękuję.
Prezeska dostanie 80 procent udziałów.
Reszta zostanie rozdzielona między założycielami.
Wszyscy chcemy mocnej prezeski.
Czy wszyscy się zgadzają?
- Tak. - Tak.
Pani Won obiecała nam w zamian akcje.
Kto by się na to nie zgodził?
Po moim trupie!
Razem to zaplanowaliście?
Wiedziałem, że coś się kroi, gdy wybrałaś pana Hana zamiast Alexa.
Pewnie się zmówiliście, żeby zabrać moje udziały. Mam rację?
- Panie Lee. - Mówisz serio?
To był twój pomysł, Do-san?
Chcesz nasze udziały?
Więc zgadałeś się z rodziną, panem Hanem, ty kretynie?
Ty cholerny… Wystarczy. Przesadziłeś.
Uspokójcie się. Tylko tyle jest warta nasza przyjaźń?
Właśnie. Jest warta mniej niż udziały i dużo mniej niż dziewczyna!
Chcesz się bić?
- Przestańcie! - Nie wtrącaj się.
Co? Coś źle powiedziałem?
Czemu mam się nie wtrącać? Nic dla ciebie nie znaczę?
Zostaw! W mojej rodzinie są przypadki łysiny. Puść!
Dzięki za informację!
Dobra, to jest nasz koniec!
Zostaw!
To boli!
- Hej! - Hej!
To boli!
Nie! Mam problemy z biodrem!
Zostaw!
Panie Han!
Niedługo pewnie się pogodzą…
Skoro kłócą się teraz o 100 milionów wonów,
nigdy nic więcej nie osiągną.
Nigdy nie urosną sto czy tysiąc razy.
Największym problemem jest to,
że prezeska nie rozwiąże tej sytuacji.
Pani Seo, to pani jest problemem.
- To koniec! - Odchodzę!
Dobra, niech tak będzie! Zmieńcie też nazwę!
Nazywajcie się Dal-mi Tech!
Śmiało!
Chul-san!
Porozmawiasz z nim?
Dlaczego? Nie jestem popychadłem.
Hej, naprawdę odchodzicie?
Wygląda, jakbyśmy żartowali?
Rety, Samsan Tech rozpadło się w pierwszym dniu.
Widzę.
Nie chciałaś mi czegoś pokazać?
Nie pamiętam, o co chodziło.
LISTA UDZIAŁOWCÓW
Do-san.
Tak?
Odwieziesz mnie do domu?
Chcesz mi o czymś powiedzieć?
Nie przejmuj się tym, co mówili. Myśl o tym jak o szumie.
„Szumie”?
Gdy danych jest za dużo,
uczenie maszynowe trwa dłużej i jest trudniejsze.
Ale osiągniemy lepszy rezultat, jeśli najpierw przefiltrujemy szumy.
Więc myśl o tym jak o szumie i go przefiltruj.
Dobrze.
A ty? Możesz go przefiltrować?
Nie.
Nie martw się. Jakoś ich przekonam.
No to może
ty zostaniesz prezesem?
Ja będę dyrektorką marketingu albo finansów.
Nie. To szumy. Trzeba je szybko przefiltrować.
Mówię poważnie.
Ja tak samo.
Wybrałem cię na prezeskę naszej firmy.
Nie chcę tego żałować.
Dal-mi, to ty?
Tak, babciu! Już idę.
Przywitasz się z moją babcią?
Innym razem. Strasznie dziś wyglądam.
Co? Wyglądasz świetnie. Założyłeś garnitur i w ogóle.
Chodź się z nią przywitać.
To takie nienaturalne.
Później. Odwiedzę ją innym razem.
Dobrze. Innym razem.
Nie możesz być prezeską i zabrać wszystkie udziały?
Nawet sobie tego nie wyobrażasz.
Chłopaki się przez to pokłócili i zaczęli szarpać się za włosy.
To było straszne.
Poza tym nie chcę tego.
Czuję się niekomfortowo i nie ma to sensu.
To niech Do-san będzie prezesem i zabierze wszystkie udziały.
Do-san tego nie chce.
To nie wchodzi w grę.
A jeśli będziesz prezeską, a Do-san weźmie większość udziałów?
To też się nie uda.
Pan Han mówi, że nie spodoba się to inwestorom.
Rety, nie możesz nic zrobić.
Dokąd idziesz? Nie skończyłam.
Starczy. Nie potrzebuję więcej opatrunków.
Nie o tym mówię. Nie skończyłam mówić.
Mam sto innych problemów. Usiądź.
Pewnie ich też nie rozwiążesz.
Szukasz odpowiedzi, które nie istnieją.
No to co mam zrobić?
Yeong-sil, włącz światło.
Dobrze.
Co?
Co się stało? Dziś się mnie słuchasz. Teraz mi głupio.
Niech panu nie będzie głupio.
Jesteś bardzo wyrozumiały.
Nie zainwestowaliśmy dziś w twoją firmę.
Mówiłem też przykre rzeczy. Nie jesteś zły?
Jasne, że nie. Ja najlepiej pana rozumiem.
Dzięki.
Największym problemem jest to,
że prezeska nie rozwiąże tej sytuacji.
Pani Seo, to pani jest problemem.
Seo Dal-mi zrobi to samo?
Zrozumie mnie tak jak ty?
Jasne, że nie. Ja najlepiej pana rozumiem.
Czego się spodziewałem?
ŻYCZĘ CI SUKCESÓW
JAK ZOSTAĆ JEDNOROŻCEM
SPEŁNIAJ SWOJE MARZENIA
PORTAL EDUKACYJNY DLA START-UPÓW
JAK NAPISAĆ BIZNESPLAN
CZY W FIRMIE TECHNOLOGICZNEJ DESIGN JEST WAŻNY?
ZAUWAŻ PROBLEMY ZNAJDŹ ROZWIĄZANIA
JAK DŁUGO BĘDZIESZ NAM POMAGAŁ?
DO PANA HAN JI-PYEONGA
Co tu robisz?
A ty?
Ja tylko…
Co to jest?
Komary kochają moją krew.
Przestań zrzędzić.
Mam sobie pójść?
Pozwalasz mi odejść?
SAMSAN TECH
Na początku to logo wyglądało inaczej.
Pamiętasz?
No jasne.
Jak mógłbym zapomnieć?
SAMSAN TECH
DOSAN TECH
Nie musiałeś przychodzić. Jesteś zapracowany.
Jasne, że musiałem.
Jestem z ciebie dumny.
Co? Zwracaj się do niego jak należy.
Teraz jest prezesem.
Fajne masz biuro. Ma ładny widok i dobrą atmosferę.
Tak? Dołączcie do mnie. Jest tu dużo miejsca.
Co wy na to?
Dołączylibyśmy, ale jesteśmy za słabi.
Właśnie. Jeszcze nie pora.
Na co czekacie? Jest zimno. Kłaniajcie się i wchodźmy do środka.
Dobrze.
Rety, ale zimno.
Przestań się trząść.
- Nie tylko ja się trzęsę, tato. - Rozlewasz.
Ile razy mamy się ukłonić?
- Trzy. - Trzy? Dobrze.
Nie sądzisz, że nazwa firmy jest beznadziejna?
Dosan Tech? Co to znaczy?
A co możemy zrobić? To jego imię.
Niech ta firma odniesie sukces.
PLIKI ZOSTAŁY ZASZYFROWANE!
SPRAWDZANIE PŁATNOŚCI
ZAPŁAĆ, ŻEBY ODSZYFROWAĆ PLIKI
Nasze serwery zostały zaatakowane przez oprogramowanie szantażujące.
- A kopie zapasowe? - One tak samo.
Usunięto dane naszych partnerów.
Cholera. Ile żądają?
Żeby odzyskać pliki, musimy zapłacić 100 milionów wonów.
Jeśli nie zapłacimy w ciągu 24 godzin, okup wzrośnie do 200 milionów.
Co zrobimy?
Jasna cholera.
- Wymyśl coś. - Słucham?
Stało się to na twojej zmianie. Ty jesteś odpowiedzialny.
- Jasne? Mam to gdzieś. - Chwila. Nie.
Proszę zaczekać!
- Chul-san, uspokój się. - Zostaw mnie!
Proszę!
Powinienem umrzeć.
Nie mam 100 milionów wonów!
Czekaj.
Nie zabijesz się, jeśli stąd skoczysz.
Tylko się połamiesz.
Powiedziałem im, że odchodzę, ale i tak każą mi zapłacić.
Nadal spłacam kredyt studencki.
- Skąd wezmę 100 milionów wonów? - Chwila.
Coś wymyślę.
Rozwiążę ten problem.
Masz 100 milionów?
A jak myślisz? Jasne, że nie.
No to się zabiję!
Zabiję się!
Do-san, zabiję się!
- Nawet nie potrafię się zabić. - Zrób to.
- Jestem idiotą. - Zabij się.
- Nie mogę. - Nie zapłacisz 100 milionów.
- Twój komputer był włączony? - Tak.
Może znajdę w pamięci klucz główny.
- Naprawdę? - Zobaczymy.
Chul-san.
Chul-san, obudź się. Już rano.
Co się stało?
Zasnąłem?
Naprawdę? Nie jestem człowiekiem.
Jestem zwierzęciem. Pewnie oszalałem.
Znalazłem klucz główny i usunąłem oprogramowanie szantażujące,
- więc nie musisz się zwalniać. - Co?
Ten drań nie dostanie żadnej kasy.
Do-san.
Bardzo ci dziękuję.
Dziękuję.
Więc o nic się nie martw.
Idź do pracy pewny siebie.
- Dobrze. - Bądź wyprostowany.
- Dobrze. - Dobrze?
Dobrze.
Chul-san.
Hej.
- Weź te pieniądze. - Co to?
Moja odprawa i kasa, którą dostałem za skuter.
To nie 100 milionów, ale może ci się przydadzą.
Oszalałeś.
Musisz odzyskać pracę.
Klęknij przed swoim szefem czy co, idioto.
Daj spokój. I tak chciałem odejść.
- Mam dość bycia trybikiem w maszynie. - To znaczy…
Panie Nam, mogę tu pracować?
Możesz, ale…
Usunąłem oprogramowanie szantażujące.
Nie potrzebujemy już pieniędzy.
Przepraszam.
Kretynie, czemu wcześniej mi nie powiedziałeś?
Rzuciłem pracę!
Hej! I co teraz zrobisz?
- Przepraszam. - Przestańcie.
- Nie kłóćcie się. - Odejdź!
- Zrezygnowałem z pracy! - Uspokójcie się.
- Przepraszam. - To twoja wina!
- Czemu je usunąłeś? - Dlaczego to moja wina?
- Czemu… - Zrzucasz winę na mnie?
Do-san, Yong-san.
Zobaczcie.
Ten wzór…
Dobre jest to,
że dołączyliśmy do firmy
i mogliśmy zmienić nazwę z Dosan Tech
na Samsan Tech.
Do-san jest geniuszem.
Wielkie firmy wypłaciły temu hakerowi setki milionów wonów,
- a Do-san go powstrzymał. - Wiem.
Do-san jest nieoficjalnym wybawcą
gospodarki naszego kraju.
Mógłbym oddać mu swoje udziały.
Tak, jemu bym je oddał.
Ale nie dam ich Dal-mi.
Czemu? Wydaje się miła. Jest też kompetentna.
Gdyby nie ona, nie dostalibyśmy się do Sand Boxa.
Wiem. Też znam się na ludziach.
Ale zapomniałeś,
jak poznała Do-sana?
Rety. Te listy.
Jak myślisz, jak długo będzie kłamał?
Dal-mi z nami zostanie,
jeśli dowie się, że Do-san ją oszukał?
Na pewno odejdzie.
Jak na razie rozwiązuje nasze bugi,
ale niedługo sama się nim stanie.
461 WIADOMOŚCI 13 POŁĄCZEŃ
Co jest?
NIE ODBIERASZ
JAK OBLICZYĆ SZYBKOŚĆ SPALANIA?
CO Z NETWORKINGIEM?
ODPOWIEDZ DLA DOBRA DO-SANA
Jest ich więcej?
PREZESKA SAMSAN TECH SEO DAL-MI
JAK ZOSTAĆ ŚWIETNYM PREZESEM
Pan Han.
Wybrałaś bezużyteczną książkę.
Wiesz dlaczego? Mój mentor nie odpowiada na moje pytania,
więc liczę, że ona odpowie.
Odpowiem ci.
Zobaczmy. Pierwsze pytanie.
„Jak zostać świetnym prezesem?”
Nie ma takiego prezesa.
To taki sam absurd jak świetni politycy.
Co? Dlaczego to absurd?
W polityce i zarządzaniu nie ma dobrych odpowiedzi.
Po co szukać odpowiedzi, których nie ma?
Więc
zamiast szukać odpowiedzi, podejmuje się decyzje.
Cokolwiek zrobisz, będą cię krytykować.
Nie podejmiesz decyzji, jeśli boisz się krytyki.
A jeśli nie możesz podejmować decyzji, nie możesz być prezeską.
Kim chcesz być?
Dobrą osobą czy prezeską?
Nie bądź zachłanna. Nie możesz być obiema.
Wybierz tylko jedną.
JAK ZOSTAĆ ŚWIETNYM PREZESEM
Za 8500 wonów.
- Za 8500 wonów? - Mała miska…
- A te 500 wonów? - Ale dużo dają.
Naprawdę? Gdzie?
JUNG SA-HA
My…
Było pyszne.
Serio?
Wybrany numer jest obecnie niedostępny.
Tak, idzie całkiem nieźle.
A twoje treści? Jak ci idzie?
Zaraz wybuchnie.
Cześć, Dal-mi.
Chcesz mi coś powiedzieć?
SAMSAN TECH
Wychodzę z biura. Gdzie jesteś?
Hej, Chul-san.
Nie ruszaj mleka.
„Nie ruszaj mleka”?
Gdzie ono jest? A jeśli je ruszę?
Na pewno je ruszę.
Ten cholerny…
A co zrobisz, gdy je wypiję?
Chul-san!
Co to?
- Boli! - Chul-san!
- Co mam robić? - Do-san!
Do-san, nic nie widzę!
To krew?
Nie. Przepraszam, zostaw!
Poczekaj.
Do-san, nie mogę otworzyć oczu.
A jeśli oślepnę?
Mówiłem, żebyś go nie ruszał!
Piecze!
Chul-san, spójrz na mnie.
Mówię, że nic nie widzę!
Z drogi!
- Co się stało? - Mleko!
- Mleko wybuchło! - Mleko?
- Szybko! - Mleko?
- Mleko wybuchło? - Gdzie jesteś, Yong-san?
- O czym ty mówisz? - Yong-san!
Tu jestem!
- Gdzie jest? - Nie mogę otworzyć oczu!
- Tędy. - Nic nie widzę!
Leki nie uchronią przed utratą wzroku. Tylko ją opóźnią.
Utratą…
Doktorze.
Czy ja oślepnę?
Nie oślepniesz.
Proszę sól fizjologiczną.
Doktorze, to słone.
Nie ruszaj się. Dlaczego płaczesz?
Płaczę, bo mi wstyd.
Jestem niewdzięcznym śmieciem.
Doktorze, muszę widzieć. Dobrze?
Bo jeśli nie, to ostatnią rzeczą, jaką widziałem,
będą zawiedzione twarze moich przyjaciół.
Muszę ich znów zobaczyć.
- Rozumiem. Nie ruszaj się. - Postaram się.
Ale bardzo piecze.
Odstawiłem scenę przed swoimi przyjaciółmi.
Mówiłem podłe rzeczy.
Nie martw się. Rozumiemy cię.
Tak. Nic się nie stało. Otwórz oczy.
Otwórz je teraz.
- Mogę? - Tak. I co?
Widzisz?
Tak!
Doktorze, widzę!
- Hej! - Hej!
Ty jesteś Yong-san. A ty to Do-san.
Naprawdę myślałem, że was więcej nie zobaczę.
Serio.
Spójrz na mnie.
Jego śpiochy…
Doktorze, jego śpiochy są białe.
To niedobrze, prawda?
Będą takie przez jakiś czas. To przez mleko.
Używaj kropli przez parę dni i wszystko będzie dobrze.
Dziękuję, doktorze.
Dziękuję. Będę dobrym człowiekiem.
Chodźcie tu, chłopaki.
Mówiłem, żebyś nie ruszał mleka.
Na pewno mnie widzisz?
Widzę cię!
I ciebie. Dziękuję, doktorze.
Jest pan najlepszym lekarzem we wszechświecie.
Kocham pana.
Dziękujemy.
Przepraszam za te podłe rzeczy, które wam powiedziałem.
Jakie podłe rzeczy? Nic nie pamiętam.
Ja też nie.
To od pani Seo.
Chce się spotkać.
Do-san, niezależnie od decyzji, jaką podejmę,
wspieraj mnie, proszę.
- Do-san. - Tak?
Ufam ci.
We wszystkim.
A pani Seo…
Chul-san, jeśli mi ufasz,
ufaj też Dal-mi.
Czemu mi przerywasz i sprawiasz, że wyglądam żałośnie?
Ufam jej.
Ufam jej tak samo jak tobie. Oddam jej swoje udziały.
Czemu przerywasz mi w środku zdania?
- Naprawdę? - Tak.
Więc się postaraj.
Dobrze. Dopilnuję, żebyśmy nie zostali bugiem.
Bugiem?
Słyszałeś naszą wczorajszą rozmowę?
- Tak. - Rety.
Ty podstępny draniu.
- Chodź tutaj. - Co?
A masz.
Chodźmy.
Zrobiłam nową listę udziałowców.
Kim Yong-san, Lee Chul-san, Nam Seong-hwan
i ja dostaniemy po osiem procent.
Nam Cheon-ho dostanie jeden procent.
Największym udziałowcem jest Nam Do-san z 67 procentami.
- No… - Macie uszanować moją decyzję.
I chciałabym, żebyśmy w pracy mówili do siebie formalnie.
Teraz możemy mówić nieformalnie, ale gdy zatrudnimy więcej osób,
będziemy musieli ustalić zasady komunikacji.
Więc może zacznijmy od razu?
- Jestem za. - Dobrze.
Jakieś pytania albo komentarze?
Chwila.
Ja nie dostałam udziałów?
Dostaniesz je w tej wersji.
Tutaj wszyscy dostajemy po siedem procent.
Nam Cheon-ho dostanie jeden procent, a Nam Do-san 64 procent.
Czemu są dwie wersje?
Twoja odpowiedź na kolejne pytanie zdecyduje, którą wybierzemy.
Będziesz zwracać się do wszystkich formalnie?
Nie będę.
To przykro mi, ale nie możesz z nami pracować.
Co?
Serio? Bo nie mówię formalnie do współpracowników?
To tyrania.
Nie przychodzisz do pracy
i ignorujesz telefony służbowe. To jest tyrania.
Nie chcę pracować z taką osobą.
To jak? Którą wersję wybierasz?
Wybierz tę.
LISTA UDZIAŁOWCÓW
- Pokaż identyfikator. - Dzięki.
Gotowe.
Ściśnijmy się.
Na trzy mówimy: „Do dzieła!”.
Raz, dwa, trzy.
- Do dzieła! - Do dzieła!
Myślałem, że Dal-mi jest ugodowa,
ale dziś pokazała pazurki.
- Ze strachu nic nie mogłem powiedzieć. - Wiem.
Nie mamy mówić do siebie formalnie?
- Przepraszam. - Już kończymy.
- Przepraszam, panie Kim. - Przepraszam, panie Lee.
Nic się nie stało.
LISTA UDZIAŁOWCÓW
NAM DO-SAN 64% SEO DAL-MI 7%
Mówiłem, to się nie spodoba inwestorom.
Kto będzie się zajmował inwestorami?
Pani Seo czy pan Nam?
Ja będę się nimi zajmowała.
Ale pan Nam będzie przy mnie jako dyrektor do spraw technologii.
A gdy się ze sobą nie zgodzicie?
To się nie stanie.
Pan Nam ma najwięcej udziałów,
więc będzie największym udziałowcem, nawet jeśli pozyskamy inwestorów.
Czyli zignorowałaś
moją opinię?
Nie. Posłuchałam jej.
Cokolwiek zrobię, nie zadowolę wszystkich.
Więc podjęłam decyzję,
którą skrytykuje tylko jedna osoba.
Czyli ja?
Przepraszam.
Musiałam podjąć decyzję, bo jestem prezeską.
Masz rację. Jesteś prezeską.
Jutro wypłacimy wam dotację.
Dziękujemy.
- Nie idziesz? - Idź.
Muszę coś omówić z Ji-pyeongiem.
Dobrze. Dziękuję.
O czym chcesz porozmawiać?
Co?
Na dzisiejszym spotkaniu
byłaś zupełnie inną osobą.
Wiesz, jak się denerwowałam?
Myślałam, że serce mi wybuchnie.
Nadal mi wali.
Serce jest po lewej stronie.
No tak.
Jesteś pewna co do tego?
Będziesz prezeską bez większości udziałów?
A nie mam większości? Siedem plus 64.
Mam 71 procent udziałów.
Ty jesteś moim udziałem w firmie. Zawsze jesteś po mojej stronie.
Musimy być zespołem, choćby nie wiem co.
Jasne?
Babcia jest w domu?
Moja babcia?
Chyba tak. A co?
O czym chcesz porozmawiać?
Chcę dziś powiedzieć prawdę Dal-mi.
Prawdę?
O listach?
Tak
Co tak nagle?
Chcę usunąć buga, który kiedyś wyskoczy.
Mogę się z nią przywitać?
Na pewno?
Byłoby super.
Chwila.
Daj mi minutę.
Albo trzy.
Babciu!
Dal-mi, wróciłaś. Jadłaś już?
Babciu, Do-san tu przyjdzie.
Do-san? Kiedy?
- Teraz. - Co? Teraz?
Tak.
Rety, co tak nagle?
Babciu, zostały nam dwie minuty.
Przyniosłem prezent.
Zrobiłem je…
To myjki, które sam zrobiłem.
Są w kolorach RGB, podstawowych kolorach światła.
Albo nie będę mówił o RGB.
- Zapraszam. - Dobrze.
- Załóż kapcie. - Dobrze.
Babciu, przyszedł Do-san.
Tak? Witaj.
Dobry wieczór, jestem Nam Do-san.
Nie widzieliście się od 15 lat, prawda?
Poznajesz ją?
Babciu, pamiętasz go?
Leki nie uchronią przed utratą wzroku.
- Tylko ją opóźnią. - Dobrze.
- Proszę. - Dziękuję.
Nie pamiętasz jej?
Co?
Cóż…
Jasne, że pamiętam.
Kopę lat.
Tak.
Miło cię znów widzieć, Do-sanie.
CHCĘ SIĘ ZEMŚCIĆ
SAMSAN TECH
Nie pamiętam, co było 15 lat temu.
Szkoda,
że mnie wtedy znałaś.
Panie Han,
- jesteś zazdrosny? - Przetrwamy pół roku.
Przez kolejne sześć miesięcy musimy mieć dobre wyniki.
Daję ci informację.
Pozwolisz takiej okazji uciec?
Chodźmy.
Miałabyś dobre życie, gdybyś wybrała mnie jak siostra.
Proszę się zamknąć.
Napisy: Kamila Krupiński