(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
(ตอน 6)
ดัลมีๆ
ว่าไง โดซาน
ซัมซานเทคของเรา…
ได้เข้าแซนด์บอกซ์แล้ว
ฮะ
- จริงเหรอ - อือ จริงๆ
นี่ เธอดูตรงนั้นสิ นั่นน่ะ
"ซัมซานเทค" เห็นไหม
ยังไม่เชื่ออีกเหรอ
(ทีมผ่านเข้าแซนด์บอกซ์รุ่นที่ 12 อินแจคอมปะนี ซัมซานเทค)
ยินดีด้วยนะ
ขอบคุณนะ
ยินดีกับนายด้วยนะ
ขอบคุณนะ
โอ๊ะ ว่าแต่หัวหน้าทีมฮัน…
- หายไปไหนแล้วล่ะ - หัวหน้าทีมฮันเขาทำไมเหรอ
ฉันมีเรื่องจะถามเขานิดหน่อยน่ะ
ดัลมี
ถามฉันสิ
ฉันจะเป็นคนตอบแทนเอง
ฉันเป็นอะไรเนี่ย ทำอะไรผิดหรือไง
แต่กลับไปแล้วจะพูดอะไร ยังไงก็ไม่มีคำตอบอยู่แล้วนี่
เฮ้อ
ฉันมีเรื่องอยากถามคุณเยอะมากเลยค่ะ
ทำไมทำแบบนั้นคะ
ทำไมต้องช่วยเรา จนถึงขั้นต้องโกหกคะ
ยินดีด้วยนะครับ ในที่สุดก็ทำสำเร็จ
เพราะคุณเลยนะครับ
เราอย่าเสแสร้งต่อกันเลยครับ มันน่าอาย
ทำไมหัวหน้าทีมฮันถึงช่วยเรา
ผมตอบคำถามนั้นแทนคุณแล้วนะครับ
ตอบไปแล้วเหรอ ตอบว่าอะไร
ฉันขอร้องเขาไว้น่ะ
ได้เจอเธอในรอบ 15 ปีทั้งที
ฉันอยากให้เธอเห็นว่าฉันได้ดี
ก็เลยไปหาหัวหน้าทีมฮัน เพื่อขอให้เขาช่วย
ทำไมหัวหน้าทีมฮันถึงช่วยล่ะ
เพราะเราสนิทกันมากน่ะ
เป็นความสัมพันธ์พิเศษ เหมือนเป็นพี่น้องแท้ๆ กันด้วย
พิเศษเหรอ
คุณกับผมเนี่ยนะ สนิทเหมือนพี่น้องแท้ๆ
ใครจะไปเชื่อครับ หรือว่าเธอเชื่อ
ครับ เธอเชื่อ
เชื่อด้วยเหรอ
ผมบอกไปว่า ทุกความปรารถนาดีที่หัวหน้าทำ
เป็นความปรารถนาดีที่มีให้ผม ฉะนั้น ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรแปลกๆ
เมื่อก่อนก็เคยเป็นแบบนี้
และอนาคตก็ยังเป็นแบบเดิม
ทำดีนี่ ทำดีนะครับ แต่ว่า
คุณพูดเก่งจังนะครับ คุณนัมโดซาน
ไม่พูดอึกอัก แถมยังไม่หลบสายตา
ทำไมดูเหมือนโกรธผมเลยล่ะ
- เพราะผมมีสิทธิ์แล้วไงครับ - "สิทธิ์" เหรอ
ทำไมครับ โกรธเหรอ แค้นเหรอครับ
ครับ ก็นิดหนึ่ง
อะไรน่ะ
แต่ตอนนี้ คุณไม่มีสิทธิ์โกรธหรอกนะ เพราะมันเป็นเรื่องจริง
ในอนาคต ถ้าเกิดได้เข้าแซนด์บอกซ์ ผมจะให้โอกาสคุณโกรธ
เพราะตอนนี้ได้เข้าแซนด์บอกซ์แล้ว
ตอนนี้คุณมีสิทธิ์แล้ว ก็เลยจะโกรธผมงั้นสิ
จะโกรธได้ไงครับ
ตอนนี้เรามีความสัมพันธ์พิเศษ ที่เหมือนพี่น้องกันแล้วนี่
(ชายามบ่ายกับแม่)
สูงประมาณนี้ค่ะ
ขอโทษด้วยค่ะ ฉันไม่รู้จักน่ะค่ะ
ดัลมีเหรอ
นี่ ดีใจที่ได้เจอพวกเธอนะ
ไม่ได้เจอกันนานเลย
จะอยู่โซลถึงเมื่อไหร่เหรอ
ขอโทษครับ ผมพูดอังกฤษไม่ได้
โอ๊ะ คุณแม่
ขอตัวก่อนนะ
นี่ลูก มาหาแม่เหรอ
เปล่านะคะ หนูไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าคุณแม่อยู่โรงแรมนี้ด้วย
หนูแค่มาเจอเพื่อนๆ แล้วก็บังเอิญมาเจอคุณแม่
อ๋อ
บังเอิญเหรอ
งั้นขอตัวค่ะ
อ้อ จริงสิ
ไม่ทราบว่า คุณแม่รู้จักแซนด์บอกซ์ไหมคะ
อือ รู้จักสิ
หนูได้เข้าที่นั่นแล้วค่ะ
ยินดีด้วยนะ
หนูกำลังสะสาง สิ่งที่พูดไว้ตอนนั้นค่ะ
เพราะงั้นฉันจะร่วมงานกับโดซาน แล้วทำให้บริษัทเติบโต
ให้อยู่ในระดับเดียวกับสตีฟ จอบส์ แล้วก็มาร์ก ซักเคอร์เบิร์ก
ให้พี่ไม่กล้าตามฉันเลย
มาหาแม่เพราะจะบอกเรื่องนั้นเหรอ
ค่ะ
ไม่ค่ะ หนูบอกว่ามาเจอเพื่อนไงคะ
ที่มาเจอคุณแม่น่ะ แค่เรื่องบังเอิญ
หวังว่าจะไม่เข้าใจผิดนะคะ
ขอตัวล่ะค่ะ
นี่ ขอโทษที่ทำให้พวกเธอรอนะ
ไปกันเถอะ ไป
โทษทีนะ แต่ผมไม่รู้จักคุณ
โธ่ ไปกันเถอะน่า
ไม่เจอกันนานมากเลย
ดีใจที่ได้เจอพวกเธอนะ
ไปกันๆ
(ซีอีโอ วอนอินแจ)
(คีย์แมน)
(บุคคลสำคัญที่มีอิทธิพล ต่อการตัดสินใจในองค์กร)
(ตอน 6)
(ปลอม)
โดซาน รีบตื่นมากินข้าวกันเร็ว
นัมโดซาน ยังไม่รีบออกมาอีกเหรอ
เดี๋ยวกับข้าวก็ชืดหมดหรอก
ปล่อยเขานอนต่อเถอะค่ะ ดูเหมือนเมื่อคืนจะโต้รุ่งนะ
- ผมไปก่อนนะครับ - ข้าวเช้าล่ะ
เดี๋ยวค่อยไปกินครับ ที่แซนด์บอกซ์มีของกินเยอะ
นี่แกจะไปทำงานสภาพนั้นเหรอ
- ทำไมเหรอครับ - ที่ถามนี่ไม่รู้เหรอ
เฮ้อ
ตามฉันมา
เอาล่ะ
ทำงานวันแรกทั้งที ต้องแต่งตัวประมาณนี้แหละ
แต่พ่อครับ ที่แซนด์บอกซ์ ไม่มีใครแต่งแบบนี้นะครับ
ก็แกไม่ใช่คนอื่นนี่
เป็นถึงซีอีโอเชียวนะ
- เอ่อ พ่อครับ - ครับ ท่านประธาน
ดูส่วนสูงลูกชายเราสิคะ
โล่งใจจริงๆ ที่ได้ฝั่งแม่มา
ถ้าไม่นับเรื่องส่วนสูงแล้วมองโดยรวม
ได้ฝั่งพ่อมาทั้งนั้น
ไปเถอะ ท่านประธานนัม
แล้วกลับมานะคะ ท่านประธาน
- ผมไปนะครับ - ไปเถอะ
เฮ้อ เด่นจัดเลย แบบนี้ทุกคนได้จ้องมาที่ฉันแน่
กางเกงนั่นมันสั้นไปหรือเปล่า
เสื้อก็ดูใหญ่ไปหน่อยนะ
เป็นเทรนด์ของช่วงนี้น่ะ
(แซนด์บอกซ์)
(ซีทีโอ นัมโดซาน)
(ซีอีโอ ซอดัลมี)
ท่านประธานครับ โดซาน กาแฟยามเช้าครับ
นี่ ทุกอย่างฟรีหมดเลย
มาเร็วๆ มาสั่งอะไรกินก่อน
ทุกคน ฉันแก้อัลกอริทึมทั้งคืนเลยนะ
แล้วก็ลองทดสอบกับข้อมูล ของอินแจคอมปะนีดูอีกรอบ
ผลออกมาแล้วเหรอ
(ปลอม)
- เจ๋งมาก - สำเร็จสินะ
สมกับเป็นนัมโดซาน
- นัมโดซาน - นัมโดซาน
ชนแก้วๆ
เป็นไปได้ไงเนี่ย
โอ๊ะ เราได้ออฟฟิศแล้ว
อยู่ติดกับอินแจคอมปะนีเลยแฮะ
งั้นดีเลย ไปกันเถอะๆ เอานี่ไปให้พวกเขาดูกัน
จัดไป
นี่รสชาติจากการเขียนโค้ดสินะ ถูกไหม
"รส" เหรอ รสอะไร ฉันไม่เห็นรู้สึกถึงรสอะไรเลย
- เวลานายเขียนโค้ด มันมีรสอะไรไหม - ไม่มี
ลิ้นเราคงไม่ดีมั้ง
เอาไป
(ซัมซานเทค)
ห้องเราเลขอะไรนะ
- ห้อง 302 - อยู่นั่นไงๆ
- ตรงนั้น - ห้อง 302
ห้อง 302
ที่นี่เอง
- โอ้โฮ - สุดยอด
(นัมโดซาน คิมยงซาน)
มีครบเลย
- ใช่คุณนัมโดซานไหมครับ - ครับผม
- เชิญนั่งตรงนี้เลยครับ - ขอบคุณนะครับ
ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร ยินดีต้อนรับครับผม
- โอ้ แม่เจ้า ดูนี่สิ - สุดยอดเลย
ไม่อยากจะเชื่อ
เฮ้ย มาดูนี่ๆ โต๊ะมันเลื่อนขึ้นบนได้
นี่มันระบบอัตโนมัติ
- ว้าว - เลื่อนขึ้นแล้ว
- มันเลื่อนได้ - ไม่น่าเชื่อเลย
- นายเห็นฉันไหม - ลงมาหน่อย
- นายอยู่นั่นไหม - ฉันอยู่นี่
- นายอยู่ตรงนั้นเองเหรอ - ฉันอยู่นี่
เอาลงๆ
- ว้าว ลงแล้วๆ - ลงแล้วๆ
กำลังลงไปแล้ว
นี่ หมดนี่ฟรีจริงเหรอ
ก็ใช่น่ะสิ ฟรีหมด
โอ๊ย ไม่อยากจะเชื่อเลย
ว่าแต่ดัลมีล่ะ
(อินแจคอมปะนี)
ดูเหมือนห้องนี้ จะกว้างกว่าของเรานิดหน่อยนะ
ฉันรู้สึกคนเดียวหรือเปล่า
อือ เธอรู้สึกไปคนเดียว
- มาแล้วเหรอ - มาแอบดูออฟฟิศคนอื่นเขาทำไม
แอบเอิบอะไรกัน
ฉันแค่จะมาหา เพราะมีอะไรจะให้ดู
อะไรล่ะ
ที่ฉันมาที่นี่…
- ไปให้พ้นเถอะน่า - ดัลมี โอเคไหม
- ทั้งหมดนี้มันเพราะใครเล่า - อะไร
- มันจบแล้ว - ออกไป
- ไปให้พ้น - ก็ได้ๆ
- นี่ - ไม่เอาน่า ปล่อยไปเถอะ
เลิก
โอ๊ย ไอ้บ้าเอ๊ย
กับอีแค่ส่วนแบ่งแค่นั้น
นายเอาไปให้หมดเลยไป แล้วไม่ต้องมาเจอหน้าฉันอีก
- นี่ ฟังฉันก่อน - ไปให้พ้น
มิตรภาพ 20 ปีของเรา ให้มันจบลงวันนี้แหละ
ไปเลยไป
ทำงานในที่แบบนี้ น่าจะเกิดทีมเวิร์กโดยอัตโนมัตินะ
ทำไมทีมเมื่อกี้เป็นแบบนั้น
นั่นน่ะสิ เหมือนได้ดูละครตอนจบแบบสดๆ เลย
แตกคอกันตั้งแต่วันแรกได้ยังไง
เพราะผู้นำหรือเปล่านะ
ทีมเวิร์กเขาคงไม่ค่อยดีล่ะมั้ง
เอาล่ะ จะจัดที่นั่งกันยังไงดี
จัดที่นั่งประธานก่อนเลยดีไหมครับ
ของฉันเหรอคะ ฉันค่อยนั่งที่ ที่เหลือจากทุกคนเลือกดีกว่าค่ะ
ดัลมี รอเดี๋ยวนะ
ดัลมี ตรงนี้โต๊ะกว้างสุด มานั่งตรงนี้นะ
ไม่เป็นไร ฉันเอาโต๊ะเล็กๆ ก็ได้
โต๊ะนักพัฒนาสิที่ต้องใหญ่ เดี๋ยวต้องวางคอมพิวเตอร์อีก
ช่างงดงามเหลือเกิน นี่สิที่เรียกว่าทีมเวิร์ก
- มานั่งเร็ว - ไม่เป็นไรๆ
มานี่เร็วสิ ดัลมี
มัวแต่เสียสละจนไม่ได้ที่นั่งสักที แบบนี้เรียกทีมเวิร์กเหรอ
งั้นฉันขอนั่งตรงนี้ ได้ใช่ไหม
- แต่ว่าตรงนี้… - ดีไซเนอร์น่าจะต้องการที่กว้างๆ
ไปซะ
เอาล่ะ ฉันอยากให้เรามากำหนด ชื่อเรียกกับภาษาที่จะใช้กันก่อน
เราใช้ภาษาเป็นทางการ กันในบริษัทดีไหมคะ
อย่างท่านโดซาน ท่านชอลซานแบบนี้
- ดีเลยครับ - ดีครับ
แต่ฉันไม่ชอบ
ถ้าอย่างนั้นก็พูดเป็นกันเองดีไหมคะ
- ตอนเรียกให้ใช้คุณ - ดีเลย
- ครับ - ได้เลย คุณดัลมี
ไม่เอาล่ะ
ฉันอยู่สูงกว่าพวกเธอ ทำไมต้องฟังพวกเธอพูดเป็นกันเอง
เอ่อ ถ้างั้นพวกเราพูดเป็นทางการกัน
ส่วนคุณซาฮาพูดธรรมดา ดีไหมคะ
โอ๊ย ยุ่งยาก ไม่มีความต่อเนื่อง
ไม่เป็นไร
เราต้องมีความต่อเนื่องหน่อยน่ะนะ
ผมเป็นวีซี ชื่อพัคดงชอนครับ
สำหรับการลงทุนในครั้งนี้ เราจะทุ่มเงินเป็นจำนวน 2,500 ล้าน
จิบฮยอนจอนเทค ได้นำ ลำโพงปัญญาประดิษฐ์ ชื่อยองชิล
- และบริการเพื่อสุขภาพ… - เพราะตอนนี้ได้เข้าแซนด์บอกซ์แล้ว
ตอนนี้คุณมีสิทธิ์แล้ว ก็เลยจะโกรธผมงั้นสิ
จะโกรธได้ไงครับ
ตอนนี้เรามีความสัมพันธ์พิเศษ ที่เหมือนพี่น้องกันแล้วนี่
จะเห็นว่าในอนาคตเซอร์วิสนี้ จะเชื่อมข้อมูลกับโรงพยาบาลคังอุน
และเราจะตรวจสอบประสิทธิผล
และในอนาคต ผู้สูงอายุจะสามารถพูดคุย
- กับยองชิลได้อย่างเป็นธรรมชาติ - "อนาคตๆ "
จะพูดย้ำอนาคตอีกนานไหม
ถ้าจะพูดแต่อนาคต ก็ไปดูดวงซะเถอะ ไม่ใช่เรื่องเงินลงทุน
คุณพัคก็รู้นี่คะ
ว่าเราตัดสินใจด้วยข้อมูลในปัจจุบัน มากกว่าการคาดการในอนาคต
ครับ แต่ถึงอย่างนั้น
นี่เป็นธุรกิจที่ต้องมี เงินลงทุนเข้ามาก่อน ถึงจะเริ่มได้
ก็ได้ ถ้างั้นตอบมา
อัตราการเผาเงินทุนต่อเดือนเท่าไร
แล้วเมื่อไหร่จะถึงจุดคุ้มทุน
เช็กหนังสือสัญญาโรงพยาบาลหรือยัง
อุปสรรคต่อการเข้าตลาดสูงแค่ไหน
เมื่อปีที่แล้วค่าแรงงานสูงผิดปกติ
เหตุผลคืออะไร รู้หรือยัง
เอ่อ หัวหน้าทีมครับ การที่ธุรกิจมีเป้าหมายว่าจะให้
เกิดสาธารณประโยชน์ ก็ดีแล้วนี่ครับ
เป้าหมายน่ะดี
ปัญหาคือมันดีแค่นั้นไม่พอน่ะสิ
เขาทำการกุศลที่สร้างมูลค่าน้อยนิด
แล้วทำไมต้องใช้เงินแอลพี ที่เราหามายากเย็นด้วย
ก็ใช้เงินตัวเองทำธุรกิจสิ เงินตัวเองน่ะ
(จิบฮยอนจอนเทค รายงานการประเมินการลงทุน)
- ดื่มกาแฟกันสักแก้วนะคะ - ขอบคุณครับ
ทำไมวันนี้หัวหน้า หยาบคายกว่าปกติจังล่ะครับ
มีเรื่องอะไรให้เครียดเหรอ
ไม่ถึงขั้นเครียดหรอก
เขาแค่ต้องเป็นพี่เลี้ยงของ แซนด์บอกซ์รุ่น 12 ตั้งแต่วันนี้น่ะ
เอ๊ะ แต่เขาบอกจะเป็นพี่เลี้ยง แค่งานแฮกกาธอนนี่ครับ
เขานึกว่าทีมนั้นจะตกรอบ แต่ว่าดันเข้ารอบซะได้
เฮ้อ เขาถึงได้เป็นแบบนี้สินะ
ถ้างั้นก็พอเข้าใจแล้วครับ
ถ้าเป็นพี่เลี้ยงของแซนด์บอกซ์ ก็เหมือนเป็นเอนเจิล
แต่จะบอกให้วีซีไปเอ็กเซอเลอเรติง เหมือนนางฟ้า คงได้สติแตกแน่
เหมือนให้ศาสตราจารย์ ไปสอนกอไก่เด็กอนุบาลนั่นแหละครับ
ทำไมล่ะ ฉันก็อยากทำเหมือนหัวหน้าฮัน
แล้วลองเป็นพี่เลี้ยงรุ่น 12 ดูนะ
โอ้โฮ ท่านประธานยุนสุดยอดมากครับ
พอเห็นท่านประธานทำตัวเป็นแบบอย่าง ให้วงการธุรกิจประเทศเราแล้ว
ผมก็คิดตลอดเลยครับ ว่าอยากเอาเป็นเยี่ยงอย่าง
พอดีเลยค่ะ งั้นใช้โอกาสนี้เลยแล้วกันค่ะ
- ไงนะครับ - ฉันลำบากใจอยู่พอดี
เพราะไม่มีใครจะมาเป็นผู้จัดการ ให้รุ่น 12 เลย
ไม่มีใครอาสาสักคน
ใช้โอกาสนี้ ทำตัวเป็นแบบอย่างให้ทีนะคะ
ครับ ทำเป็นแบบอย่าง เย่
(ซัมซานเทค)
หลังจากนี้เป็นเวลาหกเดือน
ทุกคนสามารถใช้ออฟฟิศนี้ และอุปกรณ์ทุกอย่างได้ฟรีนะครับ
ถ้าขาดเหลืออะไรก็ยื่นขอได้เลยครับ
ค่าบำรุงอย่างพวก ค่าเซิร์ฟเวอร์ อินเทอร์เน็ต ไฟฟ้า
ทั้งหมดใช้ได้ฟรี ไม่ต้องจ่ายแยกครับ
เมื่อไหร่เราจะได้เงินสนับสนุนคะ
เดี๋ยวอีกสักพัก เงินร้อยล้าน จะโอนเข้าไปในบัญชีบริษัทครับ
ร้อยล้านเหรอ
- สุดยอด - ร้อยล้าน
ประธานเตรียมตรวจสถานะด้วยนะครับ
- ถ้าเรียบร้อยแล้ว จะโอนเงินไปครับ - ได้ค่ะ
สถานะอะไรเหรอครับ
สถานะโสด แต่งงาน อะไรพวกนี้ไง
- อ๋อ - อ๋อ
- สุดยอดเลย - "สถานะโสด" เหรอ
ทุกคนเป็นอะไรไปเนี่ย ก็รู้กันอยู่แล้วนี่นา
ก็การตรวจสถานะของกิจการโดยรวม ก่อนที่จะรับเงินทุนไง
- อ๋อ - อ๋อ ก็ว่าอะไร
นายมีข้อบังคับของบริษัท งบการเงิน รายชื่อผู้ถือหุ้น
ของซัมซานเทคใช่ไหม
- หา - หือ
เอ่อ เรื่องนั้น…
มีก็แย่แล้ว
สถานะคืออะไรยังไม่รู้เลย
เดี๋ยวค่ะ
จะไปไหน ผมยังพูดไม่จบเลยนะ
เดี๋ยวก็คงกลับมาครับ กระเป๋าเธอยังอยู่นี่อยู่เลย
คุณดีไซเนอร์ของเราเป็นศิลปิน เธอมีอิสระอยู่ในจิตวิญญาณน่ะครับ
พวกเอกสารตรวจสอบสถานะ ให้พี่เลี้ยงที่รับผิดชอบดูก็ได้ครับ
แล้วจะกำหนด พี่เลี้ยงส่วนตัวเมื่อไหร่ครับ
เดี๋ยวบ่ายสาม พอเหล่าพี่เลี้ยงกับ ประธานประชุมเสร็จ ก็จะได้กำหนดครับ
เหล่าพี่เลี้ยงเหรอ
มีใครบ้างเหรอครับ
คนแรก
คุณยุนซอนฮัก ประธานของแซนด์บอกซ์ และเอสเอช เวนเจอร์ แคปิตอล
ผู้จัดการ อเล็กซ์ ผู้เข้ารับตำแหน่ง คนใหม่ของทูสโทเกาหลี
บริษัทที่มีมูลค่าตลาดสูงสุด อันดับเจ็ดของโลก
ฮันจีพยอง หัวหน้าทีมระดับสูงของ เอสเอช เวนเจอร์ แคปิตอล
และคนสุดท้าย อันดับ 43 แห่งวงการธุรกิจ
ประธานมอร์นิงกรุ๊ป วอนดูจอง
(แซนด์บอกซ์)
วันนั้นอยู่ต่อหน้าคนอื่น แกยังแสร้งยิ้ม
ทำไมวันนี้ทำเป็นศัตรูฉันล่ะ ไม่คิดจะขอบคุณเลยเหรอ
ขอบคุณอะไรคะ
ลืมไปแล้วเหรอ ก็ตอนแข่งขัน ที่ฉันแนะนำให้ไงล่ะ
เพราะงั้นแกถึงผ่านเข้ามาได้
อ๋อ อยากจะเอาหน้าเหรอคะ
"เอาหน้า" เหรอ
หนูคิดไว้ ตั้งแต่ได้ยินคำแนะนำนั่นแล้วค่ะ
ถ้าหนูแพ้ พ่อก็จะพูดให้อับอายว่า
"เห็นไหมล่ะ พอหลุดจากอ้อมอกฉัน ก็ไม่ได้เรื่อง"
แต่ถ้าชนะ พ่อก็จะเอาหน้าว่า "เห็นไหม ที่แกเข้ารอบได้ก็เพราะฉัน"
ทำไมพ่อไม่ต่างจาก ที่หนูคิดไว้เลยสักเสี้ยวล่ะคะ
แกพูดกับพ่อที่อุตส่าห์สละเวลา มาเป็นพี่เลี้ยงให้ แบบนี้เหรอ
ขอบคุณที่สละเวลานะคะ
แต่หนูกำหนด พี่เลี้ยงของทีมไว้แล้วค่ะ
กำหนดเหรอ แกเนี่ยนะ
ค่ะ
(การบรรยายธุรกิจสตาร์ทอัพ)
เรามีตัวหนังสือเยอะแล้ว เอาโลโก้นั่นออกดีไหมครับ จะได้โล่งๆ
โอ้ๆ ไม่ได้ค่ะ
เพราะหนูน้อยคนนั้น ทำให้เกิดชื่อแซนด์บอกซ์ขึ้นมานะคะ
ที่เล่นชิงช้าเหรอครับ
ผ่านมา 15 ปีแล้วไหมนะ เป็นคำพูดของผู้ประกอบการคนหนึ่งน่ะ
เขาเททรายลงไปบนพื้น
เพื่อไม่ให้ลูกสาวบาดเจ็บ ตอนที่เล่นชิงช้าแล้วร่วงน่ะค่ะ
พอเทพื้นทรายแล้ว ลูกสาวก็เล่นเก่งขึ้นมาเลย
เพราะงี้ถึงเป็นแซนด์บอกซ์สินะครับ
ต้องจัดงานเลี้ยงให้เขาหน่อยไหมครับ
ฉันก็อยากทำนะคะ
แต่เขาเสียชีวิต เพราะอุบัติเหตุแล้วน่ะค่ะ
พ่อ
(ใบสมัครเข้าร่วมโครงการ แซนด์บอกซ์รุ่น 12)
(วอนอินแจ)
(เหตุผลในการสมัคร)
(จำได้ว่าเคยขี่ชิงช้าบนพื้นทราย)
(ที่พ่อทำให้ เพื่อให้ฉันไม่เจ็บตัวเวลาร่วงลงมา)
ฝากตัวด้วยนะคะ ท่านประธาน
ได้เจอกันสักทีนะคะ
เธอคือจุดเริ่มต้น แซนด์บอกซ์ของเราค่ะ
โอ๊ะ ถ้างั้นเด็กหญิง ที่แกว่งชิงช้านั่นก็คือ
ใช่คุณไหมคะ ประธานวอนอินแจ
คุณรู้จัก พ่อฉันที่เสียชีวิตไปแล้วด้วยเหรอคะ
เมื่อ 15 ปีก่อน
ฉันเคยเจอเขาแค่ครั้งเดียวค่ะ
คนนี้คือพ่อเธอไม่ใช่เหรอครับ
เธอมีพ่อสองคนครับ
เช่นเดียวกับที่ตอนนั้นพ่อคุณ ได้ปูพื้นทรายให้คุณที่สนามเด็กเล่น
ฉันเองก็จะช่วยสุดความสามารถ เพื่อไม่ให้คุณต้องเจ็บค่ะ
ขอบคุณนะคะ ท่านประธาน
อะไรเนี่ย ห้องเก็บเสียงดีชะมัด
เสียงคนหรือเสียงยุงล่ะนั่น ไม่เห็นได้ยินเลย
จะฟังไปทำไม
ฟังแล้วจะได้เข้าใจสถานการณ์ไว้ก่อน
การเข้าใจและวิเคราะห์สถานการณ์ เป็นหน้าที่ของประธานไงล่ะ
เชิญประธานซัมซานเทคเข้ามาได้ค่ะ
ค่ะ
ตอนซัมซานเทคทำการนำเสนอที่แฮกกาธอน ฉันชอบมากเลยค่ะ
มีใครอยากเป็นพี่เลี้ยง ให้ซัมซานเทคไหมคะ
เห็นแบบนี้แล้ว เหมือนผมควรจะยกมือด้วยเลย
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
เพราะฉันเลือก พี่เลี้ยงของทีมเอาไว้แล้วค่ะ
อะไรกันเนี่ย
ไม่ใช่โกสต็อปสักหน่อย ทำไมทุกคนตัดสินใจกันมาก่อนแล้วล่ะ
เหรอคะ งั้นคุณเลือกใครคะ
แน่นอนว่าต้องเป็น…
หัวหน้าทีมฮันจีพยองค่ะ
อะไรเนี่ย
เดี๋ยวนะ ทำไมไม่ใช่ผมล่ะ
นี่ คุณซอดัลมี ไม่ใช่สิ ท่านประธาน คือผมขอบคุณนะ
แต่ถ้าเป็นผม ผมคงไม่เลือกตัวเอง แต่จะเลือกคุณอเล็กซ์ครับ
ขอบคุณครับผม
แต่ยังไงฉันก็เลือกหัวหน้าทีมฮันค่ะ
เดี๋ยวนะ…
คนนี้มาจากทูสโท รู้จักไหมครับ ทูสโทบริษัทใหญ่อันดับเจ็ดของโลก
คุณอเล็กซ์คนนี้แนะนำซัมซานเทค ให้แซนด์บอกซ์นะครับ
ค่ะ ฉันรู้ค่ะ
ขอบคุณนะคะ แต่ว่า
ฉันอยากให้หัวหน้าทีมฮันจีพยอง เป็นพี่เลี้ยงของซัมซานเทคค่ะ
คุณซอดัลมีนี่น่าหงุดหงิดจริงๆ
ทำไมทิ้งไพ่ดีๆ เพื่อมาเลือกผม…
ไม่ได้จะบอกว่าผมเป็นไพ่ที่ไม่ดีนะ
แต่คุณรู้ไหมว่าอเล็กซ์เขาสนใจ และทุ่มเทกับซัมซานเทคขนาดไหน
เขาบินมาจากซิลิคอนแวลลีย์ เพื่อมาเจอซัมซานเทคนะครับ
ถ้าใช้ความสนใจและความทุ่มเท เป็นบรรทัดฐาน
หัวหน้าทีมชนะคุณอเล็กซ์ ขาดลอยเลยนะคะ
ผมเนี่ยนะ ผมไม่ได้สนใจซัมซานเทค ขนาดนั้นหรอกครับ ไม่ได้ทุ่มเทด้วย
แปลกจัง ฉันว่าฉันเคยเห็นนะ
ความสนใจและทุ่มเท อย่างมหาศาลของหัวหน้า
ไปเห็นที่ไหนล่ะครับ เห็นเมื่อไหร่
ก็เห็นหลายครั้งนะคะ
ตอนงานแฮกกาธอน คุณช่วยแก้บทนำเสนอ
โอ๊ะ หัวหน้าฮันมาทำอะไรที่นี่คะ
ให้พวกเขายืมบ้าน เพื่อจะได้ดูประสบความสำเร็จ
ไม่รู้จักคำว่าราวด์เหรอคะ
คือว่าผม…
ถึงจะยังเป็นซีดราวด์ แต่บริษัทผมกำลังสนใจมากครับ
ตอนที่แผนเกือบพังในงาน เน็ตเวิร์กกิ้ง ปาร์ตี้ คุณก็มาช่วย
ในสายตาฉัน ความสนใจและทุ่มเทของหัวหน้า
มีเยอะมากเลยค่ะ
มากเสียจนฉันเกือบเข้าใจผิดแล้วค่ะ
เข้าใจผิดเหรอ
ก็มันเป็นความหวังดี ที่ฉันคาดไม่ถึงนี่คะ
ฉันเลยนึกว่าคุณจะสนใจฉันในทางเสน่หา อะไรแบบนั้นซะอีก
แต่ฉันเข้าใจผิดไปน่ะค่ะ โดซานอธิบายทุกอย่างให้ฟังแล้ว
ได้ข่าวว่าคุณสองคน สนิทกันเหมือนพี่น้องเหรอคะ
คุณเลยช่วยโดซานและพยายามขนาดนั้น
ครับ ก็ใช่
ฉันเข้าใจเรื่องที่คุณคอยช่วยแล้ว แล้วก็รู้สึกขอบคุณด้วยนะคะ
แต่ฉันขอร้องอีกเรื่อง อย่างไม่ละอายเลยนะคะ
ในอนาคตก็ช่วยแนะนำและดูแลเรา เหมือนครอบครัวต่อไปด้วยนะคะ
คุณต้องเสียใจแน่ที่เลือกผม
ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ
เพราะฉันไม่เคยนึกเสียใจ ในสิ่งที่ตัวเองเลือกเลยสักครั้ง
มารอดูกันครับ
ถ้างั้นคุณอเล็กซ์ก็มาจากทูสโท ที่ดังๆ นั่นน่ะเหรอ
- ใช่ - เพราะอยากเจอพวกเราเหรอ
อือ
แต่คุณทิ้งคุณอเล็กซ์นั่น
แล้วเลือกหัวหน้าฮันเป็นพี่เลี้ยงเรา อย่างนั้นเหรอ
ค่ะ
ทำไมครับ ทำไมต้องทิ้งคนระดับโลก
แล้วมาเลือกระดับประเทศแทน
จะทำไมได้ล่ะคะ
เขาระดับโลกก็จริง แต่คนคนนี้
เป็นครอบครัวนี่คะ
"ครอบครัว" เหรอครับ
ใช่ค่ะ
หมายความว่าไง ไปเป็นครอบครัวกันตอนไหน
หือ
ทำไมเล่า ก็เราสนิทสนมกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ ไง
- นั่นสินะ - ก็เข้าใจนะ เข้าใจ
แต่แปลกใหม่เหลือเกิน ไม่เคยจะชินเลย
ก็ ถ้าสงสัยหรือต้องการอะไร
บอกผมตามสบายได้ตลอดนะครับ
นั่นเป็นหน้าที่ของพี่เลี้ยงอยู่แล้ว
คือที่ หิมาลัย ชื่ออะไรนะ
คนที่พาเดินไต่เขา ไปด้วยกัน…
เศรปาเหรอ
ถูกต้อง เศรปา
น้องเอ๋ย พี่คนนี้จะเป็น
เศรปาที่พึ่งพาได้ให้นายเอง
ในเส้นทางการลงทุนที่ขรุขระนี้
เราจะวิ่งไปอย่างมั่นคงด้วยกัน
เจ้า…
น้องชาย
ที่เป็น
เหมือนครอบครัว
เนอะ
เอาล่ะครับ มาตรวจสอบสถานะธุรกิจกันครับ
เริ่มกันที่สัญญาขั้นพื้นฐานเลย
ค่ะ
อะไรกัน ทำไมฟ้าแลบตอนอากาศแจ่มใส รู้สึกไม่ดีเลย
อะไรกันเนี่ย
แผนธุรกิจสิบคะแนน ข้อบังคับของบริษัทก็สิบคะแนน
ท่านประธานของเรา เป็นคนจัดการเองทุกอย่างครับ
ทำด้วยกันนี่นา
ส่วนรายชื่อผู้ถือหุ้น ติดลบหนึ่งล้านคะแนน
- หา - ทำไมครับ
ติดลบเหรอ
"นัมโดซาน 19 เปอร์เซ็นต์
ซอดัลมี คิมยงซาน อีชอลซาน จองซาฮา นัมซองฮวาน
คนละ 16 เปอร์เซ็นต์
นัมชอนโฮ หนึ่งเปอร์เซ็นต์"
คุณนัมโดซาน ได้ส่วนแบ่งเยอะสุดสินะครับ
ก่อนอื่นเลย เขาเก่งด้านการเขียนโค้ด ด้านการช่วยเหลือมากที่สุด
แล้วก็พยายามมากกว่าใคร ก็เลยเพิ่มสามเปอร์เซ็นต์ครับ
และคนที่เหลือก็แบ่งเป็น 16 เปอร์เซ็นต์อย่างเท่าเทียมครับ
นัมซองฮวานนี่คือใครครับ
อ้าว ไม่รู้จักเหรอคะ
พี่ นั่นพ่อผมไง
อ๋อ จริงด้วย
โอ๊ย สติสตังฉัน ลืมคุณพ่อไปเฉยเลย
- คุณพ่อสบายดีใช่ไหม - อือ
- ยังแข็งแรงดีไหม - ดีสิ ดีเลยแหละ
อ๋อ
สองปีที่ผ่านมา ท่านลงทุนให้ซัมซานเทคเยอะมาก
- ก็เลยให้ 16 เปอร์เซ็นต์ - อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
อือ
แล้วนัมชอนโฮนี่…
ลูกพี่ลูกน้อง
อ๋อใช่ ลูกพี่ลูกน้อง
ว่าแต่ทำไมให้หนึ่งเปอร์เซ็นต์ล่ะ
นายเคยบอกฉันแล้วแท้ๆ แต่ฉันลืมน่ะ
- หือ เอ่อ… - พี่คนนั้นเขารับหน้าที่
ตัดต่อวิดีโอแล้วก็ออกแบบ โดยรวมให้ซัมซานเทคน่ะครับ
- ออกแบบ กับตัดต่อเหรอ - ครับ
(ซัมซานเทค ติดต่อได้ตลอด 24 ชั่วโมง)
(สอบถามการลงทุน)
เราจะทำเงินให้ได้
เยอะๆ
อ๋อ
เอาเป็นว่าเข้าใจแล้ว
พวกคุณแบ่งส่วนแบ่งกันได้…
สวยสดงดงามมาก
ใช่ไหมล่ะครับ งดงามที่สุด
ผมมั่นใจเลยนะ
คนโง่ที่เห็นรายชื่อส่วนแบ่งนี้ แล้วคิดจะลงทุน
คงไม่มีสักคนบนโลกนี้แน่นอนครับ ทำไมน่ะเหรอ
เพราะรายชื่อส่วนแบ่งที่งดงามนี้ จะแสดงให้เห็นจุดอ่อนของประธาน
ประธานซอ
คุณคิดว่าอำนาจของประธาน มันออกมาจากตรงไหนครับ
ส่วนแบ่งค่ะ
มันเป็นเรื่องที่แน่นอนมาก แต่ฉันไม่รู้เลยค่ะ
จะว่าไม่รู้ก็ไม่เชิงค่ะ แต่ฉันเชื่อใจพ่อมากเกินไป
ฉันก็เลยคิดว่าส่วนแบ่งของพ่อ ก็คงเหมือนส่วนแบ่งของฉัน
ได้บทเรียนสำคัญเลยสิคะ
ทุกคนอาจจะรู้ดีอยู่แล้ว
สำหรับสตาร์ทอัพขั้นต้น การให้อำนาจประธานเป็นสิ่งสำคัญค่ะ
ค่ะ ตอนนี้ฉันรู้ซึ้งแล้วค่ะ
ฉันไม่มีอะไรจะแนะนำเลยค่ะ
ฉันน่าจะ เป็นฝ่ายเรียนรู้จากคุณด้วยซ้ำไป
ไม่หรอกค่ะ ช่วยให้คำปรึกษาเราเยอะๆ เลยนะคะ
ไม่สิ ทำไมถึงแบ่งเท่ากันไม่ได้ล่ะคะ
ถ้าเราเป็นหนึ่งเดียวกัน…
ตัวใครตัวมัน ดีกว่าเป็นหนึ่งเดียวนะครับ
ถ้ามีใครสักคนมีความเห็น ไม่ตรงกันละก็…
ถ้าเห็นตรงกันก็ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
ผมคิดว่ามิตรภาพเราจะคงอยู่ตลอดไป
โทษทีนะ ตลอดไปเหรอ
"ไม่มีวันเปลี่ยนเลย" งั้นสิ
ไอ้คำพวกนี้
เขาใช้พูดกันที่ไหนมากที่สุดครับ
งานแต่งงาน
ถ้ามันจริง แล้วทำไมแต่ละปี มีคนหย่ากันเป็นแสนคู่เลยล่ะ
เพราะแสนคู่นั้น แต่งงานโดยไม่ได้รักกันเหรอ
ไม่ใช่เลย ตอนแรกพวกเขาก็คิดเหมือนคุณ
พวกเขาก็คิดว่าจะบริสุทธิ์ใจต่อกัน
และรักกันเป็นร้อยเป็นพันปี
เหมือนอย่างที่พวกคุณคิด
การแต่งงานน่ะ แค่แบ่งเงินและสิทธิ์เลี้ยงดูลูก
คนสองคนแบ่งกันเอง แค่นั้นมันก็จบได้
แต่มันไม่เหมือนกับบริษัท
เมื่อพวกคุณแตกหักกัน เงินอันล้ำค่าของนักลงทุนก็หายด้วย
ถ้าผมสละส่วนแบ่งตัวเอง
แล้วให้ใครคนหนึ่งล่ะครับ
- แบบนั้นจะได้ 35 เปอร์เซ็นต์เลยนะ - นี่
บอกว่า 35 เปอร์เซ็นต์เหรอ
เป็นไปไม่ได้หรอกครับ
หา
ทีนี้พอเริ่มราวด์ลงทุน พวกนักลงทุนจะซื้อหุ้นในบริษัทนี้
ฉะนั้นส่วนแบ่ง 35 เปอร์เซ็นต์
ในชั่วพริบตา นักลงทุนจะมีหุ้นมากกว่านั้นแน่นอน
ในกรณีแย่สุด เพื่อนร่วมงานอาจหักหลังกัน
และร่วมมือกับเหล่านักลงทุน เปลี่ยนแปลงบริษัทตามใจตัวเองได้
หรือจะขายทิ้งก็ได้ครับ
เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้
ต้องรวบรวมหุ้นส่วนใหญ่ ให้คีย์แมนตั้งแต่เนิ่นๆ
พวกคุณถึงจะปกป้องบริษัทได้ครับ
แล้วเราจะเลือกคีย์แมนยังไงคะ
ง่ายมากครับ
ใครคือคนที่ ซัมซานเทคแห่งนี้ขาดไม่ได้
ถ้างั้น เราต้องรวบรวมหุ้น ให้คนคนนั้นเยอะเท่าไรคะ
อย่างน้อย 60 เปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าเป็นผม…
มากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์
เท่านี้ก็สรุป การตรวจสอบได้แล้วล่ะค่ะ
เงินจะโอนเข้าช่วงเช้าพรุ่งนี้ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
แปลว่าหุ้น เป็นของประธาน 80 เปอร์เซ็นต์
อีก 20 เปอร์เซ็นต์ที่เหลือ จะถูกแบ่งให้สมาชิกผู้ก่อตั้ง
ทางเราก็ดีใจที่มีประธานแข็งแกร่ง
ว่าไงคะ ไม่มีใครเห็นต่างใช่ไหมคะ
- ไม่มีค่ะ - ไม่มีครับ
ท่านประธานของเราสัญญาไว้แล้ว ว่าจะตอบแทนด้วยสต๊อกออปชันค่ะ
ว่าแต่ จะมีใครคัดค้าน เรื่องแบบนี้ด้วยเหรอครับ
ฉันไม่มีทางเห็นด้วยเด็ดขาด
เตี๊ยมกันมาแน่ๆ
ก็ว่ามันแปลกๆ ตั้งแต่ทิ้งอเล็กซ์ มาเลือกหัวหน้าทีมฮันแล้ว
นี่คุณสองคนรวมหัวกัน มาขโมยหุ้นส่วนของผมใช่ไหม
- นี่ คุณอีชอลซาน - เฮ้ย นายพูดจบหรือยัง
หรือว่าเป็นนายเหรอโดซาน ฮะ
นายอยากได้หุ้นของเราเหรอ
เลยรวมหัวเล่นโกสต็อป กับหัวหน้าฮันที่เหมือนครอบครัวเหรอ
ไอ้เวรนี่ หยุดเลยนะ อย่ามาล้ำเส้นกัน
เฮ้ย เป็นอะไรของพวกนาย พอได้แล้ว มิตรภาพเรามีค่าแค่นี้เหรอ
เออ มันก็แค่นี้แหละ มีค่าน้อยกว่าหุ้น น้อยกว่าผู้หญิง
ไอ้เวรนี่
- เฮ้ย พอทีเถอะ - นายไม่ต้องมายุ่ง
ทำไม แทงใจดำหรือไง มันแทงใจดำเหรอ
เฮ้ย ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้ เห็นฉันเป็นคนนอกหรือไงวะ
ปล่อย ปล่อยสิวะ บ้านฉันมียีนหัวล้านนะเว้ย ปล่อย
ขอบคุณสำหรับข้อมูลว่ะ
ได้ เรามาแตกกันวันนี้แหละ มาแตกกันไปเลย
ปล่อยๆ
โอ๊ย มันเจ็บนะเว้ย
เฮ้ย
เจ็บจะตายอยู่แล้ว
สะโพกฉันไม่ค่อยดีนะเว้ย
โอ๊ย ปล่อย
หัวหน้าทีมฮัน
สู้ๆ กันไปเดี๋ยวพวกเขา ก็กลับมาดีกันค่ะ เพราะงั้น…
กับทีมที่ทะเลาะกันเพราะเงิน สนับสนุนเริ่มต้นร้อยล้านวอน
ยังไงก็ไปถึง สิ่งที่ใหญ่กว่านี้ได้ยากครับ
อนาคตที่จะเติบโตเป็นหลายหมื่น หลายแสนล้านยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยครับ
ปัญหาที่ใหญ่กว่าพวกเขา
คือคนที่แก้ไขปัญหา การต่อสู้แย่งหุ้นไม่ได้
ประธานซอ คุณนั่นแหละครับ
- เออ เลิกก็เลิก - เลิกๆ
ได้ ออกก็ออก ไม่เปลี่ยนชื่อด้วยเลยล่ะ
ไม่ต้องใช้ซัมซานเทค ใช้ดัลมีเทคไปเลย
สู้ๆ ล่ะ
คุณชอลซาน
คุณยงซาน ห้ามคุณชอลซานหน่อยนะคะ
ทำไม ประธานซอก็เห็นผม เป็นไอ้ขี้แพ้เหรอครับ
เฮ้ย พวกนายจะออกจริงๆ เหรอ
แล้วเหมือนฉันล้อเล่นหรือไงล่ะ
โอ้โฮ ซัมซานเทคชัตดาวน์ ตั้งแต่วันแรกเลยแฮะ
นั่นสิ
จริงสิ เธอบอกว่ามีอะไร จะให้ฉันดูไม่ใช่เหรอ
ไม่รู้สิ ไม่เห็นจะจำได้เลย
(บัญชีรายชื่อผู้ถือหุ้น)
โดซาน
ว่าไง
ไปส่งฉันที่บ้านหน่อยได้ไหม
ไม่มีอะไรอยากบอกฉันหน่อยเหรอ
ไม่ต้องไปสนใจที่พวกนั้นพูด คิดซะว่าเป็นเสียงรบกวนก็พอ
เสียงรบกวนเหรอ
แมชชีนเลิร์นนิง
ถ้าข้อมูลขนาดใหญ่เกินไป การเรียนรู้ก็จะใช้เวลานานและยาก
ดังนั้นการกรองสิ่งรบกวนบนข้อมูล ล่วงหน้า จะทำให้ได้ผลลัพธ์ที่ดี
เพราะงั้นคิดซะว่าที่พวกนั้นพูด คือเสียงรบกวนและกรองออกไปเถอะนะ
อือ
แล้วนายล่ะ นายกรองได้ไหม
ไม่ได้
ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะหาทางเกลี้ยกล่อมเพื่อนๆ เอง
อือ ถ้างั้น
นายมาเป็นประธานดีไหม
ฉันเป็นซีเอ็มโอหรือซีเอฟโอก็ได้
ไม่ๆ นี่แหละเสียงรบกวน ฉันต้องกรองออกทันที
นี่ ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ
ฉันก็ไม่ได้ล้อเล่นเหมือนกัน
ฉันเลือกเธอเป็นประธานบริษัทของเรา
และฉันไม่อยากเสียใจกับการเลือกนั้น
ดัลมีกลับมาแล้วเหรอ
ค่ะคุณย่า กำลังเข้าไปค่ะ
วันนี้ก็จะกลับไปเฉยๆ เหรอ มาทักทายคุณย่าหน่อยไหม
ไม่ล่ะ เอาไว้วันหลัง สภาพฉันวันนี้คงไม่เหมาะเท่าไร
ทำไมเล่า ก็ดูดีออก ใส่สูทมาซะด้วย
ไปทักทายก่อนค่อยกลับ
แต่มันดูเจตนาเกินไปนี่
เอาไว้วันหลังนะ วันหลังฉันต้องมาทักทายให้ได้
อือ ได้ เอาไว้วันหลัง
แกก็แค่เป็นประธาน และถือหุ้นทั้งหมดเลยไม่ได้เหรอ
เฮ้อ อย่าให้ต้องพูดเลย
เพราะเรื่องนั้นซัมซานเทค ถึงได้ทึ้งหัวกัน ตีกัน
เละเทะกันไปหมด
แล้วหนูก็ไม่อยากได้ด้วย
มันไม่สบายใจ ไม่เข้าท่าด้วย
งั้นก็ให้นัมโดซานไปเลย ทั้งตำแหน่งประธานและหุ้น
อันนั้นก็ไม่ได้เหมือนกัน โดซานบอกว่าไม่อยากได้
เป็นเรื่องที่ตัดสินใจจบไปแล้ว
แล้วถ้าแกเป็นประธาน แต่ให้นัมโดซานถือหุ้นส่วนใหญ่ล่ะ
อันนั้นก็ไม่ได้
หัวหน้าทีมฮันบอกว่าทำแบบนั้น นักลงทุนจะตะขิดตะขวงใจ
ให้ตาย ไม่มีคำตอบเลยจริงๆ
จะไปไหนเล่า ยังไม่เสร็จเลยนะ
พอแล้วล่ะ ไม่มีที่ให้ติดอีกสักหน่อย
ไม่ใช่ปลาสเตอร์สิ หมายถึงหนูยังพูดไม่จบ
มีปัญหาอีกเป็นร้อยแปด รีบมานั่งเลย
ก็คงไม่มีคำตอบอีกนั่นแหละ
ปัญหาก็คือการเอาแต่ตามหา คำตอบที่มันไม่มีอยู่นี่แหละ
ก็แล้วจะให้ทำยังไง ให้ตายสิ
ยองชิล เปิดไฟหน่อย
ครับ รับทราบครับ
โอ๊ะ
เกิดอะไรขึ้น วันนี้เชื่อฟังดีแฮะ เอาซะรู้สึกผิดเลย
ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดหรอกครับ
จิตใจก็ดีนะเรา
วันนี้ฉันปฏิเสธ การพิจารณาลงทุนบริษัทนายไป
พูดอะไรไม่คิดไปด้วย แต่นายไม่โกรธเลยเหรอ
ไม่อยู่แล้วครับ ไม่มีใครเข้าใจ คุณฮันจีพยองเท่าผมหรอกครับ
ขอบใจนะ
ปัญหาที่ใหญ่กว่าพวกเขา
คือคนที่แก้ไขปัญหา การต่อสู้แย่งหุ้นไม่ได้
ประธานซอ คุณนั่นแหละครับ
ซอดัลมีจะเป็นเหมือนกันไหมนะ
เขาจะเข้าใจฉันเหมือนนายไหม
ไม่อยู่แล้วครับ ไม่มีใครเข้าใจ คุณฮันจีพยองเท่าผมหรอกครับ
ก็ว่างั้นแหละ
(ขอให้ประสบความสำเร็จ)
(วิธีเลื่อนจากสตาร์ทอัพ สู่ยูนิคอร์น)
(เดินตามความฝัน)
(พอร์ทัลการศึกษาสตาร์ทอัพ)
(วิธีเขียนแผนธุรกิจ)
(การออกแบบก็สำคัญ สำหรับบริษัทเทคโนโลยีด้วยเหรอ)
(รับรู้ถึงปัญหาและหาทางออก)
(คุณจะช่วยบริษัทเราไปถึงตอนไหนคะ)
(ถึง คุณฮันจีพยอง)
มาทำอะไรอยู่นี่
แล้วนายล่ะ มาทำไม
ก็ ฉันแค่…
แล้วนี่มันอะไร
ก็ยุงมันชอบเลือดฉันไง
ไอ้นี่มันจะรอบคอบไปไหน
งั้น ให้ฉันไปเลยไหม
ไปนะ บาย
(ซัมซานเทค)
ป้ายนั้นน่ะ ตอนแรกมันไม่ได้เป็นแบบนั้น
จำได้ไหม
ได้สิ
จะลืมลงได้ไง
(ซัมซานเทค)
(โดซานเทค)
งานบริษัทยุ่งๆ อยู่จะมาทำไม
ยุ่งยังไงก็ต้องมาอยู่แล้วครับคุณแม่
โอ้โฮ นัมโดซาน
ไอ้เบื๊อก นัมโดซานอะไรเล่า
ต้องเรียกว่าประธานนัมสิ
บริษัทดีจังเลยนะ วิวก็สวย บรรยากาศก็ดี
จริงเหรอ งั้นพวกนาย ก็มาทำด้วยกันสิ มีที่เยอะแยะ
ฮะ
แหม ต่อให้เราอยากมา ก็มีความสามารถไม่พอหรอก
นั่นสิ ยังอีกห่างไกล
มัวทำอะไร มันหนาวนะ รีบคำนับแล้วเข้าข้างในเถอะ
ครับ คุณพ่อ
โอย หนาว
เลิกสั่นได้ไหม ไอ้นี่
- ผมเปล่าสั่นนะครับ พ่อ - หกหมดแล้วนั่น
ต้องคำนับกี่ครั้งครับพ่อ
- สามครั้ง - สามครั้งเหรอ โอเค
นี่ ชื่อบริษัทมันไม่เห่ยไปเหรอ
โดซานเทคนี่อะไร โดซานเทคเนี่ย
จะทำไงได้ ก็ไอ้หมอนั่นมันชื่อโดซาน
ขอให้ประสบความสำเร็จนะ
(อุ๊ย ไฟล์ของคุณมีการเข้ารหัส)
(กำลังตรวจสอบการชำระเงิน)
(เริ่มต้น)
(ชำระเงินตอนนี้ เพื่อถอดรหัสไฟล์ทั้งหมด)
ทำไงดีครับ เหมือนเซิร์ฟเวอร์เรา โดนแรนซัมแวร์โจมตีเลยนะครับ
- แบ็กอัปล่ะ - โดนเหมือนกันครับ
มันลบไปหมดยันข้อมูลหุ้นส่วนเลยครับ
โอ๊ย จะบ้าตาย มันจะเอาเท่าไร
ครับ มันบอก ถ้าจ่ายร้อยล้านจะกู้คืนให้
แต่มันติดต่อมาบอกว่าถ้าไม่จ่าย ใน 24 ชั่วโมงจะเพิ่มเป็น 200 ล้าน
ทำไงดีล่ะครับหัวหน้า
โอ๊ย จะบ้าตาย
- นี่ นายแก้ให้ได้นะ - อะไรนะครับ
มันเกิดขึ้นตอนเวรนายนี่ รับผิดชอบด้วย
- โอเคนะ ไม่รู้ด้วยแล้ว - ไม่นะครับ หัวหน้าทีม
หัวหน้าทีม
- ชอลซาน ฉันขอร้องล่ะ - ปล่อยฉัน ปล่อยฉันสิ
ฉันขอร้องนะ
ฉันจะตายๆ ไปซะเลย
ฉันจะไปหาร้อยล้านวอนมาจากไหน
นี่ เดี๋ยวก่อน
นี่ ต่อให้โดดลงไปจากตรงนี้ ก็ไม่ตายหรอก
มีแต่จะเจ็บตัวเปล่าๆ
ฉันบอกจะลาออก เขาก็บอกให้จ่ายร้อยล้านแล้วค่อยออก
คนที่ใช้หนี้ค่าเล่าเรียนยังไม่หมด
- จะไปเอาร้อยล้านมาจากไหนวะ - เฮ้ยๆ ไม่เอา
เดี๋ยวฉันแก้ไขให้เอง นะ
ฉันจะแก้ไขให้เอง
นายมีร้อยล้านเหรอ
คิดว่าจะมีไหมล่ะ ฮะ
ฉันตายจริงๆ เลยดีกว่า
ฉันจะตายมันจริงๆ นี่แหละ
หนึ่ง โอ๊ย
- ขนาดจะตายยังไม่ได้เลย - เอาสิ
- ฉันมันโง่ - ตายซะ
- ฉันทำไม่ได้ - นายไม่มีทางจ่ายร้อยล้านได้หรอก
- เปิดคอมพิวเตอร์ไว้ตลอดเลยเหรอ - อือ
ฉันอาจจะหาไพรม์คีย์ ในหน่วยความจำเจอก็ได้
- จริงเหรอ - อือ
ชอลซาน
ชอลซาน ชอลซานตื่นได้แล้ว เช้าแล้ว
อะไรกัน
ฉันหลับไปเหรอ
สถานการณ์แบบนี้ยังหลับลง ฉันมันไม่ใช่คนแล้ว
เดรัจฉาน ไอ้บ้าเอ๊ย
ฉันเจอไพรม์คีย์ในหน่วยความจำแล้ว ลบแรนซัมแวร์ไปแล้วด้วย
- นายไม่ต้องลาออกหรอก - ฮะ
ไอ้เวรพวกนี้ จะไม่ได้เงินแม้แต่นิดเดียว
โดซาน
ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ นะโดซาน
ขอบคุณนะ
เพราะงั้นก็เลิกกังวลได้แล้ว หือ
ไปทำงานอย่างมั่นใจ เข้าใจไหม
- ครับ - ยืดไหล่เข้าไว้
- อือ - เข้าใจนะ
- อือ - เข้าใจไหม
อือ
อีชอลซาน
มาแล้วเหรอ
- เอาไปสมทบทุน - นี่อะไร
เงินนั่น คือเงินบำเหน็จของฉัน กับเงินที่ขายสกู๊ตเตอร์ได้
ไม่ถึงร้อยล้านหรอก แต่ก็น่าจะช่วยได้
ไอ้บ้านี่
กลับไปของานคืนเลยนะ
ไปขอร้องเขา แล้วกลับเข้าไปเลยนะเว้ย ไอ้บ้าเอ๊ย
ช่างมันเถอะ ยังไงฉันก็อยาก ออกจากงานอยู่แล้ว
- ฉันเบื่อจะเป็นฟันเฟืองบริษัทแล้ว - เดี๋ยวสิ
ประธานนัม มีตำแหน่งให้ฉันใช่ไหม
อือ ไอ้มีมันก็มีอยู่
แต่ฉันเพิ่งลบแรนซัมแวร์ไปเนี่ยสิ
ไม่ต้องใช้เงินแล้ว
โทษที
ไอ้เวร งั้นก็น่าจะบอก ให้มันเร็วๆ สิวะ
ฉันยื่นใบลาออกไปแล้วเนี่ย
เฮ้ย แล้วทีนี้จะทำยังไงฮะ
- ฉันขอโทษ - ไม่เอาน่า
- อย่าทะเลาะกัน - ไม่ต้องมายุ่ง
- ฉันออกจากงานก็เพื่อแก - ใจเย็นกันก่อนนะ
- ก็บอกว่าขอโทษไง - ความผิดแกนั่นแหละ
- จะไปลบมันออกทำไมวะ - ทำไมเป็นความผิดฉันล่ะ
- แกจะไปทำทำไม - มาโทษฉันได้ไงเนี่ย
โดซาน ยงซาน
ดูนี่สิ
สูตรนี้…
แต่ก็โล่งอกแค่ไหน
เพราะเรามาร่วมด้วย
ถึงได้เอาชื่อโดซาน ออกจากชื่อบริษัทได้
แล้วเปลี่ยนเป็นซัมซานเทค
โดซานมันเป็นอัจฉริยะ
ขนาดบริษัทใหญ่ๆ ดังๆ ยังถูกแฮกเกอร์นั่นไถไปหลายร้อยล้าน
- แต่มันหยุดได้ - นั่นสิ
โดซานนี่ก็เหมือนคนที่ช่วย
เศรษฐกิจประเทศไว้อย่างไม่เป็นทางการ
ถ้าให้ยกหุ้นให้โดซาน ฉันยอมยกให้ได้
ถ้าเป็นโดซานฉันก็ยอมรับ
แต่ซอดัลมีไม่ได้หรอก
ทำไม เธอก็ดูเป็นคนดีนี่ มีความสามารถด้วย
เอาง่ายๆ ถ้าไม่มีเธอ เราก็คงเข้าแซนด์บอกซ์ไม่ได้หรอก
รู้น่า ฉันก็ดูคนเป็นเหมือนกัน
แต่นายก็รู้นี่
ว่าซอดัลมีกับโดซานมาเจอกันได้ยังไง
อ้อ จดหมาย…
จดหมายนั่นมันจะรอดไปได้นานแค่ไหน
ถ้ารู้ว่าโดซานเป็นตัวปลอมขึ้นมา
ซอดัลมีจะยังอยู่ ซัมซานเทคเหมือนเดิมเหรอ
เธอต้องไปร้อยเปอร์เซ็นต์
ที่ผ่านมาซอดัลมี เป็นคนแก้บั๊กให้เราก็จริง
แต่สักวันเธออาจกลายเป็นบั๊กเองก็ได้
(461 ข้อความจาก ประธานซอดัลมี ซัมซานเทค)
พวกนี้มันอะไรเนี่ย
(เพราะคุณไม่ยอมรับสาย)
(คำนวณอัตราการเผาเงินทุนยังไงคะ)
(การสร้างเครือข่ายควรทำยังไง)
(ขอโทษที่ถามเยอะ แต่คิดซะว่าตอบเพื่อโดซานนะคะ)
มีอีกเหรอ
(ประธานซอดัลมี ซัมซานเทค)
(ประธานที่ดีคืออะไร)
โอ๊ะ หัวหน้าทีมฮัน
คุณเลือกหนังสือไร้ประโยชน์มานะ
ทำไมคะ ก็ที่ปรึกษาไม่ยอมตอบคำถาม
ฉันก็ต้องหาคำตอบในหนังสือสิคะ
ผมจะตอบให้ครับ
เอาล่ะ คำถามข้อที่หนึ่ง
"ประธานที่ดีคืออะไรคะ"
ของแบบนั้นไม่มีหรอกครับ
มันไร้สาระเหมือนการถามว่า นักการเมืองที่ดีคืออะไรนั่นแหละ
ทำไมล่ะคะ ทำไมถึงไร้สาระล่ะ
การเมืองและบริหารไม่ใช่การสอบเอ็น มันไม่มีคำตอบครับ
ทำไมเอาแต่ตามหา สิ่งที่ไม่มีอยู่ล่ะครับ
เพราะอย่างนั้น
อย่าตามหาคำตอบ แต่เลือกมาครับ
ไม่ว่าเลือกอะไรก็โดนด่าทั้งนั้นครับ
ถ้าคุณกลัวจะโดนด่า คุณก็ตัดสินใจอะไรไม่ได้
และประธานที่ตัดสินใจไม่ได้ ก็ไม่มีคุณสมบัติครับ
คุณซอดัลมีอยากเป็นอะไรครับ
เป็นคนดี หรือเป็นประธาน
ทิ้งความโลภไปเถอะครับ คุณเป็นสองอย่างไม่ได้หรอก
เลือกมาอย่างเดียวพอครับ แค่อย่างเดียว
(ประธานที่ดีคืออะไร)
ราคา 8,500 วอนครับ
- ราคา 8,500 เหรอ - ชามเล็กๆ …
- แล้ว 500 วอนนี่อะไร - แต่เขาก็ให้เยอะนะ
จริงเหรอคะ ไปกินที่ไหนมาคะ
(คุณจองซาฮา)
พวกเราเพิ่ง…
อร่อยมากจริงๆ นะ
จริงเหรอ
เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
อ๋อ มันก็กำลังไปได้สวยเหมือนกันนะ
แล้วเรื่องคอนเทนต์คุณล่ะ เป็นไงบ้าง
เดี๋ยวได้ระเบิดกันพอดี
ว่าไง ดัลมี
หือ มีเรื่องจะพูดเหรอ
(ซัมซานเทค)
อือ ฉันออกมาแล้ว เธออยู่ไหน
นี่ อีชอลซาน
นายอย่าไปแตะต้องนมนะ
"อย่าแตะต้อง" เหรอ
แล้วไง ถ้าแตะแล้วจะทำไม
เฮอะ พ่อจะแตะให้ดู
ไอ้ขี้เหนียว
ถ้าฉันดื่มแล้วจะทำไมฮะ ถ้าฉันดื่มนายจะทำไม
ชอลซาน
อะไรวะเนี่ย
- เจ็บ - โอ๊ย ชอลซาน
- ตายแล้ว - โดซานๆ
โดซาน ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย
เฮ้ย นี่เลือดเหรอ
ไม่ใช่ๆ ฉันขอโทษ รอเดี๋ยวนะ
- นิดเดียว - โอ๊ย
โดซาน ฉันลืมตาไม่ได้
ถ้าตาบอดขึ้นมาจะทำยังไง
ถึงได้บอกว่าอย่าแตะต้องไง
โอ๊ย เจ็บ
ชอลซาน มองฉันนะ
ก็บอกว่ามองอะไรไม่เห็นไง
หลีกทางครับ ถอยไป
- เฮ้ย เกิดอะไรขึ้น - นมๆ
- นมระเบิด - นมเหรอ
- เร็วเข้า - นมเหรอ
- ยงซาน นายอยู่ไหน ฉันมองไม่เห็น
- พูดเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย - ยงซาน
ฉันอยู่นี่ๆ
- อยู่ไหนเนี่ย - ฉันลืมตาไม่ได้เลย
- ทางนี้ๆ - มองไม่เห็นอะไรเลย
ยาตัวนี้ไม่ได้ป้องกันการตาบอด แต่จะช่วยชะลอให้ช้าลงนะคะ
บอด…
คุณหมอ นี่ผม…
นี่ผมจะตาบอดเหรอครับ
เฮ้อ ไม่ใช่ครับ
ขอน้ำเกลือครับ
หมอครับ อย่างเค็มเลยครับ
อยู่นิ่งๆ หน่อยสิครับ ทำดีอะไรถึงมีสิทธิ์มาร้องไห้
ถ้าทำดีจะร้องทำไมครับ เพราะทำไม่ดีน่ะสิผมถึงได้ร้อง
ผมมันเป็นสวะ เป็นคนสารเลวที่เนรคุณ
คุณหมอ ผมต้องไปตามหาแสงแห่งความหวัง
ถ้าบอดไปแบบนี้ ภาพสุดท้ายที่ผมเห็น
จะเป็นสีหน้าของเพื่อนๆ ที่ผิดหวังในตัวผม
ผมต้องเห็นพวกเขาอีกครั้งให้ได้ครับ
- เข้าใจแล้วครับ อยู่นิ่งๆ นะครับ - ผมจะพยายาม
แต่ว่ามันแสบมากเลยครับ
ผมอาละวาดใส่เพื่อนๆ
แล้วก็พูดอะไรไม่คิดไปด้วยครับ
ไม่หรอก ไม่ต้องขอโทษก็ได้ เราเข้าใจนายทุกอย่าง
ใช่ ขอแค่นายลืมตาขึ้นมาก็พอ
ครับ ลืมตาได้ครับ
- ได้เหรอครับ - ครับ เป็นไงบ้างครับ
มองเห็นไหมครับ
เห็นครับ
คุณหมอ ผมมองเห็นแล้วครับ
- เฮ้ย - เฮ้ย
นี่ยงซาน และนายก็คือโดซาน
ฉันนึกว่าจะไม่ได้เห็นพวกนายอีกแล้ว
ให้ตายสิ
มองฉัน มองฉันนะ
ขี้ตา…
คุณหมอ ขี้ตาเขาเป็นสีขาวครับ
ขี้ตาคนไม่ควรเป็นสีขาวสิครับ
ช่วงนี้อาจมีนมจับตัวออกมาได้ครับ
ใช้น้ำตาเทียมสักสองสามวันก็หายครับ
ครับ ขอบคุณครับคุณหมอ
ผมขอบคุณครับ ผมจะเป็นคนดีครับ
นี่ มานี่
ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าไปแตะต้องนม
นายมองเห็นฉันแล้วแน่นะ
ฉันมองเห็นแล้ว เห็นแล้ว
ฉันเห็นหมดแล้ว ขอบคุณนะครับคุณหมอ
คุณหมอนี่ฝีมือระดับเทพเลยครับ
รักคุณหมอนะครับ
ขอบคุณครับ
(แซนด์บอกซ์)
ขอโทษนะ ที่ฉันพูดจาร้ายๆ ใส่พวกนาย
พูดจาร้ายๆ อะไร ไม่เห็นจำได้เลย
ฉันด้วย
โอ๊ะ ประธานซอแหละ
บอกขอเรียกประชุมตอนนี้
โดซาน จากนี้ไม่ว่าฉันตัดสินใจอะไร
นายต้องช่วยผลักดันฉันนะ
- โดซาน - ว่าไง
ฉันเชื่อใจนายนะ
เชื่อโดยไม่มีข้อแม้
ส่วนประธานซอ…
ชอลซาน ถ้านายเชื่อใจฉัน
ช่วยเชื่อใจดัลมีด้วยนะ
ทำไมนายไม่ฟังให้จบ แล้วต้องมาทำให้คนอื่นดูแย่ด้วย
ฉันเชื่อเธอ
ฉันจะบอกว่าฉันเชื่อเธอเท่านาย และจะยอมให้หุ้นประธานซอ
ทำไมต้องมาปาดกันด้วย
- นายจะพูดแบบนั้นเหรอ - ใช่
เพราะงั้นก็ตั้งใจทำงานด้วย
รู้แล้วน่า ฉันจะพยายาม ไม่ให้กลายเป็นบั๊ก
บั๊ก บั๊กเหรอ
อย่าบอกนะว่านาย ได้ยินที่เราคุยกันเมื่อคืน
- อือ - โอย
ให้ตาย แล้วก็ไม่ให้สุ้มให้เสียง
- มานี่เลย มานี่ - อะไร
นี่แน่ะ
ไปกันเลย
ฉันทำบัญชีผู้ถือหุ้นใหม่แล้วค่ะ
คุณคิมยงซาน คุณอีชอลซาน คุณนัมซองฮวาน
แล้วก็ รวมฉันเป็นคนละแปดเปอร์เซ็นต์
และคุณนัมชอนโฮหนึ่งเปอร์เซ็นต์
และผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุด คุณนัมโดซาน 67 เปอร์เซ็นต์ค่ะ
- คือว่า… - ถ้าทำได้ฉันอยากให้เป็นไปตามนี้ค่ะ
แล้วก็อยู่ที่บริษัทขอให้ทุกคน พูดจาสุภาพด้วยนะคะ
ตอนนี้พูดเป็นกันเองได้สบายก็จริง แต่ต่อไปคงมีพนักงานเพิ่มขึ้น
ถ้าไม่มีมาตรฐานการพูดหรือเรียกชื่อ อาจเกิดความไม่สบายใจได้ค่ะ
เพราะงั้นจากนี้ไป หวังว่าจะรักษาระเบียบกันนะคะ
- ครับ ก็ดีครับ - ได้ครับ
มีใครมีคำถามหรือความเห็นอะไรไหมคะ
เดี๋ยวก่อน
ทำไมฉันถึงไม่มีหุ้น
เวอร์ชันที่มีก็มีค่ะ
ทุกคนรวมคุณจองซาฮา ได้คนละเจ็ดเปอร์เซ็นต์
และคุณนัมชอนโฮหนึ่งเปอร์เซ็นต์ และคุณนัมโดซาน 64 เปอร์เซ็นต์
ทำไมถึงมีสองเวอร์ชันล่ะ
การแบ่งหุ้นจะขึ้นอยู่กับ การตอบคำถามของคุณจองซาฮาค่ะ
คุณจองซาฮาไม่มีความคิดที่จะทำตาม ระเบียบใช้คำสุภาพในที่ทำงานเหรอคะ
อือ ไม่มี
งั้นขอโทษด้วยนะคะ แต่คุณไม่สามารถ ร่วมงานกับเราได้แล้วค่ะ
อะไรเนี่ย
จริงจังเหรอ แค่เพราะไม่พูดสุภาพเนี่ยนะ
จะเผด็จการไปไหม
คุณไม่โผล่มาที่ออฟฟิศ
เพิกเฉยต่อสายติดต่อเรื่องงาน นั่นแหละเผด็จการ
ฉันทำงานร่วมกับคนแบบนั้นไม่ได้ค่ะ
เอาไง จะเลือกแบบไหนดีคะ
เอาอันนั้น
(บัญชีรายชื่อผู้ถือหุ้น)
- นี่ โชว์บัตรหน่อย - อ้อ ขอบใจ
จะถ่ายแล้วนะคะ
เขยิบเข้ามา
เอาล่ะ ถ้านับหนึ่งสองสามแล้ว "สู้ๆ " นะ
หนึ่ง สอง สาม
- สู้ๆ - สู้ๆ
นี่ ประธานซอของเราดูเป็นคนหัวอ่อน
แต่เมื่อกี้อย่างเข้มเลยว่าไหม
- เมื่อกี้ฉันกลัวจนพูดไม่ออกเลย - เออ จริง
เราตกลงจะพูดสุภาพ ในบริษัทกันไม่ใช่เหรอคะ
- ครับ ขอโทษครับ - ผมจะปรับปรุงครับ
- ขอโทษนะครับ - ขอโทษครับ คุณอีชอลซาน
ไม่หรอกครับ ไม่เป็นไร
(บัญชีรายชื่อผู้ถือหุ้น)
(นัมโดซาน 64 เปอร์เซ็นต์ ซอดัลมี 7 เปอร์เซ็นต์)
บอกแล้วไงว่าทำแบบนี้นักลงทุนจะสับสน
คีย์แมนที่นักลงทุนต้องรับมือด้วย คือใครกันแน่ครับ
ประธานซอหรือคุณนัมโดซานครับ
ถ้ามีเรื่องต้องเผชิญหน้า ฉันจะรับมือเองค่ะ
และซีทีโอ คุณนัมโดซานจะไปด้วยเสมอ ในฐานะผู้มีส่วนได้เสียค่ะ
ถ้าพวกคุณความเห็นไม่ตรงกันล่ะ
จะไม่มีเรื่องแบบนั้นครับ
เรารวมหุ้นส่วนใหญ่ ไว้ที่คนเดียวตามที่คุณบอกไว้
ต่อให้มีนักลงทุนเข้ามามากขึ้น หุ้นก็ไม่มีทางพลิกผันแน่นอนค่ะ
แปลว่าคุณ
เมินความเห็นผมสินะ
เปล่าเลยค่ะ ฉันทำตามคำชี้แนะ ของหัวหน้าทีมฮันค่ะ
ไม่มีคำตอบที่จะทำให้ ทุกคนพอใจได้นี่คะ เพราะงั้น
ฉันก็เลยเลือกค่ะ
ว่าให้โดนใครสักคนด่าคนเดียวดีกว่า
แล้วใครคนเดียวนั่น ก็คือผมเหรอครับ
ขอโทษค่ะ
แต่ฉันต้องตัดสินใจนี่คะ เพราะฉันเป็นประธาน
ใช่ครับ คุณเป็นประธาน
เงินสนับสนุนจะโอนเข้าพรุ่งนี้ครับ
ขอบคุณค่ะ
- ไม่ไปเหรอคะ - ออกไปก่อนเลยครับ
ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่พอดี
ค่ะ ขอตัวนะคะ
อยากพูดอะไรครับ
ทำไม
ตอนประชุมเมื่อกี้
ฉันนึกว่าเธอเป็นคนอื่นซะอีก
ฉันสั่นแค่ไหนรู้ไหม
นึกว่าหัวใจจะระเบิดแล้วซะอีก
โอ้ ใจยังสั่นอยู่เลย
แต่ว่า คือ หัวใจอยู่ด้านซ้าย…
อ้อ
ว่าแต่ไม่เป็นไรแน่เหรอ
การเริ่มต้นด้วยการ เป็นประธานที่ไม่มีหุ้น
ทำไมฉันจะไม่มีหุ้น 7 บวก 64
ฉันเป็นประธาน ที่ถือหุ้น 71 เปอร์เซ็นต์เชียวนะ
หุ้นของฉันก็คือนาย คนที่อยู่ข้างฉันโดยสมบูรณ์
เพราะงั้น ไม่ว่ายังไงเราก็ต้อง อยู่ทีมเดียวกันไปจนถึงที่สุดนะ
เข้าใจไหม
คุณย่าไม่อยู่บ้านเหรอ
คุณย่าเหรอ
น่าจะอยู่นะ ทำไม
อยากพูดอะไรครับ
ผมว่าจะบอกความจริง กับดัลมีวันนี้ครับ
ความจริงอะไร
เรื่องจดหมายเหรอครับ
ครับ
จู่ๆ ทำไมล่ะ
ผมอยากกำจัดบั๊ก ที่จะเกิดขึ้นสักวันล่วงหน้าครับ
วันนี้ฉันขอเข้าไปทักทายคุณย่าได้ไหม
จริงเหรอ
ดีสิ
แป๊บหนึ่งนะ
ขอหนึ่งนาที
ไม่สิ ขอสามนาที
ย่า
อ้าว ดัลมีมาแล้วเหรอ กินข้าวหรือยัง
ย่าคะ โดซานมาๆ โดซาน
โดซานเหรอ เมื่อไหร่
- ตอนนี้ - หา ตอนนี้เหรอ
อือ
โอ๊ย ทำไมมากะทันหันแบบนี้
ย่าคะ เหลืออีกสองนาทีแล้ว
ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ครับ
ผมทำนี่เอง…
นี่เป็นฟองน้ำที่ผมตัดเองครับ
นี่เป็นฟองน้ำอาร์จีบี สามแม่สีหลัก
หรือจะตัดอาร์จีบีออกไปดี
- เข้ามาสิ - อ้อ
- โดซาน ใส่นี่ด้วยนะ - อือ
คุณย่า โดซานมาแล้วค่ะ
มาแล้วเหรอ เชิญสิ
สวัสดีครับ ผมนัมโดซานครับ
เป็นไง ไม่ได้เจอกันมา 15 ปีแล้วใช่ไหม
จำคุณย่าฉันได้ไหม
คุณย่า จำโดซานได้ไหม
ยาตัวนี้ไม่ได้ป้องกันการตาบอด
- แต่จะช่วยชะลอให้ช้าลงนะคะ - ค่ะ
- นี่ครับ - อ้อ ขอบคุณนะคะ
จำไม่ได้เหรอ
หือ
คือว่า…
จำได้สิ
ไม่เจอกันนานเลยนะครับ
นั่นสิ
ดีใจที่ได้เจอนะ โดซาน
(เพื่อแก้แค้น)
(ซัมซานเทค)
(อินแจคอมปะนี)
ความจริงฉันจำ เรื่อง 15 ปีก่อนไม่ค่อยได้หรอก
ฉันแค่อยากให้เธอ
ไม่รู้จักฉันในตอนนั้น
หรือว่าหัวหน้าทีม
- อิจฉาผมเหรอครับ - อยู่ได้หกเดือนเท่านั้นค่ะ
ภายในหกเดือนเราต้องบรรลุผลให้ได้ค่ะ
ฉันกำลังให้ข้อมูลอยู่นี่ไง
จะปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปอีกเหรอ
ไปกันเถอะ
เธอน่าจะเลือกฉันเหมือนพี่สาวเธอ
หุบปากเถอะนะครับ
คำบรรยายโดย: ณัฐิญา น่วมถนอม