NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 7
Rety, to jakieś szaleństwo.
Jest niemożliwa.
Co? Co się dzieje?
Mówię o Seo Dal-mi z Samsan Tech.
Ma dużo pytań. Całą noc mi je wysyłała.
Zobacz. Wysłała mi ponad 400 wiadomości.
Co? Ponad 400? To szaleństwo.
Jak mentor ma na nie odpowiedzieć?
Co poradzę? Odpowiem.
Bardzo żałuję, że zgłosiłem się na mentora.
To straszna męka.
To męka, no nie?
Tak, bez wątpienia. Sam się w to wpakowałem.
Rety.
Wszystkie? Tak.
WYŚLIJ DO SEO DAL-MI
WIADOMOŚĆ WYSŁANA
Skończyłem!
Boli mnie nadgarstek.
Pani Seo.
Co z nim? Mówi jedno, a robi drugie.
Pani Seo, co cię tu sprowadza?
Sprawdzisz listę naszych udziałowców?
Mogłaś wysłać ją e-mailem. Po co się…
tu fatygowałaś?
Chciałam porozmawiać.
LISTA UDZIAŁOWCÓW
Jutro wypłacimy wam dotację.
Dziękujemy.
- Nie idziesz? - Idź.
Muszę coś omówić z Ji-pyeongiem.
Dobrze. Dziękuję.
O czym chcesz porozmawiać?
Cóż…
Chcę dziś powiedzieć prawdę Dal-mi.
Prawdę?
O listach?
Tak.
Co tak nagle?
Chcę usunąć buga, który kiedyś wyskoczy.
- Nie mów jej. - Chcę.
Wszystko zniszczysz, firmę i waszą relację.
Nic się nie stanie.
Skąd ta pewność?
Właśnie o to chcę ciebie zapytać.
Co zrobią stare listy? Skąd wiesz, że to będzie koniec?
Mogą zrobić
dużo więcej niż ty teraz.
Zobaczymy.
„Zobaczymy”?
Jak on śmie.
Na skrzyżowaniu skręć w lewo.
„Zobaczymy”? Czemu mam cię słuchać?
Nie będę!
Zaprosiłaś go tutaj, mimo że znacie się od niedawna?
Znamy się bardzo długo.
Piętnaście lat. Tyle wystarczy, żeby go tu zaprosić.
Rety, nie mamy nic do jedzenia.
Dal-mi, pójdź do sklepu,
kup pałasza i wodorosty.
Nie trzeba. Nie muszę nic jeść.
Muszę zjeść kolację. Pospiesz się.
- Teraz? - Tak, idź.
Rozgość się.
Nie opowiadaj głupot.
Dal-mi dużo mi o tobie mówiła.
Wiedziałam, że się spotkamy,
ale nie przypuszczałam, że w taki sposób.
Ma pani słaby wzrok?
Obecnie jest w porządku.
Dobrze widzę.
Jeśli będę o siebie dbała,
spowolnię rozwój choroby.
- Zakładam, że Dal-mi nie wie? - Tak, nie wie.
Więc też udawaj, że o tym nie wiesz.
Jak mam to zrobić?
- Jeśli dowie się później… - Będzie złościć się,
że jej nie powiedziałeś.
Będzie płakać i się obrażać.
A potem
będzie się nade mną użalać, jak ty teraz.
- Pani Choi, ja… - Nie lubię takiego traktowania.
Czuję przez to,
jakby stało się coś złego.
Jakby
cały świat miał się nagle zrobić czarny,
a moje życie ległoby w gruzach.
Ale wiesz,
że to nie pomoże moim oczom.
Nie chcę, żeby patrzono na mnie z politowaniem.
Już nie chcę
takich spojrzeń.
Dzięki tobie
Dal-mi często się ostatnio uśmiecha.
Odkąd cię spotkała,
codziennie o tobie mówi.
Oczy błyszczą się jej jak brylanty, gdy o tobie wspomina.
Pewnie wiesz,
jak ładne są
jej oczy, gdy się śmieje.
Tak.
Oczywiście, że wiem.
Zawdzięczam to tobie.
Dzięki tobie
każdego dnia
widzę te piękne oczy.
Jeśli mogę
widzieć je trochę dłużej,
to nawet jeśli oślepnę,
nie będę niczego żałować.
Pomożesz mi?
Czy proszę cię o zbyt wiele?
Nie.
Wcale.
Liczę na ciebie.
Nie mów nikomu, dobrze?
Dobrze.
Nie mów Dal-mi ani Ji-pyeongowi.
Panu Han Ji-pyeongowi?
Tak.
Ten dobry chłopiec
znów będzie mówił o swoim długu i zrobi z igły widły.
Rety, mam tego dość.
Głęboka rozpacz, której nie próbuję zrozumieć.
Patrzyłem, jak to akceptuje
i się z tym godzi, i nagle zrozumiałem.
Przepraszam. Wiem, że brzmi to absurdalnie.
Mam duży dług wobec osoby, która mnie o to poprosiła.
Tylko przez godzinę.
Niech pan udaje, że jest tym od listów.
Zaprowadziła mnie do pierwszej miłości, o której nie wiedziałem…
Co to za dług,
skoro nie możesz go spłacić pieniędzmi?
Chciałbym go tak spłacić.
A jemu ofiarowała tyle dobroci, że nie mógł jej spłacić…
To ona.
Wszystkie te cuda
zaczęły się przez nią.
- Pani Choi. - Tak?
Pani Choi, mam…
Mam coś dla pani.
Zrobiłem gąbki do mycia.
Rety.
Jesteś bardzo uzdolniony.
Bardzo ładne.
Słyszała pani o kolorach RGB?
To system kolorów opierający się na barwach podstawowych.
Zainspirowały mnie do zrobienia tych gąbek.
Rety, czemu tak dziwnie zareagowała?
Spotkała go ponownie po 15 latach. Nie cieszy się, że go widzi?
- Pan Han. - Pan Nam Do-san…
To znaczy gdzie jest Do-san?
Do-san? Jest u mnie w domu.
U ciebie w domu?
Coś się stało?
Czemu tu przyjechałeś?
Babciu, to jest nasz mentor.
On i Do-san są prawie jak bracia. Nazywa się Han Ji-pyeong.
Dobry wieczór.
To prezeska firmy Corn dogi Cheong-myeonga
i moja babcia, pani Choi Won-deok.
Miło panią poznać.
TEMPO PRZEPALANIA
TEMPO WYDAWANIA PIENIĘDZY
ODCINEK 7
Wzajemnie.
Co cię tu sprowadza o tak późnej porze?
Przyjechałem…
bo muszę o czymś pilnie porozmawiać z Do-sanem.
Chodź, musimy pogadać.
O co chodzi?
Ji-pyeong.
Posłucham twojej rady.
Posłuchasz mojej rady?
Tak.
Więc się nie martw.
Możesz iść.
- Na pewno? - Tak.
Dobrze. To uciekam.
Do widzenia.
Jadłeś kolację?
Dal-mi, on ma plany na wieczór.
- Naprawdę? - Prawda, Ji-pyeong?
- Nie mam. - Masz!
Nie.
Zostanę na kolacji.
Ojejku.
Możesz stąd pójść?
Pójdę po kolacji.
Babciu, przy nich nasze mieszkanie wydaje się takie niskie, prawda?
Tak, racja.
Świetnie się składa.
Jesteście wysocy. Może jeden z was wymieni nam żarówkę w łazience?
- Oczywiście. - Jasne.
Ja pomogę. Jestem od niego wyższy.
Tylko o centymetr albo dwa.
- Co? Hej. - Jesteśmy równi.
Co powiedziałeś?
Nie centymetr czy dwa.
- Niech będzie cztery. - Dobrze.
Ale to i tak mniej niż tyle. Jasne?
Gdzie jest ta łazienka?
- Tam. - Tam?
Hej! Ja to zrobię. Mam dyplom z inżynierii komputerowej.
Odejdź. Mam udziały w firmie oświetleniowej.
Miałem piątkę z teorii obwodów i elektroenergetyki.
Wiem wszystko o historii i rodzajach oświetlenia.
Znam się też na ich marży zysku i dystrybucji.
Rozumiem.
Ale…
- Posuń się. - Ale są zacięci.
- Dobra. - Wyglądają jak bracia.
- Serio… - Zróbmy sobie chwilę przerwy.
Zgodzę się, żebyś udawał, że znasz się na komputerach, ale nie na to. Rety.
Naprawiłem słuchawkę prysznicową. Coś jeszcze?
Przestawiłem kwiaty. Coś jeszcze?
Jeśli trzeba coś zrobić, to mi mów.
Wszystko zrobione.
Mnie mów. Jestem przed trzydziestką i mam więcej siły.
Masz krzywy kręgosłup. A jeśli wypadnie ci dysk?
Martwię się o ciebie.
Co mam jeszcze zrobić?
Już nic. Jedzcie.
- Dobrze! - Dobrze!
Jedzmy.
- Pałasz! - Wygląda przepysznie.
Pałasze są bardzo drogie. Podzielę wszystkim po równo.
Proszę, babciu.
Proszę, panie Han.
Nie podzieliłaś po równo.
Rety, babciu. Ale się robisz zazdrosna.
Proszę.
Dużo o tobie słyszałam.
Dal-mi mówiła, że dobrze się nią opiekujesz.
Jesteś jej wybawcą.
- To… - Prawdę mówiąc,
on jest wybawcą Do-sana.
Pomaga mi, bo pracuję z Do-sanem.
Nieprawda.
- Słucham? - Nie pomagam komukolwiek i wszystkim.
Nie jestem taki dobry
ani nie mam tyle czasu.
To czemu mi pomagasz?
- Dla mojego ROI. - Słucham? ROI?
Jestem inwestorem.
Nie pomagam wam za darmo, więc musicie mi się odpłacić.
Jasne, tak zrobimy.
Dziękuję za jedzenie.
- Uważajcie na siebie. - Dobrze.
Nie wracacie razem?
Jedziesz?
Podwieźć cię?
Byłoby super.
Chwila. Sprawdziłaś e-maila?
E-maila? Jeszcze nie.
Pytania, które mi wysłałaś.
Wysłałem ci odpowiedzi. Sprawdź je w wolnej chwili.
Co? Wysłałam ci 400 pytań. Na wszystkie odpowiedziałeś?
Tak, wysłałaś dokładnie 461 pytań. Na wszystkie odpowiedziałem.
Naprawdę?
Jesteś niesamowity.
Bardzo dziękuję. Naprawdę.
W ramach podziękowania…
- zrobię… - Masz coś na…
Zrobię wszystko, żeby być świetną prezeską.
Sama determinacja nie wystarczy.
Racja. Ale bez determinacji niczego nie osiągnę.
No dobrze.
Chodź, Do-san.
- Jasne. - Dobrze.
- Auto jest tu… - Zaraz.
Zapomniałem ci powiedzieć o udziałach.
Jesteś prezeską, która ma 71 procent udziałów.
Jestem częścią twoich udziałów
i cię wspieram.
Zawsze będziemy zespołem, choćby nie wiem co.
Ufaj mi i się nie martw, dobrze?
Dobrze.
- Wracaj do domu. - Jest zimno, idź do środka.
Z drugiej strony.
Co się dzieje?
Miałeś jej powiedzieć o listach.
- Zabroniłeś mi. - Nie dawaj mi takich wymówek.
Nawet o nich nie wspomniałeś.
- Wysadź mnie na światłach. - Odwiozę cię do domu.
Krępujesz mnie. Pojadę autobusem.
Masz talent do mącenia ludziom w głowie. Mówiłeś, że jesteś ambitny.
Wykorzystaj swoje środki, czy to mnie, czy Seo Dal-mi.
Nie wykorzystuję jej.
Zacząłem ją naprawdę…
Wysiadaj.
Mówiłeś, że pojedziesz autobusem.
- Co? Wysiadaj. - Nie rozumiem tego.
Panie Han,
jesteś zazdrosny?
Co? „Zazdrosny”?
Słuchaj. Chyba nie wiesz, co znaczy „zazdrość”.
Dlatego pytasz.
- Czyli nie jesteś zazdrosny? - Nie jestem.
No to dobrze.
- Dal-mi. - Tak?
Którego Do-sana lubisz bardziej?
To znaczy?
Tego, który pisał do ciebie listy 15 lat temu,
czy tego, którego spotkałaś teraz?
Co? Co to za pytanie?
Po co ich rozdzielać? To ten sam chłopak.
Wiem. Ale gdybyśmy ich rozdzieliły,
to którego Do-sana byś wybrała?
Z ich dwóch?
Nie wiem, czy potrafię ich rozdzielić. Czemu pytasz?
Co? Zastanawiałam się,
jakby to było, gdybyście wtedy nie pisali do siebie listów.
Wiem, że jesteś wybredna. Zastanawiam się, czy by ci podpasował.
Co? Nie jestem wybredna.
Jesteś wybredna.
Nie mogą robić literówek. Lubisz chłopców wrażliwych
i uprzejmych. Nie mogą cię widzieć, kiedy im się podoba.
Masz wiele zasad. Są bardziej zawiłe niż konstytucja.
To podstawa dobrego wychowania.
Którego byś wybrała?
Do-sana z listów czy tego teraz?
Cóż…
Gdybym miała wybrać jednego…
Rety, nawet nie mam czasu na zazdrość.
Jak może myśleć, że mu zazdroszczę?
Yeong-sil, co to „zazdrość”?
„Zazdrość” to tytuł serialu telewizyjnego.
Ostatni odcinek miał emisję 21 lipca 1992 roku.
Hej! Ty też się ze mną droczysz?
Jaka jest definicja tego słowa?
„Zazdrość” to uczucie,
że osoba, którą lubimy, kocha kogoś bardziej niż nas…
Widzisz? W moim przypadku tak nie jest.
Tak nie jest?
ŻYCZĘ CI SUKCESÓW
Przecież nic do nikogo nie czuję.
Jak mogę być zazdrosny? Niczego do nikogo nie czuję.
Czyli to nie zazdrość.
Właśnie.
To niemożliwe.
ŻYCZĘ CI SUKCESÓW
SAMSAN TECH
ODPOWIEDZI NA TWOJE PYTANIA
OD: HAN JI-PYEONGA DO: SEO DAL-MI
OŁÓWEK
KALKULATOR ELEKTRONICZNY
OKNO
ODPADY SEGREGOWANE
Gdy dostaniemy 100 milionów wonów, jak mamy je wydać?
Tempo, z jakim start-upy wydają pieniądze, to „tempo przepalania”.
Musicie znać tempo przepalania,
- żeby wiedzieć, ile przetrwacie. - Tempo przepalania
- to tempo wydawania. - Sprawdź koszty.
Jak wiecie, dostaliśmy
- sto milionów wonów. - Rezerwa to 30%.
Z tego 30% powinno być naszym funduszem rezerwowym.
Zostaje nam 70 milionów.
Przeznaczmy dziesięć milionów wonów
na transport, komunikację i sprzęt.
Będziemy sobie wypłacać dwa miliony wonów miesięcznie.
- Serio? - Serio?
To grosze.
- Za mało? - A to dużo?
Tak. Przez ostatnie dwa lata nic nie zarabialiśmy.
Ja co miesiąc wydaję więcej niż dwa miliony.
- Panie Nam. - Przechwalasz się?
No pewnie. To znaczy, że tyle zarobiłam.
Spokojnie. Nie w tym problem.
Czyli dziesięć milionów na naszą piątkę. Przetrwamy pół roku.
- Pół roku? - I tyle?
Przez kolejne sześć miesięcy musimy mieć dobre wyniki.
Pan Han powiedział,
że za trzy miesiące mamy dzień demonstracyjny
i będą na nim wpływowi inwestorzy.
Wiem, co to. Pokażemy nasze osiągnięcia,
a inwestorzy zdecydują, czy zainwestują w nas więcej.
Fajnie.
STAN FINANSOWANIA
Rety.
JEDEN DZIEŃ FINANSOWANIE: 4 MILIARDY
Jeśli dostaniesz miliard wonów, wartość firmy…
Jeśli dasz dziesięć procent udziałów, wartość osiągnie dziesięć miliardów.
Dziesięć miliardów?
Dziesięć? Dostali cztery miliardy, więc…
Jeśli oddali dziesięć procent, to wartość powinna osiągnąć 40 miliardów.
Ukończyli serię A.
To nasza przyszłość.
Zobaczcie…
To może być wasza przyszłość.
A jeśli nie dostaniemy dalszego dofinansowania?
Macie dwie opcje.
Zarobicie na sprzedaży usług
albo odejdziecie.
Dobra, idziemy na zebranie.
- Chodźmy. - Idziemy.
Szybko.
- Dbaj o to. - Rety.
Nie martw się.
Sprawdzę to i dam ci szczegółowy feedback.
Powinniśmy ci za to zapłacić, ale wiesz…
Spokojnie. Cieszę się, że mogę pomóc.
Mogę też pomóc z designem i marketingiem.
Znasz zasady.
Tak! Jeden procent udziałów. Wiem o tym.
Swoją drogą, masz kogoś, kto to przetestuje?
Cóż…
Tak. Są tutaj.
- Cześć, Do-san! - Rety.
Co ty tu robisz?
- Kto to? - Co?
Mój kuzyn, Nam Cheon-ho.
Pan Jeden Procent?
- To ja. - Cześć.
Co to?
To prototyp stworzony przez Wepulse, zespół z dziesiątej rezydentury.
Nazywa się TE, tranzystor emocji.
Przedstawia nasze emocje. Pokażę wam.
Działa jak pulsoksymetr.
Niebieski oznacza, że się ekscytujesz. Gdy kłamiesz, robi się czerwony.
Jeśli jesteś obojętny, światełko gaśnie.
Tak robi?
Co robisz?
- Niesamowite. - Ekstra.
Naprawdę działa.
Jest bardzo dokładny.
Ale czemu mamy go testować?
Skoro to prototyp,
muszą udoskonalić produkt końcowy.
Przetestujcie go i dajcie mi dokładny feedback.
Start-upy powinny sobie pomagać.
Dali ci jeden procent udziałów?
Tak. Będę jak Bonnie Brown z Korei.
Bonnie Brown? Kto to?
Była masażystką w Google’u.
Dzięki akcjom została milionerką.
To moja idolka.
Znajduję start-upy z potencjałem. Pomagam im w zamian
za jeden procent udziałów. Któryś z nich będzie wielki jak Google.
I zostanę milionerem!
Na samą myśl się ekscytuję.
A ty o czym myślisz? Świecisz się na niebiesko.
Pomyślałam, że fajnie by było być jednym z nich.
„Jednym z nich”?
Myślisz, że Samsan Tech będzie jak Google?
Żartujesz?
Wszystkim wam odbiło?
Cheon-ho, to pomaga w podejmowaniu decyzji.
- No nie? - Tak.
Przygotujcie się na wielką niespodziankę.
Moje oprogramowanie jest genialne.
Nazywa się „Chrońmy maesaengi”!
Ten skarb przyrody?
Nie mówię o rysiu, tylko o maesaengi!
Wysyłam twojej rodzinie te wodorosty.
Przepraszam.
Mój ojciec ma farmę maesaengi.
Ale kaczki zjadają je jak opętane.
Dlatego tata siedzi tam cały dzień.
Gdy widzi kaczki, dzwoni dzwonkiem, żeby je wystraszyć, ale bezskutecznie.
Nie może tam siedzieć całą dobę.
Może będziemy wykrywać kaczki naszą technologią rozpoznawania obrazów?
Gdy się pojawią,
włączy się alarm… i bum!
Zbiory wzrosną z 3000 na 5000 ton.
Podoba się wam ten pomysł?
Nie bardzo.
Chyba nie.
Gdy naciśniemy przycisk startu, pokaże się nasze selfie.
Później na podstawie danych naukowych wyświetli się wróżba
dla kariery, miłości i zdrowia.
Fizjonomika i rozpoznawanie obrazu.
Mnie się bardzo podoba.
Ale nie wierzysz w fizjonomikę.
Od dzisiaj wierzę.
Tak jak ty wierzysz już w grupy krwi i typy osobowości.
Branża zwierzęca jest w rozkwicie.
Ale nie mówię tu o zwykłym sklepie zoologicznym.
A gdyby psy mogły robić zakupy online?
Psy robiące zakupy online? Jak?
Nauczymy program do rozpoznawania obrazów czytać mimikę psów.
Będzie wykrywał zainteresowanie psa,
więc gdy zrobi on konkretną minę, to przedmiot trafi do koszyka.
Niezły pomysł.
Solidny model dochodowy i określona grupa docelowa.
Swoją drogą, Yong-san. Ładnie ci w tych okularach.
Co? „Ładnie”?
Wygląda okropnie.
Jak zepsute kimchi.
Pomysł z maesaengi jest lepszy.
Rocznie zbiera się ponad 3000 ton.
Chciałem wymyślić oprogramowanie, które wykorzysta nasz algorytm.
Zobaczcie.
Wysoki wskaźnik rozpoznania.
No pewnie. Jeśli chodzi o szybkość i rozpoznanie,
to jesteśmy najlepsi w tym kraju.
Nasza technologia wygrała konkurs CODA.
Parę dni temu wpadłem na ten pomysł.
Oprogramowania, które używają naszej technologi…
Nadal ich nie odczytał.
- Co? - Mówię o panu Hanie.
Wysłałam mu pomysły z naszego spotkania.
Ale jeszcze ich nie odczytał.
I nie odpisuje do mnie.
Patrz! Idzie tam!
Panie Han!
BOMBARDUJĄCA PYTANIAMI
Odrzucił mnie, prawda?
Pewnie jest bardzo zajęty. Moje telefony też ignoruje.
Naprawdę?
Co zjemy?
Mam ochotę na ryż, bo wczoraj jedliśmy makaron.
Niedaleko jest nowa knajpka.
- Sprawdzimy ją? - Jasne.
Zjem miskę ryżu z zupą kimchi
Cześć, jesteś wcześnie!
Ale ciężko pracujecie. Nie spaliście całą noc?
Oby tak dalej.
Myślałem, że bliźniaki odejdą po hackatonie.
To dziwne, że nadal tu są.
No nie? Wygląda, że tu zostaną.
- Tak. Zostajemy. - Dlaczego?
Co do…
Bo zostając, więcej zarobimy.
Hej!
Zakradłeś się na nas!
- Rety. - Skąd on się tu wziął?
Jak to zarobicie?
Mamy dobrą prezeskę. Już załatwiła nam dochodowe zlecenie.
Zlecenie? Powiesz coś więcej?
Co robisz?
Jakie zlecenie?
- Bank Jeonghan? - Tak.
Zrobią projekt redukcji zatrudnienia z wykorzystaniem AI.
Dostaną za to 300 milionów wonów.
Co? A co z nami? Też użyliśmy ich danych na hackatonie.
Pani Won jest zdolna.
Akurat. Wszyscy wiedzą, jak dostała ten projekt.
- Jak? - To jasne, że pomógł jej ojciec.
Prezes Banku Jeonghan i Won Du-jeong chodzili razem do gimnazjum.
Bill Gates powiedział: „Życie jest niesprawiedliwe.
Przywyknij do tego”.
Cholera.
- Tego olejku dziś użyliście? - Tak.
- Zapakować pani jeden? - Tak.
Karta zablokowana.
Proszę pani, pani karta jest zablokowana.
Znów to zrobił?
Pogadamy z nimi i wyjdziemy.
Hej, In-jae.
Często cię tu widuję. Co tu robisz?
A jak myślisz? Zbieram grupę zadaniową,
żeby dystrybuować technologię AI. Co ty na to?
Chcę, żebyś nią kierowała. Przestaw ofertę.
Chcę ci pomóc zacząć…
Nic nie rób. Możesz mnie tylko spokojnie obserwować.
Ty smarkulo! Tata chce ci pomóc.
To znaczy pani Won. Chyba nie rozumiesz.
Ludzie walczą o ten projekt jak psy.
To niech te psy go zrobią.
Pamiętasz naszego owczarka niemieckiego? Wabił się Taebaek.
Głodziłeś go przez kilka dni, żeby zobaczyć, jak je swoją kupę.
Dawałeś mu mało jedzenia i mówiłeś,
że nas pogryzie, jak dostanie więcej.
A on jak idiota merdał ogonem na twój widok.
Tu jest dużo takich Taebaeków.
Znajdź sobie inny zespół.
Ja tego nie zrobię.
- Pani Yoon. - Dziękuję.
Podobno firma Injae zrobi projekt AI dla Banku Jeonghan.
Tak, słyszałam.
Won In-jae jest świetna, prawda?
Zdobyła projekt na 300 milionów wonów.
Nie potrzebuje mentora.
Wiem. Dzięki niej mam łatwą pracę.
Wie, co i jak robić.
Ale przyznam,
że chyba nie wie,
dlaczego to robi.
Jasne, że dla pieniędzy. Jaki miałaby inny powód?
No tak, zawsze chodzi o pieniądze.
To dobry i szczery powód.
Ale myślałam,
że będzie inna.
Że ma inny powód niż pieniądze.
Inny powód? Jaki?
Jeszcze tego nie wiem.
CHCĘ SIĘ ZEMŚCIĆ
„Zemścić”?
Co? To przerażające.
Gratulacje.
Zrobicie projekt dla Banku Jeonghan.
Dziękuję.
Twoje gratulacje i moje podziękowanie są bardzo nieszczere.
Nie pogratuluję szczerze, bo twoje osiągnięcie nie jest prawdziwe.
A wygląda na fałszywe?
Tak.
Masz szczęście i znajomości.
To, co dla innych jest trudne,
dla ciebie jest łatwe.
Dostałam go po znajomości?
Czemu tak myślisz?
Podobno twój ojciec chodził do szkoły z prezesem banku.
Firma mojego ojca również robi projekt AI.
Byłoby mi łatwiej zająć się nim. Po co się męczyć z Jeonghan?
12. HACKATON
Poznałam wtedy kogoś z tej firmy.
Ty spałaś po hackatonie,
a ja poznałam pracownika,
który był naszym sędzią.
Skontaktowałam się z nim
i wysłałam mu ofertę.
Mój tata nie brał w tym udziału.
Ty też miałaś szansę. To źle, że z niej nie skorzystałaś.
Ucz się na moich osiągnięciach.
Szczęście? Znajomości? Przestań wymyślać wymówki.
Mam tego dość.
Ale myślałam, że będzie inna.
Że ma inny powód niż pieniądze.
Coś ci doradzę.
Jeśli chcesz być uważana za prezeskę, to nie stój jak wryta.
Biegnij do swojego biura.
Daję ci informację o nowym projekcie AI Morning Group.
Po co mam brać projekt, który odrzuciłaś?
Dla pieniędzy.
Nie potrzebujesz ich?
Co zrobisz?
Pozwolisz takiej okazji uciec?
Morning Group?
Co tak nagle?
Już mamy plan na biznes.
Trochę go przełożymy.
Żeby zarobić pieniądze na sfinansowanie go.
Ile możemy zarobić?
Za propozycję oprogramowania 50 milionów.
I 300 milionów za zbudowanie go.
Jeśli będziemy nim zarządzać, dostaniemy miliard wonów.
Wtedy przetrwamy trzy lata, a nie pół roku.
I nie będziemy szukać funduszy.
Co wy na to? Ja jestem na tak.
Dobra, zróbmy to.
Przepraszam.
- Za co? - Biznes, który chcesz zacząć.
To świetny pomysł,
ale bardzo drogi.
- Żeby tyle zarobić… - Wiem.
Ale martwię się o ciebie. I tyle.
- O mnie? Czemu? - Prezes Won Du-jeong.
To mąż twojej mamy?
Tak.
Nie chcesz się w to angażować.
Tak, nie chcę.
Wolę karaluchy od niego.
To dlaczego?
Babcia raz mi powiedziała,
że zdobycie wroga jest jak przegranie 100 milionów wonów,
a zdobycie sojusznika jest jak ich zarobienie.
Jesteśmy spłukani, więc nie możemy popaść w długi.
Zacisnę zęby i zdobędę sojusznika.
Jestem cierpliwa.
Ja też.
Wiesz, że mam ksywkę
ŻB.
Rozumiesz? Żyjący Budda.
Rozumiem.
- ŻB to skrót. - No tak.
Gdy się wkurzam…
Rety.
- Robię na drutach. - Co?
- Naprawdę. - Serio?
Tak. Gdy robię na drutach, wyobrażam sobie coś takiego.
- Okej. - Rozwalam przedmioty
i krzyczę na ludzi. Takie rzeczy.
Rozumiem.
To mnie uspokaja.
- Naprawdę? - Tak.
Też tak robię.
Wyobrażam sobie, jak rozwalam rzeczy i kłócę się z ludźmi.
Jak w jakimś filmie!
- Serio? - Tak, naprawdę!
- Robisz to? - Tak!
Dziergasz?
Tego nie robię.
Kto dzierga, gdy się złości?
Ja. Powiedziałem ci o tym.
Pewnie jesteś jedyny.
- Siedzę tak i dziergam. - Pokaż mi.
Serio.
Kiedyś wydziergałem dwa metry.
Myślenie o tym, co zrobiłbym ze złości,
pomaga mi się uspokoić. Serio, uwierz mi.
Nic się nie zmieniłeś.
Jesteś taki sam, jak 15 lat temu.
Rozumiesz mnie najlepiej ze wszystkich.
Tak myślisz?
Dal-mi.
Bardzo się zmieniłem.
Nie pamiętam, co było 15 lat temu.
Nawet nie chcę tego pamiętać.
Szkoda,
że mnie wtedy znałaś.
Dlaczego?
Bo byłem nieudacznikiem.
Miałaś o mnie wysokie mniemanie, ale taki nie byłem.
Chodźmy zarobić trochę kasy.
Proszę pana.
Dobry wieczór.
Mam sprawę.
To pan, prawda?
Tak, to ja.
- To pana blada twarz. - Tak.
Dnia 24 maja około godziny 22
nielegalnie wyrzucił pan tego kwiatka.
No tak.
Że co? Nie, wyrzuciłem go do kosza na odpady segregowane.
Nie wolno tego robić!
To gdzie…
Rośliny są problematyczne.
Roślina uważana jest za zwykły odpad.
Proszę wysypać ziemię w ogrodzie.
To ceramiczna doniczka,
więc musi być w worku na odpady niepalne.
Zrozumiano?
Powtórzy pan?
Mówię,
że roślina jest uważana
- za zwykły odpad. - Zwykły odpad?
Ziemię można rozsypać na zewnątrz.
- Nikt nic nie powie. - Rozumiem.
A ceramika nie jest zwykłym odpadem.
Trzeba ją wyrzucić w specjalnym worku na odpady niepalne.
Dwa dni pana szukałem. Samo to mnie wkurza,
ale to moja praca, więc się nie złoszczę.
Dobrze. Odpady… Co?
Worek na odpady niepalne.
Proszę go znaleźć i ją tam wrzucić.
Fajne auto.
- Specjalny worek? - No tak!
- Na odpady niepalne? - Worek na odpady niepalne!
Chwila, może…
Może pan powtórzyć? Dokąd on idzie?
Hej, Dong-cheon.
Wiesz, gdzie dostanę specjalny worek na…
odpady niepalne? Gdzie taki kupię?
Nie. Niepalne, nie „napalone”.
Nie! To nie serwis randkowy!
Niepalne. Które się nie palą.
Tak, nie…
Nieważne. Poradzę sobie.
ŻYCZĘ CI SUKCESÓW
- Panie Han. - Nie strasz.
- O co chodzi? - Ciężko cię ostatnio złapać.
Czekałam tu na ciebie.
Nie odbierasz telefonu i nie odczytałeś mojego e-maila.
Byłem zajęty sprawdzaniem inwestycji.
- Do zobaczenia. - Dasz mi minutę?
Złożyliśmy Morning Group ofertę.
Do projektu redukcji zatrudnienia wykorzystującego AI.
Chciałam ci o tym powiedzieć.
I dać ci to.
Co to?
Worek na odpady niepalne.
Szukałam cię w twoim biurze
i przypadkowo podsłuchałam rozmowę telefoniczną.
Park Dong-cheon…
Wyrzucasz coś?
Tak.
NA ODPADY NIEPALNE
Czemu jesteś
taka natrętna?
Słucham? „Natrętna”?
Chciałam pomóc…
Jesteś natrętna, gdy narzucasz komuś swoją pomoc.
Nie prosiłem cię o to.
Czemu to robisz i każesz mi…
Nie chcę takiej pomocy.
Przepraszam.
Będę bardziej taktowna.
Chwila. Tak nie można.
To ty to zacząłeś!
Robiłeś tyle, żeby mnie uratować, ale mnie o to nie pytałeś.
Pożyczyłeś Do-sanowi auto i mieszkanie.
Poprawiłeś moją prezentację
i odpowiedziałeś na moje pytania.
- To… - Jesteś natrętna.
To za dużo.
Czemu zabraniasz mi to robić, skoro sam to robisz?
Będę natrętna. Nie powstrzymuj mnie.
Teraz się złościsz?
Jeśli tego nie lubisz, to poproś o pomoc.
„Hej, mam z tym problem. Potrzebuję tego”.
Nie będę natrętna, jeśli sam poprosisz o pomoc.
Jeśli cię poproszę, to co zrobisz?
Pomogę ci najlepiej jak potrafię. I będę pierwsza do pomocy.
Dlaczego?
No bo…
Bo lubię to, że jesteś natrętny.
Więc…
jeśli będę natrętna, to musisz to znosić.
Pokochasz to.
Skończył ci się czas.
Przepraszam, proszę.
Rety, to szaleństwo.
PRZYCHODZĄCE OD: SEO DAL-MI
OSTATECZNA WERSJA
WYBACZ, TA JEST OSTATECZNA
Wysłała tyle e-maili. Co to za oferta?
Oferta Samsan Tech dla Morning Group.
OFERTA OPROGRAMOWANIA AI
Tyle wersji?
Przyznam, że ma dużo energii.
„Skomputeryzowany system fakturowania
i zarządzanie inwentarzem”.
Całkiem nieźle.
Wiem.
Martwię się, bo oferta jest niezła.
2STO świetnie sobie radzi. Zastanawiałem się,
czemu zainteresowali się Sand Boxem. Już znam ich powód.
Powód? Możesz wyjaśnić?
Młodzi, którzy tu trafili, są mądrzy i kompetentni.
Możecie ich wykorzystać.
„Wykorzystać”?
Nie uważam, że wybrano ich, żeby inne firmy ich „wykorzystywały”.
Za każdym razem, gdy coś powiem, to się ze mną kłócisz.
Dong-cheon.
Prezes Morning Group zbiera grupę zadaniową.
Dowiedz się, ile już zrobili.
Spójrz na tę kobietę.
Większa oferta niż w bufecie.
Kurczak w panierce! Wygląda pysznie.
Ale wygodny fotel.
Rety, ale ładne. Piękne.
Parzona kawa?
Dzieciaki, że też ukrywacie taki skarb.
Przyprowadźcie tu swoje mamy, spodoba im się tutaj.
UZALEŻNIONY OD FINAŁU
KIBICUJEMY TWOIM MARZENIOM
Osoba, do której dzwonisz, jest…
Nadal nie odbiera?
Nie, wytrzymuje dłużej, niż myślałem.
A jeśli chce się rozwieść?
To tak będzie. Podpisała intercyzę,
więc nic nie dostanie, jeśli się rozwiedziemy.
Ta kobieta kocha pieniądze, więc tego nie zrobi.
Co je ostatnio ugryzło? In-jae i tę kobietę.
Merdały ogonami dla pieniędzy. Czemu zachowują się jak dzikie psy?
Nie do wiary.
Tato, kierownik ds. technologii powiedział mi coś ciekawego.
- Co? - Chodzi o projekt redukcji.
Podobno Samsan Tech złożyło ofertę.
Wiesz, ta dziewczyna. Dal…
Wiem. Seo Dal-mi, młodsza siostra In-jae.
Właśnie. Kierownik ds. technologii mówił,
że oferta jest całkiem niezła.
Nieważne, to i tak żółtodzioby.
Kiedy jest spotkanie?
Fajne auto. Czemu wcześniej nas nie podwoziłaś?
Bo nie lubię wozić ludzi.
Robię to tylko dzisiaj.
Mogliśmy jechać autobusem. Czemu nas podwozisz?
Bo jesteś prezeską.
Masz wyglądać jak szycha, żeby ludzie nie patrzyli na ciebie z góry.
- Zabierz tę łapę. - Dobrze.
Ty też, panie Nam. Masz stać prosto i dumnie.
Bądź pewny siebie i nie uciekaj wzrokiem.
Dziękuję.
Dostaniemy ten projekt i będziemy szychami.
Wróg kosztuje sto milionów wonów. Potrzebujemy sojusznika.
- Chodźmy. - Dobrze.
BIZNESPLAN
Dzień dobry. Jestem Seo Dal-mi, prezeska Samsan Tech.
Dyrektor Nam Do-san.
Już się spotkaliśmy. Miło was widzieć.
Wzajemnie.
Nie znam się na technologiach.
- Przepraszam… - Wychodzi pan?
Dobrze ich traktuj. Mam ich na oku od hackatonu.
Po ofercie widać, że macie talent.
- I wydajecie się mili. - Dziękujemy.
Wstąpcie potem do mnie.
Miłego spotkania.
Usiądźmy.
Jesteś młodszą siostrą In-jae?
- Tak. - Rozumiem.
Jestem starszy od In-jae,
więc uznam cię za młodszą siostrę i będę mówić swobodnie.
Dong-cheon, sprawdziłeś projekt Morning Group?
Tak. Podobno ich grupa zadaniowa od AI
została już utworzona, łącznie z inżynierami.
Pokaż.
Mają już zespół technologiczny.
Po co zaprosili Samsan Tech?
To pewnie dorywcze zlecenie. Coś, co mogą podzlecić.
Co? Dorywcze zlecenie?
Słucham? Aż 100 000?
Mamy zebrać 100 000 plików graficznych?
Możecie kupić takie dane albo zatrudnić kogoś do tej pracy.
Jesteśmy deweloperami. Nie zbierzemy 100 000…
Chcemy przedstawić oprogramowanie AI,
a nie zbierać dane.
Zaczynacie mnie wkurzać.
Jaka jest podstawowa funkcja AI?
Zbieranie danych do uczenia maszynowego.
I o to was proszę.
Nasi deweloperzy stworzą oprogramowanie.
To czemu prosiliście o ofertę,
zamiast zatrudnić kogoś do zbierania danych?
Na 100 000 obrazków?
To zbyt drogie.
Wzrosła stawka minimalna, więc nawet studenci będą za drodzy.
Poza tym studenci nie będą wiedzieć, jakich obrazków nam trzeba.
To praca dla ekspertów od AI.
To szaleństwo.
Chcą wyzyskiwać specjalistów?
- Kto się na to zgodzi? - Wiele osób.
Start-upy potrzebują dobrych referencji.
Wiele osób zrobi wszystko, żeby dołączyć
logo Morning Group do profilu swojej firmy.
To prawda.
Kolejne zadanie będzie łatwiejsze.
Rozumiem, ale…
Serio. To straszne.
Seo Dal-mi zgodzi się na taki wyzysk?
To dużo pracy, ale to dla was szansa.
Wygląda żmudnie, ale to wartościowe doświadczenie.
Czemu młodzi są tacy wyjątkowi?
Przez pasję! Chcemy kupić waszą pasję.
No to…
nie potrzebujecie naszego oprogramowania.
Czemu nie? Jeśli jest dobre, to je wykorzystamy.
Obiecaliście 50 milionów wonów za samo oprogramowanie.
Widziałem waszą stronę internetową. Jest pusta.
Możecie dodać logo „partner strategiczny Morning Group”.
To warte więcej niż 50 milionów wonów.
Wiecie, czemu ze wszystkich kandydatów wybrałem Samsan Tech?
Gdybyś wybrała matkę, byłabyś moją córką.
Dużo wycierpiałaś, bo tego nie zrobiłaś.
Miałabyś dobre życie, gdybyś wybrała mnie jak siostra.
Zawsze było mi cię żal.
Teraz mogę pomóc ci poczuć się trochę lepiej…
Proszę się zamknąć.
Dal-mi, nie będę przy tym pracował.
Przepraszam.
Ty cholerny…
BIURO PREZESA
Do-san! Nam Do-san!
Do-san.
Dal-mi.
Próbowałem zacisnąć zęby i to zrobić,
ale nie mogę.
Przepraszam, że zyskałaś przeze mnie wroga,
ale tak nie można.
Będę bardziej wpływowy niż Won Du-jeong.
Sto milionów… Nie.
Straciłaś 100 milionów przeze mnie, więc 200 milionów…
Nie.
Dam ci dziesięć miliardów.
Więc zapomnij o tym projekcie i…
Zaskoczyłaś mnie, Dal-mi.
- Do-san. - Tak?
Zapomnijmy o tym projekcie
i popracujmy nad tym.
„Nad tym”?
Nad twoim pomysłem.
Parę dni temu wpadłem na ten pomysł.
Oprogramowania, które używają naszej technologi…
A może aplikacja dla niedowidzących? Co myślicie?
- Dla niedowidzących? - Skąd ten pomysł?
- Jak? - Co?
Jeśli to działa na głos jak nawigacja…
Długopis.
„Dwa metry do drzwi”. Tak to będzie działać.
Czemu na to nie wpadłem?
Przez tę mleczną bombę straciłem na chwilę wzrok.
Czułem się wtedy taki zagubiony.
Próbowałem to sobie wyobrazić.
Czuję przez to,
jakby stało się coś złego.
Byłbym załamany.
Moje życie ległoby w gruzach.
I wystraszony.
Ale wiesz,
że to
nie pomoże moim oczom.
Nie można przywrócić im wzroku,
więc niech zastąpi go technologia.
KŁĘBEK WEŁNY
Co wy na to?
Ja mam ciary. Może dlatego zajmuję się rozpoznawaniem obrazów.
Tylko ja tak mam? To dziwne?
Zróbmy to. Bardzo mi się spodobał twój pomysł.
Nie zbijemy kokosów.
Ale
będzie fajnie.
Wytrzymamy tylko pół roku.
Ale to znaczy, że w te pół roku możemy robić, co chcemy.
Jesteś lekkomyślna.
No to się zgubimy.
„Odpłyniemy bez mapy”. Pamiętasz?
PODZIĘKOWANIA DLA MOON SE-YUNA
- Dal-mi. - Tak?
Którego Do-sana lubisz bardziej?
To znaczy?
Tego, który pisał do ciebie listy 15 lat temu,
czy tego, którego spotkałaś teraz?
Co? Co to za pytanie?
Po co ich rozdzielać? To ten sam chłopak.
Wiem.
Ale gdybyśmy ich rozdzieliły,
to którego Do-sana byś wybrała?
Cóż…
Gdybym miała wybrać jednego…
wybrałabym tego, który pisał do mnie listy 15 lat temu.
KWIACIARNIA
ODŻYWKA DLA ROŚLIN
Starego Do-sana?
Tak.
Bo jest moja pierwszą miłością.
Jest dla mnie ważny i jestem mu wdzięczna.
ŻYCZĘ CI SUKCESÓW
A co z Do-sanem, którego znasz teraz?
Do-san, którego znam…
Przyzwyczajam się do niego.
Będę bardziej wpływowy niż Won Du-jeong.
Sto milionów… Nie.
Straciłaś 100 milionów przeze mnie, więc 200 milionów…
Czasami jest zupełnie inną osobą.
- Nie. - Trochę mnie to smuci, ale…
Dam ci dziesięć miliardów.
Więc zapomnij o tym projekcie i…
Ale z jakiegoś powodu…
te dziwaczne momenty cieszą mnie…
i radują moje serce.
To, co dla nas zwykłe, dla innych jest niezwykłe.
Nasza technologia ma im pomóc.
Im więcej użytkowników, tym większy koszt. Kto w to zainwestuje?
Są wtedy, kiedy Do-sana.
Moje urodziny.
Przekaż nagranie prawnikom.
A jeśli nie dojdziemy do porozumienia?
Coś ci się stanie.
Do-san.
Jeśli oboje padniecie na kolana, to wycofam zarzuty.
Stoję nad przepaścią.
Napisy: Kamila Krupiński