(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
(ตอน 7)
โอ๊ย จะบ้าตายจริงๆ
ช่างเยอะอะไรขนาดนี้ เยอะจริงๆ
ทำไมครับ มีอะไรเหรอ
ก็ประธานซอจากซัมซานเทคน่ะสิ
บอกว่ามีเรื่องจะถามฉัน แล้วก็ส่งข้อความมาทั้งคืน
โอ้โฮ นี่ ดูสิ เกิน 400 ข้อความเลย
ตั้ง 400 เลยเหรอครับ ว้าว บ้าไปแล้ว
พี่เลี้ยงไม่ได้บ้านะ จะตอบยังไงหมดครับ
เฮ้อ ช่วยไม่ได้ ยังไงก็ต้องตอบแหละ
ไม่น่าอาสาเป็นพี่เลี้ยงเลย โธ่เอ๊ย
ทำไมมันทรมานขนาดนี้
ทรมานแน่เหรอครับ
ใช่สิ ทรมานชะมัด แต่ฉันเลือกทางเดินนี้เองแหละ
เฮ้อ
ใช่ไหมนะ
(ส่ง ถึง: ซอดัลมี)
(ส่งอีเมลของคุณแล้ว)
เสร็จสักที โอ๊ย
ปวดข้อมือจัง
ประธานซอ
อะไรของเขา ปากกับการกระทำนี่คนละเรื่อง
ประธานซอ มาทำอะไรที่นี่ครับ
ตรวจรายชื่อผู้ถือหุ้นให้หน่อยสิคะ
ส่งอีเมลมาก็ได้ จะมาที่นี่ให้ยุ่งยากทำไม…
ล่ะครับ
ฉันมีเรื่องจะพูดด้วยน่ะค่ะ
(บัญชีรายชื่อผู้ถือหุ้น)
เงินสนับสนุนจะโอนเข้าพรุ่งนี้ครับ
ขอบคุณค่ะ
- ไม่ไปเหรอคะ - ออกไปก่อนเลยครับ
ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่พอดี
ค่ะ ขอตัวนะคะ
อยากพูดอะไรครับ
เอ่อ…
ผมว่าจะบอกความจริง กับดัลมีวันนี้ครับ
ความจริงอะไร
เรื่องจดหมายเหรอครับ
ครับ
จู่ๆ ทำไมล่ะ
ผมอยากกำจัดบั๊ก ที่จะเกิดขึ้นสักวันล่วงหน้าครับ
- อย่าบอกเลย - ผมจะบอกครับ
งั้นก็จบกันพอดี ทั้งความสัมพันธ์ ต่อซอดัลมี และซัมซานเทค
ไม่ครับ คงไม่เป็นไรหรอก
เอาอะไรมามั่นใจ
หัวหน้าทีมต่างหากครับ เอาอะไรมามั่นใจ
จดหมาย 15 ปีก่อน มันมีอำนาจอะไร ถึงได้มั่นใจนักล่ะครับ
แต่ว่าตอนนี้ผม
ก็ดูมีอำนาจกว่าคุณนะ
งั้นมารอดูกันครับ
"มารอดูกัน" เหรอ
คิดว่าตัวเองเป็นใคร
อีกสักครู่ กรุณาเลี้ยวซ้ายค่ะ
"มารอดูกัน" เหรอ ทำไมฉันต้องทำ
ฉันไม่รอดูอะไรทั้งนั้น
รู้จักกันนานแค่ไหนเชียว ถึงได้พาเขามาที่บ้าน
ก็นานแล้วน่ะสิ
รู้จักกันมาตั้ง 15 ปีแล้วนะ จะพามาบ้านก็ไม่แปลกหรอก
ตายจริง บ้านเราไม่มีกับข้าวเลยสักอย่าง
ดัลมี ไปซูเปอร์มาร์เก็ตนะ
แล้วซื้อปลาดาบกับสาหร่ายมาหน่อย
ไม่เป็นไรครับ ผมไม่กินก็ได้ครับ
แต่ฉันต้องกิน รีบไปรีบมานะ
- ตอนนี้เหรอ - อือ ไปสิ
ทำตัวตามสบาย เหมือนอยู่บ้านตัวเองนะ
ย่า ห้ามพูดอะไรแปลกๆ นะ
ดัลมีเล่าเรื่องเธอให้ฟังเยอะเลย
ฉันนึกแล้วว่าสักวันเราคงได้เจอกัน
แต่ไม่คิดว่าโชคชะตาจะเล่นตลกแบบนี้
สายตาคุณย่าไม่ดีเหรอครับ
ตอนนี้ยังไม่เป็นไร
ยังมองเห็นชัด
ถ้าฉันดูแลตัวเอง
เขาว่าต่อให้มันจะแย่ลง แต่มันก็จะแย่ลงอย่างช้าๆ
- ดัลมีไม่รู้ใช่ไหมครับ - อือ ไม่รู้
เธอก็ช่วยทำเป็นไม่รู้ด้วยล่ะ
ผมจะทำแบบนั้นได้ยังไงครับ
- ถ้าดัลมีรู้เข้า เธอคงจะ… - ก็คงร้องไห้
แกคงร้องไห้และตัดพ้อ
ว่าทำไมไม่ยอมบอกแก
แล้วก็
คงจะมองฉันอย่างสงสาร เหมือนที่เธอทำ
- คุณย่าครับ ผม… - ฉันไม่ชอบสายตาขี้สงสารนั่นเลย
พอเห็นสายตาแบบนั้น
มันทำให้ฉันรู้สึกว่า นี่ฉันแย่แล้วสินะ
ราวกับว่า
แสงสว่างทั้งหมด กำลังจะดับวูบลงในทันที
และชีวิตฉัน จะแตกลงเป็นเสี่ยงๆ ไม่มีชิ้นดี
ถ้าเป็นอย่างนั้น
มันเท่ากับว่าสายตาฉันไม่มีทางดีขึ้น
ให้มีแค่สายตาสงสารจากเธอคนเดียวก็พอ
ฉันไม่อยากให้ใคร
มองฉันแบบนั้นอีกแล้ว
ช่วงนี้ดัลมี
ยิ้มได้เยอะเพราะเธอเลยนะ
ตั้งแต่วันที่แกได้เจอกับเธอ
เจอฉันทีไร ก็เล่าแต่เรื่องเธอ
พูดจ้อไปพร้อมกับดวงตาที่ เป็นประกายเหมือนเพชร
เธอก็รู้ใช่ไหม
ว่าดัลมีของเราน่ะ
ดวงตาแกสวยแค่ไหน เวลายิ้มออกมา
ครับ
ผมรู้ครับ
เป็นเพราะเธอเลยนะ โดซาน
เพราะเธอเลยล่ะ
ดวงตาที่งดงามคู่นั้น
ช่วงนี้ ฉันได้เห็นทุกวันเลย
ถ้าฉันจะขอดูดวงตาคู่นั้น
ต่ออีกสักหน่อย
แม้ว่าต่อไปจะมองไม่เห็น
ฉันก็คงจะไม่เสียใจ
แบบนั้นไม่ได้เหรอ
คำขอของฉันมันหน้าไม่อายไปเหรอ
ไม่ครับ
ไม่เลยครับ
ฉันเชื่อใจเธอนะ
ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะ หือ
ครับ
ทั้งดัลมี แล้วก็จีพยองด้วย
หัวหน้าทีมฮันจีพยองน่ะเหรอครับ
อือ
ถ้าเจ้าเด็กดีนั่นรู้เข้า
ก็คงพูดย้ำเรื่องหนี้ แล้วก็ตกใจจนโอเวอร์อีกแน่ๆ
เฮ้อ ฉันล่ะเบื่อ
ความสิ้นหวังที่ไม่อาจทำได้แม้คาดเดา
พอเห็นคุณย่าเปลี่ยนความสิ้นหวังนั้น
ให้เป็นเรื่องธรรมดาอย่างเงียบๆ ก็ทำให้ผมเข้าใจ
ขอโทษด้วยนะครับ อาจจะฟังดูเหลวไหล
แต่เป็นคำขอร้องของผู้มีพระคุณกับผม
ช่วยแกล้งเป็น
นัมโดซานในจดหมาย สักชั่วโมงหน่อยนะครับ
ท่านนำทางให้ผมได้เจอรักแรก ที่ผมเองก็ไม่เคยรู้
มันเป็นหนี้ก้อนใหญ่ขนาดไหนกันครับ
ใช้เงินหัวหน้าจ่ายไม่ไหวเหรอครับ
ถ้ามันจ่ายด้วยเงินได้ก็ดีสิ
ใครบางคนที่มีบุญคุณมหาศาล จนไม่สามารถชดใช้ได้
คือคนคนนี้เอง
จุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง ที่ราวกับปาฏิหาริย์นี้
เริ่มจากคนคนนี้นี่เอง
- คุณย่าครับ - อือ
คุณย่า คือว่าผม…
มีของจะให้ครับ
เป็นฟองน้ำที่ผมทำเองครับ
ตายจริง
โอ้โฮ ฝีมือเธอประณีตดีนะ
ว้าว สวยเชียว
อันนี้มันเรียกว่าสีอาร์จีบีครับ
เป็นสามแม่สีหลักน่ะครับ ผมใช้สามแม่สีหลักนี้ เรียกว่า เอ่อ
เป็นแรงบันดาลใจ แล้วก็ทำมันขึ้นมาครับ
คืออะไรกัน ปฏิกิริยาอ้ำอึ้งแบบนั้น
ได้เจอกันในรอบเกือบ 15 ปีแท้ๆ ไม่ดีใจบ้างหรือไงนะ
- โอ๊ะ หัวหน้าทีม - คุณนัมโดซาน…
ไม่ใช่สิ โดซานอยู่ไหนครับ
อ๋อ โดซาน อยู่ในบ้านฉันน่ะค่ะ
ในบ้านเหรอ
ทำไมเหรอคะ
ว่าแต่ มาทำอะไรที่นี่คะ
คุณย่า ทักทายกันสิคะ นี่คือพี่เลี้ยงของบริษัทเรา
และเป็นคนสนิทเหมือนพี่น้องของโดซาน เขาคือหัวหน้าทีมฮันจีพยองค่ะ
อ้อ สวัสดีค่ะ
สวัสดีครับ
ส่วนท่านนี้คือซีอีโอ ของชองมยองฮอตดอก
ท่านชื่อชเววอนด็อก เป็นคุณย่าฉันเองค่ะ
ยินดีที่ได้พบนะครับ
(เบิร์นเรต)
(อัตราการเผาผลาญเงิน ในการทำธุรกิจของสตาร์ทอัพ)
(ตอน 7)
เอ่อ ว่าแต่
มาทำอะไรในเวลานี้เหรอ
อ๋อ คือว่าผม…
มีเรื่องด่วน ต้องคุยกับเจ้าเด็กคนนั้น
ไปกันเถอะ มาคุยกับฉันหน่อย
คุยเรื่องอะไรกันเหรอคะ
พี่
เรื่องนั้น ผมจะทำตามที่พี่ตั้งใจไว้
ตามที่ฉันตั้งใจเหรอ
อือ ตามที่พี่คิดเลย
เพราะงั้น ไม่ต้องเครียดหรอกนะ
ไปเถอะ
- เอางั้นเหรอ - อือ
ถ้า ถ้างั้น ฉันไปก็ได้…
ลาก่อนนะครับ
ทานข้าวเย็นมาหรือยังคะ
ดัลมีๆ พี่เขามีนัดแล้ว
- อ้อ จริงเหรอ - อือ ใช่ไหมพี่
- ไม่มีนะ - มีสิ
ไม่มี
งั้นผมรบกวนด้วยนะครับ
เฮ้อ
กลับไปสิ
ขอกินข้าวก่อนค่อยไป
ย่า พอสองคนนี้ยืนด้วยกัน เพดานบ้านเราดูต่ำลงไปเลย ว่าไหม
นั่นน่ะสิ
โอ้ งั้นก็เยี่ยมเลย
ไหนๆ ก็มีหนุ่มๆ มาแล้ว ช่วยเปลี่ยน หลอดไฟในห้องน้ำให้หน่อยได้ไหม
- ได้สิครับ - ได้สิครับ
เดี๋ยวผมทำเองครับ ผมสูงกว่าพี่เขา
สูงกว่าแค่เซนสองเซนเอง
- ไม่ต่างกันเท่าไรหรอกครับ - นี่ พี่
พี่ พูดอะไรออกมา
ดูสิดู ผมสูงกว่าพี่แค่เซนสองเซนที่ไหน
- ก็ได้ๆ นายสูงกว่าสี่เซน - อือ
สี่เซนที่น้อยกว่านิ้วนี้ โอเคไหม
อยู่ไหนล่ะครับ ห้องน้ำอยู่ไหน
- อ้อ ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น - ตรงนั้นเหรอ
พี่ เดี๋ยวผมทำเอง ผมจบเอกวิศวะคอมพิวเตอร์นะ
หลีกไป ฉันมีหุ้นส่วนบริษัทหลอดไฟ
แต่ผมได้เอบวก ทฤษฎีวงจรไฟฟ้า แล้วก็วิศวกรรมระบบไฟฟ้านะ
แต่ฉันรู้กระทั่ง ประวัติศาสตร์ ประเภท
กำไร วันหมดอายุ ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับหลอดไฟนะ
รู้แล้วน่าๆ
แค่เปลี่ยนหลอดไฟเนี่ย
- หลบหน่อยสิ - สองคนนี้พิเศษจริงๆ นะ
- รู้แล้วๆ ออกมาก่อน - เหมือนพี่น้องแท้ๆ เลย
- ปัดโธ่ - พักก่อน แป๊บหนึ่งๆ
ฉันยอมให้นายอวดเก่ง เรื่องคอมพิวเตอร์ก็ได้ โธ่เอ๊ย
ดัลมี ฉันซ่อมฝักบัวเสร็จแล้วนะ มีอะไรให้ซ่อมอีกไหม
ผมย้ายกระถางแล้ว ให้ย้ายอะไรอีกไหมครับ
ถ้ามีอะไรที่ต้องใช้แรงทำ บอกมาให้หมดเลยนะครับ
ไม่มีค่ะ ไม่มี
ฉันยังอยู่ในวัย 20 ฉันแข็งแรงกว่า มีอะไรก็บอกฉันได้เลย
นายหลังค่อมนี่ หมอนรองกระดูก ทับเส้นประสาทขึ้นมานะ แย่แน่
ฉันเป็นห่วงน่ะ
บอกมาสิ ให้ทำอะไร
ไม่มีอะไรแล้วค่ะ กินข้าวกัน
- ครับ - ครับ
กินกันเถอะ
- โอ้ ปลาดาบ - ว้าว สุดยอดเลย
ช่วงนี้ราคาไม่ใช่เล่นๆ เลย เดี๋ยวจะแบ่งให้เท่าๆ กันนะคะ
ของคุณย่า
ของหัวหน้าทีม
แบบนั้น ดูจะไม่ค่อย "เท่า" กันเท่าไรนะ
โธ่ คุณย่า โลภจริงๆ
นี่ค่ะ
ฉันได้ยินเรื่องคุณมาเยอะเลยค่ะ
ได้ยินว่าคุณดูแลดัลมีของฉันดีมาก
เป็นผู้ช่วยชีวิตเชียว
- เรื่องนั้น… - ถ้าจะให้พูดตรงๆ
เขาเป็นผู้ช่วยชีวิตโดซานน่ะสิ
ส่วนหนูก็แค่ของแถม จากการช่วยดูแลโดซานอีกที
ไม่ใช่ของแถมสักหน่อย
- คะ - ผมไม่ใช่คนจิตใจดี ถึงขั้นที่ว่า
จะช่วยใครเป็นของแถมหรอกครับ
และผมก็ไม่ได้ว่างมากด้วย
ถ้างั้นทำไมถึงได้ดูแลฉันด้วยล่ะคะ
- ผมอยากได้ผลตอบแทน - คะ ผลตอบแทนเหรอ
ผมเป็นนักลงทุนนะครับ
ไม่ช่วยใครฟรีๆ หรอก ในอนาคตก็คืนผมมาสิบเท่าด้วย
แน่นอนค่ะ คืนอยู่แล้ว
จะทานให้อร่อยนะครับ
- กลับบ้านกันดีๆ นะคะ - ครับ
โอ๊ะ แยกกันกลับเหรอ
จะขึ้นไหม
ให้ไปส่งไหมล่ะ
เอางั้นเหรอ ก็ได้นะ
จริงสิ ท่านประธาน เช็กอีเมลดูหรือยังครับ
อีเมลเหรอคะ ยังเลย
คำถามที่คุณส่งมาคราวก่อนน่ะครับ
ผมตอบกลับไปในอีเมลแล้วนะครับ ไปเช็กดูสิ
คะ แต่ฉันส่งไป 400 คำถามเลยนะคะ คุณตอบหมดเลยเหรอ
ครับ ตอบหมดทั้ง 461 คำถาม
จริงเหรอคะ
อย่างเจ๋งเลย
ขอบคุณมากจริงๆ เลยค่ะ
ถ้าอย่างนั้น เพื่อเป็นการขอบคุณหัวหน้าทีม…
- เอาเป็นว่าฉันจะ… - นั่น…
ฉันจะพยายามเป็น ประธานที่โดดเด่นให้ได้เลยค่ะ
จะโดดเด่น แค่ตั้งใจก็เพียงพอเหรอครับ
ไม่พอน่ะสิคะ แต่ถ้าไม่ตั้งใจ ฉันก็จะทำอะไรไม่ได้เลย
เข้าใจแล้วครับ
ไปกันเถอะ โดซาน
- ได้สิ - อือ
- นี่ นายขึ้นทางนี้ - แป๊บนะ
ดัลมี เมื่อกี้ฉันลืมตอบเธอเรื่องหุ้น
เธอคือประธาน ผู้ถือหุ้น 71 เปอร์เซ็นต์นะ
ฉันคือหุ้นของเธอ
ฉันอยู่ข้างเธอโดยสมบูรณ์
และเราก็จะ อยู่ทีมเดียวกันไปจนถึงที่สุด
เชื่อใจฉันนะ ไม่ต้องกังวล เข้าใจไหม
อือ
- รีบกลับเถอะ - ข้างนอกหนาว เข้าบ้านเถอะ
ไปนั่งเบาะข้างสิ
ที่บอกว่าให้รอดู คืออะไรครับ
คุณบอกว่าจะพูดความจริง เรื่องจดหมายไม่ใช่เหรอ
- ก็คุณไม่ให้บอกนี่ครับ - อย่าเอาผมมาอ้างสิ
เท่าที่เห็น คุณคงไม่กล้าบอกมากกว่า
- ช่วยจอดตรงไฟแดงหน้าด้วยครับ - ทำไมล่ะ เดี๋ยวผมไปส่ง
ไม่เอาครับ ผมอึดอัดใจ ผมจะไปขึ้นรถเมล์
คุณนัมโดซานนี่เก่งเรื่องทำคนสับสนนะ ไหนว่าทะเยอทะยานไง
หลอกใช้ให้สมกับทะเยอทะยานสิครับ ไม่ว่าผม หรือซอดัลมี
ผมไม่ได้หลอกใช้นะครับ
กับดัลมี ตอนนี้ผมเริ่มจะ…
ลงไปครับ
ไหนว่าจะขึ้นรถเมล์ไง ไปสิ
- ทำไมไม่ลงครับ - นี่ผมสับสนจริงๆ นะครับ
หรือว่าหัวหน้าทีม
อิจฉาผมเหรอครับ
ว่าไงนะ "อิจฉา" เหรอ
นี่ คุณนัมโดซาน คุณไม่รู้ใช่ไหม ว่า "อิจฉา" หมายถึงอะไร
ถามเพราะไม่รู้ใช่ไหมครับ
- ไม่ได้อิจฉาใช่ไหมครับ - ครับ ไม่อิจฉา
งั้นก็โอเคครับ
- ดัลมี - คะ
แกชอบโดซานคนไหนมากกว่าเหรอ
คนไหนหมายความว่าไง
ชอบโดซานคนที่เคยเขียนจดหมายหาแก เมื่อ 15 ปีก่อน
หรือชอบโดซาน คนที่เจอกันตอนโตแล้วล่ะ
หือ ทำไมถามแบบนั้น
จะแบ่งเป็นสองคนทำไม นั่นคนเดียวกันนะ
รู้น่า ก็แค่สมมติว่าถ้าแบ่งเป็นสองคน
แกจะชอบโดซานคนไหนมากกว่า
ถ้าแบ่งเป็นสองเหรอ
ไม่รู้สิ แบบนั้นได้ด้วยเหรอ ว่าแต่ถามทำไม
หือ ก็ไม่มีอะไรหรอก
แค่ลองคิดดูว่าถ้าแกเจอโดซาน โดยที่ไม่มีจดหมาย มันจะเป็นยังไง
เฮ้อ เขาจะผ่านมาตรฐาน ความเรื่องมากของแกหรือเปล่า
ให้ตายสิ หนูเรื่องมากตรงไหน
แกน่ะเรื่องมาก
สะกดคำผิดก็ไม่ได้ ต้องมีความรู้สึกร่วมกับแก
ไร้มารยาทก็ไม่ได้ ต้องนัดกันก่อนที่จะมาเจอ
กฎแกมันน้อยซะที่ไหนล่ะ เยอะกว่ารัฐธรรมนูญอีกมั้ง
โธ่ เรื่องแบบนั้นมันเป็นพื้นฐาน
สรุปว่าชอบคนไหนมากกว่าล่ะ
โดซานคนที่เขียนจดหมาย หรือโดซานในตอนนี้
ไม่รู้สิ…
ถ้าจำเป็นต้องเลือกจริงๆ …
โธ่ ฉันว่างจนต้องไปอิจฉาเหรอ
เขาเอาอะไรไปคิดว่าฉันจะอิจฉา
ยองชิล "อิจฉา" คืออะไร
"อิจฉา" เป็นละครของช่องเอ็มบีซีครับ
อวสานเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ปี 1992
นี่ นายเป็นอะไรไปอีกคนเนี่ย
ฉันถามคำจำกัดความตามพจนานุกรม
"อิจฉา" หมายถึงความรู้สึก ที่เกิดขึ้นขณะที่คิดว่า
คนที่เราชอบ ไปรักคนอื่น ไม่ใช่ตัวเอง…
เห็นไหม ผิดตั้งแต่เงื่อนไขนี้แล้ว
เงื่อนไขไม่ถูกต้องเหรอครับ
(ขอให้ประสบความสำเร็จ)
ก็ใช่สิ ฉันไม่มีคนที่ชอบสักหน่อย
ไม่มีแล้วจะอิจฉาได้ยังไงล่ะ ไม่มีสักนิด
ถ้างั้นก็คงไม่ใช่ความอิจฉาครับ
อือ ไม่ใช่หรอก
ไม่ใช่แน่ๆ
(ขอให้ประสบความสำเร็จ)
(ซัมซานเทค)
(ฮันจีพยองครับ ผมตอบคำถามที่ถามมา)
(จาก: ฮันจีพยอง ถึง: ซอดัลมี)
(ดินสอ)
(เครื่องคิดเลข)
(หน้าต่าง)
(ขยะรีไซเคิล)
เมื่อได้รับเงินทุนหนึ่งร้อยล้านแล้ว ควรจะใช้ยังไงดีคะ
อัตราความเร็วในการเผาผลาญเงินของ สตาร์ทอัพ เรียกว่า "เบิร์นเรต" ครับ
คุณจะต้องคำนวณเบิร์นเรตก่อน
- แล้วจะรู้ว่าจะใช้เงินได้กี่เดือน - อัตราการเผาผลาญเงินของสตาร์ทอัพ
- เรียกว่า เบิร์นเรต - ดูว่าใช้เงินต่อเดือนเท่าไร
เงินทุนที่เราได้รับมา
- เก็บเงินสำรองไว้ 30 เปอร์เซ็นต์ - คือหนึ่งร้อยล้านวอน
แล้วเราก็จะเอาจากส่วนนี้มา 30 เปอร์เซ็นต์ เพื่อเป็นเงินสำรอง
ส่วน 70 ล้านวอนที่เหลือนั้น
ใช้เป็นค่าเดินทาง ค่าโทรศัพท์
และค่าอุปกรณ์ เป็นจำนวนสิบล้านวอน
ส่วนค่าแรงของพวกเรา ก็เป็นคนละสองล้านวอนต่อเดือน
- สุดยอด - สุดยอด
แค่นั้นเนี่ยนะ
- ทำอย่างกับน้อย - ทำอย่างกับมาก
มากสิครับ ตลอดสองปีที่ผ่านมา เราไม่เคยได้เงินเดือนเลยนะครับ
สองปีที่ผ่านมา ค่าบัตรเครดิตฉัน ก็ไม่เคยต่ำกว่าสองล้าน
- นะคะ - แหม ภูมิใจมากไหมครับ
ภูมิใจสิคะ ก็ฉันใช้เงินที่ฉันหามาเอง
เดี๋ยวค่ะๆ ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่สองล้านค่ะ
เพราะถ้าจ่ายเงินเดือนพวกเราสิบล้าน เราก็จะทนอยู่ได้แค่หกเดือนค่ะ
- หกเดือนเหรอ - แค่นั้นเองเหรอครับ
เราต้องทำสำเร็จ ภายในหกเดือนนั้นให้ได้ค่ะ
เพราะว่าตามที่หัวหน้าทีมฮันบอกมา
อีกสามเดือนหลังจากนี้ จะเป็นเดโมเดย์
ซึ่งวันนั้นจะมีนักลงทุนแนวหน้า มารวมตัวกันค่ะ
เข้าใจแล้ว ถ้าเรานำเสนอ ผลงานในช่วงสามเดือนนี้
นักลงทุนก็จะได้ตัดสินใจว่า ควรลงทุนต่อไปไหม
โอ๊ะ แบบนั้นไง
(สถานะการลงทุน)
โอ้โฮ
(จัสท์วันเดย์ เงินทุน: สี่พันล้าน)
ถ้าได้รับเงินทุนพันล้าน มูลค่าของบริษัทก็จะ…
ถ้าแบ่งหุ้นสิบเปอร์เซ็นต์ มูลค่าของธุรกิจก็เป็นหนึ่งหมื่นล้าน
หมื่นล้านเหรอ
- หมื่นล้าน… - ในเมื่อบริษัทนั้นมีสี่พันล้าน…
ถ้าพวกเขาแบ่งหุ้นสิบเปอร์เซ็นต์ ก็จะมีมูลค่าสี่หมื่นล้าน
แบบนี้ก็เกินระดับซีรีส์เอแล้วสินะคะ
อนาคตเราเลยนะเนี่ย
ไม่รู้สินะ พวกนายน่ะ…
หมายถึงอนาคตของพวกคุณ อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้
ถ้าไม่ได้รับเงินทุนต่อเนื่อง จะเกิดอะไรขึ้นคะ
มีอยู่สองอย่างครับ
หาเงินจากการขายเซอร์วิสของพวกคุณ
หรือไม่ ก็ออกไปซะ
เอาล่ะ ทุกคนคะ เราไปประชุมกันดีกว่าค่ะ
- ครับ รีบไปเลย - ไปกันเถอะ
เร็วๆ
- ฝากดูแลด้วยนะครับ - ตายจริง
ไม่ต้องห่วงครับ ท่านประธาน
ผมจะเอาสินค้าไปทดลอง แล้วจะมาบอกผลอย่างละเอียดเลยครับ
ผมควรจะให้รางวัลแท้ๆ แต่ว่าเรายัง…
โธ่ ไม่ต้องห่วงครับ ผมยินดีช่วยเพื่อแสดงฝีมือตัวเอง
อีกอย่าง ผมยังทำด้านดีไซน์ แล้วก็การตลาดได้ด้วยนะครับ
แลกกับอะไร รู้ใช่ไหมครับ
ครับ หุ้นหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ผมทราบดีครับ
ว่าแต่ คุณมีผู้ใช้สำหรับ การทดสอบแล้วใช่ไหมครับ
คือว่า…
อ้อ ครับ มานั่นแล้ว
- นี่ นัมโดซาน - เฮ้ย
อะไรเนี่ย พี่มาถึงนี่เลยเหรอ
- ใครเหรอ - หือ
ลูกพี่ลูกน้องฉันน่ะ พี่นัมชอนโฮ
อ๋อ หุ้นหนึ่งเปอร์เซ็นต์คนนั้น
- ครับ ผมเองครับ - อ้อ สวัสดีค่ะ
นี่มันอะไร
นี่คือแบบจำลองที่ สร้างโดยทีมวีพัลส์ จากรุ่นที่สิบ
มันเรียกว่าอีที อีโมชั่น ทรานซิสเตอร์
เป็นอุปกรณ์ที่ช่วยแสดงความรู้สึก เอาล่ะ ดูนะ
ทำงานเหมือนเครื่องมือวัด ความเข้มข้นของออกซิเจนในเลือด
เวลาที่ตื่นเต้นจะเกิดไฟสีฟ้า ถ้าโกหกจะเป็นสีแดง
แต่ถ้ารู้สึกเฉยๆ ไฟก็จะดับลง
เจ้านี่น่ะเหรอ
อะ อะไรล่ะครับ
- สุดยอด - สุดยอด
ทำได้จริงด้วย
อย่างแม่นเลยแฮะ
ว่าแต่ทำไมเราต้อง…
เพราะมันยังเป็นแค่แบบจำลอง
ก็เลยจำเป็นต้องมีไอเดีย และแนวทางการปรับปรุงไง
ฝากทุกคนเอาไปทดลอง และบอกฟีดแบ็คมาอย่างจริงจังด้วยนะ
สตาร์ทอัพได้ช่วยเหลือกัน ดีจะตายเนอะ
พี่ ได้หุ้นหนึ่งเปอร์เซ็นต์ จากอันนี้ด้วยสินะ
ใช่สิ ฉันจะเป็น บอนนี่ บราวน์แห่งเกาหลี
บอนนี่ บราวน์เหรอ นั่นใครครับ
เป็นหมอนวดของกูเกิล ในยุคก่อตั้งแรกๆ
ตอนนี้เธอเป็นเศรษฐี จากการได้รับสต็อกออปชั่น
เธอคนนั้นคือต้นแบบของฉัน
ตามหาสตาร์ทอัพที่มีความสามารถ แล้วแสดงฝีมือของฉันด้วยการอาสา
ขอหุ้นหนึ่งเปอร์เซ็นต์ หนึ่งในนั้น จะต้องเป็นอย่างกูเกิลได้แน่นอน
จากนั้นฉันก็จะได้เป็นเศรษฐีเงินล้าน
แค่คิดก็ใจเต้นแล้ว
ท่านประธานคิดอะไรอยู่ ถึงได้มีไฟสีฟ้าขึ้นมา
เอ่อก็ กำลังคิดว่าถ้าเราเป็น หนึ่งในนั้น มันจะเป็นยังไงน่ะค่ะ
เป็นหนึ่งในนั้นเหรอ
ซัมซานเทคเนี่ยนะ จะเป็นได้อย่างกูเกิล
คิดว่ามันเป็นไปได้เหรอ
นี่พวกเธอจะบ้าเหรอ
พี่ นี่ต้องมีส่วนช่วย ในการตัดสินใจได้แน่ๆ
- ใช่ไหมล่ะๆ - อือ
เอาล่ะทุกคน เตรียมตัวตกใจกันได้เลย
เพราะการแก้ปัญหาของฉันมันน่าทึ่งมาก
ซึ่งมีชื่อว่า "พิทักษ์แมแซงงี"
อนุสรณ์สถานธรรมชาติเหรอ
นั่นมันแมวป่าน่ะสิ ฉันหมายถึงแมแซงงี
แมแซงงีที่ฉัน เอาไปให้บ้านพวกนายบ่อยๆ
โทษทีนะ
พ่อของฉันมีบ่อเพาะเลี้ยงแมแซงงี
แต่มีไอ้พวกฝูงเป็ด มาแอบกินสาหร่ายจนน่ารำคาญ
พ่อฉันก็เลยต้องนั่งเฝ้าทั้งวัน
พอเห็นฝูงเป็ด พ่อก็สั่นกระดิ่งไล่ ไล่แล้วไล่อีก แต่มันก็ยังมากิน
แต่จะให้พ่อฉันนั่งเฝ้าทั้งวัน ก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
แต่ถ้าลองใช้เทคโนโลยีการรับรู้ภาพ ของเราเพื่อตรวจจับพวกฝูงเป็ดล่ะ
พอฝูงเป็ดโผล่มาปุ๊บ
เสียงก็ดัง ปัง
แมแซงงีก็จะได้ผลผลิตเพิ่มขึ้น จาก 3,000 ตัน เป็น 5,000 ตัน
ไม่รู้สึกว่ามันน่าตื่นเต้นเหรอ
อือ ก็ไม่นะครับ
ไม่สินะ
เมื่อเราเริ่มกดปุ่มสตาร์ท ก็จะปรากฏหน้าต่างเซลฟี่ขึ้นมา
พอวิเคราะห์ใบหน้าแล้ว ก็จะปรากฏ ดวงชะตาในเรื่องอาชีพ ความรัก
การเรียน และสุขภาพในเชิงวิทย์
ดูโหงวเฮ้งด้วยการรับรู้รูปภาพ
โอ้ แม่เจ้า คุณซาฮาครับ ใจเต้นสุดๆ ไปเลย
อืม คุณชอลซานไม่เชื่อโหงวเฮ้งนี่
อืม เริ่มเชื่อวันนี้แหละ
คุณนัมโดซานก็เพิ่งจะ เชื่อเรื่องกรุ๊ปเลือดเองนี่ครับ
เอ่อ ช่วงนี้เศรษฐกิจสัตว์เลี้ยง กำลังมาแรงครับ
แต่นี่ไม่ใช่การซื้อขาย สัตว์เลี้ยงง่ายๆ นั่นครับ
แต่เป็นบริการที่สุนัขสามารถ ช็อปออนไลน์ได้ครับ
สุนัขช็อปเองเหรอคะ ยังไงคะ
เราจะใช้การรับรู้รูปภาพ เรียนรู้การแสดงสีหน้าของสุนัขครับ
ให้มันรับรู้สีหน้าเมื่อสุนัขอยากรู้
แล้วพอสุนัขแสดงสีหน้าแบบนั้นปุ๊บ สินค้าก็จะเข้าไปอยู่ในตะกร้าทันที
ไม่เลวเลยนะคะ
โมเดลกำไรและกลุ่มเป้าหมาย ก็ชัดเจนมากเลย
แต่ว่าคุณยงซาน พอใส่แว่นแล้ว ดูหน้าหวานขึ้นมานิดหนึ่งนะคะ
วะ หวาน
ซะที่ไหนล่ะ เปรี้ยวต่างหาก
เปรี้ยวจัดเป็นกิมจิเลย
โมเดลกำไรของแมแซงงีดีกว่าตั้งเยอะ
แมแซงงีมีผลผลิต 3,000 ตันทุกปีนะครับ
ฉันลองไปคิดการแก้ไขปัญหาที่อิงจาก การใช้อัลกอริทึมที่เรามีอยู่มา ครับ
ดูนะครับ
เรตการรับรู้นี่สุดยอดเลยใช่ไหม
แหงสิ ทั้งความเร็ว ทั้งเรตการรับรู้
ไม่มีทีมไหนในประเทศนี้ตามเราทัน
เราได้อันดับหนึ่งจากโคด้า ด้วยเทคโนโลยีนี้เชียวนะ
ไม่กี่วันก่อน ผมนึกไอเดียหนึ่งออก
ในบรรดาการแก้ปัญหา ที่ใช้การรับรู้รูปภาพ…
ยังไม่อ่านอีกเหรอเนี่ย
- อะไรเหรอ - ก็หัวหน้าทีมฮันน่ะสิ
ฉันอีเมลไอเดียธุรกิจ จากการประชุมไปให้เขา
แต่มันยังไม่ขึ้นว่าเขาอ่านแล้วสักที
ส่งข้อความไป ก็ไม่ยอมตอบ
โอ๊ะ นั่นหัวหน้าทีมนี่
หัวหน้าทีมฮัน
(ฆาตกรเครื่องหมายคำถาม)
เมื่อกี้เขาจงใจไม่รับสายฉันใช่ไหม
ช่วงนี้พี่เขาคงจะยุ่ง เขาไม่รับสายฉันเหมือนกัน
เหรอ
มื้อเช้าเรากินอะไรดี
กินแต่รามยอนทั้งคืน ชักจะอยากกินข้าวแล้วสิ
ที่ถนนฝั่งตรงข้าม มีร้านแพ็กปันเปิดใหม่
- ไปลองดูไหม - ได้สิ
พูดถึงแพ็กปัน ก็ต้องแกงกิมจิ
จอง มาทำงานเร็วจังเลยนะ
พวกนายนี่ขยันกันจัง ดูท่าจะโต้รุ่งสินะ
สู้ๆ นะ
ฉันนึกว่าฝาแฝดนั่นจะชักดาบหนี ตั้งแต่จบงานแฮกกาธอนซะอีก
แต่อยู่นานกว่าที่คิดนะ
นั่นสิ ทำอย่างกับจะมาปักหลัก อยู่แซนด์บอกซ์งั้นแหละ
- เออ มาปักหลัก - ทำไม
นี่ นาย…
เพราะปักหลักได้กำไรกว่าชักดาบหนี
นี่นาย ฮะ
มาไม่ให้สุ้มให้เสียงนะ
- เฮอะ - โผล่มาจากไหนวะ
ว่าแต่กำไรอะไร
ประธานเรามีความสามารถ เธอหางานกำไรดีๆ ได้แล้ว
งานเหรอ คืออะไร
อะไรวะ
งานแบบไหน
- ธนาคารจองฮันเหรอคะ - ครับ
พวกเขาได้โครงการ ลดกำลังคนด้วยเอไอของที่นั่นครับ
แถมได้ตั้ง 300 ล้าน
เดี๋ยวสิ ทำไมตัดเราออก ตอนแฮกกาธอน เราก็ใช้ชุดข้อมูลธนาคารจองฮันนี่
ความสามารถประธานวอนแหละ
ความสามารถบ้าอะไรล่ะ อีหรอบนี้ไม่ต้องเห็นก็นึกภาพออกครับ
- อะไรคะ - ก็ใช้พ่อหนุนหลังให้น่ะสิครับ
ประธานธนาคารจองฮันกับประธานวอนดูจอง เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยม.ต้นไง
บิล เกตส์เคยพูดไว้ครับ "ชีวิตนี้ไม่ยุติธรรมนักหรอก
ทำความเคยชินกับมันซะเถอะ"
บ้าเอ๊ย
- นี่คือออยล์ที่ใช้ทาวันนี้ใช่ไหมคะ - ใช่ค่ะ
- ให้คิดรวมกันเลยไหมคะ - ค่ะ
(วีไอพี)
บัตรเครดิตถูกระงับการใช้งานค่ะ
คุณนายคะ เครื่องบอกว่าบัตรถูกระงับนะคะ
ตานั่นเอาอีกแล้วเหรอ
ก็นะ ไว้คุยแล้วชิ่งก็ได้
อ้าว อินแจ
ช่วงนี้เจอที่นี่บ่อยจังเลยนะคะ มาทำอะไรเหรอคะ
จะอะไรล่ะ ฉันจะควบคุม หน่วยปฏิบัติการเฉพาะกิจเอง
และว่าจะลองเอาเอไอไปใช้ ในการกระจายสินค้าดู แกว่าไง
จะทำใช่ไหม ไปเขียนข้อเสนอมานะ
นี่เป็นการเริ่มต้นของแก พ่อควรช่วยทำ…
อย่าทำค่ะ แค่ดูอยู่เฉยๆ ก็พอค่ะ
ยัยคนนี้ คุณพ่ออุตส่าห์จะช่วย
ประธานวอน เหมือนคุณจะอ่าน สถานการณ์ไม่ออกนะ
คนอื่นเขาวิ่งไล่อยากได้งานนี้กัน อย่างกับฝูงหมา
งั้นก็ให้ฝูงหมาทำไปสิ
จำหมาพันธุ์เชเพิร์ดที่เรา เคยเลี้ยงได้ไหม ชื่อแทแบคใช่ไหมนะ
แทแบคมันต้องอดอาหารหลายวัน เพราะคุณพ่ออยากเห็นมันกินอึ
บอกว่าถ้าให้เยอะเกินไปมันจะกัด
เลยให้มันกินแค่พอประทังชีวิตได้
แต่แทแบคมันก็ยังโง่ กระดิกหางดีใจเวลาเห็นคุณพ่อ
อยู่นี่มีฝูงหมาที่เหมือนแทแบค อยู่เกลื่อนไปหมด
เพราะงั้นไปหาทีมอื่นเถอะค่ะ
หนูไม่อยากทำค่ะ
- ท่านประธาน - อ้อ ขอบคุณนะคะ
เห็นว่าอินแจคอมปะนี คว้าโครงการเอไอ ของธนาคารจองฮันได้นะครับ
นั่นสิคะ ได้ยินมาเหมือนกันค่ะ
ประธานวอนอินแจน่าประทับใจว่าไหมคะ
คว้าโครงการ มูลค่า 300 ล้านวอนได้แล้ว
แถมไม่ต้องใช้ที่ปรึกษาด้วยครับ
นั่นสิคะ คว้าไปกินแบบดิบๆ เลย
ประธานวอนเธอรู้ดีว่าควรทำอะไรยังไง
แต่ว่า
เหมือนเธอจะยังไม่ค่อยรู้
ว่าเธอทำไปทำไมค่ะ
เงินอยู่แล้วล่ะครับ ก่อตั้งธุรกิจ จะมีเหตุผลอะไรนอกจากเงิน
นั่นสินะคะ เพราะเงินอยู่แล้ว
เงินก็เป็นเหตุผลที่ดีและซื่อตรงนะคะ
แต่ฉันนึกว่า
แม่หนูคนนี้น่าจะต่างออกไปค่ะ
ฉันนึกว่าเธอน่าจะตามหา เหตุผลอื่นที่ไม่ใช่เงิน
เหตุผลอื่น คืออะไรเหรอครับ
ฉันยังไม่รู้น่ะสิ
(เพื่อแก้แค้น)
เพื่อแก้แค้นเหรอ
อะไรเนี่ย น่าขนลุก
ยินดีด้วยนะ
ได้ยินว่าคว้าโครงการ ของธนาคารจองฮันได้เหรอ
ขอบใจนะ
ทั้งเธอที่ยินดี และฉันที่ขอบใจ ช่างหาความจริงใจไม่ได้เลย
ความสำเร็จต้องเป็นของจริง ความยินดีถึงจะเป็นของจริงได้
ความสำเร็จของฉันมันดูไม่จริงเหรอ
อือ ปลอมมาก
แต่ก็ดูมีโชคกับมีเส้นดี
เรื่องที่ยากสำหรับคนอื่น
ทำไมสำหรับพี่มันง่ายจังนะ
เธอคิดว่าฉันใช้เส้นเหรอ
ทำไม
ได้ยินว่าประธานที่นั่นกับ ประธานวอนพ่อพี่ เป็นเพื่อนร่วมชั้น
บริษัทพ่อฉัน ก็มีโครงการเอไอเหมือนกันนะ
ถ้าจะใช้เส้นฉันคงเลือกโครงการนั้น จะมาเลือกธนาคารจองฮันทำไม
(แซนด์บอกซ์ แฮกกาธอนครั้งที่ 12)
ตอนแข่งแฮกกาธอน ฉันไปทักทายธนาคารจองฮัน
ในช่วงที่เธอหลับหลังงานจบ
ฉันไปพบผู้จัดการธนาคารจองฮัน
ที่มาเป็นกรรมการตัดสิน
ฉันได้รับนามบัตรและติดต่อไป
แล้วก็เขียนข้อเสนอโครงการส่ง
และพ่อฉันก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ในขั้นตอนนั้น
เธอก็มีโอกาสเหมือนกัน แต่เธอมันก็แค่ไร้ความสามารถ
มองความสำเร็จและเรียนรู้ไว้
เลิกเอาโชคเอาเส้นมาอ้าง
มันดูล้าหลัง
แต่ฉันนึกว่า แม่หนูคนนี้น่าจะต่างออกไปค่ะ
ฉันนึกว่าเธอน่าจะตามหา เหตุผลอื่นที่ไม่ใช่เงิน
ขอแนะนำอะไรให้ในฐานะพี่สาวนะ
ถ้าเธอเป็นประธานจริงละก็ แทนที่จะมาเหม่ออยู่แบบนี้
เธอควรรีบวิ่งไปที่สำนักงานซะ
ฉันให้ข้อมูลไปแล้วนี่ โครงการเอไอของมอร์นิงกรุ๊ป
ทำไมฉันต้องทำโครงการที่พี่ไม่ทำด้วย
เพื่อเงินไง
เธอต้องการไม่ใช่เหรอ
จะเอายังไง
จะปล่อยโอกาสหลุดไปต่อหน้าอีกเหรอ
มอร์นิงกรุ๊ปเหรอ
จู่ๆ ทำไมพูดอะไรแปลกๆ คะ
เดี๋ยวสิ เราก็มีธุรกิจ ที่คิดจะทำอยู่แล้วนี่ครับ
เราจะเลื่อนออกไปก่อนค่ะ
คิดว่าเป็นการหาเงิน เพื่อทำธุรกิจนั้นก็ได้
เราจะทำเงินได้เท่าไรครับ
ถ้าแค่เสนอแนวทางแก้ไขก็ได้ 50 ล้าน
ถ้าสร้างได้ 300 ล้าน
ถ้าจัดการการดำเนินงานให้ ด้วยตัวเอง ก็พันล้านขึ้นไป
จำนวนเท่านั้น ไม่ใช่แค่หกเดือน แต่จะพอให้เราทนอยู่ได้ถึงสามปีค่ะ
ไม่ต้องวิ่งหัวหมุนตามหาเงินทุนด้วย
คิดว่าไงคะ ฉันอยากให้ทำนะ
เอาสิครับ มาทำกันเถอะ
ขอโทษนะ
- อะไรเหรอ - ธุรกิจที่นายบอก
มันก็ดีหรอก
แต่นายก็รู้นี่ ว่าต้องใช้เงินเยอะ
- การจะหาเงินนั้นได้… - รู้สิ
ฉันก็แค่ เป็นห่วงเธอ
- ฉันทำไมเหรอ - ประธานวอนดูจอง
เป็นคนที่แม่เธอ แต่งงานใหม่ด้วยไม่ใช่เหรอ
อือ
เธอไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้องนี่
ไม่อยากน่ะสิ
ฉันเกลียดเขายิ่งกว่าแมลงสาบอีก
แล้วทำไมล่ะ
คุณย่าฉันบอกไว้
ว่าการสร้างศัตรูหนึ่งคน เหมือนการสร้างหนี้ร้อยล้าน
และการสร้างมิตรหนึ่งคน เหมือนการหาเงินได้ร้อยล้าน
แค่นี้เราก็จนกรอบอยู่แล้ว ไม่ควรสร้างหนี้อีกสิ
ฉันจะอดทนและพยายามสร้างมิตรดู
ฉันอดทนเก่งนะ
ฉันก็ทนเก่งเหมือนกัน
ฉันน่ะ มีฉายาว่า
พระพุทธเจ้าตัวเป็นๆ
รู้จักไหม พระพุทธเจ้าที่ยังมีชีวิต
อ๋อ
- พระพุทธเจ้าตัวเป็นๆ เข้าใจใช่ไหม - อือ
เวลาฉันโมโหจริงๆ …
ให้ตาย
- ฉันจะถักไหมพรม - ฮะ
- ฉันพูดจริงๆ นะ - จริงเหรอ
อือ ถ้าโมโหขึ้นมา เวลาถักไหมพรมอยู่ ฉันจะสร้างภาพจำลอง
- อ้อ - แบบทำลายข้าวของ
ด่ากราด จินตนาการอะไรแบบนั้น
อ้อ
แล้วก็จะอดทนต่อความโมโหได้
- จริงเหรอ - อือ
ฉันก็เหมือนกัน
ฉันก็จินตนาการว่าได้ทำลายข้าวของ ได้เถียงตลอดเลย
อย่างกับหนังบล็อกบัสเตอร์
- จริงเหรอ - จริง
- เธอก็ด้วยเหรอ - อือ
ถักไหมพรมน่ะเหรอ
ไม่สิ ไม่ถักไหมพรม
ใครเขาจะไปถักไหมพรมตอนโมโห
ก็เพิ่งบอกไปหยกๆ ว่าฉันทำ
ก็คงมีแค่นายนี่แหละ
- ฉันจะนั่งแบบนี้ แล้วก็จับแบบนี้ - อือ ไหนลองทำซิ
อะไรเล่า
ครั้งหนึ่งฉันเคยถักเพลิน จนผ้ายาวสองเมตรด้วย
แบบถักแล้วสร้างภาพจำลอง
มันช่วยให้ความโมโหลดลงได้จริงๆ
นายนี่เหมือนเดิมจริงๆ
เมื่อ 15 ปีก่อนเป็นยังไง ตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้น
โดซานคือคนที่เข้าใจฉันได้ดีที่สุด
งั้นเหรอ
ดัลมี
ฉันเปลี่ยนไปเยอะมากจริงๆ นะ
อันที่จริงฉันจำ เรื่อง 15 ปีก่อนไม่ค่อยได้แล้ว
ไม่สิ ฉันไม่อยากจำมันด้วยซ้ำ
ฉันแค่อยากให้เธอ
ไม่รู้จักฉันตอนนั้น
ทำไมล่ะ
เพราะตอนนั้นฉันมันห่วย
ไม่ได้ดีอย่างที่เธอคิดเลย
ไปกันเถอะ ไปหาเงินกัน
คุณผู้ชาย
อ้อ ครับ สวัสดี
สักครู่นะครับ
นี่คุณใช่ไหมครับ
อ้อครับ ผมเองครับ
- หน้าขาวๆ แบบนี้เนอะ - ครับ
ประมาณสี่ทุ่มวันที่ 24 พฤษภาคม
คุณทิ้งกระถางนี้ โดยไม่ได้รับอนุญาต ยอมรับไหมครับ
ครับ
ฮะ เปล่านะครับ ผมทิ้งลงถังรีไซเคิลนะ
ห้ามทิ้งแบบนั้นครับ
แล้วต้องทำยังไง…
ต้นไม้เป็นสิ่งที่มี ขั้นตอนทิ้งยุ่งยากครับ
ถ้าสับต้นไม้ให้ละเอียด มันก็จะเป็นขยะทั่วไปครับ
แล้วเอาดินไปเทใส่สวนใกล้ๆ นี้ก็ได้
แล้วกระถางมันเป็นดินเผาไงครับ
ต้องทิ้งในถุงพิเศษ สำหรับขยะที่ไม่ติดไฟครับ
เข้าใจไหมครับ
ต้องทำยังไงนะครับ
ก็คือว่า
สับเจ้านี่ให้ละเอียด
- และทิ้งเป็นขยะทั่วไปครับ - ขยะทั่วไป
ส่วนดินเอาไปเท ที่สวนใกล้ๆ ที่ไหนก็ได้
- ไม่มีใครว่าอะไรหรอกครับ - อ๋อ
ส่วนกระถางเป็นดินเผา จะทิ้งแบบธรรมดาไม่ได้
ต้องทิ้งในถุงพิเศษสำหรับ ขยะที่ไม่ติดไฟ เข้าใจไหมครับ
กว่าจะตามตัวคุณได้ก็ใช้เวลา ตั้งสองวัน แค่นั้นก็หัวร้อนจะแย่
แต่ในเมื่อมันเป็นงาน ผมจะไม่โกรธหรอกครับ
ครับ ไม่ไหม้…
ถุงพิเศษสำหรับขยะที่ไม่ติดไฟ
แค่ไปตามหาแล้วก็เอาไปทิ้งซะ
โอ้โฮ รถสวยนะเนี่ย
- ถุงพิเศษเหรอครับ - ถุงพิเศษ
- ไม่ติดไฟเหรอครับ - ถุงพิเศษสำหรับขยะไม่ติดไฟ
อธิบาย…
อธิบายอีกรอบได้ไหม ไปไหนแล้วล่ะ
ไง ดงชอน
นายพอจะรู้จัก ถุงขยะพิเศษที่ไม่เผาไหม้
ถุงขยะที่ไม่ติดไฟ มันขายอยู่ที่ไหนรู้ไหม
ไม่ๆ ไม่ติดไฟ ไม่ใช่ "ไหม้ติดไฟ"
ไม่ใช่ ไม่ใช่ร้านอาหารจีนสิไอ้นี่
ไม่ติดไฟ ที่ไฟไม่ไหม้น่ะ
เออ ไหม้…
ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันหาทางเอง
(ขอให้ประสบความสำเร็จ)
- หัวหน้าทีมฮัน - ตกใจหมด
- อะไรครับ - เห็นช่วงนี้คุณดูยุ่งมาก
ฉันเลยมารอค่ะ
โทรไปก็ไม่รับ ส่งอีเมลไปก็ไม่อ่าน
อ้อ ช่วงนี้ผมยุ่งๆ เพราะการตัดสินการลงทุนน่ะ
- ขอตัวนะ - ขอนาทีเดียวค่ะ
เรายื่นข้อเสนอให้มอร์นิงกรุ๊ปไปค่ะ
โครงการลดกำลังคนด้วยเอไอ
ฉันมารายงานเรื่องนั้นค่ะ
แล้วก็ นี่ค่ะ
นี่อะไรครับ
ถุงพิเศษสำหรับขยะที่ไม่ติดไฟค่ะ
เมื่อกี้ฉันไปหาหัวหน้าทีม ที่สำนักงานมาค่ะ
แล้วบังเอิญไปได้ยิน บทสนทนาทางโทรศัพท์เข้า
ไอ้พัคดงชอน…
จะทิ้งอะไรสินะคะ
ครับ
(สำหรับขยะไม่ติดไฟ)
ทำไมคุณต้อง
จุ้นจ้านแบบนี้ด้วยครับ
คะ จุ้นจ้านเหรอคะ
ฉันแค่อยากจะช่วย…
ความช่วยเหลือที่อีกฝ่ายไม่ต้องการ ก็คือการจุ้นจ้านครับ
ผมไปขอให้คุณซอดัลมี ซื้อนี่ให้ผมตอนไหนครับ
ทำไมต้องมาทำเรื่องไร้สาระให้ผม…
ผมไม่ชอบการจุ้นจ้านแบบนี้ครับ
ขอโทษค่ะ
ต่อไปฉันจะระวังค่ะ
เดี๋ยวนะ มาคิดดูแล้ว ไร้เหตุผลไปนะ
หัวหน้าทีมนั่นแหละค่ะ ที่จุ้นจ้านก่อน
คุณไม่ถามฉันสักคำ แล้วมาช่วยไม่ให้ฉันขายหน้าพี่
ปล่อยให้โดซานใช้รถ ใช้บ้าน
แล้วก็มาแก้การนำเสนอให้ฉัน
แล้วตอบคำถามฉันทุกอย่าง
- ก็นั่นมัน… - จุ้นจ้านไงคะ
จุ้นจ้านมากๆ เลยด้วย
ทำไมตัวเองจุ้นจ้านได้ แต่มาห้ามไม่ให้ฉันทำล่ะ
ฉันจะจุ้นจ้านค่ะ อย่ามาห้ามฉัน
นี่คุณโมโหใส่ผมเหรอครับ
ถ้าไม่ชอบให้จุ้นจ้านจริงๆ ก็น่าจะบอกไว้ล่วงหน้าไหม
แบบ "ผมลำบากเรื่องนี้ ผมต้องการสิ่งนี้"
ถ้าบอกล่วงหน้า ก็จะไม่ใช่การจุ้นจ้านไงคะ
ถ้าผมบอก คุณจะทำยังไง
ก็ต้องช่วยสิคะ ช่วยอย่างเต็มที่ ช่วยเป็นคนแรก
ทำไม
ก็เพราะว่า…
ฉันชอบความจุ้นจ้านของหัวหน้าทีมค่ะ
เพราะอย่างนั้น…
ต่อให้ฉันจะจุ้นจ้านก็อดทนไว้เถอะค่ะ
เดี๋ยวคุณจะต้องชอบแน่นอน
หมดเวลาหนึ่งนาทีแล้วนะ
ขอโทษค่ะ เชิญค่ะ
โอ๊ย อยากจะบ้าตาย
(กล่องข้อความ จาก: ซอดัลมี)
(นี่เป็นฉบับสุดท้ายค่ะ)
(ขอโทษค่ะ อันนี้สุดท้ายของจริงค่ะ)
ส่งมาอย่างเยอะเลย ข้อเสนออะไรเหรอครับ
ข้อเสนอโครงการที่ซัมซานเทค จะส่งให้มอร์นิงกรุ๊ป
(ข้อเสนอแนวทางการแก้ไขด้วยเอไอ)
ทำไมมีเยอะขนาดนี้
พลังงานเหลือล้นจริงๆ นะครับ
"ระบบออกใบแจ้งหนี้ด้วยคอมพิวเตอร์
และการจัดการสินค้าคงคลัง โดยใช้การรับรู้รูปภาพ"
ทำได้มีมาตรฐานเอาเรื่องอยู่นะครับ
นั่นสิ
ฉันกังวลก็เพราะทำมาดีนี่แหละ
ผมสงสัยว่า ทูสโทที่รุ่งเรืองบกพร่องตรงไหน
มีเหตุผลอะไรถึงได้มา สนอกสนใจแซนด์บอกซ์
เหตุผลเหรอ เหตุผลแบบไหน
เท่าที่เห็น เด็กๆ ที่มาวันนี้ หัวดีและฉลาดมากเลยนะ
จะเอาไปใช้ก็ได้
เอาไปใช้เหรอ
พวกเขาไม่น่าใช่คนที่ ถูกเลือกมาเพื่อให้เอาไปใช้นะ
พอพูดอะไรเข้าหน่อย ก็หาเรื่องกันได้ทุกที
ดงชอน
ทีมทีเอฟที่ประธานมอร์นิงกรุ๊ป บอกว่าจะลงมือทำเอง
นายไปสืบมาหน่อย ว่าดำเนินการถึงได้แล้ว
ดูป้าคนนี้สิ
เมนูเยอะกว่าร้านบุฟเฟ่ต์อีก
ไก่กรอบ โอ๊ย น่ากินจังเลย
โอ้ เบาะนุ่มสุดยอด
ตายแล้วๆ น่ารักจังเลย ทำไมน่ารักขนาดนี้
กาแฟสกัดเหรอ
หนูๆ ที่ดีๆ แบบนี้ จะมาเล่นกันแค่พวกเธองั้นเหรอ
คราวหน้าพาแม่มาด้วยนะ ท่านต้องชอบแน่ๆ
(โรคมาตอนจบ)
(มอร์นิงกรุ๊ป สนับสนุนความฝันของคุณ)
เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้
ยังไม่ยอมรับสายอีกเหรอครับ
นั่นสิ คราวนี้ทนได้นานกว่าที่คิดแฮะ
แล้วถ้าเธอจะหย่าขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไงครับ
ก็ให้ทำไปสิ เธอเซ็นสัญญาก่อนสมรสแล้ว
ถ้าหย่าไปคงไม่ได้อะไรแม้แต่นิดเดียว
เมียหน้าเงินไม่มีทางทำได้หรอก
ทั้งอินแจทั้งเมียคนนี้ ช่วงนี้เป็นอะไรกันไปหมด
เคยกระดิกหางใส่เงินอยู่แท้ๆ ทำไมตอนนี้มาเลียนแบบหมาป่า
หวังอะไรลมๆ แล้งๆ
คุณพ่อ เมื่อวานผมได้ยินเรื่องสนุกๆ มาจากหัวหน้าทีมเทคนิคด้วยครับ
- อะไร - เรื่องการลดกำลังคนน่ะครับ
เขาบอกว่าคนที่ยื่นข้อเสนอ การแก้ปัญหาคือซัมซานเทคครับ
ผู้หญิงคนนั้นไงครับ ดัล…
ฉันรู้สิ ซอดัลมีใช่ไหมนะ น้องสาวของอินแจ
ครับๆ ตามที่หัวหน้าทีมบอก
เขาว่าข้อเสนอของทีมนั้น ดีใช้ได้เลยนะครับ
ยังไงก็เป็นแค่พวกมือใหม่นั่นแหละ
จะประชุมตอนไหนนะ
รถดีจังเลยครับ ทำไมเพิ่งให้มาขึ้นตอนนี้ล่ะครับ
ฉันเกลียดการที่คนอื่น มานั่งรถฉันน่ะ ค่ะ
ให้ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ
เราขึ้นรถเมล์ก็ได้แท้ๆ อยู่ดีๆ จะมาส่งทำไม
เป็นประธานนะ
ต้องดูรวยไว้ก่อนไม่ใช่เหรอ จะได้ไม่โดนดูถูก ค่ะ
- เอาออกไปค่ะ - ครับ
คุณโดซานก็เหมือนกัน ยืดไหล่เข้าไว้
มั่นอกมั่นใจ ไม่หลบสายตา
ขอบคุณนะคะ
เราต้องคว้าโปรเจกต์มา แล้วดูรวยของจริงให้ได้ค่ะ
สร้างศัตรูลบร้อยล้าน สร้างมิตรบวกร้อยล้าน
- ไปกันเถอะ - ไปกันเถอะ
(แผนธุรกิจ)
สวัสดีค่ะ ดิฉันซอดัลมี ประธานซัมซานเทคค่ะ
ซีทีโอนัมโดซานครับ
เรารู้จักกันมาแล้ว ดีใจที่ได้เจอนะครับ
ค่ะ ยินดีที่ได้พบค่ะ
ไอ้ผมก็ไม่ค่อยรู้ เรื่องเทคโนโลยีหรอก
- เพราะงั้นผมขอตัวเท่านี้… - จะไปแล้วเหรอครับ
ดูแลให้ดีๆ นี่ทีมโปรดฉัน ตอนแข่งแฮกกาธอน
ดูจากข้อเสนอ ก็เห็นความสามารถแล้วครับ
- ท่าทางก็ดูดีทั้งคู่ด้วย - ขอบคุณครับ
เสร็จแล้วแวะมาหาผมหน่อยนะครับ
เอาล่ะ ตั้งใจประชุมเถอะ
เชิญนั่งครับๆ
เป็นน้องสาวอินแจเหรอ
- ค่ะ - อ๋อ อือ โอเค
ในเมื่อฉันอายุมากกว่าอินแจ
ฉันจะถือว่าเป็นพี่ แล้วคุยสบายๆ แล้วกัน
ดงชอน นายได้สืบเรื่องโครงการ มอร์นิงกรุ๊ปมาหรือยัง
ครับ เท่าที่ผมเห็น ปัญญาประดิษฐ์ ของทีมทีเอฟมอร์นิงกรุ๊ป
เสร็จสมบูรณ์ไปถึงขั้น จัดตั้งวิศวกรแล้วนะครับ
ไหนดูหน่อย
เขาจัดตั้งทีมเทคนิคเรียบร้อยแล้ว
จะติดต่อหาซัมซานเทคทำไมครับ
คงเป็นงานพาร์ตไทม์ พาร์ตไทม์ระดับผู้รับเหมาช่วง
อะไรนะครับ พาร์ตไทม์เหรอ
หนึ่งแสนเหรอ
จะให้เราถ่ายและรวบรวมภาพ หนึ่งแสนภาพด้วยตัวเองเหรอคะ
เรื่องนั้นคุณจะซื้อข้อมูลหรือจ้าง พนักงานพาร์ตไทม์ทำให้ก็ได้ครับ
พวกเราเป็นนักพัฒนานะครับ จะไปถ่ายรูปเองแสนรูปได้ยังไง
พวกเรามาเพื่อยื่นข้อเสนอ วิธีแก้ไขปัญญาประดิษฐ์
ไม่ได้มาเพื่อรวบรวมข้อมูลค่ะ
ให้ตาย น่าอึดอัดแฮะ
พื้นฐานของปัญญาประดิษฐ์คืออะไร
รวบรวมข้อมูลเพื่อการเรียนรู้ไง
ผมกำลังขอให้คุณรวบรวมข้อมูลนั้นครับ
เพราะการแก้ไขปัญหา ทีมพัฒนาของเราจะทำเอง
แล้วทำไมถึงขอให้เราเสนอ แนวทางแก้ไขปัญหามาล่ะคะ
น่าจะจ้างพนักงานพาร์ตไทม์ รวบรวมข้อมูลตั้งแต่แรกสิ
พาร์ตไทม์รวมรูปแสนรูปเหรอ
จะรับมือค่าใช้จ่ายยังไง
ทุกวันนี้ขนาดจ้างนักเรียน ค่าจ้าง รายชั่วโมงขั้นต่ำยังมหาศาลเลย
แล้วอีกอย่าง นักเรียน จะไปรู้ได้ยังไงว่าต้องถ่ายอะไร
ต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเอไอสิ
บ้าไปแล้ว
แปลว่าพวกเขาพยายามเอาเปรียบ บุคลากรชั้นสูงน่ะสิ
- ใครจะไปรับข้อเสนอแบบนั้นครับ - มีคนรับเยอะแยะ
สตาร์ทอัพจะต้องมีแหล่งอ้างอิงที่ดี
บริษัทที่ยอมใช้ชีวิตเดิมพัน เพื่อให้ได้โลโก้มอร์นิงกรุ๊ป
มาใส่ในประวัติมีถมเถไป
แหงล่ะ
ถ้าได้มาหนึ่งบรรทัด บรรทัดต่อไปก็จะง่ายขึ้น
ผมก็เข้าใจอยู่หรอก
ให้ตายสิ สกปรกโสโครกจังเลยครับ
ประธานซอจะรับข้อตกลง สกปรกแบบนั้นเหรอครับ
งานอาจจะเยอะ แต่คิดซะว่าเป็นโอกาสที่ดีนะครับ
อาจดูเหมือนการใช้แรงงาน แต่คิดว่าเป็นประสบการณ์ก็ได้ครับ
ความเป็นหนุ่มสาวคืออะไร
ความมุ่งมั่นไง เราจะขอซื้อความมุ่งมั่นนั้น
ถ้างั้น…
แนวทางแก้ไขของเรา คงไม่จำเป็นสินะครับ
แนวทางแก้ไขเหรอ ทำไมจะไม่จำเป็นล่ะ ถ้ามีอะไรดีๆ เราก็ต้องใช้สิ
คุณบอกไว้ชัดเจน ว่าแค่แนวทางแก้ไข จะให้ 50 ล้านวอนค่ะ
เมื่อกี้ผมไปเช็กหน้าเว็บไซต์คุณ มันดูว่างๆ อยู่นะ
เอาโลโก้เราไปใส่หน้าหลักนะครับ "บริษัทพันธมิตรมอร์นิงกรุ๊ป"
แค่บรรทัดนี้บรรทัดเดียว ก็เกิน 50 ล้านแล้ว
บริษัทอื่นก็มีเยอะแยะ ทำไมผมถึงเลือกซัมซานเทครู้ไหม
ถ้าเธอตามแม่มาเมื่อตอนนั้น ตอนนี้เราคงเป็นพ่อลูกกันไปแล้ว
ใช้นามสกุลซอคงลำบากมากเลยใช่ไหมล่ะ
เธอน่าจะเลือกใช้ นามสกุลวอนเหมือนพี่สาวเธอ
มันทำให้ฉันรู้สึกค้างคาในใจมาตลอด
พอได้มาช่วยเหลือเหมือน ลูกสาวแบบนี้ ค่อยรู้สึก…
หุบปากเถอะครับ
ดัลมี ฉันทำโครงการนี้ไม่ได้หรอก
ขอโทษนะ
ไอ้ๆ ไอ้…
(ห้องทำงานประธาน)
โดซาน นัมโดซาน
โดซาน
ดัลมี
ฉันก็พยายามอดทนเต็มที่แล้ว
แต่ไม่ไหวจริงๆ
ขอโทษจริงๆ ที่ฉันสร้างศัตรูให้เธอ
แต่แบบนี้มันไม่ถูกจริงๆ
ฉันจะเป็นคนที่มีอิทธิพล มากกว่าวอนดูจองให้เอง
ร้อยล้าน ไม่สิ
เพราะฉันทำให้บวกร้อยล้านกลายเป็น ลบร้อยล้าน เพราะงั้นสองร้อยล้าน
ไม่สิ
ฉันจะเป็นผู้มีอิทธิพล หมื่นล้านให้เธอเอง
เพราะงั้นลืมเรื่องโครงการครั้งนี้…
จู่ๆ อะไรกัน ดัลมี
- โดซาน - ว่าไง
เราลืมเรื่องนี้ไปซะ
แล้วทำเรื่องนั้นกันเถอะ
เรื่องนั้นเหรอ
บริการที่นายเคยพูดถึง
ไม่กี่วันก่อน ผมนึกไอเดียหนึ่งออก
ในบรรดาการแก้ปัญหา ที่ใช้การรับรู้รูปภาพ…
ถ้าเป็นแอปพลิเคชันสำหรับ ผู้พิการทางสายตาล่ะ คิดว่าไงครับ
- ผู้พิการทางสายตาเหรอ - อยู่ดีๆ เนี่ยนะ
- ยังไง - ฮะ
ถ้าเปลี่ยนการรับรู้นี้ ให้เป็นเสียงเหมือนระบบนำทางล่ะ
ปากกา
"อีกสองเมตรข้างหน้า มีประตูครับ" แบบนี้
ทำไมผมคิดไม่ถึงมาก่อนเลยนะ
ผมเคยตาบอดชั่วขณะ เพราะนมระเบิดไงครับ
ตอนนั้นผมรู้สึกว่างเปล่ามาก
ผมเองก็เคยลองจินตนาการเหมือนกัน
พอเห็นสายตาแบบนั้น
มันทำให้ฉันรู้สึกว่า นี่ฉันแย่แล้วสินะ
มันคงจะแย่มาก
เหมือนชีวิตฉัน จะแตกลงเป็นเสี่ยงๆ ไม่มีชิ้นดี
คงจะน่ากลัวมาก
ถ้าเป็นอย่างนั้น
มันเท่ากับว่า
สายตาฉันไม่มีทางดีขึ้น
ถ้าไม่มีทางทำให้สายตาดีขึ้นได้
งั้นถ้าใช้เทคโนโลยีของเรา แทนดวงตาคู่นั้นล่ะ
(ม้วนไหมพรม)
เป็นไง
พอคิดว่าที่ผมทำการรับรู้ภาพมา ก็เพื่องานนี้สินะ ผมนี่ขนลุกเลย
มีแค่ผมคิดไปเองเหรอ มันประหลาดเหรอ
มาทำกันเถอะ ฉันตื่นเต้นมากเลย ตอนฟังที่นายพูด
แต่มันไม่น่าทำเงินได้นะ
แต่ว่า
มันน่าจะสนุกดีนี่
ไหนว่าเราจะอยู่ได้ไม่เกินหกเดือนไง
มันหมายความว่าหกเดือนนั้น เราอยากจะทำอะไรก็ได้เหมือนกัน
สุ่มเสี่ยงชะมัดเลย
ก็นะ ลองหลงทางดูก็ได้
"แล่นเรือโดยไร้แผนที่" จำได้ไหม
(ขอบคุณนักแสดงรับเชิญมุนเซยุน)
- ดัลมี - คะ
แกชอบโดซานคนไหนมากกว่าเหรอ
คนไหนหมายความว่าไง
ชอบโดซานคนที่เคยเขียนจดหมายหาแก เมื่อ 15 ปีก่อน
หรือชอบโดซาน คนที่เจอกันตอนโตแล้วล่ะ
หือ ทำไมถามแบบนั้น
จะแบ่งเป็นสองคนทำไม นั่นคนเดียวกันนะ
รู้น่า
ก็แค่สมมติว่าถ้าแบ่งเป็นสองคน
แกจะชอบโดซานคนไหนมากกว่า
ไม่รู้สิ…
ถ้าจำเป็นต้องเลือกจริงๆ …
ก็ยังเป็นโดซานที่เขียนจดหมาย เมื่อ 15 ปีก่อนอยู่ดี
(ร้านดอกไม้)
(สารอาหารสำหรับพืช)
โดซานในอดีตน่ะเหรอ
อือ
เพราะยังไง นั่นก็คือรักแรก
เพราะหนูรู้สึกห่วงใยและขอบคุณ
(ขอให้ประสบความสำเร็จ)
แล้วโดซานในปัจจุบันล่ะ
โดซานในปัจจุบัน…
หนูยังรู้สึกไม่ค่อยคุ้นเคย
ฉันจะเป็นคนที่มีอิทธิพล มากกว่าวอนดูจองให้เอง
ร้อยล้าน ไม่สิ
เพราะฉันทำให้บวกร้อยล้านกลายเป็น ลบร้อยล้าน เพราะงั้นสองร้อยล้าน
บางครั้งเขาก็เหมือนเป็นคนอื่น
- ไม่สิ - มันทำให้หนูเศร้านิดหน่อย แต่ว่า…
ฉันจะเป็นผู้มีอิทธิพล หมื่นล้านให้เธอเอง
เพราะงั้นลืมเรื่องโครงการครั้งนี้…
ตอนนี้
บางครั้งก็ทำให้รู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ
และหวั่นไหว
ฉันอยากให้เทคโนโลยีของเรา สามารถช่วยเหลือคน
ที่ไม่สามารถใช้ชีวิต ประจำวันปกติเหมือนเราได้ค่ะ
วิธีแก้ปัญหาที่มีแต่จะขาดทุน ใครเขาจะมาลงทุนครับ
เหมือนกับโดซานครับ
วันเกิดผม
ส่งคลิปภาพกล้องวงจรปิดให้ทีมกฎหมาย
ถ้าบรรลุข้อตกลงไม่ได้ จะเป็นยังไงครับ
คุณอาจจะต้องเจ็บตัวก็ได้
โดซาน
ถ้าทั้งสองคนคุกเข่าขอร้องต่อหน้า ฉันจะเอาไปคิดดู
ตอนนี้ฉันอยู่ที่ขอบหน้าผาแล้ว
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์