NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 8
Panie Kim, nie wychodzi pan?
Muszę zrobić kopię tego, nad czym dziś pracowaliśmy.
Czemu tak często robisz kopię?
Nigdy nie jest za często.
Właśnie. W mojej poprzedniej pracy…
To była duża firma. Zapomniałem zrobić kopię
i prawie kosztowało mnie to 100 milionów wonów.
Znacie tę firmę, Jeden Dzień, z pierwszego piętra?
- Powodzenia. - Dzięki.
No jasne. Ostatnio dostali cztery miliardy wonów.
- Na razie, kolego. - Cześć.
Stracili 100 milionów wonów przez hakera, który zainstalował im złośliwego wirusa.
Naprawdę?
Ci cholerni hakerzy utrudniają nam odniesienie sukcesu.
Lepiej bądźmy mądrzy przed szkodą.
Przecież jeszcze nic nie mamy. Więc po co?
Po co robić kopię, skoro nie ma czego ukraść?
Warto być przygotowanym.
Może nagle zlecą się do nas inwestorzy?
Właśnie. Nigdy nie wiadomo.
Tak, nigdy nie wiadomo.
Nawet jeśli kogoś teraz nie lubimy… Pani Jung, mam otwarty plecak.
Może kiedyś oszalejemy na punkcie tej osoby.
Przestań.
Albo odwrotnie.
Kto wie, może nasz najlepszy przyjaciel zostanie kiedyś
naszym najgorszym wrogiem?
Ludzie są nieprzewidywalni, życie tak samo.
Nie wiadomo, co się może stać.
Tak samo z programowaniem.
Brak prądu czy atak hakerski,
wszystko może się wydarzyć. Nic na to nie poradzimy.
Nagranie, na którym wścieka się Nam Do-san…
Dlatego zawsze musimy mieć…
Przekaż je prawnikom.
…kopię zapasową.
Kiepsko to wygląda.
Podobno inżynierowie muszą dbać o dłonie jak pianiści.
Spokojnie. Nic się nie stało.
Jedziemy do szpitala?
Nie, to tylko zadrapanie.
Ale i tak…
- Dal-mi. - Tak?
Mogę cię o coś zapytać?
O co chodzi?
Co we mnie lubisz?
Słucham?
No…
Już kiedyś mnie o to pytałeś.
Co?
Serio?
Nie pamiętam.
Twoje dłonie.
Lubię twoje dłonie.
Dzisiaj bardzo mnie wspierałeś.
Nigdy tego nie zapomnę.
Zrobione.
KOPIA ZAPASOWA
KOPIA DANYCH PRZECHOWYWANA NA WYPADEK ICH UTRATY
ODCINEK 8
Co jest?
Po co dawać dziewczynie kwiaty? Nawet ich nie zje.
Wiem. Koleś jest tępy.
Dysk zewnętrzny czy klawiatura postoją dłużej.
Właśnie. Ale idiota.
Chwila. Co ten kretyn robi teraz?
Jego ciało ma 40 stopni czy co?
Wszyscy mamy taką samą temperaturę.
- Po co dał jej kurtkę? - To bez sensu…
Chyba nie było bez sensu.
Teraz ma to sens.
Rety, Chul-san.
To chyba znak, że żyjemy w rozwiniętym kraju.
Wiem. Myślisz, że też tacy kiedyś będziemy?
No jasne.
Temu matołowi się udało, więc czemu nie nam?
- Yong-san, zgadzam się. - No nie?
Chodzi o dłonie.
Naprawdę.
- Co? - Nie wiem.
Wiecie co? To świetna pogoda na programowanie.
Rety, co z tym niebem? Czemu jest takie piękne?
Co się stało? Czemu jest takie niebieskie?
Pstryk.
Poczujcie wiatr. Jest idealny.
Pogoda dzisiaj oszalała.
- Pstryk. - To ty oszalałeś.
Naprawdę oszalał? Co z nim?
To tekst z piosenki „Good Day” IU.
Jest taki szczęśliwy, że mu odbija.
Skoro tak to wygląda, gdy stajesz się jednym z nich,
to ja nie chcę iść tą drogą.
Ale ja chcę.
Zostań tutaj.
Pstryk.
Dokąd idziesz? Hej!
- Dziękujemy za spotkanie. - Dziękuję.
Będziemy w kontakcie.
- Dziękujemy. - Chodźmy.
O czym rozmawiałyście?
Mówiła, co chciałaby, żebyśmy umieścili w naszej aplikacji.
Tak? I co takiego chce, pani Jung?
Po pierwsze musi świetnie rozpoznawać obrazy i tekst,
nawet jeśli szybko się ruszają.
Musi rozpoznawać pismo odręczne i identyfikować pieniądze.
Podobno sprzedawcy źle wydają resztę niedowidzącym.
Dupki.
Uda się?
- Nie. - Tak.
- Hej! - Hej!
Wszystkie aplikacje dla niedowidzących mają te funkcje.
Musimy zrobić coś nowego.
Deweloperzy brzmią seksownie, gdy mówią, że coś zrobią.
- Zrobimy to. - Mówiłeś, żeby nie iść tą drogą.
Ale to droga do dyferencjacji.
Jakie funkcje dodamy?
Sprawimy, że psy przewodniki będą mówić?
Nie, bo nie jesteśmy bogami.
Masz rację. Wiem, że to niemożliwe,
ale gdybym straciła wzrok, to bardzo bym tego potrzebowała.
„Ile osób stoi przede mną? Jakie mają miny?
Gdzie jest przejście dla pieszych?”
Chciałabym, żeby mój pies mógł odpowiedzieć na takie pytania.
Nie sprawimy, że psy będą mówić.
Nawet Tony Stark tego nie potrafi.
Możemy to zrobić.
Będziemy lepsi niż Tony Stark?
- Dal-mi. - Tak?
Jesteś genialna. Jak wpadłaś na taki pomysł?
Ja? Raczej nie jestem genialna.
Jesteś geniuszem.
Czemu ten pomysł jest taki świetny?
Czemu nagle jestem geniuszem?
- Chodź, wytłumaczę ci. - Co?
- Chodź. - Ja?
Jestem geniuszem?
Tylko ja nie rozumiem, co się tutaj dzieje?
O czym on mówi? Czemu ona jest geniuszem?
Bo jest bardzo ładna?
Tak jak pani, pani Jung.
Tym się wyróżnimy.
To asystent AI, tak? Jak ma na imię?
Dzień dobry. Jestem Yeong-sil.
Yeong-sil, gdzie jest przejście dla pieszych?
Powiedziałbym, gdybym je widział.
Widzisz? Powie, jeśli zobaczy.
Pokażmy mu je.
- Jesteś genialny! - Pokażemy je?
- Brzmi ekstra. - Tylko ja tego nie rozumiem?
Jak mu je pokażemy?
Pani Jung, jaką technologię
opracowaliśmy?
- Rozpoznawanie obrazów. - Bingo.
A jeśli połączymy rozpoznawanie obrazów z przetwarzaniem mowy?
Zadajemy pytanie do głośnika.
Kamera się rozgląda.
Głośnik odpowiada na pytanie.
Czyli będzie to komunikacja w dwie strony?
Właśnie.
Ale jak wsadzimy tu Yeong-sila?
Musimy umieścić
interfejs Yeong-sila w naszej aplikacji.
Czy to możliwe?
W czasie rzeczywistym może być trudno.
Spokojnie. Uda nam się.
Znajdziemy rozwiązanie.
Pani Jung, zapraszamy.
Nie uda się.
Mówisz tak, a nawet na to nie spojrzałeś.
- To genialny pomysł… - Wiem, że jest genialny.
Fajna nazwa. „Twoja Ścieżka”.
TWOJA ŚCIEŻKA BIZNESPLAN
Skoro to taki świetny pomysł, czemu nikt tego nie zrobił?
- W USA są podobne aplikacje. - Wiem.
Google i MS takie mają.
I chce ją stworzyć mały start-up?
Tak, chcemy.
Co? Nie damy rady?
Chcesz fakty czy przyszłość pełną nadziei i marzeń?
Przyszłość pełną nadziei i marzeń.
Nigdy taka nie będzie.
Pani Yoon, co pani tutaj robi?
Czemu jesteś taki sceptyczny?
Wyliczyłaś koszt interfejsu Yeong-sila?
Oczywiście.
Wyliczyłam go na podstawie podobnej aplikacji w USA.
Koszt interfejsu Yeong-sila to 4 wony za 15 sekund.
Powiedzmy, że dziennie 1000 użytkowników używa aplikacji
przez pięć minut.
To daje nam roczny koszt w wysokości 29 200 000 wonów,
czyli mniej niż 30 milionów.
I skąd te pieniądze?
- Z reklam w aplikacji. - Na pewno?
A dla kogo jest ta aplikacja?
To znajdziemy inwestorów.
Tysiąc użytkowników to koszt 30 milionów. Za 10 000 będzie 300 milionów.
Im więcej użytkowników, tym większy koszt. Kto w to zainwestuje?
Ktoś na pewno.
Na pewno znajdą się inwestorzy, których zainteresuje
- nasza aplikacja. - Nie znajdą się.
Inwestorów interesuje jedno.
- Pieniądze. - Nie.
Przekonamy ich czymś innym…
Nie przekonacie.
Mnie najbardziej zależy na sukcesie Samsan Tech.
Nie przekonałaś mnie.
Jak przekonasz innych?
A jeśli cię przekonam?
Jeśli spróbuję cię przekonać i mi się uda?
Nie uda ci się.
Daj mi spróbować.
Co? Co robisz?
Co to jest?
Jeśli cię przekonam, to się zaświeci.
Mówiłem ci, że się nie uda.
Opowiem ci o wspomnieniu z dzieciństwa.
Już źle to robisz.
Nie bądź taka ckliwa. Inwestorom chodzi o fakty i dane.
To było 15 lat temu.
Pewnego dnia
dostałam list od Do-sana.
I czegoś się nauczyłam.
Myślałem, że zawsze ze mną będzie.
Jak cenne są rzeczy, które bierzemy za pewnik.
Czas, który razem spędzaliśmy, brałem za pewnik,
a tak naprawdę każda chwila była darem.
I jak cenne jest codzienne życie.
Tego nauczył mnie ten list.
Nie próbuję osiągnąć czegoś nowego i wielkiego.
Tylko…
To, co dla nas zwykłe, dla innych jest niezwykłe.
Nasza technologia ma im pomóc.
Choćby trochę.
Nawet jeśli troszeczkę im pomożemy,
jeśli ocalimy ich codzienne życie,
to wystarczający powód, żeby to zrobić.
Na pewno jest ktoś, kto myśli podobnie.
Widzisz? Przekonałam cię, prawda?
Co? Chwila, co się dzieje? Rety.
- Co to? - Wali ci serce?
To nie fair. To…
Oszukujesz.
Kto powiedział, że wali mi serce?
To coś jest popsute. Ma błędy.
Zaprzeczaj, ile chcesz,
ale serce nie kłamie.
Dziękuję za twoją szczerą opinię.
Nie, czekaj. Tak nie można.
Hej. Zaczekaj.
Pomyśl jeszcze raz.
To ścieżka usłana trudnościami.
Próbując czynić dobro, wszystkich zawiedziesz. Coś ci się stanie.
Panie Han.
Dużo o tym myślałam.
Ja lubię trudności.
Więc nie martw się.
I dziękuję za kawę.
Co ja mam z nią zrobić?
- Wiem, czemu waliło ci serce. - Nieprawda…
Pani Yoon.
Im większy odniosą sukces, tym więcej prezes będzie miał pracy,
bo polegają na inwestycjach.
Usiądź.
Sama prowadziłam taką firmę, gdy byłam młoda.
Codziennie musiałam błagać o pieniądze.
To było stresujące.
Właśnie.
Ale sęk w tym,
że oni przynajmniej wiedzą „dlaczego”.
O to chodzi.
Nie wiedzą, co zrobić ani jak to zrobić.
Skoro wiedzą, dlaczego to robią, to reszta przyjdzie sama.
Jak dziewczynka na huśtawce?
Właśnie.
Cóż… Pani Yoon.
- Coś pani powiem. - O co chodzi?
Pani Won In-jae i pani Seo Dal-mi to siostry.
Słucham?
Mają różne nazwiska.
Ich rodzice się rozwiedli
i dorastały oddzielnie.
Pani Seo mieszkała z ojcem, a pani Won z matką.
Czy to znaczy…
Tak. Dziewczynką na huśtawce
może być pani Won,
ale może być nią też pani Seo.
Cały dzień tylko siedzisz na tyłku.
Ty stoisz? Nie wiedziałam.
Myślałam, że siedzisz, bo jesteś taki niski.
Czemu nie powiedziałaś mu tego w twarz?
Spokojnie. Zrobiłam coś gorszego.
Słyszałam. Nam Do-san rozwalił mu tabliczkę?
Czemu? Chciałam wam pomóc.
Po prostu nie chciałam, żeby było po twojemu.
Po mojemu?
Kiedyś podrzucałaś mi jedzenie, którego nie lubiłaś.
Gorzkie owoce kaki, kwaśne jabłka…
Jedzenie, które było ładne tylko z wierzchu. Pamiętasz?
Chyba nie.
Tyle razy mnie oszukałaś, ale i tak jadłam,
co mi dałaś.
Byłam głupia.
Już nie chcę taka być. Dlatego tym razem je wyplułam.
Pani Seo.
Mam spotkanie. Do zobaczenia.
Chodźmy.
SZUKAMY PRACOWNIKA NA PÓŁ ETATU
Nie…
Nieważne, jaka jestem zmarniała, nie zrobię tego.
Dostanę przepuklinę, jeśli będę podnosić ciężary.
UZALEŻNIONY OD FINAŁU
- Tak? - W końcu odebrałaś.
Dojrzałaś już?
Odblokujesz moje karty?
Skończyły ci się pieniądze?
Ale tym razem długo wytrzymałaś.
Tak.
Nie odblokuję ich, jeśli nie dostanę czegoś w zamian.
Czego?
Sprowadź In-jae do domu, to je odblokuję.
Mam ją sprowadzić do domu?
Uciekła z niego?
Nie wiedziałaś?
Rety. Nie przestajecie mnie zadziwiać.
Kiedy odeszła?
Po tym, jak zrobiła scenę na zebraniu udziałowców.
Słyszałaś coś od…
Halo? A-hyeon?
Czy ona oszalała?
Halo? In-jae?
Podobno uciekłaś z domu.
Gdzie mieszkasz? W hotelu?
Nie. Wynajmuję kawalerkę niedaleko Sand Boxa.
Kawalerkę? Prezeska nie może mieszkać w kawalerce.
Robi tak wielu prezesów. Mam tam meble i jest bezpiecznie.
Czuję się tam jak w domu.
Może schowaj dumę do kieszeni i wróć do firmy ojca…
- Mamo. - Chce cię odzyskać.
- Poza tym… - Jeśli o to chodziło, to idę sobie.
Nie, poczekaj. Spokojnie.
Zjedz do końca.
I co?
Jesteś zadowolona?
Tak.
A co? Myślisz, że nie jestem?
Nie.
Widzę, że jesteś.
To lista zespołów CSR.
Nie możecie wyświetlać reklam ani pobierać opłaty.
Możecie zarobić tylko dzięki pomocy dużych firm.
To lista firm, które mają wysoki budżet na odpowiedzialność społeczną.
Wyjaśnię ci to.
Te na niebiesko interesują się osobami z niepełnosprawnościami.
Te na czerwono muszą poprawić swój wizerunek
przez problematycznych właścicieli, unikanie podatków i tak dalej.
Powiedz o tym, a cię wysłuchają.
Dziękuję.
Za co?
Zwykle nas hamujesz,
ale tym razem wcisnąłeś gaz.
Auta bez hamulców nie pojadą szybko,
bo żeby się zatrzymać, musiałyby walnąć w mur.
Wiem.
Dlatego bądź naszym hamulcem.
Dobrze.
Zaczekaj.
Kiedy masz urodziny?
A co?
Chcę coś zrobić. Nadal będę natrętna.
Kiedy one są?
Siódmego maja.
Kurczę, przegapiłam je.
Chwila, siódmego maja?
Tak, są wtedy, kiedy Do-sana.
Moje urodziny.
Samsan Tech stworzyło Twoją Ścieżkę
dla niedowidzących.
Przez połączenie rozpoznawania obrazów z przetwarzaniem mowy
jest wygodniejsza dla użytkowników.
Jeśli Grupa Me zainwestuje w tę aplikację,
to wierzę, że poprawi swój wizerunek.
- Dostanę wizytówkę? - Tak, proszę.
Porozmawiam z zespołem i się odezwę.
LISTA LOKALNYCH ZESPOŁÓW CSR GRUPA ME
Nie interesują nas tylko zyski.
Chcemy promować dobro publiczne, pomagając niedowidzącym.
Wsparcie finansowe tej aplikacji
poprawi wizerunek firmy Światowy Olej.
Światowy Olej.
ŚWIATOWY OLEJ
Właśnie czekam na dole.
Może da mi pani pięć minut?
Rozumiem.
LISTA LOKALNYCH ZESPOŁÓW CSR
To może w przyszłym tygodniu?
Za tydzień też nie mam czasu.
Proszę wysłać informacje e-mailem.
Przepraszam. Pani Lee Hye-won?
Tak. Kim pani jest?
Seo Dal-mi, prezeska Samsan Tech, rozmawiamy przez telefon.
Rozumiem.
Przepraszam, ale coś mi wypadło. Jadę właśnie do Gapyeongu.
Naprawdę?
Ja też tam jadę.
Może pojedziemy razem i opowiem pani o aplikacji podczas jazdy?
Chodźmy.
Dobrze.
Yeong-sil, włącz Twoją Ścieżkę.
Dobrze.
Proszę pokazać to kamerze.
Nasza aplikacja, Twoja Ścieżka, zaczęła się od pytania:
„A gdyby psy przewodniki mogły mówić?”.
Rozumiem.
Samsan Tech to firma, która opiera się na technologi rozpoznawania obrazów.
Ta technologia będzie działała jak oczy psów przewodników.
Yeong-sil, co to?
To dwa banknoty 10 000 wonów i cztery banknoty 1000 wonów.
- Tak! Udało się! - Zgadza się.
- Jest dokładny! - Udało się!
Niesamowite.
Jestem bardzo wdzięczna. Podoba mi się.
Nasza technologia rozpozna przedmiot
i powie, co widzi.
Dzięki Twojej Ścieżce niedowidzący będą mogli czytać książki,
wsiadać do właściwych autobusów
i sprawdzać datę ważności mleka,
zanim je kupią.
Może brzmi to trywialnie,
ale może mieć świetne rezultaty.
Pokażmy inne przedmioty. Yeong-sil wie wszystko.
Pokażmy cokolwiek.
Co? Mnie?
Yeong-sil, kim jest osoba przede mną?
Mężczyzna przed trzydziestką, który udaje, że nosi okulary, żeby wyglądać stylowo.
- Zgadza się. - Mówi wszystko, jak jest.
Uraził mnie. Mógł nie być taki szczegółowy.
Założyciel firmy ubezpieczeniowej Seonju zawsze podkreślał,
że społeczeństwo musi być dla wszystkich.
Twoja Ścieżka też ma takiego ducha…
Dojechałeś do celu.
Jesteśmy. Dokąd pani miała pójść?
To niedaleko.
- Na pewno? - Tak.
Pani aplikacja jest świetna,
ale już ulokowaliśmy budżet na ten rok.
Nie zainwestujemy w Twoją Ścieżkę.
Rozumiem.
- Proszę pomyśleć o nas za rok. - Oczywiście.
Dołączę was do listy. Brzmi jak świetna aplikacja.
Dziękuję.
Do zobaczenia, pani Seo.
Dobrze. Do zobaczenia.
TWOJA ŚCIEŻKA BIZNESPLAN
HAN JI-PYEONG
Cześć, Ji-pyeong. Tu Hye-won.
Wszędzie są słupy telekomunikacyjne.
Czemu nie ma tu zasięgu?
Chyba idę głębiej w góry.
Co to?
Krowi placek?
Rety.
No nie mogę.
Co ja zrobię?
Serio.
Cholera.
Pan Han?
- Wsiadaj. - Co tu robisz?
Załatwiałem interesy niedaleko. Wsiadaj.
Sęk w tym,
że mój but jest w krowiej kupie.
Krowiej kupie?
Śmierdzi, no nie?
- Co z nim zrobimy? - Jejku, to…
- Przekręcisz go? - Trzymaj z tyłu…
Ojejku.
Nie zużyłeś worka na odpady niepalne?
Tego? Już go nie potrzebuję.
Co tu w ogóle robiłeś?
Ja…
Często tu przyjeżdżam.
A co można robić w Gapyeongu?
Wiele rzeczy. Na przykład…
ORZECHOWE KALGUKSU
Orzechowe kalguksu. Uwielbiam taki makaron.
Jem go co tydzień. Gapyeong z tego słynie.
Zdrzemnij się. Podobno zarywasz noce.
Nic mi nie jest.
Poza tym nie umiem zasypiać w obcym samochodzie.
Spróbuj. Będę jechał spokojnie.
Spróbuj zasnąć…
Sama prowadziłam taką firmę, gdy byłam młoda.
Codziennie musiałam błagać o pieniądze.
To było stresujące.
WYŁĄCZ WYŚWIETLACZ
Zasnęłam? Niemożliwe.
Tak. Spałaś jak zabita
w obcym samochodzie.
Załóż te klapki. Twoje buty są w krowiej kupie.
Bardzo ci dziękuję.
Trochę mi wstyd.
Rety. Dziękuję.
Załóż je.
Dziękuję.
Może zrezygnujcie z przetwarzania mowy?
Połączenie jej z rozpoznawaniem obrazów będzie trudne i drogie.
Łatwiej wam będzie bez niej.
Ale Do-san chce to zrobić.
Ja tak samo.
Wiedziałem, że tak powiesz.
Możesz coś dla mnie zrobić?
Nie mów o tym
Do-sanowi.
Niech skupi się na pracy i nie martwi się o pieniądze.
To wzruszające.
- No dobrze. - Ojejku.
Do zobaczenia.
- To? To ten? - Tak.
- Zróbmy to! - Zaczynamy!
Gdzie moja frotka?
- Jest Dal-mi! - Chodź tu!
- Chodź! - Co tak długo?
Witaj z powrotem.
Pani Seo… Co?
Ostatni test wypadł bardzo dobrze.
Naprawdę? Jaki jest współczynnik rozpoznania?
Ponad 97 procent. Wszyscy byli zadowoleni.
A tobie jak poszło?
Wszyscy zareagowali z entuzjazmem.
Wzięłam za mało wizytówek. Wszyscy o nie prosili.
Wiedziałem. Kto nie pokochałby takiej aplikacji?
- No tak. - Skoro wszyscy tu są,
umieścimy ją w sklepie.
Chwila! Może się założymy?
Ile razy w ciągu tygodnia nasza aplikacja zostanie pobrana?
Dobra, stoi. Zwycięzca kupi coś reszcie.
Ja uważam, że będziemy mieć 100 użytkowników.
Jeśli wygram, kupię tangsuyuk.
Przestań. 100 to za mało.
Według mnie 1000.
Jeśli wygram, kupię wam samgyeopsal.
Tysiąc użytkowników to koszt 30 milionów. Za 10 000 będzie 300 milionów.
No co wy? Bądźcie ambitni.
To za mało. Celujmy w 10 000.
Im więcej użytkowników, tym większy koszt. Kto w to zainwestuje?
Nie szkodzi.
Damy radę.
- Tak, damy radę! - Damy radę!
Damy radę! Raz, dwa, trzy…
- Chul-san… - Yong-san…
Nigdy nie wychodzi.
Jeśli będziemy mieć ponad 1000 użytkowników,
stawiam dziesięć godzin karaoke!
- Tak! - Do roboty!
Zróbmy to.
Chwila, umieścimy ją na rynku globalnym?
Obsługuje język angielski.
Przestań. Nie jest na to za wcześnie?
Dlaczego? Umieszczenie jej nic nie kosztuje.
Zrób to.
Ona ma rację. Chcemy być globalni. Zrób to.
Dobra, umieszczam ją.
No dalej! Dobra.
WYBIERZ PLIK TWOJASCIEZKA.APK
ŁADOWANIE
- No dalej! Karaoke! - Werble.
- Ładuje się. - No dalej.
Panie, proszę.
Musimy mieć mniej niż 1000 użytkowników.
Wiem, że moja modlitwa jest egoistyczna.
Ale jestem zdesperowana.
Więc proszę, żeby Twoją Ścieżkę
pobrano mniej niż 1000 razy.
Proszę.
Hej, o co się tak zawzięcie modlisz?
To tajemnica.
Panie.
Ufam Tobie.
Amen.
Amen?
Amen.
Babciu, katolicy używają talizmanów? Żeby modlitwy były bardziej skuteczne?
Co? Czemu nie pójdziesz do szamana?
Chciałabym.
- Gdzie jest zamek elektroniczny? - Popsuł się, więc go wymieniłam.
Masz klucz.
Noszenie kluczy jest problematyczne.
Po co wracać do starych czasów?
- Co? - Technologia jest wygodna i świetna.
Kupmy nowy zamek.
Nie lubię technologi. Starzy ludzie czują się wykluczeni.
Czemu? Pokażę ci, że jest świetna.
Co robisz?
Samsan Tech w końcu wydało aplikację.
- Jaką? - Twoja Ścieżka.
To aplikacja dla niedowidzących.
Czemu akurat dla nich?
Myślałam, że pracujecie nad AI.
Aplikacja wykorzystuje AI.
To był pomysł Do-sana.
- Jego? - Tak.
Dzięki wykorzystanym technologiom
ta aplikacja jest oczami osób niedowidzących.
Co? Nie mamy za dużo feedbacku.
Feedbacku?
Co to?
Opinie użytkowników o naszej aplikacji.
Zobacz.
Powiedz „Yeong-sil” i zadaj pytanie.
- Tutaj? - Tak.
Yeong-sil.
Kto stoi przede mną?
Uśmiechnięta kobieta przed trzydziestką.
I co? Nie jest fajna?
Tak, jest całkiem fajna.
Yeong-sil.
Odczytasz mi fragment Biblii?
„Drzewo figowe wydało owoce.
Kwitnące pnącza już pachną.
Wstań, ukochana, i pójdź.
Moja piękna, chodź ze mną.
Moja gołąbko ukryta w skałach,
w szczelinach przepaści,
pokaż mi swoją twarz,
niech usłyszę twój głos,
bo twój głos jest słodki,
a twoja twarz miła mi”.
STATYSTYKI POBRAŃ
Przestańcie odświeżać stronę.
To nie zmieni ilości pobrań.
Nie wierzę.
Nie pobrano jej nawet dziesięć razy.
Cieszmy się, jeśli pobierze ją 20 osób.
Ciekawe, w czym tkwi problem.
To wkurzające.
Nie wyglądasz na wkurzoną.
Tu chodzi o marketing.
Hej.
Chcecie pomocy eksperta od marketingu?
Masz jakiś pomysł?
Zawsze mogę coś wymyślić.
Czyli nie ma.
- No tak. - Właśnie.
Rozchmurzcie się.
Chodźmy na kurczaka.
Rozchmurzcie się! Zjedzmy kurczaka.
Ja stawiam. Chodźmy.
No chodźcie.
Nic się nie stało. Będzie dobrze, prawda?
Zjemy kurczaka. Ja stawiam.
Idziemy na kurczaka!
- Czemu płaczesz? - Chodźcie.
- Zamawiajcie, co chcecie. - Myślałam, że modlitwa…
- Chodźcie. - …została wysłuchana.
Dzień dobry!
Ale jak zwykle Pan odpowiedział na nią…
- Co cię tu sprowadza o tej porze? - Szukam czegoś.
- Cześć. - Dobry wieczór.
Jest tu zdjęcie Do-sana i Park Chan-ho?
Tak, ale po co ci ono?
…w szczególny sposób.
Gdzie ono jest?
Jest.
Znalazł.
No dobra.
Co robisz?
To marketing wirusowy.
Napijmy się.
MARKETING WIRUSOWY: WYKORZYSTANIE SOCIAL MEDIÓW
DO ROZPRZESTRZENIENIA INFORMACJI O PRODUKCIE
Przepraszam. Poproszę ostrego kurczaka i dzbanek piwa.
Już podaję.
Piwo jest dziś takie gorzkie.
Dlaczego? Dla mnie jest słodkie.
Gdy jedliśmy smażonego kurczaka…
Mamy jedno pobranie.
Niesamowite.
Nie szkodzi. Napijmy się.
Płaczesz?
Piwo jest dziś ostre.
To niewiarygodne, ale aplikację pobrano…
LOS ANGELES
DWIE NOWE WIADOMOŚCI: NAM CHEON-HO
PAMIĘTASZ TO ZDJĘCIE?
TEN DZIECIAK DORÓSŁ I ZAŁOŻYŁ START-UP.
„Twoja Ścieżka”?
TWOJA ŚCIEŻKA
ZOBACZ
…na drugim końcu świata w Los Angeles.
Pobrała ją legenda baseballu, Park Chan-ho.
Ojejku. Czy ten wiatr nie jest orzeźwiający?
Przepraszam. Może pani zamknąć okno?
Dal-mi, przepraszam, możesz zamknąć okno?
Czemu? Nie jest przyjemnie?
- Cóż… - Dobra.
Otworzę tylko trochę.
Tylko tyle. Może być?
Pachnie latem.
Przepraszam.
Ojejku.
Upiła się i przykleiła buzię do okna w autobusie?
Wie pani o tym?
Oczywiście. Gdy wytrzeźwieje,
to będzie się złościć, że ktoś pomazał jej twarz.
Naprawdę?
Proszę.
Co to?
Jak to się nazywa? Twoja Ścieżka?
Świetnie się spisałeś.
Podobno to był twój pomysł.
No tak.
Wypróbowałam tę aplikację i napisałam recenzję.
To feedback, prawda?
Mogłem wcześniej pani powiedzieć.
Dziękuję.
Myślę,
że bardzo mi pomoże w przyszłości.
Piętnaście lat temu,
gdy zaczęliśmy z Ji-pyeongiem pisać te listy,
podszyliśmy się pod ciebie, bo zobaczyliśmy cię
w gazecie.
W gazecie? Chodzi pani o artykuł o olimpiadzie matematycznej?
Na tym zdjęciu
miałeś takie dobre oczy i wyglądałeś bardzo mądrze.
Dlatego cię wybraliśmy.
I się mną pani rozczarowała, prawda?
Nie. Jesteś naprawdę niesamowity.
Okazałeś się świetny.
Kto to zrobił?
Kto pomazał mi twarz?
Zaczyna się. Idź już.
- Sprawdzić, co u niej? - Zaczęło się. Idź do domu.
- Ale… - Jest tak, jak mówiłam.
Do-san!
Do-san, obudź się.
- Co jest? - Jesteś w telewizji.
Jestem w telewizji?
Chodź.
Bardzo dawno temu
- poznałem chłopca, Nam Do-sana. - Włącz telewizję.
- Co się dzieje? - Dostałem wiadomość…
- Oglądasz? - …że już jest dorosły
i założył swój start-up.
- Chan-ho? Tak, znamy się. - Chcę pomóc…
- Teraz o tym mówi. - …młodemu przedsiębiorcy…
Mój bratanek wysłał wiadomość do Park Chan-ho.
A ten był tak miły, że zgodził się na wywiad.
Mam nadzieję, że nie myśli, że tego oczekiwaliśmy.
Dzięki technologi rozpoznawania obrazów…
- Mam drugą rozmowę. - …aplikacja mówi użytkownikowi,
co widzi.
- Cześć, panie Cha. -Zapytam:
- „Yeong-sil, co jest przede mną?”. - Tak, Samsan Tech…
- Trzej mężczyźni z kamerami. - …to firma Do-sana.
- Widzieliście? - Jeszcze nie ma jej na giełdzie.
- Też wypróbowałem tę aplikację. - Ale niedługo będzie.
Co? Nie bierz pożyczki, żeby kupić ich akcje!
Mam nadzieję, że ten młody mężczyzna nigdy się nie podda
i że jego start-up odniesie sukces.
Dlatego udzielam tego wywiadu.
- Co? - Też wypróbowałem tę aplikację.
Jestem pewny, że da ona nadzieję
- osobom niedowidzącym. - Park Chan-ho? Jak to?
Mówi o Twojej Ścieżce? Jak to?
Do boju, Samsan Tech!
Skąd Park Chan-ho…
- Tak! - Tak!
Samsan Tech to my! Stworzyliśmy Nową Ścieżkę!
Dziękujemy!
Mamy 10 000 użytkowników.
Brawo, pani Seo.
Tak!
Rynek globalny był świetnym pomysłem. Mamy 5000 pobrań z Indii.
W takim tempie będziemy mieć 30 000 użytkowników.
Jeśli będziemy mieć 30 000,
będą kosztować miliard wonów rocznie.
Chodźcie! Stawiam dziesięć godzin karaoke.
- Dobra, chodźmy. - Idziemy.
- Chodźmy! - Chodźcie.
Dziękujemy!
- Halo? - Pan Nam Do-san?
- Tak, to ja. - Dzwonię z komisariatu w Yangjin.
Słucham?
Z komisariatu?
Tak naprawdę to się nie śmieję
Tak naprawdę to nie idę
Pamiętam o tobie
Płaczę i na ciebie czekam…
Czemu ta piosenka w taki radosny dzień?
Jest sarkastyczna?
Paradoks?
Byliśmy tacy szczęśliwi
Odkąd cię nie ma, moje serce…
No to…
Może zaśpiewamy w duecie?
Może „Nagging” albo „Don’t stay out late”?
Zaśpiewajmy w duecie.
Znów dopadła mnie ciemność
Wybrany numer jest obecnie niedostępny.
Czemu Do-san nie odbiera?
Jest pan oskarżony o zniszczenie mienia i grożenie
panu Won Du-jeongowi, prezesowi Morning Group.
- Rozumiem. - Szkody są małe.
Niech pan to wyjaśni i będzie po sprawie.
Zrobi pan to?
A jeśli nie dojdziemy do porozumienia?
Sprawa trafi do prokuratury.
W najgorszym wypadku czeka pana proces.
To będzie utrapienie.
Winda zjeżdża na parter.
Drzwi zamykają się.
LISTA LOKALNYCH ZESPOŁÓW CSR
Co ja zrobię?
Nie chcę prosić Morning Group o pomoc.
Mamy zrezygnować z Twojej Ścieżki?
Co się stało? Cały dzień próbuję cię złapać.
Gdzie byłeś?
Musiałem coś załatwić.
Co to?
Pisemna recenzja Twojej Ścieżki.
Chciała ci ją dać.
Naprawdę? Mnie?
Jest bardzo szczegółowa.
Ma podobne pismo do mojej babci.
Czyli nie straciła wzroku, tylko słabo widzi?
Powoli traci wzrok.
Czuję się taka dumna.
Kim jest ta kobieta? Chcę ją poznać.
Dal-mi.
Może cię to zszokować.
Tak mi żal babci…
Moja babcia…
Dziękuję, Do-san.
Za co?
Za wszystko.
Że stworzyłeś Twoją Ścieżkę
i…
że powiedziałeś mi prawdę,
zanim będzie za późno.
Czemu nie mogę przestać płakać?
Dal-mi.
Twoja babcia powiedziała,
że chce widzieć twój uśmiech…
jeszcze przez długi czas.
Więc się uśmiechnij.
Widać, że płakałam?
Tak, trochę.
W sumie to bardzo.
- Naprawdę? - Tak.
Niedobrze.
Nie chcę, żeby widziała.
Co mam zrobić? Wyglądam strasznie.
- Teraz dobrze? - Tak.
Jeszcze tutaj.
- Tutaj? - Tak.
Wróciłaś. Jadłaś kolację?
Tak. Daj, obetnę ci paznokcie.
Daj spokój. Sama to zrobię.
Daj, ja to zrobię.
Co to? Strasznie to wygląda.
Babciu.
Będę ciężko pracować nad Twoją Ścieżką.
Słucham?
Będę ciężko pracować,
żeby…
żeby wygodnie ci się żyło.
Obiecuję.
Dal-mi.
Tylko dzisiaj…
Pozwól mi dzisiaj popłakać.
Od jutra codziennie będę się uśmiechać.
Więc…
Cieknie ci z nosa.
Ojejku. Kochana.
PODAJ DALEJ! WSPIERAMY MARZENIA MŁODYCH
Ciekawe,
czy prezes Won już jest.
Pewnie jest w poczekalni.
„Prezes Won”? Czemu tak miło się dziś o nim wyrażasz?
Muszę odnaleźć
resztkę szacunku, którym go darzę.
- Mogę się z nim spotkać? - Wątpię.
Po takiej aferze… Pewnie wniesie o zakaz zbliżania się.
To możesz pójść ze mną?
Ciebie na pewno wpuści.
Ja? Czemu mam to zrobić?
Bo…
idę do twojego ojca,
żeby błagać go o wybaczenie.
„Błagać”?
O co chodzi?
Nie masz godności?
Stoję nad przepaścią.
Mam w nosie swoją godność.
Zabierz mnie do niego.
Patrz, jak robię z siebie idiotkę.
Chodź.
Dawno mnie nie było. Chcę porozmawiać z tatą.
Proszę wejść.
Dam radę.
Do-san.
Dal-mi.
Super. Chcesz błagać razem z nim?
Co robisz?
Ona chyba nie wie.
Oskarżyłem go o zniszczenie mienia i pogróżki.
Jeśli się nie dogadamy, to go skażą. Co może zrobić?
Musi błagać.
Pani Seo, co cię tu sprowadza?
Chcę poprosić Morning Group
o przekazanie budżetu CSR na naszą aplikację.
Rety.
Jesteś bardziej bezwstydna, niż myślałem.
Chwila.
No dobrze. Budżetu CSR?
Pomyślę o tym.
Tato.
Jeśli oboje padniecie na kolana.
Tato.
Chcę pokazać tym młodym przedsiębiorcom,
że w tym świecie nie ma miejsca na brawurę, jak sama wiesz.
To pokaże im, jaka jest cena
nietrzymania buzi na kłódkę, gdy ma się puste kieszenie.
Nigdy nie wiadomo, co się stanie.
Właśnie. Nie można przewidzieć, co się stanie.
Dlatego trzeba być przygotowanym.
Nie znam się na technologiach.
- Przepraszam… - Wychodzi pan?
Dobrze ich traktuj. Mam ich na oku od hackatonu.
Po ofercie widać, że macie talent.
Spotykasz się z panem Wonem?
Nagraj waszą rozmowę.
Wstąpcie potem do mnie.
Miłego spotkania.
NAGRYWANIE
Usiądźmy.
Jesteś młodszą siostrą In-jae?
- Tak. - Jestem starszy od In-jae,
więc uznam cię za młodszą siostrę i będę mówić swobodnie.
Wiem, że macie ogromne ambicje.
Ale je wyrzućcie.
Już zatrudniliśmy inżynierów.
Potrzebujemy dorywczych pracowników do prostej pracy.
Dlatego tu jesteście.
Nagrałaś to?
Tak, jest tego więcej. Słuchajcie.
Wygląda żmudnie, ale to wartościowe doświadczenie.
Czemu młodzi są tacy wyjątkowi? Przez pasję!
Chcemy kupić waszą pasję.
Obiecaliście 50 milionów wonów za samo oprogramowanie.
Widziałem waszą stronę internetową. Jest pusta.
Możecie dodać logo „partner strategiczny Morning Group”.
To warte więcej niż 50 milionów wonów.
Na zewnątrz jest dużo młodych osób.
Są nawet dziennikarze, bo to fascynujący temat.
Gdy to usłyszą, napiszą wiele ciekawych artykułów.
„Prezes Won Du-jeong wyzyskuje młodych,
których miał wspierać”.
Świetny nagłówek, prawda?
I co? Dasz to dziennikarzom?
Oni mogą zniszczyć wizerunek firmy.
Odbudowanie go będzie dużo kosztować.
Czy to nie będzie świetne wykorzystanie
budżetu CSR Morning Group?
Szantażujesz mnie?
Powiedzmy, że negocjuję. To lepiej brzmi.
Oszalałaś?
Żeby uchronić firmę przed upadkiem,
przeznaczcie wasz budżet CSR na Twoją Ścieżkę.
Podstępna suka…
Nawet nie próbuj.
A oprócz tego,
niech dogada się pan z Do-sanem.
PODAJ DALEJ
Dolina Krzemowa słynie z kultury „Podaj Dalej”.
To znaczy, że odnoszący sukcesy przedsiębiorcy
pomagają bezwarunkowo młodym przedsiębiorcom.
Jako odnoszący sukcesy przedsiębiorca,
chcę dziś wprawić w ruch ducha „Podaj Dalej”.
Tegoroczny budżet CSR Morning Group
przeznaczymy na Twoją Ścieżkę Samsan Tech, członków 12. programu rezydenckiego.
Będziemy wspierać Twoją Ścieżkę,
pomoc dla osób niedowidzących,
tak bardzo, jak możemy.
Świetnie!
PODAJ DALEJ!
Super!
Proszę…
- Co to? - Orzechowe kalguksu z Gapyeongu.
Nie sprzedają go na wynos, ale nalegałam.
- Mam nadzieję, że ci posmakuje. - Czemu…
Jeździłeś po nie do Gapyeongu.
To podziękowanie za pomoc przy Twojej Ścieżce
i spóźniony prezent urodzinowy.
Proszę. Tu jest instrukcja.
Dobrze.
- Do zobaczenia. - Poczekaj.
Proszę.
Podrasowałem was biznesplan.
Przygotujcie się na dzień demonstracyjny.
Dziękuję.
To ja uciekam. Smacznego.
Dziękuję. Na pewno będzie pyszne.
Dzięki.
Sam mam je sobie ugotować?
Rety, ale szczegółowe komentarze.
Ma ładny charakter pisma.
Wygląda całkiem znajomo.
Zupełnie jak Do-sana.
Tak, są wtedy, kiedy Do-sana.
Moje urodziny.
Taki sam charakter pisma
i urodziny w ten sam dzień?
Jak to możliwe?
GOTUJ MAKARON WE WRZĄTKU PRZEZ DWIE MINUTY
Nie widzę orzeszków piniowych,
ale czuję ich smak.
To…
Rety.
PODZIĘKOWANIA DLA BAE HAE-SUN
Dobrze, że na ciebie wpadłem.
Daj to pani Seo.
- Skąd ją masz? - Znalazłem, gdy sprzątałem auto.
Dal-mi jechała z tobą autem?
Tak.
- Dlaczego? - Bo…
Nie mogę ci powiedzieć.
Do zobaczenia.
Zabierz ręce. Uważaj. Pa.
Dobrze, że na ciebie wpadłem. Daj to pani Seo.
- Skąd ją masz? - Znalazłem, gdy sprzątałem auto.
To na pewno Dal-mi, a nie innej dziewczyny?
Co?
Nie może należeć do innej.
- Nigdy nie miałeś dziewczyny? - Czemu pytasz?
Mieszkasz niedaleko. Przesiądź się na rower.
Zrób to dla środowiska i swojego zdrowia.
Cześć.
Co?
Hej…
Cholera.
Jest taki wkurzający.
Lubię go tak bardzo…
Trochę mnie to przeraża.
Mam jedną rzecz, która jest dla mnie wszystkim.
- Odbierzesz mi ją? - Zamieńmy się.
- Co z tobą nie tak?. - Ciągle was zawodzę.
Mnie też jest ciężko.
Nie uciekaj.
Jesteś większy od księżyca.
Ciągle o niej myślę. Chcę z nią być. To niesprawiedliwe.
Dlaczego kłamałeś?
Żebyś nie płakała.
Nie chciałem, żebyś płakała… jak teraz.
Napisy: Kamila Krupiński