NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 9
Ładny charakter pisma. Zupełnie jak Do-sana.
Tak, są wtedy, kiedy Do-sana.
Moje urodziny.
Taki sam charakter pisma
i urodziny w ten sam dzień?
Jak to możliwe?
Kolejny raz…
wiatr zmieniał się w burzę.
Jak 15 lat temu.
Nam Do-san!
Idę!
- Jest mój syn! - Rety.
- Bystrzaku. - Siadaj i jedz.
Ta olimpiada matematyczna…
- Była dla gimnazjalistów? - Nie, dla licealistów.
Widzicie? Miałem rację.
Jestem pod wrażeniem.
- W kogo się wrodziłeś? - Ma korepetytora?
Przecież nas na niego nie stać.
Ma to po mnie. Pamiętasz?
Tak szybko liczyłem na liczydle.
Może 165? Żaden problem.
Ma to we krwi.
Jaki ojciec, taki syn! Zazdroszczę ci, Seong-hwan!
Weź w rękę i obgryzaj.
Właśnie tak.
- Będzie jeszcze mądrzejszy. - Rety.
Rozwiązałem wtedy wszystkie zadania poza jednym.
Zwykle nie miałem z takimi problemów,
ale nie tego dnia.
W pewnej chwili
nagle zawiał wiatr.
15. OLIMPIADA MATEMATYCZNA TEST
WYKAŻ, ŻE P(N) = Q(N)
I ta jedna linijka
z rozwiązania przykuła moją uwagę.
Myślałem, że ten wiatr
był błogosławieństwem.
Ale ta jedna linijka.
Zauważyłem ją
- i zapomniałem, że samodzielnie… - Uśmiech!
…rozwiązałem dziewięć zadań.
ZŁOTY MEDALISTA NAM DO-SAN
Dlaczego płaczesz?
Przegrałeś z dzieckiem. Nie wstyd ci?
Rety, rozumiem, czemu się złości.
Chłopak płacze.
Medal był taki ciężki.
Tak przy wszystkich na niego krzyczy?
Więc ostatecznie…
Masz. Ja go nie potrzebuję.
Co?
Czemu oddajesz mu
swój medal?
Nasz syn nie jest chciwy. Ma takie dobre serce.
Dzieli się z innymi.
Nie dlatego go oddałem.
Nie zasługiwałem na medal.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Wiatr, który zawiał na sali,
nie był błogosławieństwem.
15. OLIMPIADA MATEMATYCZNA ZWYCIĘZCA NAM DO-SAN
O co chodzi? Powiedz.
Dlaczego cię wyrzucili?
Poszedłeś na studia sześć lat przed rówieśnikami.
Powiedz. Czemu to zrobiłeś?
Do-san.
Później
ten wiatr przemienił się w burzę
i czułem się bezwartościowy.
Tylko przez godzinę.
Niech pan udaje, że jest tym od listów.
Ładne.
Ale ten wiatr przyniósł szczęście.
Cieszyłem się nim.
Daj to pani Seo.
- Skąd ją masz? - Znalazłem, gdy sprzątałem auto.
A potem znowu…
Dwie kawy americano z lodem.
Które dokładnie?
KAWA CZARNA, AROMATYZOWANA, BEZKOFEINOWA
Ja chcę taką.
- Aromatyzowaną? - Tak.
- Poproszę tę. - Aromatyzowaną.
Dobrze.
Proszę.
Wszędzie jej szukałam.
Gdzie ją znalazłeś?
- W biurze. - No tak.
Hej, Do-san.
Tak?
Chcę cię o coś zapytać.
O co chodzi?
Tak jak 15 lat temu,
rozpadałem się powoli, ale zdecydowanie.
Ta kawa pasuje do tego ciasta, prawda?
Tak, bardzo.
RYZYKO
KORZYSTNE LUB NIEPOŻĄDANE, ZALEŻY OD CZYNNIKÓW RYZYKA DANEJ INWESTYCJI
ODCINEK 9
Co z jej twarzą?
Co sekundę robi inną minę.
Odpowiada na recenzje Twojej Ścieżki.
DZIĘKUJĘ
To była pozytywna.
To negatywna. Wchodzi w tryb wojownika klawiatury.
Patrzcie, zaraz ją rozwali. Rety.
Nasza prezeska przejmuje się opiniami.
Przepraszam. Mogę o coś zapytać?
Czy to biuro firmy Injae?
Nie, ich biuro jest dalej.
Zaprowadzę pana.
Dziękuję.
Trzymał opakowanie jajek.
Co?
FIRMA INJAE
Co sprowadza taką niedojdę do naszego niesamowitego biura?
Macie gościa.
To tutaj.
Szukam pani prezes Won In-jae.
Nie widzi jej pan?
Wszyscy tak ciężko pracują
poza tą panią tutaj, która nic nie robi.
Jestem Won In-jae. W czym mogę…
To ty! Przez ciebie nas wszystkich zwolnią!
- Proszę się uspokoić. - Zostaw mnie!
Trzeba dać ci nauczkę!
- Spokojnie! - Zostaw!
- Spokojnie. - Za kogo ty się masz?
- Powstrzymajcie go! - Proszę się uspokoić!
Jak śmiesz? Jak możesz decydować o naszym zwolnieniu?
Hej!
Dal-mi, nic ci nie jest?
Nic.
W porządku? Zrobił ci coś?
Nic mi nie jest.
- Pani Won, w porządku? - Jesteś cała?
Jak śmie decydować o naszym zwolnieniu?
Za kogo ty się masz?
- Nie poddam się! Wrócę! - Rety…
- Szaleństwo. - Wiem.
Zostawcie mnie!
O co chodziło?
Pracuje w Haun Inżynieria i Budownictwo.
Zostanie zwolniony, bo firma Injae stworzyła
bezobsługowy system ochrony.
Po co komu pieniądze, skoro nie okazuje współczucia?
A kogo obchodzi współczucie? Na nim nie zarobisz.
Co on taki poważny?
Jest bardzo arogancki. To jakaś szycha?
Można tak powiedzieć.
Posiada członkostwo w luksusowym kurorcie.
I co z tego? Zapomniał już, od czego zaczynał.
Jest w moim typie.
Lubię bogatych arogantów.
Ciekawe, który to kurort.
Członkostwo w kurorcie? A kto go nie ma?
Ja mam domek wakacyjny.
- Faktycznie! - Z prywatną plażą.
Serio? Zaskoczyłeś mnie.
Mówiłem, że moja rodzina na farmę maesaengi.
Zbudowaliśmy domek, żeby odstraszać kaczki,
a widok z niego na plażę jest…
Kota Kinabalu?
Santorini? Nie żartuj.
Nawet mu nie dorównują.
Widać z niego najpiękniejszy
zachód słońca na całym świecie.
Tak, teraz jest idealna pora, żeby tam pojechać.
Fajnie byłoby się wybrać na przejażdżkę…
Hej, dokąd idziesz?
Nie zmyślam!
Powiedzcie jej.
- Czekaj. - Można tam nawet zbierać małże.
Widok naprawdę jest niesamowity.
Temperatura, wilgotność, wszystko jest idealne.
Przepraszam. Kim pan jest?
Choi Yang-won.
CHOI YANG-WON
- Jest pan dziennikarzem. - Zgadza się.
Hej, Dal-mi.
Poczekaj. Najpierw ja coś powiem.
Żebyś sobie czegoś nie pomyślała.
Nie wyciągaj pochopnych wniosków z tego, co zrobiłam.
- Co zrobiłaś? - Zadziałałam instynktownie.
Zrobiłabym to samo, gdyby chodziło o kogoś innego.
Mam bardzo silny instynkt opiekuńczy.
Jestem bezinteresowna.
Znajomi mówią, żebym kandydowała na prezydenta, ale mam gdzieś politykę…
Więc zapomnij o tym.
Dobrze.
I tyle? Chciałaś coś powiedzieć.
Nieprawda.
Miałaś coś mi powiedzieć.
Masz ogon.
Ogon?
Cholera.
- Co to? - Przestraszyłeś mnie.
Niedługo dzień demonstracyjny.
- Zebrałem dane. - Nadszedł ten czas.
Podobno 2STO ma na oku zespół z 12. programu rezydenckiego.
Chcecie ich w Dolinie Krzemowej.
Czy to prawda?
No pewnie. Możesz rozsiewać te plotki.
Wiem, że chodzi o konkretny zespół.
O który?
O zespół z wizją, rzecz jasna.
Z wizją?
Który to?
Przynoszący zyski?
Mający więcej użytkowników?
Oczywiście ten, który zarobi dla nas kupę forsy.
Czekam na dzień demonstracyjny.
- Przyszłyście razem? - To nic nie znaczy.
- Wpadłyśmy na siebie. - Niestety.
- Właśnie. - Tak.
Ma pani spotkanie z panem Hanem, prawda?
- Tak. - Proszę tu zaczekać.
- Zaraz przyjdzie. - Dobrze.
- Pani Won, proszę ze mną. - Dobrze.
Podobno ktoś cię zaatakował.
Nic mi nie jest.
Ktoś z Haun Inżynieria i Budownictwo, tak?
Pracujecie nad projektem dla nich?
Tak, Bank Jeonghan nas ze sobą skontaktował.
Chcieli stworzyć bezobsługowy system ochrony z wykorzystaniem AI.
Słyszałam.
Podobno teraz protestują ochroniarze.
Tak.
Spodziewaliśmy się tego, ale nie sądziliśmy,
że zrobią tutaj scenę
i zaatakują nas, dostawcę usługi.
Myślisz, że to była tylko „scena”?
Słucham?
Nigdy wcześniej nie martwiłam się o ciebie ani o twoje projekty.
Ale martwi mnie twój dobór słów.
Jeśli to nie była scena, to co to było?
Nazwałabym to…
ryzykiem.
- Bo coś mi groziło? - Nie.
Ryzyko oznacza możliwość poniesienia straty.
Różni się od zagrożenia.
Powinnaś już znać tę różnicę.
Widziałem, że odpowiadasz na recenzje.
Z nieprzychylnymi się kłócisz.
Niektóre z nich są zbyt agresywne.
Jak ta, że Twoja Ścieżka jest do kitu, bo zżera baterię.
Można inaczej to powiedzieć.
„Trzeba nad nią popracować”, „rozczarowanie”.
Czemu od razu „do kitu”?
Zniechęca to deweloperów.
Amatorzy emocjonalnie reagują na głosy klientów.
Profesjonaliści odpowiadają na podstawie danych.
Nazwałeś mnie amatorką?
Tak.
Skupiłbym się na nowych użytkownikach jak na nowych klientach.
A to nie to samo?
Zwykle tak, ale nie w Twojej Ścieżce.
Ona nie zarabia na użytkownikach.
Klientami są bogate osoby, którym podoba się jej założenie.
Obecnie macie jednego klienta, Morning Group.
Musicie oddzielić model dochodowy od modelu biznesowego.
Żeby przyciągnąć nowych klientów, skupcie się na marketingu i PR-rze.
Pomyślcie, jaki kierunek obierzecie.
Potem pracujcie nad zdobyciem klientów.
Co do PR-u…
Co? Mam coś na twarzy?
Nie.
Wykorzystajcie media.
Reklamujcie swoją aplikację
podczas wywiadów i wydarzeń, żeby przyciągnąć klientów.
Bardzo się zmieniłem.
Nie pamiętam, co było 15 lat temu.
Nawet nie chcę tego pamiętać.
Szkoda,
że mnie wtedy znałaś.
- Dlaczego? - Bo byłem nieudacznikiem.
Miałaś o mnie wysokie mniemanie, ale taki nie byłem.
- Jesteś geniuszem. - Tak.
Zaraz wracam.
Próbowałem zmniejszyć zużycie baterii.
Jeśli jakieś komentarze cię wkurzają, to mi mów.
Zajmę się tym.
Dobrze.
Dzień dobry.
Widziałaś wiadomości?
Wiadomości? Jakie?
Gdy wyszło na jaw, że Haun współpracuje
z firmą Injae, która stworzyła
oparty na AI system redukcji pracowników ochrony,
ochroniarze z Haun…
Jeśli to nie była scena, to co to było?
Nazwałabym to…
ryzykiem.
Około 100 ochroniarzy firmy…
Niszczą to, zanim zaczęliśmy.
…w tej chwili strajkuje.
- Haun… - Napisał o tym.
- pomyśli nad rozwiązaniem. - Znasz tego dziennikarza?
Tak. Choi Yang-won z YGN.
Mam jego wizytówkę.
CHOI YANG-WON
Zrobił materiał o Samsan Tech.
Podobno Morning Group przeznaczyło swój budżet CRS
na Twoją Ścieżkę Samsan Tech.
Jest takie powiedzenie.
Mógłby pan patrzeć na mnie, a nie na kamerę?
Przepraszam.
Jest takie powiedzenie.
„Mucha na końskim ogonie może pokonać tysiące kilometrów”.
Młodzi deweloperzy chcą jeździć na moim ogonie.
Powinienem im pomagać.
Dlatego ich wybrałem.
Twoja Ścieżka daje mi dużo radości.
Znów mówią o Samsan Tech w telewizji! Niesamowite!
Chcę podziękować pani Seo Dal-mi,
prezesce Samsan Tech, za tę możliwość.
- Seo Dal-mi? - Morning Group…
- Co? - …chce zająć się…
To prezeska Samsan Tech.
- Czemu jest prezeską? - Interesują nas…
- A Do-san? - …projekty z dziedziny AI i ekologii.
- Do-san… - Stworzyliśmy grupę zadaniową…
- …nie powiedział? - …żeby się na nich skupić.
- O czym? - Jako partner strategiczny…
- Halo? - Gdzie jesteś?
Ja?
Odwiozłem Dal-mi i wracam do domu.
- O co chodzi? - Nie wracaj do domu.
Jest tu wysoki poziom zagrożenia. Śpij gdzie indziej.
Dlaczego?
Nie powiedziałeś rodzicom, że Dal-mi jest prezeską?
Nie wracaj dzisiaj do domu. Jasne?
Muszę kończyć.
Czemu prezes Won nie powiedział nam o tym wywiadzie?
To teraz nieważne.
Czemu nie powiedziałeś tacie o Dal-mi?
Kto podpisał umowę?
Ja, ukradłem tacie pieczątkę.
Odbiło ci. Jak mogłeś to zrobić?
To fałszerstwo. Chcesz trafić do więzienia?
Bał się bardziej ojca niż więzienia.
Powiem mu wszystko, gdy wrócę do domu.
Już po tobie.
Dlatego piję.
Nie zrobię tego na trzeźwo.
Co mu powiesz?
Przećwicz to, co chcesz powiedzieć. Pomożemy ci.
Dobrze.
Przepraszam, że cię okłamałem, tato.
Jestem za słaby na bycie prezesem,
ale za długo cię oszukiwałem.
„Pewnie nakłoniła cię,
żebyś oddał jej stanowisko prezesa”. Jeśli tak powie?
Nie, tato.
Zawsze byłem
nieudacznikiem.
Kłamałem o założeniu firmy.
Źle zrobiłem.
Przepraszam, że jestem niemotą.
Przesadzasz.
Skoro tak, to kim my jesteśmy?
- Wariatami? - Właśnie.
Przecież wygrałeś zawody kodowania.
Ale wiesz, tato…
Zrobiłem źle…
i zobaczyłem fajerwerki.
Fajerwerki? Co to znaczy?
Źle skręciłem
i zobaczyłem fajerwerki.
Były wspaniałe.
Dlaczego to zrobiłeś?
Też się zastanawiam.
Dlaczego to zrobiłem?
Dlaczego kłamałeś?
Na początku…
kłamałem, bo podobał mi się twój uśmiech.
A teraz?
Żebyś nie płakała.
Nie chciałem, żebyś płakała…
jak teraz.
To szaleństwo.
Co mam zrobić?
Hej, Do-san. Wstawaj.
Dlaczego tyle wypiłeś?
Do-san, wstawaj.
Co robimy? Dokąd go zawieziemy?
Zadzwońmy do pani Seo.
Co?
- Co? Tutaj? - Tak.
O tutaj.
Co mu się stało?
Widziałam się z nim wcześniej.
Potem trochę wypił.
„Trochę”? Jest narąbany.
Coś się stało?
Pani Seo.
Może spać dziś u ciebie?
Co?
Jeśli wróci do domu,
to ojciec stłucze go na kwaśne jabłko.
Będziemy planować pogrzeb.
Jeśli my go weźmiemy, jego ojciec przyjdzie do nas.
Pomożesz mu?
Nie wiem, czy…
To będzie trudne.
Tak, będzie. Ale spróbuję.
Hej, przestań.
Odwieziemy was do domu.
Złap taksówkę. Pomożemy ci.
Do-san, jedziemy do domu!
- Nie… - Raz, dwa!
- Pomożesz? Raz, dwa! - Rety.
- Udało się. - Rety.
Już dobrze.
Spokojnie. Zajmę się tym.
- W porządku? - Tak!
Poradzę sobie sam.
Co się dzieje?
Pan Han.
Co za bezsensowny przypadek.
Przyjechała taksówka?
Hej!
Zabiję cię.
Nawet się nie waż.
- Mam gęsią skórkę. - Co się dzieje?
Potrzebuję pomocy!
Co on mówi?
Co?
Fajerwerki… Przepraszam, że źle skręciłem.
Przepraszam.
Co z nim?
Może zabiorę go do siebie? Będzie się tam czuł bardziej komfortowo…
Nie, zabiorę go do siebie.
Wysadź nas tutaj.
Przepraszam…
- Rety. - Do-san, w porządku?
Co się dzieje?
- Hej. - Do-san.
- Do-san? - Hej, Do-san.
- Zwymiotuję. - Do-san.
- Do-san. Pani Seo? Możecie… - Tak, chwila.
- Nie! - Chodź tutaj.
- Do-san, prowadzę. - Chodź tutaj.
Oprzyj się o mnie.
- W porządku? - Zwymiotował?
Jeszcze nie.
„Jeszcze nie”?
Czemu tyle wypił?
Też się zastanawiam.
Głupek nie wie, ile może wypić.
- Pewnie jest ciężki. - Nie, jest lekki jak piórko.
To słabeusz. Garbi się i ma osteoporozę.
Gdzie go położyć?
- Chodź tam. - Tędy?
Rety, mój brat jest lekki jak piórko.
Ojejku.
Rety, moja ręka, nogi, ramiona i plecy.
Mówiłeś, że jest lekki jak piórko.
Boże.
Jak przesiąknięte wodą pióro!
Albo nie. Jak przesiąknięty wodą słoń.
Słoń… Nie, one są urocze.
Co innego? Coś ciężkiego i wkurzającego…
Coś strasznie wkurzającego.
Boże, spada mi poziom cukru.
Ojejku. Do-san ma problemy z żołądkiem.
Słucham?
Rety, kiedy to zrobił?
Zwymiotował po cichu.
Jest taki uprzejmy. Ojejku.
- „Uprzejmy”? - Tak.
Powiedziała pani „uprzejmy”?
Czy to wygląda dla pani uprzejmie?
Cicho! Dal-mi cię usłyszy.
Idź się umyj.
Tylko ta koszulka jest w moim rozmiarze?
Mam też taką. Wolisz tę?
Nie, jest dobrze.
Wypiorę ją i oddam.
Nie trzeba. Weź ją sobie.
Dobrze.
No to ja uciekam.
Mówiłeś, że spadł ci poziom cukru. Zjedz z nami.
Zjedz z nami kolację, jeśli nie jadłeś.
To zostanę na kolacji.
To dla ciebie.
- Jedzmy. - Wygląda pysznie.
- Zjadaj. - Dziękuję.
Ojejku.
Co ja tutaj robię?
Chwilę temu byłem z kolegami.
Zostawili cię.
Przywiozłem cię tutaj z panią Seo.
Siadaj z nami. Pewnie jesteś głodny.
Zrób mu miejsce.
Proszę.
Wiesz co…
To moja zupa.
Jadłem suszone ryby i ślimaki. Czemu jestem taki głodny?
Bo je zwymiotowałeś.
O, tutaj.
Nie, na mnie.
Też się przebierz.
Dziękuję.
Jak twój brzuch?
- Boli cię głowa? - Nic mi nie jest.
Przepraszam.
Pewnie było ci ciężko.
Nic się nie stało.
Chcesz dziś tutaj spać?
- Mogę? - Głupcze.
Oczywiście. Wytrzeźwienie trochę ci zajmie.
Śpij tutaj.
Czy ja…
też mogę tutaj spać?
- Słucham? - Co?
Co?
Dlaczego?
Będę się martwił o Do-sana,
bo jest mi bardzo bliski.
Albo możesz spać u mnie.
Dziękuję za jedzenie.
Rety.
Serio?
Masz w mieszkaniu ogromne łóżko z widokiem na rzekę Han.
Po co śpisz tutaj?
I kto to mówi? Po co śpisz tutaj, skoro masz słodki dom?
Bogate dupki są zachłanne.
Co? Nazwałeś mnie dupkiem?
Czemu to powiedziałeś?
Przepraszam.
Powiem to inaczej. „Bogaci faceci”.
Bogaci faceci są zachłanni.
Czemu mówisz, że jestem zachłanny?
Ty masz więcej do zaoferowania niż ja.
A co mam, czego nie masz ty?
Dużo! Wiele rzeczy.
Jesteś 4 cm wyższy ode mnie.
Garbię się.
Jesteś ode mnie młodszy.
Jesteś po 20-tce, a ja po 30-tce.
Masz mieszkanie z widokiem na rzekę i strasznie drogi zegarek.
Ty masz…
Rety, co ja wyprawiam?
No dobra! Masz szczęście, że nic nie masz.
Właśnie, nie mam nic. Tylko tyle mam.
Mam jedną rzecz, która jest dla mnie wszystkim.
Odbierzesz mi ją?
Zamieńmy się.
Weź moje mieszkanie z widokiem i drogi zegarek,
a daj mi tę jedną rzecz.
Nie, dziękuję.
- Rety. - Poważnie?
Gorąco tutaj.
Gorąco.
Przynieś mi wodę.
TWOJA ŚCIEŻKA: 4,4 GWIAZDKI
LEE SO-YEONG
Byłam w Gangju z córką,
która traci wzrok.
Twoja Ścieżka powiedziała jej, że wzdłuż drogi
kwitną piękne słoneczniki.
Szkoda, że nie widziała ich, gdy miała zdrowy wzrok.
Byłoby jej łatwiej zrozumieć,
co znaczy słowo „piękne”.
Byłam zbyt zapracowana,
żeby pokazać jej takie piękno, gdy mogła je zobaczyć,
i bardzo tego żałuję.
Zamiast napisać recenzję, niepotrzebnie dałam upust emocjom.
Napisałaś, że to było niepotrzebne.
Ale dla mnie to było bardzo cenne.
Chcesz, żeby widziała i pamiętała piękno.
Potrafię to zrozumieć.
Również chciałabym obdarować ukochaną osobę
najpiękniejszą scenerią,
żebym w przyszłości nie żałowała, że tego nie zrobiłam.
- Gdzie Do-san? - Co?
Nie ma go. Zabrał torbę i ubrania.
Już poszedł? Nie pożegnał się?
Niemożliwe.
DO-SAN
Rety.
Halo?
Jest niedziela. Co planujesz?
Nic takiego. Gdzie jesteś?
To chodźmy na randkę. Zabierz babcię.
Teraz? Na randkę?
- Mam wziąć babcię? - Mnie?
Co to?
- Kupiłeś auto? - Planuję.
Wypożyczyłem je. Wsiadajcie.
- Jest elektryczne. - Rety.
- Dokąd jedziecie? - Daleko.
- Co? Powtórzysz? - Mówię, że daleko.
Ale dokąd?
A co, pojedziesz za nami? Jedziemy na randkę.
„Randkę”?
Rety.
Jesteś pewny, że chcecie mnie na tej randce?
Oczywiście, musi pani jechać z nami.
Dokąd jedziemy?
Do miejsca piękniejszego niż Santorini.
- Jest takie miejsce w Korei? - Jest.
- Morze! - Rety! Plaża!
Santorini!
- Ale super! - Lepiej niż na Santorini.
- Babciu! - Rety!
Babciu!
Ale tu pięknie.
Bardzo ładnie.
Ojejku.
Rety, ale się cieszy.
Babciu!
- Babciu! - Nie biegaj.
To jeszcze nie wszystko.
Są tu piękne zachody słońca.
Widok zapiera dech w piersiach.
Ta wyspa i cała reszta. Ten widok.
- Do-san. - Tak?
Pożyczysz od kogoś motykę i kalosze?
Słucham?
- Po co ci one? - Zobaczysz.
- Zrób to. - Dobrze.
- Iść z tobą? - Poradzę sobie.
- Pospiesz się. - Dobrze.
Ale tu przyjemnie.
Rety, ale wielka. Zobaczmy.
Tak nie można.
- Pani Choi! - Tak?
Proszę spojrzeć, jak pięknie wygląda stąd morze!
To niech wygląda!
Piękny widok nas nie nakarmi!
Ale głuptas.
Ojejku! Wystarczy nam na tydzień.
Nie po to ją tutaj przywiozłem.
Przeczytałeś mój komentarz.
Co?
No…
Dziękuję.
Morze jest piękne, prawda?
Tak, to prawda.
Kolejna! Ta jest duża.
Yeong-sil.
Co teraz widzisz?
Mężczyzna i kobieta wyglądający na parę stoją na pięknej plaży.
Do-san chciał, żebyś to zobaczyła.
Wiem.
Jestem wdzięczna.
Pytałaś mnie kiedyś, kogo wolę.
Do-sana sprzed 15 lat czy tego teraz.
Pamiętam.
Czy to mogą być dwie różne osoby?
O czym ty mówisz?
Mam takie dziwne przeczucie.
Jestem dziwna, prawda?
Tak, jesteś.
Gadasz bzdury.
I lubisz Do-sana.
Lubię.
Lubię go tak bardzo…
Babciu.
Trochę mnie to przeraża.
Mam do niego tyle pytań, ale boję się je zadać.
Gotowe! Chodźcie!
- Dobrze! - Zjedzmy!
- Chodź, babciu. - Idę.
- Najlepszy boczek z grilla na świecie. - Serio?
Czy któryś ze sklepów w okolicy szuka pracownika na niepełny etat?
Przeszłam się, ale nie widziałam ogłoszeń.
Nikt ich teraz nie umieszcza. Wszyscy szukają pracy przez apkę.
Apkę?
Nie wie pani, czym jest apka? Aplikacja mobilna.
No tak.
Hej.
Chyba źle skręciłeś.
Zaraz wracam.
Koniec drogi.
ZAKAZ WSTĘPU KONIEC DROGI
Musimy zawrócić.
Na co patrzysz?
Nigdy nie widziałam tylu gwiazd.
Ja też nie.
Fajnie, że się zgubiliśmy.
- Dal-mi. - Tak?
Powłóczymy się trochę?
Nie chcesz wracać do domu.
Nie o to chodzi.
Pokłóciłeś się z rodzicami?
Nie.
Jak mógłbym się z nimi kłócić?
Chodzi o… No wiesz.
O co?
Nie jestem
dobrym synem.
Czuję się źle z tym, że ciągle ich zawodzę.
Chyba rozumiem.
Chcesz być jasny jak księżyc,
ale czujesz się jak mała gwiazda wielkości pyłku. Prawda?
Tak.
- Dal-mi. - Tak?
Tak naprawdę to było złe porównanie.
Gwiazdy są stałe, a księżyc jest satelitą.
Gwiazdy wyglądają jak pył,
ale większość z nich jest większa od księżyca.
Pod względem masy i energii.
Dlatego ludzie nabijają się z inżynierów.
Właśnie dlatego.
Mnie się podoba to porównanie.
Jesteś gwiazdą, która wygląda jak pyłek.
Stałą gwiazdą.
Jesteś większy od księżyca.
Nie uciekaj.
Jestem pewna, że twoi rodzice też to dostrzegą.
Dal-mi.
Tak?
Przepraszam.
Za co?
Za…
Za pomylenie drogi.
Naprawdę jest tu wiele gwiazd.
Ta jest wielka.
Te małże wystarczą nam na dziesięć dni.
Albo nie. Na miesiąc.
Przy twoim apetycie wystarczą nam na tydzień.
Rety.
- Babciu, co to? - Co?
Zrobiłam ogłoszenie, bo szukam pracownika.
Nikt nie czyta takich ogłoszeń.
Umieszczę je w apce.
Nie rób tego.
Wiele osób nie potrafi z nich korzystać.
Zatrudnię jedną z takich osób.
AGENCJA PRACY TYMCZASOWEJ
Do-san bezpiecznie dotarł do domu?
Pewnie tak.
- Do zobaczenia. - Pa.
Naprawdę do ciebie nie dzwonił? Mam nadzieję, że nie kłamiesz.
Nie dzwonił. Jakbym mogła cię okłamać?
Dlaczego nie odbiera?
- Ty gnojku! - Tato.
Co z tobą nie tak?
Dałem ci pieniądze na założenie firmy.
Myślisz, że dałem ci swoje ciężko zarobione pieniądze,
żeby firmę przejęła jakaś dziewczyna?
- Przepraszam. - Zostaw go, skarbie.
Co robisz? To żenujące.
Czy ona nakłoniła cię,
żebyś oddał jej stanowisko?
Nie, tato. Ona ma większe kwalifikacje niż ja.
Ja jestem nikim.
Jestem nieudacznikiem, kłamałem o założeniu firmy.
Przepraszam.
Nie jesteś nieudacznikiem.
Jesteś najmłodszą osobą,
która wygrała olimpiadę matematyczną!
Tato…
Oszukiwałem.
Przepraszam.
Co?
Nieudacznik udawał geniusza.
Przepraszam, tato.
Ciągle was zawodzę, nieważne, jak bardzo się staram
i jak dobrze mi idzie.
Mnie też jest ciężko.
Przepraszam.
15. OLIMPIADA MATEMATYCZNA ZŁOTY MEDALISTA
Z tatą w porządku?
Jasne, że nie jest w porządku.
Ale nic mu nie będzie.
Nie martw się.
Czujesz się teraz lepiej?
Tak.
To znaczy…
Tak, teraz mi lepiej.
Przepraszam, że tak się czuję.
Przeproś mnie za coś innego.
Nie za to.
Dowiedziałam się od kogoś innego…
To boli najbardziej.
To, że nie wiedziałam o tym pierwsza,
boli bardziej niż to, co zrobiłeś.
Cheon-ho jest dla ciebie ważniejszy niż rodzice?
Przykro mi.
Powinno ci być.
Wstydzi się czegoś? Czemu się ukrywa?
Robisz to wszystko,
bo czujesz coś do Dal-mi?
Nie.
Ja. Powiedziałem ci o tym.
- Siedzę tak… - Pokaż mi.
- Robisz to i to? - …i dziergam.
Czemu to pan zrobił?
Dlaczego tak bardzo nam pan pomógł, mimo że musiał kłamać?
No bo…
Ja…
Dal-mi!
Ale dokąd?
A co, pojedziesz za nami? Jedziemy na randkę.
Ogłoszenie. Ktoś szuka pracownika!
Poproś, a dostaniesz! Nie, hej!
Co pani wyprawia?
Przepraszam, ale jestem w ciężkiej sytuacji.
Bzdura. Ja jestem w ciężkiej sytuacji.
Proszę nie osądzać książki po okładce.
Mam problemy finansowe.
Pani jest młoda, poradzi sobie.
Jak to się nazywa? Jest taka apka do szukania pracy.
Dzięki Bogu.
CORN DOGI CHEONG-MYEONGA POTRZEBNY POMOCNIK
DARMOWE CORN DOGI KONTAKT: CHOI WON-DEOK
Czemu mama szuka pracownika?
CORN DOGI CHEONG-MYEONGA
Nie mogę pracować u teściowej.
Jestem na to za stara.
Ale to lepsze niż ten kretyn.
Boże, ale i tak…
wstydzę się do niej pójść.
I lubisz Do-sana.
Lubię. Lubię go tak bardzo…
Babciu. Trochę mnie to przeraża.
Mam do niego tyle pytań, ale boję się je zadać.
- Martwi się pani o coś? - Co?
Co cię tu sprowadza?
- Chcę ją zwrócić. - Co?
Miałeś ją zatrzymać.
Wie pani, że nie lubię tego robić.
Jeszcze wcześnie. Czemu pani tak wzdychała?
Trochę się martwię.
Dal-mi nabrała podejrzeń.
Co? Jakich?
Co do ciebie i Do-sana.
Rety, co zrobimy?
Właśnie, list!
Może go poszukam?
- Jaki list? - No wiesz.
Szukała Do-sana przez to spotkanie z In-jae.
Pamiętasz wiśnię,
która rosła przed moją budką w Seonju?
Mówiła, że zostawiła tam list.
Znajdę go i dam go Do-sanowi.
Jeśli go jej pokaże,
to ona mu uwierzy, prawda?
Seonju jest daleko stąd. Za dużo zachodu.
Słaby pomysł.
Szybko wrócę, jeśli pojadę pospiesznym autobusem.
Ale po co pani to robi?
Żeby Do-san i Dal-mi nie cierpieli.
A co ze mną?
To znaczy?
Niech pani tego nie robi.
Nie chcę jej okłamywać.
- O czym ty mówisz? - Kończę z tym.
Powiem Dal-mi, że Do-san oszukuje,
i przeproszę ją za kłamstwa.
Ale mówiłeś, że nie chcesz jej zawieść…
Tak mówiłem.
Ale tego nie chcę bardziej.
- Ji-pyeong. - Przepraszam.
Okłamałem panią.
Tak naprawdę…
czuję coś do Dal-mi.
Chcę cię o coś zapytać.
Dowiedziałam się od kogoś innego… To boli najbardziej.
DAL-MI
Nie możesz tego zrobić.
- Dlaczego? - Nie wiesz?
Dal-mi i Do-san są ze sobą szczęśliwi.
Ale ja nie jestem!
Ciągle o niej myślę.
Chcę z nią być. To niesprawiedliwe.
Co ja wyprawiam?
Czemu mi wtedy nie powiedziałeś?
Nie możesz jej powiedzieć.
- Nie rób im tego. - Dlaczego?
Dlaczego to nie mogę być ja?
- Ji-pyeong. - Ma pani rację.
To złe. W ogóle nie powinno się to było wydarzyć.
Żałuję, że panią poznałem.
Dobrze sobie radziłem.
Niczego mi nie brakowało!
To pani nazywała mnie „dobrym chłopcem”.
Zrobiłem się zbyt wścibski.
Zachowywałem się jak idiota, tak jak wtedy.
Ji-pyeong!
- W porządku? - Tak.
- Chodź. - Dobrze.
Pada? Nie zapowiadali dziś deszczu.
No nie?
Kto by się spodziewał, że tak lunie? Rety.
Pobiegniemy tam razem?
Nie dam ci zmoknąć.
Chodź, biegniemy.
- Nie, spadaj. - No weź!
- Spadaj! - Biegniemy!
Cholera!
Pada?
Tak, leje.
Leje jak z cebra.
Nie zapowiadali dziś deszczu.
- Gdzie Do-san? - No…
Pewnie niedługo będzie. Zmarznięty i przemoknięty jak my.
Pani Jung, pożyczę parasolkę.
Naprawdę chce taka być?
Wysuszcie się, bo się przeziębicie.
- Czy to znaczy… - Zielone światło.
Wezmę to do domu.
Halo?
Yong-san, to ja. Jest tam Dal-mi?
Wyszła i wzięła parasolkę.
- Dokąd poszła? - Na stację metra,
żebyś nie zmókł.
Dzięki. Do zobaczenia.
STACJA SAND BOX
Ji-pyeong!
Przepraszam.
Bardzo…
Bardzo przepraszam.
Przepraszam za tamto.
Pojadę do Seonju.
Znajdę list Dal-mi
i dam go Do-sanowi.
Stacja Sand Box.
Proszę wysiąść po prawej stronie.
CORN DOGI CHEONG-MYEONGA
Panie.
To chyba karma.
Co mam zrobić?
Do-sanie.
Tak czasami myślę.
Tamtej wiosny wszystko i wszyscy mnie opuszczali.
Gdybym nie miała twoich listów,
to co by ta wiosna dla mnie znaczyła?
Płakałabym
nad opadniętymi kwiatami, zamiast cieszyć się
tymi kwitnącymi.
Z tamtej wiosny pamiętam tylko
stratę osoby, którą kochałam najbardziej na świecie…
DO-SAN
Co to tutaj robi?
DO-SAN
…i z którą nie mogłam się pożegnać.
Dziękuję, że tamtej wiosny
byłeś przy mnie.
Dziękuję za listy.
Wtedy wierzyłam, że istniałeś.
Teraz chcę wierzyć, że istniejesz, Do-sanie.
Tęsknię za tobą.
Myślę, że to pora,
żebym cię odnalazła,
Nam Do-sanie.
Pani Seo.
Co tu robisz?
Przez pomyłkę wzięłam telefon babci zamiast swojego.
STACJA SAND BOX
Co? To nie mój telefon.
Zobaczyłam dziwną wiadomość,
którą dostała.
Przyjechałam tu z ciekawości.
Skąd wiesz o tym miejscu?
Znałeś moją babcię,
zanim poznałeś mnie?
Kim ty naprawdę jesteś?
STACJA SAND BOX
Po sygnale zostaw wiadomość.
I kim jest Do-san?
Proszę…
Powiedz coś!
Cześć, Dal-mi, tu Do-san.
Cześć.
Babcia powiedziała mi o telefonie.
Wydzwaniałem do ciebie.
- Do-san. - Tak?
Wiesz, gdzie 15 lat temu zostawialiśmy listy?
Pamiętasz to miejsce?
Co?
Gdzie ono jest?
Dal-mi, to…
Odpowiedz, proszę.
Dal-mi, gdzie…
Gdzie jesteś? Przyjadę.
Czemu nie odpowiedziałeś?
I czemu jest tu pan Han, a nie ty?
Dal-mi.
To…
No bo… Halo? Dal-mi.
Proszę…
Abonent poza zasięgiem. Przekierowanie na pocztę głosową.
Mogą obowiązywać opłaty.
Wiatr…
zmienił się w kolejną burzę,
która szła w moją stronę.
Fajnie było?
Powiedz, że to nieprawda. Że jesteś prawdziwym Do-sanem.
Muszę marzyć o sukcesie? Nie mogę o osobie?
Nie wszystko zaczęło się od mojej prośby.
Wszystko jest fałszywe i ja też się taka czuję.
Dzięki tobie Samsan Tech jest tym, czym jest.
Pokaż mi się taki jak wtedy.
Ty
byłeś moim marzeniem.
Od teraz zapomnij o tym,
co o mnie wiedziałaś.
Napisy: Kamila Krupiński