(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
(ตอน 9)
ลายมือเหมือนกับโดซานเป๊ะเลยแฮะ
ครับ วันเดียวกับโดซานครับ
วันเกิดผม
ทั้งลายมือ
ทั้งวันเกิดก็เหมือนกันเหรอ
ได้ยังไง
เป็นอีกครั้งที่สายลม…
เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระแสลมแรง
เหมือนกับตอนนั้นเมื่อ 15 ปีก่อน
โดซาน นัมโดซาน
ครับ กำลังไปครับ
- ลูกชายผมเองๆ - โอ้โฮ
- เจ้าคนเก่ง - มากินกันเร็ว
นี่ คณิตศาสตร์โอลิมปิกที่แกไปแข่ง
- มันของม.ต้น หรือม.ปลายนะ - ม.ปลายครับ
เห็นไหมล่ะ ก็บอกว่าใช่ของม.ปลายไง
โอ้โฮ สุดยอดเลยนะเนี่ย
- เก่งได้ใครมาล่ะเนี่ย - จ้างครูพิเศษหรือเปล่าคะ
โธ่ เรามีเงินจ้างครูซะที่ไหนกันล่ะ
ก็เก่งได้ฉันน่ะสิ นี่ จำไม่ได้เหรอ
สมัยเด็กๆ ฉันดีดลูกคิดอย่างเจ๋ง
165 หรือเปล่านะ
สืบทอดทางสายเลือดสินะ
ถอดแบบมาจากพ่อเป๊ะๆ อิจฉาจังเลยครับพี่
จับแล้วแทะออกมาเลย
อย่างนั้นแหละๆ
- เขาต้องฉลาดได้กว่านี้แน่ - ตายจริง
ตอนนั้น ผมแก้โจทย์ทุกข้อได้แล้ว เหลืออีกเพียงข้อเดียวเท่านั้น
โจทย์ข้อนั้นที่ผม เคยแก้ได้อย่างง่ายดายในตอนปกติ
น่าแปลกที่มันกำลังทรมานผม
ในตอนนั้น
จู่ๆ สายลม ก็พัดเข้ามาจากที่ไหนสักแห่ง
(การแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก ครั้งที่ 15)
(จงพิสูจน์ว่า P(N) = Q(N))
และเพียงหนึ่งบรรทัด
ก็ทำให้ผมเห็นคำตอบของโจทย์ข้อนั้น
ผมคิดว่าสายลมนั้น
มีชื่อว่าสายลมแห่งความโชคดี
แต่เพราะเพียงหนึ่งบรรทัดนั้น
การเห็นหนึ่งบรรทัดนั้น
- มันลบเลือนความจริงที่ว่า - ยิ้มหน่อย
ผมแก้โจทย์เก้าข้อที่เหลือด้วยตัวเอง
(เหรียญทอง นัมโดซาน)
แกมีสิทธิ์อะไรมาร้องไห้
แพ้ให้เด็กตัวเล็กๆ ไม่อายบ้างหรือไง
โธ่ ฉันเข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงเจ็บใจ
เจ้าเด็กบื้อนั่นร้องไห้
เหรียญทองมันหนักอึ้งเหลือเกิน
ทำไมต้องขึ้นเสียงต่อหน้าคนอื่นด้วย
สุดท้ายผมก็เลย…
เอานี่ไปสิครับ ผมไม่จำเป็นต้องใช้ครับ
หือ
การแบ่งมันควรมีขอบเขตสิ
แกจะแบ่งเหรียญทองให้เขาได้ยังไง
ลูกฉันเขาไม่ค่อยโลภแบบนี้แหละค่ะ
ไม่โลภเอาซะเลย
ไม่ใช่เพราะผมไม่โลภหรอก
แต่เพราะผมไม่คู่ควรกับมัน
- ยินดีด้วยนะคะ - ขอบคุณค่ะ
สายลมที่พัดเข้ามาในห้องสอบวันนั้น
ไม่ใช่สายลมแห่งความโชคดี
(เหรียญทอง นัมโดซาน)
ปัญหามันอยู่ตรงไหน หา
ทำไมถึงจะออกจากมหาวิทยาลัย
แกได้กำไรกว่าคนอื่นตั้งหกปี จะออกทำไม
ไหนบอกมาซิ ทำไมทำแบบนั้น
โดซาน
สายลมนั้น
เปลี่ยนเป็นกระแสลมอันโหดร้าย
ที่ทำลายความมั่นใจของผมในวันต่อมา
ช่วยแกล้งเป็น
นัมโดซานในจดหมาย สักชั่วโมงหน่อยนะครับ
สวยจัง
ความโชคดีที่พัดผ่านมากับสายลมนั้น
ผมคว้าความโชคดีนั่นเอาไว้
ฝากนี่ให้ประธานซอทีนะครับ
- ทำไมนี่ถึงอยู่กับหัวหน้าทีม - ผมเจอตอนทำความสะอาดรถ
และเป็นอีกครั้งที่ผม…
อเมริกาโน่เย็นสองแก้วครับ
เอาเมล็ดกาแฟแบบไหนดี
(แบล็คกราวด์ อโรม่าโน้ต เอสดับเบิ้ลยูพี ดีแคฟ)
ฉันเอาอันนี้
- อันนั้นเหรอ สีส้มน่ะนะ - อือ
- เอาอันนี้ค่ะ - ตรงป้ายสีส้มครับ
ครับ
นี่
โอ๊ะ ฉันหาอยู่ตั้งนาน
นายเจอที่ไหนเหรอ
- ที่ออฟฟิศน่ะ - อ๋อ ที่ออฟฟิศเหรอ
นี่ โดซาน
หือ
ฉันมีเรื่องจะถาม
อะไรเหรอ
เหมือนกับตอนนั้น เมื่อ 15 ปีก่อน
ที่ผมกำลังพังทลายลงอย่างช้าๆ
นายเห็นด้วยไหมว่ากาแฟ กับเค้กหวานๆ นี่มันเข้ากันมากเลยนะ
นั่นสิ เข้ากันมากเลย
(ริสค์)
(ความเสี่ยงที่ขึ้นอยู่กับการลงทุน ผลที่ออกมาอาจดีหรือร้าย)
(ตอน 9)
ทำไมทำหน้าแบบนั้นคะ
สีหน้าเปลี่ยนทุกวินาทีเลยแฮะ
กำลังตอบคอมเมนต์ ในรีวิวนุนกิลอยู่น่ะสิครับ
(ขอบคุณค่ะ)
สงสัยจะอ่านคอมเมนต์อวยอยู่
นั่นโดนคอมเมนต์ด่าแน่ เปลี่ยนโหมดเป็นนักรบคีย์บอร์ดแล้ว
ดูสิ กดคีย์บอร์ดแรงขนาดนั้น ตายๆ
ประธานเราเป็น พวกที่ยึดติดกับคำวิจารณ์สินะ
ขอโทษนะครับ ขอถามอะไรหน่อยครับ
ที่นี่ใช่อินแจคอมปะนีไหมครับ
อ้อ ไม่ใช่ค่ะ อยู่ข้างๆ ค่ะ
ตามฉันมาเลยค่ะ
โอ้ ขอบคุณครับ
ลุงคนนั้นถือไข่ไก่อยู่ด้วยนะ
ว่าไงนะ
(อินแจคอมปะนี)
มีอะไร คนห่วยอย่างเธอ มาทำอะไรในที่สูงส่งแบบนี้ล่ะ
มีแขกมาหาน่ะ
ทางนี้ค่ะ
ใครคือประธานวอนอินแจเหรอครับ
ดูไม่ออกเหรอคะ
ทุกคนเขาทำงานกันขยันขันแข็ง
แต่มีคนนั่งกินแรงอยู่ตรงนี้คนหนึ่ง คนนี้ไงล่ะคะ
ฉันวอนอินแจเองค่ะ…
แกเองสินะ แกนี่เองที่คิดจะไล่พวกเราออก
- ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ - ปล่อยฉัน ฉันบอกให้ปล่อย
อย่างแกต้องได้รับบทเรียน
- เดี๋ยวครับ - ปล่อยฉัน
- ใจเย็นครับ - แกคิดว่าแกเป็นใคร
- มาห้ามเขาที - ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ
แกกล้าดีมาจากไหน ถึงจะไล่พวกเราออกจากงาน
นี่
ดัลมี ไม่เป็นไรใช่ไหม
อือ ฉันไม่เป็นไร
โอเคไหม ไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม
อือ
- ท่านประธาน เป็นไรไหมครับ - เจ็บตรงไหนไหมคะ
พวกแกเป็นใครจะมาไล่เราออก
พวกแกมีสิทธิ์อะไร
- ฉันไม่ยอมแพ้แน่ ฉันจะกลับมาอีก - โอ๊ย
- ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย - นั่นสิ
ปล่อยฉันสิวะ
อะไรกัน เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ
ได้ยินว่าเป็นพนักงาน ของฮาอุนการก่อสร้างครับ
เขาอาจถูกไล่ออก เพราะระบบรักษาความปลอดภัยไร้กำลังคน
ที่อินแจคอมปะนีคิดค้นขึ้นน่ะครับ
ทำเงินได้แล้วยังไงล่ะ ในเมื่อไม่มีมนุษยธรรมเอาซะเลย
มนุษยธรรมล้นเหลือแล้วทำอะไรได้ ในเมื่อมันไม่ทำเงิน
ทำไมจริงจังกันจัง
คำพูดเขาหยาบคายจังนะครับ เขากำลังรุ่งเหรอครับ
ครับ ก็ค่อนข้างจะรุ่งครับ
อายุแค่นั้น มีบัตรสิทธิพิเศษรีสอร์ทด้วย
แล้วไงล่ะ หมอนั่นมันวัวลืมตีน
สเปกฉันเลย
ฉันชอบคนรวยๆ แล้วก็อวดดีน่ะ
เขามีบัตรสิทธิพิเศษรีสอร์ทไหนกันนะ
บัตรสิทธิพิเศษน่ะเหรอ หมูหมาที่ไหนก็มีกันทั้งนั้น
แต่ผมน่ะมีบ้านพักตากอากาศนะครับ
- อ๋อ บ้านหลังนั้น - มีหาดส่วนตัวด้วย
จริงเหรอ หน้าตาไม่ให้เลยนะ
ผมเคยบอกแล้วไงครับว่า ที่บ้านทำบ่อเพาะเลี้ยงสาหร่ายทะเล
ตอนแรกก็สร้างกระท่อมไว้อย่างสวยเลย ว่าจะเอาไว้ไล่พวกฝูงเป็ด
แต่เผอิญว่า วิวทะเลที่มองจากกระท่อมนั่น…
โคตา คินาบาลูน่ะเหรอ
หรือว่าซานโตรินี
พวกนั้นนี่เทียบไม่ติดเลย
มองเห็นแบบว่า วิวพระอาทิตย์ตก
ที่สวยที่สุดในโลกด้วยนะครับ
อ้อ จริงสิๆ ไปช่วงนี้กำลังเหมาะสุด
เราไปขับรถเล่นกันบนถนนสายนั้น…
ไปไหนล่ะครับ
ผมพูดจริงนะครับ
นี่ พวกนายไปบอกให้หน่อยสิ
- เดี๋ยวครับ - จับหอยที่หาดโคลนได้ด้วยนะครับ
วิวนี่อย่างกับภาพวาดเลยนะ
ทั้งอุณหภูมิ ทั้งความชื้น ยอดเยี่ยมไปหมด
ว่าแต่ คุณเป็นใครคะ
ผมชื่อชเวยางวอนครับ
(วายจีเอ็น ชเวยางวอน)
- เป็นนักข่าวสินะคะ - ครับ
นี่ ดัลมี
เดี๋ยวนะ ฉันขอพูดก่อนแล้วกัน
ฉันพูดเผื่อว่าจะเข้าใจผิดกันน่ะนะ
สิ่งที่ฉันทำเมื่อกี้ หวังว่าพี่ จะไม่คิดว่ามันมีความหมายใดๆ นะ
- ความหมายอะไร - เป็นแค่การตอบสนองโดยอัตโนมัติน่ะ
ต่อให้คนที่อยู่ตรงนั้นไม่ใช่พี่ ฉันก็จะเข้าไปขวางเหมือนกัน
สัญชาตญาณการปกป้องของฉัน มันต่างจากคนอื่นน่ะ
จะว่าเห็นแก่คนอื่น จนเข้ากระดูกก็ได้ล่ะมั้ง
เพื่อนๆ ก็ชอบบอกให้ฉันไปลงเลือกตั้ง แต่ฉันไม่อยากเล่นการเมือง…
คิดซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น โอเคไหม
อือ
แค่นี้เหรอ พี่มีเรื่องจะพูดไม่ใช่เหรอ
ไม่มี
ฉันว่ามีนะ เหมือนพี่จะพูดอะไรนะ
เธอมีหางติดอยู่ที่ก้น
หางเหรอ
บ้าเอ๊ย
- ดูอะไรอยู่ครับ - ตกใจหมด
อีกไม่นานก็จะเดโมเดย์แล้วไงครับ
- ก็เลยลองเลือกข้อมูลมาดูน่ะครับ - โอ้ ถึงเวลานั้นอีกแล้ว
ได้ข่าวมาว่าทูสโทมีทีมที่หมายตา จากการแข่งครั้งที่ 12 นี่ครับ
เขาลือกันว่าคุณจะพาพวกเขา เข้าซิลิคอนแวลลีย์
เรื่องจริงเหรอครับ
แน่นอนครับ ช่วยปล่อยข่าวลือต่อให้หน่อยสิ
โธ่ ดูเหมือนจะเลือกไว้แล้วเลยนี่
ทีมไหนเหรอครับ
แน่นอนว่า ต้องเป็นทีมที่มีวิสัยทัศน์สิครับ
วิสัยทัศน์เหรอ
ทีมไหนครับ
ทีมที่ทำเงินได้เยอะ
หรือทีมที่มีผู้ใช้งานเยอะ
แน่นอนว่าต้องเป็น ทีมที่ทำเงินได้เยอะสิครับ
อดใจรอเดโมเดย์ครั้งนี้ไม่ไหวแล้ว
- สองคนนี้มาด้วยกันเหรอคะ - ไม่มีความหมายแฝงอะไรค่ะ
- ไม่ได้ตั้งใจมาด้วยกันนะคะ - ถ้ารู้ฉันคงมาเวลาอื่นค่ะ
- ค่ะ - ใช่ค่ะ
ประธานซอ มีประชุมกับหัวหน้าทีมฮันใช่ไหมคะ
- ค่ะ - รอที่ห้องประชุมก่อนเลยค่ะ
- เดี๋ยวเขาคงมาแล้ว - ค่ะ
- ประธานวอน มากับฉันได้เลยค่ะ - ค่ะ
ฉันได้ยินมาแล้วค่ะ เห็นว่าคุณถูกทำร้ายเหรอคะ
ฉันไม่เป็นไรค่ะ
ได้ข่าวว่าเป็นคนจากฮาอุนการก่อสร้าง
กำลังร่วมงาน กับบริษัทนั้นด้วยเหรอคะ
ค่ะ ทางธนาคารจองฮันแนะนำมาให้ค่ะ
เขาบอกว่าทางฮาอุนก็ต้องการ ระบบรักษาความปลอดภัยไร้กำลังคน
ฉันก็พอได้ยินมาค่ะ
แล้วก็ได้ยินมาว่าพวกรปภ.ประท้วง ที่หน้าบริษัทฮาอุนด้วยเหรอคะ
ค่ะ
เรื่องนั้นฉันก็คิดไว้แล้วค่ะ ว่ามันต้องเกิด
แต่นึกไม่ถึงว่าจะถึงขั้น…
ทำตัวหยาบคายกับ คนเสนอโซลูชั่นอย่างเราด้วย
คุณคิดว่านั่นคือความหยาบคายเหรอคะ
อะไรนะคะ
จากการเฝ้าดูประธานวอนจนถึงตอนนี้ ฉันไม่เคยเป็นห่วงเลยนะคะ
แต่คำว่า "หยาบคาย" เมื่อกี้ของคุณ ทำฉันเป็นห่วงซะแล้วค่ะ
ถ้าไม่ใช่ความหยาบคาย งั้นคืออะไรคะ
ฉันมองว่า…
มันคือริสค์ค่ะ
- หมายความว่ามันอันตรายเหรอคะ - ไม่ใช่ค่ะ
ริสค์ หมายถึงจุดที่น่าหวาดเสียวค่ะ
มันไม่เหมือนกับอันตราย
ฉันว่าคุณน่าจะรู้ ความแตกต่างแค่นั้นดีนะคะ
ผมเห็นคุณไปตอบคอมเมนต์ทุกรีวิว
แล้วก็ไปเถียงกับคอมเมนต์ด่าด้วย
โธ่ ก็พวกเขาใช้คำรุนแรงเกินนี่คะ
มีคนบอกว่า "นุนกิลกินแบตเตอรี่จนหมด บัดซบสุดๆ "
มันมีคำอื่นให้ใช้ตั้งเยอะแยะ
แบบว่า "ปรับปรุงหน่อยนะ" "น่าเสียดายจัง"
ทำไมต้องถึงขั้นบัดซบด้วยเล่า
ถ้านักพัฒนาของเราเห็นเข้า จะเสียกำลังใจแค่ไหนกันคะ
มือสมัครเล่นมักจะโต้ตอบ ความเห็นผู้ใช้ด้วยอารมณ์
ส่วนมืออาชีพจะตอกกลับด้วยข้อมูลครับ
นี่กำลังจะบอกว่า ฉันเหมือนมือสมัครเล่นเหรอคะ
ครับ
ถ้าผมเป็นประธานซอ ผมจะใส่ใจในการ ดึงดูดลูกค้าให้มากเท่ากับผู้ใช้
แต่ผู้ใช้ก็เป็นลูกค้าไม่ใช่เหรอคะ
ถ้าปกติน่ะใช่ แต่ไม่ใช่สำหรับนุนกิลครับ
นุนกิล ไม่ใช่โมเดลธุรกิจที่ ทำเงินได้จากผู้ใช้นี่ครับ
ลูกค้าของนุนกิล คือกลุ่มคนที่มีกำลังทรัพย์
และมีความรู้สึกร่วมกับธุรกิจนี้
ตอนนี้ นุนกิลมีลูกค้าหนึ่งเดียว คือมอร์นิงกรุ๊ปครับ
คุณต้องแยกระหว่าง โมเดลธุรกิจกับโมเดลที่ทำกำไรครับ
และถ้าอยากดึงดูดลูกค้า สิ่งที่ต้องเอาใจใส่คือการโปรโมตครับ
ลองคิดดูว่าจะให้เป้าหมายของธุรกิจ ไปในทิศทางไหน
หลังจากนั้น เราก็จะดึงดูดกลุ่มลูกค้าได้ครับ
ส่วนการโปรโมต…
ทำไมครับ มีอะไรติดหน้าผมเหรอ
เปล่าค่ะ
โปรโมตด้วยการใช้สื่อก็จะดีมากครับ
โดยทำผ่านการสัมภาษณ์ หรือสร้างประเด็น
แล้วก็ต้องโปรโมตอย่างต่อเนื่อง ถึงจะดึงดูดลูกค้าจำนวนมากได้ครับ
ฉันเปลี่ยนไปเยอะมากจริงๆ นะ
อันที่จริงฉันจำ เรื่อง 15 ปีก่อนไม่ค่อยได้แล้ว
ไม่สิ ฉันไม่อยากจำมันด้วยซ้ำ
ฉันแค่อยากให้เธอ
ไม่รู้จักฉันตอนนั้น
- ทำไมล่ะ - เพราะตอนนั้นฉันมันห่วย
ไม่ได้ดีอย่างที่เธอคิดเลย
- อัจฉริยะมาก - อือ
แป๊บหนึ่งนะ
ฉันลองเพิ่ม ประสิทธิภาพแบตเตอรี่แล้วนะ
ถ้ามีคอมเมนต์ที่ทำให้เธอหัวร้อนอีก ก็บอกฉันได้เลยนะ
ฉันจะแก้ไขให้เอง
อือ
อรุณสวัสดิ์
ท่านประธาน เห็นข่าวหรือยังครับ
ข่าวเหรอ ข่าวอะไร
หลังจากที่มีข่าวออกมาว่าบริษัทฮาอุน
จะร่วมมือกับอินแจคอมปะนีคิดค้นเอไอ
ที่แก้ปัญหาการลดจำนวน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
เหล่ารปภ.ในเครือฮาอุน…
ถ้าไม่ใช่ความหยาบคาย งั้นคืออะไรคะ
ฉันมองว่า…
มันคือริสค์ค่ะ
เหล่ารปภ.ประมาณ 100 คน จึงได้ออกมาประท้วง…
มีข่าวทางลบออกมา ตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลย
ขณะนี้พวกเขาได้นัดกันหยุดงาน
- ทางฮาอุน… - สุดท้ายก็เอาไปทำข่าวสินะ
- กำลังพิจารณาแผนรับมือ - รู้จักนักข่าวคนนั้นเหรอคะ
ค่ะ เขาชื่อชเวยางวอน จากวายจีเอ็น
ฉันได้นามบัตรเขามาด้วย
(วายจีเอ็น ชเวยางวอน)
นักข่าวคนนี้ เขียนข่าวซัมซานเทคด้วยค่ะ
ผมทราบมาว่า ปีนี้มอร์นิงกรุ๊ปเลือกนุนกิล
ของซัมซานเทค เป็นโครงการเกื้อกูลสังคมเหรอครับ
มีคำกล่าวว่าแมลงวันเกาะหางม้าครับ
ท่านประธานครับ ไม่ต้องมองกล้องครับ ช่วยตอบแล้วก็มองผมนะครับ
ครับ
เอ่อ มีคำกล่าวว่า แมลงวันเกาะหางม้าครับ
มันหมายถึงแมลงวันที่เกาะหางม้า แล้วไปได้ไกลเป็นพันลี้ครับ
คิดว่าผมจะทำไงครับ ถ้ามีรุ่นน้อง มาเกาะหางและอยากไปด้วย
รุ่นพี่อย่างผม ก็ต้องพาเขาไปด้วยน่ะสิครับ
ผมก็เลยตัดสินใจครับ
ตอนได้ลงทุน ให้เงินสนับสนุนนุนกิล ผมมีความสุขมากครับ
ซัมซานเทคได้ออกสื่ออีกแล้วแฮะ สุดยอด
ผมขอขอบคุณประธานซอดัลมี
ที่มอบโอกาสให้เราได้ทำสิ่งดีๆ ครับ
- ซอดัลมีนี่ใคร - มอร์นิงกรุ๊ปของเรา
- หือ - หวังว่าจะมีส่วน…
ก็ประธานของซัมซานเทคไงครับ
- ทำไมเธอถึงเป็นประธานล่ะ - เราเองก็มีความสนใจ
- แล้วโดซานของเราล่ะ - ในด้านเอไอ ชีวภาพ
- โดซานไม่ได้บอก… - จึงได้จัดตั้งทีมพิเศษ
- เหรอครับ - เพื่อดูแลโปรเจกต์เหล่านั้น
- บอกเรื่องอะไร - ในฐานะพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ…
- ฮัลโหล - นี่ นายอยู่ไหน
ผมเหรอ
เพิ่งไปส่งดัลมีมา ตอนนี้กำลังกลับบ้าน
- ทำไมเหรอ - โอ้ อย่ามาบ้านนะ อย่ากลับมา
ตอนนี้รหัสแดง คืนนี้นายไปนอนที่อื่นเถอะ
ทำไม
นายยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่เหรอ ว่าซอดัลมีเป็นประธาน
เอาเป็นว่า คืนนี้ห้ามกลับบ้าน เข้าใจไหม
แค่นี้นะ
ทำไมประธานวอนไปให้สัมภาษณ์ โดยไม่ถามเราก่อนสักคำ
เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาหรอก
แต่ทำไมนายไม่ยอมบอกพ่อ ว่าซอดัลมีเป็นประธาน
แล้วเซ็นสัญญาลงทุนมายังไง
ฉันแอบเอาตราปั๊มพ่อมาประทับน่ะสิ
ไอ้บ้านี่มัน เดี๋ยวเถอะๆ
นั่นมันปลอมแปลงเอกสารนะ แกอยากติดคุกหรือไง
มันคงกลัวพ่อ มากกว่ากลัวติดคุกน่ะสิ
วันนี้ฉันจะกลับไปบอกความจริงกับท่าน
ได้แตกหักแน่เลย
เพราะงั้นฉันถึงมาดื่มไง
ฉันไม่กล้าพูดตอนมีสติครบถ้วนหรอก
แล้วจะบอกเขาว่าไง
มาทำการจำลองกันหน่อย เดี๋ยวพวกเราจะคอยเช็กให้
ก็ได้
ผมขอโทษนะครับที่หลอกพ่อ
ผมมันขาดทั้งคุณสมบัติ และความสามารถ ที่จะเป็นประธาน
ผมหลอกพ่อด้วยกลอุบายตื้นๆ มานานเกินไป
"ผู้หญิงคนนั้นยั่วแก
แกก็เลยยกตำแหน่งประธานให้ใช่ไหม" ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะ
ไม่ใช่ครับพ่อ
คนที่กระจอก…
มาตั้งแต่แรกอย่างผม
ไม่เจียมตัวและอยากเริ่มธุรกิจเอง
ผมผิดเองครับ ผมเอง
ผมขอโทษที่ผมมันห่วยนะครับ
งี่เง่าอีกแล้วนะ
ถ้านายห่วย แล้วพวกเราเรียกอะไร
- ไอ้โคตรห่วยหรือไง - นั่นสิ
นายเขียนโค้ดได้ที่หนึ่ง นั่นก็โคตรเจ๋งแล้ว
แต่ว่า พ่อครับ…
เพราะผมทำผิด
ผมถึงได้เห็นดอกไม้ไฟครับ
ดอกไม้ไฟเหรอ ไม่เห็นจะเกี่ยวกับที่พูดตรงไหน
ผมพลาดก้าวเข้าไปในทางที่ผิด
แล้วผมก็ได้เห็นดอกไม้ไฟ
แล้วมันก็สวยเหลือเกินครับ
ทำไมถึงทำแบบนั้น
นั่นสินะ
ทำไมฉันถึงทำแบบนั้น
ทำไมถึงโกหก
ตอนแรก
ฉันทำลงไปเพราะชอบที่เธอยิ้ม
แล้วตอนนี้ล่ะ
ฉันกลัวเธอจะร้องไห้
ฉันกลัวว่าเธอจะร้องไห้…
เหมือนตอนนี้
บ้าชะมัด
ฉันควรทำยังไง
นี่ โดซาน ลุกขึ้นเถอะ
แกจะกระดกเหล้าไปทำไมเยอะแยะ
โดซาน ลุกขึ้นสิ
เอาไงดี จะพามันไปอยู่ที่ไหน
โทรเรียกประธานซอเถอะ
หา
- หือ ตรงนี้เหรอ - อือ
ตรงนี้
นี่เกิดอะไรขึ้นคะ
เพิ่งแยกกับฉันไปแป๊บเดียวเอง
ครับ ระหว่างนั้นเขาดื่มเหล้าไปนิดหน่อย
แค่ "นิดหน่อย" แต่สภาพนี้เลยเหรอคะ
มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ
ท่านประธานครับ
วันนี้ให้โดซาน ไปนอนบ้านคุณได้ไหมครับ
อะไรนะคะ
ถ้ามันกลับบ้านในสภาพนี้
มีหวังโดนพ่อทุบหัวแบะแน่
รอจุดธูปที่งานศพได้เลยครับ
ถ้าพาไปออฟฟิศเทลเรา พ่อเขาคงตามมาเจอแน่ครับ
คุณพอจะพาเขาไปได้ไหมครับ
เอ่อ แต่ว่ามันก็…
คงจะลำบากใช่ไหมครับ
ก็อาจจะลำบาก แต่จะลองดูค่ะ
เฮ้ยๆ เดี๋ยวสิ ท่านประธาน
เดี๋ยวเราพาไปส่งถึงบ้านให้เอง
นี่ นายไปเรียกแท็กซี่มา เดี๋ยวฉันแบกเอง
เฮ้ย โดซานเว้ย กลับบ้านกัน
- ไม่เอา… - เอาล่ะนะ หนึ่ง สอง
- ช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ หนึ่ง สอง - ตายจริง
- เรียบร้อย ทีนี้ก็ไปกันได้ - โอ้ ตายแล้วๆ
เรียบร้อย ไม่เป็นไรแล้ว
ไม่เป็นไรครับ ผมแบกคนเดียวได้
- เป็นไรไหม - ไม่เป็นไร
ผมแบกคนเดียวได้ ฮึบ
มีเรื่องอะไรกันครับ
หัวหน้าทีมฮัน
ให้ตาย ความบังเอิญบ้าบอนี่
เรียกแท็กซี่ได้แล้วเหรอ หือ
เฮ้ย
ฉันฆ่าแกแน่
อย่าเลยนะ
- โอ๊ย ฉันขนลุกแล้วนะ - อะไรเนี่ย
ลุงคนขับ ช่วยหน่อยสิครับ
พูดอะไรของเขา
อะไรนะ
ผมเห็นดอกไม้ไฟด้วย ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว
ผมขอโทษ
เป็นอะไรของเขานะ
ไปที่บ้านผมก็ได้ครับ อยู่บ้านผมน่าจะสะดวกกว่า…
ไม่เป็นไรค่ะ ช่วยขับไปที่บ้านฉันทีนะคะ
รบกวนด้วยนะคะ
ขอโทษ…
- โอ๊ย - โดซาน โอเคไหม
อะไร เขาเป็นอะไร
- นี่ - โดซาน
- นี่โดซาน
- ฉันจะอ้วก - โดซาน
- โดซาน คุณดัลมีครับ ช่วย… - คะ เดี๋ยวนะ…
- เฮ้ย อย่านะๆ - โดซานมานี่
- โดซาน ฉันขับรถอยู่นะ - มานี่มาๆ
อือ นอนเลยๆ
- โอเคไหมคะ - เขาอ้วกหรือยังครับ
ยังค่ะ ยังไม่อ้วก
"ยัง" เหรอ
ดื่มอะไรมา ถึงเป็นหนักขนาดนี้
ก็นั่นน่ะสิครับ
คนอะไรไม่เจียมตัวว่าดื่มได้แค่ไหน
- หนักมากใช่ไหมคะ - ไม่เลยครับ อย่างกับปุยนุ่น
โดซานนี่ปวกเปียกจัง
ดูท่าจะเป็นโรคไหล่ห่อคอตก กระดูกพรุนนะ
วางตรงไหนดีครับ
- ทางนี้ ทางนี้เลย - ทางนี้เหรอ
โอ้โฮ ดูสิเบามาก อย่างกับปุยนุ่นเลยน้องพี่
โอ้ ตายๆ
โอ๊ย แขนขาหลังไหล่ฉัน
อะไรกัน ไหนว่าเบาเหมือนนุ่น
ปัดโธ่
ไม่ใช่นุ่นเฉยๆ ไง นี่มันนุ่นชุ่มน้ำ
ไม่ใช่นุ่นหรอก เหมือนช้างอิ่มน้ำมากกว่า
ช้าง ไม่สิ ช้างยังน่ารักกว่าหมอนี่เลย
มีอย่างอื่นอีกไหมครับ ที่แบบว่าหนักแล้วก็น่า…
แล้วก็น่ารำคาญน่ะ
โอ๊ย น้ำตาลตกเลย
โอ้ ตายจริง สงสัยโดซานจะท้องไส้ไม่ค่อยดีจริงๆ
อะไรนะครับ
บ้าเอ๊ย อ้วกตอนไหนเนี่ย
เขาคงอ้วกแบบเงียบๆ ล่ะมั้ง
ตายแล้ว สุภาพจริงเชียว
- "สุภาพ" เหรอ - อือ
นี่ย่าพูดว่า "สุภาพ" เหรอ
นี่ในสายตาย่า ทั้งตรงนี้ กับตรงนั้น มันดู "สุภาพ" เหรอครับ
เงียบเลยนะ เดี๋ยวดัลมีได้ยิน
รีบไปล้างเลย
คือว่า มีตัวนี้ตัวเดียวใช่ไหมครับ
มีตัวนี้ด้วยค่ะ งั้นเอาตัวนี้แทนไหมคะ
ไม่ครับ ไม่ ช่างมันเถอะ
เสื้อนี้ เดี๋ยวผมซักแล้ว จะเอามาคืนนะครับ
ไม่ต้องซักมาคืนหรอกค่ะ เอาไปเลย
ครับ
ถ้างั้น ผมไปก่อนนะครับ
ไหนว่าน้ำตาลตกไง กินข้าวก่อนค่อยไปสิ
ถ้ายังไม่ได้ทานมื้อเย็น ก็มาทานด้วยกันก่อนสิคะ
ครับ งั้นผมขอทานข้าวด้วยก็พอ
นี่เลยค่ะ
- กินกันเลย - น่าอร่อยจัง
- กินเลย - จะทานให้อร่อยนะครับ
ตายจริง
ทำไมผมมาอยู่ที่นี่ได้ครับ
เมื่อกี้ผมเพิ่งอยู่กับเพื่อนๆ เอง
เพื่อนๆ ทิ้งนายแล้ว
ฉันกับคุณซอดัลมีไปเก็บมา
นี่ เธอมานั่งด้วยสิ หิวใช่ไหมล่ะ
ขยับไปๆ
เอ้า นี่ของเธอ
ผม…
อันนี้ของฉัน
ผมกินปลาพอลแลคแห้ง กับหอยทากมาแล้วแท้ๆ แต่หิวเฉยเลย
ก็นายอ้วกหอยทากกับปลาพอลแลค ออกมาหมดแล้วไง
ตรงนี้
ไม่ใช่ ใส่ฉัน
นายก็ควรไปเปลี่ยนชุดเหมือนกันนะ
ขอบใจนะ
ท้องไส้ไม่เป็นไรนะ
- ไม่ปวดหัวใช่ไหม - อือ ไม่เป็นไร
ขอโทษนะ
ลำบากเธอแย่เลย
ไม่หรอก
คืนนี้ค้างบ้านฉันไหม
- ค้างก็ได้เหรอ - ไอ้บ้านี่
อือ ได้สิ กว่านายจะสร่างก็คงดึกมากแล้ว
คืนนี้นอนนี่แล้วกัน
ผมด้วย…
ผมค้างด้วยได้ไหมครับ
- คะ - หือ
คะ
ทำไมล่ะ
เพราะผมไม่สบายใจที่จะ ทิ้งโดซานไว้คนเดียวน่ะครับ
เพราะเรามีความสัมพันธ์พิเศษ
ไม่งั้นนายก็กลับกับฉันตอนนี้สิ
จะทานให้อร่อยนะครับ
เฮ้อ
ให้ตายสิพับผ่า
ทำไมต้องทิ้งเตียงคิงไซส์ ในอพาร์ตเมนต์วิวแม่น้ำฮัน
แล้วมานอนที่นี่ด้วยล่ะครับ
คุณแหละ ทำไมต้องทิ้งบ้านแสนอบอุ่น ที่มีพ่อแม่อยู่แล้วมานอนนี่
ไอ้คนรวยเนี่ยแหละยิ่งโลภ
ไอ้ ไอ้เหรอ
พูดว่าไงนะครับ
โอ้ ผมขอโทษครับ
ขอแก้เป็นคุณคนรวยนะครับ
คนรวยเนี่ย ยิ่งโลภนะครับ
ผมโลภอะไร ผมมีอะไร
ผมด้อยกว่าคุณตั้งหลายอย่างครับ
ด้อยเหรอ คุณด้อยตรงไหนมิทราบครับ
มีสิ มีเยอะแยะไปครับ
ผมเตี้ยกว่าคุณตั้งสี่เซนนี่
ผมเป็นโรคไหล่ห่อคอตก
คุณอายุน้อยกว่าผม
คุณอยู่ในวัย 20 ส่วนผมวัยครึ่ง 70
อพาร์ตเมนต์วิวแม่น้ำฮัน มีนาฬิกาที่แพงกว่ารถยนต์ด้วยนี่ครับ
คุณ…
ให้ตาย ผมทำอะไรอยู่เนี่ย
โอ้โฮ ใช่ครับ น่าอิจฉาจริงๆ ที่คุณไม่มีอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว
ใช่ครับ ผมไม่มีอะไรเลย ผมมีอยู่แค่สิ่งเดียวครับ
ผมมีแค่สิ่งเดียว และมันคือทุกสิ่งสำหรับผม
ยังจะอยากได้อีกเหรอครับ
งั้นก็เปลี่ยนกันสิครับ
ผมจะยกอพาร์ตเมนต์วิวแม่น้ำฮัน กับนาฬิกาแพงกว่ารถให้
แลกกับสิ่งนั้นสิ่งเดียวครับ
ผมไม่เอาครับ
- โอ๊ย - ให้ตายเถอะ
ร้อนจังเลย
ร้อนจัง
ขอน้ำหน่อยครับ
(นุนกิล 4.4 ดาว)
(อีโซยอง)
ฉันกับลูกสาวที่กำลังค่อยๆ สูญเสียการมองเห็น
ไปที่คังจูกันมาค่ะ
นุนกิลบอกว่า มีดอกทานตะวัน มากมายกำลังบานสะพรั่งสวยงาม
ให้เธอฟังค่ะ
ถ้าเธอได้เห็นมันตอนที่ สายตายังสมบูรณ์ จะดีแค่ไหนกันนะ
แบบนั้นเธอคงเข้าใจ คำว่าสวยงามที่นุนกิลบอก
ได้ง่ายมากขึ้นใช่ไหมคะ
ฉันมัวแต่ยุ่งกับการใช้ชีวิต
เลยไม่สามารถใส่ความสวยงาม ลงในดวงตาให้เธอได้มากนัก
ฉันเสียใจมากค่ะ
นี่ไม่ใช่รีวิว แต่เป็นการบ่นไร้สาระสินะคะ
ถึงจะเป็นการบ่นไร้สาระ
แต่สำหรับฉัน นี่เป็นการบ่นที่มีคุณค่ามากค่ะ
ความรู้สึกที่อยาก เติมความงดงามลงในดวงตานั้น
ฉันเข้าใจดีกว่าใครค่ะ
ฉันก็เหมือนคุณโซยอง ฉันอยากนำเสนอทิวทัศน์
ที่งดงามที่สุด ให้คนที่ฉันรักได้เห็นค่ะ
ในอนาคต จะได้ไม่นึกเสียใจ
- โดซานล่ะคะ - หือ
ไม่อยู่ครับ กระเป๋าก็ไม่อยู่ เสื้อผ้าก็ไม่อยู่
ไปแล้วเหรอ ไม่ร่ำไม่ลากันเลยเหรอ
ไม่มั้ง
(โดซาน)
จริงๆ เลย
ฮัลโหล
วันนี้วันอาทิตย์ เธอทำอะไรเหรอ
ฉันก็ไม่มีอะไรมากหรอก ว่าแต่นายอยู่ไหนเหรอ
งั้นเราไปเดตกันตอนนี้เลย พาคุณย่าไปด้วย
ตอนนี้เหรอ เดตเหรอ
- คุณย่าก็ไปด้วยเหรอ - ฉันเหรอ
นี่มันอะไรกันเนี่ย
- เธอซื้อรถเหรอ - เป็นรถที่ผมจะซื้อในอนาคต
ตอนนี้ผมเช่ามาครับ ขึ้นรถสิครับ
- รถไฟฟ้าครับ - โอ้โฮ เฮอะ
- แล้วจะไปไหนเหรอ - ไปไกลๆ
- ไปไกลๆ เหรอ หมายความว่าไง - ไปที่ไกลๆ
ไกลๆ ที่ไหนเล่า
รู้แล้วทำไม จะตามมาอีกหรือไง เราไปเดตนะ
เดตเหรอ
ให้ตาย
คือว่า เธอสองคนจะไปเดตกันนะ ให้ฉันไปด้วยได้เหรอ
คุณย่าต้องไปด้วยกันสิครับ
ว่าแต่เราจะไปไหนกันเหรอ
สถานที่ที่เจ๋งกว่าซานโตรินี
- ประเทศเรามีที่แบบนั้นด้วยเหรอ - มีสิ
- ว้าว ทะเลล่ะ - ว้าว ทะเล
ซานโตรินี
- สุดยอดเลย - เจ๋งกว่าซานโตรินีอีก
- คุณย่า - โอ้โฮ
คุณย่า
ว้าว สวยมากเลย
โอ้โฮ สวยมากเลย เนอะ
โอ้โฮ
ให้ตาย ตื่นเต้นไปหมด
คุณย่า
- คุณย่า - อย่าวิ่งๆ รู้แล้วๆ
ที่นี่ ยังเร็วไปที่จะประหลาดใจ
ตอนอาทิตย์ตกนี่คือที่สุดเลยครับ
ทิวทัศน์ที่นี่คือศิลปะของจริงเลย
ทั้งเกาะตรงนั้น ทุกๆ อย่าง
- นี่ๆ โดซาน - ครับ
เธอไปขอยืมพลั่วขุด กับรองเท้าบู๊ตมาหน่อยสิ
อะไรนะครับ
- เอามาทำไม - อือ เดี๋ยวก็รู้
ไปเอามานะ อือ
- ให้ฉันไปเองไหม - ไม่ ผมไปเองครับ
- รีบไป - โอเคครับ
ดีจังเลย
คุณพระ โอ้โฮ ตัวใหญ่มาก โอ้ ไหนดูซิ
ไม่ใช่แล้วแบบนี้
- คุณย่า - ว่า
ได้โปรดมองทางนั้นทีเถอะครับ วิวทะเลเป็นศิลปะสุดๆ เลยนะครับ
ศิลปะบ้าศิลปะบออะไรล่ะ
วิวมันให้ข้าวเรากินหรือไง
จริงๆ เลยเชียว
โอ้โฮ แบบนี้เราพอกินไปเป็นเดือนเลย
ไม่ได้พามาทำแบบนี้สักหน่อย
นายอ่านที่ฉันตอบในคอมเมนต์สินะ
หา
เปล่านะ คือว่า…
ขอบใจนะ
ทะเลสวยนะว่าไหม
อือ สวย
โอ้ ได้อีกตัวแล้ว อย่างใหญ่เลย
ยองชิล
ตอนนี้มองเห็นอะไรเอ่ย
คนสองคนที่เหมือนคู่รัก ยืนอยู่ริมทะเลที่งดงามครับ
โดซานบอกว่า อยากให้คุณย่าได้เห็นสิ่งนี้แหละ
นั่นสินะ
น่าขอบคุณจริงๆ
ย่า คราวก่อนนั้นย่าถามหนูใช่ไหมล่ะ
ว่าระหว่างโดซานเมื่อ 15 ปีก่อน กับโดซานตอนนี้ หนูชอบใคร
อือ
เขาเป็นคนละคนกันได้ด้วยเหรอ
หมายความว่าไงล่ะนั่น
เปล่าหรอก หนูก็แค่ เอาแต่คิดแปลกๆ อยู่เรื่อย
หนูประหลาดใช่ไหม
ก็ประหลาดน่ะสิ
ทำไมพูดจาเลอะเทอะแบบนั้น
แกชอบโดซานไม่ใช่เหรอ
ชอบ
เพราะชอบมากๆ
ย่า
หนูกลัว
หนูมีเรื่องที่อยากรู้เยอะมาก แต่กลัวที่จะถามออกไป
เรียบร้อยแล้วครับ มานี่เร็วเข้า
- อือ - มากินข้าวกัน
- ย่า ไปกันเถอะ - อ้อ รู้แล้ว
- หมูสามชั้นรสเลิศ - จริงเหรอ
นักศึกษา แถวนี้มีร้านสะดวกซื้อ ที่หาพนักงานพาร์ตไทม์อยู่บ้างไหม
ฉันเดินหายังไง ก็ไม่มีที่ไหนแปะใบปลิวไว้เลย
สมัยนี้เขาไม่แปะของแบบนั้นหรอกค่ะ เขาใช้แอปหาพาร์ตไทม์กันทั้งนั้น
แอปหาพาร์ตไทม์เหรอ
ไม่รู้จักแอปเหรอคะ แอปมือถือไง
อ๋อ
คือว่า
เหมือนเรามาผิดทางใช่ไหม
แป๊บนะ
สุดทางแล้วแฮะ
(ห้ามเข้า สิ้นสุดเส้นทาง)
เราต้องกลับไปแล้วล่ะ
มองอะไรเหรอ
ว้าว ฉันเพิ่งเคยเห็นดาว เยอะขนาดนี้ครั้งแรกเลย
ฉันก็เหมือนกัน
หลงทางไม่เสียเที่ยวแฮะ
- ดัลมี - หือ
หลงทางกันอีกหน่อยดีไหม
นายไม่อยากกลับบ้านสินะ
เปล่านะ ไม่ใช่อย่างนั้น
นายทะเลาะกับพ่อแม่มาล่ะสิ
เปล่านะ
จะไปทะเลาะกับพ่อแม่ได้ไง
ก็แค่
ก็แค่อะไร
ก็แค่
เพราะฉันไม่ใช่ลูกชายที่ดี
เพราะฉันรู้สึกผิด ที่ไม่เคยทำอะไร สมกับที่ท่านหวังเอาไว้ได้น่ะสิ
ฉันว่าฉันเข้าใจนะ
นายอยากสว่างไสวเหมือนดวงจันทร์
แต่เหมือนกลายเป็นแค่ดาว ที่เหมือนฝุ่น อะไรแบบนี้ใช่ไหม
อือ
- ดัลมี - หือ
ถ้าพูดกันจริงๆ นั่นไม่ใช่การเปรียบเทียบที่เหมาะสม
เพราะดาวคือดาวฤกษ์ ส่วนดวงจันทร์คือดาวบริวาร
ดวงดาวพวกนั้นอาจจะดูเหมือนฝุ่น
แต่ว่าดาวส่วนใหญ่ มีขนาดใหญ่กว่าดวงจันทร์มาก
มีทั้งมวลและพลังงานมหาศาล
และเพราะแบบนี้ พวกวิศวะถึงโดนด่า
ใช่ไหม อือ
ฉันว่าเป็นการเปรียบเทียบ ที่เหมาะสมดีนะ
นายน่ะ เป็นดาวที่เหมือนกับฝุ่น ที่อยู่ตรงนั้นจริงๆ นั่นแหละ
เป็นดาวฤกษ์
ที่ใหญ่กว่าดวงจันทร์มหาศาล
เพราะงั้นอย่าวิ่งหนีเลยนะ
ไม่นานพ่อกับแม่ก็จะรู้เอง เหมือนกับฉัน
ดัลมี
หือ
ขอโทษนะ
เรื่องอะไรเหรอ
ก็แค่…
ที่ฉันมาผิดทางน่ะ
ดาวเยอะมากจริงๆ
และดวงใหญ่มากจริงๆ
เราคงได้กินหอยลายไปสิบ…
ไม่สิ สิบวันอะไรล่ะ ได้กินเป็นเดือนแหงเลย
นี่ แกอย่าดูถูกตัวเองนักเลย ฉันว่าอย่างมากก็ได้อาทิตย์เดียว
เฮอะ
- ย่า ว่าแต่นี่อะไรเหรอ - หือ
อ้อ ฉันทำใบปลิว รับสมัครพนักงานพาร์ตไทม์น่ะ
สมัยนี้ใครเขาอ่านใบปลิวกัน
เดี๋ยวหนูโพสต์ลงแอปให้ทีหลัง
ไม่ล่ะ ลงแอปอะไรกัน
สมัยนี้คนไม่รู้จัก ของพวกนั้นก็มีเยอะแยะ
ฉันแค่เลือกเอาจากคนพวกนั้นก็ได้
(สำนักงานจัดหางานชั่วคราว)
นี่ โดซานกลับถึงบ้านปลอดภัยดีไหม
คงกลับถึงโดยสวัสดิภาพอยู่แล้วล่ะ
- หนูไปก่อนนะคะ - อือ
เขายังไม่โทรหาคุณจริงๆ ใช่ไหม ไม่ได้ปิดบังผมใช่ไหม
ยังไม่โทรมาค่ะ ฉันจะปิดบังคุณทำไม
ไอ้เด็กนี่ ทำไมมันไม่รับโทรศัพท์
- นี่ ไอ้เด็กเวร - พ่อ
แกทำบ้าอะไร ฮะ
ฉันให้เงินแกไปเริ่มต้นทำธุรกิจ
คิดว่าฉันให้เงิน ที่เหมือนเลือดเนื้อฉันไป
เพื่อให้แกยกบริษัท ให้ผู้หญิงที่ไม่รู้จักเหรอ
- ผมขอโทษครับคุณพ่อ - ปล่อยก่อนค่อยคุยค่ะ
มาทำอะไรให้อายเพื่อนบ้านแบบนี้ล่ะคะ
ผู้หญิงคนนั้นอ่อยแกใช่ไหม
เพราะโดนอ่อย แกเลยยกตำแหน่งประธานให้ใช่ไหม
ไม่ใช่นะครับพ่อ เธอเป็นคนที่ มีคุณสมบัติเป็นประธานมากกว่าผมครับ
ผมมันไม่ใช่อะไรเลยจริงๆ ครับ
เป็นแค่คนไม่มีอะไรดี ที่ดึงดันจะทำธุรกิจมาแต่แรกแล้ว
ผมขอโทษครับ
ทำไมแกจะไม่มีอะไรดี
คนไม่มีอะไรดี
จะเป็นผู้แข่งขันอายุน้อยสุดที่ได้ เหรียญทองโอลิมปิกคณิตศาสตร์ได้ไง
พ่อครับ
ตอนนั้นผมโกงครับ
ผมขอโทษครับ
ว่าไงนะ
ผมเป็นคนไม่มีอะไรดี ที่ทำตัวเหมือนเป็นอัจฉริยะมาตลอด
ผมขอโทษครับพ่อ
ไม่ว่าผมพยายามเท่าไร จะได้ 10 คะแนน หรือ 20 คะแนน
พ่อก็เอาแต่ผิดหวัง
ผมเองก็ลำบากมากเหมือนกันนะครับพ่อ
ขอโทษครับ
ผมขอโทษครับ
(คณิตศาสตร์โอลิมปิกครั้งที่ 15 เหรียญทอง นัมโดซาน)
คุณพ่อไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
จะไม่เป็นได้ไงล่ะ
แต่เดี๋ยวก็หายเองแหละ
ไม่ต้องเป็นห่วงก็ได้
ทีนี้โล่งใจขึ้นหรือยัง
ครับ
ไม่สิ…
ครับ โล่งใจขึ้นแล้วครับ
ขอโทษนะครับที่ผมโล่งใจ
โล่งใจแล้วมีอะไรต้องขอโทษ
ที่แกต้องขอโทษคือเรื่องอื่นต่างหาก
การต้องฟังเรื่องแกจากคนอื่น
มันน่าเสียใจมากเลย
การรู้เรื่องนั้นช้า
มันน่าผิดหวังยิ่งกว่า การที่แกเสียตำแหน่งอีก
เราสู้ชอนโฮไม่ได้เหรอ ทั้งที่เราเป็นพ่อแม่นะ
ขอโทษครับ
ใช่แล้วล่ะ เรื่องนี้แกต้องขอโทษจริงๆ
ทำผิดอะไรเหรอ ทำไมต้องแอบด้วยล่ะนั่น
หรือว่าเหตุผลที่เธอเป็นแบบนี้
เพราะเธอชอบดัลมีเหรอ
เปล่าครับ
ก็เพิ่งบอกไปหยกๆ ว่าฉันทำ
- ฉันจะนั่งแบบนี้ แล้วก็จับแบบนี้ - อือ ไหนลองทำซิ
- แล้วยังไง ทำทั้งสองอย่างเหรอ - แล้วก็ถักไหมพรม
ทำไมทำแบบนั้นคะ
ทำไมต้องช่วยเรา จนถึงขั้นต้องโกหกคะ
เอ่อ เรื่องนั้น…
คุณซอดัลมี ผม…
ดัลมี
ไกลๆ ที่ไหนเล่า
รู้แล้วทำไม จะตามมาอีกหรือไง เราไปเดตนะ
ใบปลิว ใบปลิวนี่นา
ถ้าเสาะหาก็ต้องเจออยู่แล้ว คุณพระ ไม่นะ
อะไรกันคะ ป้า
ขอโทษทีนะ พอดีตอนนี้ฉันลำบากมาก
อะไรเล่า ใครกันแน่ที่ลำบาก
เราตัดสินคนจากภายนอกไม่ได้หรอกนะ
ฉันเป็นป้าที่ลำบากจริงๆ
นักศึกษามีงานให้ทำเยอะจะตายไป
แบบพวก อะไรแล้วนะ อ้อ ไปหาตามแอปก็ได้
เฮ้อ รอดแล้ว
(ชองมยอง ฮอตดอก ตามหาครอบครัวที่จะมาทำงานร่วมกัน)
(กินฮอตดอกฟรีไม่อั้น เจ้าของร้าน ชเววอนด็อก)
ทำไมคุณแม่มาโผล่ตรงนี้ล่ะ
(ชองมยอง ฮอตดอก)
ไม่ๆ ทำไม่ได้หรอก
อายุปูนนี้จะมาทำงานบ้านสามีได้ไง
โอ๊ย แต่ยังไงก็ยังดีกว่าหมอนั่นนะ
แต่ไม่ว่าจะยังไงก็เถอะ
ฉันก็มียางอายนะ จะบากหน้าไปได้ยังไง
แกชอบโดซานไม่ใช่เหรอ
ชอบ เพราะชอบมากๆ
ย่า หนูกลัว
หนูมีเรื่องที่อยากรู้เยอะมาก แต่กลัวที่จะถามออกไป
- กังวลอะไรอยู่เหรอครับ - ฮะ
เธอมาทำอะไรที่นี่เหรอ
- ผมเอานี่มาคืน - หา
ก็บอกให้เอาไปเลย
ก็รู้นี่ครับ ว่าผมเป็นคนเนี้ยบ
ทำไมถอนหายใจฟึดฟัดแต่เช้าเลยล่ะครับ
เพราะฉันกังวลน่ะสิ
เหมือนดัลมีเริ่มสงสัยแล้ว
หา เรื่องอะไรครับ
สงสัยทั้งโดซาน และสงสัยเธอด้วย
เฮ้อ จะทำยังไงดีนะ
จริงสิ จดหมายนั่น
ฉันควรไปหามันมาดีไหม
- จดหมายอะไรครับ - ก็คราวก่อนไง
ที่ดัลมีบอกว่าจะไปหาอินแจ แล้วไปตามหาโดซาน
เมืองซอนจู
ที่เมื่อก่อนจะมีต้นซากุระ อยู่หน้าร้านฮอตดอกไง
แกบอกว่าใส่จดหมายไว้ในนั้น
ฉันควรตามหามันและเอาไปให้โดซาน
จากนั้นก็ให้โดซานเอาให้ดัลมีดู
แบบนั้นเธอต้องเชื่อแน่ๆ ว่าไหม
เมืองซอนจูอยู่ไกลจะตาย จะลำบากไปถึงนั่นทำไมครับ
ช่างมันเถอะครับ
นี่ นั่งรถเมล์ด่วนไปแค่แป๊บเดียว รีบไปรีบกลับก็ได้แล้ว
ทำไมต้องทำขนาดนั้นด้วยครับ
เพราะทำแบบนี้ โดซานกับดัลมีจะไม่ต้องเจ็บปวด
แล้วผมล่ะครับ
เธอทำไม
ผมไม่อยากทำครับ
ผมไม่อยากหลอกดัลมีต่อไปแล้วครับ
- หมายความว่ายังไง - ผมจะเลิกแล้วครับ
ผมจะไปบอกว่าโดซานเป็นตัวปลอม
และขอโทษที่โกหกเธอครับ
แต่ฉันมั่นใจว่าคราวก่อน เธอพูดว่าไม่อยากทำให้ดัลมีผิดหวัง
ครับ ไม่อยากครับ
แต่ผมเกลียดที่เป็นอยู่ตอนนี้มากกว่า
- จีพยอง - ผมขอโทษครับคุณย่า
ตอนนั้นผมโกหกครับ
ผม…
ชอบดัลมีครับ
ฉันมีเรื่องจะถาม
การต้องฟังเรื่องแกจากคนอื่น มันน่าเสียใจมากเลย
(ดัลมี)
เธอทำแบบนี้ไม่ได้หรอก
- ทำไมจะไม่ได้ครับ - ทำไมงั้นเหรอ
ดัลมีกับโดซาน กำลังคบกันอย่างดีไม่มีปัญหา
แต่ผมมีครับ
ผมเอาแต่สนใจเธอ
ต้องการเธอ และมันก็ไม่ยุติธรรมเลย
ไม่รู้ว่าผมทำบ้าอะไรอยู่
งั้นก็น่าจะบอกตั้งแต่ตอนนั้นสิ
ตอนนี้ไม่ได้หรอก
- เธอจะทำแบบนี้ไม่ได้ - ทำไมจะไม่ได้ครับ
ทำไมโดซานเป็นได้ แต่ผมเป็นไม่ได้ครับ
- จีพยอง - ครับ ใช่แล้วครับ
ผมทำแบบนี้ไม่ได้ครับ มันไม่ควรเป็นแบบนี้มาแต่แรกแล้ว
ผมไม่ควรเจอคุณย่าตั้งแต่แรก
ผมมีชีวิตที่ดีมากจริงๆ ครับ
ดีมากไม่มีอะไรบกพร่องเลย
ผมหลงระเริงกับคำว่าเด็กดี
แล้วก็จุ้นจ้านอะไรไม่เข้าเรื่อง
ผมทำตัวงี่เง่าแบบตอนนั้นอีกแล้วครับ
จีพยอง
- ไม่เป็นไรใช่ไหม - อือ
- ไปกันเถอะ - ไปกัน
อยู่ดีๆ ทำไมฝนตก พยากรณ์อากาศไม่เห็นบอกเลย
นั่นสิครับ
จู่ๆ ฝนตกลงมาได้ไงนะ ให้ตายสิ
เราวิ่งไปตรงนั้นด้วยกันไหมครับ
คุณไม่ควรเปียกฝนนะ
นี่ มัวทำอะไร รีบวิ่งกันเถอะ
- ไม่เอา ไสหัวไป - รีบไปเถอะน่า
- ไสหัวไป - ใส่เกียร์หมาเร็ว
บ้าเอ๊ย
ข้างนอกฝนตกเหรอคะ
ครับ หนักเลยครับ
หนักจนพูดไม่ออกเลยครับ
พยากรณ์บอกว่าวันนี้ไม่มีฝนนี่นา
- โดซานล่ะคะ - ก็นะ…
เดี๋ยวคงมาแหละครับ ในสภาพเปียกฝนสั่นหงักๆ เหมือนเรา
คุณซาฮา ฉันขอยืมร่มหน่อยนะคะ
อยากเอาแบบนั้นจริงเหรอ
เช็ดตัวซะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด
- หรือว่านี่… - ไฟเขียวเหรอ
ต้องเอากลับบ้านด้วยแล้วล่ะ
ฮัลโหล
ยงซาน นี่ฉันเองนะ ตอนนี้นายอยู่กับดัลมีหรือเปล่า
เธอถือร่มออกไปแล้ว
- ไปไหน - เธอบอกว่าจะให้นายโดนฝนไม่ได้
เลยออกไปรับที่สถานีรถไฟใต้ดิน
เข้าใจแล้ว ขอบใจนะ อือ
(สถานีทางเข้าแซนด์บอกซ์)
จีพยอง
ขอโทษนะ
ฉัน…
ฉันขอโทษจริงๆ
ขอโทษที่โมโหใส่นะครับ
ผมจะไปเมืองซอนจูครับ
ผมจะไปตามหาจดหมายของดัลมี
และเอามาให้โดซานครับ
สถานีนี้คือ สถานีทางเข้าแซนด์บอกซ์ค่ะ
ประตูทางออกอยู่ทางด้านขวาค่ะ
(ชองมยอง ฮอตดอก)
พระเจ้า
ทุกอย่างนี้คือกรรมใช่ไหมคะ
ลูกควรทำยังไง
โดซาน
บางทีฉันก็นึกถึงนะ
ฤดูใบไม้ผลินั้น ที่ฉันสูญเสียอะไรหลายๆ อย่างไป
ถ้าไม่มีจดหมายเหล่านี้ของนาย
ฤดูใบไม้ผลิ จะมีความหมายสำหรับฉันยังไงนะ
มันคงจะเป็นฤดูเศร้า
ที่รู้สึกเสียดายกับดอกไม้ที่ร่วงโรย
มากกว่ามีความสุขกับดอกไม้ที่ผลิบาน
ฉันต้องปล่อยมือคนที่รักที่สุดไป
ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้บอกลาด้วยซ้ำ
(โดซาน)
อ้าว ทำไมมันมาอยู่นี่
(โดซาน)
คงจะเป็นฤดูที่รู้สึกเสียใจ
ฤดูใบไม้ผลิปีนั้นของฉัน
โชคดีที่มีนายอยู่
ขอบคุณที่เขียนจดหมายถึงฉันนะ
ตอนนั้น ฉันเชื่อว่านายมีตัวตนจริง
ตอนนี้ ฉันอยากเชื่อว่านาย มีอยู่จริงจังเลย โดซาน
คิดถึงนะ
ฉะนั้นตอนนี้
นัมโดซาน
ฉันต้องตามหานายแล้วล่ะ
คุณซอดัลมี
มาที่นี่ได้ยังไง
วันนี้ฉันเบลอๆ และหยิบมือถือของคุณย่ามาค่ะ
(สถานีทางเข้าแซนด์บอกซ์)
ไม่ใช่มือถือฉันนี่
แต่ในมือถือของคุณย่า
มีข้อความแปลกๆ เข้ามา
ฉันเลยมาเพราะความสงสัยค่ะ
หัวหน้าทีมรู้จักที่นี่ได้ยังไงคะ
หัวหน้าทีมกับย่าของฉัน
รู้จักกันอยู่แล้วเหรอคะ
หัวหน้าเป็นใครกันแน่คะ
(สถานีทางเข้าแซนด์บอกซ์)
กรุณาฝากข้อความหลังเสียงสัญญาณ
แล้วโดซานเป็นใครคะ
หัวหน้าทีม ได้โปรด
พูดอะไรหน่อยสิคะ
ดัลมี นี่ฉันโดซานเองนะ
อือ
ได้ยินว่าเธอหยิบมือถือสลับกับคุณย่า
ฉันไม่รู้เลยเอาแต่โทรหา
- โดซาน - หือ
ที่ที่นายกับฉัน ทิ้งจดหมายเอาไว้เมื่อ 15 ปีก่อน
นายจำได้ไหม
ฮะ
มันอยู่ที่ไหนเหรอ
ดัลมี คือว่า…
ตอบมาสิ ขอร้องล่ะ
ดัลมี เธอ
ตอนนี้เธออยู่ไหนเหรอ ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้เลย
ทำไมนายตอบไม่ได้ล่ะ
ทำไมคนที่อยู่ที่นี่ไม่ใช่นาย แต่เป็นหัวหน้าทีมฮัน
ดัลมี
เรื่องนั้น…
คือ ฮัลโหล ดัลมี
ขอร้องล่ะ
ท่านกำลังเข้าสู่ระบบฝากข้อความเสียง
กรุณาฝากข้อความหลังเสียงสัญญาณค่ะ
สายลมได้เปลี่ยนไป
เป็นกระแสลมอีกครั้ง
และมันก็เริ่ม ถาโถมเข้าใส่ฉันอีกครั้ง
สนุกมากไหม
นายควรบอกว่ามันไม่จริง นายควรบอกว่านายคือโดซานคนนั้น
ความฝันจำเป็นต้องเป็นความสำเร็จเหรอ เป็นคนไม่ได้เหรอครับ
ทุกอย่างไม่ได้เริ่มจาก คำขอร้องของผมนะครับ
พอบอกว่าทุกอย่างเป็นของปลอม ฉันเลยรู้สึกว่าฉันก็เหมือนของปลอม
การที่ซัมซานเทคมาถึงจุดนี้ คือความสำเร็จที่เธอสร้างขึ้นมา
ช่วยมาแบบตอนนั้นทีนะ
ตอนนั้นนาย
เป็นความฝันของฉัน
เรื่องของฉันที่เธอรู้มาถึงตอนนี้
ลบมันไปให้หมด
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์