NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 10
Kim ty naprawdę jesteś?
Miałem nadzieję…
I kim jest Do-san?
…że mnie zobaczy…
Proszę…
Powiedz coś!
…i kiedyś mnie zauważy.
Cześć.
Do-san.
Wiesz, gdzie 15 lat temu zostawialiśmy listy?
Gdzie jest to miejsce?
Odpowiedz, proszę.
Ale nie takimi oczami.
Czemu nie odpowiedziałeś?
I czemu jest tu pan Han, a nie ty?
Żałujemy czegoś zawsze za późno.
Wyjaśnij mi to.
Bądź szczery.
Dość tych kłamstw.
Nie chcę być oszukiwana.
Kto pisał te listy…
15 lat temu?
Do-san
czy ty?
Twoja babcia poprosiła mnie o pomoc.
Chciała dać ci przyjaciela.
Więc pisałem do ciebie listy.
To od początku było kłamstwo.
A skąd imię Do-sana?
Czemu go użyliście?
Bez powodu.
Zauważyliśmy je
w artykule w gazecie.
Imię z gazety?
Był zupełnym nieznajomym.
To czemu Do-san przyszedł na imprezę networkingową?
Jeśli mówisz prawdę, to mnie nie znał.
Więc czemu?
Odnalazłem go.
Nam Do-sana z artykułu.
Poprosiłem, żeby był Nam Do-sanem z listów
i żeby poszedł na imprezę.
A dlaczego…
Do-san się zgodził?
Przecież mnie nie znał.
Samsan Tech…
potrzebowało inwestorów.
Zrobił to dla pieniędzy.
Nieprawda.
Może na początku, ale potem jego uczucia były prawdziwe.
- Ja też… - Skąd to wiesz?
To od początku było kłamstwo. Jak mam w to uwierzyć?
Pani Seo, ja…
ZGARBIONA SZYJA
Jest tam Dal-mi? Gdzie jesteście?
STACJA SAND BOX
Dobrze.
Nic ci nie jest?
Spokojnie. Zobaczymy się, gdy wrócisz.
Cześć.
- To był Do-san? - Tak.
W końcu pojawił się bug.
Bug?
- Pani Seo się dowiedziała? - Tak.
Mówiłem, żeby od razu usunąć tego buga.
A jeśli będziemy musieli zamknąć firmę?
Zamknąć firmę? Dlaczego?
Pani Jung, nic nie mówiłem.
- Przekręcić? - W drugą stronę.
O czym się dowiedziała?
Ja nic nie mówiłem. Mówiłeś coś?
Nie.
Powiedzcie mi!
To koniec.
Start-upy powinny zakazać związków między pracownikami.
„Zakazać”? Uczucia to nie zbrodnia.
Właśnie. To nic dziwnego, jeśli między chłopakiem i dziewczyną
rodzi się uczucie…
Ale nie powinno.
Jest nas pięcioro. Co, jeśli dwie osoby będą się spotykać i zerwą?
Nie będzie niezręcznie?
„Była dziewczyno, to portfolio”.
„Były chłopaku, skończyłeś kodować?”
Zabijcie mnie.
Może nie zerwą.
No tak.
Nigdy nie wiadomo.
Pomyślcie.
Listy były od innego faceta.
I to od Han Ji-pyeonga.
Jest bogaty, wykształcony i przystojny.
Kto by mu się oparł?
Han Ji-pyeong kontra Nam Do-san?
Na bank wygra Han Ji-pyeong.
I tyle. Nie ma co gdybać.
Do-san nie jest w niczym gorszy od pana Hana.
Nie jest gorszy. Jest dużo gorszy.
Do-san ma coś, czego pan Han nie…
Nie. Nic takiego nie ma.
- Rety. - To wkurzające.
Pieniądze, wykształcenie, znajomości… Wszystko.
Czy to ważne? Co się liczy, gdy kogoś lubimy?
Uczucia.
Tak, są ważne.
Ale teraz dzieli je
między swoją pierwszą miłością a osobą, którą lubi teraz.
Jeśli obu lubi tak samo,
to skąd wiadomo, który jest prawdziwą miłością?
To wkurzające.
Tato, dostałam list miłosny.
Piękny charakter pisma.
Jest w moim wieku. Nazywa się Nam Do-san.
Czy to nie wyjątkowe imię?
Masz.
Moja wizytówka.
SAMSAN TECH
SAMSAN TECH, NAM DO-SAN
Idę w twoje ślady.
Założę firmę, tak jak ty.
Dostaliśmy…
się.
- Naprawdę? - Tak.
No to się zgubimy.
„Odpłyniemy bez mapy”. Pamiętasz?
Dal-mi, nie płacz.
Proszę, nie płacz.
To miał być jeden dzień.
Miałem spełnić twoje marzenie i tyle.
Ale…
Tamten dzień był taki miły, że przegapiłem okazję, żeby się wycofać.
Cały czas to odkładałem i w końcu…
zapragnąłem ciągnąć to tak długo, jak się da.
Dal-mi, przepraszam, proszę…
Nie mów, że przepraszasz.
Powiedz, że to nieprawda.
Że jesteś prawdziwym Do-sanem.
Czemu mnie przepraszasz?
To znaczy, że to było kłamstwo.
To wszystko było fałszywe.
Przepraszam.
Fajnie było?
Patrzyłeś, jak cieszę się…
jak idiotka z tych fałszywych listów.
Potem powiedziałam, że otworzę z tobą firmę,
ale nie myślałam wtedy trzeźwo.
Fajnie było?
Bolało.
Gdy na mnie patrzyłaś…
Gdy się do mnie uśmiechałaś…
Gdy mnie wspierałaś…
Wiedziałem, że na to nie zasługuję, i bardzo mnie to bolało.
Chciałem…
Chciałem być tym, którego pragnęłaś.
Ale nie mogłem nim być i to było nie do zniesienia.
Którego pragnęłam?
Sama nie wiem kogo.
Tak, Dal-mi wróciła bezpiecznie do domu.
Od razu poszła spać.
Nie. Powiedziała, że jest zmęczona. O nic nie pytałam.
Nie martw się. Nic jej nie będzie.
Dobrze. Dobranoc.
SPEŁNIAJ SWOJE MARZENIA
DZIEŃ DEMONSTRACYJNY
WYDARZENIE, NA KTÓRYM START-UPY
PRZEDSTAWIAJĄ PRODUKTY INWESTOROM
ODCINEK 10
Co robisz?
Gdy pogorszy ci się wzrok, te rzeczy będą niebezpieczne.
Teraz będziesz martwić się o mój wzrok?
Tak, będę.
Wiesz, co męczy mnie najbardziej?
Nie rozumiem, co się wokół mnie dzieje,
i boli mnie, że cię widuję.
Ale muszę pracować.
Niedługo dzień demonstracyjny. Muszę nas przygotować, żeby Twoja Ścieżka…
odniosła sukces.
Muszę pracować…
z tobą i panem Hanem, jakby nic się nie stało.
Nie będzie to dla mnie łatwe.
Dlatego jestem w rozsypce.
Jasne.
Nie spotykajmy się po pracy.
ZJEDNOCZMY SIĘ I WALCZMY
ZERWAĆ UMOWĘ Z INJAE
Proszę często wspominać o tym w artykule.
- Nie zgadzamy się! - Nie zgadzamy się!
Pan Oh Yeon-ho.
Jak śmiesz tu przychodzić?
I przyszłaś z dziennikarzami?
Możemy porozmawiać?
Nie mamy o czym.
Porozmawiaj z naszym kierownikiem.
Dobrze, gdzie on jest?
Panie Nam, ta kobieta chce nas pozbawić środków do życia.
Przyszła z dziennikarzami.
Kto to?
Dzień dobry, jestem Won In-jae, prezeska firmy Injae.
Nam Seong-hwan.
- Nie podoba mi się ona. - Czarownica.
Taka młoda prezeska?
- Zwolniła nas! - Taka gówniara kieruje firmą?
- Jak śmiesz tu przychodzić? - Nie chcemy cię tutaj!
- Odejdź! - Ty nas zwolniłaś!
Cisza!
Przyprowadziła pani dziennikarzy?
Dzień dobry.
Proszę, żeby przekazali państwo wszystko, co dziś mówimy,
w bezstronny sposób.
Sprawiedliwa relacja!
- Właśnie! - Sprawiedliwa relacja!
Chcę pana zaprosić na spotkanie z Haun Inżynieria i Budownictwo.
Róbcie, co chcecie.
WON IN-JAE, PREZESKA
To wy wymyśliliście ten cholerny system redukcji pracowników ochrony?
To zwiększenie wydajności rezerw ludzkich.
Bez różnicy. Ludzie stracą pracę.
- Sand Box? - Tam mamy siedzibę.
To tam dostał się jego syn?
Naprawdę? Mnie też niedawno tam przyjęto.
- Jak się nazywa pana syn? - Nie pani sprawa.
KIEROWNIK NAM SEONG-HWAN
Chodźmy.
- Idziemy! - Nie dajmy im się!
- Będziemy walczyć do końca! - Będziemy walczyć!
Czy pana synem jest Nam Do-san z Samsan Tech?
Czemu to panią interesuje?
Jestem ciekawa.
Samsan Tech też stworzyło system do zwalniania ludzi.
A pan przeciwko takiemu protestuje.
Pana syn wie o waszej walce?
Przyjechała winda.
Dobrze.
Winda jedzie na górę.
- W porządku? - Panie Nam!
Nie pokazujcie tego w telewizji. Nie możecie!
Słucham?
- Panie Nam! - Weź go na plecy.
Szybko!
Co z nim?
- Ostrożnie. - Tędy.
- Co się stało? - Połóż go ostrożnie.
Rety.
Nagle stracił przytomność.
Ta okropna prezeska podniosła mu ciśnienie.
Czemu nie zabraliście go do szpitala?
Spokojnie. Nic mi nie jest.
Coś ci jest. Masz wystarczająco dużo siły, żeby wejść na górę Jiri, a zemdlałeś.
Zabiorę cię do szpitala…
Może to
nie jest konieczne.
Jest zupełnie niekonieczne.
Wracajcie tam.
Co? Nie zostawimy cię w takim stanie.
Chcę, żebyście tam byli.
I nie mówcie nikomu, że zemdlałem.
Nic mu nie będzie. Nie martwcie się.
Ale…
No dobrze.
Proszę się nim opiekować.
Będę, spokojnie.
- Do zobaczenia. - Cześć.
- Chodź. - Dbaj o siebie.
- Do zobaczenia. - Pa.
- Nie musi nas pani odprowadzać. - Zrobię to.
Co się dzieje? Czemu odstawiłeś takie przedstawienie?
Rety.
Mamy problem, skarbie.
Chyba zrujnuję przyszłość Do-sana.
Słucham?
Cześć. Tak, zarobimy dużo
kasy!
Kasy!
Co pan robi?
Nie czujesz się dziś świetnie?
Kracze wrona.
W Korei to znaczy, że odwiedzi nas długo oczekiwany gość.
To sroka.
Kracząca wrona przynosi pecha.
Ale to i to jest bez sensu.
Masz chwilę?
Chcę ci o czymś powiedzieć.
Panie Park.
Niedługo dzień demonstracyjny. Zorganizujmy spotkanie prezesów.
- Już ich poinformowałem. - Dobrze.
Pani Yoon.
- Coś mnie dręczy. - Co takiego?
Pamięta pani prezesa, który zabił się parę lat temu?
Był prezesem Partnera Ładowania z drugiej edycji programu?
A o co chodzi?
Jego młodszy brat jest w 12. programie.
- Który to? - Ten.
Odkryłem to, organizując dokumenty.
To brat tego nieżyjącego prezesa, prawda?
Nie znam szczegółów, bo tu nie pracowałem.
Wie pani, dlaczego się zabił?
Podobno zrobił to po dniu demonstracyjnym.
Jak wiesz,
to wydarzenie może prowadzić do prawdziwych inwestycji,
więc inwestorzy zadają trudne pytania.
Nie wątpię.
Samo słuchanie tych pytań mnie wykańcza.
Jak czują się prezesi? Muszą przez to przejść.
Partner Ładowania i tak miał wtedy problemy,
a prezes miał za mało siły, żeby sobie z tym poradzić.
Ciekawe, czemu jest tu jego brat.
Ja unikałbym miejsca, w którym umarł ktoś z mojej rodziny.
„Zemścić”? Co? To przerażające.
CHCĘ SIĘ ZEMŚCIĆ
Jego rodzina może być w błędzie i myśleć,
że umarł przez kogoś stąd.
Dolina Krzemowa?
Dolina Krzemowa w San Francisco?
Tak, tam jest siedziba 2STO.
Chcę zatrudnić cię na stanowisko inżyniera.
Najlepsza pensja w branży.
Cztery lata, 300 milionów rocznie plus akcje warte 1,5 miliarda.
Co ty na to?
Nie wiem.
Panie Nam. Jesteśmy 2STO.
A my jesteśmy Samsan Tech.
Słuchaj.
Doświadczenie zdobyte w 2STO może odmienić przyszłość twojej firmy.
Inwestorzy będą ustawiać się w kolejce.
Zainwestują we wszystko, co stworzysz.
Napiszesz książkę o pracy w 2STO.
Jak to się mówi? Tantiemy. Będziesz żył z tantiem.
Nie chcę pisać książki. Marny ze mnie pisarz.
Nie w tym rzecz.
Odrzucasz mnie, bo myślisz, że jestem jak prezes Won?
Jesteśmy zupełnie innymi ludźmi.
Nie wykorzystam cię.
Wiem.
Ale i tak nie chcę.
Dobra. To może zróbmy tak?
Po trzech latach wrócisz do Samsan Tech.
Co ty na to?
Dodam Samsan Tech skrzydeł.
- Spóźnię się. - Nie masz ambicji?
Ani marzeń?
Jasne, że mam marzenia.
To ja je dla ciebie spełnię.
Jesteśmy przyszłością! Potrzebujemy partnera!
Będę twoim partnerem.
- Kasa! - Zarobisz kupę kasy.
Dzięki mnie odniesiesz sukces.
Muszę marzyć o sukcesie?
Nie mogę o osobie?
Co?
O osobie?
O kim?
Co zrobimy?
Dam radę. Muszę to zrobić.
Muszę.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Przepraszam, że wczoraj nie wróciłam. - Nie szkodzi.
W ramach przeprosin kupię wam wszystkim kawę.
Super. Ja chcę americano z lodem.
- Ja chcę waniliowe latte z lodem. - Ja też! Jest najlepsze.
Dobra. Americano z lodem i dwa waniliowe latte z lodem.
- Tak. - Dobrze.
Nic jej nie jest?
Chyba nie.
Kupuję wszystkim kawę. Dla ciebie americano z lodem, prawda?
Tak.
Wyglądają dziwnie, ale to pewnie nie koniec.
To nie koniec.
To koniec. Nie widzicie?
- To nie koniec. - Właśnie.
Spokojnie.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
CORN DOGI CHEONG-MYEONGA
Jak ona się ma? Wszystko w porządku?
Bardzo płakała, więc się martwię.
Nie jest dobrze.
Gdy rano zobaczyłam jej twarz, zrozumiałam, co zrobiłam.
Myślałam, że zrobiłam to, żeby więcej się śmiała,
ale postąpiłam źle.
Byłam samolubna.
Ponoć niewinne kłamstewka są nieszkodliwe,
ale to i tak kłamstwa.
Nieszkodliwe kłamstwa nie istnieją.
Zawsze kogoś krzywdzą.
Jeśli obiekt jest podświetlony,
wyniki mogą być fałszywie ujemne lub fałszywie dodatnie.
Gdy pojawi się odbicie, może zastosujmy wstępne przetwarzanie LBP?
Albo przeprowadźmy wykrywanie obiektów oparte na głębokim uczeniu.
LBP?
LBP jest do odróżniania tekstur.
To może R-CNN?
Stworzymy zbiór danych.
- Jest do różnego oświetlenia. - R-CNN?
Można też przeprowadzić augmentację danych
przez przetworzenie optyczne.
- Dobra. - Zróbmy to.
- Dobrze. - Dobry pomysł.
- Gdzie jesteś? - Idziemy zaraz na lunch.
Mam spotkanie. Idźcie beze mnie.
Przepraszam,
ale skoro jest pani sama, może pani usiąść przy tamtym stoliku?
Podczas lunchu jest tu tłoczno.
Dobrze.
Jesteśmy razem.
Rozumiem. Podać dwie porcje bibim guksu?
Tak, poproszę.
Wysłuchaj mnie, proszę.
Wiem, że czujesz się niezręcznie, ale muszę ci coś powiedzieć.
O co chodzi?
Prosiłaś mnie, żebym był szczery.
Musisz wiedzieć o innych rzeczach.
Jest ich więcej?
Nam Do-san i ja
nie jesteśmy sobie bliscy.
Tak naprawdę to w ogóle go nie lubię.
Rozumiem.
Ale chcę, żebyś dobrze to zrozumiała.
Nie wszystko zaczęło się od mojej prośby.
Poszedł na imprezę networkingową,
dał ci wizytówkę,
poprosił, żebyś była prezeską…
Zrobił to z własnej woli.
- Dwie porcje bibim guksu? - Tak, dziękuję.
Chcę cię o coś zapytać.
O co chodzi?
Naprawdę jeździsz do Gapyeongu…
na orzechowe kalguksu?
Nie. Jadłem te kluski pierwszy raz, gdy mi je przywiozłaś.
Mogłam nie być taka natrętna.
Nie byłaś natrętna.
Lubię cię.
Nie wiedziałem, że to powiem, mieszając kluski.
Czuję coś do ciebie,
pani Seo.
Mówię to, bo chcę być szczery. Nie dlatego, żebyś czuła się niezręcznie.
Po prostu tak czuję.
Nie oczekuję odpowiedzi, więc się nie przejmuj.
Nie chcę, żebyśmy siebie przez to unikali.
To by było żałosne.
Jedz, bo kluski ci rozmiękną.
To orzechowe kalguksu, które mi przywiozłaś,
było pyszne.
Jasne. Do zobaczenia.
- Do-san nie przyjdzie? - Nie ma apetytu.
Nie chciałem tego mówić.
- Ale czy to nie dziwne? - To znaczy?
Co złego zrobił Do-san?
Kłamał dla dobra pani Seo. I ją uszczęśliwiał.
Też tego nie rozumiem.
Czemu ona nie rozumie, co Do-san czuje?
Właśnie. Nie ma o niczym pojęcia.
Ja na miejscu Do-sana byłbym urażony.
No tak.
To boli, gdy ktoś nie rozumie naszych uczuć.
Wiem, jak to jest.
Tak? Czy ty może
się w kimś podkochujesz?
Widzisz?
Dalej tego nie rozumiesz.
Chwila. We mnie?
W Chul-sanie?
Przepraszam.
- Co? - Czy ja śnię?
To się dzieje naprawdę?
Czemu jestem taki nieogarnięty?
Pani Jung, przepraszam. Zraniłem cię?
Mam gęsią skórkę.
Pani Jung, czyli
to jest nasz pierwszy dzień razem?
Tak?
Nie.
Nie?
Kłamałam.
Serio? Wiedziałem.
Ośmieszyłaś mnie.
Co takiego? Kłamałam dla twojego dobra.
Nie uszczęśliwiłam cię? To właśnie zrobił pan Nam.
Rety, teraz rozumiem.
To, co zrobił Do-san, jest bardzo złe.
Masz rację. Też to rozumiem.
Jesteś genialna.
Bawi cię to?
Zjadaj bułkę.
CORN DOGI CHEONG-MYEONGA
Stój.
Hej! Kim jesteś?
Czemu utrudniasz mi znalezienie pomocnika?
Pokaż twarz.
Mamo.
O co chodzi?
Nadal się na mnie złościsz?
Nic z tych rzeczy.
Jest mi wstyd.
To czemu sabotujesz mój interes?
Mówisz jedno, a robisz drugie!
To nie tak, mamo.
A jak?
Mogę…
Mogę u ciebie pracować?
Pracować?
Ojejku.
Nie do wiary.
Mówisz,
że uciekłaś z domu i śpisz na ulicy?
Nie uciekłam. Wyszłam z niego.
I nie śpię na ulicy.
Jadam i sypiam
w kafejkach internetowych i łaźniach.
Nie masz dokąd pójść, więc chcesz na mnie żerować?
Nie będę na tobie żerować.
CORN DOGI CHEONG-MYEONGA
Potrzebujesz pomocy, a ja pieniędzy.
Pomożemy sobie nawzajem.
Tak chciałabym na to patrzeć.
Nie zgadzam się.
Jestem twoją teściową.
Nie, jestem twoją byłą teściową.
No to może pójdziemy o krok dalej i mnie zatrudnisz?
Nie jestem wielkoduszna, nie umiem być dla ciebie miła.
Przypominasz mi o moim biednym synu, a to łamie mi serce.
Najlepiej będzie, jeśli będziemy sobie obce.
Pani Seo, nie kończysz pracy?
Idźcie. Muszę przygotować prezentację na dzień demonstracyjny.
- Pomożemy. - Nie, idźcie.
Umówiłam się ze znajomym.
Znajomym? Z kim?
Takim jednym.
- Dobrze, do zobaczenia. - Pa.
Tym znajomym może być pan Han?
Wykluczone.
To on.
Co robimy? Nasz bramkarz dostał żółtą kartkę.
Co nam pozostaje? Obrońcy muszą wkroczyć do akcji.
Co jest? Co robicie?
Pani Seo jest bardzo zajęta.
Możesz porozmawiać z nami.
Nie idę do pani Seo.
Idę do pana Nama.
Czy przez ostatnie trzy miesiące Twoja Ścieżka coś zarobiła?
W biznesie liczą się liczby. Jaki macie model dochodowy?
Co to za technologia? Macie patent?
Jaki macie próg rentowności i plan finansowy?
Jak duży jest wasz rynek docelowy? Nie za mały?
Jaką macie najsilniejszą broń?
JAKĄ MACIE NAJSILNIEJSZĄ BROŃ?
- Zapisałeś wszystko? - Tak.
Co to?
Inwestorzy mogą o to pytać panią Seo.
Ale będą bardziej surowi.
Powiedz im, że nie macie konkurencji, to zapytają,
czy w ogóle jesteście potrzebni.
Jeśli powiesz, że ją macie, będą pytać o patenty i bariery wejścia.
Nieważne, co powiesz, a cię zaatakują.
Przygotujcie się, żeby pani Seo nie cierpiała.
Chyba nie powinienem słuchać twoich rad.
Ostatni raz chciałem zachować się jak brat.
„Ostatni raz”?
Powiedziałem pani Seo, że coś do niej czuję.
Więc nie mogę już być twoim bratem.
Nie będę ci doradzał ani pożyczał rzeczy.
Aut, ubrań, zegarków…
Nie potrzebuję ich.
I mojej przeszłości.
Jej też nie potrzebuję.
Nie byłbym tego taki pewien.
Tak naprawdę to nie wiem.
Co będzie cenniejsze dla pani Seo,
Nam Do-san bez teraźniejszości czy Nam Do-san bez przeszłości?
AUTOMATY Z MASKOTKAMI
Poproszę butelkę soju i chrząstki wieprzowe.
Już podaję.
Kim jesteś?
Dosiadłam się, żebyś nie siedziała sama.
Też jestem sama.
Mogę się przysiąść?
Tak.
Ojejku, to bardzo trudne.
Myślałaś, że to była jedna osoba, ale to były dwie?
Pewnie masz mętlik w głowie.
Który z nich…
jest Do-sanem, którego lubiłam?
Ten, który pisał do mnie listy 15 lat temu?
Czy ten, z którym jestem teraz?
Naprawdę nie wiem.
Jestem straszna, prawda?
Nieprawda. Straszni są ci, którzy cię okłamali.
Spokojnie. To normalne, że jesteś skołowana.
Nie zadręczaj się.
Najgorsze jest to,
że już nie mogę sobie ufać.
Czuję się,
jakbym chodziła po linie.
Muszę zareklamować nierentowną firmę.
Tracę pewność siebie.
Niedobrze.
Bez pewności siebie nikogo nie przekonasz.
Wszystko jest fałszywe i ja też się taka czuję.
Jestem skołowana, więc lina pode mną się trzęsie.
W każdej chwili mogę spaść.
Co mam zrobić? Prezeska nie może taka być.
Jesteś prezeską?
Po co?
Nie zasługuję, żeby nią być.
Zaczynam we wszystko wątpić.
Nie, tato. Ona ma większe kwalifikacje niż ja.
Ja jestem nikim.
Jestem nieudacznikiem, kłamałem o założeniu firmy. Przepraszam.
Co?
Nieudacznik udawał geniusza. Przepraszam, tato.
Nie wiem, czy dam radę.
Im dłużej tkwisz w niepewności,
tym mniej pewna siebie się czujesz.
Podejmij decyzję, mimo że to będzie trudne,
żebyś mogła to pokonać.
Dasz radę.
Jak?
Poproś o pomoc.
Kogo?
Swoich przodków.
Swoich przodków?
Zorganizuj uroczystość dla przodków
i poproś ich o pomoc.
Odwróci to twój los.
- Serio? - Serio.
Chwila. Skąd ta pewność?
Co ty tutaj robisz?
To twój kolega?
Niedobrze. Też potrzebujesz pomocy przodków.
Zorganizujcie wielką uroczystość.
Skąd ten pomysł?
Z mojego życia.
Też się tak garbiłam i pochylałam szyję.
Ale zorganizowałam uroczystość i poprosiłam przodków…
Patrzcie. Moja szyja wygląda zupełnie normalnie.
Ale to możliwe bez uroczystości.
Wyprostowała się po tej uroczystości.
Polecam to rozwiązanie na podstawie danych.
Uroczystość dla przodków to nie przesąd, tylko nauka.
Dane są bez znaczenia, jeśli inne czynniki
były kontrolowane.
Jakie są grupy eksperymentalne i grupy kontrolne?
Nie wiesz? Nie porównałaś ich?
Czyli twoje dane są bezużyteczne.
Zrobiłaś randomizowane kontrolowane badanie kliniczne?
Nie?
Co to za jeden?
Nam Do-san.
Mogłaś mi powiedzieć.
Po co cierpisz sama?
Cierpię? Dlaczego?
Pewnie nie pamiętasz, bo jesteś pijana.
Ale mówiłaś,
że czujesz, że wszystko jest fałszywe.
Że tracisz pewność siebie.
Naprawdę?
Bez pewności siebie jestem nikim.
Teraz jesteś jak zwłoki.
Jak przywrócimy ci pewność siebie?
Powiedzieć ci?
- Postaw mnie. - Dobrze.
Możesz się pojawić jak wtedy?
Słucham?
Jak na imprezie networkingowej.
Usunąłeś
najgorszy okres mojego życia.
Wtedy
byłeś moim trofeum,
moją chlubą,
moim ukojeniem,
moimi skrzydłami…
Ty byłeś moim marzeniem.
Pokaż mi się taki jak wtedy.
Odzyskam pewność siebie i znów będę sobą.
Zapomnisz o tym, gdy wytrzeźwiejesz.
Nie jestem pijana.
Jasne.
Nie jesteś.
Poczekaj tutaj. Nigdzie nie odchodź.
Zaraz wracam.
Yong-san! Chul-san!
Będzie mecz?
Cholera.
Przepraszam.
Widział pan dziewczynę na huśtawce?
Miała kucyk, trzymała ten plecak.
Kojarzę. Zdrzemnęła się, trochę wytrzeźwiała i poszła sobie.
Dziękuję.
Rety, nie ma końca.
To jakby mówić nam, że mamy zwinąć biznes.
Podchodzi to pod nękanie.
Gdy kupujesz karton mleka, sprawdzasz jego skład i datę ważności.
Tutaj chodzi o miliony wonów, więc przynajmniej tyle mogą sprawdzić.
Będziemy tam z tobą.
Odpowiemy na pytania techniczne.
Dobrze.
Pożyczyć ci garnitur na dłużej?
Tak, założę go na dzień demonstracyjny.
Po co?
Żeby się pokazać pani Seo?
Nie pokazałem się jej wczoraj.
Czemu? Co się stało?
Spóźniłem się.
Zanim tam wróciłem, wytrzeźwiała i poszła sobie.
Nie pamięta?
Gdy wytrzeźwieje, niczego nie pamięta.
Chcesz się jej pokazać na dniu demonstracyjnym?
Tak.
Mówi, że traci pewność siebie i że czuje się, jakby chodziła po linie.
Chcę coś dla niej zrobić.
Mogę tylko pokazać się w tym garniturze.
Pożyczonym garniturze.
To takie romantyczne.
Już dobrze.
Panie Nam.
Tak?
Tata dobrze się czuje? Martwię się.
Tak.
Czemu nagle pytasz o jego tatę?
- Wiem, że udawał. - Co?
O co chodzi?
Co udawał?
Powiedziałabym, ale nie mogę tego zrobić twojemu tacie.
Pewnie ci nie powiedział, bo nie chce ci przeszkadzać.
Więc nie powinnam ci mówić.
Ale chcesz.
Więc powiedz.
- Tędy? - Tak.
Chodźmy.
Kochanie, to ja. Koledzy idą mnie odwiedzić.
Powiedz im, że jestem chory, i ich odeślij.
Nie możesz.
Jeśli pójdę na protest, to nie spojrzę Do-sanowi w oczy.
Czemu nie?
Czemu…
Idź, tato.
Idź tam i walcz.
Daj spokój. Nie mam na to siły.
Myślisz, że zagrozisz mojej przyszłości, jeśli będziesz walczył?
Tato.
Nie jesteś moją chlubą.
Wstydzisz się mnie?
A ja nie chcę być twoją.
Ciężko jest żyć jako czyjaś chluba.
Boisz się, że zawiedziesz tę osobę,
więc udajesz, że jesteś silny i kompetentny.
Nie bądźmy swoją chlubą.
Bądźmy…
ojcem i synem.
BOMBARDUJĄCA PYTANIAMI
Jak przygotowania na dzień demonstracyjny?
Jeśli potrzebujesz pomocy, to…
Jak się masz? Martwię się.
Dong-cheon, co to za koszulka?
Przestraszył mnie pan.
Mam spotkanie w sprawie dnia demonstracyjnego
z prezesami.
Naprawdę?
Zdejmij tę koszulkę.
Słucham? Dlaczego?
- Rób, co każę. - Dlaczego?
Spotkania nie miał prowadzić pan Park?
Musiał coś załatwić, więc go zastąpię.
Chodźmy.
Co on wyprawia?
SPOTKANIE ORGANIZACYJNE
Podczas dnia demonstracyjnego
pokazujecie całemu światu wyniki swojej pracy.
Po prezentacji na scenie
odpowiecie na pytania od sędziów.
Widzę sprzęt. Wydarzenie będzie transmitowane?
Tak, będzie transmisja na żywo,
żeby inwestorzy na całym świecie mogli je zobaczyć.
Co będzie z firmami, które nie zdobędą inwestorów?
Czemu się tym przejmujesz? Nie jesteś pewna siebie?
Podobno firma 2STO będzie szukała tu partnerów globalnych. To prawda?
Zgadza się.
Z tego, co wiem, szukają partnerów z branży AI.
A są tu tylko dwie takie firmy.
Zapomnijcie o 2STO i partnerach globalnych.
Nie wpadajcie w obsesję, bo będziecie czuć presję.
Szukajcie inwestorów, którym pasuje filozofia waszej firmy.
Zapomnijcie o presji. Wyjdźcie na scenę pewni siebie.
Pokażcie im radość i entuzjazm,
a odniesiecie sukces.
Nie bójcie się.
- Dobrze! - Dobrze!
Ojejku.
Czemu tak porozrzucałaś ubrania?
Dziś dzień demonstracyjny.
Od prezentacji zależy przyszłość naszej firmy.
Co się dzieje? Pięknie wyglądasz.
Wyglądam głupio.
I nieprofesjonalnie.
DZIEŃ DEMONSTRACYJNY
Jasne, że dla pieniędzy. Jaki miałaby inny powód?
No tak, zawsze chodzi o pieniądze.
To dobry i szczery powód.
Ale myślałam, że będzie inna.
Że ma inny powód niż pieniądze.
Odnalazłaś go?
DZIEŃ DEMONSTRACYJNY
Naprawdę tu jesteś.
Kochanie.
Ktoś mi powiedział, że ostatnio często tutaj przychodzisz.
Jesteś potworem z The Host? Co tu robisz?
Strasznie wyglądasz.
Daj już spokój i wracaj do domu.
Sang-su, nic się nie zmieniłeś.
Z sekretarza In-jae zostałeś sekretarzem jej ojca?
To awans?
Całe życie żyłaś dla pieniędzy, a nie dla honoru.
Zdecyduj się. Jeśli za szybko zmienisz styl życia, to się pogubisz.
Od 20 lat pracuję dla innych
jak jakiś pies.
Chcę pracować dla siebie.
Gdy pies ucieka, staje się bezpańskim psem.
I co potem? Zamarza albo umiera z głodu.
Przepraszam, kochanie.
W końcu cię zrozumiałam.
Skoro mnie rozumiesz, to wracaj do domu, póki jestem miły.
Hej!
„Póki jestem miły”?
Uderzysz ją czy co?
Kim pani jest?
Ja?
Jestem jej byłą teściową. A co? Masz jakiś problem?
Wynoś się, bo zadzwonię na policję.
Ty tak samo.
Wynocha. Spadajcie! Wsiadajcie do auta!
Pomagają ukoić nerwy?
Nie wiem. Biorę je pierwszy raz.
Mogę jedną? Denerwuję się.
Niestety wzięłam ostatnią.
Jasne.
Pani Won, ta plotka jest prawdą?
Jesteś dziewczynką na huśtawce z logo Sand Boxa?
Tak.
Rety, serio?
Czytałem o tym w książce pani Yoon.
To ty spadłaś z huśtawki i poprosiłaś tatę, żeby rozsypał piasek?
Na to wygląda.
Czyli dzięki pani Won powstał Sand Box?
No właśnie.
- Dokąd idziesz? - Stój.
Muszę coś powiedzieć pani Seo.
- Powiedz nam. - Przekażemy jej każde słowo.
Rety.
Dobra.
Jak się ma pani Seo?
Od niej zależy nasza przyszłość. To jasne, że się denerwuje.
Powiedziała, że czuje się, jakby chodziła po linie.
Po linie?
To przekażcie jej to.
Będę jej planem B, więc niech się nie martwi.
Planem B?
A jeśli ona to złe rozwiązanie? Będzie po nas.
- To ja w was zainwestuję. - Co?
Będziecie mieć plan B na wypadek porażki.
- Tym planem B. - Tak.
Powiedzcie jej to.
O co chodziło? Dziewczynka na huśtawce?
Pożyczyłam twoją historię, gdy dostałam się do Sand Boxa.
Nie wiedziałam, że będzie o to tyle szumu.
Nie wiedziałam, że nasz tata tyle znaczył dla pani Yoon.
„Nasz tata”? Jak możesz tak mówić, skoro porzuciłaś jego nazwisko?
Jak ci nie wstyd po tym, jak ukradłaś moje wspomnienie?
Dobra, przepraszam.
Ale patrzę na ciebie i nie wiem, czy je ukradłam.
To znaczy?
Powiedz mi.
Kto się boi usiąść na huśtawce
i się nad sobą użala, ty czy ja?
Kto się boi porażki, ty czy ja?
Muszę cię przepraszać?
Do-san.
Przeproś ją.
Ukradłaś je.
Byłaś taka nijaka, że musiałaś ukraść jej wspomnienie.
Nie jesteś pewna siebie.
Odstawiasz sceny, żeby to ukryć.
Nie masz dość?
Pewnie masz.
A co ty o tym wiesz?
Dużo.
Też to robiłem.
- Nie odbierają? - Nie.
Wybrany numer jest…
Idą.
Gdzie byliście? Niedługo się zacznie.
Chwila, panie Nam.
Miałeś się dziś ubrać inaczej, prawda?
Miałeś założyć garnitur dla pani Seo, prawda?
Garnitur? Dla mnie?
O czym ty mówisz?
No…
Chul-san, pogadamy?
Co? Dlaczego?
Chodź ze mną.
Coś ty taki nieogarnięty? Muszą pobyć sami.
Aha…
Co z twoją twarzą? To dlatego, że trzymam cię za rękę?
Czemu jesteś taki łatwy?
Rumienisz się?
Pani Jung.
Gdy mnie wtedy okłamałaś,
czułem się,
jakbym wszedł na szczyt wieżowca, a potem z niego spadł.
Wiem, że to nic dla ciebie nie znaczy,
ale wszystko, co robisz, uszczęśliwia mnie albo zasmuca,
bo jestem tradycjonalistą.
Naprawdę.
Więc przestań…
mącić mi w głowie.
Proszę.
Dobrze, nie będę.
Dobrze.
Wracajmy do środka.
Dobrze.
Pamiętasz garnitur, który miałem na imprezie networkingowej?
Chciałem go dziś założyć.
Tamten garnitur?
Świetnie wtedy wyglądałeś.
Czemu go nie założyłeś?
Bo to nie byłem ja.
Dal-mi.
Nie chcę już mącić ci w głowie.
Od teraz zapomnij o tym,
co o mnie wiedziałaś.
Mam o wszystkim zapomnieć? To znaczy?
Nigdy nie pisałem do ciebie listów.
Znam cię od kilku miesięcy.
I tak się ubieram.
Nie marzyłem o grze w Go-Stop.
Nie mam urodzin 7 maja.
Jeśli nie wiesz, co do mnie czujesz,
udajmy, że to się nie stało.
Zapomnijmy o wszystkim.
Nie chcę, żebyś przez to cierpiała.
Ale coś ci powiem.
Dzięki tobie Samsan Tech…
jest tym, czym jest.
To nie jest fałszywe.
Twoje osiągnięcie jest prawdziwe.
Jestem tego pewny.
Nigdy w to nie wątp.
Pani Seo, zaraz próba. Chodźmy.
Dal-mi.
Dasz radę.
Dam radę.
Nie idę do pani Seo. Przestań mnie śledzić.
Nie śledzę cię. Też jadę na górę.
Dobrze.
To, co powiedziałeś, było bardzo fajne.
Że będziesz planem B pani Seo. To było pocieszające.
Nie powiedziałem tego, żebyś prawił mi komplementy.
Jesteś takim dobrym człowiekiem.
Czemu byłeś taki surowy dla mojego brata?
Twojego brata?
Powiedz.
Dlaczego
zabiłeś mojego brata?
Do mnie mówisz? Ja zabiłem twojego brata?
Tak.
To jakaś pomyłka.
Gdybym go zabił, to nie byłoby mnie tu.
Siedziałbym w więzieniu. To absurd.
Nawet nie znam twojego brata.
To znaczy nie wiedziałem, że go miałeś.
Nie spodziewałem się po tobie niczego,
ale myślałem, że chociaż go pamiętasz.
Powiedziała, że czuje się, jakby chodziła po linie.
Po linie?
To przekażcie jej to.
Będę jej planem B, więc niech się nie martwi.
- Pan Nam. - Muszę coś panu powiedzieć.
O co chodzi?
Propozycja, którą mi pan złożył. Mówił pan, że doda skrzydeł mojej firmie.
Tak?
Czy ta oferta
jest aktualna?
Oczywiście.
Czemu zmieniłeś zdanie?
Nie chcę planu B.
Planu B? O czym ty mówisz?
Plan B na wypadek porażki.
PODZIĘKOWANIA DLA LEE BO-YOUNG
Nie sądziłem, że powiem jej, że ją lubię, mieszając kluski.
Udawałem spokojnego i wyluzowanego,
ale strasznie się denerwowałem.
Nawet nie wiesz jak.
Chcę, żeby mi szczerze odpowiedziała.
Ale też…
Ale też się boję.
Jeśli mnie odrzuci, to koniec. Będzie po wszystkim.
Boję się.
Żałuję tego.
Może niepotrzebnie jej powiedziałem?
Może do końca powinienem ukrywać swoje uczucia?
Nie. Tego też byś żałował.
Przynajmniej trochę.
Nie ma czego żałować, bo nie podejmujemy decyzji bez przyczyny.
Więc zaufaj swojej decyzji.
A gdy zaczniesz wątpić, jak teraz,
to pomoże ci ktoś inny.
Kto?
Przodkowie.
Moi przodkowie?
Umieram z ciekawości.
Kto zdobył moje serce?
Tutaj się to zaczęło. Nie w biurze z widokiem na rzekę Han.
Tutaj.
A jeśli wybierze pana Hana? Będziesz potrafił się z tym pogodzić?
Może miał rację.
Czyli to runda druga hackatonu.
Zbadamy to na takich samych ustawieniach i zobaczymy, która jest lepsza.
Nie chcę, żeby Dal-mi cierpiała.
Zrobię wszystko, co trzeba, żeby wygrać dzień demonstracyjny.
Napisy: Kamila Krupiński