NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
To samo zrobiłeś mojemu bratu?
Powiedziałeś, że mu się nie uda?
- Twojemu bratu? - O czym ty mówisz?
To nie spekulacje.
To acqui-hire.
„Acqui-hire”?
Acqui… Co?
Co to?
Nie przejmują waszej firmy przez jej wartość.
Chcą tylko waszych inżynierów.
Gdy podpiszą umowę,
wasz zespół zostanie rozwiązany.
Rozwiązany?
SAMSAN TECH PODPIS: SEO DAL-MI
PODPIS: NAM DO-SAN
No to załatwione.
Listownie poinformujemy pozostałych udziałowców.
Dobrze.
Witajcie w 2STO.
Cieszymy się na tę współpracę.
ACQUI-HIRE
PRZEJĘCIE START-UPU W CELU POZYSKANIA TALENTU
ODCINEK 12
Babciu, naciśnij tutaj, żeby wykonać połączenie video.
W San Francisco jest 16 godzin wcześniej niż tutaj…
Nieważne, liczenie jest bez sensu. Zapytaj Yeong-sila.
Yeong-sil, która jest teraz godzina w San Francisco?
W San Francisco w USA jest teraz 6.08.
Jasne?
To załatwione. Teraz twoje lekarstwa.
To tabletki na…
Może nie powinnam jechać do USA.
Nie martw się o nią. Jedź.
Zajmę się nią pod twoją nieobecność.
Zadbam, żeby nie pogorszył się jej wzrok.
Jeszcze bardziej się martwię.
Dlaczego?
Mamo, to twoje lekarstwa, tak?
Te są na ciśnienie, a te na cholesterol.
- Odwrotnie. - Co?
To dlatego, że literki są takie małe.
- Ciężko je przeczytać. - O czym ty mówisz?
Co? Czemu są takie małe?
Co gorsza, wyglądają tak samo. Ciągle mi się mieszają.
Masz rację. Trudno je odróżnić.
Jaka jest pogoda zimą w San Francisco?
- Spakujesz cieplejsze ubrania? - Tak.
Ta się nada.
A ta dziewczyna jedzie z tobą?
Jak ona się nazywa? Seo Dal-mi?
No…
Tak.
Czuje do ciebie to samo, co ty do niej?
Nie wiem. Nie pytałem jej.
Ale bardzo chciałbym wiedzieć.
Na pewno dawała ci sygnały, ale ich nie zauważyłeś.
Czasami jesteś nierozgarnięty.
Nieprawda, jestem rozgarnięty. Wszyscy znajomi mi tak mówią.
Jestem twoją mamą. Kogo chcesz oszukać?
Przepraszam.
Powiesz mi,
jak mam zauważyć takie sygnały?
- Odpowiem tak obszernie, jak potrafię. - Dobrze.
- Niedługo masz urodziny. - Tak.
Jeśli o nich pamięta,
- twoje szanse wzrastają o 30 procent. - O 30 procent.
Jeśli chce się wtedy spotkać, o 50 procent.
Pięćdziesiąt procent?
Ale nie mogę. Co roku świętuję urodziny z Yong-sanem i Chul-sanem.
Jeśli zrobisz to w tym roku, to nie będziesz moim synem.
Przepraszam.
Jeśli się wtedy wystroi, twoje szanse
wzrosną o 70 procent.
Siedemdziesiąt procent.
Ona codziennie ładnie wygląda.
Skąd mam wiedzieć, że się wystroiła?
- Codziennie ładnie wygląda? - Tak, naprawdę.
Każdego dnia.
W każdej minucie, sekundzie.
Nie sądziłam, że ten dzień nadejdzie.
Resztę zostawiam tobie.
Czemu wcześniej mi tego nie powiedziałaś? Teraz już rozumiem.
Do-san, nie śpisz?
To ona?
Tak.
Nie. Jeszcze jest wcześnie.
W dni powszednie chodzę spać o 22.30. W weekendy…
Usuń to.
- Usunąć? - Tak.
Zdejmij tę kurtkę.
Dobrze.
Nie pyta, o której chodzisz spać.
Chce, żebyś do niej zadzwonił!
Zadzwoń do niej natychmiast.
Dobrze.
Rety, dużo się musisz nauczyć.
- Nie śpisz? - Nie. O co chodzi?
Sprawdź pocztę.
Pocztę?
Rozdzielałam lekarstwa babci, ale nie mogłam ich od siebie odróżnić.
Rozumiem.
Zastanawiam się, czy Twoja Ścieżka mogłaby pomóc ludziom je rozróżniać.
Powinniśmy skierować ją do wszystkich?
Tak. To przeciwieństwo usługi „bez barier”.
Czemu wcześniej o tym nie pomyślałem? Zwiększymy bazę klientów.
No nie?
I będziemy mieć model dochodowy.
To jak? Możesz to zrobić?
Tak. Zrobię to.
Musimy mieć nagrania tabletek
i bazę danych z otagowanymi nazwami,
jeśli istnieją dla nich ontologie.
Ontologie?
Ontologie to na przykład
opisy lekarstw w formie, którą może przetworzyć komputer.
Nie wiem, czy 2STO spodoba się ten pomysł.
Spodoba.
Jeśli nie, to ich przekonamy.
Już przygotowałam propozycję.
Tak szybko?
Rety, ale ty szybko pracujesz.
Jestem wdzięczna za 2STO.
W końcu możemy przestać martwić się o pieniądze i skupić się na firmie.
Jestem szczęśliwa.
Wiem.
Podobno w USA wszędzie jeździ się autem.
Kupimy sobie auta, gdy tam zamieszkamy?
Bez sensu kupować dwa.
Ja kupię sobie i będę cię wszędzie woził.
Chwila. Czy to będzie niezręczne?
Nie. To świetny pomysł.
Co będzie z moją książeczką mieszkaniową?
Zawieszą ją, gdy mnie nie będzie?
Od sześciu lat wpłacam na nią pieniądze.
Zasnąłeś?
Nie. Jeszcze nie jestem śpiący.
Ta piłka z podpisem Park Chan-ho…
- Co z nią? - Wiesz, czemu ci ją dałem?
Dal-mi.
Zasnęłaś?
Nie wiedziałem,
o jakie marzenia chodzi.
Mamo, pójdę z tobą.
Nie trzeba. Będziesz mi tylko przeszkadzać, więc zostań…
Hej.
Co to za przebranie?
Pomyślałam, że założę cały strój.
- Do zobaczenia później. - Do zobaczenia.
Mamo.
„Mamo”? Tak do mnie powiedziałaś?
A nie „matko”?
Matko, założyłaś to odwrotnie.
Co takiego?
Maseczkę.
Była trochę ciasna na nosie.
Założę ci ją. Pokaż.
Rety. Proszę.
- Można się pomylić. - Przestań gadać.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Czemu to jest takie trudne?
- Cześć, Do-san. - Co za przypadek.
Przypadek?
Niedaleko jest dobra szkoła angielskiego,
więc poszedłem się tam czegoś dowiedzieć. To przypadek, serio.
Gdzieś tu jest szkoła angielskiego?
Najwyraźniej tak.
Nie wiedziałam.
Zapiszesz się?
Myślę o tym.
W przyszły poniedziałek masz urodziny?
Trzydzieści procent.
Słucham?
Nic. Tak, zgadza się.
- Co planujesz? - Nic konkretnego.
Nie masz planów na urodziny? Tak nie można.
Spotkamy się?
Jasne.
Pięćdziesiąt procent.
- Idziesz? - Tak.
PROMOCJA DWA WANILIOWE LATTE W CENIE JEDNEGO
- Ja chcę waniliowe latte z lodem. - Ja też! Jest najlepsze.
Proszę. Dwa waniliowe latte z lodem.
Dziękuję.
Coś się stało?
Czemu kupiłaś dwie kawy?
Przecież przyszłaś sama.
Dwie są w cenie jednej.
- Dam jedną komuś. - Mogę być tym „kimś”?
Dzięki.
- Nie pijasz americano z lodem? - Kawa za darmo jest najlepsza.
- Dal-mi, americano z lodem? - Tak.
- Poproszę americano z lodem. - Już podaję.
Ktoś ci mówił, że jesteś nierozgarnięty?
Moja mama powiedziała mi to parę dni temu.
- Mam gęsią skórkę. - Niesamowite.
Tutaj tak samo?
Będę chory?
Wyglądacie jak dwa zakochane karaluchy.
Pani Jung, może od teraz będziemy mówić tylko po angielsku?
- Słucham? - W Dolinie Krzemowej
możemy mówić tylko po angielsku.
Świetny pomysł. Musimy ćwiczyć.
Ty masz świetną wymowę.
Nie wiem, jak to ma mi pomóc.
Ja odpadam.
Swoją drogą, 2STO się do ciebie odezwało?
Jeszcze nie. A co?
Nic. Nieważne.
Idźcie, ja was dogonię.
- Co? - Chodź.
Wysłałam ci wstępną wersję ogłoszenia o pracę. Widziałaś?
- Sprawdzę ją w biurze. - Dzień dobry.
Był dobry, póki cię nie zobaczyłam.
Gratuluję.
Podobno 2STO przejęło waszą firmę za dobrą cenę.
Dziękuję.
Ty mi nie pogratulujesz?
Wiesz, że mówię tylko to, co myślę.
Z mojego punktu widzenia nie ma czego świętować.
- Jesteś zazdrosna? - Daję ci radę.
Serio? Mnie to wygląda na zazdrość.
Ciągle powtarzasz, że podjęłam złą decyzję.
Myślisz, że obchodzi mnie to, co było 15 lat temu?
Tak. Nawet ukradłaś moje wspomnienie sprzed 15 lat.
Dobra, przepraszam.
Oddam ci twoje cenne wspomnienie.
I kiedy przestaniesz zadręczać mnie tym, co było wieki temu?
Patrzenie w przeszłość cię spowalnia.
Patrz w przyszłość, a może i tak ci się nie uda.
Nadal wyglądam na zazdrosną?
Tak.
Gdybyś nie była zazdrosna, nie podnosiłabyś tak głosu.
Dobra. Sama się przekonasz, czy to zazdrość, czy rada.
To znaczy?
Dzień dobry, pani Seo.
Rozmawiasz z panią Won.
Dzień dobry. O co chodzi?
Te dwa karaluchy ostatnio są nierozłączne.
Wróciliście do siebie?
W 50 procentach.
Jesteś wyluzowany.
Nie martwisz się o pana Hana?
Martwię się, ale…
Ale gdy wyjedziecie razem do USA, wszystko samo się rozwiąże.
Dlatego pan Han chciał nas powstrzymać?
Chciał nas powstrzymać?
Przyszedł do biura i powiedział, że coś jest nie tak z umową.
Co takiego?
Że to acqui-hire i powinniśmy to przełożyć,
ale pan Kim go zignorował.
Zabrał telefon panu Hanowi i go okrzyczał.
Nie wiedziałeś?
- Co teraz będzie? - Nie do wiary.
- Rety. - Nie wiedzieli?
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
O co chodzi?
- Do-san. - Tak?
- Panie Han, już po Samsan Tech. - Co się stało?
Alex zwolnił panią Seo i designerkę.
Do Doliny Krzemowej zabierze tylko deweloperów.
To oszustwo.
Mieliście zabrać cały zespół.
Ale tego nie ma w umowie.
Powiedział mi pan, że zabierzecie cały zespół.
Słowa nic nie znaczą.
To wielka szkoda.
Próbowałem przekonać centralę,
ale to poza moimi możliwościami.
Ale pani Seo i pani Jung są podstawą Twojej Ścieżki.
Twoja Ścieżka nie potrzebuje uaktualnień, więc nic się nie stanie.
Bardzo interesuje mnie technologia Samsan Tech.
Jaką macie dokładność rozpoznawania osób?
Oba zespoły przedstawiły podobne aplikacje.
Zbadamy to na takich samych ustawieniach i zobaczymy, która jest lepsza.
Przypomniałam sobie,
że na prezentacji zadawał nam pan techniczne pytania.
Nie pytał pan o naszą usługę ani wizję.
Naprawdę chcecie pracować nad Twoją Ścieżką?
O tym też rozmawiam z centralą.
Pan Han miał rację.
Przejęliście naszą firmę, żeby zrekrutować deweloperów?
Słuchajcie.
Spójrzcie na pozytywy.
Wszyscy dostaliście kupę pieniędzy.
Będziecie mogli pracować w Dolinie Krzemowej.
Spójrzcie na to racjonalnie. Wszystko jest super.
Dal-mi.
Zrywam umowę.
Zapomnijmy o sprawie.
Nie możesz kierować się emocjami.
Podpisaliście już umowę, prawda?
Oddamy wam pieniądze. Zerwiemy umowę.
Rety.
Mnie to pasuje,
ale zgodnie z umową będziecie musieli zapłacić karę.
Ile?
Podwójną cenę przejęcia.
Podwójną?
Sześć miliardów wonów?
WARUNKI PRACY
Kiepska sytuacja.
Taka tragedia tuż po przejęciu.
A co z deweloperami?
Tylko oni wyjadą do Doliny Krzemowej.
Resztę zwolniono.
Nam Do-san chce zerwać umowę, ale będą musieli zapłacić dwa razy tyle.
Pani Won, miałaś rację.
Nie było czego świętować.
I co? Bawi cię to?
Słucham? Nie.
Co do deweloperów, zatrudnijmy freelancerów.
Musimy znaleźć kogoś od sprzedaży.
Kogoś, kto zna się na planowaniu strategicznym.
Jesteś. Miałem do ciebie dzwonić.
- Rozwiązujesz Samsan Tech? - Tak.
- Porzucasz Twoją Ścieżkę? - Tak.
Porzucam zbędne usługi i pracowników.
Co oni na to?
Nie chcę się kłócić, ale chyba nie rozumieją.
Chcą zerwać umowę. Są bardzo emocjonalni.
Ale już ją podpisali.
Za późno na zmianę decyzji.
Tak, wiem.
Tym razem im daruję.
Ale jeśli nadal będzie źle,
to stanie im się krzywda. Rozumiesz to, prawda?
Więc proszę, pomóż im zrozumieć tę sytuację.
Jesteś ich mentorem.
Do zobaczenia.
Mówiłeś, że pan Han się myli.
Mówiłeś, że gada bzdury. Zobacz, co się stało!
Miał rację.
O czym wy mówicie?
Czemu to zrobiłeś?
Przez pana Hana.
- Hej! - Nigdy nic mu nie pasuje!
„Nie uda się. Za słabe”. Zawsze nas krytykuje.
Jak długo będziemy jego marionetkami?
Jest jakimś bogiem?
To nasz mentor!
Dla ciebie jest miły.
Ale nie wiesz, kim naprawdę jest.
Ten kretyn…
zabił mojego brata.
Tak jak u nas,
krytykował wszystko, co zrobiła jego firma,
odstraszył inwestorów.
Gdy skończyły się fundusze, zamknęli firmę.
A mój brat…
Teraz robi to samo. Odstrasza inwestorów.
Nie słuchajcie go, jeśli nie chcecie skończyć jak mój brat.
Pan Han.
Panie Han.
O co…
tu chodzi?
Wypowiadałem się w roli inwestora.
Jeśli brzmiało to jak czepianie,
przykro mi.
Przykro ci?
- Umarł człowiek. Jak możesz? - Kim Yong-san!
Gdybym nie wytknął problemów, które miała firma twojego brata,
ucierpieliby na tym komandytariusze.
KOMANDYTARIUSZ: UDZIAŁOWIEC SPÓŁKI
Powiedziałem nieprzyjemną prawdę.
To moja praca.
Prawdę?
To wyjaśnij nam tę sytuację.
Odłóż na bok emocje i bądź tak niemiły, jak chcesz.
Umowa została podpisana. Nie obwiniajcie się nawzajem.
Obwiniajcie siebie samych, bo nie doczytaliście umowy.
Pogódźcie się z tym.
Dlaczego…
to się stało?
2STO nie zapłaciło trzech miliardów wonów
za Twoją Ścieżkę, tylko za dokładność waszego programu.
- Przestań. - Dlatego zwolnili was…
Kazałem ci przestać!
A reszta zostaje.
Musiałeś to mówić? Celowo nas ranisz?
Jeśli to was rani, nie powinniście zakładać firmy.
Pani Jung, czy możemy jakoś
zerwać tę umowę bez płacenia kary?
Możemy ich pozwać,
ale to ryzykowne.
Przepraszam.
Powinniśmy byli posłuchać pana Hana.
Bardzo przepraszam.
SAMSAN TECH
Umowa nie jest taka zła.
Poza tym, że rozwiążą zespół,
to warunki są dobre.
Zrezygnujcie z Twojej Ścieżki.
Nawet gdyby nie to,
to długo by nie przetrwała.
Wykorzystajcie swoją świetną technologię do czegoś bardziej dochodowego.
Po co marnować kawior na gulasz?
Najpierw zaróbcie, a za zarobione pieniądze możecie…
Musisz nam pomóc.
Rety.
Prosisz mnie o pomoc po tym, jak mnie pobiłeś?
Czy to ma sens?
Pani Choi poprosiła,
żebym ci tego nie mówił, ale…
Wyduś to z siebie.
Twoja Ścieżka…
Stworzyłem ją przez babcię Dal-mi.
Pogarsza jej się wzrok.
Niedługo oślepnie.
Pomóż nam, proszę.
CORN DOGI CHEONG-MYEONGA
Ile sprzedałyśmy?
To dziwne. Nie zarobiłyśmy 34 milionów wonów, prawda?
Chwilę temu wyszło ci 1900 wonów.
Przynajmniej teraz wyszło więcej.
Postaw te puszki po oleju przy przejściu. Ja to policzę.
Dobrze, mamo.
Gdzie to jest?
PARAGON
Yeong-sil, przeczytasz to dla mnie?
Oczywiście, już czytam.
Im więcej użytkowników, tym większy koszt. Kto w to zainwestuje?
Corn dog Chyeong-myeonga, 1000 wonów.
Ziemniaczany corn dog, 1500 wonów.
Dobrze.
Co?
- Nie damy rady? - Przyszłość nigdy taka nie będzie.
Dwa serowe corn dogi, 3000 wonów.
Ziemniaczany corn dog, 1500.
No dobrze.
Zrobione.
Dobra robota, Yeong-sil.
Zobaczmy.
Co?
Co tu robisz o tej porze?
- Już zamknięte? - Oczywiście.
Co ci się stało?
Ktoś cię uderzył?
To nie tak. Biłem się.
Biłeś się?
Jaki kretyn bije dobrego chłopca?
To była moja wina.
Wątpię, dobry chłopcze.
Proszę tak na mnie nie mówić.
Nie jestem dobrym chłopcem.
O czym ty mówisz?
Nigdy nie spotkałam tak dobrej osoby.
Nie jestem taki.
Nie jestem dobrym chłopcem.
Pani Choi, źle mnie pani oceniła.
Dobry chłopcze.
Jestem dupkiem, który rani innych słowami.
Udaję najmądrzejszego na świecie,
ale jestem idiotą, który na niczym się nie zna.
Nie jestem dobrym chłopcem.
Ji-pyeong.
O co chodzi?
Co się stało?
Pani Choi.
O co chodzi?
Co się stało?
Co się dzieje?
Pani Choi, przepraszam.
Przepraszam.
Pani Choi.
Już dobrze.
Pani Choi, przepraszam.
Spokojnie.
Co tu jeszcze robisz?
Mam dużo na głowie.
Już zamknięte.
Chcesz? Nie piłem jej.
Waniliowe latte z lodem? Podzielmy się.
Co?
Dobrze.
Też chcesz zerwać umowę, nawet jeśli to oznacza pozew?
- Tak. - Czemu?
To dla ciebie świetna szansa.
Marzyłeś o Dolinie Krzemowej.
Chcę tam jechać, ale ze wszystkimi.
A ty?
Chcesz ich pozwać?
Nie. Kiedyś byłam prawniczką.
Procesy sądowe są męczące.
Walka jest długa i ciężka, a nic nie jest pewne.
Nienawidziłam tego, więc zrezygnowałam i jestem tutaj.
Nie wrócę tam.
Nie jesteś zła?
Ja jestem wściekły.
Ja też.
Nie będę mogła przez to spać.
Ale bezsenność będzie trwała parę miesięcy.
Proces sądowy może ciągnąć się latami.
Ojejku… Pan Han.
Musiałem porozmawiać z twoją babcią,
więc przyszedłem.
Co ci się stało?
Upadłem.
To nie wygląda na upadek.
Cóż…
Przepraszam za swoje słowa.
Nie powinienem był tego mówić.
Nie. Musieliśmy to usłyszeć.
Panie Han.
Tak?
Jesteś głodny?
Ile płacę?
- Razem 20 000. - Dwadzieścia?
- Było pyszne. - Do zobaczenia.
- Dzięki. - Do widzenia.
Znów jemy kluski.
Tylko tu jest jeszcze otwarte.
- Zamówimy chrząstki wieprzowe? - Nie trzeba.
Panie Han.
Tak?
Co teraz zrobimy?
A co chcesz usłyszeć?
Fakty.
Nie chcę przyszłości pełniej marzeń,
która nie przyjdzie.
Chcę rzeczywistości.
Chcę szczerej i obiektywnej opinii.
No więc…
Proszę o zbyt wiele?
Nie. Martwię się, że tego nie zniesiesz.
I jest mi przykro.
Panie Han.
Ciągle przepraszasz.
Ale nigdy nie powiedziałeś nic złego.
Nigdy mnie nie obraziłeś. Ani razu.
- Ani razu? - Nigdy.
Może dwa.
Trzy razy.
Dobra, było mi przykro. Ale mniej niż dziesięć razy.
Pogodziłam się z tym.
Wiem, że byłam żałosna.
Jesteś wytrzymała.
Tak, jestem wytrzymała.
Więc mi powiedz.
Co teraz zrobimy?
Nie wygracie z 2STO w tej kwestii.
Są od was więksi, a umowa jest prawomocna.
To co zrobimy?
Jeśli nie możecie ich pokonać, dołączcie do nich.
Tak się robi.
- Dziękuję. - Następna osoba.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Jak się nazywasz? - Nam Do-san.
Nam Do-san?
W której jesteś klasie?
Powinien chodzić do gimnazjum,
ale już jest na studiach. Przeskoczył parę klas.
Przeskoczyłeś klasy?
Zdobył złoty medal na olimpiadzie matematycznej.
Najmłodszy zwycięzca.
Rety. Jesteś geniuszem?
Geniusz matematyczny i geniusz baseballu.
Właśnie. Żółwik.
Bystrzak z ciebie.
SPEŁNIAJ MARZENIA
O czym marzysz?
Chcę z kolegami…
O Medalu Fieldsa i Noblu.
Marzę, żeby zdobyć Medal Fieldsa i Nobla.
Tato, a co to jest Medal Fieldsa?
A, takie coś.
Chwilka.
Zobaczmy.
- Możemy sobie zrobić z panem zdjęcie? - Jasne.
Hej, mały.
Spójrz na to.
„Spełniaj swoje marzenia”.
Swoje marzenia, dobrze?
No to dobrze.
Do-san, spójrz tutaj. Pokaż piłkę. O tak.
Raz, dwa, trzy.
Zaciśnij pięści. Nam Do-san, dasz radę!
Nam Do-san, dasz radę!
SPEŁNIAJ SWOJE MARZENIA
Ta piłka z podpisem Park Chan-ho…
Wiesz, czemu ci ją dałem?
Dal-mi.
Zasnęłaś?
Nie wiedziałem,
o jakie marzenia chodzi.
Byłem zagubiony przez długi czas.
Ale…
gdy cię zobaczyłem,
pojąłem swoje marzenie.
Dziękuję ci za to.
SPEŁNIAJ SWOJE MARZENIA
PORADNIK DLA START-UPÓW – POZWY
POZNAJ SWOICH INWESTORÓW
SPEŁNIAJ SWOJE MARZENIA
Dal-mi, co tu robisz?
Co ci się stało?
Upadłem.
Ty też?
Ja też?
Nieważne.
Czyli się pobiliście.
Co ty tutaj robisz?
Dziś są twoje urodziny. Zapomniałeś?
No…
Wyleciało mi to z głowy.
Nic dziwnego.
Wiele się ostatnio wydarzyło.
Dal-mi.
O nic się nie martw. Szukałem wczoraj informacji.
Jest taki poradnik dla start-upów dotyczący pozwów
i znalazłem tam podobny przypadek do naszego.
Zobacz. Sprawa Rona Tech jest najbardziej podoba do naszej.
Tuż po przejęciu…
Ale dziś piękna pogoda.
To prawda.
Tuż po przejęciu
prawnik dołączył do zarządu i zwolnił resztę członków.
- To amerykańska sprawa, ale… - Następny przystanek to Sand Box.
Nie wysiadajmy.
A co z pracą?
Dziś są twoje urodziny. Mieliśmy razem spędzić czas, pamiętasz?
To było przed akcją z 2STO. Sytuacja się zmieniła.
Pewnie na nas czekają.
Wszyscy mają dziś wolne.
- Uśmiechnij się. - Co?
STUDIO JAKDU
- Cześć. - Ojejku. Cześć.
Gratuluję.
Pierwszy raz zarobiłem na udziałach.
Dzięki, ale nie jestem w nastroju na świętowanie.
Świetny z ciebie gość.
Jesteś taki wyluzowany po tym, jak wygrałeś trzy miliardy wonów!
Myślałem, że wygraliśmy,
ale po spłacie długów, zapłaceniu podatków
i wypłacie pensji za trzy lata nic nam nie zostanie.
Cały czas się zadłużaliście?
Dobra, nieważne. Jak mogę pomóc? Powiedz słowo.
No…
Mogę to pożyczyć?
- To? - Tak.
Po co tu przyszliśmy?
Podobno mają tu dobrą francuską restaurację.
Zarezerwowałam stolik. Chodź.
Nigdy nie jadłam w takim miejscu.
Ja też. Ładnie tutaj.
Co do tej amerykańskiej sprawy…
Oni wykorzystali media. Może zrobimy to samo?
Ten dziennikarz, który zachwalał Twoją Ścieżkę…
Jak on się nazywał? Choi…
Do-san.
Kiedy odkryłeś, że jesteś dobry w kodowaniu?
Słucham?
Miałem wtedy 13 lat.
Choi Yang-won. Tak się nazywa ten dziennikarz.
A jak to odkryłeś?
Rozwiązywaliśmy labirynt.
Inne dzieci szukały wyjścia, a ja stworzyłem algorytm.
Trzynastolatek zrobił coś takiego?
Kodowanie to język, którym władam najlepiej.
Algorytmy były dla mnie łatwiejsze.
Dal-mi, skupmy się na przejęciu.
Ile dzieci rodzi się takimi geniuszami?
Jedno na sto tysięcy?
Dal-mi.
I jaka jest szansa, że takiego geniusza
odkryje ktoś taki jak Alex?
Jedna na dziesięć milionów?
To prawie niemożliwe.
Większości geniuszy się nie udaje i nikt ich nie odkrywa.
Do niedawna byłeś jednym z nich.
To trudniejsze niż wygranie na loterii.
Nie rezygnuj.
Szanse?
Szanse, że spotka się dwoje ludzi, są równe.
To zawsze jest równie niesamowite.
Poza tym jestem dobry tylko w kodowaniu.
Nie potrafię się wysławiać. Nie znam metafor.
Jestem beznadziejny w sztuce, muzyce i sporcie.
Nie odróżniam widelca deserowego od sałatkowego.
Nie jestem geniuszem.
Jestem kretynem.
Rozumiesz?
Do-san.
Duszę się tutaj. Poczekam na zewnątrz.
Nie rozumiesz, co chcę ci powiedzieć?
Rozumiem.
Ty byś tam pojechała?
Zostawiłabyś Twoją Ścieżkę i zespół?
Tak. Zdecydowanie.
Pojechałabym, gdybym była taka zdolna jak ty.
Ale ja nie chcę.
Podoba mi się tutaj. Więcej mi nie trzeba.
Sand Box, przegrzane mieszkanie na dachu… Tutaj chcę być.
Hej!
Przez ciebie czuję się taka żałosna.
Wyjedź, proszę!
Czuję się upokorzona.
To do kitu.
Ten ważniak wybrał ciebie, a nie mnie.
Chce ciebie, a nie mnie.
Naprawdę sama mam to powiedzieć?
Nie chciałam.
Dlatego chciałam to zakończyć w ładnej restauracji.
Nie mogłeś się dostosować?
Dal-mi, proszę.
Do-san.
Nie jesteś Do-sanem z listów.
A ja nie jestem twoim marzeniem.
Zrywasz ze mną?
Musimy być rozsądni. Nie możemy tkwić w iluzji.
Pogódźmy się z faktami.
Już nie jesteśmy dziećmi.
Nie możemy tylko marzyć, prawda?
Muszę już iść.
To moje urodziny.
Wiem.
Przyszłaś, żeby mi to powiedzieć?
Tak.
Od początku?
Od początku chciałaś to zrobić?
Tak.
NIE PŁACZ ZA MNĄ
SAMSAN TECH
- Hej! - Co?
Hej.
Yong-san, w porządku?
Tak, nic mi nie jest.
Idioto.
Chciałeś zabić się przez takie coś?
Jak mam bez ciebie żyć?
Nie możesz mi tego zrobić.
Też chcesz mnie zostawić?
O czym ty mówisz? Nikt nie umiera.
Nikt nie umiera.
Co? To dlaczego…
Upuściłem kawę. Dlatego tam patrzyłem.
Coś się stało?
Zerwaliście?
Przepraszam. Pewnie mnie nienawidzisz.
Nie przesadzaj.
To nie twoja wina.
Yong-san.
Gdy rzuciłeś pracę…
i do nas dołączyłeś, mówiłeś,
że masz dość bycia trybikiem w maszynie.
Dlatego się zwolniłeś.
Jeśli tak dalej będzie, skończymy jak trybiki.
Wiem.
Tyle znaczą dla ciebie pieniądze i kariera?
Wystarczy, żebyś zmienił zdanie?
Myślisz, że chcę pracować w 2STO
dla pieniędzy i kariery?
A dlaczego?
Nie chcę, żeby ten kretyn zapamiętał nas jako porażkę.
Kretyn? Mówisz o panu Hanie?
Pamiętasz, co nam wtedy powiedział?
A ze start-upów, w które nie zainwestowałem,
wszystkie poległy.
Wszystkie.
Nie chcę stracić tego rekordu.
Rekord, o którym mówił, dotyczył też
mojego brata.
Dlatego wtedy…
się zdecydowałem.
CHCĘ SIĘ ZEMŚCIĆ
Żeby dołączyć do Sand Boxa, w którym jest pan Han.
I zniszczyć ten jego rekord,
z którego jest dumny.
Nadeszła…
ta chwila.
Nie robię tego dla pieniędzy.
Tylko dla brata.
Więc proszę cię.
Nie bądźmy zapamiętani jako porażka.
Dobrze?
Czy wszyscy zgadzają się na rezygnację pani Won?
- Tak. - Zgadzamy się.
Wszyscy się zgadzają, nie ma sprzeciwu.
Proszę.
Pani Won. Co cię tu sprowadza?
Muszę coś pani powiedzieć.
Rety.
Wcześnie wstałaś.
Nie spałaś całą noc?
Babciu.
Mówiłaś, że jestem kwiatem kosmosem, prawda?
Tak.
Idzie jesień.
A ja jeszcze nie rozkwitłam.
Dal-mi.
Rozkwitnę za rok?
- Dajmy to deweloperom. - Dobrze.
Co robicie?
Słyszeliście, że zatrudniamy więcej ludzi?
Przejmujecie to biuro?
- Tak. - Poczekajcie, aż się wyniesiemy.
Nadal tu jesteśmy.
Idźcie. Wynocha.
Dajcie nam spokój.
Czyli to koniec.
Pani Jung.
Pozostaniemy w kontakcie?
Nie widzę ku temu powodu.
No tak.
Powodzenia.
Trzymaj się.
Ty też.
Zabraliście nasze grupowe zdjęcie?
Nie.
Kiedy pani Seo przyjdzie po swoje rzeczy?
Dzień dobry.
Podobno jest pani dziewczynką na huśtawce.
Skąd pani wie?
Pani Won mi powiedziała.
Powiedziała, że nie jest dziewczynką z logo,
bo pani nią jest.
Powiedziała tak?
Poprosiła pani tatę, żeby rozsypał piasek pod huśtawką?
Moja siostra o tym też powiedziała?
Nie. Słyszałam to
od pani taty.
Mojego taty?
Bardzo spodobała mi się ta historia.
Tak bardzo, że stworzyłam to miejsce.
Dal-mi.
Chciał nauczyć córkę huśtać się na huśtawce,
ale nie chciał, żeby coś się jej stało.
Ta historia była mi bliska.
Ale okazuje się,
że niełatwo przekazać własne emocje.
Lubi pani smażone kurczaki, prawda?
Tak, bardzo.
Skąd pani wie?
Tamtego dnia…
powiedział mi to przed wyjściem.
Pani Yoon.
Czy sprzedają tu w okolicy dobre kurczaki?
Zdobył inwestora
i pewnie chciał kupić ci dobrego kurczaka.
Hej.
Dlaczego płaczesz? Robi mi się smutno.
Nie płaczę. Tylko… Kurczak.
Zjadłabym smażonego kurczaka.
Oczywiście. Kupię też colę.
Nie jest taka droga. Stać mnie.
Zawsze mi tak mów.
Dziękuję,
że mi to pani powiedziała. Jestem wdzięczna.
SAMSAN TECH PREZESKA SEO DAL-MI
WIADOMOŚCI LEE CHUL-SAN
Nadal masz problemy ze spaniem?
Wysyłam ci filmik, który nakręciłem. Oby ci pomógł.
Włącz go, jeśli nie możesz zasnąć.
Cześć, pani Jung.
Recytowanie tych liczb pomaga mi zasnąć.
Mam nadzieję, że tobie też pomoże.
Liczba pi to
3,1415
9265
- 3589… - Co on robi?
…7932
384…
OFERTY PRACY
DEWELOPERZY I MANAGER PLANOWANIA STRATEGICZNEGO
INJAE
MANAGER PLANOWANIA STRATEGICZNEGO OFERTY PRACY
Tak, jestem wytrzymała.
Więc mi powiedz.
Co teraz zrobimy?
Jeśli nie możecie ich pokonać, dołączcie do nich.
Tak się robi.
Przepraszam za to zamieszanie.
Jesteśmy drużyną?
Tak.
Proszę poczekać.
Chcę prosić pana o przysługę.
Nie pierwszy dziś o nią prosisz.
Chodźmy do środka.
Usiądź.
Obaj chcecie prosić o to samo.
Chodzi o Twoją Ścieżkę, tak?
Tak.
Z jakich programów korzystała pani w poprzedniej pracy?
- Macie jakieś pytania? - Czy zwykle…
…2384
626
4338
8979
138…
…4236
6483…
Co podać do picia?
Może…
Macie waniliowe latte z lodem?
Niestety nie.
Nie macie.
Głupie pytanie. Jasne, że nie macie.
Poproszę sok.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Co wy na to?
Wybrałam deweloperów, ale nadal zastanawiam się nad managerem planowania.
Umieścimy nowe ogłoszenie?
Zróbmy to.
Dzień dobry. Jestem Seo Dal-mi.
Co ty tu robisz?
SEO DAL-MI
Przyszłam na rozmowę rekrutacyjną.
Co ty wyprawiasz?
Chcę dołączyć do zespołu planowania strategicznego w firmie Injae.
Pani Won In-jae.
Pani Won?
Serio?
Powiedz,
dlaczego chcesz u nas pracować.
Dobrze.
PODZIĘKOWANIA DLA PARK CHAN-HO
Muszę już iść.
To moje urodziny.
Wiem.
Przyszłaś, żeby mi to powiedzieć?
Tak.
Od początku?
Od początku chciałaś to zrobić?
Tak.
Do Do-sana.
Chodziłeś kiedyś bez celu?
Dzisiaj chodziłam bez celu.
Zmokłeś kiedyś na deszczu, mimo że miałeś parasolkę?
Ja dziś to zrobiłam.
To był parny dzień,
a deszcz mnie ochłodził.
Po spacerowaniu przez 30 minut…
deszcz przestał padać,
a moim oczom ukazała się przepiękna sceneria.
Zobaczyłam ogromną tęczę.
Wyglądała, jakby miała spełnić moje życzenie.
W końcu zrozumiałam.
Fajnie tak raz na jakiś czas przejść się bez celu.
Czasami
cudownie byłoby odpłynąć bez mapy.
Zmieniłam się przez ostatnie trzy lata.
Dam radę.
Widziałeś vloga Chul-sana?
Czasami pojawia się w nim Do-san.
Trzy lata to długi okres. Relacja może się zmienić przez ten czas.
Powinienem. Od dawna nie mieliśmy takiego długiego urlopu.
Potrzebuję twojej zgody, żeby spotkać się z Dal-mi?
Mam do tego prawo.
Zaatakowało nas oprogramowanie szantażujące.
To ja. Do-san.
Napisy: Kamila Krupiński