NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 13
Dzień dobry. Jestem Seo Dal-mi.
Co ty tu robisz?
SEO DAL-MI
Przyszłam na rozmowę rekrutacyjną.
Co ty wyprawiasz?
Chcę dołączyć do zespołu planowania strategicznego w firmie Injae.
Pani Won In-jae.
- Pani Won? - Serio?
Powiedz, dlaczego chcesz u nas pracować.
Dobrze.
Twoje słowa na prezentacji
wywarły na mnie duże wrażenie.
A co mówiłam?
To samo dotyczy naszych dzieci i potomków.
Oni też chcą, żeby świat zmienił się
na lepszy.
Chcę, żeby świat był lepszy.
Dlaczego wywarło to na tobie wrażenie?
Bo to samo
mówił tata 15 lat temu.
„Tata”?
Wyobrażam sobie,
jak będzie wyglądał świat w przyszłości.
Całkowicie odmieni świat.
Nie rzuciłem pracy,
bo mój szef mnie uderzył.
Rzuciłem ją, żeby przygotować się na nowy świat.
Wtedy zrozumiałam.
Że może
ty i ja
mamy taki sam cel.
Oczywiście nie podoba mi się to, że skupiasz się na redukcji zatrudnienia.
Chciałabym to zmienić, jeśli mnie zatrudnicie.
- Jesteś bezczelna. - Uznam to za komplement.
Seo Dal-mi, była prezeska Samsan Tech,
dołączyła do firmy Injae jako dyrektor operacyjna.
Twoja Ścieżka stworzona przez Samsan Tech podczas 12. programu rezydenckiego
oferuje swoje usługi nawet po przejęciu.
Najnowsza aktualizacja pomaga użytkownikom rozróżniać lekarstwa.
CORN DOGI CHEONG-MYEONGA
Po osiągnięciu rekordowych kwartalnych wyników
firma Injae
oddelegowała część zespołu do nowej firmy.
- Gratulacje. - Spójrzcie tutaj!
Seo Dal-mi, była kierowniczka zespołu,
została prezeską firmy Cheongmyeong.
Twoją Ścieżkę, aplikację dla niedowidzących 2STO,
przejęła największa na świecie prywatna fundacja.
Prezes fundacji K. Jonse sympatyzuje z wizją i celem Twojej Ścieżki.
Obiecał nieustające wsparcie i inwestycje w jej badania i rozwój.
Partner Sand Boxa, Morning Group,
stworzył największe centrum AI w Korei.
Firma przeprowadziła restrukturyzację grupy zadaniowej AI
i zatrudniła inżynierów, żeby powiększyć zespół w centrum AI,
którym pokieruje Won Sang-su, prezes Nature Morning.
Branża fintech jest warta 15 miliardów.
Kto jest w niej kluczowy?
Gratuluję awansu!
Zespół inżynierów kierowany przez Nam Do-sana
został kluczowym działem w centrum AI firmy 2STO.
Zespół został doceniony
za wkład w projekt Inteligentne Miasto w Dolinie Krzemowej.
Jego umowa była chyba
na trzy lata czy jakoś tak.
- Tak. - Skoro tak dobrze mu idzie,
2STO go nie wypuści. Pewnie tu nie wróci.
Mam taką nadzieję.
TRZY LATA PÓŹNIEJ, SAN FRANCISCO
To wino pachnie niesamowicie.
Smakuje ci?
Kupiłem je po degustacji w winnicy w Napa Valley.
Świetny zakup.
Jest bardzo delikatne, nie czuć tanin.
Właśnie takie lubię.
Ale z ciebie szycha.
Wydaje mi się, jakby to było wczoraj,
gdy jedliśmy gimbap na dachu, wąchając grilla.
Pamiętam.
Swoją drogą, nigdy nie jedliśmy
w tamtej restauracji.
Tak, wciągaliśmy nosem zapachy, ale nic nie jedliśmy.
Będę dobrym synem.
Pokażę rodzicom ten jacht w San Francisco.
Czekaj. W Korei jest teraz 4 nad ranem.
Serio? No dobra.
To nagram vloga.
Szerokość geograficzna Korei i San Francisco wynosi 37° N.
Jest prawie taka sama.
Inna długość geograficzna sprawia, że jest tu 16 godzin wcześniej.
Jest tu tak spokojnie. Trudno uwierzyć, że dzielimy
- to samo niebo. - Akcja.
Cześć!
- Zaczynamy. - Każdy dzień tam
był jak walka na wojnie.
- Co tu robię? - Codziennie byłem raniony.
Do-san, kapitanie. Jak tam dzisiaj woda?
Nie ma ani jednej chmury, więc woda jest spokojna.
STREFA KOMFORTU
MIEJSCE, GDZIE CZUJEMY SIĘ BEZPIECZNIE I SPOKOJNIE
ODCINEK 13
Tak, o której spotkamy się na nagranie?
Dobrze, do zobaczenia o 14.
Spokojnie, już jadę.
WIELKIE KORPORACJE WALCZĄ O DEWELOPERÓW
MORNING – CENTRUM AI
Pani Won, dziś kręcimy filmik promocyjny naszej firmy.
Pamiętam. Ekipa już przyszła?
Tak, są w sali konferencyjnej.
Wróciliście z lunchu.
- Tak. - Gdzie byliście?
Musimy mówić?
Chyba was widziałam.
Jedliśmy w cafeterii w Sand Boxie.
Naprawdę?
To mi się przywidziało.
Chodźmy nakręcić filmik promocyjny.
Jesteśmy zajęci.
Jasne.
To Studio Jakdu?
Mogę zobaczyć ich portfolio?
A musisz?
Tak.
Jestem prezesem Samsan Tech.
Zarobimy dużo kasy!
Kasy!
Kasy.
Cześć.
To jest ich portfolio?
A jak nam nakręcą taki filmik?
A co z nim nie tak?
Ma milion wyświetleń.
Nie mów, że taką reklamę chcemy.
Nie. Nasza będzie dużo lepsza.
Pani Won, jesteśmy gotowi. Zapraszamy.
Omówimy najpierw koncepcję?
Zainspirowaliśmy się Krainą Lodu.
Nie zgadzam się.
Super. To coś nowego.
Czyli będziemy…
Elsą i Anną?
Bingo. Taki jest pomysł.
Pani Won, kojarzy pani gesty, które wykonuje Elsa?
Niech pani je powtórzy, ale bardziej dramatycznie.
- Gesty? - Robi tak.
Jakbyś pstrykała palcami. Rozumiesz?
Nie!
Da pani radę!
Dasz radę.
Pani Won, jest pani gotowa?
Naprawdę to robimy?
Proszę spojrzeć w obiektyw.
Zaczynamy.
Gotowa, akcja!
Jestem Won In-Jae, prezeska Injae. Nasza firma technologią AI
chce zmienić paradygmat systemów kontroli.
POWAGA
Jestem Won In-Jae, prezeska Injae. Nasza firma technologią AI
chce zmienić paradygmat systemów kontroli.
Przez ostatnie trzy lata zajmowaliśmy piąte miejsce
wśród firm sprzedających monitoringi AI.
Nazwano nas najszybciej rozwijającą się firmą.
Firmy takie jak Bank Jeonghan, Jeonghan Budownictwo,
Taeram Budownictwo i Światowy Olej
używają naszych systemów.
Chcemy rozwinąć
i wzmocnić ochronę, a nie redukować zatrudnienie.
Stworzyliśmy do tego efektywny i rozbudowany system.
Dzięki wiedzy zdobytej podczas pracy nad monitoringiem
rozwijamy nasz nowy projekt biznesowy.
Tym projektem jest…
System autonomicznej jazdy.
SYSTEM AUTONOMICZNEGO KIEROWANIA
Jestem Seo Dal-mi, prezeska start-upu Cheongmyeong
pracującego nad autonomicznym autem.
Świat, w którym starsi i niedowidzący są bardziej mobilni.
Co roku liczba osób ginących na drodze…
- W porządku? - Rety.
Pani Seo, po co chwytałaś za kierownicę?
Bo nam nie ufa.
Ufam wam. Ale wiecie,
to był taki odruch bezwarunkowy.
Zrobiłam to nieświadomie.
Rety.
Przepraszam. Poprawię się.
Musimy zacząć od nowa?
Nie, wyedytuję to. Zacznijmy tam, gdzie skończyliśmy.
- Gotowa? - Tak.
No dobrze. Gotowa, akcja!
Co roku 1,2 miliona ludzi ginie w wypadkach drogowych.
Żeby szybciej zamieszkać w takim świecie, firma Injae zaczęła pracę
nad autonomicznym systemem kierowania i chcemy, żeby nasza technologia
osiągnęła poziom czwarty.
Naprawdę to robi.
Tworzy system autonomicznego kierowania.
W firmie siostry. Swojego wroga.
Ciekawe, czy Do-san widział ten filmik.
- Jaki filmik? - Nieważne.
Cheon-ho nakręcił filmik promocyjny.
- Spoko. - Z panią Seo.
Serio?
Jej start-up tworzy autonomiczne auto.
Chcesz zobaczyć?
Nie.
Po co o tym mówiłeś?
Wspominał o niej, odkąd się tu przeprowadziliśmy?
- Nie, prawda? - No fakt.
Ani razu.
Więc o niej nie mów.
Nie rzucaj kamieniem w spokojne jezioro.
Widziałaś vloga Chul-sana?
Nie. Chul-san ma swój kanał?
Tak, sporo osób go ogląda.
2STO, Dolina Krzemowa, San Francisco.
Całkiem nieźle.
Przesłać ci link? Czasami pojawia się w nim Do-san.
Nie trzeba.
Jestem zajęta zdobyciem pozwolenia dla naszego systemu.
Za tydzień spróbujemy nakręcić to jeszcze raz.
Dobry pomysł.
Rety, Yu-jeong.
Nie dotykaj oczu brudnymi rękami.
Są brudne.
Zobacz, jakie są brudne.
Szczeniaczek!
Łobuziara.
Musimy odwołać wyjazd
na Chuseok.
Mam dużo pracy przy procesie sądowym.
Tylko ty pracujesz? Też to robię.
Jedź ze znajomymi.
Zaproś ich na kolację i zapłać moją kartą.
Mam swoje pieniądze.
No to co mam zrobić?
Nic. Zerwijmy ze sobą.
Hej!
- Gdzie Yu-jeong? - Bawi się ze szczeniaczkiem.
Może wyjedziemy do hotelu na Chuseok?
Małą zajmie się tata.
Nie jedziesz z chłopakiem?
- Właśnie z nim zerwałam. - Znowu?
Nie możesz wytrzymać trzech miesięcy.
CHUL-SAN MIŁOŚNIK WANILIOWEGO LATTE
VLOG: WAKACJE PO TRZECH LATACH
Cześć!
Nie jestem ani w pracy, ani w domu.
Rozpocznę tego vloga na jachcie.
Co tu robię?
2STO wysłało nas na wakacje
w nagrodę za ciężką pracę i ukończenie projektu.
Na miesiąc. Cały miesiąc.
Proszę o brawa.
Teraz razem sobie żeglujemy.
Yong-san zaczął ćwiczyć, odkąd zamieszkał w Dolinie Krzemowej.
Codziennie chodził na siłownię.
- Co czytasz? - Książkę, której nie dokończyłem.
- Dobra? - Tak.
- Patrzcie na kaloryfer! - Hej!
Odbiło ci.
Pokażę go wam następnym razem.
A teraz przedstawię wam wariata, który wziął tu laptopa,
żeby kodować.
Do-san, kapitanie. Jak tam dzisiaj woda?
Nie ma ani jednej chmury, więc woda jest spokojna.
Wariacie.
- Ojejku. - Mamy piękny dzień.
Czy to ścieżka, której nie znamy, czy droga, której nie widzimy
przez mgłę albo deszcz.
Świat, w którym nie boisz się chodzić ani jeździć.
Stworzymy taki świat.
O której kończysz? Idziemy na kolację?
Z kim?
„Dal-mi”?
Nie możesz tak na nią mówić.
Mów na nią „pani Seo”.
Spotkaliście się w pracy, więc nie przekraczaj granicy.
Próbowałem ją wyczuć.
Nie jest tobą zainteresowana.
Co powiedziała?
Że masz małe dłonie.
Lubi facetów z dużymi dłoniami.
Dłonie?
Taki jest jej typ?
Po co się upierasz?
W dzisiejszych czasach należy
od razu dać sobie spokój.
Nie podrywaj jej, proszę.
Bo wszystko popsujesz.
Halo? Hej!
Gnojek. Co z nim nie tak?
O co chodziło?
Pani Seo stara się o pozwolenie dla systemu autonomicznego kierowania.
No i co?
Potrzebowała ubezpieczenia,
więc skierowałem ją do przyjaciela, który ma doświadczenie
w takich sprawach,
a on ciągle o niej gada, bo mu się spodobała.
Chciałem dobrze, ale…
Dyrektorze Han!
Co pokrywa ubezpieczenie?
Pokrywa szkody wyrządzone przez wady
albo włamanie do systemu auta.
WNIOSEK O UBEZPIECZENIE AUTA
Będzie gotowe w przyszłym tygodniu?
Dla ciebie będzie gotowe w tym tygodniu.
- Dziękuję. - Ale zaproś mnie
na kolację.
Słucham?
Żartowałem.
Ja cię zaproszę.
Przepraszam, jestem dziś zajęta.
Czym?
Co on taki bezpośredni?
Niedługo Chuseok,
więc robię songpyeon.
Uwielbiam songpyeon.
Mogę wpaść?
- Słuchaj. - Tak?
Ja je dla ciebie zrobię. I chciałbym je zrobić u ciebie.
Jedziemy.
Co robisz?
Ale masz drobne dłonie.
Urocze.
Wiesz co?
Nie lubię songpyeon. Nie jadam węglowodanów.
A kotleciki z mięsa?
Robię świetne.
Dokąd idziesz? Tam jest wyjście.
Kotleciki!
Chyba mam duże dłonie.
Nie chce, żebym zrobił mu songpyeon.
Może wpadniesz do nas dzisiaj, jeśli masz czas?
- Słucham? - Zawsze przychodzisz w święta
i wszystko wyjadasz. Nie jest ci wstyd?
Przyjdź i nam pomóż.
Wszystko zjadasz, ale nie kiwniesz palcem.
Wolę kiwać nogą…
Przepraszam.
SEO DAL-MI
O co chodzi?
Nie o pracę.
- Wyszłaś już z biura? - Jeszcze nie. A co?
Przygotowujemy dziś jedzenie na Chuseok.
Może wpadniesz?
- Jestem zajęta. - A co robisz w Chuseok?
Spędzisz go sama? Nie będzie ci nudno?
Jestem zbyt zajęta, żeby się nudzić.
Rety.
- Smaczne? - Tak, bardzo.
In-jae nie może przyjść?
Pewnie nie przyjdzie.
Znam jej grafik. Ostatnio ma dużo pracy.
- Zaczynamy? - Tak.
Dobry chłopcze, umiesz robić songpyeon?
Nie. Naucz mnie. Szybko się uczę.
Pokażę ci.
Taka wystarczy.
Taka? Fajna zabawa.
- To proste. - Widzę.
Zrobiłeś za małą.
Teraz ją sklej.
- O tak. - Chyba zrozumiał.
O tutaj.
- Mamo, jak idzie? - Tak je sklejaj.
- Rozumiem. - I tak w kółko.
- Muszę być dokładniejszy. - Tak.
- A potem… - Tak ma wyglądać?
- Babciu. - Co?
Dal-mi też to świetnie idzie.
- Jest niezła. - Ma to po mnie.
- Daj skosztować. - Proszę.
Gorące!
- Ostrożnie. Zrobię to. - Jest bardzo gorące.
- Ale gorące! - Rety!
Parzy jak lawa.
Nie widzę żadnych dobrych kart.
Jeśli nic nie masz, wyrzucasz grudzień, październik, maj, listopad…
Słyszeliśmy. Nie wolno podpowiadać.
- To zabronione. - Serio.
Przegrany będzie robił koreczki.
Moja kolej.
- Mam parę! - Masz parę?
- Oddajecie po karcie. No już! - Rety.
- Że co? - Szybko.
Pani Choi, co się pani tak ekscytuje?
Dobry chłopiec zasnął?
Niech tu śpi.
Dobrze. Jest zimno, więc przykryj go kocem i…
Już to zrobiłam, babciu.
Zapakuj mu trochę jedzenia na jutro.
Lubi placki z cukinii, więc daj mu ich dużo.
Już mu je pakuję.
Babciu, idziesz jutro do kościoła?
Idę. Czemu pytasz?
Możesz się za mnie pomodlić?
Za ciebie? Dlaczego?
Nasze auto, Tarzan, zostanie poddane testowi
potrzebnemu do pozwolenia.
Tarzan? Jaki test?
Tarzan to nazwa autonomicznego auta, które stworzyła moja firma.
Musi mieć pozwolenie, żeby jeździć po drogach.
Ten test będzie za miesiąc.
Módl się, żebyśmy zdali go na szóstkę.
Rety, to skomplikowane.
Mamo, wszystko zapisałam.
Pomodlimy się razem.
- Babciu. - Tak?
Musisz się modlić z całego serca.
Potem zabiorę cię na przejażdżkę naszym autonomicznym autem.
Nie trzeba. Już się najeździłam.
- Spakowałaś wszystko? - Muszę znaleźć pudełko.
Świetnie.
Marchewka, dymka…
Co robisz?
Nie śpisz?
Miałem je zrobić, a zasnąłem.
Zostaw. Ja je później zrobię.
Wykluczone.
Zawsze się staram i przyznaję się do porażki.
Właśnie taki jestem.
Poza tym muszę na siebie zapracować.
Już to zrobiłeś.
Dzięki tobie moja babcia długo dziś z nami posiedziała.
Nadal dużo sypia?
Tak.
Była u lekarza?
Tak, ale powiedział, że nic jej nie jest.
Dużo sypia, odkąd zamknęła budkę z corn dogami,
więc to coś psychologicznego.
Pracowała całe życie. Pewnie teraz czuje się zagubiona.
Może otworzę jej jakiś sklep?
Czy mógłbym
to dla niej zrobić?
Nie. Dlaczego?
Ja to dla niej zrobię.
Nadal cię krępuję?
Chcę, żebyś czuła się przy mnie swobodnie.
Chcę być osobą, o której myślisz, gdy masz problem.
Jasne, że o tobie myślę.
Chcę być pierwszą osobą.
Rety, przestań jeść.
Nie jedz samych marchewek, gdy chcesz coś pochrupać.
ZAREZERWUJ BILETY LOTNICZE
- Hej, Yong-san. - Co?
Rezerwuję bilety do Korei. Kiedy chcesz wrócić?
Razem z tobą.
Rezerwujesz też dla mnie?
Co? Chcesz lecieć do Korei?
Powinienem. Od dawna nie mieliśmy takiego długiego urlopu.
Co?
Nie latałeś tam, nawet gdy miałeś wolne. Co cię naszło?
Chcę odwiedzić rodziców.
Co? To dlaczego
nie dzwonisz do nich tak często jak my?
Nagle stałeś się takim dobrym synem?
Kiedy chcesz wrócić?
Razem z wami.
Yeong-sil, pogoda.
Oto twoja wróżba na dziś.
Zaczyna się.
Jesteś bojaźliwym pałkarzem.
Niezła. Coś nowego.
Zaktualizowałeś się?
Boisz się przegranej i nie potrafisz machać kijem.
Jeśli nadal będziesz się wahał, to przegrasz.
Wiesz o czymś?
Bądź dzielny i zamachnij się kijem.
Możesz przegrać, ale możesz też zdobyć punkt.
Dwa auty na dziewiątce i pełny stan.
Pora się wykazać.
W twoją stronę leci dobra piłka.
Uderz w nią z całej siły.
Podać coś do picia?
Macie może chardonnay?
- Mamy. Podać panu? - Poproszę.
Dobrze. Już podaję.
Dziękuję.
Chłopaki.
Dostaliście e-mail od 2STO w sprawie akcji?
Tak, czytałem go.
Po ile są teraz akcje 2STO? Policzyliście to sobie?
No pewnie.
Można za nie kupić apartament przy rzece Han.
„Skończył się wasz trzyletni kontrakt,
ale 2STO chce kontynuować z wami współpracę”.
Ta oferta pachnie desperacją.
Pewnie przez to samo przechodzą piłkarze Pucharu Anglii.
Właśnie.
Hej! Jesteś na wakacjach. Odłóż to.
No właśnie. Kupimy apartament przy rzece Han w Seulu
czy mieszkanie z widokiem na Golden Gate Bridge w San Francisco?
Pogadajmy o tym.
Cokolwiek zdecydujecie.
Zapomniałeś?
Mówiliśmy, że będziemy
decydować i robić wszystko razem.
Więc powiedz nam, co myślisz.
Przemyślę to.
INSTRUKCJA AUTA AUTONOMICZNEGO POZWOLENIE
Widzę tam puste biurko.
To dla nowego pracownika.
Chyba się spóźni.
Coś mu wypadło. Pracuje z domu.
Niedługo prezentacja, a on pracuje z domu?
Tak.
A co? Jakiś problem?
Nie, ale…
CHEONGMYEONG
Ile wydaliśmy na to auto?
Trochę ponad 600 milionów wonów.
„Trochę”? Nie. Dużo więcej.
Pensje deweloperów i patent…
Jeśli je dodamy, to wyjdzie więcej.
Koszty stałe i pośrednie…
Ponad dwa miliardy.
Jeśli nie dostaniemy pozwolenia, wydamy dwa razy tyle.
Naciskasz na mnie?
Nie. Proszę cię, żebyś nie popełniła błędu.
Dobrze.
Cholera. Nie mam na to czasu.
Hej, guziku. Trzymaj się tak do końca dnia.
Cześć!
Moi drodzy obserwujący, co wy na to?
Trochę tu strasznie, prawda?
Ale nie. To nie jest wycieczka po nawiedzonym domu.
Pracowaliśmy tutaj, zanim dołączyliśmy do 2STO.
Tutaj powstało Samsan Tech.
To dla nas ważne miejsce,
więc nagrywam dziś stąd.
Wynieśliśmy się z tego biura trzy lata temu.
- Ale nikt nie chciał go wynająć. - Rety.
To znaczy, że zaczynaliśmy w bardzo ciężkich warunkach.
Zaraz się rozpłaczę.
Ja też.
Na dole jest restauracja z grillem.
Wchodząc po schodach, wdychaliśmy zapachy,
a ciągle jedliśmy gimbap.
Dlatego powiedzieliśmy sobie, że gdy zarobimy,
pójdziemy tam coś zjeść, zamiast tylko wąchać.
- Zrobimy to dzisiaj! - Dzisiaj!
No dobra. Spadamy zjeść trochę wołowinki.
- Jesteśmy głodni. - Umieram z głodu.
No dobra. Pamiętajcie, żeby subskrybować ten kanał.
I włączcie powiadomienia.
- Prosimy! Cześć! - Prosimy! Cześć!
To nie tatar. Poczekaj, aż się usmaży.
Jest gotowa.
To najlepsza wołowina. Rozpływa się w ustach.
Jest smaczna.
Nie rozczarowała cię? Pachniała tak dobrze.
- No to zjem wszystko. - Nie pozwolę ci.
- Zadzwonić po Do-sana? - Już dzwoniłem.
Mówił, że jest zajęty.
- Co? A co robi? - Nie wiem.
„Będzie ci w tym ładnie”.
Ale zapyta, co to za okazja.
„Żadna.
Lubię zbierać błyskotki”.
Co? Jesteś sroką czy co?
„Musi być jakaś okazja?”
Nie. To jakbym wszczynał kłótnię.
„Z jakiej okazji? Niech pomyślę.
Cóż.
Jest jakaś okazja.
Chcę, żebyś przyjęła moje serce. To taka okazja”.
Prawie się porzygałem.
Dobra, nieważne. Co ja wyprawiam?
Jesteś bojaźliwym pałkarzem.
Boisz się przegranej i nie potrafisz machać kijem.
Jeśli nadal będziesz się wahał, to przegrasz.
Pan Han.
Miesiąc temu mieliście test autonomicznego auta, prawda?
Gratulacje.
My mamy ten test w przyszłym miesiącu.
Mógłbyś wysłać mi szczegóły testu?
Nikomu nie pokażę.
Jasne, rozumiem. Dziękuję.
Czyli nie?
Nie. To poufne, więc nie może mi tego przesłać.
- Dokąd idziesz? - Pójdę to zobaczyć.
To nie będzie przeciek.
- To konieczne? - Muszę to zrobić.
Co tu robisz?
2STO wysłało nas na urlop.
Rozumiem. Czyli nie wróciłeś na stałe.
No nie.
Dobrze wyglądasz.
Ty też, panie Han.
Teraz jestem dyrektorem.
Nieźle. Dostałeś awans.
Gratulacje, dyrektorze Han.
Kupiłeś dla kogoś prezent.
O tym mówisz? Tak.
Bądź dzielny i zamachnij się kijem.
Możesz przegrać, ale możesz też zdobyć punkt.
Kupiłem go dla pani Seo.
Chciałem dać jej prezent za to, co dla mnie zrobiła.
Rozumiem.
Chcesz się z nią spotkać?
Jej biuro bardzo się zmieniło.
Nie chcę. Idę na spotkanie.
No dobrze.
Zapomniałam kluczyków.
Pani Seo wyszła?
Poszła na spotkanie. Pomóc w czymś?
Nie trzeba. Przyjdę kiedy indziej.
Rety, co z tym komputerem?
Co się dzieje?
Ciągle mnie wywala i jest bardzo wolny.
Posuń się.
CHCĘ ZOSTAĆ INSPIRUJĄCĄ KOBIETĄ
CHCĘ ZMIENIĆ NIEPOROZUMIENIE W RZECZYWISTOŚĆ
Tylko przez godzinę.
Niech pan udaje, że jest tym od listów.
Musimy odnieść sukces, żeby Dal-mi nie była zawiedziona.
Do-san.
Nie jesteś Do-sanem z listów.
Kupiłem go dla pani Seo.
CHCĘ ZMIENIĆ NIEPOROZUMIENIE W RZECZYWISTOŚĆ
Do-san.
Do-san!
Bardzo przepraszam.
Rozlał pan swoją kawę.
Nie szkodzi, ale pani bluzka…
Nic się nie stało. Przepraszam.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Chyba mi odbija.
Szukam faceta, który jest teraz w USA?
Rety, nie mogę tak iść na spotkanie.
Halo? Tak, jestem w Sand Boxie.
O co chodzi?
Co? Co się stało?
Dziękujemy.
Dzięki, Chul-san. To było smaczne.
Ale przyznam, że to bardzo droga restauracja.
Odnieśliśmy sukces, więc nas na nią stać.
No nie?
Co? Sa-ha?
Chul-san? Yong-san?
Co wy tu robicie? Nie jesteście w USA?
Jesteśmy na wakacjach.
Co tu robisz?
Byłam na drinku ze znajomymi.
Rety. Co za zbieg okoliczności.
No nie? Jakie jest prawdopodobieństwo?
Małe! Seul to ogromne miasto.
Przylecieliśmy do Korei i przyszliśmy na kolację.
Gdy wychodziliśmy… Jest teraz 21.11.
To, że przechodziłaś tędy o tej porze…
Łatwiej byłoby wygrać na loterii.
W życiu dzieją się różne dziwne rzeczy.
Czekasz tu na kogoś?
Piłam, więc czekam na kierowcę.
Chul-san, może ją odwieziesz?
Nie piłeś.
Ale już zamówiła kierowcę.
Jeszcze nie.
Serio? To znaczy…
Odwieźć cię do domu?
Pewnie.
A czy…
Wyleczyłaś się z bezsenności?
Tak, dzięki tobie.
Miło mi to słyszeć.
Martwiłeś się o swój angielski.
Jak ci idzie? Już lepiej?
Mój angielski? No wiesz. Jest taki sobie.
Jest straszny.
W biurze nic się nie odzywam.
Jakbym codziennie medytował w ciszy.
Przydałby mi się jakiś intensywny kurs.
Kiedy wracasz?
Ja? Za jakieś dziesięć dni. Tyle mi tutaj zostało.
To może pouczę cię, póki tu jesteś?
- Serio? - Patrz na drogę.
No tak. Prowadzę, muszę uważać na drogę.
Rety, byłoby świetnie. Byłbym ci bardzo wdzięczny.
- Kiedy ci pasuje? - Kiedykolwiek.
Wtedy, kiedy tobie.
Serio? No to…
SMARKULA
„Smarkula”?
- To pani Seo. - Aha.
- Odbierz. - Mamy dziś jakieś święto czy co?
- Halo. - Hej, Sa-ha.
To ja, Seo Dal-mi.
Zaatakowało nas oprogramowanie szantażujące.
Wszystkie pliki są zaszyfrowane.
Czego chcą?
Mamy wysłać 300 milionów w ciągu 12 godzin,
bo zniszczą klucz do ich odszyfrowania.
Jeśli to zrobią, stracimy wszystkie pliki.
Dzwoniłaś na policję?
Tak, ale nie mogą się tym teraz zająć.
Zajmowałaś się kiedyś taką sprawą.
Znasz jakichś ekspertów od IT?
Popytam i do ciebie oddzwonię.
Dobra, dzięki.
Hej, to ja.
Zadzwoń do managera bezpieczeństwa IT,
który usunął ransomware.
Dobra, daj mi znać.
Czy polisa pokrywa atak hakerski?
Tak, ale tylko na auto.
Rety, to szaleństwo.
- Nikt nie dzwonił? - Nie.
Ten klucz jest zbyt długi. Trudno będzie go złamać.
Zajmie to kilka dni.
Pani Seo.
Zapłaćmy im okup, niech nam dadzą klucz.
Odzyskamy pliki.
Nie wiadomo. Mogą nie dać nam klucza.
Pani Seo, co robimy?
Podwoją kwotę, jeśli nie zapłacimy teraz.
Podwoją? Do 600 milionów wonów?
To szaleństwo.
Pomyśl o tym.
Na algorytm i auto wydaliśmy dwa miliardy.
Możemy tyle zapłacić.
Właśnie. Zapłać okup i zdobądź klucz.
Wszystkie pieniądze
włożyliśmy w nowe projekty. Co robimy?
Spokojnie. Załatwię to.
Halo? Tu Seo Dal-mi.
Przepraszam, że tak późno.
Zaatakowało nas oprogramowanie szantażujące.
Tak, dobrze.
Proszę powiedzieć, żeby dzwonili nawet w nocy.
Dziękuję.
Tak, eksperci IT lub hakerzy.
Dobrze, dziękuję.
Dam radę.
Załatwię to.
DYREKTOR HAN JI-PYEONG
Chcę być osobą, o której myślisz, gdy masz problem.
Pierwszą osobą.
DYREKTOR HAN JI-PYEONG
Halo? Mówi Seo Dal-mi.
Manager bezpieczeństwa IT z Taeram Budownictwo?
Dal-mi.
To ja. Do-san.
Gdzie jesteś?
Dal-mi.
Słucham?
W porządku?
Tak, w porządku.
Gdzie jesteś?
Dzwonisz z Korei.
Zaraz tam będę.
U mnie w porządku.
Po co masz tu przychodzić?
Sa-ha mi powiedziała.
Jesteś w pracy, prawda?
Będę za 20 minut. O nic się nie martw. Poczekaj na mnie.
Dobrze.
- Do-san. - Zostawiliście otwarty port?
Co?
Co ty wyprawiasz?
Nowy deweloper zostawił otwarty port,
bo musiał pracować z domu.
Stąd ten atak.
- Pani Seo. - Macie backup?
Nie twoja sprawa.
Spieszyliśmy się, więc nie zrobiliśmy kopii plików.
A powinniście.
Tak trudno zsynchronizować dane między dwoma serwerami?
Macie backup?
Co się dzieje?
Dostali się przez port, który był otwarty dla SSH.
Nie mamy kopii plików.
Czemu nie? Zawsze trzeba robić kopię.
Chul-san, sprawdź log z sesji i log systemowy.
Sprawdź zewnętrzne adresy IP.
Robi się.
Co się stało?
Później ci powiemy. Najpierw to naprawmy.
Poszukajmy podejrzanych plików.
Dobrze.
Przeszukałem bibliotekę.
Trzy godziny temu uruchomiono podejrzany plik,
ale już go nie ma.
Pewnie go usunięto.
Ale nie do końca. Plik pewnie jest w kwarantannie.
Znajdźcie go i prześlijcie.
- Dobra. - Jasne.
Mam chyba déjà vu.
Wygląda znajomo.
No jasne.
Sześć lat temu uratowałeś mnie przed takim atakiem.
No właśnie. Kod wygląda znajomo.
To ta sama osoba?
- Niemożliwe. - Znalazłem.
Był w izolowanym magazynie.
KOD ODSZYFROWUJĄCY
Mam kod odszyfrowujący.
Serio?
Zrobione.
Zadziałał.
Dzięki Bogu.
Za jakieś 30 minut pliki zostaną odszyfrowane.
Naprawdę?
Dzięki Bogu.
- Nic ci nie jest? - Boże.
Nic mi nie jest.
Dal-mi, chodźmy.
Pójdę po wodę.
Przecież woda jest tutaj. Hej!
Dziękuję.
W porządku?
Tak. Ulżyło mi.
Kiedy wróciłeś?
Tydzień temu.
Aha.
Na stałe?
Nie, to tylko wakacje.
Rozumiem.
Kiedy wracasz?
W przyszłym tygodniu.
Bardzo martwiłam się o Twoją Ścieżkę.
Dziękuję.
Podobno przejęła ją jakaś wielka fundacja.
- K. Jonse? - Tak.
Poznałem ich na networkingu.
Sympatyzują z wizją Twojej Ścieżki.
Nieźle.
Poznajesz sławne osoby.
To pewnie fajne.
Tak.
Jest fajnie,
ale dlatego jest nudno.
Czemu spotkałam go, gdy tak paskudnie wyglądam?
Wyglądasz tak samo.
„Tak samo”?
No tak.
Zawsze jestem w nieładzie i wszędzie mnie pełno.
Nie o to mi chodziło.
Dziękuję za pomoc.
Ja też dziękuję.
Od dawna nie czułem
takich emocji.
To nie do przyjęcia.
Niedługo test. Co zrobimy
bez głównych deweloperów?
Chwila, Hyeon. Hyeon!
Telefon został wyłączony. Przełączanie…
Jeong też nie odbiera.
Ile dni nam zostało?
C-OCHRONA
Dong-cheon. Park Dong-cheon.
Był atak hakerski? Widziałem zespół bezpieczeństwa IT.
Pani Won i pani Seo ich wezwały.
Firmę Cheongmyeong zaatakowało
oprogramowanie szantażujące.
Walczyli całą noc i szukali specjalistów…
Spokojnie. Nie bierz tego do siebie. Nie zignorował mnie.
Zawsze tak się zachowuje.
Na czym skończyliśmy?
- O czym mówiłem? - O jedzeniu.
No tak. Na górze jest cafeteria…
Mogłam założyć inną bluzkę.
Dal-mi.
To znaczy pani Seo. Co się stało?
Zaatakowano was?
Już dobrze.
Znaleźliśmy kod odszyfrowujący i odzyskaliśmy pliki.
Jak?
Do-san tu był.
Chul-san, Sa-ha i Yong-san też.
Przyszli, żeby mi pomóc.
Czyli już po problemie?
Tak.
To dobrze.
Od razu mi lepiej.
Tego najbardziej brakowało mi w USA.
- Bardziej niż steków? - Bardziej.
Wygląda na to, że Shin Hyeon i Shin Jeong rzucili pracę.
Co? Dlaczego?
Jak mogli?
Nie wierzę, że odeszli, skoro nie zapobiegli atakowi.
Niedługo mają test. Martwię się.
Chodźcie na chwilę.
Ojejku.
Przestańmy martwić się o innych i głosujmy.
- W jakiej sprawie? - A jak myślisz?
Zdecydujmy, gdzie kupimy nieruchomość.
Nad rzeką Han czy w San Francisco?
Nie o to mi chodziło.
Przyjmiemy ofertę 2STO i zostaniemy w USA
czy zrezygnujemy z umowy i wrócimy tutaj?
Co?
Ostatnie dni czegoś mnie nauczyły.
W San Francisco jest czyste powietrze i świetna pogoda.
Ale jest tam nudno.
Wróciłem tutaj
i zrozumiałem, że lubię emocje.
Chcesz wrócić do Korei na stałe?
Wrócę do San Francisco, jeśli tego chcecie.
Ale powiedz mi, Do-san.
Chcesz tam wrócić czy zostać tutaj?
Masz decydujący głos.
Czemu Do-san?
Bo ja chcę zostać, a ty chcesz wrócić.
Jeden do jednego. Do-san ma decydujący głos…
Nigdy tak nie mówiłem.
Też chcę zostać. Dwa do jednego.
Twój głos się nie liczy, ale powiedz.
Nie chcieliście przenosić się do USA.
Zrobiliście to przeze mnie.
Dzięki, że nadal mnie lubicie.
O czym ty mówisz? Spadaj.
- Zjedliście? - Tak.
To wracajmy do Sand Boxa.
Zostawiłeś marynarkę u pani Seo.
Dupku, czemu mówisz to dopiero teraz?
Daruj sobie.
Hej.
Jest trzy do zera.
CHCĘ ZAŁOŻYĆ START-UP, BO…
CHCĘ ZMIENIĆ NIEPOROZUMIENIE W RZECZYWISTOŚĆ
Otworzyłaś pozytywkę?
- Tak. - I jaką melodię grała?
Była
niesamowicie
cudowna.
CHCĘ ZMIENIĆ NIEPOROZUMIENIE W RZECZYWISTOŚĆ
Czekaj, Dal-mi.
Co we mnie lubisz?
Nie?
Mówiłaś, że chcecie otworzyć firmę.
No tak.
Ale…
Chodziło jej o to, że będziemy razem pracować.
Masz ładne, duże dłonie.
Pogadajmy.
To blisko. Nie musiałeś mnie podwozić.
Powinienem to robić, gdy tu jestem.
Uczysz się jeździć?
Tak, od wczoraj.
To odwieziesz mnie na lotnisko
tym autem, gdy będę wyjeżdżał.
Dobrze, postaram się.
Ta twoja koleżanka. Dal-mi, tak?
Widziałeś się z nią?
Nie.
- Nie chcesz się z nią spotkać? - Nie.
LEE CHUL-SAN
Hej, co tam?
Hej, Do-san. Jestem z Sa-hą.
Co? Spotkałeś ją?
Tak, ale to nieważne. Dzwoniła do niej pani Seo.
Zbliża się test, a zaatakowało ich oprogramowanie szantażujące.
Kiepsko to brzmiało. Ile zażądali?
Trzysta milionów wonów.
Zniszczą klucz odszyfrowujący, jeśli im nie zapłacą.
- Gdzie jest Dal-mi? - Chyba w biurze.
Jadę tam,
ale sam sobie nie poradzę. Przyjedziesz?
- Mamo, muszę im pomóc. - Oczywiście.
- Pospiesz się. - Przepraszam.
Nic nie szkodzi. Pospiesz się.
DAL-MI
Halo? Mówi Seo Dal-mi.
Manager bezpieczeństwa IT z Taeram Budownictwo?
Dal-mi.
To ja. Do-san.
Gdzie jesteś?
Dal-mi.
W porządku?
Zaraz przyjdę.
Czemu to takie trudne?
Żyję 30 lat, a spędziliśmy razem parę miesięcy.
Czemu tak trudno o tobie zapomnieć?
- Grozisz mi? - Nie. Daję ci szansę.
Powinienem coś ci doradzić,
ale jestem w to za bardzo zaangażowany.
Ta opowieść o Tarzanie…
Była fascynująca.
Nie chcę już mieć mętliku w głowie.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Napisy: Kamila Krupiński