NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 14
Dal-mi.
To znaczy pani Seo. Co się stało?
Zaatakowano was?
Już dobrze.
Znaleźliśmy kod odszyfrowujący i odzyskaliśmy pliki.
Jak?
Do-san tu był.
Chul-san, Sa-ha i Yong-san też.
Przyszli, żeby mi pomóc.
Czyli już po problemie?
Tak.
To dobrze.
W porządku?
Dzisiaj pytano mnie o to ze sto razy.
Czyli
wszystko w porządku?
Tak.
Ulżyło mi.
Ale…
strasznie mi wstyd.
Czemu? Nawet Pentagon atakują hakerzy.
Mieliście pecha.
Nie.
Taka wymówka nie przejdzie.
Strasznie mi wstyd.
Przed prezentacją powinnam sprawdzić, czy mamy kopię plików.
Mieliśmy problem, a ja nie wiedziałam, co robić.
Jestem strasznie żałosna.
Czemu akurat teraz?
Czemu wrócił akurat teraz?
Ale wiesz.
Zwykle nie jestem taka żałosna.
Nigdy nie byłaś żałosna.
Czemu jest na wakacjach akurat teraz?
Kiedy ja jestem w najgorszej z możliwych sytuacji.
Nie mógł dać mi jakoś znać?
Co za wstyd.
Nawet nie zasługuję na łzy.
Nie mów nikomu, że płakałam.
I ty też tego nie widziałeś.
Nie chcę, żeby ktoś się dowiedział.
- Pani Seo! - Pani Seo!
Nie ma jej?
Wróciła do domu po zarwaniu nocy?
Chodź. Uważaj na głowę.
Zostań tutaj, póki się nie uspokoisz.
Zamknij drzwi.
Panie Han.
Dziękuję ci, jak zawsze.
Pogadajmy.
Nie mam ci nic do powiedzenia.
Przyszedłeś do pani Seo?
Jeśli tak, to przyjdź kiedy indziej.
Potrzebuję twojej zgody, żeby spotkać się z Dal-mi?
Tak.
Niby dlaczego?
Mam do tego prawo.
- Chyba nie… - Zgadza się.
Trzy lata to długi okres. Relacja może się zmienić
przez ten czas.
Co ja narobiłem?
DYREKTOR HAN JI-PYEONG
Halo?
Wpadłem w windzie na pana Nama.
Powiedziałem coś, żeby do ciebie nie poszedł,
ale chyba coś sobie o nas pomyślał.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Nadal możesz go złapać.
Nie trzeba. I tak wraca do USA.
Poza tym
nasz związek zakończył się trzy lata temu.
Dziękuję, że to powiedziałaś.
Trzymaj się.
Tak.
Postępuję słusznie.
DO-SAN
Przez trzy lata
próbowałem o tobie zapomnieć na drugim końcu świata.
WYŁĄCZ
Wystarczyły trzy sekundy,
żeby ten czas i odległość stały się…
DAL-MI
Abonent czasowo niedostępny. Zostaw wiadomość
po sygnale. Mogą obowiązywać opłaty.
…nieistotne.
DLA NAM DO-SANA
SPEŁNIAJ SWOJE MARZENIA
Jeszcze coś.
To piłka z autografem.
No tak.
„Spełniaj swoje marzenia”.
Fajne.
SPEŁNIAJ SWOJE MARZENIA
Czas nie leczy
wszystkich ran.
ROZMOWA W WINDZIE
KRÓTKA, PRZEKONUJĄCA PREZENTACJA PODCZAS ROZMOWY W WINDZIE
ODCINEK 14
Myślałem, że nigdy tu nie wrócimy.
To chwilowe.
Gdy założymy spółkę, przeniesiemy się do Gangnam lub Yeouido.
Dobry pomysł.
Gdy inwestorzy zobaczą to biuro, będą nami gardzić.
Olejemy tych, którzy oceniają nas po wyglądzie naszego biura.
Aleś ty mądry. W końcu powiedziałeś coś sensownego.
- Kto będzie prezesem? - Jak to kto?
Ty.
Nie chcę. Dużo wycierpiałem przez ostatnie trzy lata.
Jeśli któryś chce nim być, to śmiało.
- Ja nie chcę. - Ani ja.
Kamień, papier, nożyce.
- Przegrany będzie prezesem. - Nie, wygrany.
- Najlepszy? - Już po wszystkim.
To nie fair. Kamień, papier…
Co teraz, panie prezesie?
Co powinniśmy zrobić?
- Założyć spółkę. - Dobra.
Weźmiemy udział w hackatonie?
Nie strasz.
Aż mnie ciarki przeszły.
Jesteśmy na to za dobrzy.
Byliśmy numerem jeden w Sand Boxie
i przez trzy lata pracowaliśmy w 2STO.
Może się zareklamujemy, żeby znaleźć inwestorów?
Niech rynek usłyszy,
że odeszliśmy z 2STO i zakładamy firmę w Korei.
Właśnie. Reklama jest ważna.
Ale jak to zrobimy?
Może pogadamy z Cheon-ho?
STUDIO JAKDU PREZES NAM CHEON-HO
Uśmiechnijcie się.
Szerokie uśmiechy. Teraz spójrzcie na siebie.
Jeszcze raz. Szeroki uśmiech. Właśnie tak.
- Super. - Uśmiech.
Świetnie.
Krzyknijcie: „Do dzieła!”. Teraz.
- Do dzieła! - Super.
Ręce do góry!
Jeszcze raz! Do góry!
- Teraz na luzie. - Dobrze wyglądacie.
Bardzo dobrze.
Ten chłopak to mój młodszy kuzyn.
Przystojny, no nie?
Super wyglądacie.
Teraz się rozluźnijcie.
- Uśmiech. - Uśmiech.
Teraz rozmawiajcie ze sobą swobodnie.
- Dobrze. - Dobrze.
Znów jesteśmy RGB.
Zgadza się. Czerwony, zielony i niebieski.
Taki będzie nasz motyw.
Może nazwiemy naszą firmę RGB?
- Nie. - Słaby pomysł.
Teraz portrety. Zaczniemy od prezesa.
- Jasne. - Dobrze.
- No tak. - Zamieńmy się.
- Ogarnij się. - Ogarnij się.
- Rety. - Boże.
Postarajcie się.
Dobra robota, chłopaki.
Świetnie wyglądacie.
W tych ciuchach wyglądacie jak szychy.
Stylowo.
Przestań.
To zasługa waszych stylistów,
ale przyznam, że mam zgrabne ciało.
No nie?
Co robisz?
To pan Han? To znaczy dyrektor Han?
- Tutaj je zrobiono. - Na to wygląda.
Jestem ci wdzięczny.
Przytul się.
Nie sądziłem, że udzielimy wywiadu gazecie.
Wszystko się ułożyło.
Znam się z redaktorem,
a on szukał deweloperów do wywiadu.
Mam kuzyna, który odniósł wielki sukces.
- Sukces, akurat. - To prawda.
Gdy powiedziałem redaktorowi, że znam deweloperów z 2STO,
odwołał wywiad, który zaplanował,
żeby zrobić go z wami.
Takie z nas grube ryby?
Na to wygląda.
Jak tam wasz biznesplan?
Pracujemy nad nim.
Wiesz, czego chcę i tym razem?
- Jeden procent udziałów? - Tak.
- Jasne. - Mój ziomek.
Daj znać, jeśli czegoś wam trzeba. Zrobię dla was wszystko.
- Dam znać. - Dobrze.
- Teraz pan Nam. - Dobrze.
- Do dzieła. - Dobrze.
- Fajny styl. - Byłeś straszny.
- Serio? - Uśmiech.
Rozluźnij się i zrób jakąś pozę.
- Uśmiechnij się. - Uśmiech.
- Świetnie wyglądasz. - Nieźle.
Rozluźnij się.
Czemu nie powiedzieliście nam, że odwołano wywiad?
Moja asystentka miała was powiadomić,
ale chyba zaszło jakieś nieporozumienie.
Bardzo mi przykro.
- Mam pytanie. - Słucham.
Dlaczego go odwołano?
Mniejsza o to.
I tak mam to gdzieś.
Wiem. Przyszliśmy tu, żeby reklamować naszą firmę. Nie do wiary.
Rozluźnij się.
- Uśmiech. - Rozluźnij się i uśmiechnij.
Nam Do-san?
Znacie się?
Oni nas zastąpili?
No cóż…
Pracowali w 2STO, więc…
Rety, znowu ci idioci.
Cholera.
Do widzenia.
Bardzo mi przykro.
WRÓCILIŚMY
BYLI W SAND BOXIE I 2STO, A TERAZ WRÓCILI
RED.: OTWIERACIE NOWĄ FIRMĘ? DO-SAN: TAK, OCZYWIŚCIE.
Niedługo zacznie się rytuał.
Ja odpadam. Rytuał w niczym nam nie pomoże.
Nie mów tak, bo zapeszysz.
Odpukaj i spluń trzy razy.
Nie wierzę, że to robimy.
No dalej.
RYTUAŁ ZA POMYŚLNĄ JAZDĘ TESTOWĄ
Pierwsze autonomiczne auto Sand Boxa.
Nie mogę się doczekać.
Dziękuję.
Dlaczego nazywa się Tarzan?
Tarzan nie jeździł samochodem.
Tak go nazwaliśmy, bo…
Bo „tar” brzmi jak „car”, czyli auto.
I podoba mi się ta nazwa.
Nie jest błaha?
- Jest oryginalna. - Co?
Sama przygotowałaś to jedzenie?
Babcia je zrobiła.
Myślałem, że jest katoliczką.
Jest elastyczna.
Pani Won, pani Seo.
AUTONOMICZNE AUTO MORNING AI, MOMO, ZDOBYŁO POZWOLENIE
Co tam robią Shin Hyeon i Shin Jeong?
Nie wierzę.
Co?
Dziękuję.
Wróciliście z lunchu. Gdzie byliście?
Musimy mówić?
Chyba was widziałam.
Jedliśmy w cafeterii w Sand Boxie.
Czyli spotkali się wtedy z panem Wonem.
Tak zaprzeczali, że im uwierzyłam.
Pewnie od dawna o tym myśleli.
Atak hakerski był wymówką. Chcieli pracować dla Morning AI.
Pani Won.
MORNING – CENTRUM AI
Co ty sobie myślisz?
Dawno się nie widzieliśmy. Może milej byś nas powitała?
Nie zapytasz, jak się czuję? To nie w twoim stylu.
Nie jestem w nastroju.
Zabrałeś mi nie tylko firmę, ale też pracowników. Jak mam być miła?
Uspokój się.
Gdy tak mówisz, czuję się jak gruba ryba.
In-jae, nie martw się.
Co się tak mną przejmujesz?
A mało mam powodów?
Jesteś synem prezesa Morning Group, prezesem Nature Morning
i managerem Morning AI. Ukradłeś mi pracowników.
Ale jestem tylko idiotą.
Prawda?
Nie wyjeżdżam do USA.
Niech ten idiota kieruje tamtą filią, jeśli chcesz.
O to chodzi?
- O to jedno słowo? - Może jestem drobiazgowy.
Ale to słowo utkwiło mi w pamięci.
Tato, pamiętasz?
Jakieś dziesięć lat temu
Sang-su kupił auto za 500 milionów wonów, a okazało się, że go oszukano.
Tak było?
Walnąłeś go kijem golfowym, aż musieli mu wstawić implanty.
Czemu teraz o tym mówisz?
Bo utkwiło mi to w pamięci.
Płacisz setki miliony wonów za przeciętnych deweloperów.
Jak ojciec zareaguje na późniejsze konsekwencje?
Ale wcale na to nie czekam.
Tylko się martwię.
In-jae.
Zmieniłem się.
Spokojnie. Myślisz, że ja się nie zmieniłam?
Brawo.
Należało mu się.
Ja już namieszałam, więc twoja kolej, żeby wszystko naprawić.
Tak jest.
Że co?
In-jae. To znaczy pani Won. O czym ty mówisz?
Zatrudnij deweloperów.
Minimum siedem lat doświadczenia, na stanowisko wyższego szczebla.
To niemożliwe.
Trzeba się natrudzić, żeby takich zatrudnić.
Nie mamy czasu na taką rekrutację.
Mamy kandydatów. Nam Do-sana, Lee Chul-sana i Kim Yong-sana.
To niemożliwe. Są w Korei na krótko.
Z tego, co wiem, to nie.
Zaczynają od nowa w Korei.
W Korei?
WRÓCILIŚMY
W 2STO pracowali przy autonomicznych autach
i szukają partnerów.
Znajdziesz lepszych kandydatów?
Dobrze ich znasz.
Zatrudnij ich za wszelką cenę.
Chodź ze mną na chwilę.
Zapomniałaś, że zerwałam z Do-sanem?
Nie. „Jedź do 2STO”. „Nie, chcę zostać z tobą”.
Wzruszająca historia.
Jak możesz to robić?
Każesz mi być najokrutniejszą osobą w życiu Do-sana.
Najokrutniejszą? Dlaczego?
Gdy z nim zrywałam, mówiłam mu straszne rzeczy.
Było mi źle z tym, że go ograniczam,
więc odepchnęłam go, mówiąc rzeczy, których nie chciałam.
Nie mogę znów go ograniczać.
Nigdy. Nie jestem taka bezczelna.
Myślisz, że zatrudnienie tu Do-sana
go ograniczy?
Znajdę kogoś innego. Wyższego szczebla, tak?
Będzie trudno, ale spróbuję.
Nie. Sprowadź Nam Do-sana, Lee Chul-sana i Kim Yong-sana.
Bo cię zwolnię.
- In-jae. - Co? Myślisz, że tego nie zrobię?
Injae posiada większość w Cheongmyeongu,
a ja jestem głównym udziałowcem Injae.
Grozisz mi?
Nie. Daję ci szansę.
Trzy lata temu główny udziałowiec
zwolnił mnie z Nature Morning. Nie dostałam drugiej szansy.
Ale ja jestem inna, więc ci ją dam.
Albo zatrudnisz tę trójkę,
albo nie będziesz prezeską firmy, która ogranicza innych.
Twój wybór.
Wybór? To groźba.
Nie da się tego zrobić.
Skoro to takie proste, czemu sama tego nie zrobi?
Co to za deweloperzy?
Pracowali w takiej wielkiej, słynnej firmie.
Globalnej. Nie w takiej małej i obskurnej jak nasza.
Nie może mnie szantażować tylko dlatego, że ma większość udziałów!
Nie wiem, czy cię szantażuje.
Babciu, stajesz po jej stronie?
Mamo, dasz wiarę?
Ja też się z tobą nie zgadzam.
Co z wami?
Może i jest głównym udziałowcem, ale nie może podejmować takich decyzji!
Istnieje różnica między właścicielem a managerem.
Rety, ale mnie uraziła.
Czemu nagle bierzecie stronę In-jae?
Nie biorę niczyjej strony.
Ale gdybym była In-jae, to zwolniłabym taką prezeskę.
- Dlaczego? - „Mała i obskurna firma”?
Co?
Czy wasza firma ogranicza pracowników? Robi to?
No właśnie.
Nie wiedziałam, że jest taka paskudna.
Chodziło mi o to, że…
To jak sprzedawanie corn dogów
i pytanie klientów, czemu jedzą to świństwo.
Mamo, świetne porównanie.
Skoro tak myśli prezeska, to firma na pewno świetnie sobie poradzi.
Rety, ale ta In-jae jest cierpliwa.
Jest bardzo cierpliwa. Ma to po mnie.
Pracownicy są najważniejsi.
Jeśli masz z tym problem, nie powinnaś być prezeską.
Jest urażona.
ZMĘCZENIE KORKI
KIEROWCY-SENIORZY
Dokumenty gotowe.
Wszystko dobrze.
Czemu się tak pocę?
Jest za gorąco.
Ustawiam temperaturę na 23°C.
Było za gorąco. To dlatego.
Wszystko w porządku.
SAMSAN TECH
Stać. Z jakiej jest pani firmy?
Obowiązuje kolejka.
- Kolejka? - Tak.
Każda osoba bierze numerek i czeka na swoją kolej.
To inwestorzy?
Tak.
Rozumiem.
DAL-MI
- Proszę. - Dziękuję.
Chcieliśmy w was zainwestować nawet przed waszym powrotem do Korei.
Rozważcie nas jako waszego partnera.
Nie mamy jeszcze modelu biznesowego. Już chcecie inwestować?
Chcemy zainwestować w fazie zalążkowej i pomóc wam wypracować model biznesowy.
Po co ta technologia?
Nie potrafimy zarabiać pieniędzy.
Właśnie. Nie znamy się na sprzedaży.
Żadna firma nie zarabia na starcie.
Będziemy was finansować, aż zaczniecie zarabiać.
Masz chwilę? Muszę ci coś powiedzieć.
Pozwólcie nam zainwestować,
a my wam we wszystkim pomożemy.
- Omówimy to i się odezwiemy. - Będziemy czekać.
Do widzenia.
- Odezwiemy się. - Dziękuję.
- Do widzenia. - Dziękuję.
Rety. Nasze doświadczenie z 2STO chyba dużo znaczy.
Zainwestują we wszystko, co zrobimy.
Szefie, co myślisz? Ktoś ci się spodobał?
Wybierz.
Sam nie wiem.
Wy zdecydujcie.
Ty jesteś prezesem. To twoja praca.
Nikt mi się nie spodobał.
Kto tak do ciebie wydzwania? Odbierz.
Nie trzeba.
Niech zatrudni Nam Do-sana. Inaczej ją zwolnię.
Co ona myśli o tej firmie?
„Ograniczamy go”?
Uwierzysz, że tak powiedziała? Jest prezeską tej firmy.
Nie powinna tak mówić.
Powiedziała coś głupiego.
Bez wątpienia.
Co z tobą? Nie stajesz po jej stronie?
Muszę stawać po czyjejś stronie? Jesteście moimi córkami.
Zamówienie gotowe.
Co to za stwór?
Dziękujemy.
- Latte, tak? - Tak.
Ale fajne. Przywozi zamówienie i odjeżdża?
Ktoś nim steruje?
Nie. Jest autonomiczny. Nad tym pracują twoje córki.
Co cię tu sprowadza?
Zrobiłam ci jeon i songpyeon.
Na Nowy Rok też nie przyjdziesz?
Jestem zajęta.
Sama wykonujesz całą pracę na świecie?
Ten drań podpisał papiery rozwodowe.
- Super. - A ty co zrobisz?
Zostaniesz przy nazwisku „Won”
czy wrócisz do nazwiska „Seo”?
A ty jaki masz plan?
Płaci ci alimenty. Wyprowadź się z tego domu.
Nie zrobię tego. A pieniądze przeznaczę na coś innego.
Będziesz tak żerowała na babci?
Pasuje ci mieszkanie z teściową?
Jasne, że nie.
Zrobiłam tyle jeon, że wykarmiłabym dziesiątki osób.
To czemu się nie wyprowadzisz?
Jest ci żal Dal-mi?
Jest mi żal mamy.
Przez ponad dziesięć lat zaniedbywałam swoją córkę,
a mama dała jej tyle miłości i troski.
Muszę się jej odwdzięczyć.
Jak? Słaba z ciebie gospodyni. Pewnie tylko sprawiasz tam problemy.
Nigdzie beze mnie nie pójdzie.
A nie odwrotnie?
Pogarsza się jej wzrok.
Przyjdź na Nowy Rok.
Pokaż się jej, zanim całkiem go straci.
Pani Seo, mamy dziś jakieś święto?
Wyglądasz inaczej niż ostatnio.
To był szalony dzień. Zwykle tak się ubieram.
Co cię tu sprowadza?
Nie podziękowałam wam.
No i…
chcę was zatrudnić.
Zatrudnić?
PREZESKA SEO DAL-MI
Nie zrozum nas źle,
ale nasza sytuacja
jest inna niż trzy lata temu. Jest całkowicie inna.
Nie chcemy się przechwalać, ale tak jest.
Oczywiście. Wiem o tym.
Ale ja też się zmieniłam.
Jestem pewna, że moja firma to dla was odpowiednie miejsce.
Więc dajcie mi szansę.
- Przedstawię wam moją firmę… - Wiem, co robisz.
Widziałem filmik promocyjny.
- Serio? - Widziałeś go?
Chul-san, Yong-san, zostawicie nas na chwilę?
Jasne.
Rozmawiajcie tak długo, jak chcecie.
Co on jej powie?
Nie mam pojęcia.
Po co je ze sobą wziąłeś?
Nie musimy popisywać się przed panią Seo, prawda?
Nie popisujemy się. Takie są fakty.
Na to wygląda. Dużo osiągnęliśmy.
Niektórzy inwestorzy, którzy tu byli, kiedyś nami gardzili.
Te dranie…
Pamiętają tamte czasy?
Oby.
Daj mi te wizytówki.
Po co?
Zaraz wracam.
Dokąd idziesz?
Rety, to nadal tutaj jest?
Pamiętasz?
Trzy lata temu
rozmawialiśmy tu o autonomicznym aucie.
Dal-mi.
Tak?
Powiedziałaś mi,
że musimy być rozsądni
i że nie możemy tkwić w iluzji.
Pamiętam.
Wtedy te słowa
bardzo mnie zraniły.
Ale w końcu
zrozumiałem, że…
miałaś rację.
Nie byłem osobą,
którą kochałaś.
Ty nie byłaś osobą, którą ja kochałem.
Po trzech latach się z tym pogodziłem.
Nie chcę już mieć mętliku w głowie.
Więc…
nie chcę cię więcej widzieć.
Teraz…
ja usłyszałam te słowa.
Bolą bardziej, niż myślałam.
Pewnie tak się wtedy czułeś.
Już na to za późno,
ale przepraszam.
Cześć, panie Han.
Dyrektorze Han, prawda?
Cześć. Kopę lat.
- Co tu robisz? - Chciałbym wynająć biuro.
Otwieramy nową firmę.
Nową firmę? Myślałem, że jesteście na wakacjach.
Rozmyśliliśmy się.
Zdobyliśmy doświadczenie w 2STO, więc ludzie chcą w nas inwestować.
Co chcesz powiedzieć?
Jestem ciekawy.
Co o tym myślisz?
Świetne wieści.
Gratuluję. Życzę wam powodzenia.
- Zmieniłeś się. - Nieprawda.
Prawda. Jesteś dużo milszy.
Mówię miłe rzeczy firmom, które mnie nie interesują.
Po co sprawdzać i krytykować auto,
którym nie będę jeździł?
Trzymaj się.
Wrócili tutaj?
Twoje włosy wyglądają jak gniazdo ptaków.
Coś cię trapi?
Nie, to nic takiego.
Daj spokój. Nie powiesz mi, bo nie jestem twoim mentorem?
Nie o to chodzi.
Morning AI zabrało naszych deweloperów.
Musimy zatrudnić kogoś na ich miejsce.
Myślałyśmy o Do-sanie i chłopakach.
Właśnie złożyłam mu ofertę.
Ale ją odrzucił.
W końcu zrobił coś, co popieram.
Panie Han.
Powinienem ci coś doradzić,
ale jestem w to za bardzo zaangażowany.
Więc tego nie zrobię.
Dlatego nie chciałam ci mówić.
Ale nalegałeś, żebym to zrobiła.
Przepraszam. Jestem drobiazgowy.
Do-san, znalazłem to w śmieciach.
To pamiątka. Nie zgub jej.
Dobrze.
Całe szczęście, że ją zauważyłem.
Tato.
Tak?
Jeśli nie mogę czegoś wyrzucić
ani o czymś zapomnieć,
to co mam zrobić?
Gdy zjedziesz z głównej drogi,
jedź drogą Jinsangmi-ro przez sześć kilometrów.
- Potem jedź Geumyul-ro. - Geumyul-ro?
Jest za Imosan-ro.
Na końcu drogi zobaczysz ulicę handlową.
Pojedź nią albo…
Tata mówił, że gdy był mały,
jeździł na rowerze do domku wujka, gdy miał jakiś problem.
Ulica handlowa będzie bezpieczniejsza.
Gdy bardzo się zmęczył,
problemy wydawały się takie błahe.
Będzie dziesięć minut szybciej.
Więc ja też…
- Załóż go. - Dobrze.
Jedź spokojnie. Zjedz coś po drodze.
Dobrze.
No dobra.
Proszę.
Do zobaczenia.
Zadzwonię.
Uważaj na siebie.
- Dobrze. Jadę. - Trzymaj się.
- Miłej przejażdżki. - Dzięki.
Posłuchałem jego rady i pojechałem,
licząc, że moje problemy znikną.
Bardzo pragnąłem przestać
myśleć o tobie w bezsenne noce.
Tylko tak mogę zacząć od nowa.
Ale…
Teraz ja usłyszałam te słowa.
Bolą bardziej, niż myślałam.
Pewnie tak się wtedy czułeś.
Już na to za późno,
ale przepraszam.
Tata się mylił.
Im bardziej byłem zmęczony,
tym jaśniejsze były moje myśli.
Mamo, poczekaj tutaj. Skoczę do toalety.
Nie spiesz się. W twoim wieku upadki są groźne.
Mamo, przestań.
Ojej.
O nie. Rety.
Bardzo dziękuję.
Jestem wdzięczna.
Rety.
Ojejku. Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Ale przyjemnie.
Dzień dobry, panie Son. Tu Won In-jae.
Chcę rozwiązać swoją adopcję.
Tam ktoś idzie?
Z tego głodu mam zwidy.
Do-san.
Dal-mi… Co tu robisz?
Twoi rodzice powiedzieli,
że tu będziesz.
Moi rodzice? Dlaczego?
Bo ich o to błagałam.
Zostawiłeś w biurze marynarkę.
Przyszłam ci ją oddać
i z tobą porozmawiać.
Myślałem, że to koniec.
Po co jechałaś taki kawał drogi?
Dla ciebie to koniec,
ale dla mnie nie.
Czemu to takie trudne?
Musimy porozmawiać.
Już dawno zapomniałem
kolegów z wojska.
Do-san.
Co robisz? Jest późno. Oszalałeś?
Żyję 30 lat, a spędziliśmy razem parę miesięcy.
Czemu tak trudno o tobie zapomnieć?
Wiesz, czym tu przyjechałem?
Próbowałem o tobie zapomnieć.
Jechałem z Seulu pięć godzin na rowerze.
Uciekałem przed tobą trzy lata.
To była długa i ciężka podróż. Upadałem na nieutwardzoną drogę.
Czemu ani trochę nie zniknęłaś?
A ty tak nagle się tu pojawiasz?
Tak szybko o mnie zapomniałaś.
Dlaczego ja nie mogę…
To mnie dobija.
Czemu tobie jest tak łatwo?
Mnie też nie było łatwo.
Też miałam
trudną podróż.
Więc musimy porozmawiać.
Spakowałam je na wszelki wypadek. Dobrze zrobiłam.
Będą gotowe za trzy minuty.
Idź do środka spać.
Nie. Będę tu siedziała całą noc.
I nie lubię spać w obcych miejscach.
Dlaczego Tarzan?
Słucham?
Tak nazywa się to autonomiczne auto.
Tarzan.
A uczenie maszynowe?
To komputer. Nazywa się Tarzan.
Dał Jane kamień, ale jej się to nie spodobało.
Gdy dał jej kwiatek, to była szczęśliwa.
Ta opowieść o Tarzanie…
Była fascynująca.
Bardzo fajna.
Fajna? Była dziecinna.
Głupia.
Była fajna.
Ile mógł się nauczyć? Możliwości były nieskończone.
Dlatego nazwałam auto Tarzan.
A ty?
Dlaczego pracowałeś przy autonomicznych autach w 2STO?
Bo mi kazano.
Bez konkretnego powodu.
Bezpieczeństwo, diagnostyka, inteligentne fabryki i auta autonomiczne.
Samsan Tech to umożliwi,
a ja cieszę się, że w tym uczestniczę.
Widzieliśmy,
że nasz algorytm działa na komputerze jednopłytkowym.
Skoro udało nam się to z programem do rozpoznawania obrazów,
może zbudujemy system samosterujący?
Dal-mi.
Twój pomysł
też mnie zafascynował.
KANCELARIA KIYEONG
To tutaj.
Halo? Tak, słucham.
Wiem. Nieźle.
Serio? Idźcie dalej.
Dobrze. Proszę przeczytać umowę i mi ją przesłać.
Dziękuję.
Co?
- Co? - Ojej.
Pani Jung, pracujesz tutaj?
Tak. Co tu robisz?
Przyszedłem po poradę prawną w sprawie założenia spółki.
Co za przypadek!
Spółki? Zakładacie nową firmę?
Zgadza się.
Wybraliście już nazwę? Nie możecie nazywać się Samsan Tech.
No tak.
Nie nazwiemy się Samsan Tech,
ale myślimy o nazwie Sansam Tech. Sprytne, no nie?
Serio? Jeszcze gorsza nazwa.
Słaba? No dobra.
To skreślam ją z listy.
I tak nie była naszą faworytką. Wybraliśmy TMT.
W erze globalizacji potrzebujemy angielskiej nazwy. TMT.
TMT?
- Od czego to skrót? - Trzech Mądrych Techników.
To dosłowne tłumaczenie „Samsan Tech”.
Ludzie pomyślą, że to skrót od Trzeba Mniej Trajkotać.
Faktycznie.
Niedobrze. To co my zrobimy?
Twój angielski jest dobry.
Nie muszę cię uczyć, prawda?
Czemu mówiłeś, że jest słaby?
No bo…
Powiedz mi. Naprawdę spotkaliśmy się przypadkiem?
A ty?
Wtedy pod restauracją wpadłaś na nas przypadkiem?
Pierwsza zapytałam.
- Nie jestem tu przypadkiem. - Ja wtedy też nie.
Poszłam tam, bo widziałam twojego vloga.
Pani Jung, czy ty…
Przestań. Nic sobie nie wyobrażaj.
Byłam ciekawa, jak radzą sobie moi byli współpracownicy.
Rozumiem. Przepraszam.
Pani Jung.
Chciałabyś znów ze mną pracować?
Nie lubisz swojej obecnej pracy,
prawda?
- Szuka pan kogoś? - Pan Park.
- Teraz jestem managerem. - Rozumiem, panie managerze.
Chciałbym się spotkać z panią Yoon.
- Panią Yoon? - Tak, potrzebuję jej rady.
Oni wszyscy chcą zainwestować w waszą firmę?
Tak, ale nie mamy o nich żadnych informacji,
więc nie wiemy, którzy są rzetelni.
Chcecie ich zweryfikować.
Przeprowadziliście ostatnio sesję informacyjną dla inwestorów?
Nie, jeszcze nie założyliśmy spółki.
Przyszli do nas, bo przeczytali artykuł w gazecie.
Pewnie dlatego, że pracowaliśmy w 2STO.
Nie znają waszego biznesplanu?
Czyli chcą zapłacić za produkt,
nie wiedząc, jaki on będzie.
Na to wygląda.
Czyli nie ma wśród nich rzetelnych inwestorów.
Będą wam kibicować, nawet jeśli będziecie skakać w ogień.
Możesz je wyrzucić.
Zamiast czekać na inwestorów,
może sami ich poszukacie?
Jeśli was odrzucą,
to zapytajcie dlaczego.
Dzięki temu
znajdziecie właściwych inwestorów.
Rozumiem. Dziękuję.
SH INWESTYCJE
Panie dyrektorze.
Masz chwilę?
Powiedziałem ci już, że usłyszysz ode mnie tylko dobre rzeczy.
Chcę usłyszeć te złe.
Powiesz mi?
Nie interesuje mnie wasza firma.
Wiem. Ale proszę. Powiedz mi.
O co chodzi?
Mówiłeś, że zabiłem twojego brata.
Teraz już wiem,
że musiałem kogoś o to obwinić.
Przepraszam.
Ja też przepraszam.
Myślałem, że byłem szczery, ale byłem zbyt surowy.
Przepraszam.
Nie potrzebujemy pustych komplementów.
Potrzebujemy twojej surowej krytyki.
Dlaczego założyliście start-up?
Żeby prowadzić firmę czy żeby kodować?
Sam nie wiem.
Tak czy siak, wniosek jest jeden.
Jeśli chcecie kodować programy i patrzeć, jak działają,
to pracujcie dla kogoś, kto wam dobrze zapłaci.
Jeśli chcecie prowadzić firmę,
no to ją załóżcie.
Jak już wiesz,
prowadzenie start-upu wiąże się z wieloma problemami.
Jedyne, co motywuje cię do pracy, to pewność,
że robisz to, co kochasz.
Jeśli pomyślisz, jak to się zaczęło,
nie będziesz potrzebował mojej krytyki.
Rozmowa w windzie.
To krótka i mocna prezentacja,
która może zmienić zdanie pewniej osoby
podczas krótkiej podróży windą.
Nie chcę z wami pracować.
Dlaczego nie?
Jesteśmy inni niż trzy lata temu.
Inwestorzy ustawiają się do nas w kolejce.
Zapłacimy ci lepiej niż jakakolwiek firma.
Mam dużo pieniędzy.
Nie dołączyłam do Samsan Tech dla lepszych zarobków.
A dlaczego?
Bo ktoś mnie o to desperacko błagał.
Kto? Mówisz o pani Seo?
Była taka zdesperowana, że przede mną uklęknęła,
żeby mnie zrekrutować.
Skoro była skłonna to zrobić,
praca z nią nie byłaby nudna.
To prawda. Było ciekawie.
Czy ktoś w waszej firmie jest równie zdesperowany?
Innymi słowy, nie potrzeba dużo czasu,
żeby ktoś zmienił zdanie.
Wystarczy minuta.
Może przemyślimy to zakładanie firmy.
Co mam zrobić, żebyś z nami pracował?
Przedstaw swoje warunki.
Daj spokój.
Akcje, dziesięć procent?
Daj spokój.
Czy wolisz udziały?
Spróbuję przekonać In-jae.
Możesz chociaż przeczytać nasz biznesplan?
Gdzie on jest? Był w torbie.
Może został w domku. Poczekaj, przyniosę go.
Dal-mi.
Nie trzeba. Ja go mam.
Czasami ludzi nie przekonują wyszukane słowa…
Serio?
Czytałeś go?
…tylko desperacja w twoich oczach…
Dziś skupmy się na wartościach brzegowych.
- Dobra. - Powiedzcie mi.
Myślałem, że minie trochę czasu, zanim się zgodzicie.
Ale poszło łatwiej, niż myślałem.
Czemu zdecydowaliście się do nas dołączyć?
To proste.
Zobaczyliśmy, że jesteśmy w takiej samej sytuacji.
Takiej samej sytuacji?
Przez długi czas rozkazywali nam
niekompetentni kretyni.
…albo sympatia do danej osoby.
Jeśli posłuchamy twojej rady,
to musimy znaleźć partnerów,
a nie zakładać własną firmę.
Skoro doszedłeś do takiego wniosku.
- Mam jeszcze jedno pytanie. - To nie koniec?
Skoro mamy znaleźć partnerów, to wolimy pracować
z firmą Cheongmyeong pani Seo.
Zaoferowała nam pracę.
Powinniśmy do nich dołączyć?
Będziemy pracować razem, jak za czasów Samsan Tech.
Nie podoba mi się to.
Jako facet
chcę was powstrzymać.
Ale jako inwestor…
Ale nic nie zmieni czyjegoś zdania tak łatwo…
…wierzę, że będziecie
świetnymi partnerami.
…jak powiedzenie prawdy
wbrew wszystkiemu.
- Sprawdziłaś wszystko dokładnie? - Tak.
Sang-su i mój ojciec tutaj są. Widzisz ich?
Tak, widzę.
AUTONOMICZNE AUTO JAZDA TESTOWA
- Do boju! - Dasz radę!
Kto będzie zabezpieczał jazdę?
- Ja. - Dobrze. Zaczynamy?
Tak.
Gotowy?
Tak. Jedziemy.
Zaczynamy.
JAZDA TESTOWA AUTA AUTONOMICZNEGO
Trzymamy to wino na specjalną okazję.
Kiedy ona będzie?
Kto to może być?
Kto tam?
Dzień dobry, panie Nam. Tu Seo Dal-mi.
Pamięta mnie pan?
Kto to?
Ta dziewczyna.
Była dziewczyna Do-sana, Seo Dal-mi.
Po co przyszła?
Do-san jedzie na rowerze, żeby o niej zapomnieć.
To jeszcze nie koniec?
Myślałem, że to koniec.
Przyjechała aż tutaj.
Istnieje 30 procent szansy, że coś do niego czuje.
Tak?
No to co?
Wpuśćmy ją tutaj.
Co?
Jeśli będzie nalegała, żeby znaleźć Do-sana,
- to będzie 50 procent szansy. - No i?
Dom twojego wuja jest bardzo daleko.
Jeśli tam pojedzie,
będzie 70 procent szansy.
A co z pozostałymi 30 procentami?
To zależy od Do-sana.
Jeśli do niego pojedzie, a on wróci do domu sam,
to po wszystkim.
A jeśli wrócą razem,
to będą razem.
Pieniądze, które dostałem, gdy 2STO przejęło Samsan Tech…
Nadal je mam.
Chcę za nie kupić udziały w firmie Cheongmyeong.
Co takiego? To twoje pieniądze.
Dołącz do firmy. Co do udziałów, to porozmawiam z In-jae…
To mój warunek.
Nie chcę znów ich stracić.
To mój priorytet.
Mamy szansę wygrać przetarg.
Mówiłem ci, że jeśli odpłyniesz bez mapy, to umrzesz.
Podróż bez mapy była dla mnie cudowna.
Może się nie udało, ale nie żałuję.
Seo Dal-mi już kiedyś nam groziła.
Musimy zrobić to samo.
Lubi mnie, bo mam duże dłonie. I tyle.
Nie czuj się gorszy ode mnie
i spójrz znowu na Dal-mi.
Dlaczego mnie lubisz?
Napisy: Kamila Krupiński