‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(จองแทอึล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪นี่คุณ...
‪คิดจะทำอะไรคะ
‪ในที่สุด
‪ก็เจอจนได้
‪ผู้หมวดจองแทอึล
‪ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย
‪ไม่เห็นบัตรฉันเหรอ
‪ทำแบบนี้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ยังไง
‪ทักทายไง
‪- ว่าไงนะ ‪- ดีใจที่ได้เจอ
‪เธออยู่อีกโลกนี่เอง
‪เธอมีชีวิตอยู่จริงๆ
‪ผ่านมา 25 ปีแล้ว ‪ยังเป็นผู้หมวดเหมือนเดิมเลยนะ
‪(ร้อยตำรวจตรีจองแทอึล ‪วันเกิด: 27 พฤษภาคม 1990)
‪คุณรู้ยศฉันได้ยังไง
‪ฉันเฝ้ามองเธอมานานแล้ว
‪แต่เธอคงไม่เชื่อ
‪ก็รู้ว่าฉันไม่เชื่อ ‪แล้วพูดออกมาทำไม
‪ฉันขอย้ำอีกครั้งนะคะ คุณผู้ชาย
‪ขอดูบัตรประชาชนด้วยค่ะ
‪ทำไงดีล่ะ
‪- ฉันไม่มีบัตรประชาชน ‪- ทำไมไม่มีล่ะ
‪เพราะฉันคือฉัน
‪ตัวตนของฉันคือฉันเอง
‪และเธอก็คงไม่เชื่ออีกเหมือนกัน
‪อะไรเนี่ย
‪ความดีใจของฉันส่งถึงเธอแล้ว ‪และตัวเธอก็ดูจะสับสน
‪สรุปง่ายๆ เลยแล้วกัน
‪ฉันคือกษัตริย์แห่งจักรวรรดิเกาหลี
‪ระหว่างที่ฉันตามหาบุคคลต้องสงสัย
‪ฉันบังเอิญข้ามมาที่นี่ ‪พร้อมสายฟ้าฟาดและเสียงฟ้าคำราม
‪ฉันตะลึงอยู่ชั่วครู่
‪แต่พอลองคิดดูแล้ว
‪ก็ได้คำตอบว่า ‪ที่นี่อาจเป็นโลกคู่ขนาน
‪ที่นี่คือโลกคู่ขนานงั้นเหรอ
‪เท่าที่ดูคร่าวๆ ก็ใช่แหละ
‪แต่ว่ามีอยู่สิ่งหนึ่ง
‪ที่แตกต่างกับโลกของฉันเอามากๆ
‪(ราชินียูนา ‪จุดเริ่มต้นของตำนานบทใหม่)
‪โลกใบนี้ไม่ได้ปกครองด้วยราชา ‪แต่เป็นราชินีสินะ
‪ท่าทางเธอคงจะเป็นที่รักมาก
‪เรารักเธอนั่นแหละ ราชินียูนาน่ะ
‪คนทั้งประเทศรักเธอ
‪เหมือนฉันเลย
‪เพราะงั้นพาฉันไปพบราชินีของเธอสิ
‪แล้วหาหญ้าแห้งชั้นดีกับน้ำ ‪มาให้แม็กซิมุส
‪เจ้าหน้าที่ระดับเจ็ดของฉันด้วย
‪แล้วฉันจะพาคุณไปเจอเธอได้ไงล่ะ
‪ราชินียูนาน่ะ
‪อยากเจอก็ซื้อบัตรเอาสิ
‪เราคงสื่อสารอะไรกันผิดพลาดไปหน่อย
‪- ถูกต้องไหม ‪- พูดรู้เรื่องขึ้นมาเชียวนะ
‪น่ารำคาญชะมัด
‪เป็นพระเอกหนังแน่เลย
‪- เขาเป็นดาราแน่ๆ ‪- ถ่ายรูปให้เห็นหน้าด้วยนะ
‪งั้นคุณจะบอกว่า
‪คุณมาจากโลกคู่ขนานงั้นสิ
‪เป็นกษัตริย์ของจักรวรรดิเกาหลีด้วย
‪มีฟ้าร้องฟ้าผ่าระหว่างทางมาที่นี่
‪และม้านั่นเป็นเจ้าหน้าที่ระดับเจ็ด
‪ฉันเข้าใจถูกไหมคะ
‪หน้าแบบนี้ ‪ยังไม่เข้าใจโลกคู่ขนานสินะ
‪เธอเรียนสายศิลป์เหรอ
‪อะไรเนี่ย ตาบ้านี่มันเป็นใครกันนะ
‪เธอเป็นคนแบบนี้เองเหรอ
‪ใช่
‪ฉันเป็นแบบนี้มา 30 ปีแล้ว
‪ทำไม
‪ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลย
‪ฉันนึกว่าเธอจะอ่อนโยนกว่านี้
‪แปลกใหม่ดีนะ
‪อือ
‪คุณแนะนำตัวเสร็จแล้ว
‪ขอฉันแนะนำตัวเองบ้างแล้วกัน
‪ไม่แสดงบัตรประชาชน ฝ่าฝืนกฎจราจร
‪แตะเนื้อต้องตัวเจ้าหน้าที่ตำรวจ ‪ขณะปฏิบัติหน้าที่ ถูกต้องไหมคะ
‪คุณมีสิทธิ์ขอทนาย ‪และมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด
‪ยิ่งขยับจะยิ่งเจ็บตัวนะคะ
‪ฉันเป็นกษัตริย์จากจักรวรรดิ...
‪แขนฉัน
‪แขน
‪(ตอน 2)
‪(ตำรวจ ฝ่ายพิสูจน์หลักฐาน)
‪- ม้าขาวสวยจัง ‪- อะไรน่ะ
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- สวยจัง
‪ถ่ายรูปขึ้นมาก
‪- แกมาจากไหนนะ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪- ดูดีจัง ‪- ถ่ายรูปสวยด้วย
‪- เพิ่งเคยเห็นม้าขาวตัวจริง ‪- อะไรกันเนี่ย
‪ขอถามอีกครั้งนะคะ
‪ขอทราบชื่อค่ะ คุณชื่ออะไรคะ
‪งั้นขอตอบอีกครั้งว่าถึงฉันจะบอกไป
‪เธอก็เรียกชื่อฉันไม่ได้หรอก
‪เป็นชื่อที่ไม่ควรมีใครเรียก
‪งั้นขอเรียกว่าคิมแกตงแล้วกัน
‪"แกตง" ขี้หมาน่ะนะ
‪ชื่ออื่นก็มี อย่างฮงกิลดง ‪นายนิรนามอะไรก็ว่าไป
‪ฉันไม่ได้นามสกุลคิมด้วย
‪คุณคิมแกตงคะ ‪กรุณาหยิบของที่คุณมีอยู่ทั้งหมด
‪แล้ววางบนโต๊ะทีค่ะ
‪หากฝ่าฝืนจะถูกค้นตัวนะคะ
‪ขออนุญาตตรวจสิ่งของนะคะ
‪(จักรวรรดิเกาหลี)
‪ใส่ไว้ในนี้ด้วยสินะ
‪คิดซะว่าเป็นความเป็นห่วงใย
‪ของหัวหน้าซังกุง ‪ที่มีต่อศาลบรรพกษัตริย์ก็แล้วกัน
‪โชคดีเนอะ
‪แสนวอนเหรอ
‪ทำไม ที่นี่ไม่มีแบงก์แสนวอนหรือไง
‪ไปเล่นเกมเศรษฐีมาเหรอ
‪- ซื้อที่ดินเยอะไหม ‪- เธอพูดไม่มีหางเสียง
‪คิมแกตงพูดกับฉันแบบนี้ ‪ตั้งแต่ที่ควังฮวามุนแล้ว
‪ฉันเป็นพี่เธอตั้งสามปี
‪ฉันเป็นลูกคนเดียวต่างหาก
‪เหมือนของจริงเลย
‪สิ่งนี้อาจเป็นหลักฐานในคดีอาชญากรรม
‪ขอยึดนะคะ
‪อ๊ะ ขอบใจมาก
‪- ผลออกเมื่อไหร่ ‪- อีกประมาณสองชั่วโมง
‪เสร็จแล้ววางไว้ที่ออฟฟิศนะ
‪อือ เอาให้เดี๋ยวนี้แหละ
‪นั่นอะไร
‪คุณไม่มีบัตรประชาชน ‪ไม่สามารถระบุตัวตนได้
‪และยังไม่ให้ความร่วมมืออีก ถูกไหมคะ
‪คุณต้องประทับลายนิ้วมือ ‪กรุณาให้ความร่วมมือด้วย
‪ฉันไม่อนุญาตให้ใครแตะต้องตัวฉัน ‪รวมถึงเธอ...
‪อย่าคิดว่าเธอแรงเยอะกว่าฉันเชียว
‪ฉันออกกำลังกายทุกส่วนเลยนะ
‪เธอคงไม่เชื่อ
‪อยากให้เธอเห็นจริงๆ
‪พายเรือ ขี่ม้า ‪เทควันโด ฟันดาบ มวย...
‪ฝ่าบาทออกไปอีกแล้วเหรอ
‪เพคะ
‪ฝ่าบาทแอบหนีออกไปตอนหัวค่ำ
‪ที่ยกระดับรักษาความปลอดภัยของฉัน
‪ก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง
‪คราวนี้ไปที่ไหนกันนะ
‪หรือจะไปดูแผ่นน้ำแข็งอีก
‪ไม่ใช่หรอกเพคะ
‪เสื้อกันหนาวยังอยู่ที่เดิม
‪คราวนี้หม่อมฉันคิดไม่ออกจริงๆ
‪หัวหน้าองครักษ์โจบอกว่า
‪ฝ่าบาทน่าจะหายไป ‪แถวป่าไผ่ใกล้กับสนามม้าเพคะ
‪หนีออกไปอย่างผ่าเผยซะด้วย
‪ไม่ใช่เรื่องตลกนะเพคะ
‪พระองค์ต้องสั่งสอนฝ่าบาท ‪อย่างจริงจังนะเพคะ
‪อย่ามัวแต่ถามว่าสนุกไหม
‪ก็ฉันอยากรู้นี่นา
‪คราวนี้พูดยังไงดี
‪กระเพาะอาหารอักเสบเฉียบพลัน ‪ก็เคยใช้ไปแล้ว
‪ปัญหาผิวจากอากาศเปลี่ยนแปลง ‪ก็ใช้ไปแล้วอีก
‪ลองใช้วิธี ‪ที่เคยใช้เมื่อปีก่อนไหมเพคะ
‪บอกว่าฝ่าบาทหมกตัวในห้องหนังสือ
‪เพราะทรงกลับมา ‪หมกมุ่นกับคณิตศาสตร์อีก
‪ถึงขนาดทรงชวนองค์ชายอื่น ‪เข้ามาแก้โจทย์ด้วยกัน
‪ฉันจะอยู่อีกสักสามสี่ชั่วโมงแล้วกัน
‪ปีนี้คนสมัครสายวิทยาศาสตร์เยอะ
‪จนห้องแทบแตกเลยล่ะ
‪อกหม่อมฉันก็จะแตกเหมือนกันเพคะ
‪หัวหน้าองครักษ์โจกำลังตามหาอยู่ ‪ขอให้เขาเจออะไรบ้างเถอะ
‪กล้องวงจรปิดจุดที่หกจับภาพไว้ได้ ‪แต่จุดที่เจ็ดกลับไม่มี
‪มีแค่ป่าไผ่อยู่ตรงกลาง
‪และรอยเท้าสิ้นสุดตรงนี้
‪แสดงว่าฝ่าบาทหายไปตรงนี้
‪ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลย
‪ผมจะตรวจสอบภาพวงจรปิดอีกครั้ง ‪เผื่อพลาดอะไรไป
‪แล้วจะลองตามหาอีกทีครับ
‪ดี
‪ค่อยเข้าท่าหน่อย
‪ไม่พวกนายพลาด ‪ก็ฉันพลาดในสิ่งที่พวกนายพลาด
‪จัดการซะ แค่พวกนายสองคนเท่านั้น
‪- เข้าใจที่ฉันพูดไหม ‪- รับทราบ
‪ฉันติดงานข้างนอก ‪มีอะไรคืบหน้าก็โทรมา
‪จริงสิ
‪ฝ่าบาทตรัสว่าจะไปดู ‪ว่าเป็นกระต่ายหรือนาฬิกาใช่ไหม
‪ครับ
‪พวกผมบริสุทธิ์จริงๆ นะครับ
‪พวกผมไม่รู้ด้วยว่าฝ่าบาทอยู่ที่นั่น
‪พวกผมแค่วิ่งตามจับผู้หญิง ‪ที่เอาเงินของหัวหน้าผมไป
‪แล้วไปเจอที่นั่นพอดี
‪- แค่นั้นจริงๆ ครับ ‪- เฮ้ย
‪ยัยคนนั้นไม่มีบ้าน ‪แถมระบุตัวตนไม่ได้อีกด้วย
‪เราต้องจับมันให้ได้กับมือ ‪ไม่งั้นไม่มีทางเลย
‪โปรดเมตตาพวกผมด้วยนะครับ
‪ทางเราไปสืบมาเรียบร้อยครับ
‪คำให้การส่วนใหญ่ ‪ตรงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
‪- แล้วคุณได้ตัวผู้หญิงคนนั้นหรือยัง ‪- ยังครับ
‪เราเองก็ตามเธออยู่เหมือนกัน
‪คดีเธอเยอะทีเดียว ‪ทั้งลักขโมย ทำร้ายร่างกาย
‪แต่เราไม่รู้หน้า ไม่รู้ชื่อเธอเลย
‪กลายเป็นได้ข้อมูล ‪จากเจ้าพวกนี้ด้วยซ้ำ
‪เรียกว่าอะไรแล้วนะ
‪- ลูน่า ‪- ลูน่า
‪ครับ ลูน่า
‪ถ้าได้ตัวแล้วผมจะติดต่อไปทันทีครับ
‪ขอภาพของเธอจากกล้องวงจรปิดด้วยครับ
‪ได้ครับ
‪นี่
‪นี่เธอ
‪ขอเบาะรองนั่งด้วย
‪หรือเก้าอี้ก็ได้
‪ฉันไม่เคยนั่งพื้นน่ะ
‪รู้นะว่าเธอได้ยิน
‪คนนี้เองเหรอ เจ้าชายขี่ม้าขาว
‪(สวัสดิการสังคม)
‪(โจอึนซอบ)
‪ยอง
‪ใช่ยองหรือเปล่าน่ะ
‪อะไรของเขา
‪ฉันอยู่นี่ไง
‪ทางนี้
‪เขาว่าเขาเป็นกษัตริย์ ไม่ใช่เจ้าชาย
‪- นั่งบนพื้นไม่ได้ ‪- อ๋อ
‪ว่าแล้วว่าเธอได้ยิน
‪ยอง ไม่นึกเลยว่านาย ‪จะตามฉันมาถึงที่นี่ด้วย
‪หมอนี่น่ากลัวนิดๆ นะเนี่ย
‪หัวหน้าจองให้เอานี่มาให้ทีมสามแน่ะ
‪อันนี้...
‪ขอเป็นค่าเดินแล้วกัน
‪โอ้เย่
‪ไม่ใช่สินะ
‪เขาคนนี้
‪ไม่ใช่ยองสักหน่อย
‪ยองคือใครเหรอครับ ‪เห็นพูดตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
‪ผมชื่อโจอึนซอบต่างหาก
‪จะตอบเขาทำไม อย่าไปพูดด้วย
‪เราไม่ควรเมินสิ่งที่คนอื่นพูดมาสิ
‪แต่ม้าข้างนอกตัวนั้นนะ โอ้โฮ
‪ราศีจับจริงๆ
‪คุณเป็นเจ้าของม้าเหรอครับ
‪อ๋อ เขาคือกษัตริย์อาเธอร์เหรอ ‪ขี่ม้าขาวเหมือนกันเลย
‪ผมชอบการ์ตูนเรื่องนั้นมาก
‪เคยดูไหมครับ
‪เดี๋ยวนะ
‪ดูนาฬิกานั่นสิ
‪ของใครเหรอ
‪ตาถึงเหมือนกันนี่
‪นาฬิกานั้นมีเพียงเรือนเดียวบนโลก
‪ทำขึ้นเพื่อฉลองชัยชนะแรก ‪ของแม็กซิมุส ม้าที่นายเห็นนั่นแหละ
‪ไม่สิ
‪ตอนนี้โลกมีสองใบแล้วนี่นะ
‪นาฬิกานั้นมีเพียงเรือนเดียว ‪บนโลกทั้งสองใบ
‪ถ้าเป็นยองคงจะดูออก
‪นาฬิกาที่ดีจะต้องไม่คลาดเคลื่อนเลย
‪แม้แต่เศษเสี้ยววินาที
‪ว่าแล้วเชียว
‪พูดจาลื่นไหลเหมือนขนม้าเลยนะ
‪ชักอยากจะมีม้าสวยๆ บ้างแล้วสิ
‪ผมก็มีม้านะ
‪นายมีเหรอ
‪ม้านั่ง ม้าน้ำ
‪ม้านิลมังกร
‪อึนซอบ
‪ไม่กลับบ้านเหรอ หนึ่งทุ่มแล้วนะ
‪เดี๋ยวๆ
‪จริงๆ ก็ไม่อยากจะพูดหรอกนะ
‪แต่หากระดาษรองนั่งให้ด้วยจะขอบใจมาก
‪มันไม่เคยสัมผัสพื้นโดยตรงน่ะ
‪เป็นเอามากนะเนี่ย
‪ถึงได้บอกไงว่าอย่าไปเสวนาด้วย
‪ไปดีกว่า
‪(คยองรัน ฝ่ายพิสูจน์หลักฐาน)
‪ระบุตัวตนไม่ได้เลยเหรอ
‪งั้นเขาก็เป็นบุคคลไร้ตัวตนน่ะสิ
‪ถ้ายกเลิกทะเบียนไปแล้ว ‪ก็น่าจะขึ้นบอกนะ
‪นั่นสิ แต่ไม่เจออะไรเลย
‪เพิ่งเคยเจอคนอายุ 30 ‪ที่ไม่ได้ลงทะเบียนลายนิ้วมือเนี่ย
‪มีโอกาสน้อยมาก ‪แต่เขาอาจจะเป็นเด็กที่หายไป
‪ก่อนจะลงทะเบียนลายนิ้วมือก็ได้
‪ลองส่งดีเอ็นเอ ‪ไปฝ่ายสตรีและเยาวชนดู
‪ฉันจะลองดูใบปลิว ‪ที่ให้มาด้วยกันอีกที
‪ไม่รู้ใครทำ เนียนเหมือนของจริงเลย
‪โชคดีนะ
‪อือ ไปเถอะ
‪งานเข้าแล้วไหมล่ะ
‪นายเป็นใครกันแน่เนี่ย
‪อ้าปากค่ะ
‪เธอตรวจลายนิ้วมือแล้ว
‪แต่ไม่พบตัวตนของฉัน
‪แบบนั้นใช่ไหม
‪นั่นหมายความว่า
‪ฉันไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ยังไงล่ะ
‪และโลกทั้งสองใบต่างกันโดยสิ้นเชิง
‪จะเพ้อเจ้ออีกนานไหมคะ
‪- ฉันบอกให้อ้าปากไง ‪- ฉันไม่มีตัวตนอยู่ที่นี่
‪และเธอก็ไม่มีตัวตนบนโลกของฉัน
‪ฉันพยายามตามหาตั้งนาน ‪เพื่อยืนยันเรื่องนั้น
‪ชื่อหน่วยงานของเธอน่าสงสัย
‪ฉันมีแค่รูปและวันเกิดของเธอ ‪เป็นเบาะแสเท่านั้น
‪รูปเหรอ
‪คุณมีรูปฉันงั้นเหรอ
‪ทำไม
‪ทำไมคุณถึงมีรูปฉันล่ะ
‪แล้วนายเป็นใครกันแน่ ‪ที่พูดกับฉันตอนเพิ่งเจอกัน
‪"ในที่สุดก็เจอจนได้"
‪ทำไมถึงต้องมาเจอฉันในที่สุดด้วย
‪ระวังหัวจะขาดเอานะ
‪ใครบังอาจเรียกฉันว่าแกหรือนาย ‪หรือดูถูกแบบนั้นจะต้องโดนตัดหัวทิ้ง
‪เป็นสายลับเหรอ
‪มาเพื่อวางระเบิดสถานีตำรวจเราเหรอ
‪- ก็เลยสืบประวัติฉัน ‪- เธอไม่ได้ดูเป็นบุคคลสำคัญขนาดนั้น
‪- แล้วรู้จักฉันไหม ‪- แค่สงสัย
‪แล้วก็นึกถึงอยู่บ่อยๆ
‪ตัวจริงดูดีกว่าด้วย
‪ในโลกของฉัน ผู้ชายคนเมื่อกี้ ‪เป็นหัวหน้าองครักษ์
‪แต่บางคนก็มีตัวตนอยู่แค่ที่เดียว ‪เหมือนฉันกับเธอ
‪ยังยืนยันว่าเป็นโลกคู่ขนานสินะ
‪ไหนล่ะ หลักฐาน
‪หลักฐานอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว
‪ฉันข้ามมา...
‪จากอีกโลกหนึ่ง
‪ทำไมถึง...
‪มองฉันแบบนั้นล่ะ
‪แล้วจะให้มองแบบไหนล่ะ
‪มองในแบบที่อย่าให้ฉันเข้าใจผิด
‪คุณกำลังก่ออาชญากรรมนะ
‪ทางสายตาน่ะ
‪- ไม่มีหลักฐานอื่นใช่ไหม ‪- ผู้หมวดจองแทอึล
‪ฉันจะอธิบายง่ายๆ ให้เธอเข้าใจ
‪ตั้งใจฟังล่ะ
‪ทฤษฎีควอนตัมที่ไอน์สไตน์ค้นพบ ‪ทำให้เกิด...
‪รู้ไหม
‪ฉันภูมิใจในดวงตาฉันมากนะ
‪ตาฉันลึกตั้งแต่เกิดแล้ว
‪ทฤษฎีควอนตัมที่ไอน์สไตน์ค้นพบ ‪มันทำไมเหรอ
‪ซ่อมรถได้หรือไง
‪ทฤษฎีควอนตัมที่ไอน์สไตน์ค้นพบ
‪ทำให้เกิดทฤษฎีโลกคู่ขนานที่ว่า
‪หากอนุภาคที่ก่อให้เกิดสสาร ‪สามารถเป็นคลื่นได้
‪เหมือนแสงที่เป็นได้ ‪ทั้งอนุภาคและคลื่นในเวลาเดียวกัน
‪จักรวาลของเราประกอบไปด้วยอนุภาค
‪และอนุภาคทุกตัว ‪เป็นคลื่นด้วยทั้งหมด
‪คลื่นไม่มีตำแหน่งตายตัว ‪ดังนั้นก็เป็นไปได้ว่า
‪หนึ่งอนุภาคสามารถ ‪อยู่สองที่ในเวลาเดียวกัน
‪จึงเป็นไปได้ว่า ‪อาจมีโลกคู่ขนานอยู่จริง
‪คงไม่ช่วยสินะ
‪เมื่อแสงเป็นได้ทั้ง...
‪ขอบคุณที่เล่าให้ฟัง
‪โง่เหมือนกันหมด
‪คิดว่าเป็นนายกแล้วจะได้เจอ ‪แต่ผู้ชายฉลาดๆ
‪แต่ท่านนายก...
‪เป็นคนแต่งตั้งคณะรัฐมนตรีเองนะครับ
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪ฉันทำตัวเองแท้ๆ
‪- วันนี้แค่นี้ใช่ไหม ‪- ครับ
‪เจอกันพรุ่งนี้นะคะ
‪ข่าวของสำนักบริหารออกหรือยัง
‪ออกแล้วครับ
‪นี่ครับ
‪ตั้งแต่พรุ่งนี้ ฝ่าบาทไม่มี ‪ตารางราชกิจทั้งสัปดาห์เลยครับ
‪ผมเลยไปสืบมา
‪มีการยกระดับการรักษาความปลอดภัย ‪ขององค์ชายบูยองด้วยครับ
‪ฝ่าบาทหนีไปอีกแล้วสินะ
‪ไม่ใช่ว่ามีผู้หญิงเหรอครับ
‪ผู้หญิงคนนั้นอยู่ตรงนี้ไง
‪ถ้าฝ่าบาทมีผู้หญิงล่ะก็ ‪ผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นฉัน
‪ฉันกำลังทำให้ประชาชนคิดแบบนั้นอยู่
‪ถ้าฝ่าบาทมีคนอื่นจะทำยังไงดีล่ะ
‪เด็กไหม สวยหรือเปล่า
‪มีโอกาสสูงนะครับ
‪ออกไปซะ
‪ครับ
‪(นี่แหละ หน้าตาของจักรวรรดิเรา)
‪(ดูเหมาะสมกันจัง)
‪(พระราชากับนายกฯ ‪เดตกันอยู่หรือเปล่า)
‪จริงของเขาแฮะ
‪ข้างซ้ายสวยกว่าจริงๆ ด้วย
‪แต่ลิปสติกแดงไปหน่อย
‪ฉันยอมปล่อยคุณ ‪เพราะฉันเป็นตำรวจใจดีหรอกนะ
‪ถือว่าคุณโชคดี
‪ถ้าตั้งข้อหาไม่ได้ภายใน 48 ชั่วโมง
‪เธอก็ต้องปล่อยฉันอยู่ดี
‪แต่คุณก็ได้ออกมาก่อนนี่
‪ถ้าผลดีเอ็นเอออก ‪จะให้ติดต่อไปยังไงดี
‪จริงสิ
‪งั้น...
‪ติดต่อมาที่นี่แล้วกัน
‪ได้ยินว่าใกล้บ้านเธอ
‪ใครบอกคุณ
‪ผู้ชายคนก่อนหน้านี้
‪(โรงแรมรอยัลอินฟินิตี้)
‪ชื่ออึนซอบหรือเปล่านะ
‪เห็นว่าเป็นรุ่นน้องเธอสมัยม.ปลาย
‪แล้วก็รู้มาว่าพ่อของเธอ ‪เป็นเจ้าของโรงเรียนเทควันโดด้วย
‪แล้วรู้ไหมว่าโรงแรมนี้คืนละเท่าไร
‪โรงแรมห้าดาวเลยนะ
‪- มีเงินเหรอ ‪- ไม่มี แต่หาได้แล้วกัน
‪แถวนี้มีร้านเพชรไหม
‪กระดุมฉันทำมาจากเพชร
‪อ๋อ นั่นเพชรเหรอ
‪ถ้านั่นคือเพชร ‪ฉันคงเป็นเจ้าหญิงไดอานาแล้ว
‪ฉันเป็นนักอัญมณีมา 40 กว่าปี
‪เพิ่งเคยเห็นเพชร ‪ที่เจียระไนประณีตขนาดนี้
‪เรียกได้ว่า ‪ไม่มีวัสดุอื่นผสมเลยดีกว่า
‪เยี่ยมยอด
‪คุณเอามาจากไหนเหรอ
‪ไว้จะไปถามให้นะว่าซื้อมาจากไหน
‪หัวหน้าซังกุงเป็นคนดูแลน่ะ
‪ให้ได้เท่าไรล่ะ
‪เม็ดนี้
‪อยากรับไว้นะ แต่ไม่มีใบประกัน
‪เพชรพวกนี้ก็จะเสี่ยงหน่อย
‪(จองแทอึล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪ตำรวจเหรอครับ
‪ค่ะ
‪ทำไมไม่บอกเขาไปล่ะ
‪ว่าเป็นเจ้าหญิงไดอานาด้วย
‪สายตาเธอดูสับสนนะ
‪แล้วเพชรนั่นอะไร
‪ขโมยมาเหรอ
‪เคยมีคนพาตำรวจไป ‪ขายเพชรที่ขโมยมาไหมล่ะ
‪ใครจะไปรู้ หัวหน้าซังกุงอะไรนั่น
‪อาจจะขโมยมาก็ได้
‪ไว้จะถามให้แล้วกัน
‪แต่รายนั้นไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกนะ
‪นั่นอะไรเหรอ
‪เจ้าหญิงไดอานา
‪อาคาร 63 ไง
‪ทำไมเหรอ
‪โลกของคุณไม่มีตึกแบบนี้เหรอ
‪เรามีแบบนี้ 63 ตึกที่แฮอุนแด
‪- ที่นี่มีตึกเดียวเหรอ ‪- ใช่ ตึกเดียว
‪จะไปโรงแรม ‪ก็ขึ้นแท็กซี่ฝั่งตรงข้ามนะ
‪จะไปแล้วเหรอ
‪ทำไมล่ะ
‪อย่าไปเลย
‪ฉันใช้เวลาตั้ง 25 ปีกว่าจะได้เจอเธอ
‪ฉันอยากให้วันนี้
‪เป็นวันที่ยาวนาน
‪หลบไป
‪แค่เจอคิมแกตง ‪วันนี้ของฉันก็ยาวนานมากพอแล้ว
‪(ภรรยาอีซังโด พยาน)
‪สวัสดีค่ะ
‪ภรรยาคุณอีซังโดใช่ไหมคะ
‪ว่างค่ะ เดี๋ยวไปตอนนี้เลย
‪พี่ ภรรยาคุณอีซังโดโทรกลับมา
‪โอเค เจอกันที่ร้านนะ
‪สามีฉันไม่กลับบ้านมาสามอาทิตย์แล้ว
‪แล้วทำไมไม่แจ้งคนหายล่ะคะ
‪พอทะเลาะกันแล้ว ‪เขาก็ชอบหนีออกจากบ้านไป
‪ฉันคิดว่าเขาคงเล่นพนันอยู่
‪แต่ครั้งนี้มันนานเกินไป
‪รอบข้างมีใครคิดแค้นเขาบ้างไหมคะ
‪บอกตามตรง
‪จะบอกว่าใครฆ่าก็เป็นไปได้ทั้งนั้น
‪เขาเที่ยวขอยืมเงินคนอื่นไปทั่ว
‪พกมือถือสองเครื่อง ‪โทรยืมเงินทางโน้นทีทางนี้ที
‪ฉันต้องเป็นคนใช้หนี้แทน...
‪โห โตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย
‪- ฮัลโหล ‪- สายเรียกเก็บเงินปลายทาง
‪อึนซอบ
‪ฉันเอง กษัตริย์อาเธอร์
‪รับสายทีนะ ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วย
‪หากท่านต้องการรับสาย ‪กรุณากดเครื่องหมายสี่เหลี่ยม
‪บ้าไปแล้ว
‪เข้ามาสิ
‪ว้าว
‪ฉันโทรตั้ง 13 ครั้งเชียว ‪โชคดีที่นายใจอ่อน
‪ห้องสวีตหรูดีจัง
‪ว่าแต่
‪เรียกผมมาที่นี่ทำไม
‪ฉันมีเรื่องอยากคุย ‪อยากเล่าให้นายฟังน่ะ
‪อยากคุยอยากเล่าเหรอ
‪แต่ผมไม่มีอะไรจะคุยนะ
‪ของในมือซ้ายนั่นของนายหมดเลย
‪งั้นผมนั่งตรงนี้นะ
‪เริ่มจากเรื่องอะไรก่อนดี
‪ฉันอยากเห็นรูปครอบครัวนาย
‪ยิ่งเป็นรูปตอนเด็กยิ่งดี
‪ปกติคนเขาไม่ค่อยเก็บ ‪รูปพวกนั้นหรอกนะ
‪แต่ช่วงนั้นผมหล่อที่สุดเลย
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪ไหนดูซิ
‪รูปเด็ดของฉันอยู่ไหนนะ
‪อยู่นี่เอง
‪ทำไมอยากดูล่ะครับ
‪จริงด้วย
‪ที่นี่คือโลกคู่ขนาน
‪นี่ อยากตายหรือไง
‪รีบรับสายก่อนที่ฉันจะฆ่านาย
‪บ้าไปแล้วหรือไง ม้าเหรอ
‪ม้างั้นเหรอ นายบอกเขาไปใช่ไหม
‪รับสายเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นตายแน่
‪ยังไม่ตอบอีกเหรอ นายตายแน่
‪มีคนโทรมาน่ะ
‪ขู่ว่าจะฆ่านายด้วย
‪พระเจ้าช่วย
‪ได้ยินมาว่าบ้านเธอมีลานกว้าง
‪ฝากดูแลแม็กซิมุส ‪เจ้าหน้าที่ระดับเจ็ดของฉันด้วยล่ะ
‪นี่มันม้าโลกไหนกันเนี่ย
‪เป็นไปได้ยังไงกัน
‪ดูจากรูปร่างแล้ว
‪ไม่น่าจะใช่ม้าธรรมดานะ
‪- เจ้าหน้าที่ระดับเจ็ดน่ะ ‪- เห็นไหมล่ะ
‪พี่ คนที่เอาม้ามาฝาก ‪คือเจ้าของใช่ไหม
‪ถ้าใช่ อย่าปล่อยให้หลุดมือเชียว
‪ประเทศเรามีคนมีม้าแค่ไม่กี่คน ‪เขาต้องรวยมากแน่ๆ
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪เห็นไหมล่ะ โบราณพูดไว้ไม่ผิด
‪"ม้างามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง"
‪"อ้อยเข้าปากม้า"
‪นั่นสิๆ
‪แต่ฟังดูแปลกๆ นะคะ
‪- ส่งอาหารครับ ‪- หมายถึงอะไร
‪ถ่ายรูปไว้สิ
‪สั่งไก่ทอดมาเหรอ
‪- ค่ะ ‪- ส่งอาหารครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪สั่งมาหลายอย่างเลย กินด้วยกันนะ
‪- ตามมานะ ‪- คิดว่าฉันจะกินลงงั้นเหรอ
‪งานเข้าไม่หยุดเลยฉัน
‪คิมแกตง
‪ขอรบกวนเวลาสักครู่ค่ะ
‪มีแขกอายุ 30 ต้นๆ สูงประมาณ 187
‪รูปร่างดี หน้าตาหล่อเหลา
‪เช็กอินวันนี้ไหมคะ
‪ต้องขออภัยด้วยนะคะ ‪เราไม่สามารถให้ข้อมูลแขก...
‪ทราบค่ะ
‪ไม่ต้องบอกฉันหรอก
‪สักครู่นะคะ
‪ม้าที่คุณฝากไว้
‪คงขายได้ราคาดีทีเดียว
‪ฉันให้เวลาสิบนาที
‪ฝากส่งไปที่ห้องเขาด้วยนะคะ
‪เก้านาที 40 วินาที ฉิวเฉียด
‪ห้องสวีตอยู่ชั้นบน
‪กว่าพนักงานโรงแรมจะขึ้นไปถึง ‪ก็ห้านาทีแล้ว
‪- ฉันรีบลงมาที่สุดแล้ว ‪- นั่งลง
‪จะนั่งอยู่พอดี
‪นั่งประมาณนี้ได้ไหม
‪จะเอายังไงกับม้าตัวนั้น
‪ถ้าไม่ลำบากก็...
‪ลำบากสิ ฉันเลยมาที่นี่ไง
‪ฉันจะป้อนอาหารกับแปรงขนให้มันเอง
‪มันก็แน่อยู่แล้ว
‪ไม่นานหรอก
‪ฉันอยู่ที่นี่ได้อีกไม่นาน
‪จนกว่าฉันจะกลับไปที่โลกของฉัน
‪ขอพื้นที่แค่ 16 ตารางเมตร ‪ให้แม็กซิมุสอยู่ก่อนไม่ได้หรือไง
‪งั้นก็ขอทั้งลานเลยน่ะสิ ‪แล้วคุณจะกลับไปเมื่อไหร่
‪ยังไม่ได้ตัดสินใจ
‪คุณควรคิดเรื่องนั้นก่อนนะ
‪ใช่ ฉันควรคิดก่อน
‪แต่ฉันอยากเอาไว้เป็นเรื่องสุดท้าย
‪เพราะว่าฉันชอบ...
‪อยู่กับเธอแบบนี้น่ะสิ
‪แล้วนี่ไปซื้อเสื้อผ้ามาแล้วเหรอ
‪ฉันตั้งใจไปซื้อให้อึนซอบ ‪แต่พนักงานบอกให้ฉันลองใส่ดู
‪ยังไงฉันก็ต้องเปลี่ยนเสื้ออยู่แล้ว ‪ก็เลยลองใส่ดู
‪ดันเข้ากับฉันพอดี
‪ไม่ได้ถาม แค่ประชดต่างหาก
‪ช่างมันเถอะ
‪ฉันจะดูแลให้จนกว่าผลดีเอ็นเอออก
‪มัดผมทำไม
‪อย่ามัดเลย
‪ไม่ตั้งใจฟังฉันเหรอ
‪ฉันจะดูแลม้าคุณให้
‪สัตว์ไม่ได้ทำผิดอะไร
‪แต่คิมแกตงนั่นก็อีกเรื่อง
‪ระหว่างนี้ก็อยู่เงียบๆ ไปล่ะ
‪ถ้าไม่อยากรู้ ‪ว่าม้าคุณจะขายได้เท่าไร
‪น่ากลัวชะมัด
‪(สถาบันนิติวิทยาศาสตร์แห่งชาติ)
‪สาเหตุการตาย บาดเจ็บที่ศีรษะ ‪ด้วยแรงกระแทกจากของไม่มีคม
‪ดูจากสภาพศพที่แข็งทื่อแล้ว
‪ศพถูกใส่ไว้ท้ายรถหลังจากเสียชีวิต
‪คาดว่าศพเน่าเปื่อยเร็ว ‪เพราะอยู่ท้ายรถ
‪ระยะเวลาการตายประมาณสามอาทิตย์ได้
‪คุณอีซังโดหนีออกจากบ้าน ‪เมื่อสามอาทิตย์ก่อน
‪พอทราบอาวุธที่คนร้ายใช้ไหมคะ
‪รูปหนึ่งเป็นรอยแผลของศพ
‪ส่วนอีกรูปคือผู้ต้องหา คิมบกมัน
‪เหมือนกันเป๊ะ ‪เพราะงั้นอาวุธมีชิ้นเดียว
‪คงเป็นสิ่งของที่ค่อนข้างหนัก
‪ประมาณนี้ไหมครับ
‪เหล็กงัดเหรอ
‪ก็เป็นไปได้นะ
‪ที่รัฐสภาก็ใช้เจ้านี่บ่อย
‪ถูกเหล็กงัดฟาด
‪ทำให้เป็นแผลแบบนี้
‪น่าจะใช่นะ
‪- หาอาวุธก่อนเลย ‪- ได้
‪(ขวด เหล็ก สไตโรโฟม)
‪ฮัลโหล
‪ที่นี่มีอาหารชื่อ "บูแดจีแก"
‪อยากลองกินจัง ถ้าเธอว่าง...
‪ฮัลโหล
‪ฉันอยู่หน้าพระราชวังคยองบกน่ะ
‪เขาทำพิธีให้ราชาองค์สุดท้ายอยู่
‪ทำไมถึงเป็นองค์สุดท้ายล่ะ
‪เกิดอะไรขึ้นกับราชินียูนาหรือเปล่า
‪ฮัลโหล
‪ฉันเจออะไรน่าสนใจแล้วล่ะ
‪ฉันเจอร้านขายขนมปังก่อนอาหาร
‪บนโลกของเธอด้วย
‪ที่แปลกคือ
‪ทุกคนชิม...
‪นี่ครับ
‪ขอบคุณมากนะครับ
‪ใช้อีกก็ได้นะคะ
‪แบบนั้นคงอันตรายน่าดู
‪ตอนนี้เธอคงมัดผมแล้วล่ะ
‪อ๋อค่ะ
‪ห่อกลับบ้านให้ผมที
‪อันนี้สำหรับลองชิมค่ะ
‪นี่ค่ะ
‪ไม่
‪เอาอันนี้
‪เอ๊ะ
‪คุณมีทั้งรถดีๆ มีเลขาส่วนตัว
‪มีอะไรดีๆ กว่านี้ให้ทำมากมาย
‪ทำไมถึงมาทำงานลำบากแบบนี้ล่ะ
‪ดันชองนี้มีประวัติศาสตร์กว่า 300 ปี
‪การทาสีทับบนประวัติศาสตร์ที่ยาวนาน
‪ก็เหมือนกับสร้างประวัติศาสตร์ใหม่
‪ประวัติศาสตร์ของตัวผมเอง
‪ว่าแล้วเชียว
‪ถึงว่า...
‪สีของคุณดูลึกซึ้งทีเดียว
‪ดีจัง
‪ขอบคุณที่มางานวันเกิดมยองโฮนะ
‪ไม่เลยครับ เราสิต้องขอบคุณ
‪สนุกดีออกเนอะ
‪จ้ะ งั้นก็ทานให้อร่อยนะ ‪สนุกให้เต็มที่เลย
‪จริงสิ ผมซื้อของขวัญมาให้
‪- สุขสันต์วันเกิด ‪- สุขสันต์วันเกิด
‪ขอบใจนะ
‪รีบถ่ายเร็วๆ
‪ดูหน้ามันสิ
‪รูปนี้น่าเกลียดใช้ได้เลย
‪รูปนี้น่ะเหรอ
‪พอมยองโฮดีขึ้นแล้ว ‪พวกเธอชวนเขาไปเตะบอลด้วยนะ
‪เป่าเทียนเลยไหม
‪พวกผมต้องไปแล้วครับ
‪เราจะไปเล่นแทรมโพลีนกัน
‪แต่มยองโฮเล่นไม่ได้
‪ไปกัน
‪- ผมอยากเข้าห้องน้ำ ‪- ได้สิ
‪ไม่ต้อง ผมไปเองได้
‪ขอโทษด้วยนะคะ
‪พวกเราเสียงดังไปหน่อยใช่ไหม
‪คุณสวดมนต์ขออะไรเหรอ
‪ก็...
‪ขอให้ลูกชายของฉัน...
‪ขอให้เขาเดินได้
‪ไม่มีทางหรอกครับ
‪ลูกชายของคุณไม่มีทางเดินได้
‪แต่ว่า
‪คุณทำให้เด็กพวกนั้นขาเป๋ได้
‪ลองเปลี่ยนคำขอดูไหมล่ะครับ
‪เด็กประถมสามคนถูกรถบรรทุกชน ‪ระหว่างข้ามถนนนอกทางม้าลาย
‪ได้รับบาดเจ็บสาหัส
‪มีโอกาสน้อยมากที่ทั้งสามคน ‪จะหายดีกลับมาเหมือนเดิม
‪คาดว่าต้องทบทวนมาตรการ ‪จำกัดความเร็วในเขตโรงเรียนอีกครั้ง
‪วันครบรอบเหรอคะ
‪ค่ะ
‪วันเกิดลูกชายที่ตายไปแล้วน่ะค่ะ
‪ขอโทษด้วยนะคะ
‪จะขอโทษทำไมล่ะ
‪ห่อต่อไปสิคะ
‪คุณซงจองฮเยอยู่ไหมครับ ‪เจ้าหน้าที่ตำรวจนะครับ
‪ผมมาแจ้งเรื่องลูกชายคุณครับ
‪ลูกชายของคุณ
‪จมน้ำตายเพราะตกลงไปในบ่อเก็บน้ำ
‪สามีก็ถูกชนแล้วหนี
‪ทั้งสามีและลูกชายของคุณ
‪ต่างตายอย่างเป็นปริศนา
‪ตอนนี้คนทั้งโลก
‪ก็จะตราหน้าคุณ
‪แล้วจะทำยังไงต่อล่ะ
‪จะยอมชดใช้หรือเปล่า
‪น่าสงสารนัก
‪เพราะเสียงหัวเราะครั้งเดียว
‪จึงไม่อาจหัวเราะได้อีกต่อไป
‪(อีจีฮุน 28 ตุลาคม 1987 ‪ถึง 28 ธันวาคม 1994)
‪บันทึกข้อความข่มขู่ ‪ที่เหยื่อส่งให้คุณ
‪เขาส่งวันละหลายสิบข้อความ ‪ทั้งบอกให้ระวังตัว
‪ทั้งข่มขู่ว่าจะฆ่า
‪เขาสืบหาที่อยู่คุณ ‪แล้วมาขู่ถึงที่ด้วยซ้ำ
‪คุณสายสืบ อย่าใส่ใจ ‪ข้อความพวกนี้เลยครับ
‪ผมไม่ได้ฆ่าเขา
‪เราพบคราบเลือดที่ห้องนั่งเล่นของคุณ
‪นั่นเลือดผมเองต่างหาก
‪ผมดื่มเหล้าเสร็จ กำลังจะกลับบ้าน ‪อยู่ดีๆ ก็มีคนมาตีหัว
‪จริงเหรอ ตอนไหน
‪ระบุวันที่และเวลาให้ชัดเจน ‪บอกด้วยว่าวันนั้นไปไหนมาบ้าง
‪ประมาณสามอาทิตย์ก่อนได้
‪หรือไม่ถึงนะ
‪โอ๊ย ไม่รู้แล้ว
‪ผมสลบไป ตื่นมาก็อยู่ที่บ้านแล้ว
‪มีเลือดเต็มพื้น ผมเลยเช็ดออก
‪นั่นไม่ใช่เลือดคุณ
‪มันตรงกับดีเอ็นเอของเหยื่อ
‪อีซังโดใช้อาวุธจู่โจมคุณก่อน ‪คุณก็เลยใช้อาวุธนั้น
‪ฆ่าอีซังโดจนตาย
‪คุณซ่อนอาวุธไว้ที่ไหน
‪อาวุธอะไร ผมไม่ได้ทำ
‪ไปถามที่บาร์เลย ผมเป็นลูกค้าประจำ
‪(นัมเบอร์วัน)
‪เดี๋ยวนะ
‪อีซังโดนี่
‪ยืนยันภาพจากกล้องวงจรปิดแล้ว
‪สรุปได้ว่าอีซังโดสะกดรอยตาม ‪คิมบกมันเมื่อสามอาทิตย์ก่อนจริง
‪อีซังโดตามเขาจนถึง ‪ประตูทางเข้าอพาร์ตเมนต์
‪ยังตรวจสอบไม่ได้ว่าเขาไปไหนต่อค่ะ
‪เราไม่ได้อะไรจากกล้องวงจรปิด ‪ของอพาร์ตเมนต์เลย
‪ทางนั้นเก็บไว้แค่อาทิตย์เดียว
‪งั้นก็ง่ายเลยสิ
‪เหลือแค่ตามหาอาวุธอย่างเดียว
‪อาวุธเหรอ
‪สี่ทุ่มแล้ว กลับบ้านกันเถอะ
‪กลับบ้านกัน
‪ว่าแต่
‪เจ้าของร้านขายเครื่องเหล็กธรรมดา
‪สืบหาเบอร์โทรศัพท์กับที่อยู่ ‪ของคิมบกมันได้ยังไงกัน
‪ในเว็บของคิมบกมัน ‪ก็ไม่มีข้อมูลอะไรเลย
‪หนี้ท่วมหัวขนาดนั้น
‪เขาจะยอมจ่ายเงินจ้างนักสืบอีกเหรอ
‪มีหนี้เพิ่มอีกหน่อย ‪ก็คงไม่เป็นไรมั้ง
‪ฟังนะ
‪ถ้าเสียเงิน เสียสติเมื่อไหร่ ‪คนเราทำได้ทุกอย่างแหละ
‪พวกเราก็ต้องจ้างนักสืบ ‪ตามหาอาวุธสังหารแล้วมั้ง
‪พรุ่งนี้เราต้องค้นกองขยะ...
‪ฟังเข้าท่า กลับบ้านเถอะ
‪กลับบ้านกันเถอะ
‪ไปกัน
‪อ้าปากสิ
‪เห็นว่าแกเป็นม้ามีสกุล ‪ฉันเลยซื้อแบบปลอดสารพิษมาให้
‪ทำไมล่ะ
‪เจ้าหน้าที่ระดับเจ็ด ‪ไม่กินของแบบนี้เหรอ
‪กินเป็นแต่ของสดจากฟาร์มเหรอ
‪ตกใจหมด
‪เมื่อกี้แกชักสีหน้าใส่ฉันเหรอ
‪เจ้าของแกอยู่ไหนเนี่ย
‪ไง โจอึนซอบ
‪ตอนนี้อยู่ที่ไหน
‪(สงครามเกาหลี โศกนาฏกรรมของชาติ)
‪อยู่แบบนี้มาสามวันแล้ว
‪ผมวางเบาะรองนั่งให้ ‪แล้วก็พาเขาไปกินข้าวหลังเลิกงาน
‪วันนี้ฉันพาไปเอง
‪ทำไมไปนั่งตรงนั้นล่ะ
‪แฟนกันเหรอ
‪เขามีแฟนแล้วเหรอ
‪มาจากพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์เหรอคะ ‪หล่อราวกับรูปปั้นเลย
‪ไม่มีอนาคต ‪สำหรับคนที่ลืมประวัติศาสตร์
‪ดื่มแล้วสู้ๆ นะคะ
‪คนที่นี่เป็นมิตรดีจัง
‪เอาของพวกนี้มาให้อยู่เรื่อย
‪ฉันอ่านเจอเรื่องสำคัญล่ะ
‪โลกนี้ใช้ระบบประธานาธิบดี
‪เก่งนี่
‪เธอไปแล้ว
‪เขาจะตามเธอไปด้วยไหม
‪อย่าไปนะ
‪- ไม่นะ อย่าไป ‪- อย่าไป
‪ไม่กินเหรอ
‪ฉันไม่กินอาหารที่ยังไม่มีคนชิมให้ก่อน
‪ตำแหน่งฉันโดนวางยาได้ทุกเมื่อ
‪งั้นเหรอ แล้วที่ผ่านมากินยังไงล่ะ
‪อึนซอบไง
‪คุณสั่งให้อึนซอบชิมก่อนเหรอ
‪ยังไม่ทันได้สั่ง ‪เขาก็กินก่อนตลอดเลย
‪หมายความว่า
‪คุณจะให้ฉันลองกินให้ก่อนเหรอ
‪เปล่า
‪ถ้าอาหารจานนี้มียาพิษ ‪และฉันต้องตายที่นี่
‪คำพูดที่ฉันพูดกับเธอตอนนี้ ‪อาจจะเป็นคำสุดท้ายจากปากฉัน
‪พูดมา
‪ขอบใจนะ
‪การที่เธอมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪ทำให้ฉันเหงาน้อยลง
‪ตลอด 25 ปี
‪มีอาหารรสชาติแบบนี้
‪บนโลกด้วยเหรอเนี่ย
‪ฉันเพิ่งเคยกินอาหารแบบนี้เลย
‪ทำไม ที่โน่นไม่มีไก่หรือไง
‪ไม่มีไก่ทอดคลุกซอสแบบนี้
‪รสชาติยอดเยี่ยม
‪ไปทำอะไรที่ห้องสมุดเหรอ
‪ฉันอ่านประวัติศาสตร์โลกของเธอ
‪อยากรู้ว่าต่างจากโลกของฉันไหม
‪แล้วต่างไหม
‪ประวัติศาสตร์เริ่มต่างกัน ‪ตั้งแต่สมัยองค์รัชทายาทโซฮยอน
‪ในโลกของเธอ พระองค์สิ้นพระชนม์ ‪ตั้งแต่อายุยังน้อย
‪แต่ในโลกของฉัน ‪พระองค์ได้ขึ้นเป็นพระเจ้ายองจง
‪ทรงปกป้องแผ่นดินจากราชวงศ์ชิง
‪ตั้งแต่นั้นมา ‪ประวัติศาสตร์ของเราก็แยกกัน
‪มาจนถึงทุกวันนี้
‪หลังสงครามและแยกประเทศ
‪ประเทศของเธอพัฒนาไวมาก ‪ด้วยการขับเคลื่อนของภาคอุตสาหกรรม
‪น่าทึ่งนะ
‪คุณเขียนนิยายออนไลน์เหรอ
‪เขียนถึงตรงนั้นแล้วล่ะสิ
‪ใช่หรือเปล่านะ
‪เหตุผลที่เรารอดมาได้ในวันนั้น
‪แม้แต่ในค่ำคืนอันแสนมืดมน ‪ก็ยังมีชีวิตใหม่เกิดขึ้นได้
‪ดีจังเลยนะเพคะ
‪ในคืนนั้น
‪เราได้ยินเสียงขลุ่ย
‪เสียงมันพาชิกจ็อกหรือเปล่า
‪ไม่ใช่หรอกเพคะ
‪มันพาชิกจ็อกไม่มีเสียงเพคะ ฝ่าบาท
‪ไม่จริง
‪เราได้ยินเสียงจริงๆ
‪เราเลยไปที่ชอนจนโก
‪เสียงขลุ่ยดังมาก
‪จนไม่ได้ยินเสียงอื่นเลย
‪แม้แต่เสียงปืน
‪หม่อมฉันไม่คิดว่าฝ่าบาทจะจำได้
‪ตั้งแต่นั้นมา ‪ฝ่าบาทก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นอีกเลย
‪ในคืนนั้น มีของอยู่ในมือเรา...
‪ทั้งหมดสองชิ้น
‪เราอยากรู้ว่า
‪หนึ่งในนั้น
‪คือแส้ที่ถืออยู่ใช่หรือเปล่า
‪และอยากรู้ว่า ‪ของอีกชิ้นก็อยู่ที่ซังกุงใช่ไหม
‪เพคะ
‪หม่อมฉันเก็บไว้อย่างดี
‪ถึงแม้หม่อมฉันจะหวาดกลัว ‪แต่ก็ตัดสินใจนำมาคืนฝ่าบาท
‪เป็นของที่อัศจรรย์นักเพคะ
‪สิ่งที่ไม่มีเสียงกลับมีเสียง
‪และยังมีสิ่งที่ระบุไม่ได้อยู่ด้วย
‪หม่อมฉันจึงได้แต่ขอให้...
‪ฝ่าบาทลืมเรื่องทั้งหมดไป
‪แปลว่าเรื่องนี้ ‪เรารู้กันแค่สองคนใช่ไหม
‪เพคะ ฝ่าบาท
‪(จองแทอึล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪ใช่หรือเปล่านะ
‪เหตุผล
‪ที่เรารอดมาได้ในวันนั้น
‪ทำไมเธอถึงไม่เคยเชื่อฉัน
‪สักครั้งเลยล่ะ
‪ความเชื่อมันเป็นแบบนั้นหรือไง
‪แบบที่ใครพูดอะไรไร้สาระมาก็เชื่อน่ะ
‪ฉันยังไม่เชื่อเลยว่าโลกกลม
‪แล้วนี่อะไร โลกคู่ขนานงั้นเหรอ
‪ขนมปังก่อนอาหารนี่อีก
‪รีบกินซะ เดี๋ยวเย็นหมด
‪จนกว่าผลดีเอ็นเอจะออก ‪ช่วยทำอะไรให้ฉันอย่างสิ
‪ช่วยอยู่อย่างสงบที
‪ถ้าไม่เชื่อฉัน แล้วช่วยฉันทำไมล่ะ
‪สำนึกรักหน้าที่เหรอ
‪อันนั้นไว้ใช้ตอนกู้ชาติต่างหาก
‪แล้วทำไมล่ะ
‪ไม่มีเหตุผล ทำไปอย่างนั้นแหละ
‪ฉันเป็นตำรวจแห่งสาธารณรัฐเกาหลีนะ
‪แค่นั้นเหรอ
‪ไม่มีเหตุผลอื่นอีกเหรอ
‪เหตุผลที่ฉันควรอยู่ในโลกของเธอ
‪พอจะมีบ้างไหม
‪(นิทรรศการ จากพระเจ้าแทโจ ‪ถึงพระเจ้าซุนจง กษัตริย์องค์สุดท้าย)
‪(พระบรมสาทิสลักษณ์ของพระเจ้าซุนจง)
‪ฉันเห็นกระต่ายถือนาฬิกา
‪ตกใจหมด อะไรครับเนี่ย
‪เดี๋ยวนะ คุณโจยองนี่
‪นายซื้อเสื้อนี้มาจากไหน
‪อันนี้เสื้อห้องผมเอง
‪น่าจะซื้อมาจากอินเทอร์เน็ตนะครับ
‪ต้องขอโทษด้วยครับ
‪ขอถ่ายรูปได้ไหมครับ
‪ไม่ได้
‪เขาบอกว่าจะติดต่อมาภายในวันนี้ ‪แต่ป่านนี้ยังเงียบอยู่เลย
‪ฉันคงไม่ผ่านแน่เลยเนอะ
‪อยู่ไหนเนี่ย ไปหาอะไรดื่มกัน
‪รอเดี๋ยวนะ
‪เดี๋ยวฉันโทรกลับ
‪(กรมประชาสัมพันธ์ สำนักพระราชวัง)
‪สวัสดีค่ะ
‪ค่ะ
‪ฉันเองค่ะ
‪สัมภาษณ์รอบสุดท้ายเหรอ จริงเหรอคะ
‪ค่ะ
‪ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ ค่ะ
‪คุณมยองซึงอาหรือเปล่าครับ ‪ผมเป็นองครักษ์ส่วนพระองค์...
‪โจยอง โจยองจริงๆ ด้วย แม่เจ้า
‪ครับ โจยองครับ
‪วันแข่งพายเรือ ‪คุณใช้กล้องตัวนี้ถ่ายรูปใช่ไหม
‪ขอดูรูปหน่อยได้ไหมครับ
‪อะไรนะคะ
‪อ๋อ ได้สิคะ ดูเลยค่ะ
‪คุณรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่เหรอคะ
‪ครับ ผมรู้
‪อย่างนี้นี่เอง
‪รู้ได้ยังไงคะ
‪ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือครับ
‪ช่วยส่งรูปเข้าอีเมลผมได้ไหมครับ
‪สุดยอด
‪รูปพวกนี้คงจะช่วยคุณได้สินะคะ
‪ตอนนี้ยังหรอกครับ ‪แต่ต่อไปอาจเจอเบาะแสเพิ่มเติม
‪ผมทิ้งอีเมลไว้นะครับ
‪เท่เป็นบ้า
‪ได้ยินนะครับ
‪จริงเหรอคะ
‪ได้สอบปากคำพวกนักเลงในงานหรือยัง
‪ครับ แต่พวกเขาไม่เกี่ยวข้อง ‪กับการหายไปของฝ่าบาท
‪แต่ได้เบาะแสมา
‪ต้นเรื่องเป็นผู้หญิง ‪ที่อยู่ในเหตุการณ์ครับ
‪ฝ่าบาทก็วิ่งตามผู้หญิงคนนั้นเช่นกัน
‪คุณพระช่วย
‪ฝ่าบาทวิ่งตามใครนะ
‪ผู้หญิงเหรอ
‪ฉันเห็นกระต่ายถือนาฬิกา
‪ตอนนี้ยังเป็นแค่ข้อสันนิษฐานครับ
‪ถ้ารู้อะไรแน่นอนมากขึ้น ‪ผมจะแจ้งให้ทราบครับ
‪สืบให้ละเอียดล่ะ
‪ครับ
‪เครื่องรางอะไรก็ไม่ได้ผลสักอย่าง
‪อีกไม่นานคงต้องไปจิกหัว ‪ร่างทรงให้ช่วยแล้วมั้ง
‪ต้องคำนับขอบคุณด้วยหรือเปล่านะ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪เจ้าของรถคนนั้นน่าจะคุยกันรู้เรื่อง
‪ยินดีต้อนรับค่ะ
‪โอ๊ะ คนที่อยู่ตรงลานเมื่อกี้นี่
‪คุณคือเจ้าของม้าตัวนั้นใช่ไหมคะ
‪ดีใจจัง มีชาวเมืองจำฉันได้ด้วย
‪ถูกต้องแล้ว
‪ฉันเป็นเจ้าของม้า ‪ที่มาอยู่ลานนั่นสักพัก
‪มันเป็นเจ้าหน้าที่ระดับเจ็ดของฉัน
‪และฉันยังเป็นกษัตริย์ ‪ของจักรวรรดิเกาหลีด้วย
‪โห คอนเซปต์ใช้ได้เลยนี่
‪งั้นฉันขอชานมสักแก้วสิ
‪ทั้งหมด 5,800 วอนค่ะ
‪ฉันอยู่ที่ลาน ลงมาสิ
‪ขอห้านาที
‪เธออยู่บ้านเองเหรอ
‪เขาขี่ม้าอยู่ที่สี่แยกควังฮวามุน
‪ดูไม่ค่อยเต็มเท่าไร แต่หล่อทีเดียว
‪ตรวจลายนิ้วมือแล้วก็ไม่พบตัวตน
‪แต่เขาหล่อนะ
‪ได้ข่าวว่าจองแทอึลงานเข้า ‪เป็นงานที่หล่อมากด้วย
‪นายเห็นหรือยัง
‪พี่ อึนซอบรออยู่ พี่ไปก่อนเลยนะ
‪เดี๋ยวตากผ้าเสร็จแล้วตามไป
‪สั่งอะไรดี ครึ่งครึ่งไหม
‪- เดี๋ยวสิ... ‪- จัดไป
‪ขอโทษที่เสียมารยาท
‪แต่นายกับผู้หมวดจองเป็นอะไรกัน
‪เป็นคนรู้จักชั่วพริบตามั้ง
‪รู้จักตอนตีสองตีสาม
‪หรือรู้จักแค่ ‪ระหว่างฮงแดกับคอนแดดีล่ะ
‪หมายความว่าอะไร
‪แปลว่ารู้ว่าเสียมารยาทยังจะมาถามอีก
‪นั่นแหละที่จะบอก
‪อยู่ตรงนั้นแหละ
‪เผื่อต้องใช้เป็นหลักฐาน
‪เห็นว่าระบุตัวตนไม่ได้นี่
‪อยู่ตรงนั้นแหละ
‪เพี้ยนไปแล้วเหรอ ทำบ้าอะไร
‪เผื่อเป็นคนในวังฉันน่ะ
‪แอบหวังว่าจะไม่ใช่ ‪แล้วก็ไม่ใช่จริงๆ ด้วย
‪- เป็นบ้าอะไรของแกวะ ‪- ตั้งแต่มานี่ก็มีแต่คนพูดแบบนี้
‪แต่ไม่ได้หมายความว่า
‪ฉันอนุญาตให้นายพูดแบบนั้นได้นะ
‪คำพูดไม่ได้มีสามัญสำนึกเลย
‪ระวังคำพูดหน่อยก็ดี
‪ใจดีที่สุดก็แค่ตัดหัว
‪แล้วรู้ไหมว่าฉันใจดีที่สุดตอนไหน
‪แค่ตอนเจอกันครั้งแรกเท่านั้นแหละ
‪ถ้านายมาที่นี่ให้เห็นอีก ‪ฉันไม่ยืนพูดเฉยๆ แน่
‪เออ กำลังไป
‪คิดไม่ออกจริงๆ ‪ว่าสองคนนั้นเป็นอะไรกัน
‪พ่อ
‪(เมษายน 2006)
‪นี่ไม่ใช่สมัยโชซอนแล้วนะ
‪รับไข่แทนค่าสอนอีกแล้วเหรอ
‪เปล่า บ้านมินกูเขาขายไข่น่ะ
‪เขาบอกว่าเดือนนี้เหลือเยอะ
‪จะไปซื้อไข่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ‪ก็ไกลจะตาย
‪โปรตีนทั้งนั้น
‪ไม่เห็นเป็นเหตุเป็นผลกันเลยสักนิด
‪ใช้ไข่จ่ายค่าเช่าโรงเรียนได้เหรอ
‪หนูบอกให้พ่อสอนการบ้านเด็กไง
‪ไม่ใช่ไปสอนหัวใจเทควันโดห้าประการ
‪ให้พวกเด็กที่อยากได้สายสีชมพู
‪จะว่าไป
‪ผลทดลองสอบเดือนเมษายนยังไม่ออกเหรอ
‪ว่าไง
‪เข้าม.ปลายมาตั้งสี่เดือนแล้ว
‪ฉันยังไม่เคยเห็นเลย
‪พ่อ
‪หนูคิดอะไรดีๆ ออกแล้ว
‪วิธีนี้แจ่มสุดๆ
‪อยู่ดีๆ มันก็แล่นเข้ามา
‪คราวนี้ได้ผลแน่
‪- ไปแทงพูลกันไหม ‪- ร้ายนะเนี่ย แต่เอาด้วย
‪นายนั่นแหละร้ายสุด
‪เดี๋ยวก่อน
‪ไปกัน
‪(เทควันโด)
‪ไม่หลงกลแฮะ
‪- เทควัน ‪- เทควัน
‪หนูอยากทำตาสองชั้น
‪เดี๋ยวแก่ไปก็มีเองแหละ
‪แขนตรง
‪อดทนรอไปก่อน เดี๋ยวก็มีเองน่า
‪อีกครั้งนะ เทควัน
‪- เทควัน ‪- เทควัน
‪ดีมาก อีกที ขอดังๆ
‪เทควัน
‪- เทควัน ‪- เทควัน
‪บอกแล้วว่าวิธีนี้แจ่ม
‪มีคนมาจริงๆ ด้วย
‪พักได้
‪วันนี้แค่นี้ก่อน คำนับ
‪- ขอบคุณครับ อาจารย์ ‪- ขอบคุณค่ะ อาจารย์
‪ยังไม่ไปอีกเหรอ
‪ฉันก็รู้จักคำว่า "ครึ่งครึ่ง" นะ
‪ขอไปด้วยสิ
‪จะไปไหนไม่ทราบ
‪ขอให้มีความสุข ‪กับเจ้าหน้าที่ระดับเจ็ดนะ
‪แค่นั้นเหรอ
‪ไม่มีเหตุผลอื่นอีกเหรอ
‪เหตุผลที่ฉันควรอยู่ในโลกของเธอ
‪พอจะมีบ้างไหม
‪ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ ‪จะอยู่ที่นี่เรื่อยๆ เลยหรือไง
‪เธอน่ะ
‪ไม่ควรทำกับฉันแบบนี้นะ
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะว่าฉันเสียใจมากน่ะสิ
‪- อะไรนะ ‪- ทำไมเธอทิ้งฉันไว้
‪บนโลกนี้ฉันรู้จักแค่เธอคนเดียวนะ
‪อยากจะบ้าตาย
‪งั้นฉันขอถามเลยแล้วกัน
‪ทำไมถึงรู้จักฉันแค่คนเดียวล่ะ
‪คุณทำตัวเหมือนรู้จักฉัน ‪แต่ฉันไม่รู้จักคุณเลยด้วยซ้ำ
‪คุณรู้จักฉันได้ยังไง
‪ฉันได้บัตรประจำตัวเธอมา ‪เมื่อ 25 ปีก่อน
‪มีคนทำตกไว้น่ะ
‪เมื่อ 25 ปีก่อนสินะ
‪ใครทำตกไว้ล่ะ
‪กำลังตามหาอยู่ ‪น่าจะเกี่ยวข้องกับเธอด้วย
‪มันแน่อยู่แล้ว
‪ถ้ามีบัตรฉัน ‪ก็ต้องเกี่ยวกับฉันอยู่แล้วสิ
‪แต่ถ้าคุณพูดเรื่องจริงล่ะก็
‪เมื่อ 25 ปีก่อน ฉัน...
‪ห้าขวบเอง
‪แสดงว่าฉันได้เป็นสายสืบ ‪ตั้งแต่ห้าขวบงั้นสิ
‪จะเป็นไปได้ยังไง ตาโง่
‪ที่จะมีคนเก็บบัตรฉันได้ ‪ตั้งแต่ 25 ปีก่อน
‪ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ‪แต่บัตรที่อยู่กับฉัน
‪ออกไว้วันที่ 11 พฤศจิกายน 2019
‪ฉันรอวันนั้นมานานแสนนาน
‪วันที่ 11 พฤศจิกายนเหรอ
‪วันเกิดดิคาปริโอนี่นา
‪ลืมพี่ชายสุดที่รักไปเลย
‪เมื่อไหร่จะได้กลับมาคู่กันอีกนะ
‪นี่ คุณคิมแกตง
‪คุณนี่มโนเก่งใช้ได้นะ
‪ฉันขอบอกตามตรงเลยแล้วกัน
‪อย่ามัวอยู่ที่นี่เลย ‪เอาเงินที่ขายเพชรไปหาหมอเถอะ
‪ใช้หมดแล้ว
‪ใช้หมดแล้วก็...
‪ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ
‪คุณเองก็คงมีครอบครัว
‪ครอบครัวคงเป็นห่วงคุณแย่
‪ครอบครัว
‪เธออยากรู้เรื่องนี้เองเหรอ
‪ใช่สิ เรื่องนั้นแหละ
‪งั้นดีเลย
‪ฉันจะตอบให้
‪ตอนนี้ฉันยังโสดล่ะ
‪มาไม้ไหนอีกเนี่ย
‪ก็แปลว่าฉันยังไม่มีครอบครัวไง
‪ฉันเพิ่งตัดสินใจ ‪เรื่องสำคัญได้เรื่องหนึ่ง
‪ฉันจะมอบตำแหน่งให้เธอ ‪เป็นตำแหน่งที่เธอจะรู้ว่าฉันคือใคร
‪ได้สิ
‪เอามาสิ อะไรล่ะ
‪ฉันก็อยากเข้าใจคุณเหมือนกัน
‪ผู้หมวดจองแทอึล
‪ฉันแต่งตั้งให้เธอ...
‪เป็นมเหสีของฉัน
‪- อะไรนะ ‪- เธอเพิ่งกลายเป็นเหตุผลนั้นเอง
‪เหตุผล
‪ที่ฉันควรอยู่บนโลกใบนี้น่ะ
‪อะไรเนี่ย
‪คิดว่าแค่ไม่เต็มเต็ง ‪ที่แท้ก็คนบ้าดีๆ นี่เอง
‪ฉันคิดถึงแต่เธอมาตลอด 25 ปี
‪- เงียบเดี๋ยวนี้ ‪- พูดแทรกจะโดนตัดหัวนะ
‪ชักทนไม่ไหวแล้วนะ
‪สัญลักษณ์อะไรเนี่ย
‪ฉันหายไปนานมาก
‪ฝ่าบาทเสด็จที่ไหนมาพ่ะย่ะค่ะ
‪ฉันหยุดเวลาได้
‪คงเป็นเพราะฉันข้ามมิติมาแน่ๆ