‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอน 3)
‪(ลูกพี่...)
‪โธ่ ถ้าจะมาช้าก็ควรบอกกันหน่อยสิ
‪ให้เราคอยอยู่ได้
‪ชิ้นส่วนชั้นสูงอย่างน่องกับปีกไก่
‪ต้องรีบกินตอนกรอบนอกนุ่มในนะ
‪ลูกพี่ วันนี้กินกับอึนซอบ ‪สองคนไปก่อนนะ
‪ฉันมีเรื่องต้องจัดการ ไปไม่ได้แล้ว
‪กินเลย ยัยนั่นมาไม่ได้แล้ว
‪ขอโซจูขวดครับ
‪เดี๋ยวก่อน
‪พี่แทอึลเทไก่ทอดกับเบียร์เหรอ
‪เป็นไปได้ยังไง
‪แต่ก็ดีเหมือนกัน
‪ผู้หมวดจองแทอึล
‪ฉันแต่งตั้งให้เธอ...
‪เป็นมเหสีของฉัน
‪เธอเพิ่งกลายเป็นเหตุผลนั้นเอง
‪เหตุผล
‪ที่ฉันควรอยู่บนโลกใบนี้น่ะ
‪มเหสีเหรอ
‪ทำไมล่ะ
‪พอเจอกันหลายวันเข้า ‪ฉันก็ดูเท่ไม่เบาเลยใช่ไหมล่ะ
‪ตอนนี้คุณคงเพี้ยน ‪จนสมองกลับ 360 องศาแล้วสินะ
‪ถ้าหมายถึงหมุนรอบทิศ 360 องศา
‪ก็แปลว่าอยู่ที่เดิมนะ
‪จริงด้วย ต้อง 180 องศา
‪แล้วยังไง
‪จะบอกว่าคุณจริงจังงั้นเหรอ
‪ฉันเพิ่งยกโลกทั้งใบให้เธอไปเมื่อกี้
‪คงไม่มีอะไรจริงจัง ‪มากไปกว่านี้แล้วล่ะ
‪โอ้โฮ เมื่อกี้ฉันได้โลกมาตั้งใบแน่ะ
‪นั่นสิเนอะ ช่างเป็นของล้ำค่าซะจริง
‪เหมาะแก่การมอบให้กัน ‪ริมถนนระหว่างทางไปกินไก่
‪อยากตายหรือไง
‪ในบรรดาตัวเลขทั้งหมด
‪ฉันชอบเลขศูนย์ที่สุด
‪และธรรมชาติเธอก็เหมือนเลขศูนย์
‪งั้นเหรอ
‪ฉันมีอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ
‪เรามักคิดว่าศูนย์ไม่มีค่า
‪แต่จริงๆ แล้วมันทรงพลังมาก
‪ศูนย์สามารถหักล้างตัวเลขอื่น ‪หรือทำให้กลายเป็นศูนย์ได้
‪สิ่งที่ทำให้เงินมีค่า ‪ไม่ใช่เลขตัวหน้า
‪แต่เป็นจำนวนศูนย์ข้างหลังต่างหาก
‪การที่ตัวเลขจะเป็นอิสระ ‪จากเครื่องหมายรูทได้
‪มีเพียงสองวิธีเท่านั้น
‪คือจะต้องมีรากที่สอง ‪ไม่ก็ต้องเจอกับเลขทรงพลังอย่างศูนย์
‪เธอยุ่งอยู่เสมอ ‪และไม่เคยเห็นฉันในสายตา
‪ฉันเลยกลายเป็นคนไร้ค่าเพราะเธอ
‪แต่ก็ไม่เป็นไร
‪เธอยอดเยี่ยมกว่าที่ฉัน ‪คิดเอาไว้มากจริงๆ
‪ข้างหน้าเครื่องหมายรูทที่ขังฉันไว้
‪มีเธอยืนอยู่ตรงนั้น
‪ที่ถามว่าฉันจริงจังหรือเปล่า ‪นี่แหละคำตอบ
‪พอจะพิสูจน์ได้หรือยัง
‪พิสูจน์อะไร
‪ที่ถามไป ฉันหมายถึงจะพูดจา ‪ไร้สาระไปเรื่อยๆ จริงๆ หรือไง
‪เธอนี่หัวช้าจังนะ
‪เหมือนหมีเลย
‪หมีเหรอ
‪หมีเนี่ยนะ
‪อ๋อ คิดอะไรไม่ออก ‪เลยหาเรื่องว่าฉันงั้นสิ
‪แล้วกษัตริย์จะแต่งงาน ‪กับหมีที่ไหนก็ได้เหรอ
‪ถ้าแต่งกับหมีจริงๆ คงไม่ได้
‪ทั้งราชสำนัก ทั้งคณะรัฐมนตรี ‪คงไม่มีใครเห็นด้วย
‪ได้สิ ไปกัน
‪ไปกันเถอะ
‪ฉันอยากลองไปโลกคู่ขนานของคุณบ้าง
‪ไปถึงแล้ว ฉันว่าจะแสดงตัว ‪เป็นแม่ของแผ่นดินสักหน่อย
‪นำไปสิ ต้องไปทางไหนล่ะ
‪เดินนำไปสิคุณ
‪ทำไมเหรอ
‪ทางไปโลกของคุณไม่ใช่ที่นี่เหรอ
‪ถ้าต้องร่ายคาถาก็ตามสบายเลย
‪ไม่ต้องอาย
‪ฉันหาประตูอยู่
‪แต่มามือเปล่าแบบนี้ ‪ประตูไม่เปิดหรอก
‪จริงสิ เราน่าจะซื้ออะไร ‪ติดมือมาหน่อยเนอะ
‪อยากตายหรือไง
‪เธอคงไม่เชื่อ
‪แต่ที่จริงต้องมีเสาหินอยู่ตรงนั้น
‪โม้เก่งขึ้นเป็นฉากๆ เลยนะ
‪หมายถึงหินที่อยู่ตามวัดเหรอ
‪ใช่ เสาที่กำหนดขอบเขต ‪ระหว่างโลกของเทพเจ้ากับมนุษย์
‪ฉันได้ยินเสียงขลุ่ย ‪จากนั้นก็มีฟ้าแลบฟ้าร้อง
‪และเสาหินมหึมาสองต้นก็ปรากฏตรงหน้า
‪แต่วันนี้ฉันคงไม่ได้รับอนุญาต ‪ให้ใช้ประตูบานนั้น
‪ว่างนักเหรอ หรือว่าเบื่อมาก
‪ไม่ได้รับอนุญาตแล้วมาทำไม
‪ฉันว่าจะมาดูอยู่พอดี
‪พอเธอบอกให้ฉันนำมา ‪ก็เลยสบโอกาสน่ะ
‪ชาติที่แล้วฉันทำบาปอะไรไว้นะ ‪อากาศหนาวจะตาย
‪ยังต้องมายืนฟังคนบ้าพูดไร้สาระอีก
‪คุณคิมแกตงคะ
‪ฟังที่ฉันพูดให้ดีนะ
‪ผลดีเอ็นเอน่าจะออกวันพรุ่งนี้
‪ถ้าเราตามหาญาติของคุณเจอ ‪ก็คงดีไม่น้อย
‪แต่ถ้าหาไม่เจอ
‪ฉันก็คงช่วยคุณได้แค่นี้จริงๆ
‪แล้วก็เลิกโทรหาอึนซอบด้วย เข้าใจไหม
‪อึนซอบยินยอมแล้วเหรอ
‪เขาเป็นสมบัติของชาติเรา ‪ไม่จำเป็นต้องถามหาความสมัครใจ
‪แล้วดีเอ็นเอของอึนซอบกับยอง ‪จะเหมือนกันไหม
‪ขนาดฝาแฝด ‪ดีเอ็นเอยังไม่เหมือนกันเลย
‪ต่อให้เธอหาญาติฉันเจอ
‪พวกเขาก็ไม่ใช่ครอบครัวของฉัน
‪ทำไมถึงจะไม่ใช่ครอบครัวล่ะ
‪เพราะฉันเสียเสด็จพ่อเสด็จแม่ไป ‪ตั้งแต่ยังเด็กน่ะสิ
‪งานแรกของกษัตริย์องค์ใหม่
‪คือพิธีพระบรมศพของกษัตริย์องค์ก่อน
‪ตอนนั้นฉันอายุได้แปดขวบ
‪เรื่องมันนานมากแล้ว
‪เรากลับกันดีไหม
‪แล้วเขาชื่ออะไรล่ะ
‪คนที่ลูกคนเดียวอย่างเธอ ‪เรียกว่าพี่น่ะ
‪แล้วคุณล่ะ ชื่ออะไร
‪ชื่อตัวเองยังไม่รู้ ‪จะมาถามชื่อคนอื่นทำไม
‪ฉันไม่ได้บอกว่าไม่รู้
‪ฉันบอกว่ารู้ไปก็เรียกไม่ได้อยู่ดี
‪คุณคือคิมโซวอลหรือไง
‪คิมโซวอลคือใคร
‪เล่นละครไม่หลุดเลยนะ
‪ฉันจะไม่ ‪"พูดทุกอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจ"
‪คิมแกตง เลิกจุ้นจ้านเรื่องชีวิตฉันสักที
‪ไอ้ลูกพี่คนนั้น ‪สำคัญกับชีวิตเธอมากหรือไง
‪นี่เธอ
‪หัวใจของเทควันโดห้าประการ
‪นอบน้อม อดทน มีศักดิ์ศรี ‪รู้จักควบคุมตนและไม่ยอมแพ้
‪ถ้ายังไม่ได้สายดำ ‪จะฝึกท่าแทกึกตั้งแต่หนึ่งถึงแปด
‪ส่วนสายดำจะมีท่า ‪ตั้งแต่โครยอไปจนถึงอิลรยอ
‪เธอเป็นอาจารย์เหรอ
‪เส้นทางการเรียนรู้ ‪ทั้งยาวไกลและยากลำบาก
‪แต่ไม่ต้องกังวลไป
‪เพราะฉันจะอยู่ด้วยจนสุดทาง
‪เพื่อให้คุณเป็นคนที่นอบน้อม อดทน
‪มีศักดิ์ศรี ควบคุมตัวเองได้ ‪และไม่ยอมแพ้ต่อสิ่งใดในที่สุด
‪- สายดำของจริงเหรอ ‪- พูดจามีหางเสียงหน่อย
‪(จองแทอึล)
‪ไหนว่าอดทนไง
‪แล้วก็อย่าประมาทด้วย
‪คนที่ต้องอดทนไม่ใช่ฉัน ‪แต่เป็นลูกศิษย์ต่างหาก
‪จ่ายมาตั้งแพง ‪นอนอยู่กับพื้นแบบนี้เปลืองเงินแย่
‪ลุกขึ้นมา เราจะเริ่มฝึกม้วนตัวก่อน
‪ข้ามไปเถอะ
‪ฉันล้มมานับไม่ถ้วนแล้ว
‪ต่อไปก็ยังต้องล้มอีกเยอะ
‪เพราะงั้นจะสอนวิธีล้ม ‪แบบไม่เจ็บตัวให้แล้วกัน
‪เฮ้ย
‪เลือกที่รักมักที่ชังนะเนี่ย
‪ถึงฉันจะหน้าตาแบบนี้ ‪แต่ฉันไม่ใช่คนเลวนะ
‪เขาคงเอาแต่คุยเรื่องแกกันล่ะสิ
‪หล่อดีนะเรา
‪แกก็ระบุตัวตนไม่ได้ใช่ไหม
‪เฮ้ย
‪จะทำร้ายฉันเหรอ
‪เห็นประวัติของเธอ
‪บอกว่าครอบครัวอยู่ที่แคนาดา
‪ที่บ้านคงรวยใช่ไหม
‪อะไรนะคะ
‪อ๋อ คือว่า...
‪พอมีพอใช้ ไม่ขัดสนน่ะค่ะ
‪งั้นเธอคงไม่ทำอะไรโง่ๆ เพื่อเงิน
‪แล้วเพื่อนล่ะ เยอะไหม
‪ฉันเพิ่งกลับจากแคนาดาได้ไม่นาน
‪มีเพื่อนสมัยอนุบาลอยู่คน ‪ที่ฉันเจอบ่อยๆ ค่ะ
‪งั้นเธอคงไม่เที่ยวไปบอกใครมาก
‪ที่ฉันให้เธอผ่านก็เพราะ...
‪คะ
‪ฉันผ่านเหรอคะ
‪กะทันหันแบบนี้เลย
‪กะทันหันที่ไหนกัน
‪เธอสมัครเข้ามาเป็นปีที่สี่ ‪ฉันก็แอบดูเธอเงียบๆ มาสี่ปีแล้ว
‪แอบดูฉันงั้นเหรอคะ
‪ยังไงคะ
‪คุณโจกนโจกน
‪ฉันชอบแฟนฟิคของเธอนะ
‪ฉันมีความสุขกับโลกที่เธอสร้างขึ้นมา
‪ฉันชื่นชมความสามารถในการสร้างสรรค์ ‪บางอย่างขึ้นมาจากศูนย์
‪เลยอยากจะฝากหน้าที่สำคัญไว้กับเธอ
‪เธอทำเอฟเฟกต์หรือใช้โฟโตชอปเป็นไหม
‪โห สุดยอด
‪เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะคะ
‪ฉันมีตำแหน่ง ‪ในสำนักงานราชกิจให้เธอ
‪ช่วยเขียนเรื่องราวสวยๆ
‪และคิดแฮชแท็กซึ้งๆ ‪แบบที่เธอเคยทำก็พอ
‪(ฝ่าบาทตอนแต่งองค์ทรงเครื่อง ‪หล่อทะลุมาสก์)
‪โนซังกุงนี่ก็พยายามเหลือเกิน
‪แล้วนายกคู
‪จริงใจหรือเปล่าล่ะ
‪ความจริงใจเป็นอภิสิทธิ์ ‪ของกษัตริย์ผู้สูงส่งมาตั้งแต่กำเนิด
‪และไม่ต้องสนใจ ‪เรื่องคะแนนเสียงเพคะ ฝ่าบาท
‪แต่หม่อมฉันเป็นนักการเมือง
‪หม่อมฉันขอกล่าวขอบคุณแทนประชาชน
‪ที่ฝ่าบาทอาสาจ่ายภาษีให้กับเรา
‪แต่ในฐานะนักการเมือง ‪หม่อมฉันจะใช้ความจริงใจของฝ่าบาท...
‪ได้ข่าวว่าคุณตีกลับ ‪แผนขึ้นเงินเดือนของสมาชิกรัฐสภา
‪คุณคิดว่าจะชนะได้เหรอ
‪ผมต้องเป็นโจ๊กเกอร์ในศึกของคุณเหรอ
‪ฝ่าบาทไม่ทราบหรือเพคะ ‪ว่าทรงถือไพ่อะไรอยู่
‪ฝ่าบาททรงถือไพ่คิงตลอดนั่นล่ะ
‪หม่อมฉันจะสู้สุดกำลัง
‪จับตาดูให้ดีนะเพคะ ฝ่าบาท
‪ผมก็จับตาดูอยู่แล้ว
‪ไหนว่าจะจับตาดู หนีไปซะงั้น
‪ว่าไงนะครับ
‪วันนี้เข้าประชุมครบไหม
‪อ๋อ ครับ
‪วาระวันนี้มีผลกระทบต่อทุกคน
‪แม้แต่คนที่ไปดูงานต่างประเทศ ‪ก็กลับมาเมื่อเช้านี้ครับ
‪พอมีเรื่องเงินมาเกี่ยว ‪ก็ขยันขึ้นมาเชียว
‪สภาได้กล่าวถึงการขึ้นเงินเดือน ‪เป็นครั้งแรกในรอบสามปี
‪นับตั้งแต่การพิจารณา ‪ในการประชุมสภาครั้งล่าสุด
‪ค่าครองชีพก็สูงเอาๆ
‪แค่ขึ้นในอัตราส่วนตามแผน ‪ก็จะไม่พอกินพอใช้แล้ว
‪ยังจะไม่ให้ขึ้นอีกเหรอครับ
‪จะบ้าตาย
‪ท่านก็เป็นสมาชิกพรรคเรา ‪ไม่ใช่เหรอครับ
‪นายกคูคะ
‪ท่านจะใช้เงินเดือนพวกเรา
‪ที่กินข้าวหม้อเดียวกันมา
‪เพื่อรักษาคะแนนเสียง ‪ของท่านคนเดียวเหรอคะ
‪ผมว่าจะไม่พูดแล้วนะ
‪แต่ตำแหน่งท่านนายกตอนนี้ ‪ไม่สูงเกินไปหน่อยเหรอครับ
‪ที่ท่านมาถึงตรงนี้ได้ก็เพราะพรรคเรา
‪ช่วยกันสร้างภาพลักษณ์อันดีขึ้นมา
‪แต่เดี๋ยวนี้ท่านก็แค่ ‪แต่งหน้าจัดเต็มไปวันๆ
‪ส.ส.พัคคะ ถ้าการแต่งหน้าแต่งตัว ‪ช่วยรักษาตำแหน่งเอาไว้ได้
‪คุณก็แต่งตัว กรีดอายไลน์เนอร์บ้างสิ
‪ดูพูดเข้าสิ นายกคู
‪(พรรคเกาหลี)
‪ฝ่าบาทอาสาจ่ายภาษีตั้งแต่ปีที่แล้ว
‪ภาพลักษณ์เราตอนนี้ดีพอแล้วเหรอคะ
‪มีข่าวมาให้เห็นทุกวัน
‪ว่าช่องว่างระหว่าง ‪ผู้มีรายได้สูงอย่างนักการเมือง
‪กับผู้มีรายได้ต่ำเพิ่มมากขึ้น
‪แน่นอนว่าการเลื่อนขึ้นเงินเดือน ‪ไม่ได้ช่วยให้ช่องว่างแคบลง
‪แต่สิ่งที่เราจะได้คือ
‪ทุกคนจะได้รู้ว่าพรรคเรา ‪ให้คุณค่าว่าประชาชนเป็นศูนย์กลาง
‪หากคุณเข้าใจแล้ว ‪ว่าทำไมคะแนนพรรคเราถึงต่ำเตี้ยเรี่ยดิน
‪กรุณาอธิบายให้คนข้างๆ ฟังด้วยนะคะ
‪อย่าเก็บไว้คนเดียว
‪แล้วก็อีกอย่าง
‪ฉันเป็นนายกรัฐมนตรี ‪แห่งจักรวรรดิเกาหลี
‪ไม่ใช่ตัวแทนพรรคแต่อย่างใดค่ะ
‪แหม มันสดชื่น...
‪โล่งปากเลย
‪ลูกพี่
‪อะไรอีก
‪ผมได้ยินจากฝ่ายกิจการว่า ‪จะยึดเงินเดือนชินแจอีกแล้ว
‪อีกแล้วเหรอ
‪นายไม่ได้บอกชินแจใช่ไหม
‪ไม่ได้บอก ถ้าจะบอก ‪ผมคงวิ่งหน้าตั้งกลับหน่วยแล้ว
‪- จะมารอบอกลูกพี่ทำไม ‪- ดีมาก
‪คงไม่ใช่เพราะแม่ของชินแจ ‪ยังไม่เลิกเล่นพนันใช่ไหม
‪ไม่เกินไปหน่อยเหรอ
‪แม่ชินแจเป็นลูกคุณหนู ‪โดนเลี้ยงแบบประคบประหงม
‪แกอ่อนต่อโลก
‪ไม่ต้องถูกประคบประหงม ‪ก็ติดการพนันได้
‪น่าโมโหชะมัด
‪เฮ้อ จะเอายังไงกับชินแจดีล่ะ
‪รายชื่อร้านขายของเก่า ‪ในอึนพยอง ซอแดมุน จุงกูค่ะ
‪เมื่อเช้าไปตามสืบแถวซองบุก ‪ทงแดมุน ซองดงกูมา แต่ไม่ได้อะไรเลย
‪ต้องมานั่งสืบร้านขายของเก่าอีก
‪เมื่อไหร่เราจะได้น้องเล็กมาเข้าทีมสักที
‪เมื่อเช้านี้ไง
‪นี่มันบ่ายแล้วนะ
‪พระอาทิตย์จะตกแล้วด้วย
‪เขามาแต่เช้ามืด ‪ฉันเลยส่งให้ไปช่วยทีมสอง...
‪คุณพระ
‪คนที่เพิ่งจับผู้ต้องสงสัยมา
‪ใช่น้องเล็กของเราหรือเปล่า
‪หุ่นใช้ได้เลย เยี่ยม
‪ยินดีที่ได้เจอนะ น้องเล็ก ‪แนะนำตัวหน่อยเร็ว
‪ครับ
‪ผมจางมิคาเอลครับ
‪นั่งลงเถอะค่ะ
‪ตั้งใจตอบคำถามที่สายสืบถามด้วย
‪คนนั้นเป็นสายสืบน่ะถูกแล้ว
‪สวัสดีครับ
‪ผมจางมิคาเอล ‪ที่จะทำงานกับทีมสามตั้งแต่วันนี้ครับ
‪ผมแค่อยากลอง ‪ใส่กุญแจมือกับผู้ต้องสงสัยดู
‪จะไม่ทำอีกแล้วครับ
‪ครั้งเดียวพอนะ
‪แล้วมีอะไรที่อยากทำอีกไหม
‪ถ้ามีก็เก็บไว้ ไม่ต้องพูดล่ะ
‪ครับ
‪นาย...
‪- ชื่ออะไรนะ ‪- จางมิคาเอลครับ
‪เป็นชื่อทางศาสนาน่ะครับ ‪เรียกผมว่าจางมีก็พอ
‪เพื่อนๆ ผมก็เรียกแบบนั้นครับ
‪จางมีที่แปลว่ากุหลาบน่ะเหรอ
‪ฉันจะส่งคู่มือทำงานให้ ขอเมลหน่อย
‪ได้ครับ
‪"โรสเก้าสาม..."
‪ขอโทษทีครับ
‪อาร์ โอ เอส...
‪เราไม่ได้ตกใจที่นายเก่งภาษาอังกฤษ
‪โรสเหรอ
‪โรสยังพอรับได้ แต่เก้าสามนี่ช็อกเลย
‪พูดต่อสิ
‪ได้ครับ
‪โรสเก้าสามแอดยูนิคอร์นดอตเน็ต
‪ผมจะทุ่มเทสุดตัว ‪ด้วยสำนึกรักในหน้าที่ครับ
‪ฝากตัวด้วยนะครับ
‪โห น้องเล็กของเรา
‪ทั้งความมุ่งมั่น ‪และความรักในหน้าที่ล้นจริงๆ
‪ทิ้งไปสักอย่างเถอะ
‪แบบนั้นจะเหนื่อยเอาเปล่าๆ
‪เอารายชื่อนี้ไปถ่ายเอกสาร ‪แล้วมุ่งมั่นทำตามรุ่นพี่ล่ะ
‪- ได้ครับ ‪- ขับรถเกียร์กระปุกเป็นใช่ไหม
‪ขอโทษครับ
‪พอดีผมเกิดปี 1993...
‪อือ งั้นคนปี 1987 ขับให้แล้วกัน
‪ฉันเกิดปี 1990 เดี๋ยวขับให้ค่ะ
‪เหล็กงัดเหรอ ลองหาดูสิครับ
‪เดินไปตรงฝั่งขวาจะมีเหล็กกองอยู่
‪มีเหล็กงัดอยู่สองสามอัน
‪ใช้เหล็กงัดเป็นอาวุธเหรอ
‪โลกนี้น่ากลัวขึ้นทุกวันเลย
‪คุณโชคดีนะเนี่ย
‪ขยะเหล็กผมยังไม่เยอะพอ ‪เลยยังไม่ได้ขาย
‪ค้นดูได้เลยครับ
‪ไปกัน
‪รุ่นพี่ครับ รุ่นพี่
‪เจอแล้ว ผมหาเจอแล้วครับ
‪อะไรนะ
‪คราบเลือดใช่ไหม
‪ต้องใช่แน่ๆ
‪เป็นร่างทรงหรือไง
‪ส่งไปให้สถาบันนิติวิทย์ฯ ‪ที่เหลือฝากพวกเธอสองคนด้วย
‪ทำไมแค่สองคนล่ะ ต้องสามสิ
‪ไอ้เด็กใหม่จะไปรู้เรื่องอะไร
‪ไม่ต่างกับสั่งให้ฉันทำคนเดียวเลย
‪เข้าใจแล้วก็ดี
‪โชคดีนะ
‪จะไปไหนล่ะ ไปรับสินบนหรือไง
‪แย่จังนะ ประเพณีอันแสนดีงาม ‪ค่อยๆ หายไปซะแล้ว
‪ผมชอบมุกของพี่สองคนมากเลย
‪มุกเหรอ
‪ฉันไม่ได้เล่นมุกนะ
‪ทำไมล่ะ
‪นายเป็นพวกรับแค่เงินเดือน ‪อย่างเดียวเหรอ
‪เอาไอ้หมอนี่ไปด้วยสิ
‪เอามันไปด้วย
‪พูดอะไรก็เชื่อทุกอย่างเลย
‪ฉันจะทำยังไงกับนายดี
‪ผมเก็บได้พอดี
‪ไม่มีใครเห็นแน่นอน
‪คนเราถ้าเก็บเงินได้ก็ควรส่งให้ตำรวจ
‪สายสืบคัง
‪ช่วยตามหาเจ้าของเงินที
‪หรือว่าคุณคือเจ้าของนะ
‪ผมลองสืบประวัติคุณมาบ้างแล้ว
‪ครอบครัวคุณเคยรวยมาก ‪ก่อนจะล้มละลายตอนคุณอายุ 15
‪ต้องใช้เวลาสองชาติกว่าจะใช้หนี้หมด
‪ใช่ ฉันเคยอยู่แถวพยองชาง
‪อิจฉาเหรอ
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪ตอนเด็กผมอยู่สถานพินิจตึกบีน่ะ
‪แต่ตอนนี้ชีวิตผมคงดีกว่า
‪ตรงไหน
‪มีบ้านของตัวเองเหรอ
‪ถ้างั้นฉันคงอิจฉามาก ‪เพราะฉันต้องจ่ายค่าเช่า
‪ผมล่ะสงสัยจริงๆ
‪ทำไมคุณถึงซื่อสัตย์นักล่ะ
‪ขี้สงสัยจริง ไอ้นี่
‪ฉันไม่ได้ซื่อสัตย์อะไรหรอก
‪มีคนบอกให้ฉันไปยืนอยู่ ‪ปลายทางของทางที่ผิด
‪มันก็เลยเป็นแบบนี้แหละ
‪ว้าว
‪ซาบซึ้งจริงๆ
‪งั้นก็ต้องหาเงินให้ได้เยอะๆ สิ
‪รัฐบาลคงให้เงินไม่เยอะหรอกใช่ไหม
‪งานไม่มีอะไรมากหรอก
‪แค่โทรบอกก่อนมาตรวจ
‪ถ้าโดนจับก็แค่ช่วยเคลียร์
‪ดีต่อเราทั้ง...
‪ข้าราชการทำร้ายประชาชนได้ด้วยเหรอ
‪นี่มันสมัยไหนแล้ว
‪ไม่ชอบใจก็แจ้งตำรวจสิ ‪ฉันเป็นตำรวจมาตั้งนานแล้ว
‪- ไอ้... ‪- ไม่เอาน่าๆ
‪ค่อยๆ คุยกันสิ...
‪ไอ้เวรนี่ แกเลือกคนผิดแล้ว
‪ถ้าฉันมาตรวจอีก หวังว่าจะเจอแกนะ
‪จะจับแกให้ได้ด้วย
‪ถือโอกาสนี้เลื่อนตำแหน่งซะเลย ว่าไง
‪- เทควัน ‪- เทควัน
‪- เทควันโด ตั้งสมาธิ ‪- เทควันโด ตั้งสมาธิ
‪ทุกคนรวมตัว เช็กชื่อกันหน่อย
‪ยางซอจุน
‪- มาค่ะ ‪- มาครับ
‪จองชีโฮ
‪- มาค่ะ ‪- มาครับ
‪ตอบสั้นๆ แต่สุภาพ แค่ครั้งเดียวพอ
‪เป่ายิงฉุบ
‪จองซอยุน
‪- มาค่ะ ‪- มาครับ
‪จองจีมิน
‪- มาค่ะ ‪- มาครับ
‪เป่ายิงฉุบ
‪หัวใจห้าประการของเทควันโด ‪นอบน้อม อดทน มีศักดิ์ศรี...
‪เฮ้ย
‪เด็กบ้านี่ เงียบกันไม่เป็นหรือไง
‪ตอนครูพูดก็ต้องตั้งใจฟังสิ ‪ไม่รู้เรื่องหรือไง
‪ไอ้เด็กเวรพวกนี้
‪ร้องไห้ทำไม
‪หยุดร้องเดี๋ยวนี้
‪หยุด
‪ชินแจ
‪นาย...
‪ไม่ต้องมาสอนอีกแล้วนะ
‪- ทำไมครับ ‪- เด็กๆ บอกว่ากลัวนายไง
‪พอได้กลับบ้านก็ดีใจกันใหญ่ ‪แล้วก็ไม่มาอีกเลย
‪เด็กพวกนี้ไม่อดทนเอาซะเลย
‪อดทนอะไรล่ะ
‪คนที่ต้องอดทนคือนายต่างหาก
‪เฮ้อ อยากจะบ้าตาย
‪ทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะครับ
‪คุณเอาเงินผมไป บอกว่าจะช่วยผม ‪ไม่ให้เป็นแบบนักเลงพวกนั้น
‪ไล่ผมออกแบบนี้ แล้วผมจะเอาอะไรกิน
‪ผมก็ต้องเป็นนักเลงน่ะสิ
‪ถ้าผมเป็นนักเลงนะ ‪ผมจะมาเรียกเก็บค่าบำรุงตึกแพงๆ เลย
‪ช่วยคิดดูอีกทีนะครับ
‪งั้นทำไมนายไม่พูดดีๆ กับเด็กๆ ล่ะ
‪ตั้งแต่พรุ่งนี้ผมจะปรับปรุงตัวครับ
‪ผมนำพาเด็กไปในทางที่ดีได้นะครับ
‪เรื่องนั้นฉันจะหาคนอื่นมาทำแทนเอง
‪นายหาอย่างอื่นทำเถอะ
‪ไม่ต้องนำใคร ‪ไปในทางที่ถูกต้องหรอก
‪ยืนอยู่ปลายทางที่ผิดก็พอ
‪(ตัวอย่างข้อสอบตำรวจ)
‪ส่งอาวุธไปทางนิติวิทย์ฯ เรียบร้อยครับ
‪ผมตื่นเต้นมากเลย
‪สถาบันนิติวิทย์ฯ โทรมา
‪- บอกว่านายลืมมือถือไว้ ‪- จริงเหรอครับ
‪เพิ่งซื้อเมื่อวานเองนะ เอ๊ย...
‪โธ่ จางมีของเรานี่นะ
‪จะทำงานสำคัญๆ ไหวไหมเนี่ย
‪งานต่อจากนี้ไป
‪เป็นหน้าที่สำคัญที่สุด ‪ที่น้องเล็กต้องทำนะ
‪มีเหตุเหรอครับ
‪ถ้าทำนี่ไม่ได้ เกิดเหตุแน่
‪สรุปใบเสร็จที่ต้องเบิก ‪เขียนรายงานความคืบหน้า
‪เงินค่าโอทีของรุ่นพี่อยู่ในกำมือนาย
‪ฉะนั้น จับปากกาด้วยความมุ่งมั่น ‪อย่าให้หลุดไปแม้แต่วินาทีเดียว
‪รับทราบ
‪ใช้ปากกาดำสิจ๊ะ จางมี สีดำน่ะ
‪สีดำ
‪ผู้หมวดจองแทอึล ‪กองอาชญากรรมรุนแรงสามค่ะ
‪ฉันเอง ยังไม่เลิกงานสินะ
‪ค่อยยังชั่ว
‪คิมแกตงเหรอ
‪ถึงว่าวันนี้มือถือฉันเงียบแปลกๆ
‪ว่าแต่คิมแกตง ‪รู้เบอร์โต๊ะฉันได้ยังไงกันนะ
‪อึนซอบน่ะ
‪- จางมี ‪- ครับ
‪ไปลากโจอึนซอบมา
‪ใส่กุญแจมือด้วย ‪ถ้าขัดขืน นายอัดได้เลย
‪คือว่า
‪- อึนซอบ... ‪- เฮ้อ หมดกันๆ
‪ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย
‪อย่าพูดกับผมเชียว
‪ผมจะไม่ข้องเกี่ยวกับคุณอีกต่อไปแล้ว
‪อร่อยนะเนี่ย
‪ถามจริง
‪คุณพูดอะไร ‪เขาถึงมาใส่กุญแจมือผม
‪ฉันพูดแค่คำเดียว "อึนซอบน่ะ"
‪บอกแล้วว่าอย่าบอกใคร
‪ปากเบาแบบนี้ อยู่ไม่เป็นเอาซะเลย
‪นายอาจจะไม่รู้
‪แต่ของที่ฉันมี ไม่มีอะไรเบาเลยนะ
‪และเพื่อเป็นการขอโทษ
‪ฉันขอแต่งตั้งให้นายเป็น ‪หัวหน้าองครักษ์ของฉันบนโลกนี้
‪จากนี้ไป นายคือดาบหนึ่งในนภา ‪เป็นตำแหน่งที่ทรงเกียรติมากนะ
‪- บ้าไปแล้วเหรอ ‪- "บ้า" เหรอ
‪นายต้องข้ามมิติไปกับฉันแล้วล่ะ
‪รับรองนายหัวกุดแน่
‪อ๋อ พ่ะย่ะค่ะ
‪ยังไงผมก็หัวกุดอยู่ดี ‪ขอไม่โค้งคำนับแล้วกัน
‪เจ้ายอง
‪โนซังกุง
‪พอฝ่าบาทไม่ออกสื่อ
‪ก็มีข่าวลือเรื่อยๆ ว่าฝ่าบาทประชวร
‪อีกไม่นานคงเต้าข่าวไปต่างๆ นานาครับ
‪เป็นเรื่องจนได้สินะ
‪ฝ่าบาทไม่ยอมออกมาจากห้องหนังสือ ‪แล้วก็ไม่ให้ใครเข้าออกอีก
‪ฉันล่ะหนักใจเสียจริงๆ
‪ฉันมีวิธีค่ะ
‪ในเวลาแบบนี้ ‪เราเบี่ยงเบนความสนใจได้นะคะ
‪คุณโจยอง หัวหน้าองครักษ์อยู่ไหนคะ
‪คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ
‪ทำงานค่ะ
‪ขอมือถือหน่อยค่ะ ปลดล็อกให้ด้วย
‪โนซังกุงบอกให้ช่วยฉันแล้วนี่ ‪ใช่ไหมคะ
‪คุณเล่นโซเชียลไหม
‪ไม่ครับ
‪รู้อยู่แล้วค่ะ แค่ถามเฉยๆ ‪เผื่อมีแอคหลุมหรืออะไร
‪ขออนุญาตดูรูปนะคะ
‪เหมือนคุณจะเอา ‪มือถือคุณพ่อมาทำงานนะคะ
‪ของผมเองครับ
‪รู้แล้วค่ะ แซวเล่นเฉยๆ
‪สุดยอด
‪ขอใช้รูปนี้นะคะ
‪(ปูซาน เมืองหลวงแห่งวัฒนธรรม)
‪- ของโจยองจริงเหรอ ‪- อย่าปลอมเลย
‪คู่กนโจเปิดตัวอย่างเป็นทางการแล้ว
‪- คิดว่าต้องรอไปอีกชาติ ‪- พี่คะ ฉันรักพี่ ขอภาษาอังกฤษด้วย
‪(ประตูใหญ่ วังแฮอึนกุง)
‪(จองแทอึล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪สืบทุกอย่างเกี่ยวกับ ‪ผู้หญิงคนนี้ให้ที
‪แล้วก็เก็บเป็นความลับด้วยนะ
‪ผู้หญิงคนนี้
‪คือคนในบัตร ‪ที่ฝ่าบาทเก็บไว้ใช่ไหมครับ
‪องครักษ์โจรู้ได้ยังไงกัน
‪ฝ่าบาทเคยให้ผมสืบเรื่องเธอ ‪เมื่อสามปีก่อนครับ
‪ผมค้นทุกฐานข้อมูลแล้ว ‪แต่ไม่พบตัวตนของเธอเลย
‪ท่านคงจะเห็นแล้ว ‪ว่าวันที่ออกบัตรก็แปลก
‪อาจจะเป็นบัตรปลอมครับ
‪ปวดเศียรเวียนเกล้า
‪อกจะแตกตาย
‪ฉันเคยห้ามฝ่าบาทแล้ว
‪แต่พระองค์คงไม่ยอมแพ้
‪ผู้หญิงที่ฝ่าบาทวิ่งตาม
‪เป็นไปได้ไหมว่าจะเป็นคนนี้
‪ไม่เจออะไรเลยได้ยังไงกัน
‪ไม่มีประวัติเข้าออกประเทศเลยด้วย
‪ไม่ต้องห่วงครับ
‪ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่สเปกฝ่าบาทแน่
‪เธอคงคุยกับฝ่าบาท ‪ไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำ
‪ดูก็รู้ว่าไม่น่าเรียนสายวิทย์มา
‪แล้วองครักษ์โจล่ะ
‪รู้สเปกตัวเองหรือเปล่า
‪โอ๊ย ปวดหัวจริงเชียว
‪หนักใจอีกต่างหาก
‪เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถ...
‪(ลูกพี่ชินแจ)
‪สายสืบจอง
‪อ้าว เจ้าหน้าที่ยุน ‪ว่าไง ผลดีเอ็นเอออกแล้วเหรอ
‪ค่ะ
‪แต่ว่านะคะ
‪มันไม่ตรงกับใครเลย ‪แม้แต่ในฐานข้อมูลคนหาย
‪ไม่มีเลยเหรอ
‪- แน่ใจนะ ‪- ค่ะ
‪เห็นว่าคนนี้ระบุตัวตนไม่ได้นี่คะ
‪มีคนแบบนี้บนโลกด้วยเหรอคะ ‪เกิดมาเพิ่งเคยเจอ
‪แป๊บนะๆ
‪ผู้หมวดจองแทอึลค่ะ
‪จากสมาคมแข่งม้าเกาหลีนะครับ
‪ผมติดต่อมา ‪เรื่องเอกสารที่คุณส่งมาให้ครับ
‪ผมขอส่งเจ้าหน้าที่ ‪ไปดูม้าตัวนั้นได้ไหมครับ
‪มันถูกขโมยมาเหรอคะ
‪เปล่าครับ ไม่มีประวัติถูกขโมยเลย
‪มันเป็นม้าเชื้อสายสเปน พันธุ์หายาก
‪ซึ่งหาไม่ได้ในประเทศเราครับ
‪พวกผมแค่อยากรู้ ‪ว่าม้าตัวนั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
‪ฮัลโหล ผู้หมวดจองแทอึลครับ
‪ดื่มก่อนค่อยคุยเถอะ
‪ตอนนี้ร่างกายฉัน ‪ต้องการเหล้าอย่างแรง
‪แล้วทำไมต้องเทสองอย่างรวมกันด้วย
‪ไม่ได้เทรวมกันเฉยๆ ‪ชงขึ้นมาใหม่เลยต่างหาก
‪ไม่เคยเห็นโซแม็กเหรอ
‪ทำไมล่ะ
‪มีม้าพันธุ์สเปน ‪แต่เพิ่งเคยเห็นโซแม็กเนี่ยนะ
‪โลกของคุณไม่มีโซจูกับเบียร์เหรอ
‪- มีสิ ‪- แล้วไหงไม่ผสมดื่มล่ะ
‪ไม่รู้จักเอ็มเอสดีเหรอ
‪แล้วเธอรู้เหรอว่าเอ็มเอสดีคืออะไร
‪สีสันของชีวิตยังไงล่ะ
‪เมคกิ้ง
‪เชคกิ้ง
‪ดริงกิ้ง
‪เป็นคิงต้องดื่มหมดแก้วนะ
‪ขำอะไร
‪เอ็มเอสดีของเธอกับของฉัน ‪มันคนละเรื่องกันเลย
‪ฉันขอพูดอีกครั้งแล้วกัน
‪ฉันไม่ดื่มอะไรที่ไม่มีคนชิมให้ก่อน
‪คุณมาจากอีกโลกจริงๆ เหรอ
‪บอกไปเธอก็ไม่เชื่ออยู่ดี
‪แล้วใครผ่านประตูนั้นได้บ้าง
‪จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่แน่ใจ
‪แต่น่าจะมีอีกคนที่เคยใช้มันข้ามมา
‪แล้วใครล่ะ
‪ฉันบอกเธอได้ ‪ก็ต่อเมื่อเธอเป็นคนในวังเท่านั้น
‪เลิกตั้งกฎขึ้นมาเองได้แล้ว
‪เธอต้องรู้เอาไว้นะ
‪ถ้าฉันตั้งกฎอะไรขึ้นมา
‪นั่นจะกลายเป็นกฎหมายทันที
‪งั้นคุณก็รู้เอาไว้นะ
‪ถ้าฉันต่อยคุณขึ้นมา
‪หน้าคุณได้ช้ำแน่
‪- สมเป็นสายศิลป์ ‪- ใช่สิ
‪สายศิลป์ใช้จินตนาการ
‪ส่วนสายวิทย์ทำให้มันเป็นจริง
‪แต่คุณคงทำไม่ได้เลยสักอย่าง
‪ไหนว่าโลกคู่ขนานไง
‪แล้วทำไมเมืองหลวงอยู่ที่ปูซานล่ะ
‪ปูซานคือเมืองหลวงด้านวัฒนธรรม
‪โซลคือเมืองหลวงด้านการปกครอง
‪ส่วนพยองยาง ‪คือเมืองศูนย์กลางเศรษฐกิจ
‪ที่นี่แยกเกาหลีเหนือกับเกาหลีใต้
‪แต่โลกของฉันแบ่งเป็น ‪ภาคเหนือกับภาคใต้
‪กษัตริย์และมเหสี ‪อยู่ที่วังหลักในปูซานทั้งคู่
‪- เผื่ออยากรู้ ‪- แล้วมันสมเหตุสมผลเหรอ
‪ทำไมกษัตริย์ถึงไม่อยู่ที่โซล ‪แต่ไปอยู่ปูซานแทนล่ะ
‪ไม่ได้อยากรู้เท่าไรหรอกนะ
‪เราขัดแย้งทางการเมืองกับญี่ปุ่น ‪ตั้งแต่ปี 1592
‪สงครามพร้อมเกิดขึ้นตลอดเวลา
‪ดังนั้น ในปี 1945 ‪พระเจ้าแฮจง เสด็จปู่ของฉัน
‪จึงประกาศใช้ราชาธิปไตย ‪ภายใต้รัฐธรรมนูญ
‪ให้รัฐสภาคงอยู่ที่กรุงโซล ‪แต่ย้ายพระราชวังไปปูซาน
‪เพื่อเป็นการแสดงให้เห็นว่า
‪กษัตริย์จะเป็น ‪ผู้เผชิญกับศัตรูเป็นด่านแรก
‪ดังนั้น
‪ในโลกของฉัน ‪รูปปั้นอีซุนชินจึงตั้งอยู่ที่ปูซาน
‪เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่า
‪จะไม่มีใครข้ามทะเลมารุกราน ‪จักรวรรดิเกาหลีได้
‪เขียนนิยายเพิ่มได้เยอะเลยนี่
‪ผลดีเอ็นเอออกมาไม่เจออะไรสินะ
‪แต่เธอก็ยังปักใจเชื่อฉันไม่ได้
‪ฉันเข้าใจถูกไหม
‪แล้วเธอคิดว่าฉันเป็นใครล่ะ
‪ในเมื่อที่นี่ไม่มีข้อมูลของฉันเลย
‪ฉันหวังว่าโลกของเธอ
‪จะกลมในเร็ววันนะ
‪ฉันจะไปเข้าห้องน้ำแล้วจ่ายเงิน ‪คุณออกไปรอข้างนอกก่อนเลย
‪อะไรกันเนี่ย
‪ก็ว่าอยู่
‪ว่าทำไมที่กินไปถึงได้แพงนัก
‪คุณสั่งห่อกลับบ้านไปตอนไหน
‪ก่อนเธอกลับมา ‪เจ้าของร้านเดินมาถาม
‪ว่าจะรับอะไรอีกไหม ฉันเลยตอบว่ารับ
‪เกือบเชื่อแล้วเชียว
‪กษัตริย์เหรอ เมืองหลวงเหรอ
‪คุณนี่บ้าไปแล้วจริงๆ
‪ตลกตายล่ะ
‪ฉันคิดถึงแต่เธอมาตลอด 25 ปี...
‪- เงียบเดี๋ยวนี้ ‪- พูดแทรกจะโดนตัดหัวนะ
‪แต่คุณน่ะชะตาขาดของแท้เลย
‪กลับไปเขียนนิยายต่อเถอะ
‪ให้ตาย
‪ตามฉันมาทำไม
‪ฉันไม่ได้ตามเธอสักหน่อย
‪ฉันจะไปบอกกู๊ดไนต์แม็กซิมุสต่างหาก
‪แล้วทำไมมันถึงไม่กินแครอทของฉันล่ะ
‪เจ้าหน้าที่ระดับเจ็ด ‪เลือกกินแต่ของสดจากต้นเหรอ
‪ชิมก่อนหรือยังล่ะ
‪ทำไมไม่กินแครอทของผู้หมวดจองล่ะ
‪ต่อไปต้องกินนะ
‪ไม่ชอบก็อมไว้
‪คำสั่งราชานะ
‪อะไร
‪สงสัยเหรอว่าทำไมฉันถึงอ่านมันบ่อยๆ
‪พ่ะย่ะค่ะ
‪องค์ชายบูยองทรงชันสูตรศพเอง
‪ลายนิ้วมือและดีเอ็นเอ ‪ตรงกับกบฏอีริมทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ
‪ฉันรู้ แต่ว่า...
‪ศพนี้เหมือนอีริมก็จริง
‪แต่ก็เหมือนมีสัญลักษณ์ลึกลับ ‪ที่ชี้ว่าไม่ใช่เขา
‪บางทีสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ ‪และวิทยาศาสตร์
‪ก็ช่วยให้เราเข้าใจ ‪ปรากฏการณ์บางอย่าง
‪เช่น เครื่องหมายบวก ‪ไม่มีความหมายในตัวมันเอง
‪แต่เมื่อเป็นสัญลักษณ์แล้ว ‪จะแปลว่าการเพิ่มเข้าไป
‪ถ้าสมมติว่า
‪ศพของอีริมถูกใช้เป็นสัญลักษณ์
‪เพื่อแสดงว่าเขาตายไปแล้ว
‪คำถามที่ใหญ่กว่านั้น
‪คือศพที่มีดีเอ็นเอเหมือนเขา
‪คืออะไรกันแน่
‪มีอะไรเพิ่มเข้าไป
‪ในตัวกบฏอีริมกัน
‪ฝ่าบาทอยู่ที่ไหนพ่ะย่ะค่ะ
‪และมีอะไร
‪เพิ่มเข้าไปในตัวฝ่าบาทกันแน่
‪หนูบอกให้แม่แค่ทำเป็นขายก็พอ
‪ไม่ได้บอกให้ขายจริงๆ ซะหน่อย
‪ระวังคำพูดหน่อย
‪เด็กพวกนี้ฟังรู้เรื่องนะ
‪นี่ เด็กๆ
‪ถอยไป นี่ที่ฉัน
‪เขาว่ากันว่า ‪ถ้านั่งตรงนี้จะได้เป็นนายกค่ะ
‪ฉันได้เป็นเพราะตัวเองต่างหาก
‪หนูเคยไปวังมาด้วย
‪ป้าคนนี้เขาไปทุกวันนะ
‪เป็นแฟนพระราชาไง
‪ใช่ไหมครับ
‪เธอนั่งเล่นอยู่ที่นี่ไป ‪ส่วนเธอกลับบ้านไปซะ
‪เลิกเอาเด็กมาเลี้ยงได้แล้ว ‪เลี้ยงแทนชาวบ้านไปทั่วเลย
‪ให้ตายสิ
‪เล่นให้เต็มที่นะ แม่มาแล้วค่อยกลับ ‪ไม่เป็นไรหรอก
‪- ครับ ‪- ค่ะ
‪แม่ ขอแกงปลาทงแทหน่อย
‪ขอเผ็ดๆ เลยนะ
‪พวกที่รออยู่ข้างนอกจะกินด้วยไหม
‪แค่เลขาคิมคนเดียว
‪พวกบอดี้การ์ดจะสลับกันไปกินเอง ‪ไม่ต้องสนใจหรอก
‪อะไรน่ะ
‪อ๋อ มีลูกค้าลืมไว้ ‪เผื่อเขากลับมาเอา
‪นอนพักไปก่อน เดี๋ยวแม่ปลุก
‪อือ
‪(งานจัดแสดงโบราณวัตถุ ‪จักรวรรดิเกาหลี)
‪ฉันหวังว่าโลกของเธอ
‪จะกลมในเร็ววันนะ
‪อะไรเนี่ย
‪น้ำมันก็เต็มถังนะ
‪ต้องดับเครื่องก่อน
‪ใจเย็นไว้
‪โรงเรียนสอนเทควันโดยองอุงครับ
‪ฮัลโหล
‪นั่นเธอเหรอ
‪เดี๋ยวนะ
‪ทำไมคิมแกตงเป็นคนรับสาย...
‪อะไรเนี่ย
‪นี่คุณตัดสายฉันเหรอ
‪เธอก็ตัดสายฉันบ่อยนะ
‪กล้าดีก็ตัดอีกสิ
‪แล้วทำไมไปโผล่ที่นั่น
‪ตั้งแต่มาโลกนี้ ฉันก็อยู่ที่นี่ตลอด
‪เธอคงไม่รู้สินะ
‪ขอคุยกับพ่อหน่อย
‪พ่อเธอติดคุยกับนักเรียนอยู่
‪พ่อเธอชงกาแฟให้ฉัน ‪แถมยังชิมให้ก่อนด้วย
‪มีธุระอะไร เดี๋ยวฉันบอกเขาให้
‪ตอนนี้...
‪ฉันอยู่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ต
‪แต่รถฉันดับ
‪ฉันอยากให้พ่อมาเฝ้ารถไว้ ‪จนกว่าช่างจะมาน่ะ
‪ฉันจะขึ้นแท็กซี่ไปต่อ
‪รถเป็นยังไงเหรอ
‪บอกไปแล้วคุณจะรู้...
‪อาจจะรู้ก็ได้เนอะ
‪คิมแกตงเป็นเด็กสายวิทย์นี่นา
‪บอกมาสิ ฉันต้องทำยังไง
‪ก่อนอื่น ตอบคำถามฉันก่อน
‪- ได้ ‪- เปลี่ยนน้ำมันเครื่องหรือยัง
‪- แน่นอน ‪- ไส้กรองน้ำมันล่ะ
‪ที่ต้องเปลี่ยนทุก 20,000 กิโลเมตร
‪คืออะไรเหรอ
‪- ตอนนี้มีอะไรบ้าง ‪- รอแป๊บนะ
‪น้ำเปล่าหนึ่งขวด
‪ทิชชูเปียก
‪เนื้อตากแห้ง แล้วก็ยางมัดผม
‪หยิบน้ำเปล่ากับยางมัดผมออกมาก่อน
‪อือ แป๊บนะ
‪รวบผมซะ แล้วเปิดกระโปรงหน้ารถ
‪- แล้วก็... ‪- ไงต่อ
‪ดื่มน้ำรอนะ เดี๋ยวฉันไปหา
‪อยากตายหรือไง
‪รถที่ดีมักจะดับ ‪เพื่อปกป้องเครื่องยนต์
‪เธอทำอะไรไม่ได้หรอก เดี๋ยวฉันรีบไป
‪รอก่อนนะ
‪อีกสิบนาทีช่างจะมาถึง
‪ฝากดูรถฉันไว้ให้ด้วยนะ
‪อย่าแตะต้องอะไรเชียวล่ะ
‪เหมือน...
‪ฉันรู้สึกเหมือน...
‪เหมือนทิ้งลูกไว้ริมน้ำคนเดียวเลย
‪ดูแลให้ดีเหมือน ‪เจ้าหน้าที่ระดับเจ็ดล่ะ
‪คันนี้เป็นเจ้าหน้าที่ระดับห้าของฉัน ‪เข้าใจไหม
‪เมื่อกี้เวลาหยุดเดิน
‪เธอไม่รู้สึกเลยเหรอ
‪เวลาจะหยุดเดินทำไม
‪- อยากจะบ้าหนักกว่าเดิมหรือไง ‪- ทุกอย่างหยุดนิ่ง ยกเว้นฉัน
‪ทำไมยกเว้นแค่คุณล่ะ
‪ฉันเดาว่าอาจจะเป็นผลข้างเคียง ‪จากการใช้ประตูนั่น
‪แต่ว่า
‪เพราะแบบนั้น
‪ฉันเลยได้เห็นสิ่งสวยงามยังไงล่ะ
‪ตามนั้น งั้นดูให้เต็มที่
‪อย่าลืมเหลียวมองรถฉันบ้างล่ะ
‪ไปก่อนนะ
‪จู่ๆ ฉันก็ได้รถมา
‪โดยไม่ได้ตั้งใจ
‪(ร้านหนังสือออซู)
‪(กษัตริย์หนีออกจากวัง)
‪ฝ่าบาท
‪ไม่ได้เสด็จมาที่นี่ ‪นานเลยนะพ่ะย่ะค่ะ
‪โลกช่างแสนสงบสุข
‪จนฉันใช้ชีวิตแบบลืมเวลาไปเลย
‪ลูกค้าที่ร้านคงเยอะสินะ
‪พ่ะย่ะค่ะ พวกเขามาตามวันนัดเสมอ
‪วันนั้น...
‪ตอนที่ฉันรู้ว่ามันพาชิกจ็อกคือกุญแจ
‪ฉันควรจะคิดได้ว่า
‪มันพาชิกจ็อกอีกครึ่งหนึ่ง ‪อยู่กับกบฏอีริม
‪และเขาอาจจะยังมีชีวิตอยู่
‪ข้ามไปข้ามมาระหว่างโลกสองใบ
‪ฉันควรจะคิดได้
‪ตั้งแต่ก่อนจะได้เจอ ‪สิ่งสวยงามที่ฉันตามหา
‪ว่ามันพาชิกจ็อกเป็นทั้งกุญแจ
‪และแม่กุญแจเช่นกัน
‪ทุกคนสบายดีไหม
‪- ฝ่าบาท ‪- ฝ่าบาท
‪ทุกคน ฟังนะ
‪ผลตรวจจากสถาบันนิติวิทย์ฯ มาแล้ว
‪คราบเลือดบนเหล็กงัด ‪มีทั้งของผู้ต้องสงสัยและเหยื่อเลย
‪ปิดคดีคิมบกมันกันเถอะ
‪ชินแจ นายเขียนรายงานผลการสืบสวน
‪เยี่ยมมาก ทุกคน เยี่ยมมาก
‪สุดยอด
‪ขอบคุณครับ
‪จะชมอย่างเดียวเองเหรอ
‪- เลิกงานต้องกินเลี้ยงแล้วไหม ‪- ให้ตายสิ
‪แต่ว่า หัวหน้าคะ
‪- อย่าเชียวนะ ‪- อย่าเชียว
‪คิมบกมันปฏิเสธหัวชนฝา
‪แต่ทำไมทุกอย่างลงล็อกขนาดนั้นล่ะ
‪พวกที่ปฏิเสธหัวชนฝา
‪ไม่เคยมีใครบริสุทธิ์หรอก
‪มันฆ่าไปแล้ว ‪แค่ปฏิเสธไว้ก่อนเท่านั้นแหละ
‪- อาวุธก็เจอแล้ว ‪- ใช่
‪- เหตุจูงใจก็ชัด ‪- ถูกต้อง
‪ศพเหยื่ออยู่ท้ายรถของผู้ต้องหาอีก
‪มันยังไง สายสืบจอง ‪สามอย่างนี้มีอะไรผิดประหลาดเหรอ
‪ฉันบอกไม่ได้เป๊ะๆ ว่าตรงไหน
‪แต่เหมือนมีใครบางคน ‪วางแผนไว้หรือเปล่าคะ
‪ให้ตาย
‪มองฉันทำไม เธอจ้องหน้าผมครับ
‪ซ่าๆ คังชินแจ รหัส 2019
‪พี่คิดเหมือนกันไหม
‪สืบยังไม่ทันจบ ‪แต่ชวนกันไปกินเลี้ยงแล้วเหรอ
‪ผ่านไปตั้ง 20 ปี ‪ก็คงมีอะไรต่างไปบ้างแหละนะ
‪โจจินอุง ‪เรื่อง "สัญญาณลับ ล่าข้ามเวลา"
‪เธอจ้องผมแล้วพูดจาไร้สาระ ‪เจ้านี่ก็ตามน้ำไปด้วย
‪นี่ เดี๋ยวเถอะ
‪เดี๋ยวโดน
‪เก่งมาก
‪เลขหมายที่ท่านเรียก ‪ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
‪ภรรยาเหยื่อไม่รับสาย
‪ก็คงหนีหนี้นั่นแหละ
‪แล้วจะสืบเรื่องนี้ต่อเหรอ
‪ยังไงคิมบกมันก็เป็นไอ้สวะอยู่แล้ว
‪ทั้งพนัน ทั้งฆ่าคนแบบนี้ ‪นอนคุกได้อีกนานเลย จะลำบากทำไม
‪สายสืบพูดแบบนี้ได้เหรอ
‪ลูกพี่ออกมาด้วยกันแล้วนี่
‪ฉันไม่อยากให้คิมบกมันถูกกล่าวหาผิดๆ
‪ฉันมาเพราะเธอต่างหาก ‪กลัวเธอรู้สึกว่าไม่แฟร์
‪ถ้าจะสืบต่อ ต้องเริ่มจาก ‪เชื่อหลักฐานที่เจอก่อน
‪ถ้ามีคนวางแผนเรื่องนี้จริง ‪หลักฐานพวกนี้จะพาเราไปเอง
‪ฉันคาใจเลยหยิบติดมือมา ‪เผื่อเจออะไร ลองดูสิ
‪โอ้โฮ คังชินแจ รหัส 2019
‪ไง คังชินแจ ม.ห้าห้องสาม เลขที่ห้า
‪วันนี้วันบ้าอะไร
‪อดีตหวนกลับมาหมดเลย
‪ไม่เจอกันตั้งนาน
‪สามปีได้ไหม
‪แถวนี้อันตรายนะ มาทำอะไรล่ะ
‪ครูประจำชั้นเหรอ
‪เปล่า เพื่อนในรุ่นน่ะ
‪ไปก่อนเลย ไอ้นี่อาจจะฆ่าฉันตายก็ได้
‪ฉันจับมันเข้าคุกเมื่อสามปีก่อน
‪เพื่อนพี่ออกจากคุกมา ‪คงประสบความสำเร็จมากสินะ
‪ลูกน้องเยอะดีนี่
‪นั่นสิ ฉันมีเธอคนเดียวเอง
‪แอบเสียดายอยู่นะ ‪รู้แบบนี้น่าจะเดินทางเดิมต่อไปเรื่อยๆ
‪เชื่อมือฉันสิ
‪ตอนนี้ลูกพี่อยู่ ‪กองอาชญากรรมรุนแรงสามนะ
‪โทษนะคะ คุณครูทั้งหลาย
‪ข้ามถนนนอกทางม้าลายไม่ได้นะคะ
‪แฟนแกเหรอ
‪อ๋อ เป็นสายสืบนี่เอง
‪แหม ตำรวจสายสืบหญิง ‪เดี๋ยวนี้น่ากลัวชะมัด
‪จนฉันนี่แทบอยากเปลี่ยนอาชีพเลย
‪ไปเป็นพ่อบ้านดีกว่ามั้ง
‪กล้ามากนะ มากันสองคน
‪สามคนต่างหาก
‪อะไรเนี่ย คุณมาที่นี่ได้ยังไง
‪ขับรถมา เจ้าหน้าที่ระดับห้าของเธอไง
‪- ขับลื่นดีนะ ‪- อะไรนะ
‪ไว้ค่อยคุยกัน เดี๋ยวรู้เลย
‪ฝั่งนายจะเอายังไง
‪มีสามคนใช่ไหม
‪ฉันขอดูอย่างเดียวพอ
‪ให้เจ้าหน้าที่รัฐจัดการ
‪แล้วจะมาทำให้สับสนเพื่อ
‪เฮ้ย อัดคังชินแจ ‪เลขที่ห้าห้องสามให้แหลกคามือ
‪ฉันติดหนี้มันไว้เยอะ
‪ทำไมเธอถึงเลือกเป็นตำรวจล่ะ
‪เป็นตำรวจอันตรายจะตาย
‪ไม่ใช่ทุกคนบนโลก ‪ที่จะกล้าหาญได้สักหน่อย
‪ฉันก็เลยอยากกล้าหาญน่ะ
‪เฮ้ย จับไอ้หมอนี่ไว้
‪พวกแกไม่ควรทำแบบนั้นนะ
‪ฉันไม่ชอบให้ใคร...
‪มาแตะต้องตัวฉัน
‪เห็นแล้วใช่ไหม ‪ว่าฉันออกกำลังกายมาทุกส่วน
‪- ดีใจจังที่ได้พิสูจน์ให้เธอเห็น ‪- ล้อเล่นกันหรือเปล่า
‪บ้าหรือไง ขับรถทำไม ‪มีใบขับขี่แล้วเหรอ
‪กษัตริย์ไม่ต้องมีใบขับขี่หรอก
‪- ฉันเป็นคนออกบัตร... ‪- อีตาบ้านี่
‪แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่
‪ฉันไปหาเธอที่สถานีตำรวจ
‪คนที่นั่นบอกเธอออกมาข้างนอก ‪ฉันเลยดูจีพีเอส
‪เห็นเธอมาที่นี่บ่อยเลยตามมา
‪ยังดีที่เจอเธอที่นี่
‪เกือบต้องไปนิติเวชแล้ว
‪ทางนี้
‪ฉันรีบหยิบๆ มา ‪ค่อยแปะพลาสเตอร์ตอนกินข้าวนะ
‪เจอกันแบบนี้อีกแล้ว
‪นายโอเคไหม โดนไปเยอะเลยนะ
‪ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะ ‪เมื่อกี้ท่าทางเหมือนอยู่ฝั่งนั้นนี่
‪อะไรของสองคนนี้เนี่ย
‪กินข้าวก่อนค่อยคุยสิ กินก่อน
‪โอ๊ย ทำไมหยิบไม่ดูเลยล่ะ
‪เดี๋ยวนี้มีพลาสเตอร์กันน้ำแล้วนะ
‪แบบกันน้ำแพงจะตายไป
‪แล้วทำไมซื้อมาแค่อันเดียว
‪ฉันขอชิ้นใหญ่แล้วกัน
‪ก็แบ่งให้มันเท่ากันสิ ‪อย่ามัวแต่คิดจะกินชิ้นใหญ่
‪ซื้อมาสองอันก็จบ เรามีกันสองคน
‪สามคนต่างหาก
‪- ฉันจ่ายเอง ‪- ไม่ต้อง ฉันจ่ายเอง
‪นี่นาย
‪เลี้ยงฉันสิ
‪ฉันต้องการไมตรีจิตนั่นมากกว่าเธออีก
‪ยิ่งเจอก็ยิ่งตลกนะเนี่ย
‪ลูกพี่เธอเก็บอารมณ์ไม่อยู่เลย
‪คิดอะไรก็พูดออกมาหมด
‪รอข้างนอกนะ ‪ไปกันเถอะ คุณจอดรถไว้ไหน
‪เธอไปสถานีก่อนเลย ส่วนนายรอก่อน
‪รอไปพร้อมฉัน
‪อร่อยไหมคะ
‪ออกมา เร็วเข้า
‪แล้ววันนี้เธอกลับดึกไหม
‪ถามทำไม
‪จะบอกลาเธอก่อนไปน่ะ
‪อาจจะต้องรอเธอ
‪จะไปไหน
‪กลับโลกของฉัน
‪ฉันเป็นกษัตริย์ของประเทศฉัน ‪และฉันทิ้งวังมานานเกินไปแล้ว
‪แถมเธอยังกินไอศกรีม ‪ที่เหมือนเสาหินกันแค่สองคนอีก
‪ไหนว่าโลกคู่ขนานไง
‪พูดเหมือนจะไปเที่ยวต่างถิ่นเลย
‪อ๋อ หรือว่านึกคาถาออกแล้ว
‪ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้ว่าจะกลับยังไง
‪ฉันแค่ไม่อยากกลับไป
‪ตามนั้น กลับดีๆ ฉันกลับดึกนะ
‪ไว้ฉันจะคืนค่าข้าว ‪กับค่ารถแล้วกัน ขอตัว
‪ม้าตัวนี้ของนายใช่ไหม
‪อานม้านี่ผลิตที่ไหน
‪ขอเบอร์ติดต่อหน่อย
‪คำถามน่าสนใจนี่
‪ทำไมเหรอ สวยใช่ไหม
‪ชื่อบริษัทอะไร
‪ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยอยากรู้เลย
‪แต่ถึงรู้ไป นายก็ติดต่อไม่ได้อยู่ดี
‪เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว
‪สัญลักษณ์นี้คืออะไร
‪ฉันเคยเห็นมาก่อนถึงได้ถาม
‪- ที่ไหน ‪- ตอบให้ดีๆ นะ
‪ไม่ได้เห็นตามงานเลี้ยงแล้วกัน
‪ฉันไม่รู้ว่านายเห็นที่ไหน ‪แต่นายคงจำผิดแล้วล่ะ
‪มันเป็นสัญลักษณ์
‪ของจักรวรรดิเกาหลี ‪ที่อยู่ในโลกอีกใบ ไม่ใช่ที่นี่
‪งั้นเหรอ
‪แล้วนายรู้ได้ยังไงล่ะ
‪เพราะฉันเป็นกษัตริย์ ‪ของจักรวรรดิเกาหลี
‪เจ้านี่ก็เด็กสายศิลป์
‪อันนี้คุณจะใช้เวลาวิเคราะห์กี่วันคะ
‪พอดีเป็นเคสด่วน
‪ด่วนจริง ด่วนมาก ด่วนสุดๆ ค่ะ
‪ที่นี่ก็ด่วนทุกอย่างครับ
‪- อย่างเร็วก็สองอาทิตย์ ‪- เดี๋ยวนะ...
‪ที่นี่มีแต่คดีฆาตกรรม โจรกรรม ‪ทำร้ายร่างกาย
‪ผมพูดจริง จริงมาก จริงสุดๆ ครับ
‪ผมก็มีครอบครัว
‪ผมทำงานวันละ 13 ชั่วโมง
‪อย่าเร่งนักเลยครับ
‪สู้ๆ นะ
‪หา เธอให้ยืมไปเท่าไรนะ
‪ก็ 2,007,560 วอน
‪เขาบอกว่าเขาต้องเช็กเอาต์ ‪แต่เงินไม่พอจ่ายค่าโรงแรม
‪นอนบนกองเงินกองทองหรือไง
‪แค่ 7,560 วอนเขายังไม่มีจ่ายเลย
‪ให้เขายืมเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ท่าเดินสวยสม่ำเสมอ ‪ออกเสียงชัด พูดจาดีอีก
‪คนธรรมดาไม่ได้ฝึกฝนมา ‪ทำไม่ได้ขนาดนี้หรอก
‪เขามีอันจะกินแน่นอน ‪คอยดูเถอะ ฉันได้คืนสองเท่าแน่
‪ให้ตาย ตอนนี้คิมแกตงอยู่ไหนนะ
‪คงกลับโลกของเขาไปแล้วล่ะ ‪เห็นบอกว่าจะกลับบ้าน
‪ว่าไงนะ
‪เขาบอกว่าตัวเองเป็นกษัตริย์
‪ทิ้งวังมานานไปแล้ว
‪เห็นว่าจะแวะที่ไหนก่อน แล้วค่อยไป
‪(ดอกจินดัลเร รวมบทกลอนของคิมโซวอล)
‪"ชื่อที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ
‪ชื่อที่ถูกแยกออกกลางอากาศ
‪ชื่อที่เรียกเท่าไร ก็ไม่มีเจ้าของ
‪ชื่อที่ฉันจะเรียกมันไปจนตาย"
‪(อัญเชิญวิญญาณ)
‪"แต่สุดท้ายแล้ว ฉันก็ไม่สามารถ
‪พูดทุกอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจได้
‪คนคนนั้นที่ฉันเคยได้รัก"
‪"คนคนนั้น
‪ที่ฉันเคยได้รัก"
‪ฝ่าบาททรงออกมาจาก ‪ห้องหนังสือแล้วสิท่า
‪ฝ่าบาทเสด็จที่ไหนมาพ่ะย่ะค่ะ
‪ในที่สุดหลานชายของฉันก็...
‪เวลาหยุดเดิน
‪เป็นครั้งที่สองแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้นกับคุณกันแน่
‪แม่ ขอร้องล่ะ
‪หรือฉันควรไปหาถึงห้องบรรทมนะ
‪ผมไม่อยากทำร้ายจิตใจคุณ
‪แต่คำพูดผมอาจจะแรงอยู่
‪ทำให้เขาอยากตายก็พอ
‪คุณไปไหนมา
‪ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪ก็อย่าตกใจล่ะ
‪เป็นไปไม่ได้...
‪คำบรรยายโดย: ชณิศา ปทุมานนท์