‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ตอน 4)
‪ไอซ์ทีลาเต้ได้แล้ว
‪ขอบคุณ ไอซ์...
‪ร้อน
‪อะไรเนี่ย
‪สั่งเย็นทำไมถึงร้อนล่ะ
‪หาเรื่องอีกแล้วนะ
‪ยังไม่สร่างเมาอีกเหรอ
‪เมื่อกี้มันร้อนจริงๆ นะ
‪ให้ตาย
‪เป็นอะไรไหมครับ
‪ผมไม่เข้าใจว่าคนภาคใต้ ‪ชอบของแบบนี้ได้ยังไง
‪ร้อนขนาดนี้ ดื่มลงหรือครับ
‪วันหลังให้ผมชงให้สิครับ
‪ถ้าชงกาแฟกินเองยังไม่ได้ก็แย่แล้ว
‪ไม่ต้อง ฉันจัดการเอง
‪หัวหน้าครับ
‪นายกคูถึงลานจอดเฮลิคอปเตอร์แล้วครับ
‪วันนี้วันศุกร์เหรอ
‪เฮ้อ จะบ้าตาย
‪- หัวหน้าครับ ‪- อะไร
‪อือ ว่ามา
‪พบผู้บุกรุกที่จุด 06 ตรวจสอบพบว่าเป็นฝ่าบาท
‪ในที่สุด
‪ก็เจอจนได้
‪ผู้หมวดจองแทอึล
‪จะไปไหน
‪กลับโลกของฉัน
‪ฉันเป็นกษัตริย์ของประเทศฉัน ‪และฉันทิ้งวังมานานเกินไปแล้ว
‪ฉันไม่ได้ไม่รู้วิธีกลับ
‪แต่ฉันแค่ไม่อยากกลับไปเฉยๆ
‪ยังยืนยันว่าเป็นโลกคู่ขนานสินะ
‪ไหนล่ะ หลักฐาน
‪หลักฐานอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว
‪ฉันข้ามมา...
‪จากอีกโลกหนึ่ง
‪(คดีฆาตกรรมอีซังโด)
‪หลักฐานหนึ่งนำไปสู่หลักฐานใหม่...
‪(พบศพอีซังโด)
‪(อาวุธ เหล็กงัด)
‪หลักฐานหนึ่งนำไปสู่หลักฐานใหม่...
‪(สรุปคดี)
‪ทำไมเธอถึงมาเป็นสายสืบเหรอ
‪ฉันเกิดมาก็มีอาชีพติดตัวเลย
‪กษัตริย์น่ะ
‪ฉันอยากรู้ว่าคนอื่นเขามีฝันกันยังไง
‪รู้ใช่ไหมว่ามันฟังดูน่าหมั่นไส้มาก
‪ก็คงใช่
‪แต่มันทำให้ฉันต้องเจอสิ่งที่คนอื่นไม่ได้เจอนะ
‪ตอนฉันยังเด็ก
‪เด็กผู้หญิงคนอื่นเขาดู "สโนว์ไวท์" ‪ไม่ก็ "เงือกน้อยผจญภัย" กัน
‪แต่ฉันดูรายการ "เดอะโปลิศ" กับพ่อทุกวันเลย
‪ฉันทายคนร้ายถูกตั้งแต่แปดขวบ
‪อ๋อ พรสวรรค์นี่เอง
‪เปล่า ดูซ้ำน่ะ
‪พอดูบ่อยเข้า ก็เริ่มอยากเป็นตำรวจ
‪เป็นตำรวจอันตรายจะตาย
‪เพราะแบบนั้นแหละ
‪ใช่ว่าใครก็จะกล้าหาญได้ซะหน่อย
‪ฉันก็เลยอยากกล้าหาญน่ะ
‪เท่ดีนี่ ผู้หมวดจองแทอึล
‪ฉันโตมาแบบนั้น
‪แล้วคิมแกตงเป็นกษัตริย์แบบไหนเหรอ
‪กษัตริย์ที่ยังหนุ่ม
‪แถมหล่อ แล้วก็รวยด้วยเหรอ
‪เป็นนักกีฬาพายเรือ
‪นักคณิตศาสตร์
‪เด็กกำพร้าที่เติบโตมาอย่างดี
‪เป็นผู้ครอบครองดาบสี่พยัคฆ์
‪เป็นกษัตริย์ที่ไม่เคยเจอคำถามนี้มาก่อน
‪แต่ก็พยายามทำเป็นว่า...
‪ตัวเองไม่ตกใจอยู่
‪หลักฐานหนึ่งนำไปสู่หลักฐานใหม่...
‪- ท่านนายกคะ ‪- ค่ะ ฉันรู้
‪รีบหน่อยนะคะ
‪ถึงข้างในจะบอกให้ถ่วงเวลาไว้ ‪แต่ช่วยเร่งมือหน่อยค่ะ
‪ยัยคนนี้นี่
‪เห็นวังเป็นร้านขายของชำหรือไง ‪ที่จะแวะมาเมื่อไรก็ได้น่ะ
‪ทีมรักษาความปลอดภัย ‪พยายามถ่วงไว้แล้วแต่ล้มเหลวค่ะ
‪แล้วหล่อนได้บอกไหมว่ามาทำไม
‪มารายงานสถานการณ์ให้ฝ่าบาทค่ะ
‪เราออกจดหมายแจ้งแล้ว
‪ถ้าไม่ใช่เหตุฉุกเฉิน ‪ให้ส่งรายงานเป็นเอกสารแทน
‪และทุกคนก็ตอบตกลงแล้ว
‪บุกเข้ามาในวังเป็นนักเลงไปได้
‪เพิ่มกฎเข้าวังให้ยากขึ้นดีไหม
‪หรือจะสอนกฎให้ท่านนายกใหม่อีกรอบดี
‪ถอยไปดีกว่าไหมคะ
‪ฝ่าบาทหายตัวไปใช่ไหมคะ
‪นี่แหละค่ะเหตุฉุกเฉินระดับชาติ ท่านซังกุง
‪ทำงานชุ่ยๆ แบบนี้ ปล่อยไว้ไม่ได้นะคะ
‪จะปกปิดต่อไปก็คงลำบาก
‪ต่อให้เป็นหัวหน้าซังกุงก็ตาม
‪วันนี้ฝ่าบาทอยู่ห้องหนังสือทั้งวัน
‪ก็เลยบรรทมแต่หัวค่ำ
‪- หรือฉันควรไปหาถึงห้องบรรทมดี ‪- เกินไปแล้วนะ แม่คนนี้
‪เธอก็แค่เจ้าหน้าที่รัฐที่มีวาระแค่ห้าปี
‪อย่าเพิ่งออกตัวแรงสิคะท่าน
‪ฉันยังไม่ได้ล้ำเส้นอะไรเลย
‪บอกฝ่าบาทให้ทีค่ะว่าฉันจะรออยู่ในห้องทรงงาน
‪- หลีกทางได้ไหมคะ ‪- หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ
‪ในวังนี้ ฉันจะไม่ถอยให้ใครเด็ดขาด
‪งั้นเราคงเสียเวลากันทั้งคู่
‪ในจักรวรรดิเกาหลี ‪คนที่ขวางฉันได้มีแค่ฝ่าบาทเท่านั้น
‪ฉันแรงเยอะกว่าท่านมากนะคะ
‪ท่านคะ
‪กล้าดียังไง...
‪บอกทุกคนไปแล้วไม่ใช่หรือไง ‪ว่าอาทิตย์นี้ให้ส่งรายงานมาแทน
‪เพคะ
‪หม่อมฉันบอกแล้ว แต่เธอก็บุกเข้ามาอยู่ดี
‪ฝ่าบาททรงตื่นพอดี ‪ฟังรายงานของเธอหน่อยแล้วกันนะเพคะ
‪งั้นก็ได้
‪หัวหน้าซังกุงไปทำงานต่อเถอะ
‪ผมมัวแต่แก้โจทย์ที่ค้างคาใจมานานข้อหนึ่งอยู่
‪ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงครับ
‪คุณเลยต้องทำงานจนดึกป่านนี้
‪ทำงานก็แบบนี้แหละค่ะ
‪แล้วได้คำตอบไหมคะ
‪หม่อมฉันไม่เก่งเลข
‪คิดอะไรไม่ออกก็ตอบศูนย์ไม่ก็ลบหนึ่งไว้ก่อน
‪แปลกดีนะ
‪คำตอบที่ผมได้
‪คือศูนย์เหมือนกัน
‪ดีจังเพคะ
‪คำตอบที่หม่อมฉันเดาตอนนั้นดันผิด
‪ว่าแต่ฝ่าบาท...
‪ผิวเข้มขึ้นนะเพคะ
‪คิดว่าอยู่แต่ในห้องหนังสือเสียอีก
‪งั้นเหรอครับ
‪ห้องหนังสือที่ควังยองจอน
‪ตอนกลางวันแสงแดดส่องถึง ‪ตกกลางคืนห้อมล้อมด้วยดวงดาว
‪เสด็จปู่คงลงทุนสร้างควังยองจอนไปไม่น้อยเลย
‪ที่ผ่านมาหม่อมฉันมีแต่เรื่องปวดหัว ‪จนหัวเราะไม่ออกเลยเพคะ
‪เรื่องรายงานเป็นแค่ข้ออ้าง
‪หม่อมฉันแค่อยากมาดู ‪ว่าฝ่าบาทไม่อยู่จริงหรือเปล่า
‪คิดถูกจริงๆ ที่มา
‪วันนี้ฝ่าบาท
‪เป็นหนี้หม่อมฉันแล้วนะเพคะ
‪ขอให้แก้โจทย์นี้ได้นะเพคะ
‪แล้วพบกันใหม่อาทิตย์หน้า
‪นายกคู
‪ผมขอบอกคุณไว้อย่าง
‪ผมไม่อยากทำร้ายจิตใจคุณ
‪แต่คำพูดผมคงแรงอยู่
‪ทุกวินาทีในชีวิตของผม
‪คือประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิเกาหลี
‪และผมหวังว่าประวัติศาสตร์นั้น ‪จะคงอยู่ต่อไปชั่วนิรันดร์
‪เพราะผมคือกษัตริย์ของประเทศนี้
‪แต่เรื่องนั้น
‪แค่ความเมตตากรุณาอย่างเดียวคงไม่พอ
‪ดังนั้น
‪ผมเป็นหนี้คุณไม่ได้ครับ
‪คอยดูกันว่าประวัติศาสตร์ ‪จะจดบันทึกช่วงที่ผมไม่อยู่
‪ว่าอะไรกันแน่
‪เข้าใจที่ผมพูดไหม
‪ถ้างั้นก็เจอกันอาทิตย์หน้าครับ
‪หัวหน้าโจ ออกไปรอข้างนอกประเดี๋ยวสิ
‪อยู่นี่แหละ
‪ราชสำนักอยู่ในกำมือนายนะ ยอง
‪มานี่สิเพคะ
‪คุณสิต้องเดินมาหาผมเอง
‪งั้นรอตรงนั้นเพคะ
‪อยากเห็นยายแก่คนนี้เครียดตายหรือยังไง
‪พระเจ้าช่วย
‪คิดถึงจัง
‪โอ๊ย ให้ตายสิเพคะ
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย เหลือเกินจริงๆ
‪ผมผิดไปแล้ว
‪ถึงจะมีครั้งต่อไปอีกแน่ ‪แต่จะไม่ทำให้เป็นห่วงแล้วละ
‪คิดว่าต้องรอจนงานศพหม่อมฉัน ‪ฝ่าบาทถึงจะกลับมาเสียแล้ว
‪ถ้าฝ่าบาทข้ามน้ำข้ามทะเลไปไกล
‪หม่อมฉันจะจัดงานศพรอสามวันหรือห้าวันดี
‪ผมมั่นใจมาก
‪ว่าคุณอายุยืนแน่ๆ
‪อันนี้คำนวณจากแรงตีนะ
‪ตามหลักวิทยาศาสตร์เลย
‪นายกคูต้องมีสายอยู่ในนี้แน่ หูผีจมูกมดจริงๆ
‪พวกนางกำนัลก็สงสัยกันหมด
‪กลัวจะมีใครโพสต์อะไรแปลกๆ ‪ในอินเทอร์เน็ตอีก
‪อุ๊ยตายๆ คุณพระช่วย
‪เดี๋ยวนะ
‪เดี๋ยว
‪นี่มัน...
‪นี่มันอะไรกันเพคะ
‪กระดุมหายไปไหนหมด
‪อ๋อ คือว่า...
‪พอดีฉุกเฉินน่ะ
‪ค่าเงินที่โน่นไม่เหมือนเรา
‪ใครจะไปรู้ล่ะ
‪ว่าชีวิตต้องเจออะไรบ้าง
‪ตายๆ กระดุมตั้งแพง มีตั้งหลายเม็ด
‪ใช้จนหมดได้ยังไงกัน
‪งานเหลืออีกเยอะไม่ใช่เหรอ ไปกันเถอะ
‪บอกมาสิ เดี๋ยวผมช่วย
‪ยืนเงียบไม่พูดสักคำ ระแวงนะรู้ไหม
‪หัวหน้าซังกุง ยองเขาจ้องหน้าผมแน่ะ
‪คุณพระ กระดุมแพงจะตาย ใช้หมดเลย
‪เมื่อกี้ผมบอกว่ายองจ้องผมไง
‪หายไปหมดได้ยังไง
‪- ได้ยินผมไหมเนี่ย ‪- คุณพระคุณเจ้า
‪อยากจะบ้าตาย
‪ลดระดับการรักษาความปลอดภัย ‪ขององค์ชายบูยองเป็นระดับปกติ
‪องค์ชายบูยองพ่ะย่ะค่ะ
‪ระดับการรักษาความปลอดภัย ‪ขององค์ชายเป็นปกติแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‪ฝ่าบาททรงออกมาจากห้องหนังสือแล้วสิท่า
‪ขอบใจมาก
‪วันทยหัตถ์
‪ให้ตายเถอะ คุณพระคุณเจ้า
‪นี่มันอะไรกัน
‪หือ
‪เดี๋ยว
‪เดี๋ยวนะ
‪อะไร
‪แล้วไอ้นี่มัน...
‪(คูปองทอง ไก่ทอดบีบีคิว)
‪อะไรกันล่ะนี่
‪ตายจริง
‪(ดอกจินดัลเร รวมบทกลอนของคิมโซวอล)
‪(สถานีตำรวจจงโน กรุงโซล)
‪ไม่ อย่าเชียวนะ ห้ามเด็ดขาด
‪ยังไม่ทันพูดเลย
‪ฉันเล่าได้ตั้งแต่ต้นจนจบนะ
‪คังชินแจ ฉันสั่งให้นายเขียนสรุปไง ‪ทำไมไม่เขียนสักที
‪เมื่อวานผู้หมวดจองทำงานยันดึกเลย
‪เธอลงทุนพาดผ้าขนหนูมาคุยกับหัวหน้าเลยนะ
‪- ฟังเธอหน่อยไหมครับ ‪- ให้ตาย
‪ก่อนอื่น เรามาเติมพลังกันก่อน ชน
‪ไม่ต้องฟังก็รู้แล้วว่าเรื่องอะไร ยัยบ้า
‪อีซังโดไม่ได้เข้าเว็บพนันเลย ‪ตั้งแต่สามเดือนก่อนเกิดเหตุ
‪นั่นก็เพราะเขาไม่มีเงินน่ะสิ
‪เขามีช่องทางทำเงินอยู่นะคะ
‪คิมบกมันเปลี่ยนชื่อเว็บไซต์
‪เพื่อหนีตำรวจเดือนละหลายครั้ง
‪ทำให้เสียสมาชิกไปจำนวนมาก
‪เขาทำยังไงรู้ไหม
‪เขาแจกแต้มให้สมาชิกใหม่เยอะมากๆ
‪อีซังโดก็เลยใช้ชื่อภรรยาเขา ‪สมัครสมาชิกใหม่
‪แต่ช่วงสามเดือนก่อนเกิดเหตุ
‪เขาไม่ได้เข้าเว็บนั้นเลย ‪ทั้งที่มีแต้มสมาชิกอยู่แท้ๆ
‪อือ ตัดเรื่องฆาตกรรมทิ้ง
‪ตั้งข้อหาการพนันไปก่อน
‪ค่อยเพิ่มข้อหาทีหลัง
‪ทำไมนายทำแบบนี้ล่ะ
‪ผมพอคุ้นเคยกับผีพนันอยู่
‪- เขามีแต้มอยู่เท่าไร ‪- 3,700,000 แต้ม
‪ผู้หมวดจองพูดถูกครับ
‪ถ้ามีแต้มขนาดนั้น ไม่มีทางเลิกเล่นหรอก
‪ถ้าโชคดีได้สองเท่าสามครั้ง ‪ก็เงิน 30 ล้านเลยนะ
‪เรากำลังกู้ข้อมูลมือถืออีซังโดอยู่
‪ใช้เวลาประมาณสองอาทิตย์ ‪รอหน่อยแล้วกันนะคะ
‪ยัยนี่
‪ฉันให้เวลาแค่สองอาทิตย์
‪ถ้าหาหลักฐานมาไม่ได้
‪- ฉันไล่ออกทั้งคู่แน่ ‪- ได้ค่ะ
‪ทีมสองขอกำลังเสริมช่วยเรื่องโจรล้วงกระเป๋า
‪เหม็นขี้หน้า รีบออกไปให้ไว
‪ค่ะ
‪นับถือหัวหน้านะคะ
‪ของที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อ ‪ไร้กระดุมตัวนั้นอยู่ที่คุณใช่ไหม
‪เอาของในกระเป๋านอกไว้ที่ห้องหนังสือ
‪ส่วนหนังสือในกระเป๋าในเอาไปไว้...
‪ที่ห้องนอน
‪เตรียมตัวเลย ไม่มีเวลาแล้ว
‪ครับท่าน
‪เมื่อคืนวาน
‪พ่อของนายพลเรือชเวกีแท
‪ที่เคยเป็นผู้บัญชาการของฝ่าบาท
‪เสียแล้วเพคะ
‪เพื่อนร่วมรุ่นทหารของฝ่าบาท ‪จะมาร่วมงานกันพร้อมหน้า
‪เป็นโอกาสดีที่เราจะได้ปัดข่าวลือ
‪และแสดงให้คนอื่นเห็นว่า ‪ฝ่าบาทยังมีพระพลานามัยแข็งแรงเพคะ
‪โชคดีนะ
‪ที่ผมมาทันเวลาพอดี
‪นั่นสิเพคะ ทีหลังจะเสด็จที่ไหนก็บอก...
‪ผูกตอนเข้างานนะเพคะ อดทนแค่ครู่เดียวเท่านั้น
‪ขอบพระทัยที่เสด็จมาพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪สบายดีไหมครับ
‪ผมเสียใจที่ต้องมาเจอคุณด้วยเรื่องนี้
‪ขอให้ท่านไปสู่สุคตินะครับ
‪กระหม่อมไม่เอาไหนมาตลอดชีวิต
‪แต่ยังดีที่ได้อยู่ข้างท่านจนวินาทีสุดท้าย
‪ท่านจากไปอย่างสงบพ่ะย่ะค่ะ
‪ผมเชื่อฟังคุณเพราะคุณเป็นทหารที่ซื่อตรง
‪และนับถือคุณเป็นแบบอย่าง
‪พ่อของคุณก็คงภูมิใจในตัวคุณเช่นกัน
‪ขอบพระทัยที่ใส่พระทัยพ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมเห็นฝ่าบาทชนะแข่งพายเรือ
‪คิดแล้วไม่น่าให้ออกจากกรมเลย ‪ควรปั้นฝ่าบาทเป็นทหารมากกว่า
‪ไม่สิ
‪ฝ่าบาทคงไม่ได้เลื่อนขั้น ‪เพราะสู้ไม่เก่งแน่เลยพ่ะย่ะค่ะ
‪- ฝ่าบาทที่โหล่ในกองเลยนี่ ‪- ที่โหล่...
‪ผมเปล่าสักหน่อย
‪ข้อมูลนี้ถือเป็นความลับระดับชาติแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ได้ยินว่าฝ่าบาทอยู่แต่ในควังยองจอน ‪กระหม่อมก็เป็นห่วงมาก
‪แต่กระหม่อมคงคิดมากไปพ่ะย่ะค่ะ
‪เสด็จมาสะพานเดินเรือสักครั้ง
‪ในฐานะทหารปลดประจำการ
‪หรือในฐานะผู้บัญชาการสูงสุด ‪ของจักรวรรดิเกาหลีก็ได้พ่ะย่ะค่ะ
‪ได้ครับ
‪ไว้ผมจะไปเยี่ยมนะครับ
‪(โบสถ์ปูซาน)
‪ตั้งใจขับรถครับ เพื่อความปลอดภัยของฝ่าบาท
‪ครับ
‪นี่ไง
‪เห็นแค่ล้ออย่างเดียวเลย
‪คิดไว้แล้วเชียวว่าพี่คนนี้ต้องมีเรื่อง
‪เธอลงจากแท็กซี่ตรงหน้าร้านเวลาเดิมตลอด
‪เข้ามาซื้อเบียร์กับบุหรี่ในร้านเรา
‪และเธอก็เมาแอ๋มาทุกวัน
‪ดีนะ ฉันเป็นคนดี
‪ไม่งั้นโดนฉันปล้นไปนานแล้ว
‪คุณทำงานที่นี่มานานแค่ไหนแล้วครับ
‪สงสัยฉันเหรอคะ
‪เพิ่งทำไม่ถึงเดือนเองค่ะ
‪มีเบอร์เด็กพาร์ตไทม์คนก่อนไหม
‪คนร้ายรู้เส้นทางของเหยื่อ จำนวนเงินที่เหยื่อมี
‪รู้มุมบอดกล้องวงจรปิดด้วย
‪อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
‪รอเดี๋ยวนะคะ ฉันเคยโทรหาเธอช่วงโอนงานค่ะ
‪เจอแล้วค่ะ นี่ค่ะ
‪เบอร์ขึ้นในเว็บขายของมือสอง
‪ขายกระเป๋าสตางค์สีแดงอยู่ด้วย
‪แทอึล อยากได้กระเป๋าสตางค์ไหม
‪ถ้าเกิดขอซื้อแล้วนัดรับล่ะ
‪ขอโทษนะคะ
‪คุณที่ซื้อกระเป๋าสตางค์...
‪ใช่ค่ะ
‪ไม่ทราบว่าขอดูของก่อนได้ไหมคะ
‪ตายแล้ว สวยจังเลย
‪ยังใหม่อยู่เลยค่ะ
‪ซื้อมายังไม่ได้ใช้เลย
‪อย่างนี้นี่เอง
‪ฉันว่าจะเอาไปขอเงินคืน
‪แต่ดันทำใบเสร็จหาย
‪จะโอนเงินมาใช่ไหมคะ
‪คงต้องโอนให้ตำรวจก่อนนะคะ
‪คุณคิมซูจิน
‪เมื่อวานระหว่างตีสี่ถึงตีห้า คุณอยู่ที่ไหนเหรอคะ
‪เธอเป็นใคร
‪ซวยชะมัด
‪- เดี๋ยวสิ ‪- เจ็บนะ
‪เดี๋ยวก่อน
‪คุณคิมซูจิน คุณถูกจับข้อหา ‪ทำร้ายร่างกายและลักทรัพย์
‪คุณมีสิทธิ์ขอทนาย
‪และมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด
‪คุณมีสิทธิ์ทุกอย่างเลย ตามนั้นแหละครับ
‪ไปกันเถอะ
‪เดินอยู่นี่ไง
‪ขอบใจมาก หมวดจอง
‪ค่ะ ไว้เจอกันนะคะ
‪ไปก่อนนะ
‪อ้าว สวัสดีค่ะ
‪สวัสดี
‪คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ
‪ทำงานครับ
‪เดี๋ยวนี้ไม่ติดต่อมาเลย สงสัยอยู่พอดีเชียว
‪สบายดีใช่ไหมคะ
‪ก็ยุ่งๆ ครับ
‪แล้วที่ฝันร้ายเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นบ้างไหมคะ
‪เดี๋ยวนะ
‪ช่วงนี้ผมฝันดีบ่อยครับ
‪ไม่น่าจะหายเร็วขนาดนั้นนะ
‪คงทานของหวานเยอะใช่ไหมคะช่วงนี้
‪ดีกว่ายาตั้งเยอะนะครับ
‪ไม่ดีกว่าหรอกค่ะ
‪ถ้าของหวานไม่ช่วยก็มาหาฉันนะคะ
‪ใครเหรอ
‪ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนคุยกับลูกพี่เลย
‪นอกจากพยาน ผู้ต้องสงสัย
‪แล้วก็พวกผู้ร้ายน่ะ
‪ม้าของไอ้หนุ่มปริศนายังอยู่ที่บ้านเธอไหม
‪อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ ใครเหรอ
‪คนเปลี่ยนเรื่องคือเธอต่างหาก
‪เห็นว่าเป็นกษัตริย์อะไรสักอย่าง ‪ที่บ้านไม่มีอะไรหายใช่ไหม
‪เขาบอกว่าต้องกลับบ้านก็เลยไปแล้ว
‪บ้านเขาอยู่ที่ไหน
‪ไม่รู้เหมือนกันว่าอยู่ไหน
‪ยอง นายจะไม่พูดกับฉันสักคำเลยเหรอ
‪อะไร
‪ขอจับมือหรือไง
‪ส่งมือถือมาพ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมจะติดตั้งแอปจีพีเอสติดตามตัว
‪เพราะฝ่าบาทเอาแต่หนีไป...
‪อยู่ที่ห้องหนังสือแบบนั้น ‪กระหม่อมเกือบโดนไล่ออกแล้ว
‪อย่ามาตลกน่า
‪นายรู้ไหม
‪ไอ้จีพีเอสอะไรเนี่ย
‪สมัยออกมาแรกๆ ตำแหน่งบนหน้าจอ
‪กับตำแหน่งจริงไม่ตรงกันอยู่เรื่อย แต่...
‪ไอดีชื่ออะไรดีพ่ะย่ะค่ะ
‪ก็ต้อง "พระราชา" ไง
‪แต่พอปรับระบบการติดตามตัว
‪ตามทฤษฎีสัมพัทธภาพของไอน์สไตน์แล้ว...
‪มีคนใช้ไอดีนี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ
‪ฉันเป็นพระราชานะ ‪ใครกล้ามาตั้งชื่อซ้ำกับฉันไม่ทราบ
‪งั้นลอง "พระราชาสอง"
‪ยังไงก็เถอะ ตามทฤษฎีสัมพัทธภาพ...
‪มีถึงพระราชา 987 เลยพ่ะย่ะค่ะ
‪สืบหาเลขไอพี 988 คนนั้นมา
‪เดี๋ยวนี้เลย
‪คำสั่งราชานะ
‪บริษัทต่อเรือของเราประมูลเรือขนส่งก๊าซ ‪บริษัทละ 40 ลำ รวมทั้งหมด 120 ลำ
‪เพื่อให้ได้สิทธิ์ขนส่งก๊าซแอลเอ็นจีของกาตาร์ก๊าซ
‪ซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจของกาตาร์
‪ดังนั้น เราจึงต้องแข่งขันกับ ‪ญี่ปุ่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
‪ตอนนี้เรากำลังขัดแย้งกับคู่แข่งจากญี่ปุ่น
‪เรื่องใบอนุญาตระบบพีอาร์เอส...
‪เตรียมการนำเสนอซะดิบดี ‪เพื่อบอกว่าทำไม่ได้งั้นเหรอคะ
‪คุณคงไม่ได้ทำเองหรอก
‪ให้ลูกน้องเก่งๆ ทำให้ละสิ
‪จักรวรรดิเกาหลีเรามีแร่หายาก
‪และมีเทคโนโลยีแปรรูปที่ล้ำสมัย
‪ทำให้เรามีกลุ่มประเทศพันธมิตรอยู่
‪รีบไปหามาว่าประเทศไหนจะช่วย ‪ให้เราโน้มน้าวกาตาร์ได้เร็วที่สุด
‪ต่อไป ขอกระทรวงการเกษตรและป่าไม้ค่ะ
‪ยังไม่จัดการเรื่องไข่ไก่ปนเปื้อน ‪ยาฆ่าแมลงอีกหรือคะ
‪จะบ้าตายๆ
‪- ท่านอยู่ข้างในใช่ไหม ‪- ค่ะ แต่ท่าน...
‪รู้แล้ว เรื่องด่วนน่ะ
‪ท่านนายกครับ
‪ท่านนายก
‪ฉันไม่มีแรงเคี้ยวข้าวแล้ว
‪ขอโสมแดงแทนข้าวกลางวันแล้วกัน
‪ท่านต้องดูอันนี้ก่อนนะครับ
‪อันนี้เรื่องด่วน
‪ยัยคนนั้นไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย
‪จะเอาเงินไปลงแต่กับกลาโหม
‪ขืนทำแบบนั้นญี่ปุ่นไม่พอใจแน่
‪วันนี้ ส.ส.พัคไปร่วมงานคืนสู่เหย้า ‪ที่มหาวิทยาลัยเจกุก
‪มีนักข่าวสองสามคนไปร่วมงานด้วยครับ
‪ผมขี้เกียจฟังแล้ว
‪ญี่ปุ่นเป็นพันธมิตรเรานะ ‪จะไปทำสงครามกับเขาหรือไง
‪วันๆ คงคิดแค่ว่าจะใส่ชุดไหนดี
‪ยัยคนนั้นรู้เรื่องการเมืองเท่าไรเชียว
‪ดูจมูกเธอสิ
‪บอกได้เลยว่าไม่ใช่ของจริงแน่นอน
‪เพื่อนผมเป็นหมอศัลยกรรมความงาม ‪มือหนึ่งของประเทศ
‪ผมไปถามเขามาแล้ว
‪ไอ้แก่นี่ ฆ่าทิ้งเลยดีไหม
‪อะไรนะ
‪จมูกฉันน่ะ ดูปลอมมากเลยเหรอ
‪คงเพราะมันดูสมบูรณ์แบบไปน่ะครับ
‪ใช่ไหมล่ะ
‪งั้นไม่ฆ่าดีกว่า ทำให้เขาอยากตายก็พอ
‪ส่งนี่ไปให้นักข่าวซง บอกเขาไปว่าเป็นข่าวเด็ด
‪คุณพระช่วย
‪ท่านเซฟรูปพวกนี้ ไม่สิ ได้มาจากไหนเหรอครับ
‪เลขาคิม คุณทำงานให้ฉันมาปีครึ่งแล้วนะ
‪ยังจะทำตาโตใส่รูปพวกนี้อีก
‪ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น
‪อยากเป็นนักการเมืองจริงเหรอ ‪ฉันละสงสัยจริงๆ
‪เดี๋ยวผมส่งให้เลยครับ
‪แล้วคุณได้รูปพวกนั้นมาจากไหนเหรอคะ
‪ฉันแค่สงสัยเฉยๆ น่ะ
‪ทำไมไม่ไปกินกาแฟข้างนอกล่ะ
‪ไปกินแถวมหาวิทยาลัยสิ
‪กินกับคนหล่อๆ ได้ยิ่งดี
‪ท่านนายกคู
‪ไม่ได้เจอกันนานเลยเพคะ องค์ชายบูยอง
‪แบบนี้ก็สบายใจเพคะ
‪คุณหมายความว่าอะไรครับ
‪ช่วงที่ฝ่าบาทอีกนไม่อยู่
‪การที่องค์ชายทรงนั่งเขียนบันทึกแบบนี้
‪แปลว่าทราบดีว่าฝ่าบาทอีกนหายตัวไปนี่เพคะ
‪คุณพูดถึงอะไร
‪ฝ่าบาทอยู่ที่ห้องหนังสือตลอดครับ
‪ถ้าเริ่มเรียนคณิตศาสตร์เมื่อไร ‪ฝ่าบาทจะอยู่ที่นั่นเป็นอาทิตย์เลย
‪เป็นแบบนี้ปีละหลายครั้ง
‪ไม่ใช่ว่าหนีออกไปปีละหลายครั้งหรือเพคะ
‪ระดับการรักษาความปลอดภัย ‪ขององค์ชายบูยองก็เพิ่มตามทุกครั้ง
‪หม่อมฉันสงสัยค่ะ
‪องค์ชายเกิดเป็นลูกกษัตริย์
‪แต่ครอบครัวองค์ชายถูกห้าม ‪ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองสี่ชั่วโคตร
‪สุดท้ายเป็นได้แค่นักวิชาการ
‪ลูกหลานขององค์ชายเอง ‪ก็ถูกเนรเทศออกไปอยู่นอกประเทศ
‪องค์ชายรับได้หรือเพคะ
‪คนอื่นเขาอิจฉาเชื้อพระวงศ์กันแท้ๆ
‪เคยคิดว่ามันไม่ยุติธรรมไหมเพคะ
‪ไม่เคยคิดเลยแม้แต่วินาทีเดียวครับ
‪งั้นเหรอเพคะ
‪นายกคูเกิดในครอบครัวสามัญชน
‪แต่ประชาชนก็รักคุณ ‪เพราะภาพลักษณ์เป็นมิตรและซื่อสัตย์
‪ความแตกต่างระหว่างชนชั้น ‪มันคงไม่เคยหายไปไหน
‪และจะไม่มีวันหายไปอย่างแน่นอน
‪คำพูดสุ่มเสี่ยงมากเพคะ
‪ครับ บทสนทนาของเราค่อนข้างจริงจัง ว่าไหม
‪แล้วยังไง สาระสำคัญคืออะไรล่ะ
‪เวลานี้เหมาะแก่การปล่อยข่าวลืองั้นหรือครับ
‪ใช่ค่ะ
‪ตามนั้นเลย
‪สมาชิกพรรคเราคนหนึ่ง ‪เพิ่งโดนไล่ออกไปเพราะเรื่องชู้สาว
‪(ส.ส.พัคคบชู้)
‪หม่อมฉันนั่งอยู่ตรงข้ามองค์ชายแบบนี้
‪จะมีคนคิดว่าองค์ชาย ‪ทรงหนุนหลังหม่อมฉันอยู่ไหมนะ
‪อยากให้เป็นแบบนั้นจัง
‪ฝ่าบาท
‪ผมมาแล้วครับ
‪มาฟังเสียงบ่นน่ะ
‪หัวหน้าซังกุงทำขนมแกซองกองใหญ่เท่าตัวผมเลย
‪ไม่รู้ว่าจะรสเหมือนที่ภาคเหนือไหม
‪ถ้าเป็นฝีมือหัวหน้าซังกุงก็คงใกล้เคียงนั่นแหละ
‪ขอบใจมากพ่ะย่ะค่ะ
‪แล้วฝ่าบาทล่ะ สนุกไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪คราวนี้ไปไหนมางั้นเหรอ
‪คราวนี้
‪ผมไปที่ที่ไกลแสนไกลมากๆ
‪สนุกที่สุดในชีวิตเลยครับ
‪ถ้าอยากไปเที่ยวบ่อยๆ
‪อย่างน้อยก็รีบแต่งงานมีลูกชายสิพ่ะย่ะค่ะ
‪ฝ่าบาทต้องมีทายาทสืบบัลลังก์นะ
‪แหม อย่างกับละครย้อนยุค
‪เกือบคิดว่าอยู่สมัยโชซอนแล้วนะเนี่ย
‪รูปโปรดของผม...
‪คือรูปถ่ายตอนไปปิกนิกฤดูใบไม้ผลิสมัยประถม
‪ดอกพ็อดกตเต็มไปหมด
‪หัวหน้าซังกุงจับมือข้างหนึ่งของผม
‪และท่านลุงก็จับอีกข้างไว้
‪มือของท่านลุงที่ต้องห่างไกล ‪จากครอบครัวไปตลอดชีวิต
‪ฝ่าบาท
‪ท่านลุงไม่เคยคิดเกลียดผม...
‪เพราะเรื่องนั้นหรือครับ
‪อย่าตรัสอะไรไร้สาระแบบนั้นเลย
‪พี่ชายคนละแม่ของพ่อผม...
‪ฆ่าน้องชายตัวเอง
‪และพยายามจะบีบคอผม
‪ครอบครัวของท่านลุงถูกเนรเทศ ‪ออกไปอยู่ต่างประเทศเพราะผม
‪ทั้งชีวิต
‪ผมอยากรู้ครับ
‪ว่าลูกพี่ลูกน้องของพ่อผม
‪อยู่ฝั่งเดียวกับผม
‪ใช่หรือเปล่าครับ
‪ถามอะไรของฝ่าบาท
‪ไร้สาระจริงเชียวพ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมต้องฆ่าลูกหลานของตัวเอง ‪เพื่อพิสูจน์ให้ฝ่าบาทเห็นไหม
‪คนเป็นพ่อน่ะ
‪ฆ่าลูกตัวเองไม่ลงหรอก
‪กระหม่อมเลยไม่ให้พวกเขา ‪มาเหยียบที่นี่อีกตลอดชีวิต
‪ข่าวลืออะไรทำให้ฝ่าบาทคิดเช่นนี้กันพ่ะย่ะค่ะ
‪ไม่มีข่าวลือไหน
‪ทำให้ผมสั่นคลอนได้หรอกครับ
‪ผมไม่ได้ถามว่าอย่างนั้น
‪แต่ว่าท่านลุงปกปิดอะไรอยู่หรือเปล่า
‪ผมไว้ใจ
‪และชื่นชมท่านลุงนะครับ
‪ฉะนั้น ได้โปรดอย่าปิดบังผมเลย
‪นี่เป็นโจทย์ที่ผมพยายามแก้มานาน
‪แต่แก้ไม่ได้
‪ฝากด้วยนะครับ
‪(รายงานผลชันสูตรศพอีจงอิน)
‪มีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪ห้องสมุดโลกนี้...
‪ใช่ห้องสมุดเดียวกันไหมนะ
‪ห้องสมุดหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪(จักรวาลคู่ขนาน พลังแห่งจักรวาล)
‪มาตั้งแต่เมื่อไร
‪ถ้ายังไม่ได้กินข้าวเย็น ‪เราออกไปกินข้างนอกกันไหม
‪ไปไหนมา
‪ไปเจอเพื่อนมา แม่พวกเพื่อนแกสมัยมัธยมต้นน่ะ
‪ไปบ่อนมาอีกแล้วเหรอ
‪ผมบอกแล้วไงว่าถ้าไปอีก...
‪ส่งกระเป๋ามา
‪ฉันไม่ได้ไปบ่อนนะ อะไรของแกเนี่ย
‪ชินแจ ทำแบบนี้ทำไม
‪วันนี้โชคช่วยแม่
‪นี่ละ เงินที่แม่ได้มา
‪เชื่อแม่เถอะนะ ครั้งสุดท้ายจริงๆ
‪ให้ตายเถอะ แม่
‪แม่ไม่มีทางเล่นได้เยอะขนาดนี้หรอก
‪จางมี ฉันจะส่งที่อยู่ไปให้
‪รีบตามไปที่นั่นด่วนเลย
‪บ่อนอยู่ที่ไหน
‪ผมถามว่าอยู่ที่ไหน
‪แม่
‪เอาละ กินมันเลย
‪ลุย ลงเลยๆ
‪ลงหนักๆ
‪จางมี นายถ่ายรูปหน้าทุกคนไว้ ‪ตั้งแต่ตอนนี้เลย
‪ครับ
‪เฮ้ย
‪อย่าขยับตัวเชียว
‪พวกต้มตุ๋นหรือเปล่า
‪- อะไรเนี่ย ‪- อะไรกัน
‪เก็บเงินของตัวเองลงไปก่อน
‪มองกล้องแล้วยิ้มนะครับ
‪ยิ้มโชว์ฟันหน่อย
‪เอาละ
‪ถ้าโดนจับอีกที ฉันตายแน่
‪คุณครับ คุณที่หน้าเหมือนหน้าไพ่น่ะ ‪เขยิบเข้ามาหน่อย
‪มองกล้องนะ ดี
‪- เฮ้ย มองกล้องสิ ‪- ชินแจ
‪- ยิ้มด้วย ‪- ให้ตายสิ
‪ลางสังหรณ์บอกเหตุร้ายไม่เคยผิดเลยเรา
‪ยังคิดอยู่เลยว่าใครขโมยเงินไป
‪ให้ตายสิ
‪คุณแม่ของสายสืบคังนี่เอง
‪ได้กินเนื้อกับลูกชายหรือยังครับ
‪เขาบอกว่าเป็นผู้รับเหมา
‪เขาว่าเขาจะช่วย แม่เลยเชื่อ
‪แม่ไม่เคยเจอเขามาก่อนเลย จริงๆ นะ
‪หุบปากแล้วตามมา
‪ไอ้นี่บ้าไปแล้วเหรอ
‪แตะตัวเจ้าหน้าที่ได้ยังไง
‪อยากโดนตัดมือหรือไง
‪โอ้โฮ
‪เจ้านี่หน่วยก้านเหมือนพวกฉันไม่มีผิด
‪ฉันบอกให้หุบปากไง
‪แกได้ไปเน่าในคุกแน่
‪ฉันจะทำให้แกติดคุกไปจนต้อง ‪วางข้าวจุดธูปเรียกในห้องขังแน่
‪ได้สิ
‪ตำรวจว่ายังไงก็ต้องว่าตาม
‪แต่ผมจะโดนจับคนเดียวเหรอ
‪จับคนที่ขโมยเงินผมไปด้วยสิ
‪ถูกไหมครับ คุณแม่
‪แม่
‪ดูให้ดีนะ
‪ไม่นะ
‪รับเงินจากคนเลวทำให้ผมกลายเป็นตัวตลก
‪พอเป็นตัวตลก ผมก็เป็นตำรวจไม่ได้นะแม่
‪ผมก็คงต้องลาออก แม่เข้าใจไหม
‪เงินเยอะขนาดนี้แท้ๆ
‪แม่ ขอร้องละ
‪ผมได้รับแจ้งมาครับ
‪ผมเป็นคนแจ้งเองครับ
‪สายสืบคัง ทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ
‪ผมไม่ยอมไปคนเดียวแน่
‪จับตัวไปให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว
‪ชินแจ
‪รุ่นพี่ครับ
‪มากับฉัน
‪ชินแจ
‪ผมขออยู่ก่อนครับ
‪บอกให้ออกมา
‪ผมจะช่วยตรงนี้ก่อนครับ
‪อยู่ช่วยเฉยๆ แค่นั้น
‪ชินแจ
‪อย่าไปแบบนี้สิ เอาแม่แกไปด้วย
‪ลูกชายฉันเองค่ะ ฉันเป็นแม่เขา
‪ฉันขอตัวก่อนนะคะ
‪ลูกฉันเป็นตำรวจนะ ชินแจ
‪ขอตัวก่อนนะคะ...
‪ขอโทษครับ
‪ผมหยิบให้ไหมครับ
‪ไม่ได้หรอก
‪มันลงท่อไปแล้ว
‪ผลการประเมินของฉัน
‪ตำแหน่งใหม่ของฉัน
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪(คยองรัน ฝ่ายพิสูจน์หลักฐาน)
‪เธอไม่ได้ตั้งใจนี่
‪รีบไปเถอะ
‪ไม่เป็นไร
‪ไม่เป็นไรจริงๆ
‪ว่าไง คยองรัน
‪เงินนั่นคืออะไรกันแน่
‪ไปได้มาจากไหน
‪ตอนนี้อยู่ที่ไหน
‪เป็นอะไรไป
‪ทำไม มีอะไร
‪นี่อะไร
‪จะอะไรล่ะ
‪ก็ใบปลิวไง
‪ใช่ มันคือใบปลิวนั่นแหละ
‪แต่รู้ไหมว่าเป็นของจริง
‪ของจริงแน่นอน จริงยันลายน้ำเลย
‪แล้วลายน้ำก็หล่อมากด้วย
‪พูดอะไรของเธอเนี่ย
‪ฉันรู้ว่ามันฟังดูบ้า แต่มันเป็นของจริงนะ
‪ตรงกันทุกอย่าง ทั้งเส้นใย หมึก ‪นวัตกรรมป้องกันการปลอมแปลง
‪เป็นธนบัตรที่ออกโดยธนาคารของจริง
‪(กษัตริย์กลับคืนสู่วัง)
‪หนีออกจากวัง
‪กลับคืนสู่วัง
‪มันเกิดขึ้นแล้วใช่ไหม
‪ในที่สุดหลานชายของฉัน
‪ก็ยืนอยู่ตรงหน้าตำนานนั้นแล้ว
‪เสด็จพ่อ
‪เพราะฟ้าประทานหัวใจ
‪และผืนดินค้ำจุนจิตวิญญาณ
‪ตะวันและจันทราจึงถือกำเนิด
‪เมื่อภูเขาและลำธารเป็นรูปเป็นร่าง ‪สายฟ้าก็ฟาดลง
‪ปราชญ์ผู้เยี่ยมยุทธ์เป็นผู้ปราบ ‪ปีศาจจากภูเขาและลำธาร
‪จงใช้ธรรมะเอาชนะอธรรม ‪ดำรงความยุติธรรมแก่สรรพสิ่ง
‪นี่คือโองการของดาบสี่พยัคฆ์
‪กษัตริย์เท่านั้นที่จะครอบครองดาบสี่พยัคฆ์ได้
‪กนลูกพ่อทำตามโองการนี้ได้ไหม
‪พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ
‪แม้ว่า...
‪จะต้องไม่เขี่ยถั่วออก
‪และต้องกินผักโขมด้วยใช่ไหม
‪งั้นไว้วันหลังนะพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ
‪ได้สิ แต่ทำไมล่ะ ตอนนี้ยังยากเกินไปเหรอ
‪(ดาบสี่พยัคฆ์)
‪เขาติดกล้องมาสองครั้งครับ
‪แต่หาตัวเขาไม่เจอเลย
‪หายตัวไปตรงไหนสักแห่ง
‪ไปทางนี้ก็มีแต่ป่าไผ่
‪นั่นสิคะ
‪คุณมาที่นี่จริงๆ เหรอ
‪ทำไม
‪(จองแทอึล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪ฝ่าบาท
‪หัวหน้าซังกุงทำเอาโกลาหลอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‪ท่านคิดว่าฝ่าบาทหนีออกไป...
‪2,71828182845904523536028747135...
‪แทบพลิกวังหาเลย
‪- ฝ่าบาทควรบอกท่านว่าอยู่... ‪- เดี๋ยว
‪ขอดูวินาทีก่อน
‪2,71828182845904523536028747135...
‪อะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪เวลาหยุดเดิน
‪สองครั้งแล้ว
‪นายไม่รู้สึกเลยเหรอ
‪นาฬิกาฝ่าบาทหยุดเดินหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪ใช่ นาฬิกาก็หยุดด้วย
‪ฝ่าบาท
‪ฝ่าบาทเสด็จไปที่ไหนมาหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪โลกคู่ขนาน
‪อ๋อ
‪โลกคู่ขนานหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪เมืองหลวงที่นั่นอยู่ที่โซล
‪รูปปั้นอีซุนชินตั้งอยู่ที่จัตุรัสควังฮวามุน
‪ที่นั่นเรียกประเทศตัวเองว่าสาธารณรัฐเกาหลี
‪งั้นก็แปลว่า
‪ฝ่าบาทข้ามไปโลกคู่ขนาน
‪ที่มีโซลเป็นเมืองหลวง
‪และเรียกตัวเองว่าสาธารณรัฐเกาหลี
‪นายคิดว่าโลกกลมหรือโลกแบนล่ะ
‪กระหม่อมจะไปตามหมอหลวงพ่ะย่ะค่ะ
‪ท่านครับ
‪- อย่าเรียกหัวหน้าซังกุงเชียว ‪- หัวหน้าซังกุง
‪เฮ้ย ไอ้ดาบหนึ่งใต้นภา
‪กลับมานี่
‪ที่โน่นเป็นยังไงบ้างพ่ะย่ะค่ะ
‪โลกนี้กับโลกนั้น โลกไหนดีกว่ากัน
‪(แร่หายาก)
‪เล่มนี้ไม่มีที่นี่นะ
‪ถ้าจะเอามาฝาก เอาทองมายังจะดีกว่า
‪โลกนั้นมีกระหม่อมด้วยใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมไม่ต้องใช้หรอก
‪จบงานอย่าเลือกที่รัก ‪ระหว่างกระหม่อมกับไอ้นั่นแล้วกัน
‪แกในโลกนั้นบอกให้ฉันเอาหนังสือมาให้น่ะ
‪แกในโลกนั้น
‪เป็นเจ้าของร้านหนังสือ
‪ไปที่เก็บอัฐิบ่อยจังนะ
‪ฉันไปดูที่ของฉันเอาไว้
‪ฉันจะตายเมื่อไรไม่มีใครรู้
‪แม้คุณน่าจะไม่มีวันตายก็ตาม
‪วันนี้กินข้าวเย็นคนเดียวนะ
‪จะไปกินข้างนอกก็ได้
‪คุณเป็นตัวอะไรกันแน่
‪ทำไมถึงไม่แก่ลงเลย
‪ตามสบาย
‪(รายงานผลชันสูตรศพ)
‪(อีจงอิน)
‪- เพคะ ฝ่าบาท ‪- มีใครโทรหาผมบ้างไหม
‪จากใครหรือเพคะ ฝ่าบาท
‪ช่างมัน
‪กลับบ้านเถอะ
‪แล้วทำไมนายยังไม่กลับอีก
‪หัวหน้าซังกุงสั่งให้เฝ้าฉันเหรอ
‪พ่ะย่ะค่ะ นอกหน้าต่างก็มีคนเฝ้าอยู่
‪บอกไว้ก่อน ตอนกระโดดลงไป ‪ฝ่าบาทจะได้ไม่อายมากพ่ะย่ะค่ะ
‪โอเค
‪ใส่เสื้อขาวแล้วหน้าจะลอยนะ
‪ที่นี่มีเสื้อให้ ลองใส่เสื้อนอกดูไหมครับ
‪ได้ค่ะ
‪ดีครับ
‪- เริ่มถ่ายนะครับ ‪- รอเดี๋ยวนะคะ
‪ครับ
‪อมยิ้มนิดหนึ่ง
‪เริ่มเลยนะครับ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪อีกรูปนะครับ
‪หนึ่ง สอง สาม
‪(คำร้องขอออกบัตรประจำตัวข้าราชการ)
‪(สูญหายระหว่างต่อสู้กับผู้ต้องสงสัย)
‪นี่ค่ะ
‪ได้บัตรประมาณวันไหนเหรอคะ
‪บัตรที่อยู่กับฉันออกไว้ ‪วันที่ 11 พฤศจิกายน 2019
‪ประมาณปลายเดือนตุลาคมค่ะ ‪ใช้เวลาประมาณหนึ่งอาทิตย์
‪ใช่ไหมคะ ได้ก่อนวันที่ 11 พฤศจิกายนใช่ไหมคะ
‪ค่ะ
‪ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
‪เมื่อกี้เวลาหยุดเดิน
‪เธอไม่รู้สึกเลยเหรอ
‪ทุกอย่างหยุดนิ่ง ยกเว้นฉัน
‪แต่ว่า...
‪เพราะแบบนั้น
‪ฉันเลยได้เห็นสิ่งสวยงามยังไงละ
‪เห็นอะไรของเขานะ
‪แผนปรับขึ้นเงินเดือนสมาชิกรัฐสภา ‪ถูกตีกลับเรียบร้อยเพคะ
‪ท่านนายกชนะเพคะ
‪คุณดูอารมณ์ดีนี่
‪เพคะ ฝ่าบาท
‪ถ้าเธอได้เป็นต่ออีกสมัย ‪คงจะหว่านเสน่ห์ฝ่าบาทไม่ได้
‪ทำไม กลัวผมชอบนายกคูหรือไง
‪พูดตามตรง
‪เธอก็สวยใช้ได้นะเพคะ
‪ไม่ต้องห่วงหรอกครับ
‪ผมรู้จักคนที่สวยกว่านี้อีก
‪ฝ่าบาทน่ะหรือเพคะ
‪เป็นอะไรไปเพคะ ฝ่าบาท ‪บาดเจ็บตรงไหนไหมเพคะ
‪- ช่วยดูไหล่ให้หน่อย ‪- เพคะ
‪ผมอยากให้ยองดูคนเดียว
‪ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องบอกหัวหน้าซังกุงด้วย
‪หัวหน้าโจอยู่กับผมแล้ว
‪เพคะ ฝ่าบาท
‪เลิกแสดงเถอะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่เชื่อหรอก
‪เจ็บมากจริงๆ นะ
‪ดูให้ที
‪เร็วเข้า
‪นี่มันอะไรกัน ฝ่าบาท
‪เป็นตั้งแต่เมื่อไรพ่ะย่ะค่ะ
‪ไม่นานนี้
‪ทำไมเป็นแบบนี้นะ
‪อดทนไว้ก่อนพ่ะย่ะค่ะ ‪กระหม่อมจะตามหมอหลวงให้
‪ไม่มีประวัติการโทรและส่งข้อความเลย
‪เป็นเบอร์ที่ไม่ได้ลงทะเบียน
‪เลยมีข้อความเสียงเหลืออยู่แค่สามรายการ
‪ผมใส่ข้อมูลที่ได้จากเครือข่ายไว้ในนี้นะครับ
‪ต้องขอความร่วมมือจากเครือข่าย
‪ก็เลยใช้เวลาเกินสองอาทิตย์
‪ผู้หมวดพัคเก่งที่สุดเลย
‪ขอบคุณนะคะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ระหว่างวันที่ 1-4 สิงหาคม ‪ศูนย์การแพทย์นานาชาติ
‪จะพัฒนาหลักสูตรการอบรม ‪บุคลากรขึ้นในประเทศไทย
‪เพื่อความสำเร็จด้านธุรกิจและการวิจัย
‪งานเวชกรรมฟื้นฟู ‪ในเขตสุขุมวิท ประเทศไทย...
‪ข่าวนี่นา
‪หรือจะไม่ใช่มือถือของอีซังโด
‪อาจารย์อีจงอินผู้นำธุรกิจนี้กล่าวว่า
‪การพัฒนาหลักสูตรอย่างมีประสิทธิภาพ...
‪ทำบัตรหายได้ยังไง
‪หายระหว่างต่อสู้กับผู้ต้องสงสัยสินะ
‪อ๋อ คือว่า
‪น่าจะ...
‪ตอนที่เจอเพื่อนของลูกพี่
‪ตอนนั้นแหละมั้ง
‪เก่งนี่
‪ทนไม่มีบัตรมานานเท่าไรแล้ว
‪ไม่อยากเลื่อนตำแหน่งเหรอ
‪ไม่นานขนาดนั้นสักหน่อย
‪บัตรออกตั้งแต่ปลายตุลาคม ฉันแค่ลืมไปเอา
‪ปลายตุลาคมอะไรละ เพิ่งได้วันนี้
‪วันนี้เหรอ
‪วันนี้...
‪วันที่ 11 พฤศจิกายนเหรอ
‪เจ้าหน้าที่บอกว่าตกหล่นเธอไป
‪ฝากขอโทษมาด้วย
‪ใช่ครับ วันนี้วันที่ 11 พฤศจิกายน
‪วันต็อกแกงกะหรี่ครับ
‪รักนะครับ
‪รุ่นพี่ได้ยินข่าวไหมครับ
‪ข่าวอะไร
‪วันนี้หิมะแรกจะตกครับ
‪ปีนี้ตกเร็วมากเลย
‪รู้สึกเหมือนเป็นลางดีเลยครับ
‪แล้วรู้สึกไหมว่ากำลังจะโดนดุ
‪รักนะครับ...
‪บอกจองแทอึลยังว่าไปอย่าง ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้
‪ผู้หมวดจองแทอึล ‪หน่วยอาชญากรรมรุนแรงสามพูดค่ะ
‪ฉันเอง
‪ยังไม่เลิกงานสินะ ค่อยยังชั่ว
‪- ทำไมเหรอ ‪- อะไร
‪ฉันรับเอง
‪ฮัลโหล
‪ตัดสายฉันอีกแล้วนะ
‪วันนี้เลิกดึกอีกแล้วเหรอ
‪ฉันอยากเจอเธอก่อน เผื่อเธอจะรอฉันอยู่
‪ฉันกลับก่อนนะ
‪คุณไปไหนมา
‪โลกของฉัน
‪อย่ามาโกหก
‪ฉันไปมาจริงๆ
‪ชื่อตัวเองยังไม่รู้เลย
‪จะกลับบ้านได้ยังไง
‪บอกตั้งหลายครั้งแล้วว่าฉันไม่เคยพูดว่าไม่รู้
‪ฉันบอกแค่ว่ารู้ไปก็เรียกไม่ได้
‪แล้วคุณกลับมาทำไมล่ะ
‪มาคืนเงินที่ยืมไป ‪และมาเก็บแสตมป์ไก่ทอดอีกสองดวง
‪แต่ฉันรีบจนลืมหยิบคูปองมาด้วย
‪และฉันก็อยากรู้ด้วยว่า
‪เธอสบายดีหรือเปล่า
‪ในเมื่อได้คืนเงินและเห็นหน้าเธอแล้ว
‪ฉันคงต้องกลับแล้วละ
‪ฉันแอบหนีออกมาน่ะ
‪คุณมีบ้านจริงๆ เหรอ
‪มีสิ
‪บ้านหลังใหญ่มากๆ
‪มีห้องเยอะแยะ มองเห็นทะเล
‪สวนในบ้านก็ใหญ่มากด้วย
‪ขอถามอะไรหน่อยสิ
‪บัตรของฉันที่คุณเคยเห็น
‪รูปบนนั้น
‪ฉันรวบผมหรือปล่อยผม
‪วันนี้สินะ
‪ตอนฉันไม่อยู่ เธอทำบัตรหายเหรอ
‪ก็เลยเป็นวันนี้นี่เอง
‪บัตรเธอออกวันนี้
‪ตอบคำถามฉันก่อนสิ
‪ในรูปนั้น
‪ฉันมัดผมหรือปล่อยผม
‪มัดผม
‪แบบนี้
‪แล้วฉันใส่ชุดอะไร
‪เครื่องแบบใช่ไหม
‪เปล่า
‪เธอใส่เสื้อนอกสีกรมท่าน่ะ
‪เป็นไปไม่ได้...
‪ถ้าเห็นกับตาแล้วจะเชื่อไหม
‪ไปด้วยกันตอนนี้เลยก็ได้
‪ไปไหน
‪ไปด้วยกันนะ
‪ไปยังโลกของฉัน
‪ถ้าโกหกอีก คราวนี้ไม่รอดแน่
‪ต้องไปทางไหน
‪รถไปไม่ถึงหรอก
‪จับเชือกให้แน่นๆ นะ
‪ส่วนฉันจะจับเธอไว้เอง
‪ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
‪เราเคยมาที่นี่แล้วนี่
‪คราวนี้ตายจริงๆ แน่
‪แล้วเธอจะเสียใจที่พูดออกมา
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ อย่าตกใจนะ
‪เชื่อใจฉันก็พอ
‪- ฝ่าบาท ‪- ฝ่าบาท
‪ฉันขอสั่งให้พวกนายถอยหลังไปสิบเก้า
‪ยอง นายก็ด้วย
‪เธอคนนี้กำลังตกใจ
‪ผู้ชายคนเมื่อกี้...
‪ใช่
‪อึนซอบในโลกของเธอไง
‪เห็นไหม
‪ฉันพูดถูกหมดเลยใช่ไหมล่ะ
‪ฉันเป็นกษัตริย์แห่งจักรวรรดิเกาหลี
‪และชื่อของฉันที่ไม่เคยให้เธอเรียก
‪คืออีกน
‪ยินดีต้อนรับสู่วังของฉันนะ
‪ฉันไม่อยากปล่อยให้เธอกลัว
‪เข้าทางฉันเลย
‪- คุณทำอะไรกับฝ่าบาท ‪- อีกน
‪- ไม่เคยมีแฟนใช่ไหม ‪- เคยแล้ว
‪คุณพระคุณเจ้าช่วย
‪ห้ามมีรูปคู่กันเด็ดขาด
‪คุณเป็นใคร
‪อยากเปลี่ยนแปลงชีวิตต่ำตมของคุณไหมล่ะครับ
‪ยังฝันร้ายอยู่อีกหรือเปล่า
‪คังชินแจแห่งจักรวรรดิเกาหลี
‪อยากรู้ไหมล่ะว่ามันยังใช้ได้ผลอยู่หรือเปล่า
‪คุณไม่รู้จักฉันเหรอคะ
‪คุณรู้จักฉันเหรอ
‪ที่ผมยอมเพราะคุณเป็นแขกของฝ่าบาท
‪เธอข้ามมาตามหาใครถึงที่นี่กันแน่
‪คำบรรยายโดย: ชณิศา ปทุมานนท์