‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪(ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ ‪องค์กรหรือเหตุการณ์จริง)
‪ท่านนายกครับ ท่านนายก
‪เมื่อครู่เฮลิคอปเตอร์หลวงได้รับ ‪อนุญาตให้ลงจอดฉุกเฉินที่อาคารเคยู
‪ฝ่าบาทเสด็จมาโซลเหรอ
‪เวลานี้เนี่ยนะ
‪ผู้ชายชอบทำแบบนี้เวลาแฟนตกรถเที่ยวสุดท้าย
‪ประมาณว่าแฟนขึ้นมาโซล ‪แล้วพลาดรถไฟไปปูซาน
‪แต่ฝ่าบาทก็ไม่มีแฟน
‪แล้วมันอะไรกันล่ะครับ
‪มีนัดกับเธอเหรอ
‪เปล่า
‪ฉันมารับเธอต่างหาก
‪แต่ฉันห้ามโดนจับได้นะ
‪ถ้าโดนจับได้ เขาจะคิดว่าเธอเป็นใคร
‪ไม่ต้องห่วง
‪จะพยายามทำตัวไม่น่าสงสัย
‪ยัยโง่
‪แค่นี้ก็น่าสงสัยอยู่แล้ว
‪ได้พบกันในเวลาที่คาดไม่ถึง ‪ในสถานที่ที่คาดไม่ถึง
‪พร้อมคนที่คาดไม่ถึงนะเพคะ ฝ่าบาท
‪นั่นสิครับ
‪ผมก็เลยทำตัวไม่ถูกเลย
‪พอดีเป็นวาระส่วนตัว
‪ผมน่าจะแจ้งคุณก่อน
‪เพราะคุณจะได้รับรายงานเรื่องนี้
‪ทำท่านนายกไม่ได้เลิกงานเลย
‪เพื่อจักรวรรดิแล้ว ‪วาระส่วนตัวก็เป็นงานได้เพคะ
‪ฝ่าบาทคือจักรวรรดิของหม่อมฉัน
‪ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
‪ฉันคูซอรยอง ‪นายกรัฐมนตรีแห่งจักรวรรดิเกาหลีค่ะ
‪ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ
‪ฉันเป็นแฟนคลับของท่านนายกค่ะ
‪เขินจัง
‪มีสาวสวยเป็นแฟนคลับฉันด้วย
‪ชื่ออะไรเหรอ
‪ฉันเป็นนักท่องเที่ยวค่ะ
‪แค่ได้เจอคุณแบบนี้ก็เป็นเกียรติมากแล้ว
‪เดี๋ยวฉันก็กลับแล้วค่ะ
‪เพิ่งเคยมาจักรวรรดิเกาหลีครั้งแรก
‪ทุกอย่างเหมือนในนิทานเลย
‪เพิ่งเคยมาครั้งแรก ‪แต่พูดภาษาเราเก่งจังเลยนะคะ
‪พอดีว่าฉัน...
‪เป็นเด็กสายศิลป์น่ะ
‪เราพอแค่นี้เถอะครับ ท่านนายก
‪วันนี้ผมไม่ค่อยมีเวลาเท่าไร
‪ฝ่าบาทต้องเดินทางอีกไกลด้วยสิ
‪เสด็จกลับก่อนเลยเพคะ ฝ่าบาท
‪หม่อมฉันจะไปส่งเอง
‪ตามนั้นครับ เจอกันวันศุกร์นะ
‪- ไปกันเถอะ ‪- อือ
‪กลัวผมชอบนายกคูหรือไง
‪ไม่ต้องห่วงหรอกครับ
‪ผมรู้จักคนที่สวยกว่านี้อีก
‪ครับ
‪คนนี้แหละครับ
‪สายตาคุณดูสงสัยน่ะ
‪ว้าว
‪ทำไมมองแบบนั้นล่ะ
‪พระจันทร์เหมือนกันเป๊ะเลย
‪คือว่าที่นี่ก็มี...
‪ไว้ค่อยคุยกัน
‪อะไร
‪ที่นี่ทำไม
‪ที่นี่มีตำนานกระต่ายบนดวงจันทร์ไหม
‪ยัยเด็กสายศิลป์ กระต่ายบนดวงจันทร์มีที่ไหน
‪ดวงจันทร์เป็นดาวที่อยู่ใกล้โลกที่สุด...
‪พื้นผิวของดวงจันทร์
‪ปกคลุมด้วยเรโกลิธนะ
‪ฉันหัวเราะได้เพราะคุณแท้ๆ
‪แต่คุณกลับหัวเราะเพราะอะไรแบบนั้นซะได้
‪พามาครัวทำไม
‪คืนนี้ให้ฉันนอนในนี้เหรอ
‪ถ้าจะนอนที่นี่ ฉันให้เธอนอนที่ห้องฉันดีกว่า
‪เลขาโมรู้เรื่องแล้ว ‪คนใกล้ชิดฉันก็รู้เรื่องกันหมด
‪กินข้าวกัน
‪เห็นยองบอกว่า
‪วันนี้เธอกินแค่แซนด์วิชไปชิ้นเดียวเอง
‪ที่เลี้ยงไก่ครึ่งครึ่งฉัน
‪ฉันใช้คืนแบบนี้นะ
‪คุณตั้งใจไม่ให้เงินฉันใช่ไหม
‪ก็รู้นี่ว่าเงินเราไม่เหมือนกัน
‪ถูกต้อง
‪เธอไม่มีกระดุมให้ขายนี่
‪ฉันกลัวเธอจะไปไกล
‪เลยส่งยองไปด้วย
‪บัตรวงเงินหนึ่งแสนวอน
‪ฉันยืมเขามา ฝากคืนให้ด้วย
‪เดี๋ยวคืนให้
‪วันนี้
‪พอลองไปไหนมาไหนคนเดียวแล้ว
‪ตอนอยู่บนโลกของฉัน คุณคงจะเหงามากสินะ
‪อยู่ที่นี่เธอเหงาไหม
‪การที่ฉันไม่สามารถยืนยันได้ว่าฉันคือฉัน
‪มันอึดอัดมาก
‪ขอบคุณที่มารับนะ
‪มาตรงนี้แป๊บสิ
‪- ให้ฉันช่วยไหม ‪- มองฉันสิ
‪อยากลูบหัวให้ แต่มือมันไม่ว่าง
‪ไม่น่าจะใช่ครั้งแรกนะ
‪อะไร
‪เรื่องเดตเหรอ
‪ทำไมล่ะ ค้นดูแล้วไม่เจอเหรอ
‪ทำไมทำอาหารเก่งจังล่ะ
‪คิดว่าจะต้มรามยอนให้ซะอีก
‪ไหนบอกว่าไม่อร่อย
‪อร่อยนะ
‪ฉันถึงไม่เชื่อไงละว่าฝีมือคุณ
‪หัวหน้าซังกุงสอนฉันทำอาหาร
‪สิ่งเดียวที่กินได้เลย ไม่ต้องรอชิม ‪คืออาหารที่ฉันทำเอง
‪เธอค้นเรื่องนั้นด้วยนี่
‪เรื่องเจ้าฟ้ากึมกับอีริมน่ะ
‪คุณ...
‪เติบโตมาอย่างดีจริงๆ นะ
‪ทีนี้รู้แล้วใช่ไหม
‪ว่าเธอยืนอยู่ตรงหน้าคนที่มีต้นกำเนิดแบบไหน
‪มันเป็นทั้งนรก
‪และประวัติศาสตร์ของฉัน
‪ความโลภของคนที่ฆ่าเสด็จพ่อ
‪และตั้งใจบีบคอฉันให้ตายทิ้งรอยนี้ไว้บนตัวฉัน
‪ฉันเติบโตมาด้วยความห่วงใยของท่านลุง
‪และน้ำตาของหัวหน้าซังกุง
‪หัวหน้าซังกุงเลยไม่ค่อยเป็นมิตรกับเธอเท่าไร
‪อย่าเสียใจไปเลยนะ
‪แค่นี้เองเหรอ
‪ฉันเจอเรื่องขนาดนี้ เธอควรกอดฉัน ‪หรือให้ฉันกอดเธอสิ
‪ต้องทำอะไรสักอย่างไม่ใช่เหรอ
‪จะไม่ให้ฉันดูบัตรเหรอ
‪ฉันต้องกลับแล้ว
‪ไม่ให้ไปหรอก
‪เธอต้องอยู่ที่นี่
‪ไม่ให้ไปจริงๆ นะ
‪ฉันสั่งแค่คำเดียว
‪เธอก็ไปไหนไม่ได้แล้ว
‪มาทำอะไร
‪เมื่อกี้ผมฟังข่าว
‪เขาบอกว่าอากาศจะหนาวจัดตั้งแต่เช้ามืด
‪เลยอยากให้พี่ไปอยู่บ้านผม แต่พี่ไม่ยอมไปสักที
‪ที่ห้องเวรไม่มีข่าวให้ฟังเหรอ
‪อันนี้แม่ผมซื้อมาจากพวกขายตรงครับ
‪แต่แม่ผมไม่ได้ขายตรงนะ แค่ซื้อเฉยๆ
‪มันอุ่นนุ่มมากๆ เลยนะครับ
‪ผ้าห่มไม่ได้ทำอะไรเสียหายเลยนะครับ
‪แต่เหมือนมันจะต้องชดใช้กรรมเลย
‪แล้วนั่นอะไร
‪ผมจุดเทียนหอมทุกคืนครับ ‪กลิ่นลาเวนเดอร์ช่วยให้หลับสบาย
‪นายจุดเทียนนอนทุกคืนเลยเหรอ
‪ครับ
‪ที่จริงผมเติบโตมาแบบคุณหนู...
‪ออกไป
‪ครับ
‪เจอกันพรุ่งนี้ครับ
‪ฝันดีครับ
‪(หน่วยอาชญากรรมรุนแรงสาม)
‪ฮัลโหล ตำรวจใช่ไหมคะ
‪ที่นี่หลังสนามเด็กเล่นตึกซัมจุงนะคะ
‪มีเด็กผู้ชายหกคนรุมกระทืบเด็กคนเดียวอยู่ค่ะ
‪บ้าไปแล้วหรือไง
‪เฮ้ย
‪ยังไม่วางสายอีก อยากตายหรือไง
‪ฉันชื่อจองแทอึล อยู่ม.สี่ ‪โรงเรียนม.ปลายบุกชนค่ะ
‪คนร้ายทั้งหกคน ‪ใส่ชุดนักเรียนโรงเรียนฉันอยู่ค่ะ
‪มัวทำอะไรอยู่ ไปแย่งโทรศัพท์มาสิ
‪ยัยบ้านี่ แส่หาที่นักเหรอ
‪นี่
‪ฉันรู้จักหน้าเธอ
‪รู้จักบ้านเธอด้วยนะ
‪เฮ้ย
‪ฉันก็รู้จักหน้านาย
‪เพราะงั้นอย่าคิดหนีเชียว
‪ฉันสายดำนะ
‪แต่สองต่อห้าถือเป็นการป้องกันตัว
‪ถึงเป็นผู้ชาย ฉันก็ไม่อ่อนให้หรอกนะ
‪(ตำรวจ)
‪ความผิดคุณนั่นแหละ ตามใจมันดีนัก
‪ต้องให้ย้ายโรงเรียนแล้ว บ้าจริง
‪เมื่อไรจะโตสักที หา
‪จะไปไหน
‪ไม่เกี่ยวกับเธอ หลีกไป
‪ฉันถามว่าไปไหน
‪ที่ไหนก็ได้ ทำไม
‪จะไปที่ไหนก็ได้ทำไม
‪มาที่นี่สิ
‪มาเริ่มสายขาวกันใหม่
‪นอบน้อม อดทน มีศักดิ์ศรี ‪รู้จักควบคุมตนและไม่ยอมแพ้
‪ทำไม่ได้เลยสักอย่าง
‪ฉันอดทนยอมให้พวกมันกระทืบไง
‪งั้นเริ่มจากสายเหลืองก็ได้
‪ห้ามต่อรองแล้วนะ
‪รีบใส่สิ
‪(โรงเรียนสอนเทควันโดยองอุง)
‪(หน่วยอาชญากรรมรุนแรงสาม)
‪ค่ะ
‪ใช่ค่ะ
‪ยืนยันแล้วใช่ไหมคะ
‪ค่ะ รับทราบค่ะ
‪เรียกประชุมสภาความมั่นคงด่วน ‪ยกเลิกตารางพรุ่งนี้ทั้งหมดให้ด้วย
‪จะได้เห็นชัดๆ เผื่อคุณต้องใช้
‪ถึงจะไม่เจออะไรก็เถอะ
‪เราเองก็ตามจับเธอเช่นกัน
‪คดีเธอเยอะทีเดียว ‪ทั้งลักขโมย ทำร้ายร่างกาย
‪เรียกเธอว่าอะไรแล้วนะ
‪- ลูน่า ‪- ลูน่า
‪ผู้หญิงคนที่พวกเราวิ่งตามตอนนั้น
‪หัวหน้าองครักษ์โจ
‪ขอโทษครับที่เรียกให้มาถึงที่นี่
‪ไม่เป็นไรครับ ผมเลิกงานพอดี
‪ที่ผมบอกคุณไว้ทางโทรศัพท์ครับ
‪ถ้าได้ผลลายนิ้วมือแล้ว ‪ผมจะรีบติดต่อกลับทันทีครับ
‪ครับ
‪(สภาความมั่นคงแห่งจักรวรรดิ ‪เรียกประชุมด่วน เวลาสี่ทุ่ม)
‪- ติดต่อมานะครับ ‪- ครับ
‪ค่อยๆ กินนะ
‪กินหมดแล้วจะเอาบัตรให้ดู
‪จะกินให้อร่อยเลย
‪เมนูข้าวหน้าสเต๊กกระทะร้อนนี่ ‪ไม้ตายฉันเลยนะ
‪ไม่เคยมีใครไม่ชอบเลย
‪ก็คงงั้น
‪ถามสิว่าฉันทำให้ใครกิน
‪ฉันพูดให้เธอหึงนะ
‪ยังไงฉันก็แพ้อยู่แล้ว
‪ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร ‪ก็เป็นคนบนโลกนี้อยู่ดี
‪ตั้งแต่เธอมาที่นี่ ฉันก็พกติดตัวไว้ตลอด
‪แต่ไม่หยิบขึ้นมาให้เธอดู ‪เพราะกลัวว่าเธอจะรีบกลับไป
‪แต่ว่า...
‪เธอก็ไปที่ที่ไกลกว่าโลกของเธอมาแล้ว
‪ลองดูก่อนสิ
‪(จองแทอึล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪เสื้อนอกสีกรมท่า
‪ของจริง
‪บัตรฉันจริงๆ ด้วย
‪แต่เป็นไปได้เหรอ
‪บัตรของฉัน
‪อยู่ที่นี่ตั้งแต่ 25 ปีก่อนได้ยังไง
‪มีใครบางคนทำตกไว้
‪แต่ความทรงจำฉันค่อยๆ เลือนหายไป
‪ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะยังจำคนคนนั้นได้ไหม
‪แต่ว่า...
‪ฉันรู้สึกว่าคนคนนั้นจะต้อง ‪ปรากฏตัวให้ฉันเห็นอีกแน่ๆ
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะคนคนนั้นเป็นจุดเริ่มต้น ไม่ก็จุดจบ
‪ของเรื่องทั้งหมดน่ะสิ
‪ถึงจะเป็นโจทย์ที่แก้ยาก
‪แต่ต้องมีสูตรที่ง่ายและงดงามแน่นอน
‪และเธอคือคำตอบที่ฉันตามหา
‪ต่อจากนี้ฉันจะลองพิสูจน์ทีละอย่าง
‪ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร มาจากโลกไหน
‪เธอก็ชนะอยู่ดี
‪เพราะฉะนั้น
‪อย่าตีตัวจากไปข้างเดียวเลย
‪ฝ่าบาท
‪นายกคูเรียกประชุมสภาความมั่นคงพ่ะย่ะค่ะ
‪ว่าจะส่งเธอกลับตอนเช้ามืด
‪สงสัยคงต้องกลับเร็วขึ้นแล้วละ
‪ฉันคงไปส่งไม่ได้
‪ไม่ต้องห่วงฉันหรอก
‪แต่เรียกประชุมสภาความมั่นคง ‪ของจักรวรรดิแบบนี้
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪เวลา 22,30 น.
‪กองทัพเรือญี่ปุ่น นำโดยเรือพิฆาตอีจิส
‪มุ่งหน้ามาทางอาคเนย์เฉียงใต้ของเกาะทกโด
‪นายกคูซอรยอง ‪เรียกประชุมสภาความมั่นคงด่วน
‪เพื่อตอบโต้การเคลื่อนทัพ ‪ที่เหนือความคาดหมายนี้อย่างเด็ดขาด
‪นี่คือคำเตือน
‪เรือของท่านรุกล้ำเข้ามา ‪ในน่านน้ำของจักรวรรดิเกาหลี
‪กรุณาหยุดการเดินเรือทันที
‪ขอประกาศเตือนอีกครั้ง
‪หยุดการเดินเรือทันที
‪ญี่ปุ่นยืนกรานว่าเรดาร์ ‪ที่เรือรบอีซุนชินใช้ตามหาเรือประมง
‪เป็นเรดาร์ควบคุมการยิง
‪และอ้างว่าจักรวรรดิเกาหลี ‪แสดงเจตนาโจมตีพ่ะย่ะค่ะ
‪เราช่วยเรือประมงจีนแล้วใช่ไหม
‪กำลังช่วยเหลืออยู่พ่ะย่ะค่ะ
‪ตอนนี้สภาพอากาศทะเลตะวันออกแย่มาก
‪ถ้านายกคูติดต่อมา โอนสายต่อให้ผมด้วย
‪เพคะ ฝ่าบาท
‪เอาของของแขกผมมาที
‪ผมจะอธิบายให้เธอเข้าใจเอง
‪เพคะ ฝ่าบาท
‪เดี๋ยวนะ...
‪(จองแทอึล)
‪ห้องควบคุมครับ
‪ฉันเอง
‪ช่วยดูให้หน่อยได้ไหม
‪ว่าตั้งแต่เมื่อคืนมีใครเข้ามาในห้องฉันหรือเปล่า
‪เกรงว่าคงยากครับ
‪เราห้ามคนเข้าไปที่ควังยองจอน
‪หลังสองทุ่มเมื่อวานตามที่ได้รับคำสั่ง
‪เราปิดกล้องวงจรปิดไว้ด้วย
‪เกิดอะไรขึ้นหรือครับ
‪เดี๋ยวฉันโทรไปใหม่
‪ทหารของเราประกาศเตือนก่อนที่จะเคลื่อนทัพ
‪ตามกฎการปะทะแล้วครับ
‪อย่างนั้นเหรอคะ
‪สเปกเรือญี่ปุ่นเป็นยังไงบ้างคะ
‪เรืออีจิสของญี่ปุ่นบรรทุกเอสเอ็มสอง ‪เอสเอ็มสามและเอสเอ็มหก
‪และยังบรรทุกแอสร็อคเอาไว้ด้วยครับ
‪แอสร็อคนี้คือ...
‪ขีปนาวุธโจมตีเรือดำน้ำใช่ไหมคะ
‪ถูกต้องครับ
‪- เราก็มีใช่ไหมคะ ‪- มีครับ
‪เราออกเรืออีจิสที่บรรทุกโทมาฮอว์กแล้ว
‪ท่านนายกครับ
‪ญี่ปุ่นเป็นแบบนี้มาก็หลายครั้ง
‪เราโน้มน้าวให้พวกเขาถอนตัวกลับไป ‪เพื่อรักษาความสัมพันธ์เราเถอะครับ
‪จะทำสงครามทุกครั้งเลยไม่ได้
‪ที่เป็นแบบนี้เพราะเราไม่ทำสงคราม
‪ทั้งที่เกิดเรื่องมาหลายครั้งมากกว่า
‪ปีนี้ก็สามครั้งแล้ว
‪สองครั้งก่อนฉันปล่อยไป ‪เพราะเราลงมติให้ถอยกัน
‪คราวนี้ทางนั้นเลยเอาเรืออีจิสออกมาสินะ
‪ครั้งที่สี่เป็นอะไรดีล่ะ
‪ยังไม่ถึงตอนนั้นก็ไม่รู้หรอกครับ
‪พวกเขาแค่หาเรื่องก่อนจะ ‪เจรจาการค้าระหว่างประเทศ
‪การทำสงครามมันไม่ง่ายนะครับ
‪ประกาศเตือนต่อแล้วรอดูก่อนไหมครับ
‪จะรออะไรล่ะคะ
‪เราสั่งข้าวมากินหรือยังไง
‪ญี่ปุ่นยังคงเดินเรือด้วยความเร็ว ‪เข้ามาในน่านน้ำของจักรวรรดิครับ
‪ความเร็วตอนนี้ จะถึงน่านน้ำเรา ‪ในอีก 20 นาทีครับ
‪ได้ยินแล้วใช่ไหมคะ
‪คนที่อยากรอ เก็บไว้รอ ‪ตอนตัวเองเป็นนายกแล้วกัน
‪ฉันหมดความอดทนแล้ว
‪เตรียมกองทัพพร้อมรบ
‪ท่านนายก เราต้องได้รับอนุญาต ‪จากฝ่าบาทก่อนนะครับ รู้ใช่ไหม
‪รู้ค่ะ
‪ติดต่อวังให้ฉันที
‪ตอนนี้เรืออีจิสและเรือของกองทัพญี่ปุ่นอีกห้าลำ
‪เดินเรือมุ่งมาที่น่านน้ำของจักรวรรดิเกาหลีเพคะ
‪หม่อมฉันสั่งให้กองทัพพร้อมรบแล้วเพคะ ฝ่าบาท
‪มีเสียงคัดค้านจำนวนมากเพคะ
‪เราต้องแยกเรื่องการเมือง ‪ออกจากเรื่องรักษาดินแดน
‪คุณทำแบบนั้นใช่หรือเปล่าครับ
‪เรื่องนี้มีอนาคตของทหารสี่แสนนาย ‪และประชาชน 90 ล้านคนเป็นเดิมพัน
‪ไม่มีเรื่องการเมืองมาเกี่ยวเลยเพคะ
‪หากคุณตัดสินใจแบบนั้น
‪ผมก็กำลังคิดถึงวิธีอื่นอยู่
‪วิธีอื่นหรือเพคะ
‪วิธีที่บรรพบุรุษของผมทำ
‪ฝ่าบาท
‪ถ้าสองประเทศจริงใจต่อกัน ‪เมื่อนั้นจะเกิดสงคราม
‪ญี่ปุ่นออกเรือมาอย่างไม่อ้อมค้อม
‪เราก็ต้องไม่อ้อมค้อมกลับ
‪ว่าเราจะไม่ปล่อยไปง่ายๆ
‪ญี่ปุ่นจะเข้ามาในน่านน้ำของเรา ‪ไม่ได้แม้แต่หนึ่งเซนติเมตร
‪หรือแม้แต่มิลลิเมตรเดียว
‪ฝ่าบาท
‪หม่อมฉันรู้ว่าตอนนี้ฝ่าบาทยุ่งอยู่
‪แต่มีของชิ้นหนึ่งถูกขโมยไปจากวังเพคะ
‪บัตรของแขกคนนั้นหายไปเพคะ
‪หม่อมฉันมัวแต่รีบเลยพลาดเพคะ
‪หม่อมฉันจะตามตัวมาให้ได้ว่าใคร...
‪หัวหน้าซังกุง
‪เรื่องนี้อาจจะฟังดูแปลก
‪ตอนนี้ผมยังอธิบายเรื่องทั้งหมดไม่ได้
‪แต่ผมคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ ‪ยังไงมันก็ต้องเกิดอยู่ดี
‪มันเริ่มตั้งแต่เมื่อ 25 ปีก่อนแล้ว
‪ทำไมอยู่ดีๆ พูดเรื่องนี้เพคะ
‪กลับมาแล้วผมจะเล่าให้ฟัง
‪ตอนนี้ขอพรให้ผมโชคดีในสงครามก่อน
‪เครื่องรางของคุณขลังมากนะ
‪พกเครื่องรางนั้นติดตัวไปด้วยนะเพคะ
‪อันที่จริง เครื่องรางเอาไว้ใช้ ‪ในเวลาแบบนี้แหละเพคะ
‪ทั้งสองคนออกไปรอข้างนอกก่อน
‪ฉันให้บัตรนี้
‪คงเป็นโชคชะตาที่มันต้องถูกส่งต่อให้เธอ
‪หวังว่าจะไม่เดือดร้อนนะ
‪(จองแทอึล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪เป็นทหารเรือเหรอ
‪ฉันออกจากกรมด้วยยศเรือเอก
‪ไม่รู้ว่าเธอจะเชื่อไหม
‪ฉันเป็นผู้บังคับบัญชากองทัพจักรวรรดิเกาหลี
‪ฉันเชื่อ
‪กว่าจะเชื่อ
‪ที่คุณบอกว่าสงครามกับญี่ปุ่น ‪พร้อมเกิดขึ้นทุกเมื่อ
‪หมายถึงสถานการณ์จักรวรรดิเกาหลี ‪เป็นแบบนี้เองสินะ
‪ราชวงศ์จะใส่เครื่องแบบทหาร ‪ในโอกาสที่ทรงเกียรติ
‪เป็นการบอกว่าจะชนะกลับมา
‪ฉันจะกลับมาอย่างสมเกียรติ
‪แล้วจะรีบไปหานะ
‪จะมางั้นเหรอ
‪รอฉันได้ไหม
‪ไว้เจอกันนะ อีกน
‪ชื่อฉันที่ไม่ควรมีใครเรียก
‪ที่แท้เป็นชื่อที่มีไว้ให้เธอเรียกคนเดียวนี่เอง
‪(เซ็ง ไปแทงพูลกัน)
‪สรุปใครชนะเหรอ
‪ฉันไปที่อื่นมาเลยตอบช้า
‪ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว
‪สรุปจางมีชนะ
‪รีบล้างมือแล้วมาช่วยปอกไข่ที
‪พ่อคะ
‪ตกใจมากใช่ไหม
‪หนูอยากโทรหาพ่อ
‪แต่บังเอิญเป็นอลิซในดินแดนมหัศจรรย์อยู่
‪ก็เลยโทรหาหรือติดต่อมาไม่ได้
‪พ่อคงเป็นห่วงแทบตาย
‪ขอโทษนะพ่อ
‪นี่แกไม่อยู่บ้านเหรอ
‪ไม่รู้เหรอ
‪ก็ไม่รู้น่ะสิ
‪โธ่เอ๊ย ไปปอกไข่ได้แล้ว
‪พ่อไม่รู้สินะ
‪ปอกหมดอย่าให้เหลือละ
‪แล้วสรุปแกไปไหนมา
‪จำศีลเหรอ
‪ช่างมันเถอะ
‪ม้าข้างหน้าหายไปไหนแล้ว
‪เจ้าของเอาไปแล้วเหรอ
‪กับลูกสาวเนี่ย
‪ไปไหนมาไหนไม่เคยถาม
‪แต่สงสัยว่าม้าหายไปไหนเนี่ยนะ
‪เราพ่อลูกไม่ต้องคุยกันสักพักนะ
‪คราวนี้ท่าจะนาน
‪เจ้าของม้าพาม้าไปไม่บอกสักคำ
‪ฉันอุตส่าห์ชงกาแฟให้
‪แถมคุยกันหน้าเจ้าม้านั่นตลอด
‪บอกว่าที่นี่ดีจังอะไรแบบนี้ก็ได้
‪ร่ำลากันหน่อย ไปไม่ลาแบบนี้...
‪แย่จริง
‪พูดไม่ออกเลย
‪อย่าแกล้งพูดคนเดียวดังๆ ให้คนอื่นได้ยินสิ
‪แล้วแอบเอาม้าไปเงียบๆ ได้ยังไง
‪กินสิ
‪พ่อ กินนี่...
‪เขาที่บอกว่าจะรีบมา
‪ก็ไม่มาอีกนานแสนนาน
‪คนร้ายวิ่งไปทางตึกแล้ว
‪ทำไมออกมาทางนี้วะ
‪ครับ ขอโทษครับ
‪ให้ตายสิ ไปทางไหนดี
‪นั่นแหละ
‪ไม่ๆ เข้าใจแล้ว
‪ไหน โอเค รับทราบ
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪ฉันไม่จับแม้แต่โทรศัพท์มือถือ
‪เหมือนกำลังรอใครบางคนอยู่
‪ฉันทำได้แค่รออยู่บนโลกใบนี้
‪ที่เริ่มกลมขึ้นนิดหนึ่งแล้ว
‪และไม่มีทางรู้เลยว่า
‪เกิดอะไรขึ้นบนโลกของเขากันแน่
‪เพราะเขาเป็นคนที่อยู่เหนือ ‪เส้นตรงกลางระหว่างหนึ่งกับศูนย์
‪ฝ่าบาทเสด็จขึ้นเรือแล้ว
‪อยากจะมาในฐานะพลสำรองซะหน่อย
‪ดันต้องมาเจอผู้การแบบนี้ซะก่อน
‪คิดไว้อยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ
‪วันนี้
‪ผมจะลงจากเรือลำนี้เป็นคนสุดท้าย
‪ปกป้องทะเลของเราด้วยนะครับ
‪ทหารเรือของจักรวรรดิเราชนะตั้งแต่ก่อนรบแล้ว
‪เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ออกรบร่วมกันพ่ะย่ะค่ะ
‪ธงครับ
‪นาวาตรีฮันจุนยอลรับมอบธงพ่ะย่ะค่ะ
‪ทุกคน เตรียมพร้อม
‪ทำความเคารพฝ่าบาท
‪- เพื่อชัยชนะ ‪- เพื่อชัยชนะ
‪รัฐบาลจีนเสียใจอย่างสุดซึ้ง ‪ต่อเหตุที่ญี่ปุ่นเกือบทำให้
‪พี่น้องสูญเสียเลือดเนื้อ
‪ซึ่งทวีความตึงเครียด ‪เป็นการเผชิญหน้าที่มีอยู่ตอนนี้
‪รัฐบาลจีนรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก ‪ต่อเหตุการณ์ที่ญี่ปุ่น
‪ก่อให้เกิดการเผชิญหน้าซึ่งอาจ ‪ยังผลให้มีผู้บาดเจ็บล้มตาย
‪ผู้ประกาศข่าวถามเหตุผลของญี่ปุ่น ‪นักข่าวกำลังตอบอยู่พ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมจะลองเลื่อนตั๋วกลับ ‪ขึ้นมาให้ไวขึ้นพ่ะย่ะค่ะ
‪ดีเลย
‪นี่อาจเป็นกลวิธีย้อมใจประชาชน
‪ที่ไม่พอใจกับนโยบายทางเศรษฐกิจของพวกเขา
‪เกิดการประท้วงทั่วประเทศญี่ปุ่น
‪สาเหตุจากปัญหาเศรษฐกิจที่ยาวนาน
‪นายกรัฐมนตรีมิตซึดะ
‪พลิกวิกฤตินี้เป็นโอกาสในการฟื้นฟูเศรษฐกิจ
‪นำมาซึ่งความตึงเครียดด้านการทหาร ‪กับจักรวรรดิเกาหลีครับ
‪ครับ จากปี 2018...
‪ทางนั้นคงคิดว่านายกหญิงที่ไม่รู้เรื่องสงคราม
‪จะเลือกวิธีการเจรจา
‪แทนการเข้าปะทะครับ
‪แค่มีคนมองหน้าฉัน ฉันก็หาเรื่องไปก่อนแล้ว
‪นายกมิตซึดะเดินหมากผิดแล้ว
‪เรามีไพ่ตายอยู่
‪ฝ่าบาทเสด็จขึ้นเรือรบอีซุนชินแล้วค่ะ
‪เอ๊ะ
‪เดี๋ยว...
‪พิกัดปัจจุบัน ลองจิจูด 131,53 องศา ตะวันออก
‪ละติจูด 37,15 องศา เหนือ
‪ระยะห่างจากเรือศัตรู 2,500 หลา ‪ทิศ 20 องศา
‪ระยะห่างจากเรือศัตรู 2,400 หลา ‪ทิศ 20 องศา
‪ระยะห่างจากเรือศัตรู 2,300 หลา ‪ทิศ 20 องศา
‪สภาพอากาศไม่ดีเลย
‪คลื่นเป็นยังไงบ้าง
‪คลื่นสูงไม่ถึงหนึ่งเมตร
‪แต่สูงขึ้นอย่างรวดเร็วพ่ะย่ะค่ะ
‪ผู้การครับ
‪ตอนนี้เราอาจใช้ความได้เปรียบทางทะเลได้
‪ยังไงเราก็ชนะ รีบเผด็จศึกเลยดีไหมครับ
‪พ่ะย่ะค่ะ เรือทุกลำพร้อมรบแล้ว
‪ดีเลยครับ
‪ชักธงขึ้นแล้วสั่งเดินเรือทุกลำ ‪ด้วยความเร็วสูงสุด
‪เดินเรือทุกลำด้วยความเร็วสูงสุด
‪- เดินเรือทุกลำด้วยความเร็วสูงสุด ‪- เดินเรือทุกลำด้วยความเร็วสูงสุด
‪ท่านครับ กองเรือของจักรวรรดิเกาหลี ‪เริ่มเคลื่อนตัวแล้วครับ
‪กราบขวารายงาน
‪พิกัดเรือศัตรู ทิศ 270 องศา
‪พบธงบนเสากระโดงครับ
‪ธงเหรอ
‪ธงนั้น
‪คือธงของกษัตริย์แห่งจักรวรรดิเกาหลี
‪ธงนี้ต้องการบอกให้พวกเรารู้ว่า ‪กษัตริย์อยู่บนเรือลำนั้น
‪รายงานศูนย์บัญชาการเดี๋ยวนี้
‪ครับ
‪มีข่าวรายงานครับ
‪ครับ ผู้บัญชาการกองเรือที่หนึ่ง
‪โอมุระครับ
‪กษัตริย์อยู่บนเรือฝ่ายตรงข้าม ‪ผมว่าเราควรถอยทัพ...
‪ตั้งสติหน่อยๆ
‪นี่แหละคือโอกาส ไม่ใช่วิกฤติ
‪มีกษัตริย์อยู่บนเรือแสดงว่า
‪พวกมันจะอยากปกป้องตัวเองมากกว่าโจมตี
‪บุกเข้าไปในน่านน้ำ 1,000 หลา
‪ทำให้ทั้งโลกได้เห็น
‪ภาพกษัตริย์ของจักรวรรดิเกาหลี ‪หนีตายหัวซุกหัวซุนให้ได้
‪- โอมุระ ‪- ครับ
‪เดินเรือเข้าน่านน้ำ ‪จักรวรรดิเกาหลีเต็มกำลัง
‪บุกเข้าไป 1,000 หลา
‪ได้โปรดเถิด ได้โปรด
‪ข้าอ้อนวอนถึงเทวดาบนสรวงสวรรค์
‪ข้าขอร้องอ้อนวอนต่อเทพแห่งสงคราม
‪ขอให้คำขอนี้พัดไปกับลมฟ้า
‪ขอให้คำอธิษฐานนี้ ‪นำพาชัยชนะลอยไปกับคลื่นทะเล
‪ได้โปรดเถิด ได้โปรด
‪ข้าอ้อนวอนถึงเทวดาบนสรวงสวรรค์
‪ข้าขอร้องอ้อนวอนต่อเทพแห่งสงคราม
‪ระยะห่างจากเรือศัตรู 1,500 หลา ‪ทิศ 10 องศา
‪รุกเข้ามาในน่านน้ำเรา 700 หลา
‪เราน่าจะห้ามฝ่าบาทไว้นะครับ
‪ระยะเท่านี้มองเห็นได้ด้วยตาเปล่านะ
‪เราไม่สามารถรับประกัน ‪ความปลอดภัยของฝ่าบาทได้
‪เรือของคุณรุกเข้ามา ‪ในน่านน้ำของจักรวรรดิเกาหลี
‪ถอยออกจากน่านน้ำจักรวรรดิโดยด่วน
‪ขอเตือนอีกครั้ง
‪ถอยออกจากน่านน้ำจักรวรรดิโดยด่วน
‪พวกนั้นไม่ลดความเร็วลงเลยพ่ะย่ะค่ะ
‪ฝ่าบาทอาจได้รับอันตรายได้
‪ต้องเปลี่ยนแผนโจมตีเป็นแผนตั้งรับพ่ะย่ะค่ะ
‪หัวหน้าโจ นาวาตรีฮัน
‪จากนี้ไปไม่ต้องเป็นห่วงผม
‪สิ่งที่พวกคุณต้องปกป้องในวันนี้คือทะเลนี้
‪ไม่ใช่ผม
‪เข้าใจไหมครับ
‪- พ่ะย่ะค่ะ ‪- พ่ะย่ะค่ะ
‪พลปืนประจำที่
‪เรือเร็ว 203 เดินเรือไปข้างหน้า ‪คอยดักเอาไว้
‪เราจะกดดันเรืออีจิสที่ตามมาข้างหลัง
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪พลปืนประจำที่
‪- ประจำที่ ‪- ประจำที่
‪ประจำที่
‪เดินเรือเข้าหาศัตรู ปฏิบัติ
‪เดินเรือด้วยความเร็วสูงสุดทั้งสองฝั่ง
‪เดินเรือด้วยความเร็วสูงสุด
‪พุ่งไปที่เรือของศัตรู
‪ฝูงบินหก ออกโจมตี
‪เปิดระบบป้องกันระยะประชิด
‪- เปิดระบบป้องกันระยะประชิด ‪- ฝ่าบาท
‪ฝั่งนั้นอาจคิดว่าเป็นการโจมตีพ่ะย่ะค่ะ
‪อาจจะเกิดสงครามได้
‪ตอนนี้ญี่ปุ่นอยู่ในน่านน้ำเรา
‪แค่ยิงเตือนนี่ถือว่าใจดีมากแล้ว
‪เราจะยอมเป็นครั้งสุดท้าย
‪ผมขอถามผู้การ
‪ผู้การ
‪จะห้ามผมไหมครับ
‪กระหม่อมฝึกทหารมา 30 ปี ‪เพื่อไม่ให้ถอยกลับเมื่อเจอเหตุการณ์เช่นนี้
‪เพียงฝ่าบาทรับสั่งมา ‪กระหม่อมจะถล่มให้ราบพ่ะย่ะค่ะ
‪ผมคิดไว้ไม่มีผิด
‪เล็งเป้าไปหน้าเรืออีจิส 30 หลา
‪เตรียมยิงเตือน
‪ยิงได้
‪ระยะห่างจากเรือรบอีซุนชิน 800 หลา
‪ระยะห่าง 700 หลา
‪เรือรบอีซุนชินจอดแล้ว
‪ท่านครับ ตรวจจับเจอสัญญาณขีปนาวุธ
‪ขีปนาวุธของกองทัพจักรวรรดิ ‪เล็งเป้ากองเรือของเราครับ
‪ถ้าเราขยับ จะเป็นการยิงของจริง
‪กษัตริย์ของจักรวรรดิเกาหลี ‪พร้อมจะทำสงคราม
‪ตอนนี้เราอยู่ในน่านน้ำของ ‪จักรวรรดิเกาหลีครับ
‪สถานการณ์ตอนนี้
‪ไม่ดีเลยครับท่าน
‪หยุดเดินเรือทุกลำ
‪ระยะห่าง 700 หลา ทิศห้าองศา
‪เรือญี่ปุ่นทุกลำจอดแล้วครับ
‪พวกเขาคงเข้าใจที่เราจะสื่อแล้ว
‪รออีกสักนิด
‪แต่อย่านานนัก
‪(พลับพลึงแมงมุม)
‪ฉันซื้อมาจากโลกของคุณ
‪เมดอินจักรวรรดิเกาหลี
‪บอกแล้วไง
‪ที่นี่ไม่มีทั้งลม ทั้งฝน ทั้งแสง ทั้งเวลา
‪ดอกไม้ไม่บานหรอก
‪ใครจะไปรู้
‪ไม่เคยมีใครโปรยเมล็ดไว้นี่
‪ถ้าแกไม่ยอมบาน
‪เพราะมาจากอีกโลกนี่แย่เลยนะ
‪เพื่อนๆ ของแกอยู่ใน ‪ที่ที่น่ากลัวกว่าแกเยอะเลย
‪(พลับพลึงแมงมุม)
‪เวลา 07,40 น. เรือรบกองทัพญี่ปุ่นทุกลำ
‪ถอยออกจากน่านน้ำ ‪ของจักรวรรดิเกาหลีเรียบร้อย
‪ดิฉันขอแสดงความนับถือต่อนายทหาร
‪และกษัตริย์ที่แสดงความกล้าหาญ ‪เพื่อจักรวรรดิของเรา
‪ญี่ปุ่นจะต้องออกมาขอโทษ ‪และชี้แจงเกี่ยวกับการชดใช้
‪จักรวรรดิเกาหลีพร้อมที่จะทำตาม ‪กฎหมายระหว่างประเทศ
‪และทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ
‪ตราบใดที่ญี่ปุ่นยังไม่ออกมา ‪ขอโทษอย่างเป็นทางการ
‪จักรวรรดิเกาหลีจะยุติ ‪การส่งออกแร่หายากไปญี่ปุ่น
‪ในทุกทางค่ะ
‪กราฟคะแนนความนิยมท่านนายกสุดยอดมาก
‪พุ่งขึ้นทุกนาทีเลยครับ
‪เรื่องวุ่นวายเป็นประโยชน์ต่อฉัน
‪ที่ผ่านมาสงบซะจนน่าหงุดหงิด
‪ถ้าไม่ได้เป็นนายก ‪คงได้เห็นตามหน้าข่าวสังคมบ่อยๆ
‪ใส่รองเท้าสบายๆ สิครับ
‪คู่นี้เป็นรองเท้าออกรบของฉัน
‪แล้วจีนล่ะ ติดต่อมาบ้างไหม
‪อ๋อ ครับ
‪พวกเขาน่าจะอยากไปที่วังก่อน
‪เห็นว่ากำหนดวันกับสำนักพระราชวังอยู่
‪พวกเขาน่าจะเอาเรื่องวีซ่าไปคุยกันที่วังด้วย
‪ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ
‪มาคุยกับฉัน
‪แล้วค่อยส่งแพนด้าไปที่วังก็ได้นี่
‪ผมเตรียมของขวัญมาให้ท่านครับ ‪แต่ไม่ใช่แพนด้านะ
‪ผมดึงช่างอาภรณ์ในวังมาได้คนหนึ่ง
‪เกริ่นได้ดีนี่
‪เห็นว่ามีแขกลึกลับคนหนึ่งในวัง
‪แถมเข้าวังแบบข้ามขั้นตอน ‪เลยไม่มีคนในวังคนไหนเห็นหน้า
‪เดาว่าเป็นผู้หญิงที่ฝ่าบาทพามาครับ
‪ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ ‪ฉันเป็นแฟนคลับของท่านนายกค่ะ
‪ฉันเจอเธอแล้ว
‪อะไรนะครับ
‪ยินดีด้วยนะ
‪เลขาคิมเดาถูก
‪อายุยังน้อย แต่ฉันสวยกว่า
‪แจ้งวังว่าอาทิตย์หน้า ‪ฉันขอเข้าไปรายงานด้วยตัวเอง
‪ก่อนจะถึงวันนั้นก็ไปสืบ ‪เรื่องผู้หญิงคนนั้นมาให้ได้
‪เคสเตเดียมภาคเหนือซึ่งเป็นที่พูดถึงมาก ‪ตั้งแต่ก่อนก่อสร้างเสร็จ
‪ประกอบด้วยชั้นใต้ดินสองชั้น ‪ชั้นบนดินสี่ชั้น
‪ถือเป็นสนามโดมแห่งแรกในประเทศ ‪ที่มีความจุกว่า 16,890 ที่นั่ง
‪(เคสเตเดียม)
‪(ไม่พบผลการค้นหา)
‪(สนามโดม 16,890 ที่นั่ง)
‪(ไม่พบผลการค้นหา)
‪ระหว่างวันที่ 1-4 สิงหาคม ‪ศูนย์การแพทย์นานาชาติ
‪จะพัฒนาหลักสูตรการอบรมบุคลากรขึ้นใน...
‪ฟังยังไงก็เป็นข่าวชัดๆ
‪อัดเสียงข่าวเป็นข้อความเสียงไว้ทำไมกันนะ
‪ออกกำลังกายแล้วสบายตัวขึ้นเยอะเลยเนอะ
‪จริงด้วยๆ ลูกพี่เจ็บตรงไหนไหม
‪ฉันไม่เป็นไร
‪อะไรน่ะ
‪ทำไมเหม่อลอยแบบนั้นอีกแล้ว
‪เพิ่งเห็นตารางทดสอบสมรรถภาพเหรอ
‪รุ่นพี่ เห็นตารางหรือยังครับ
‪อาทิตย์หน้ามีทดสอบสมรรถภาพ
‪เห็นแล้ว
‪จางมี นายน่ะ...
‪เคยตามหาคนบ้างไหม
‪เรื่องตามหาเด็ก หัวหน้าครอบครัว แม่บ้าน
‪น้องหมาที่หนีออกจากบ้าน
‪ผมเชี่ยวชาญเลยครับ
‪ยัยนั่นเมินฉันเหรอ
‪ไม่หรอกครับ ลูกพี่
‪นี่ เธอคงคิดว่า
‪ฉันลืมเรื่องอีซังโดไปแล้วสินะ...
‪ตามหาภรรยาของอีซังโดกันเถอะ
‪- ยัยนี่... ‪- ลูกเธอยังเด็ก
‪คงกำลังจะย้ายโรงเรียนอยู่
‪ผมจะส่งหมายไปที่สำนักงานเขต ‪พื้นที่การศึกษาแล้วแวะไปก่อนเข้างานพรุ่งนี้
‪ดูมัน ฟิตซะ
‪มะรืนก็ครบสองอาทิตย์แล้วนะ ‪ได้หลักฐานมาหรือยัง
‪ฉันรู้ว่าวันไหนน่า ‪หนึ่งอาทิตย์ก่อนทดสอบสมรรถภาพ
‪ถึงได้ควรเตรียมล่วงหน้าไง
‪เข้าใจไหมจ๊ะ จางมี
‪ฉันขอตัวก่อนนะคะ
‪พวกต่อต้านสังคมชัดๆ
‪ลองมาอายุเท่าพวกฉันบ้างแล้วจะรู้
‪หรือควรจะทำแบบนี้นะ
‪ทายสิว่าฉันเพิ่งพิสูจน์อะไรไป
‪เรื่องที่ว่าฉันเคยเดต
‪หรือว่า...
‪กำลังเดตอยู่ตอนนี้กันล่ะ
‪ทำไมไม่ตอบล่ะ
‪ฉันตอบแทนไหม
‪ให้เธอรู้แค่คนเดียวนะ
‪ฉันกำลังเดตอยู่แหละ
‪ถอดเสื้อออกหน่อยสิ
‪นี่คือคำตอบเหรอ
‪หักมุมแบบคิดไม่ถึงเลย
‪ที่ไหล่คุณมีแผลประหลาดใช่ไหม
‪เธอรู้มาจากใคร
‪แผลประหลาดที่ไหล่ของฝ่าบาท ‪คือฝีมือคุณใช่ไหม
‪อึนซอบที่นี่ถามว่าฉันเป็นคนทำหรือเปล่า
‪ยองพูดไม่ผิดหรอก
‪ฉันเป็นแผลเพราะข้ามไปหาเธอ
‪ไม่ต้องถอดหมด
‪บอกมาสิว่าให้ถอดกี่เม็ด
‪ฉันใจสั่นนะ
‪สองเม็ด
‪สองเม็ดไม่พอเห็นไหล่ฉันหรอก
‪ไหล่ฉันกว้างมาก
‪ช่างเถอะ
‪ยังไงตอนนี้ก็มองไม่เห็น
‪ทำไม แผลเรืองแสงเหรอ
‪อยากรู้ก็ปิดไฟสิ
‪เปล่าสักหน่อย
‪ฉันแค่ไม่อยากโดนใส่ร้ายน่ะ
‪ไปได้แล้ว ฉันง่วง
‪การข้ามไปอีกโลก
‪ยังไม่ยากเท่าข้ามเส้นนี้เลย
‪ฉันยอมเธอก็ได้
‪ไปก็ได้
‪แต่เธอต้องนอนหลับฝันดีนะ
‪รายงานวันที่ 7 ระบุว่า
‪แพทย์และนักวิจัย ‪ประจำที่เขตสุขุมวิท ประเทศไทยแล้ว
‪อาจารย์อีจงอิน ผู้นำธุรกิจนี้กล่าวว่า
‪การพัฒนาหลักสูตรอย่างมีประสิทธิภาพ...
‪อาจารย์อีจงอิน ผู้นำธุรกิจนี้กล่าวว่า...
‪อาจารย์อีจงอิน...
‪อีจงอิน องค์ชายบูยอง
‪รัชทายาทอันดับสอง
‪พระนัดดาของพระเจ้าแฮจง
‪โอรสองค์โตในองค์ชายอินพยอง
‪หลานชายของพระเจ้าแฮจง
‪ดังนั้น พระเจ้าแฮจง เสด็จปู่ของฉัน...
‪ที่นี่แยกเกาหลีเหนือกับเกาหลีใต้
‪แต่โลกของฉันแบ่งเป็นภาคเหนือกับภาคใต้
‪เคสเตเดียมภาคเหนือซึ่งเป็นที่พูดถึงมาก
‪ตั้งแต่ก่อนก่อสร้างเสร็จ
‪เคสเตเดียมภาคเหนือ...
‪ภาคเหนือ...
‪- ภาคเหนือ... ‪- พระเจ้าแฮจง เสด็จปู่ของฉัน...
‪(โน้ต)
‪เสิร์ชอย่างเดียวจริงๆ
‪น่าจะเขียนอะไรทิ้งไว้ให้บ้างสิ
‪ฝ่าบาท
‪กระหม่อมขอเข้าพบสักครู่พ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมเจอสิ่งนี้ในห้องแต่งตัว ‪ตอนที่ฝ่าบาทเสด็จออกไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‪แต่กระหม่อมยังไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวเท่าไร
‪ฝ่าบาทอาจจะทรงทำตกไว้
‪หรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้พ่ะย่ะค่ะ
‪วางไว้ที่นี่แหละ
‪ของฉันเอง
‪อย่างน้อยก็ทิ้งอะไรไว้ให้
‪หมายถึงขอบใจน่ะ
‪ราตรีสวัสดิ์นะ
‪เพราะนายแท้ๆ เลย
‪คืนนี้ฉันคงได้ฝันดีแน่ๆ
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪- ว่าอยู่ว่าหายไปไหน ‪- ฝ่าบาท
‪ชวนกินข้าวด้วยกันก็ปล่อยผมกินคนเดียว
‪ข้าวใส่ถั่ว ซุปผักโขม ‪แถมยังมีฟริตตาตาผักโขมอีก
‪คุณเป็นคนเลือกเมนูใช่ไหม
‪หม่อมฉันกินไม่ลงหรอกเพคะ
‪ที่นี่มีโจรแท้ๆ
‪ไม่รู้ว่าเป็นหญิงหรือชาย ‪ยังหาร่องรอยอะไรไม่เจอเลย
‪หม่อมฉันร้อนใจจะตายอยู่แล้ว
‪เสวยหมดแล้วใช่ไหมเพคะ
‪คุณบอกให้ผมคิดว่าเป็นยาแล้วกินๆ ไป
‪มุมนี้ฝ่าบาทยังเป็นเด็กน้อยอยู่เลย
‪กล้าออกไปรบได้ยังไงกันเพคะ
‪ที่ฝ่าบาทบอกว่า ‪จะกลับมาเล่าให้หม่อมฉันฟัง
‪จะให้รอก่อนไหมเพคะ หรือตอนนี้เลย
‪ไม่ทราบว่าท่านลุง...
‪ติดต่อมาบ้างไหม
‪องค์ชายไปงานวิชาการเสด็จกลับมาวันนี้เพคะ
‪หม่อมฉันโทรไปบอกว่า ‪ฝ่าบาทกลับมาถึงวังแล้ว
‪องค์ชายตอบว่า "งั้นก็หมดห่วง" ‪แล้ววางสายไปเพคะ
‪คุณคอยชิมอาหารให้ผม
‪ตรวจดูเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้
‪และสิ่งของทุกอย่างที่เข้ามาในวัง
‪คอยสงสัยคนที่เข้าวังเพื่อปกป้องผม
‪และคุณ...
‪ปกป้องมันพาชิกจ็อกไว้
‪ด้วยการซ่อนไว้ในแส้
‪ขอถามได้ไหมว่าทำไม
‪คือว่า...
‪แน่นอนสิเพคะ ฝ่าบาท
‪สิ่งที่กบฏอีริมต้องการ
‪จนก่อเหตุในคืนนั้นคือมันพาชิกจ็อก
‪หม่อมฉันเลยต้องปกป้องไว้
‪ต้องซ่อนเอาไว้ไม่ให้ใครรู้เพคะ
‪ดังนั้น ตอนที่พบศพกบฏอีริม
‪หม่อมฉันจึงตามหา ‪ขลุ่ยอีกครึ่งหนึ่งก่อนเป็นอย่างแรก
‪แต่ไม่เจอเพคะ
‪เขาบอกว่าศพลอยตามน้ำมาสักพัก
‪ขลุ่ยคงกลับไปหาเจ้ามังกร ‪แห่งทะเลตะวันออกแล้ว
‪หม่อมฉันใช้ตำนานคอยยึดเหนี่ยวจิตใจ
‪จึงสบายใจขึ้นเพคะ
‪ผมด้วย
‪ผมก็เชื่อตำนานนั้นเหมือนกัน
‪ผมเลยรอท่านลุงอยู่
‪ที่ผมยังไม่เล่าให้คุณฟังทั้งหมด
‪ผมไม่ได้ปกปิด แต่ผมก็ยังไม่รู้แน่เหมือนกัน
‪เพราะฉะนั้น
‪ช่วยตามหาโจรให้ผมที
‪ระหว่างที่ผมตามหาอย่างอื่นอยู่
‪เพคะ ฝ่าบาท
‪หม่อมฉันจะหาตัวมาให้ได้เพคะ
‪ตรวจลายนิ้วมือไม่พบเลยเหรอครับ
‪ครับ ไม่เจออะไรเลย
‪เป็นลายนิ้วมือของชาวต่างชาติหรือเปล่าครับ
‪แล้วคุณ...
‪ได้ตัวผู้หญิงที่ชื่อลูน่าหรือยัง
‪ยังเลยครับ
‪แล้วทางวังตามหาลูน่าทำไมเหรอครับ
‪เป็นความลับด้านความปลอดภัยครับ ‪โปรดเข้าใจเราด้วย
‪ภาพจากกล้องวงจรปิดที่ผมขอไป ‪ได้หรือยังครับ
‪ได้มาแล้วครับ
‪แต่ไม่รู้จะเรียกว่าได้มาหรือไม่ได้มาเลยดี
‪ดูไปก็ไม่เจออะไรครับ
‪ยัยคนนั้นรู้ตำแหน่งกล้องวงจรปิดเป็นอย่างดี
‪ไม่ติดหน้าเลยสักนิด
‪รับทราบครับ ไว้ผมจะติดต่อไป
‪รอเดี๋ยวครับ
‪ขอผมถ่ายรูปก่อน
‪เพื่อความปลอดภัยครับ
‪พวกเธอสองคนทำอะไรผิดเหรอ
‪นั่นสิคะ
‪ขอโทษนะคะ
‪คุณซึงอาขอโทษทำไม
‪ลิปสติกฉันแปลกเหรอคะ
‪ตั้งใจถ่ายรูปฉันแน่ๆ ตาบ้า
‪ไม่มั้ง
‪คุณรู้จักเขาน้อยไปแล้วค่ะ ฉันพูดจริงนะ
‪ฉันรู้จักโจยองดีกว่าเธออีกมั้ง
‪ฉันเป็นน้าเขาน่ะ
‪อะไรนะคะ
‪ช่วยขยายภาพกล้อง 21 ให้ผมที
‪ครับ
‪ในนี้มีลูน่าที่พวกแกตามหาไหม
‪ถ้ามีช่วยชี้ตัวที
‪คนนี้ครับ
‪นังนี่ครับ คนนี้เลยๆ ลูน่าแน่นอน
‪ดูๆ นังคนนี้
‪เอาเงินคนอื่นไปแล้ว ‪ยังมีหน้ามาเดินเล่นอีก โธ่เว้ย
‪ตอนนี้มันอยู่ไหน
‪ถ้าเจอแล้วบอกผมนะ
‪เรามันก็แซ่โจเหมือนกัน
‪นั่นโจยอง
‪นี่โจรกรรม
‪ไอ้นี่บ้าไปแล้วหรือไง
‪ไม่เห็นเหรอว่าโลกของฉัน ‪แทบจะพังลงมาขนาดนี้แล้ว
‪เจ้ายอง มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
‪วันนี้นายเข้างานสายนะ
‪ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ
‪พักก่อนไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪ก็ดีครับ
‪โอ๊ย
‪ปวดคอชะมัด
‪ต้องมีอะไรแน่ๆ
‪อะไรเหรอ
‪นี่รอยอะไรพ่ะย่ะค่ะ
‪ฝ่าบาทโดนอะไรรัดมา
‪แผลเหมือนที่ไหล่หรือเปล่า
‪อ๋อ
‪ไม่ใช่หรอก
‪มันคือร่องรอย
‪ของคนที่เข้ามาในหัวใจฉัน
‪แต่มันรัดแน่นอยู่นะ
‪ใจแทบระเบิดเลยละ
‪ฝ่าบาท
‪องค์ชายบูยองถึงวังแล้วเพคะ
‪ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนครับ
‪งานสัมมนาผ่านไปด้วยดีไหมครับ
‪ไม่เลย
‪ฝ่าบาทออกศึกทั้งคน
‪กระหม่อมจะฟังบรรยายรู้เรื่องได้ยังไงพ่ะย่ะค่ะ
‪ท่านลุงต้องรักษาสุขภาพนะครับ
‪ท่านลุงก็รู้ว่าผมมีท่านแค่คนเดียว
‪ช่างเป็น...
‪ชีวิตที่หดหู่และเศร้าสร้อยเหลือเกิน
‪ทั้งกระหม่อม
‪ทั้งฝ่าบาท
‪กระหม่อมเลยได้แต่หวังว่า
‪ฝ่าบาทจะไม่ถามกระหม่อมเรื่องนั้น
‪แต่...
‪กระหม่อมรู้ว่าวันใดวันหนึ่ง ‪ฝ่าบาทจะต้องมาถามกระหม่อม
‪เรื่องเกี่ยวกับ...
‪สาเหตุการตายที่แท้จริงของกบฏอีริม
‪รายงานผลชันสูตรศพ
‪ที่เขียนสาเหตุการตายที่แท้จริง
‪ของเจ้าฟ้ากึมพ่ะย่ะค่ะ
‪สาเหตุการตายที่แท้จริงของอีริม
‪คือกระดูกสันหลังคอหัก
‪ไม่ได้ถูกทหารองครักษ์ฆ่าแต่อย่างใด
‪เขาถูกหักคอแล้วโยนลงทะเล
‪แปลกใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪ที่แปลกไปกว่านั้น
‪ก็คืออีริมมีร่างกายกำยำดุจนักรบผู้กล้าแกร่ง
‪แต่ว่าศพที่เราเจอนั้น
‪กลับชันสูตรพบว่าเป็นโรคโปลิโอตั้งแต่เกิด
‪กระหม่อมเองก็ตกใจ
‪ที่เจอศพที่มีทั้งลักษณะภายนอก ‪ลายนิ้วมือและหมู่เลือด
‪ตรงกับอีริมทุกอย่าง
‪กระหม่อมจึงปกปิดมันไว้พ่ะย่ะค่ะ
‪ปกปิดมานานมากเลยนะครับ
‪ความผิดที่ปกปิดการตายของกบฏ
‪ซึ่งบังอาจก่ออาชญากรรมอุกอาจ
‪และคนทรยศชาติที่ยังมีชีวิตอยู่
‪ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยนะครับ
‪กระหม่อมทราบดีพ่ะย่ะค่ะ
‪ดังนั้น
‪กระหม่อมจึงรู้สึกผิดมาตลอด
‪ตอนนี้กระหม่อมอยากปลดเปลื้อง ‪ความรู้สึกผิดนั้น
‪หากฝ่าบาทพิสูจน์เรื่องนี้ได้
‪ช่วยบอกกระหม่อมด้วยได้ไหม
‪กระหม่อมสงสัยมาทั้งชีวิต
‪ว่าแท้จริงศพนั้นคืออะไรกันแน่
‪ถึงกระหม่อมจะไม่มีสิทธิ์
‪แต่ช่วยบอกกระหม่อมในฐานะแพทย์ก็ได้
‪โอ้เย่ หวานเย็น
‪- ขอบคุณนะครับ ‪- อือ
‪ครับ
‪โอ้เย่ ยักษ์คู่
‪กินอันอื่นนะ อันนี้มีเจ้าของ
‪อ๋อ ครับ
‪ในตู้เย็นมีหวานเย็นนะครับ
‪จริงเหรอ
‪โอ้เย่ ยักษ์คู่
‪แท่งนั้นของ...
‪จางมี รายงานให้ฟังหน่อย
‪ได้ครับ
‪เช็กกับสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาแล้ว
‪ภรรยาคุณอีซังโดยังไม่ย้ายโรงเรียนลูกครับ
‪ผมเลยถามที่อยู่มาเผื่อย้ายบ้าน
‪แต่ก็ยังอยู่ที่โซลเหมือนเดิมครับ
‪เดี๋ยวเธอก็คงย้ายโรงเรียนลูก
‪ยังไงก็คนเป็นพ่อแม่นี่นา
‪- ตามสืบเรื่อยๆ นะ ‪- ครับ
‪ขอชิ้นใหญ่หน่อยสิ
‪แหม
‪รุ่นพี่คนอื่นเขาพูดกันว่า ‪แค่เห็นรุ่นน้องกินก็อิ่มอกอิ่มใจแล้ว
‪ไม่ใช่ฉัน
‪เรื่องอีซังโดมีอะไรคืบหน้าไหม
‪ลูกพี่
‪เชื่อฉันไหม
‪เชื่อสิ ว่ามา
‪พอบอกว่าเชื่อแล้วไม่กล้าพูดเลย
‪ไว้เป็นรูปเป็นร่างแล้วจะเล่าให้ฟัง
‪ฉันพอได้อะไรบ้างแล้ว ‪แต่ตอนนี้ยังเหมือนนิยายไซไฟอยู่
‪รอเป็นรูปเป็นร่างก่อนแล้วกัน
‪ชานมได้แล้วค่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪ไม่เคยเห็นคุณมาก่อนเลย อยู่แถวนี้เหรอคะ
‪เพิ่งเคยมาครับ แต่คงมาอีกบ่อยๆ
‪ผมชอบแถวนี้มากเลย
‪ดีใช่ไหมคะ ไว้มาอีกนะคะ
‪ฝนตกหนักเหมือนกันนะคะ
‪เหมือนไต้ฝุ่นจะมาเลย
‪ระวังนะครับ
‪ไต้ฝุ่นมักเกิดในฤดูร้อน
‪แต่ไต้ฝุ่นในฤดูหนาว
‪มันจะรุนแรงกว่ามากเลยละ
‪นายเป็นอะไร
‪เดินระวังหน่อยสิ
‪บอกแล้วไงว่าอย่าวิ่ง
‪ใครสั่งให้วิ่งเนี่ย
‪หนูน้อย
‪กาบี ร้องไห้ทำไม
‪ไม่เห็นหน้าลุงคนนั้นเหรอ
‪หน้าเขาแปลกมาก
‪น่ากลัวมากด้วย
‪หน้าเขาทำไม
‪หน้าตาแย่มากเลยสินะ
‪พี่ไม่เห็นเหรอ ผมกลัวอยู่คนเดียว
‪เหมือนสัตว์ประหลาดเลย
‪กาบี
‪อย่าพูดถึงหน้าตาคนอื่นแบบนี้สิ ใช้ไม่ได้เลย
‪โตไปนายอาจจะไม่หล่อก็ได้นะ
‪พูดกับน้องแบบนั้นได้ยังไง
‪อ้าว
‪หยุดร้องนะ
‪พี่อยู่ตรงนี้
‪เชื่อพี่นะ
‪ตามนั้น เชื่อพี่ก็ได้ ไปกันเถอะ
‪ฝนตก รีบเข้าข้างในกัน
‪หน้าตาเขาทำไมนะ
‪ไปๆ นี่ รอไปพร้อมกันสิ
‪ถูกแล้วที่หัวหน้าซังกุงจะกังวล
‪ฉัน...
‪ตกอยู่ในอันตราย
‪(รายงานผลชันสูตรศพ ชื่อ: อีริม)
‪กบฏอีริมยังมีชีวิตอยู่
‪สิ่งที่เพิ่มเข้าไปในตัวเขา
‪คือประตูไปสู่อีกโลกหนึ่ง
‪หากเป้าหมายของการก่อกบฏ ‪คือมันพาชิกจ็อกตั้งแต่ต้น
‪มันพาชิกจ็อกครึ่งหนึ่งอยู่ที่ฉัน
‪ดังนั้น เขาจะต้อง
‪มาเอาอีกครึ่งหนึ่งจากฉันจนได้
‪(โรงเรียนสอนเทควันโดยองอุง)
‪เธอ...
‪สบายดีหรือเปล่า
‪ยังรอฉันอยู่ใช่ไหม
‪แต่หัวหน้าซังกุงกังวลผิดไป
‪จองแทอึลไม่ได้นำภัยอันตรายมาให้ฉัน
‪ฉันต่างหาก
‪ที่จะทำให้จองแทอึลตกอยู่ในอันตราย
‪มีเรื่องอะไรหรือเปล่า มีคนขู่เธอไหม
‪เกิดเรื่องแบบนั้นเหรอ
‪ตอนนี้ต้องการความสบายใจ
‪ฉันจะจับมือเธอไว้
‪พวกร่างเหมือนนี่จะต้องมี ‪คนหนึ่งตายเสมอแหละ
‪ถ้าสั่งมา ผมจะยิงครับ
‪เราเจอตัวลูน่าแล้วครับ
‪แปลว่ามีคนหน้าเหมือนกันใช่ไหม
‪เจ้าฟ้ากึม
‪กระหม่อมปกป้องฝ่าบาทที่นี่ไม่ได้
‪เขาคงรู้อยู่แล้ว
‪ถ้าเจอคนคนนั้น...
‪ก็ต้องฆ่าทิ้งให้เร็วที่สุด
‪นี่คือคำสั่งราชา