‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪(ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ ‪องค์กรหรือเหตุการณ์จริง)
‪เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น ‪หลังการกบฏหนึ่งปี
‪ผ่านไป 24 ปีแล้วนะเพคะ
‪(ตอน 7)
‪ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้
‪วิวที่นี่ยังคงงดงามเสมอเลยเพคะ
‪ที่นี่สวยเกินกว่าจะเป็น ‪ที่พำนักสุดท้าย
‪ของกบฏด้วยซ้ำเพคะ
‪บางครั้งฉันก็สงสัย
‪ว่าศพนั้นคืออะไรกันแน่
‪ยังค้างคาใจเรื่องที่โกหกว่า ‪เขาถูกฆ่าหรือเพคะ
‪แต่มันเป็นวิธีเดียว ‪ที่จะปกป้องราชวงศ์เอาไว้ได้
‪ฉันรู้
‪และฉันก็ตัดสินใจแบบนั้นไป
‪แต่บางทีชีวิตคนเรา ‪ก็เป็นไปคนละทางกับที่เราคิดไว้
‪รายงานผลชันสูตรศพ
‪ที่เขียนสาเหตุการตายที่แท้จริง ‪ของเจ้าฟ้ากึมพ่ะย่ะค่ะ
‪ปกติถ้าคุยกันเรื่องนี้
‪จะต้องฆ่ากันตายไปข้างสิ
‪ล้อเล่นอีกแล้วนะเพคะ...
‪มีเรื่องอะไรหรือเพคะ
‪ได้คุยอะไรกับฝ่าบาทหรือเพคะ
‪เรื่องที่เป็นความจริงน่ะ
‪ขอโทษนะ
‪แต่ฉันปกปิดบางอย่างจากเธอไว้
‪ศพนั้น
‪ไม่ได้ฆ่าตัวตาย ‪และไม่ได้ถูกฆ่าตายทั้งนั้น
‪ศพนั้นน่ะ
‪ไม่ใช่ศพของเจ้าฟ้ากึมหรอก
‪องค์ชาย
‪กบฏอีริม
‪ยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪หากเป้าหมายของการก่อกบฏ
‪ไม่ใช่บัลลังก์
‪แต่เป็นมันพาชิกจ็อกแต่แรกล่ะ
‪มันพาชิกจ็อกครึ่งหนึ่งอยู่ที่ฉัน
‪ดังนั้น เขาจะต้อง
‪มาเอาอีกครึ่งหนึ่งจากฉันจนได้
‪นั่นจึงหมายความว่า
‪โนซังกุงกังวลผิดไป
‪จองแทอึลไม่ได้นำภัยอันตรายมาให้ฉัน
‪ฉันต่างหาก
‪ที่จะทำให้จองแทอึลตกอยู่ในอันตราย
‪(ตำรวจ)
‪ยิงเร็วนี่ยากใช้ได้เลย
‪ว่าไหม
‪อะไรเนี่ย
‪ลูกพี่แอบทำรูไว้ก่อนแล้วเหรอ
‪น่าจะแอบยิงของฉันให้บ้างสิ
‪ให้ตายสิ ผู้หมวดคังชินแจ
‪จะได้เลื่อนยศก่อนฉันแล้วสิ
‪เธอน่าจะไปอยู่สำนักงานใหญ่นะ
‪จบโรงเรียนนายร้อย ‪มาอยู่กองอาชญากรรมทำไม
‪เพื่อนเธอเป็นร้อยโทกันหมดแล้วมั้ง
‪นี่ยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ
‪ร้อยโทอะไร ไม่อิจฉาสักนิด
‪ไม่อิจฉาแล้วจะดึงดันสอบเลื่อนยศทำไม
‪เพราะเพื่อนฉัน ‪เป็นร้อยโทกันหมดแล้ว
‪ไม่ต้องห่วง เรื่องสมรรถภาพฉันไหว
‪แต่ข้อเขียนไม่ไหวใช่ไหมล่ะ
‪รอเดี๋ยวนะ มีสายเข้า หัวหน้าโทรมา
‪ค่ะ หัวหน้า
‪ค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ
‪มีคดีฆาตกรรมที่ย่านชางชิน
‪ขับรถให้ที
‪- ฝ่าบาท ‪- ฝ่าบาท
‪ฝ่าบาทเพคะ
‪ทางจีนนัดวันเข้าพบหรือยังครับ
‪อ๋อ เรื่องนั้นค่อยว่ากัน ‪หลังจากที่ฝ่าบาทพักผ่อนเต็มที่...
‪ถ้าเป็นไปได้ ผมขอไวที่สุด
‪มีตารางงานอะไรอีกไหมครับ
‪ฝ่าบาทต้องเสด็จไปรับรางวัล ‪ผู้เสียภาษีตัวอย่างเพคะ
‪เสียงตอบรับจากประชาชน
‪- ดีมาก... ‪- ดีเลยครับ
‪คุณขึ้นรับรางวัลแทนผม
‪ฝากเช็กกับนายกด้วยว่า
‪เลื่อนเวลารายงานสถานการณ์ ‪ให้ไวขึ้นได้ไหม
‪คือ...
‪เท่านี้ก่อนครับ
‪ยังไม่ต้องเพิ่มอะไรให้ผม
‪เลื่อนเวลารายงานขึ้นมา ‪เป็นวันไหนดีเพคะ
‪พรุ่งนี้
‪- พรุ่งนี้เหรอ ‪- ครับ
‪ไม่งั้นต้องเขียนรายงานแทน
‪น่ารำคาญชะมัด คิดว่าฉันว่างหรือไง
‪ท่านครับ
‪ฉันยอมให้มากไปเหรอ
‪ไม่ได้แล้ว ต้องเล่นตัวบ้าง
‪เขียนรายงานไปคร่าวๆ
‪ครับ ท่านนายก
‪ชุดสำหรับใส่เข้าประชุมสภา ‪ช่วงบ่ายค่ะ
‪เราศึกษาจากนักการเมืองหญิง ‪หลายประเทศทั่วโลก
‪เลยได้สูทพวกนี้มาค่ะ
‪กางเกงทั้งนั้นเลยนะคะ
‪เนื่องจากในสภามีผู้ชายจำนวนมาก ‪เลยเลือกชุดที่ลุยๆ มา...
‪นักการเมืองหญิงต้องใส่สูทเท่านั้น ‪จึงจะชนะเหรอคะ
‪ฉันจะลองชนะ ‪ด้วยชุดที่ฉันอยากใส่แล้วกันค่ะ
‪พักทานข้าวก่อนสิคะ
‪ยัยคนนั้นชนะฉันได้ยังไงกัน
‪จางมี
‪- มาแล้วเหรอ ‪- ค่ะ
‪ออกไปเลย ออกไปๆ
‪ผมไปดูกล้องวงจรปิดก่อนนะ
‪- เอาไอ้หมอนี่ออกไปที ‪- จางมี อย่าทำเลอะเทอะ มานี่
‪ผู้ตายเป็นผู้หญิง อายุ 26 ‪อาวุธคือมีดทำครัว
‪รูมเมตเป็นคนแจ้งเหตุ
‪เดี๋ยวฉันสอบปากคำผู้แจ้งเหตุเองค่ะ
‪อือ
‪ขอโทษนะคะ
‪ผู้หมวดจองแทอึล ‪จากสถานีตำรวจจงโนค่ะ
‪ฉันรู้ว่าคุณยังตกใจ ‪แต่ขอเวลาคุยด้วยสักนิดนะคะ
‪ตอนนี้เลยเหรอคะ
‪ค่ะ
‪บรีฟให้ฟังที
‪มีรอยถูกแทงที่คอสองจุด
‪แต่ท่านอนปกติ
‪น่าจะถูกทำร้ายตอนที่นอนอยู่ค่ะ
‪จากรอยถูกแทงรอยแรก
‪ลึกขนาดนี้คงขัดขืนไม่ไหว
‪ไม่มีร่องรอยของการบุกรุก
‪ดูจากการที่เหยื่อมาสก์หน้าอยู่
‪คนร้ายกับเหยื่อคงจะรู้จักกันดี
‪ทำไมอาวุธสะอาดจังครับ
‪คนร้ายล้างเก็บเข้าที่ก่อนเรามาถึง
‪หวังจะทำลายหลักฐานน่ะ
‪มือใหม่ล่ะสิ
‪เดี๋ยวนี้เด็กม.ต้นก็ใส่ถุงมือกันแล้ว
‪ว่าไง จางมีผู้บอบบางของเรา
‪เจออะไรบ้างไหม
‪คนของเราที่ไปพบกับเลขาคิม ‪ของนายกคูบ่อยๆ
‪ฉันแน่ใจว่าคือยูจองฮวา ‪ที่ประจำอยู่ห้องอาภรณ์ค่ะ
‪เรื่องนี้จะผิดพลาดไปไม่ได้
‪จากการหมุนเวียนกองรักษาการณ์ ‪ในระยะเวลาหนึ่งเดือน
‪มีเจ้าหน้าที่ในวัง ‪พบเห็นฝ่าบาทรวมทั้งสิ้น 32 คน
‪ในนั้นมีคนเล่นโซเชียลมีเดีย 21 คน
‪และจากที่ฉันไปกดติดตาม ‪ทั้งหมด 40 กว่าแอคเคาท์ของพวกเขามา
‪สถานที่เดียวกัน ‪โต๊ะเดียวกันแต่คนละมุม
‪ถ่ายรูปแนวเดียวกัน
‪และที่ชี้ชัดคือ
‪เงาสะท้อนในช้อนของหวานนี้ค่ะ
‪ถ้าอย่างนั้นก็สุดยอดเลย
‪คนที่ทำงานอยู่ในวัง ‪ดันปล่อยข่าวลือของฝ่าบาทเสียเอง
‪ทั้งยังขโมยของในวังไปให้คนภายนอก
‪ความผิดนี้ไม่ต่างจากการกบฏ
‪คนใหญ่คนโตที่ไหน
‪กล้าสั่งให้เอาเรื่องฝ่าบาท ‪ไปบอกลับหลัง
‪ท่านคะ ฉันผิดไปแล้ว
‪ฉันแค่พูดว่าเหมือนฝ่าบาทจะมีแฟนแล้ว
‪แต่ฉันไม่ได้ขโมยนะคะ
‪วันที่ 11 พฤศจิกายน ฉันเข้าเวรค่ะ
‪ฝ่าบาทเข้ามาในห้องครัวหลวง
‪ฝ่าบาททรงทำอาหารเองด้วย
‪แค่นั้นก็เดาได้แล้วค่ะ
‪แฟนฝ่าบาทมานี่เอง
‪ก็ได้
‪ดูจากสภาพเธอแล้ว
‪ฉันพอจะรู้ว่าไม่ได้โกหก
‪แต่ว่า
‪ฉันไล่เธอออก
‪ตามออกมาค่ะ
‪ค่ะ
‪บ้านเรามีห้องเดียว ‪เพราะงั้นถ้าแฟนเธอจะมาหา
‪ฉันจะออกไปข้างนอกสักชั่วโมง ‪แล้วกลับมาค่ะ
‪คุณออกไปที่ไหนคะ
‪ร้านสะดวกซื้อแถวบ้านค่ะ
‪ฉันใกล้จะออดิชั่นแล้ว ‪เลยอ่านบทสักพักแล้วกลับบ้าน...
‪รู้อะไรเกี่ยวกับแฟนของเธอบ้าง ‪ช่วยบอกมาให้หมดด้วยค่ะ
‪เขาชื่อพัคจองกู
‪ฉันไม่ค่อยแน่ใจเรื่องอายุเขาค่ะ
‪น่าจะประมาณ 20 ปลายๆ
‪ได้ยินว่ายังเรียนอยู่ค่ะ
‪มีโซเชียลมีเดียเขาไหมคะ
‪มีค่ะ
‪นี่ค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪(ดูข้อมูลส่วนตัว)
‪(ชื่อ: พัคจองกู ‪วันเกิด: 6 มิ.ย. 1992)
‪ห้ามไปต่างจังหวัด ‪หรือต่างประเทศสักพักนะคะ
‪คอยรับโทรศัพท์ด้วย
‪ชื่อพัคจองกู
‪เกิดวันที่ 6 มิถุนายน 1992
‪พัคจองกู อายุ 28 เจอที่อยู่แล้วครับ
‪เบอร์ตรงกับเบอร์ที่อยู่ใน ‪ประวัติการโทรของผู้ตาย เขานี่แหละ
‪ได้ๆ
‪สายสืบชิม
‪ได้ที่อยู่ผู้ต้องสงสัยแล้ว
‪เดี๋ยวฉันส่งข้อความไปให้ ‪รีบบึ่งไปเลยนะ อย่าแวะที่ไหน
‪ผมไปสืบพยานที่อยู่ ‪ผู้แจ้งเหตุก่อนนะครับ
‪โอเค ตามนั้น
‪ตามนั้นเลย
‪ยืนยันพยานที่อยู่ของจางยอนจีครับ
‪เธออยู่ที่ร้านสะดวกซื้อตอนเกิดเหตุ
‪ผมแวะไปสถาบันนิติวิทย์ฯ ก่อนนะ
‪(ประธานพัคมุนแฮงแห่งเอชจีกรุ๊ป ‪เร่งขั้นตอนสืบทอดธุรกิจ)
‪วันนี้เหนื่อยมากใช่ไหมครับ
‪พักผ่อนเยอะๆ นะครับ คุณพ่อ
‪ตรวจกล้องวงจรปิดบ้านพัคจองกูแล้ว
‪หลังเกิดเหตุก็ไม่กลับเข้าบ้านเลย
‪มันหนีไปแล้ว
‪ผลชันสูตรศพอย่างละเอียด ‪ต้องใช้เวลาอีกสามอาทิตย์ครับ
‪สาเหตุการตายคือเสียเลือดมาก ‪จากการถูกแทงหลายจุด
‪รอยแผลตรงกับมีดทำครัวครับ
‪สามอาทิตย์รอไม่ไหวหรอก
‪หัดใช้เส้นสายบ้างสิ
‪ไม่ได้เอ่ยชื่อฉันเหรอ
‪บอกแล้วครับ เรื่องความโดดเดี่ยวไง
‪งั้นหรอกเหรอ
‪เรื่องดีๆ มีตั้งเยอะแยะ ‪นายดันไปพูดเรื่องนั้น
‪ครับ ต้องบอกสิ
‪ผมเขียนแล้วเซ็นชื่อยืนยันให้ด้วยนะ
‪ว่าจะไม่เรียกหัวหน้าหลังสี่ทุ่ม
‪ถึงขั้นลงชื่อขนาดนั้นเลยเหรอ ชินแจ
‪นายนี่มันเหนือมนุษย์จริงๆ
‪ฝากไว้ก่อนเถอะ
‪มาๆ ทุกคน ตั้งใจฟัง
‪อะไรๆ ความโดดเดี่ยวอะไร
‪ใช่ อะไรเหรอ
‪มีโค้ดลับรู้กันแค่สองคนเหรอ ‪ฉันได้กลิ่นตุๆ นะ
‪ใครในนี้จะส่งกลิ่นตุๆ ก็ได้
‪แต่จองแทอึลนี่ไม่ได้เลยนะ
‪คะแนนสอบเลื่อนยศเต็มร้อยน่ะ ‪รู้ไหมว่า 47 คะแนนมาจากไหน
‪การประเมินจากผู้บังคับบัญชาปัจจุบันครับ
‪ถูกต้อง
‪ปกติก็ได้คะแนน ‪จากหัวหน้าเต็มกันทั้งนั้น
‪แต่เธออยากกวนโอ๊ย ‪แล้วโดนหักเรียบหมดหรือไง
‪ถุย ถุย ถุย
‪อะไรๆ ความโดดเดี่ยวอะไรเหรอ
‪พรุ่งนี้ฉันได้ไป ‪สถาบันนิติวิทย์ฯ แน่นอนค่ะ
‪ฉันให้เธอ 470 คะแนน
‪แล้วไล่ไปสำนักงานใหญ่เลยก็ได้นะ
‪ช่างมันก่อน กลับเข้าเรื่อง
‪ตอนนี้จางยอนจี ‪ยังเป็นผู้ต้องสงสัยอยู่
‪เพราะงั้นติดตามไว้เรื่อยๆ
‪พัคจองกูเป็นผู้ต้องสงสัย ‪ที่ดูจะเป็นไปได้ที่สุด
‪ประกาศตามตัว วิเคราะห์เส้นทาง
‪แล้วไปซุ่มดู พอแค่นี้
‪ครับผม
‪ไปเถอะ จะได้จบๆ
‪โดนสักทีจะเป็นไรไป
‪เป็นสิ เธอไม่เคยโดนนี่
‪(ลอตเตอรี่ ห้าพันวอน)
‪โอ้โฮ ห้าพันวอน ‪ไปซื้อต็อกเสียบไม้กินกัน
‪ไม่ได้
‪ฉันจะเก็บไว้
‪แค่ห้าพันวอนเนี่ยนะ
‪ใช่ จะสะสมไว้ให้ถึง 50 ล้านวอน
‪เก็บครบหมื่นใบก็ได้แล้ว
‪แต่ก็ซื้อลอตเตอรี่ ‪ใบละตั้งหมื่นวอนน่ะนะ
‪แล้วที่เธอได้หมื่นวอนคราวก่อน ‪ใช้ทำอะไรไปล่ะ
‪หมื่นวอนตอนไหน
‪เธอได้หมื่นวอนจากพ่อเธอ ‪ตอนที่ฉันสมัครเรียนเทควันโดไง
‪อ๋อ ตอนนั้นเหรอ
‪เก็บไว้ทำตาสองชั้น
‪แล้วทำไม
‪ทำไมอะไร
‪ดูตาฉันนะ
‪ถ้าเก็บได้ครบ ‪ป่านนี้คงมีสองชั้นแล้วใช่ไหม
‪แต่นี่ไม่มี
‪แล้วยังไง ‪จะให้ทำตาสองชั้นตอนนี้ไหมล่ะ
‪เก็บเงินเอาไว้เถอะ ยัยบ้า
‪ใช่ไง
‪ก็เลยซื้อต็อกเสียบไม้กินหมดเลย
‪ไหนๆ ก็พูดถึงเรื่องหมื่นวอนนั้นแล้ว
‪ตอนนั้นฉันสวยมากนะ
‪ทั้งสดใส
‪ไร้เดียงสา
‪น่าเวทนา
‪ฉลาดจนโง่
‪ตอนนั้นฉันเอาแต่อ่านหนังสือ
‪"วิธีการสอนและการใช้เทคนิค ‪เทควันโดระดับพื้นฐาน"
‪กินเหล้ามาเหรอ
‪เปลี่ยนคำชมเป็นคำด่าได้เนี่ย
‪อะไรนะ
‪จางมีกับลูกพี่ชิมมาแล้ว
‪กลับบ้านเลยใช่ไหม
‪อือ
‪เลิกงานสักที
‪ว่าแต่จางมี เจ้านั่นน่ะ
‪ไปซื้อเสื้อผ้าแบบนั้นมาจากไหนกัน
‪ถ้าเดินกับจางมีนะ ‪ไม่มีใครคิดหรอกว่าเป็นตำรวจ
‪พวกมาเฟียจะพาหนีไปด้วยกันด้วยซ้ำ
‪ฝ่าบาท รมว.กระทรวงการต่างประเทศจีน ‪กับท่านทูตมาถึงแล้วเพคะ
‪ไปกันครับ
‪สาธารณรัฐประชาชนจีน
‪จะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ
‪ขอบคุณจักรวรรดิเกาหลีและฝ่าบาท ‪ที่ช่วยเรือประมงของเราอย่างเต็มที่
‪ดอกบัวสีชมพูในภาษาดอกไม้ ‪หมายถึงความเชื่อมั่น
‪ผมดีใจที่ได้รับน้ำชาดอกบัว
‪ร่วมกับตัวแทนจากจีนทั้งสองท่าน
‪ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ
‪เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ
‪เราเตรียมของขวัญมาด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‪ตั้งแต่ต้นปีหน้าเป็นต้นไป ‪ประชาชนจักรวรรดิเกาหลีทุกคน
‪สามารถเดินทาง ‪ไปทุกที่ในจีนได้ทุกเมื่อ
‪โดยไม่ต้องขอวีซ่าพ่ะย่ะค่ะ
‪ไม่ว่าใคร...
‪ที่ไหน เมื่อไหร่
‪การที่เราสามารถไปยังที่ที่อยากไปได้
‪ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก
‪ของขวัญของท่านจะเป็นช่วงเวลา ‪ที่ล้ำค่าในประวัติศาสตร์ของเรา
‪กลับมาแล้วเหรอ
‪เอ๊ะ
‪ทำไม แปลกเหรอ
‪ลูกค้าชมว่าสวยนะ
‪ดื่มอะไรดี
‪ฉันตกใจน่ะ
‪เหงื่อออกมือเลย
‪ตัดผมมาเหรอ
‪ช็อกโกมิลค์ทีแก้วหนึ่ง ‪ใส่แก้วนี้นะ ขอซีเรียลเยอะๆ
‪เลือกได้ดี
‪ฉันว่าช่วงนี้ทีไร ‪ฉันจะมีโรคประจำตัวล่ะ
‪โรคบ้าผมสั้น
‪ฉันแค่ลองใส่วิกดู
‪ผมยาวดีกว่าใช่ไหม
‪ว่าแต่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมาที่นี่เลยนะ
‪แอบหนีไปร้านอื่นหรือไง
‪นี่
‪เธอยังดีกว่าพ่อฉันอีกนะ
‪พ่อฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ ‪ว่าฉันไปค้างที่อื่น
‪เดี๋ยวนี้พี่คนนี้ชักปีกกล้าขาแข็ง
‪ใครเขาเรียก ‪การซุ่มดูว่าค้างที่อื่นกัน
‪เรียกว่าทำงานต่างหาก
‪ฉันไม่ได้ไปซุ่มดูผู้ร้ายที่ไหน
‪ฉันไปค้างบ้านผู้ชายมาจริงๆ แหละ
‪บ้านใหญ่มากด้วย
‪ยินดีต้อนรับสู่วังของฉันนะ
‪สนุกมากสิท่า
‪กรอบดีจัง
‪ว่าแต่ นารี
‪สมมตินะ
‪ถ้ามีโลกอีกใบ
‪แล้วที่นั่น...
‪มีคนที่หน้าเหมือนเธอเปี๊ยบ
‪ถ้าเธอได้เจอคนคนนั้น
‪เธอจะทำยังไง
‪หมายถึงพวกแฝดปีศาจน่ะเหรอ
‪แน่นอนว่าก็ต้องฆ่าทิ้งสิ
‪นี่ กล้าพูดแบบนั้นกับตำรวจได้ยังไง
‪พวกร่างเหมือนนี่จะต้องมี ‪คนใดคนหนึ่งตายเสมอแหละ
‪มันเป็นกฎของจักรวาลนะ
‪แล้วทำไมถึงเป็นกฎล่ะ
‪อะไรที่ควรมีแค่หนึ่ง ‪ถ้ามีสองขึ้นมาก็จะวุ่นวาย
‪ในซอยนี้มีคาเฟ่ร้านนี้ร้านเดียว
‪มีโรงเรียนสอนเทควันโด ‪แค่ที่เดียวก็พอ
‪โลกเราต้องการความสมดุล
‪พี่ว่านาซาปิดบังเรา ‪เรื่องมนุษย์ต่างดาวทำไมกัน
‪ถ้าโลกมีอยู่สองใบ
‪แปลว่าต่างคนต่างอยาก ‪ทำลายอีกโลกหนึ่ง
‪และจะเป็นโลกของเราไม่ได้
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪ดูแลตัวเองดีๆ นะ
‪วันนี้ไปส่งแค่ที่ป่าไผ่ก็พอ
‪ตอบเบาๆ หน่อยสิ เบาๆ
‪ฝ่าบาท
‪กระหม่อมไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะเสด็จมา
‪ตารางกิจเปลี่ยนหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪ผมแค่แวะออกมา เห็นอากาศดี
‪- พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ‪- ทำงานต่อเถอะครับ
‪ไป
‪ก็ว่าอยู่
‪ว่าทำไมออกจากวังง่ายจัง
‪อยู่ตรงนี้เองเหรอ
‪จะเสด็จไหนอีกพ่ะย่ะค่ะ ‪แถมยังทรงปิดเครื่องอีก
‪- ไปหาลูน่าอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ ‪- ใครคือลูน่า
‪ฝ่าบาท
‪ฝ่าบาทถูกหลอกแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‪ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่จองแทอึล
‪แต่เป็นลูน่าที่ตำรวจออกหมายจับ
‪ไม่ใช่มั้ง
‪เธอเป็นฝ่ายจับผู้ร้ายต่างหาก
‪ฝ่าบาทนี่จริงๆ เลย
‪พวกมาเฟียและตำรวจกำลังตามหาเธออยู่
‪ปลอมแปลงเอกสาร ลักขโมย ‪บุกรุก ทำร้ายร่างกาย วิ่งราว
‪ตอนนี้ยังตามจับไม่ได้ ‪แต่มีคดียาวเป็นหางว่าวพ่ะย่ะค่ะ
‪นายหมายความว่า
‪มีผู้หญิงหน้าเหมือนจองแทอึล
‪อยู่ในจักรวรรดิเราเหรอ
‪ไม่ใช่แค่หน้าเหมือน
‪- แต่เป็นคนคนเดียวกันพ่ะย่ะค่ะ ‪- แล้วลูน่าคนที่ว่านี่อยู่ที่ไหน
‪เรื่องนั้นฝ่าบาทคงทราบดี
‪ว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน
‪แปลว่ามี...
‪คนหน้าเหมือนเธอ
‪ที่จักรวรรดิเกาหลีใช่ไหม
‪จ้องกระหม่อมยังไง ‪ก็ไปไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ
‪ถ้าฝ่าบาทจะไป ‪ก็ต้องข้ามศพกระหม่อมก่อน
‪ไม่ก็ไปพร้อมกัน
‪เลือกมาพ่ะย่ะค่ะ
‪- ฉันเลือกข้อแรก ‪- กระหม่อมฟันดาบเก่งกว่านะ
‪งั้นข้อสอง
‪ใช่เวลาล้อเล่นไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪ไอ้พวกนี้นี่ บอกให้รอก่อนไง
‪หยุดพักร้อนให้เต็มที่ ‪ไม่ต้องห่วงทางนี้นะครับ หัวหน้า
‪- พักร้อนเหรอ ‪- ลูกน้องใช่ไหม
‪ฉันส่งข้อความบอกลูกน้องนายแล้ว
‪ว่านายจะลาพักร้อนยาว
‪บอกว่ากระหม่อมพักร้อนงั้นเหรอ
‪ใช่ เราจะทิ้งม้าไว้ด้วย
‪ลานนั้นคงรับม้าสองตัวไม่ไหว
‪นายยังไม่อ่านลิงก์ที่ฉันส่งไปให้
‪อธิบายยังไง นายก็คงไม่เชื่อ
‪ดังนั้น
‪ฉันเลยจะพานายไปด้วย
‪จะได้เห็นด้วยตัวเอง
‪เห็นอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪สิ่งที่อยู่ระหว่างหนึ่งกับศูนย์
‪และเห็นว่า ‪คนที่นายตามหากับจองแทอึล
‪เป็นคนละคนกัน
‪หลังจากนั้นค่อยตามหา
‪คนที่หน้าเหมือนจองแทอึลอีกที
‪ฝ่าบาท
‪นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น
‪ตอนนี้พวกเรา
‪จะข้ามไปอีกโลกหนึ่งกัน
‪เจ้าฟ้ากึมพ่ะย่ะค่ะ
‪ไอ้เบื๊อกนี่
‪ใช้หน้าพ่อฉันหมอบกราบให้ใครไม่ทราบ
‪ทำตัวตามสบาย
‪เราน่าจะต้องคุยกันอีกนาน
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪ทำยังไงต่อล่ะครับ
‪ถึงขั้นตอนสุดท้ายของการสืบทอดแล้ว
‪แต่ไอ้นี่มัวยืดยาดอยู่...
‪ออกจากวังอีกแล้ว
‪ทำไมถึงออกมาอีกแล้วล่ะ
‪ทำทุกอย่างช้าไปหมด
‪คุณช่วยทำอะไรสักหน่อยสิ ‪เขาฟังคุณแน่
‪ถ้าสืบทอดธุรกิจเสร็จเรียบร้อยแล้ว
‪คุณอยากให้เป็นแบบไหน
‪ง่ายนิดเดียว
‪บอกทุกคนว่า ‪เขาลงจากตำแหน่งเพราะโรคกำเริบ
‪จบงานแล้วก็ส่งไปเมืองนอก
‪ท่านประธานคิดตรงกันไหมครับ
‪กระหม่อมจะทำตาม ‪ที่ฝ่าบาทรับสั่งพ่ะย่ะค่ะ
‪เป็นแบบนี้อีกแล้ว
‪บ้าบอไปกันใหญ่
‪ผมเป็นคนขอให้คุณเอาไอ้เบื๊อกนี่มา
‪แต่มันไม่ฟังผมเลย ฟังแต่คุณคนเดียว
‪- บ้าเอ๊ย ‪- เรื่องสืบทอด
‪จะผ่านไปได้ด้วยดีครับ
‪ก็แหงสิวะ
‪พูดอะไรไม่เข้าเรื่อง
‪ต่อไปคุยกันทางโทรศัพท์แล้วกันนะ
‪เลิกสั่งให้คนเทียวไปเทียวมา...
‪เดี๋ยว
‪เฮ้ย
‪นี่...
‪นั่นมัน...
‪ธุรกิจก็ต้องให้ลูกชายสืบทอดสิครับ
‪ลูกชายแท้ๆ น่ะ
‪ฝ่าบาท
‪แม่ง แก...
‪พวกแกกำลังทำบ้าอะไร
‪ให้ตายสิ
‪อย่านะ อย่าเข้ามา
‪อย่า
‪เอชจีกรุ๊ปจะสืบทอด ‪ธุรกิจเสร็จสมบูรณ์ภายในสิ้นปีนี้
‪นอกจากนั้นแล้ว
‪ยังประกาศอย่างเป็นทางการ ‪ว่าประธานพัคมุนแฮงจะลงจากตำแหน่ง
‪ขั้นตอนของการสืบทอดธุรกิจ
‪ที่ใช้เวลามากกว่าสองปีสิ้นสุดลงแล้ว
‪ว่าที่ประธานพัคบยองอู
‪จะเป็นผู้บริหารต่อเป็นรุ่นที่สองค่ะ
‪ฝากดูวังด้วยนะครับ
‪ยองไปกับผมด้วย
‪ผมจะกลับมาให้ทันวันศุกร์ ‪ฉะนั้นไม่ต้องห่วง
‪ราชาของคุณ
‪โอย เวียนหัว อกจะแตกตาย
‪ศพนั้น
‪ไม่ได้ฆ่าตัวตาย ‪และไม่ได้ถูกฆ่าตายทั้งนั้น
‪ศพนั้นน่ะ
‪ไม่ใช่ศพของเจ้าฟ้ากึมหรอก
‪เลขาโม นี่ฉันเองนะ
‪ตอนเช้ารีบบอกให้จิตรกรหลวง ‪ลงสีให้เสร็จโดยด่วน
‪ตอนนี้ดูเหมือนฝ่าบาท ‪ใส่ชุดขาวเปื้อนเลือดพิกล
‪ไม่น่าดูเอาเสียเลย
‪(รายงานคดี)
‪(ชื่อ: จางยอนจี ‪ความสัมพันธ์กับผู้ตาย: รูมเมต)
‪(รายงานคดี)
‪(ชื่อ: ไม่ทราบ)
‪งั้นขอเรียกว่าคิมแกตงแล้วกัน
‪"แกตง" ขี้หมาน่ะนะ
‪(วันเกิด: ไม่ทราบ)
‪ฉันเป็นพี่เธอตั้งสามปี
‪ในที่สุด
‪ก็เจอจนได้
‪ผู้หมวดจองแทอึล
‪(ที่อยู่: ไม่ทราบ ‪เบอร์โทรติดต่อ: ไม่ทราบ)
‪ชื่อฉันที่ไม่ควรมีใครเรียก
‪ที่แท้เป็นชื่อที่มีไว้ให้เธอเรียกคนเดียวนี่เอง
‪(อีกน)
‪(บันทึกการเปลี่ยนแปลงหรือไม่)
‪(ไม่บันทึก)
‪(โรงเรียนสอนเทควันโดยองอุง)
‪เธอ...
‪สบายดีหรือเปล่า
‪ยังรอฉันอยู่ใช่ไหม
‪ค่อยยังชั่ว
‪ฉันกลัวขึ้นมานิดหน่อย
‪กลัวว่าเธอ
‪จะไม่อยากให้ฉันกลับมาแล้ว...
‪กุญแจอยู่ที่คุณได้ยังไง
‪คุณเจอพ่อฉันแล้วเหรอ
‪เขาดูดีใจที่เห็นฉันนะ
‪แต่เสียใจที่แม็กซิมุสไม่ได้มาด้วย
‪ฉันขอยืมกุญแจเขามา
‪ยืมกุญแจทำไมล่ะ
‪แม่เจ้า ตกใจหมด
‪นี่ โจอึนซอบ
‪มาอยู่นี่ได้ยังไง
‪อึนบีกับกาบีล่ะ
‪วันหลังพามาด้วยกันสิ
‪ใส่ชุดอะไรของนาย
‪ผมก็เรียบแปล้
‪เขาไม่ใช่...
‪อึนซอบสินะ
‪ยัยคนนั้นไม่มีบ้าน ‪แถมระบุตัวตนไม่ได้อีกด้วย
‪เราต้องจับมันให้ได้กับมือ ‪ไม่งั้นไม่มีทางเลย
‪ผู้หมวดจองแทอึล...
‪พาโจยองมาด้วยเหรอ
‪ฉันไม่มีทางเลือก
‪เขาไม่ยอมปล่อยฉันมาคนเดียว
‪ที่นี่คือที่ไหนกันแน่พ่ะย่ะค่ะ
‪ความรู้สึกคุณตอนนี้
‪ฉันเข้าใจมันดีเลยแหละ
‪ทั้งฉัน ทั้งคุณ ‪เราต่างมีเรื่องให้หนักใจเยอะ
‪แต่ก่อนอื่น ขอต้อนรับ ‪สู่สาธารณรัฐเกาหลีนะคะ
‪สาธารณรัฐ...
‪หัวหน้าโจลาพักร้อนใช่ไหม
‪ค่ะ เขาส่งข้อความมาบอกรองหัวหน้า
‪ทุกคนในทีมเลยเป็นห่วงกันมาก
‪ฝ่าบาทเองก็อยู่แต่ในห้องหนังสือ ‪เลยถือโอกาสนี้พักน่ะสิ
‪ไม่ต้องห่วงหรอก ‪เดี๋ยวคืนวันพฤหัสก็กลับมา
‪แต่เธอมีงานต้องทำนะ
‪ค่ะท่าน บอกฉันมาได้เลย
‪ไปรวบรวมรายชื่อองครักษ์ที่เข้าเวร ‪และรายชื่อคนเข้าออกวัง
‪ตั้งแต่วันที่ 11 พฤศจิกายน ‪จนถึงเที่ยงคืนวันต่อมาให้ฉันที
‪แม้แต่คนที่แค่เดินโฉบเข้ามา ‪ก็รวมมาด้วย
‪คนที่ท่านเพิ่งไล่ออกไป...
‪เด็กคนนั้น
‪ไม่ใช่โจรที่ฉันตามหา
‪มีคนอื่นอีก
‪ไม่มีสัญญาณเลยพ่ะย่ะค่ะ
‪ฉันเพิ่งเคยเห็นยองเป็นแบบนี้
‪ตกใจแล้วน่ารักดีเหมือนกันนะ
‪ฉันว่าคุณที่ไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลย ‪น่ารักกว่าอีก
‪พาคนหน้าเหมือนมาแบบนี้ได้ยังไง
‪ถ้าโดนจับได้ขึ้นมาจะทำยังไง
‪ก็เลยขอยืมที่นี่ไง
‪ยองไม่ใช่คนที่จะโดนจับได้...
‪ไง ลูกพี่อาเธอร์
‪ว่าอยู่ว่าทำไมไฟสว่าง...
‪อึน...
‪เพิ่งเคยเจอกันใช่ไหม
‪ทักทายกันก่อนสิ
‪บอกว่าเคยเจอกันก็คงได้มั้งเนี่ย
‪นี่คือโจยอง ดาบหนึ่งในนภา ‪ที่คอยปกป้องฉัน
‪และนี่คือเจ้าหน้าที่ที่คอย...
‪นี่ โจอึนซอบ
‪มัวทำอะไรอยู่ เขาเป็นลมไปแล้วนะ
‪ว่าไงนะ ‪ยองไม่มีทางโดนจับได้งั้นเหรอ
‪ก่อนจะมีน้องแฝด ‪อึนซอบเป็นลูกชายคนเดียว
‪ถูกประคบประหงมอย่างกับไข่ในหิน
‪ถ้าเป็นอะไรไปจะทำยังไงเนี่ย
‪อึนซอบ
‪โจอึนซอบ ฟื้นสิ
‪ไม่จริง
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พี่ครับ พี่
‪คนหน้าเหมือนผมคนเมื่อกี้...
‪ว้าว...
‪อยู่ตรงนี้นี่เอง
‪นี่มันอะไรกันเนี่ย
‪หน้าเหมือนฉันเปี๊ยบ
‪ไม่สิ
‪นี่มันฉันเลยนี่หว่า
‪นายเป็นใครวะ
‪แล้วนายเป็นใครล่ะ
‪อึนซอบ
‪ฉันจะอธิบายให้ฟังนะ
‪สิ่งนี้เรียกว่า ‪โลกคู่ขนานอะไรทำนองนี้
‪ไม่ต้องตกใจ ฟังฉันก่อนนะ
‪ไม่เคยรู้มาก่อนเลย ‪ว่าตัวเองหล่อเบอร์นี้
‪นี่ไม่รู้จริงๆ เหรอ
‪จะไม่รู้ได้ไงกัน
‪คนรอบข้างน่าจะชมนายเยอะแยะแท้ๆ
‪พี่ก็น่าจะแอบบอกผมหน่อยสิ
‪เดี๋ยวสิ นั่นไม่ใช่ประเด็นนี่นา
‪แสดงว่าทุกอย่างคือเรื่องจริงน่ะสิ
‪จักรวรรดิเกาหลีมีอยู่จริง
‪ลูกพี่อาเธอร์คือกษัตริย์จริงใช่ไหม
‪ให้ตายสิ
‪ไม่อยากจะเชื่อ...
‪งั้นนายก็เป็น ‪บอดี้การ์ดของลูกพี่ใช่ไหม
‪ผิดแล้ว
‪แล้วนายเป็นทหารเกณฑ์เหรอ
‪แม่นแล้ว
‪- ที่นี่บังคับเกณฑ์ทหารทุกคนเหรอ ‪- อะไรของนาย
‪บ้านนายไม่เป็นแบบนี้เหรอ
‪- ของเราใช้ความสมัครใจน่ะ ‪- เออ แบบนั้นก็ได้แหละ
‪อ้าว งั้นไม่ต้องเข้ากรมก็ได้นี่หว่า
‪ก่อนอื่นเลยนะ
‪ไปที่บ้านอึนซอบกันก่อน
‪ที่นั่นปลอดภัยสุดแล้ว
‪หมอนั่นทำอะไรน่ะ
‪ตรวจตราความปลอดภัย หน้าที่เขาน่ะ
‪ไม่พบอะไรพ่ะย่ะค่ะ
‪โห แค่มองด้วยตาเปล่าก็รู้เลยเหรอ
‪เก๊กเป็นมืออาชีพ ‪ก็ได้เหมือนกันนะเราเนี่ย
‪ก็ลองมาทำดูไหมล่ะ
‪นายคงไม่รู้สินะ ‪ฉันเป็นดาบหนึ่งในนภาของคุณคนนี้
‪ลูกพี่นายนะ ถ้าไม่ได้ฉัน ‪คงกลับบ้านไม่ถูกหรอก
‪รู้อะไรบ้างไหม
‪พอดี...
‪มันจำเป็นน่ะ
‪โธ่เอ๊ย รู้อะไรกับเขาบ้างเนี่ย
‪ฝ่าบาท
‪กระหม่อมมีความฝันที่ 63 แล้ว
‪ถ้าได้เกิดใหม่
‪กระหม่อมอยากเป็นพสกนิกร ‪ของฝ่าบาทให้ได้พ่ะย่ะค่ะ
‪ฉันไม่อนุญาต
‪เอาล่ะ เรามากินข้าวเย็นกันดีไหม
‪ไก่ครึ่งครึ่งเป็นไง
‪ยองจะได้ลองกินด้วย
‪บ้าเหรอ ตอนนี้จะกินไก่ลงได้ยังไง
‪รับสั่งเมื่อไหร่ ยิงแน่
‪พระเจ้าช่วยกล้วยทอด
‪นี่ ลดปืนลงเดี๋ยวนี้
‪ที่นี่ใช้ปืนไม่ได้นะคะ ผิดกฎหมาย
‪นั่งลงทั้งคู่เลย นั่งลง
‪คงต้องตั้งกฎแล้วล่ะ
‪ให้อยู่ที่นี่ไปก่อน ‪จนกว่าจะหาที่อยู่ได้
‪ทั้งสองคนห้ามออกไปไหนพร้อมกัน
‪ตอนกลางวัน
‪เป็นอึนซอบ
‪ส่วนคุณโจยองค่อยออกตอนกลางคืน
‪- ทำไมล่ะครับ ‪- ทำไมล่ะพี่
‪อยากตายเหรอ
‪เปล่า
‪ฉันถามทั้งคู่นะ
‪ถ้าปัญหาอยู่ที่หน้าเหมือนกัน ‪กำจัดออกไปคนหนึ่งก็จบแล้ว
‪หือ
‪แล้วทำไมต้องมองมาที่ฉันด้วย
‪อ๋อ นึกแล้ว
‪นี่ว่าจะอยู่เงียบๆ ‪ไม่ก่อเรื่องแล้วเชียว
‪ไม่คิดเลยว่านายเป็นคนแบบนี้
‪แล้วอย่ามาเสียดายทีหลังนะ
‪อึนซอบ
‪ฉันซื้อผลไม้กับอย่างอื่นมาให้แล้ว ‪กินไปก่อนนะ
‪อย่าออกไปไหนเชียว
‪ส่วนคุณอี ตามฉันมา
‪เรียกฝ่าบาทว่าคุณอีได้ยังไง...
‪ฝ่าบาทมาที่นี่ให้พวกเขา ‪ทำแบบนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ
‪ใช่
‪ฉันคิดถึงอะไรแบบนี้
‪เมื่อก่อนยัยนี่เรียกฉันว่า ‪"เฮ้ย ไอ้คิม" ด้วยซ้ำ
‪ฝ่าบาท
‪อย่าฆ่าเขาเชียว ‪เขาเป็นสมบัติของชาตินะ
‪พ่อแม่นายอยู่ที่ไหน
‪อยู่ปูซาน บ้านเกิดฉันอยู่ที่ปูซาน
‪อย่าบอกนะว่าพ่อแม่เราหน้าเหมือนกัน
‪เด็กพวกนี้คือใคร
‪นายแต่งงานแล้วเหรอ
‪น้องแฝดฉันเอง อึนบีกับกาบี
‪ตอนนี้ปิดเทอมเลยอยู่ที่ปูซาน
‪นายไม่มีน้องเหรอ
‪ใช่ ลูกคนเดียวน่ะ
‪ลูกคนเดียวเหรอ
‪แหม เดาว่าพ่อแม่นาย ‪คงไม่ขยันปั๊มลูกสินะ
‪พวกท่านหย่ากันแล้ว
‪อ้าว ขอโทษที
‪ให้กอดปลอบเอาไหม
‪โธ่เว้ย เอะอะก็จะยิง ไอ้นี่
‪ไม่มีแฟนแหงเลย
‪นายก็ท่าทางจะไม่มีนะ
‪ฉันมีแฟนหนุ่มต่างหาก
‪- ว่าไงนะ ‪- เชื่อเหรอ
‪ซื่อกว่าที่คิดแฮะ
‪ข้าวล่ะ ถ้ายังไม่กินจะได้หาให้
‪ผู้บัญชาการที่ไหน ‪เขากินข้าวที่ค่ายศัตรูกัน
‪นายพูดเหมือนอยู่ในหนังย้อนยุคเลย
‪พอมาคิดดู นายไม่ใช้ภาษาถิ่นด้วย
‪ฉันก็พูดสำเนียงโซลเป็นนะ
‪เธอกินข้าวยัง ‪ไปกินรามยอนบ้านพี่เอาเปล่า
‪ถามจริง นายเก่งอะไรบ้างไหม
‪คนอะไรมีฝันตั้ง 63 อย่าง ‪นี่ฝันหรือบัญชีออมทรัพย์
‪แล้วความฝันข้อไหน ‪เป็นไปได้มากที่สุดล่ะ
‪การเป็นพลเมืองธรรมดาไง
‪อีกสองวันฝันก็จะเป็นจริง ‪มะรืนจะได้ออกจากกรมแล้ว
‪เลือกไม่ปกป้องประเทศ ‪เพื่อเป็นคนว่างงานเนี่ยนะ
‪แหม พูดแรงจังเลย
‪เฮ้ย กล้ามเนื้อนาย ‪อาจจะแน่นกว่าฉันแค่นิดเดียว
‪แต่เวลาสู้ ฉันก็ไม่เคยแพ้นะเว้ย
‪เดี๋ยวพ่อโบกเลยนี่
‪อย่าลอบยิงข้างหลังเชียว
‪สาธารณรัฐเกาหลี...
‪เป็นประเทศแบบไหนกันนะ
‪ถึงให้คนสมองขี้เลื่อยแบบนาย ‪คอยรักษาประเทศเนี่ย
‪(โรงเรียนสอนเทควันโด)
‪เอาล่ะ เอ็มเอสดีพร้อมแล้ว
‪ลองดู โซแม็ก หมดแก้วเลยนะ
‪ก็พอได้อยู่
‪ฉันไม่เหมือนใครบางคน
‪ที่มีภูเขาที่มีแร่หายากในครอบครอง
‪ฉันจำใจซื้อแบบผ่อน 12 เดือน
‪ใช้อย่างทะนุถนอม อย่าทำแตกล่ะ
‪ฉันเซฟเบอร์ ‪ที่ต้องใช้ตอนอยู่ที่นี่ให้แล้ว
‪ซื้อมารอฉันเลยเหรอ
‪(รายชื่อผู้ติดต่อ)
‪เซฟเบอร์ลูกพี่เธอไว้ทำไม
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่นี่
‪ห้าคนนี้จะเป็นคนช่วยคุณอีเอง
‪คนที่เชื่อใจได้ที่สุดก็คือคนคนนั้น
‪ไม่ใช่เธอหรอกเหรอ
‪สำหรับฉัน ประชาชนต้องมาก่อน
‪โทรหาใคร
‪(อีกน)
‪เธอใช่ไหม
‪- วางเดี๋ยวนี้เลย ‪- อย่าวางนะ
‪ฉันอยากทำแบบนี้มานานแล้ว
‪ทำอะไรของคุณ
‪ทำแบบนี้กับเธอไง
‪อยากโทรไปหา
‪แล้วก็รับสาย อะไรทำนองนั้น
‪อยากถามว่าวันนี้ทำอะไรมาบ้าง
‪แล้วก็อยากบอกเธอด้วย
‪ว่าฉันคิดถึงมากๆ เลย
‪เหมือนกัน
‪งั้นเหรอ
‪ไก่ทอดที่สั่งมาแล้วครับ
‪ทานให้อร่อยนะครับ
‪ฉันทำอาหารให้คุณไม่ได้ ‪เลยยอมชิมให้หรอกนะ
‪ไม่ต้องก็ได้
‪ฉันรู้ว่าโลกของเธอไม่ชิน ‪กับการที่ต้องชิมให้ใคร
‪งั้นเรามาปรับไปด้วยกันดีกว่า
‪เมนูนี้ก็ใช้ได้นะ
‪รู้แล้ว ปล่อยมือฉันได้แล้ว
‪ไม่มีทาง
‪งั้นจับมือซ้ายแทนสิ
‪ใส่แว่นกันแดดทำไม
‪กินเสร็จแล้วต้องไปต่อ
‪เป็นกิจวัตรที่ฉันวางแผนไว้นานแล้ว
‪พอเธอใส่ของพวกนี้ทีไร ‪ฉันไม่สบายใจทุกทีเลย
‪ที่นี่แน่นะ
‪ยินดีต้อนรับครับ
‪อ้าว มาอีกแล้วเหรอครับ
‪วันนี้พาแฟนมาด้วยนี่นา
‪ถ้ายิงโดนเจ็ดครั้ง ‪คุณจะได้เจ้าตัวนี้ไป
‪รับกี่ลูกดีครับ
‪เจ็ดลูกพอค่ะ
‪ใช่เลย ผมรู้อยู่แล้วล่ะ
‪วันนี้คุณแฟนจะยิงด้วยเหรอครับ
‪ได้สิ มีแฟนผ่านเกณฑ์ทหารมาแล้ว
‪หลับตายิงยังได้เลย
‪ใช่
‪เธอมีแฟนผ่านเกณฑ์ทหารมาแล้วเหรอ
‪ประเด็นอยู่ที่หลับตายิงต่างหาก
‪เธอมองเห็นด้วยเหรอ
‪การยิงเป้าคือการเติมเต็มช่องว่าง ‪ระหว่างตัวฉันและเป้าหมาย
‪มองก่อนยิงหนึ่งที ‪ยิงเสร็จค่อยมองอีกทีหนึ่ง
‪อยากได้อะไรอีกไหม ‪สอยดาวไหมจ๊ะ เดี๋ยวจัดให้ ปัง
‪เธอยิงได้มาแน่นะ
‪ไม่ใช่ซื้อมาหรอกเหรอ
‪วันไหนว่างแล้วไปฮงแดกัน
‪ที่นั่นมีหมีตัวใหญ่เท่าคุณเลย
‪ฮงแดเหรอ
‪ชื่อสถานที่เหรอ
‪งั้นเธอรู้ไหมว่า
‪"ระหว่างฮงแดกับคอนแด" แปลว่าอะไร
‪ก็เป็นมหาวิทยาลัยทั้งสองที่เลย ‪อยู่ไกลกันน่ะ
‪ใครบอกคุณเหรอ
‪ขอโทษที่เสียมารยาท
‪แต่นายกับผู้หมวดจองเป็นอะไรกัน
‪เป็นคนรู้จักชั่วพริบตามั้ง
‪รู้จักตอนตีสองตีสาม
‪หรือรู้จักแค่ ‪ระหว่างฮงแดกับคอนแดดีล่ะ
‪แปลว่าคนไกลสินะ
‪แต่ฉันชอบทั้งสองที่เลย
‪ไกลจะตาย ชอบทำไม
‪ทำไมลำเอียงล่ะ
‪ลำเอียงตรงไหน
‪นี่คุยเรื่องอะไรกันอยู่
‪ไม่รู้ก็ช่างเถอะ
‪อ่านใจคนไม่ออกแบบนี้
‪เป็นตำรวจได้ยังไงกัน
‪ช่างมันเถอะ
‪กลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ
‪ตอนนี้ฉันต้องการความสบายใจ
‪ฉันจะจับมือเธอไว้แล้วกัน
‪ข้ามขั้นนี้ไปเถอะ
‪ไม่รู้เราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่
‪อย่าปล่อยมือนะ แล้วตอบฉันมา
‪ไม่ปล่อยอยู่แล้ว
‪ฉันอยากถามตั้งแต่คุณมาแล้ว ‪แต่ยั้งตัวเองเอาไว้
‪ฉันเป็นตำรวจก็จริง ‪แต่ก็เป็นคนที่รอคุณเหมือนกัน
‪เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า
‪มีใครมาข่มขู่เธอเพราะฉันเหรอ
‪แปลว่าต้องมี...
‪เรื่องแบบนั้นสินะ
‪คุณเลยมาที่นี่
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ในภาคเหนือ
‪บนโลกของคุณน่ะ
‪มีสนามโดมที่เรียกว่าเคสเตเดียมไหม
‪ที่จุคนได้ 16,890 คน
‪เธอรู้ได้ยังไง
‪ค้นเจออีกแล้วเหรอ
‪งานเข้าแล้วล่ะ
‪เอาไปให้ผอ.ฮวังที่สถานพักฟื้นที
‪บอกเขาว่าเป็นค่าไฟเดือนนี้
‪ทำไมจ่ายล่วงหน้าตั้งสองวันล่ะ
‪เจ้าหนี้ได้ใจพอดี
‪จะกลับไปโน่นหรือครับ
‪ฉันเป็นพวกทำทุกอย่างล่วงหน้า
‪แต่ไม่ต้องห่วง ‪ฉันไม่พาคนหน้าเหมือนนายมาหรอก
‪ใครจะไปรู้ล่ะครับ
‪(ประธานาธิบดีทรัมป์เยือนเกาหลีเหนือ)
‪มนุษย์นี่นะ...
‪เคสเตเดียมซึ่งเป็นที่พูดถึงมาก ‪ตั้งแต่ก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์
‪ประกอบด้วยชั้นใต้ดินสองชั้น ‪ชั้นบนดินสี่ชั้น
‪ถือเป็นสนามโดมแห่งแรกในประเทศ
‪ที่มีความจุกว่า 16,890 ที่นั่ง...
‪ใช่ไหม
‪ใช่ ข่าวจากโลกของฉัน
‪เธอเจอมันที่นี่เหรอ
‪ใครรู้เรื่องนี้บ้าง
‪ตอนนี้มีฉันคนเดียว
‪เล่าให้ใครฟังก็ไม่ได้ ‪ไม่มีใครเชื่อหรอก
‪แล้วเธออยากทำยังไงต่อ
‪ต้องสืบจนรู้ให้ได้
‪คดีนี้เป็นคดีของฉัน
‪ตั้งแต่ก่อนเจออีกนแล้ว
‪มันอาจจะอันตรายกว่าที่เธอคิดนะ
‪ฉันเลยคิดจะปิดคดีทิ้งไป
‪แต่...
‪ถ้าปิดไป ก็จะไม่มีใครรู้ ‪ทุกอย่างก็จะจบทันที
‪บนโลกนี้ มีคนรู้เรื่องนี้อยู่สองคน
‪ฉัน
‪กับคนร้ายตัวจริง
‪โลกสองใบไม่ควรพัวพันกันแบบนี้
‪ต่างคนต่างต้องใช้ชีวิตของตัวเองไป
‪แต่ว่า
‪ตอนนี้โลกสองใบกำลังทับซ้อนกัน
‪และฉันก็รับรู้แล้ว
‪แล้วยังไงล่ะ ฉันก็ต้องสืบต่อน่ะสิ
‪เพราะฉันเป็นตำรวจของสาธารณรัฐเกาหลี
‪ถ้าคุณรู้อะไรก็บอกฉันมาให้หมด
‪มีแค่เราสองคนที่จะปิดคดีนี้ได้
‪ลำดับสั่งการเป็นยังไง
‪ฉันก็ต้องอยู่เหนือคุณสิ
‪อยู่ที่นี่ฉันเป็นคนสั่ง
‪พกติดตัวตลอดเลยเหรอ
‪คุณอีนี่ไม่เคยไปไหนตัวเปล่าเลย
‪อีริมคือ...
‪ใช่ กบฏคนนั้น
‪ถ้ายังอยู่ ตอนนี้เขาจะอายุ 69 ปี
‪หาคนที่อายุ กรุ๊ปเลือด ‪และลายนิ้วมือตรงกับเขาให้ที
‪เราเจอศพของกบฏที่โลกของฉัน ‪หนึ่งปีให้หลังจากการก่อกบฏ
‪แต่ศพนั้น
‪เป็นของคนอื่น
‪ถ้าอีริมยังมีชีวิตอยู่
‪แปลว่าเขาอยู่ที่นี่สินะ
‪โดยใช้ตัวตนของศพนั้น
‪ถูกต้อง
‪เราต้องรู้ให้ได้ว่าเขาทำอะไรไว้บ้าง ‪ในสาธารณรัฐเกาหลีตลอด 24 ปี
‪ฉันจะสืบมาให้
‪แต่ต้องทำตาม 17 ข้อนี้ ‪จนกว่าฉันจะสืบมาได้
‪อยู่เงียบๆ
‪ไม่ออกไปให้คนอื่นเห็น ‪ไม่เที่ยวบอกคนอื่นว่าเป็นกษัตริย์
‪เฝ้าโจยองไว้ ห้ามใช้อาวุธปืน
‪จะไปไหนมาไหนก็บอกฉันด้วย
‪ที่เหลือไว้คิดออกแล้วจะบอก
‪น้อมรับคำสั่ง
‪แต่ฉันขอเธอแค่สองอย่าง
‪ห้ามพูดว่า "อย่ามา"
‪และห้ามพูดว่า
‪"อย่าไป"
‪ฉันอาจต้องกลับไปบ้าง ‪อยากรีบไปแล้วรีบกลับมา
‪ถ้าเกิดว่าเธอ...
‪พูดอย่างใดอย่างหนึ่งออกมา
‪ฉันคงทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
‪ฉันขอ...
‪ให้เธออย่าเหนื่อยใจกับฉันเลยนะ
‪พูดไปแล้ว
‪ฉันเป็นผู้ชายที่ไม่เอาไหนเลยเนอะ
‪จริงไหม
‪นี่ ฉันชักสับสนว่า ‪เธอพยักหน้าให้อะไรกันแน่
‪กลับไปได้แล้ว
‪โจยองรอรากงอกแล้วมั้ง
‪เขาไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน ‪ป่านนี้คงรออยู่น่ะ
‪ทำไมถึงคิดว่า ‪ยองไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหนล่ะ
‪อยู่ที่นี่ก็ตามติดเป็นเงาเหรอ
‪มีเรื่องที่อยากรู้แล้วสิ
‪ไปก่อนนะ
‪มีอีกเรื่อง...
‪ขอฉันถามหน่อยแล้วกัน
‪ที่โลกของคุณไม่มีฉันเหรอ
‪อึนซอบกับโจยอง ‪นารีกับเจ้าหน้าที่วังคนนั้น
‪ขนาดเขาคนนี้
‪ยังมีคนที่หน้าเหมือนกันเลย
‪ไม่มีฉันจริงๆ เหรอ
‪มีสินะ
‪ห้องเวรเป็นไง พอนอนได้ไหม
‪ผมโดนอายัดทรัพย์อีกใช่ไหม
‪ใช้คำว่า "อายัด" กับตำรวจได้ยังไง
‪คำนั้นไว้ใช้กับคดีแพ่ง
‪เขาเรียกว่า "ยึด"
‪เดี๋ยวก็เรียบร้อยครับ
‪ห้องเวรทั้งหอม ทั้งสบาย ดีมากครับ
‪ก็แหงสิ
‪จางมีแจกแบบสอบถามเลยนะ ‪ว่านายชอบดอกอะไร
‪กว่าจะสรุปได้ว่าเป็นลาเวนเดอร์ ‪ใช้เวลาตั้งสามวันสองคืน
‪คราวหน้า
‪บอกให้หน่อยว่าผมชอบจิงจูฉ่ายนะครับ
‪จิงจูฉ่ายเหรอ
‪ข้างนอกมีอะไรหรือเปล่า
‪หิมะตกเหรอ
‪รุ่นนี้ยังชอบหิมะอีกเหรอครับ
‪ใช่ ฉันชอบหิมะมาก
‪หิมะตกทีไร น้ำตาไหลทุกที
‪ปีนี้หิมะไม่ค่อยตกเลย
‪ตายๆ ไหม้หมดแล้ว
‪คิดว่าเนื้อมันจะสะดุ้ง "โอ๊ย ร้อน" ‪แล้วพลิกตัวเองได้หรือไง
‪ให้ตายสิ
‪ไม่เคยกินเนื้อฮันอูมาก่อนสิท่า
‪ชินแจ
‪ที่รักคะ ลูกตื่นแล้วค่ะ
‪โธ่ ลูกแม่ จำแม่ได้ไหม
‪ชินแจ
‪เจอคนที่ลายนิ้วมือตรงกันแล้ว
‪อีซองแจ ตายเมื่อ 24 ปีก่อน
‪แก่ตายอยู่ที่สถานพักฟื้นยางซอน
‪มีคดีอะไรเหรอ
‪อ๋อ พอดีมีข้อมูลแจ้งเข้ามาน่ะ
‪เกิดปี 1951 ถูกต้อง ‪กรุ๊ปเลือดตรงกัน
‪พิการระดับสองเหรอ
‪โปลิโอตั้งแต่เกิดน่ะ ‪สงสัยอะไรโทรมาแล้วกัน
‪- วันนี้ฉันยุ่ง ‪- อือ ขอบคุณนะ
‪น้องชายตายจากการถูกชนแล้วหนี ‪หลานชายพลัดตก...
‪บ้านนี้ทำไมซวยขนาดนี้
‪อีกน
‪ก็อยู่นี่ด้วยแฮะ
‪(สวัสดี คุณโจอึนซอบ ‪ขอบคุณที่ใช้บริการโรงแรมเรา)
‪ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‪สีหน้านายดูไม่พร้อมเท่าไรนะ
‪เราจะอยู่ที่นี่อีกสักพัก
‪คราวนี้ฉันเตรียมทองมาเยอะเลย
‪ฝ่าบาท
‪ต้องกลับวังนะพ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมปกป้องฝ่าบาทที่นี่ไม่ได้
‪ที่นี่ที่คือไหน ‪ฝ่าบาทเข้าๆ ออกๆ ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ฝ่าบาท
‪ชีวิตของเรา ‪ไม่ได้อยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ
‪อดทนได้นานเลยนี่
‪หัวหน้าโจยอง
‪เจ้ายอง
‪ฉันทิ้งวังไว้ไม่ได้หรอก
‪แต่จะไม่มาที่นี่ก็ไม่ได้เหมือนกัน
‪ฉะนั้น นายต้องช่วยฉัน
‪ฉันจะกลับไปคืนวันพฤหัส
‪แต่ฉันจะทิ้งนายไว้ที่นี่
‪- ฉันเลยพานายมาด้วย ‪- ตรัสอะไรไร้สาระพ่ะย่ะค่ะ
‪ที่โลกนี้
‪มีอยู่หนึ่งชีวิตที่ควรจะหายไป
‪เป็นไปได้ว่ากบฏอีริม ‪ยังมีชีวิตอยู่ที่นี่
‪หมายความ...
‪ว่ายังไงหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪นายกับโจอึนซอบ จองแทอึลกับลูน่า ‪คนที่หน้าเหมือนกันพวกนั้น
‪ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ
‪หากสิ่งที่ฝ่าบาท ‪สมมติขึ้นมาเป็นเรื่องจริง
‪ถ้าเขาคนนั้นอยู่ที่โลกของเราล่ะ
‪เรามีทั้งข้ออ้าง ‪ทั้งกำลังคนที่จะฆ่าเขา
‪ที่โลกของเรา
‪แต่ที่นี่ไม่มี มีแค่นาย
‪แต่ว่า ฝ่าบาท...
‪(สวัสดี คุณโจอึนซอบ ‪ขอบคุณที่ใช้บริการโรงแรมเรา)
‪ครั้งที่สามแล้ว
‪นี่คงไม่ใช่ผลข้างเคียง ‪แต่อาจเป็นกฎที่ตั้งไว้
‪กฎคืออะไรกัน
‪สิ่งที่ฉันรู้มีอะไรบ้างนะ
‪มันพาชิกจ็อก
‪อีริม
‪ป่าไผ่
‪ต้องขวางป่าไผ่ไว้
‪หน้าที่ของกระหม่อม ‪คือการปกป้องฝ่าบาท
‪ยอง
‪อีริมก็ไปๆ มาๆ ที่นี่เหมือนกับฉัน
‪และเวลาจะหยุดทุกครั้งที่เขาข้ามไปมา
‪เมื่อกี้ก็เหมือนกัน
‪เขาคงจะรู้
‪ว่าตอนนี้ที่วังไม่มีใคร
‪แต่ฉันไม่รู้
‪ว่าอีริมข้ามไปหรือว่าข้ามมา
‪ฉันต้องกลับไป
‪เพื่อดูให้รู้ให้ได้
‪พ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมจะเชื่อ ช่วยพิสูจน์ที
‪ว่าเวลาหยุดเดินจริงๆ
‪พิสูจน์ให้เห็นที
‪ลองล้วงกระเป๋าเสื้อข้างซ้ายดู
‪(พอจะพิสูจน์ได้ไหม)
‪พอจะพิสูจน์ได้ไหม
‪ยอง
‪ฉันกับเขามีของอยู่อย่างหนึ่ง
‪ถ้าเขาเอาของสิ่งนั้นจากฉันไปได้
‪เขาจะเป็นคนเดียว ‪ที่เปิดประตูโลกคู่ขนานนี้ได้
‪และ...
‪ที่โลกของเราก็จะไม่มีเราอีกต่อไป
‪เพราะฉะนั้น
‪นายต้องกำจัดเขาทันทีที่เห็น
‪นี่คือคำสั่งราชา
‪หัวหน้าองครักษ์โจครับ
‪คุณปิดเครื่อง ผมเลยฝากข้อความไว้
‪ผมได้ตัวลูน่าคนนั้น ‪ที่เราเคยคุยกันมาแล้ว
‪แต่ที่แปลกคือ
‪ลายนิ้วมือที่คุณให้มา
‪ตรงกับของลูน่าเป๊ะเลยครับ
‪ผมเลยโทรหาคุณ
‪ที่ตลกก็คือ...
‪เธอไปขโมยของมา
‪เลยโดนจับส่งเรือนจำไปแล้ว
‪(0631 ลักทรัพย์โดยเจตนาพิเศษ)
‪ท่านนายกครับ
‪ท่านครับ
‪ฉันเลิกงานแล้ว
‪ฉันเปิดโหมดเก้านาทีอยู่
‪ยืดเส้นยืดสายรอไปก่อน
‪ถ้าท่านได้ฟังเรื่องนี้ล่ะก็ ‪รับรองว่าหน้าเปล่งปลั่งแน่นอน
‪วังส่งลายนิ้วมือให้ ‪สถาบันนิติวิทย์ฯ ตรวจสอบ
‪ผลออกมาเป็นผู้หญิงครับ
‪แต่ที่แปลกคือ
‪ก่อนหน้านี้ไม่พบตัวตน ‪แต่พอโดนจับเข้าคุก
‪ดันมีตัวตนใหม่ขึ้นมา ‪ผลก็เลยเพิ่งออกมา
‪ช่างเถอะ ไหนขอดูหน่อย
‪(0631 ลักทรัพย์โดยเจตนาพิเศษ)
‪อะไรกัน ยัยนั่นมีคดีติดตัวเหรอเนี่ย
‪เข้าคุกไปแล้วด้วยเหรอ
‪รู้จักเธอเหรอครับ
‪หรือไม่ใช่นะ
‪ถ้ารู้จักนี่ขนลุกเลยนะครับ
‪ทั้งปลอมเอกสาร บุกรุก ‪ทำร้ายร่างกาย วิ่งราว เยอะไปหมด
‪เหลือเชื่อจริงๆ
‪ที่ตลกก็คือ เข้าคุกแล้ว ‪ถูกปล่อยตัวทันทีเลย
‪ถูกปล่อยตัวเหรอ
‪เมื่อไหร่
‪(สถานพักฟื้นยางซอน)
‪ฉันว่าจะรอให้แน่ใจก่อนค่อยบอกเธอ
‪แต่เหมือนว่าโลกของฉัน...
‪จะมีคนที่หน้าเหมือนเธออยู่
‪โลกคู่ขนาน
‪คนหน้าเหมือนกัน
‪บัตรใบเดียวกัน
‪ความสมดุล...
‪แล้วบัตรใหม่หายไปไหนกันนะ
‪ใครกันแน่
‪ที่กำลังทำให้ทุกอย่างสมดุลอยู่
‪อันไหนสำคัญส่งมา ‪อันไหนทิ้งได้ทิ้งเลยค่ะ
‪มีจดหมายจากบ้านท่านนายกด้วยค่ะ
‪- บ้านแม่เหรอ ‪- ค่ะ
‪(จาก คิมซองแอ)
‪เลิกงานเถอะค่ะ
‪ค่ะ
‪"เกาหลีเหนือ" เหรอ
‪ทรัมป์เป็นประธานาธิบดี ‪ของอเมริกางั้นเหรอ
‪อะไรกันนะ
‪ไม่ได้ตรวจข่าวปลอมกันเลยสินะ
‪(ประธานาธิบดีทรัมป์เยือนเกาหลีเหนือ)
‪(เรือนจำทงแน)
‪เจอกันอีกแล้วนะคะ
‪เราเคยเจอกันแล้วนี่คะ
‪นั่นมันบุหรี่มวนสุดท้ายนะ
‪จะเอายังไง
‪ตอนที่คุณข้ามมาครั้งแรก...
‪- คุณจะยังชอบฉันไหม ‪- ฉันคงจะชอบเธออยู่ดี
‪เดี๋ยวพี่จะฆ่าลุงที่ยืนอยู่ตรงนั้น
‪นายต้องจับคนนั้นมาให้ได้
‪เตรียมเงินไว้ด้วย ‪เอาแบงก์ที่มีหน้าฝ่าบาทอยู่
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เขาฆ่าตัวเองก่อน ‪แล้วค่อยฆ่าฉันแน่ๆ
‪ลูกคือปาฏิหาริย์ของแม่
‪ฉันเห็นอะไรแปลกๆ น่ะ
‪พกมือถือสองเครื่องเหรอคะ
‪ฉันเปิดปิดยามจำเป็นได้ไงล่ะ
‪พวกคนที่เหยียบย่ำ ‪เลือดของพ่อฉันนี่เอง
‪ฉันจะตามจับหมากตัวนี้ทันไหมนะ
‪ปล่อยมือซะ ถ้ายังไม่อยากตาย
‪หรือว่าที่นี่ก็มีฉันด้วย