‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪(ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ ‪องค์กรหรือเหตุการณ์จริง)
‪(ตอน 8)
‪ที่โลกของคุณไม่มีฉันเหรอ
‪(จองแทอึล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪ฉันว่าจะรอให้แน่ใจก่อนค่อยบอกเธอ
‪แต่มันเหมือนจะมี...
‪คนที่หน้าเหมือนเธออยู่
‪คนหน้าเหมือนกัน
‪บัตรใบเดียวกัน
‪โลกคู่ขนาน
‪ฉันควรจะฉุกคิดได้ ‪ตั้งแต่วันนั้นที่ฉันเริ่มสงสัย
‪ว่าบัตรหายไปไหนแล้ว
‪(ผู้ใช้ห้องรับรองแขก)
‪(จองแทอึล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪ฝ่าบาท บัตรใบนั้น ‪ไม่ใช่ของโลกเราใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪ทับซ้อนกันจนได้
‪นี่ไม่ใช่หมากที่ฉันวางไว้เลย
‪คนที่นี่รู้จักเด็กคนนี้ดีพ่ะย่ะค่ะ
‪เธอชื่อลูน่า
‪ขอแค่มีเงิน เธอทำได้ทุกอย่าง ‪จะสั่งให้จับคนมาให้
‪หรือจะให้ขโมยของก็ทำ
‪หาตัวเด็กคนนี้ให้เจอแล้วพามาหาฉัน
‪พ่ะย่ะค่ะ
‪ถ้าอย่างนั้น
‪ฉันจะตามจับหมากตัวนี้ทันไหมนะ
‪(จองแทอึล)
‪อีริมยังมีชีวิตอยู่
‪โลกทั้งสองใบเริ่มปะปนกันอย่างช้าๆ
‪แต่ในช่วงเวลาที่สัมผัสได้ถึง ‪พลังเหนือธรรมชาติบางอย่าง
‪ซึ่งต้องการคืนความสมดุล...
‪ฉันก็น่าจะรู้ตัว
‪ก่อนจะต้องเผชิญ ‪สิ่งอยู่เบื้องหน้านี้
‪อย่างเช่น สิ่งที่เรียกว่าโชคชะตา
‪ตายจริง ดีใจจัง เจอกันอีกแล้วนะคะ
‪เราเจอกันในที่ ‪ที่คาดไม่ถึงตลอดเลย ว่าไหม
‪นั่นมันบุหรี่มวนสุดท้ายนะ
‪จะเอายังไง
‪เจอกันครั้งเดียว ‪พูดจาเป็นกันเองเชียวนะ
‪ให้ตอบแบบนายกไหม ‪ใช้โอกาสนี้เลิกบุหรี่ไปเลยสิ
‪ไปหาเสียงที่อื่นเถอะ
‪ฉันไม่เลือกคุณหรอก
‪ไหนบอกว่าเป็นแฟนคลับฉัน
‪พอฉันรู้ตัวตนที่แท้จริง ‪ก็เสแสร้งไม่รู้จักกันเหรอ
‪แสร้งบ้าแสร้งบออะไร
‪ไม่คุ้นหน้าเลยสักนิด
‪เธอนี่มันเหลือเกินจริงๆ
‪เธอนั่นแหละ
‪ที่อาคารเคยู
‪นักท่องเที่ยวเหรอ
‪เหมือนอยู่ในนิทานงั้นเหรอ
‪นี่วังของเธอหรือไง
‪นี่ คุณพี่ข้าราชการ
‪คนที่คุยกับฉันมีแค่สองประเภท
‪คนที่ขโมยบางอย่างไปจากฉัน
‪ไม่ก็โดนฉันขโมยบางอย่างไป
‪และไม่ว่าฝั่งไหนก็จบไม่สวยทั้งนั้น
‪หลีกไป
‪เธอไม่รู้จักฉันจริงๆ เหรอ
‪ถ้าแตะตัวฉันอีก
‪ฉันใส่ไม่ยั้งแน่
‪เขาคนนั้นรู้ไหมว่าเธอมีคดีติดตัว
‪ถามอะไรเพ้อเจ้อก็จะโดนเหมือนกัน
‪นี่เธอ...
‪ไม่รู้จักฉันกับเขาคนนั้นจริงๆ สินะ
‪เธอไม่ใช่คนที่ฉันเจอหน้าอาคารเคยูใช่ไหม
‪เธอมีฝาแฝดเหรอ
‪เขาว่ากันว่างั้นเหรอ
‪เส้นใหญ่ถึงขนาดรู้วันออกจากคุก ‪แล้วมารอถึงที่
‪คุณคงรู้อะไรเกี่ยวกับฉัน ‪มากกว่าตัวฉันเองแน่
‪ถ้าเจอแฝดแล้วบอกด้วยนะ
‪ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน
‪รีบชวนแม่กลับบ้านไป
‪เดี๋ยวพี่จะฆ่าลุงที่ยืนอยู่ตรงนั้น
‪นี่พี่กำลังรอนายออกไปก่อน
‪ทำไมครับ
‪ลุงคนนั้นหักหลังพี่ ‪พี่เลยได้ไปกินข้าวแดงในคุก
‪แต่ลุงคนนั้น
‪ดันมายัดไอศกรีมอยู่นี่น่ะสิ
‪มินแจ ไปกันเถอะ
‪แก...
‪แกอยู่ที่นี่ได้ยังไง
‪แกออกมาได้ยังไงวะ
‪รู้ไหม
‪ว่าข้อดีของการไม่มีบ้าน ‪ไม่มีตัวตนคืออะไร
‪ไม่มีจุดอ่อนไง
‪แกมีภรรยาแสนสวย
‪กับลูกชายที่หน้าตาน่าเกลียดเหมือนแก
‪อย่ายุ่งกับลูกฉันเลย ได้โปรด
‪ฉันจะคืนเงินเธอทั้งหมด
‪ทั้งหมดเลย พูดจริงๆ
‪ฉันไม่เข้าใจจริงๆ
‪สวะอย่างแกจะแต่งงาน ‪ให้มีจุดอ่อนเพื่ออะไร
‪เงินต้นยี่สิบล้านวอน ดอกเบี้ยด้วย
‪ฉันจะคืนให้หมดเลย
‪ที่ผ่านมาฉันเสียสติไป
‪ได้โปรดเถอะ
‪เขาเป็นแก้วตาดวงใจของฉัน
‪ได้โปรดอย่าทำร้ายเขาเลย
‪แก้วตาอะไร ตาก็เล็กเท่าเม็ดถั่ว
‪เตรียมเงินไว้ด้วย
‪เอาแบงก์ที่มีหน้าฝ่าบาทอยู่
‪ถ้าตุกติกล่ะก็
‪ลูกชายแกได้เป็นแก้วสมใจแน่
‪เศษแก้วน่ะ
‪ผู้หมวดคะ
‪อ๋อ ค่ะ
‪จองแทอึล จากสถานีตำรวจจงโนค่ะ
‪ฉันหัวหน้าฝ่ายธุรการค่ะ
‪กำลังตามหาผู้ป่วย ‪ที่อยู่ที่นี่ตอนปี 1995 เหรอคะ
‪ใช่ค่ะ ผู้ป่วยคนนี้เสียชีวิต ‪ที่สถานพักฟื้นยางซอน
‪ชื่ออีซองแจค่ะ
‪ปี 1995 น่าจะใช้การจดด้วยมือนะคะ
‪ไม่มีประวัติหรอกค่ะ
‪ระหว่างนั้นเราเปลี่ยนระบบ ‪มาสามครั้งแล้วด้วย
‪ปัจจุบันเราเก็บ ‪ประวัติย้อนหลังแค่สิบปีค่ะ
‪ตอนนี้มีแพทย์ พยาบาลหรือเจ้าหน้าที่
‪ที่เคยทำงานตอนนั้นเหลืออยู่บ้างไหมคะ
‪ฉันทำงานที่นี่มา 19 ปีแล้วค่ะ
‪เจ้าหน้าที่ที่อยู่ตอนนั้น ‪ก็เกษียณไปหมดแล้ว
‪นอกจากฉันแล้ว ‪ก็มีท่านผอ.อีกคนมั้งคะ
‪ฉันขอพบท่านผอ.ได้ไหมคะ
‪ท่านน่าจะพอจำผู้ป่วยคนนี้ได้
‪เขาป่วยเป็นโปลิโอแต่เกิดค่ะ
‪ส่วนมากท่านจะอยู่เมืองนอกน่ะค่ะ
‪เพราะท่านเองไม่ต้องรักษาผู้ป่วยแล้ว
‪แถมมีเงินเหลือเฟืออีก
‪ถ้าเกี่ยวกับคดี
‪คุณน่าจะมีหนังสือทางการ ‪หรือหมายค้นมานะคะ
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
‪ฉันกำลังสืบข้อมูลให้อีกคดีอยู่ค่ะ
‪ขอบคุณมากนะคะ
‪ค่ะ ขอตัวนะคะ
‪ถามถึงหมายค้นก่อนด้วย
‪เพราะว่าทำงานเก่ง
‪หรือทำแบบนี้มาเยอะกันแน่นะ
‪เดี๋ยวนี้รูปของนายกคูกับฝ่าบาท ‪เป็นข่าวรายวันเลยนะครับ
‪ใช่แล้วค่ะ
‪รูปที่ทั้งสองคนกำลังกระซิบกระซาบกัน ‪ที่สนามม้าถูกเผยแพร่ออกสื่อ
‪ครับ ข่าวลือว่าคบกัน ‪คงไม่ใช่แค่ข่าวโคมลอย
‪อย่างเรื่องที่ยออีโด ‪ก็ยังปัดตกไปไม่ได้
‪ถูกต้องค่ะ นายกคูนี่ ‪ประวัติน่าประทับใจมากๆ เลยนะคะ
‪- เส้นทางชั้นสูงมากเลย ‪- ครับ
‪จบมัธยมปลายนานาชาติซอจิน ‪ต่อด้วยมหาวิทยาลัยเกาหลี
‪เข้าทำงานที่สถานีโทรทัศน์ ‪ในฐานะผู้ประกาศข่าว
‪ทำงานได้สี่ปี ‪ก็ได้ขึ้นแท่นเป็นผู้ประกาศหลัก
‪ไม่นานก็ประกาศแต่งงาน ‪กับทายาทคนรองของเคยูกรุ๊ปค่ะ
‪อ้อ มีเรื่องที่น่าตกใจ ‪กว่านั้นอีกนะครับ
‪ในปีเดียวกันนั้นเอง ‪ทั้งสองประกาศแยกทางกัน
‪ใช่ค่ะ เกิดมาเพื่อเป็นข่าวจริงๆ
‪หลังจากแยกทางกันไป ‪เธอก็เริ่มทำงานสายการเมือง
‪- ได้ตำแหน่งนายกภายในเจ็ดปี ‪- เธอได้ตำแหน่งนายก
‪ภายในเจ็ดปีค่ะ
‪- เหมือนอยู่ในหนังเลยนะคะ ‪- เหมือนอยู่ในหนังเลยนะคะ
‪ไปที่ที่ดีกว่านี้กันนะลูก
‪ซารังตัวน้อยของแม่มีป้าแล้วนะ
‪ป้าเป็นนายกด้วย
‪ยินดีที่ได้พบเช่นกันค่ะ
‪ฉันเป็นแฟนคลับของท่านนายกค่ะ
‪นั่นมันบุหรี่มวนสุดท้ายแล้ว
‪จะเอายังไง
‪บ้าจริง ยัยบ้านั่นเป็นใครกันแน่
‪(แม่)
‪ว่าไง แม่
‪ทำไมรับสายไวจังล่ะ
‪ไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม
‪จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ไง
‪ถ้าประเทศสงบอยู่ตลอด ‪หนูก็ไม่ได้เงินเดือนนะ
‪มีอะไรคะ
‪ก็แค่โทรหาเฉยๆ น่ะ
‪แม่ฝันไม่ค่อยดีเท่าไรเลย
‪ถึงลูกจะไม่ได้ขับรถเองก็เถอะ ‪แต่ก็ขับรถระวังๆ ล่ะ
‪ระวังอย่าทำของหายด้วยนะ
‪ฝันประหลาดประจำเลยนะ แม่
‪ไม่ต้องห่วงค่ะ
‪หนูเคยโดนใครขโมยของที่ไหน
‪ว่าแต่ หนังสือพิมพ์ที่แม่ส่งมา ‪คืออะไรเหรอ
‪หนังสือพิมพ์เหรอ
‪หนังสือพิมพ์อะไร
‪แม่ไม่ได้ส่งไปนะ
‪มีของถึงลูกเหรอ
‪ไว้ค่อยคุยกันนะ ลูกค้ามา
‪จ้ะๆ
‪เชิญค่ะ
‪รับอะไรดีคะ ปลาซาบะก็มี ‪ปลาซันมะก็มี สดมากเลยนะ
‪ผมลืมร่มไว้ที่นี่นานแล้ว
‪ไม่ทราบว่ายังอยู่ไหมครับ
‪ค่ะ
‪ฉันเก็บไว้เผื่อคุณจะกลับมาเอา
‪ถึงว่าหน้าคุ้นๆ
‪คิดอยู่ว่าเคยเจอที่ไหน
‪รอสักครู่นะคะ
‪(กษัตริย์อาเธอร์)
‪ออกมาไวดีนี่
‪เปลี่ยนสไตล์แล้วด้วย
‪ฉันได้มันมาระหว่างหนี
‪อากาศหนาวนะ
‪ถ้าไม่อยากแข็งตายก็ใส่ไว้
‪แล้วทำไมถึงนอนในรถล่ะ
‪ขโมยของทุกวัน ไม่มีเงินหรือไง
‪ฉันมีเงินเยอะนะ
‪แต่ศัตรูก็เยอะด้วย
‪นายไม่ต้องรู้เรื่องโลกนี้มากนักหรอก
‪วางไว้แถวนั้นเลย
‪ขอบใจจ้ะ
‪ขอบคุณครับ
‪โกโก้เหรอครับ
‪เห็นว่านักสืบคังชอบของหวาน
‪หัวหน้าพัคชอบพูดตอนเมาน่ะ
‪"ชินแจของเราชอบของหวาน ‪แทอึลชอบเนื้อ"
‪ส่วนนักสืบชิมชอบมักกอลลี
‪น้องเล็กที่เพิ่งมาใหม่ ‪ชอบกินมาการงนี่
‪มาการงเหรอครับ
‪บ้าจริง
‪ผลการชันสูตรศพคุณฮาอึนมี
‪รู้ไว้เลยนะว่าเส้นใหญ่
‪ขอบคุณครับ
‪เอาไป
‪อย่างที่เห็นในจุดเกิดเหตุ
‪เธอเสียชีวิตเพราะเสียเลือดมาก ‪จากการถูกแทงที่คอ
‪เราตรวจพบโซลพิเดมในเลือดเล็กน้อย
‪เข้าใจแล้วใช่ไหม ‪ว่าทำไมไม่มีร่องรอยการต่อสู้
‪หลักฐานจากภาพวงจรปิด ‪เทไปที่ฝั่งแฟนเหยื่อ
‪คงต้องไปสืบฝั่งรูมเมตอีกรอบ
‪นั่นสิ
‪ช่วงนี้รูมเมตฉันก็น่าสงสัยเหมือนกัน
‪ไม่ใช่เธอใช่ไหม
‪- อะไรครับ ‪- คนที่เรียกสามีฉันออกไป
‪นักสืบคังเป็นพยานที่อยู่ของเขา ‪ฉันคิดอยู่ว่าจะขุดหรือไม่ขุดดี
‪เอายังไงดี
‪ผมเองครับ
‪- ผมเรียกเอง ‪- เหรอ
‪- ไปเถอะ ‪- ครับ
‪จับได้อยู่หมัด
‪ผลเป็นไงบ้าง
‪พักนี้ไม่ค่อยอยู่เลยนะ
‪มัวไปรับสินบนเหรอ
‪ประเพณีอันดีงาม ‪กำลังค่อยๆ หายไปเนอะ
‪เจอโซลพิเดมเล็กน้อย
‪ทำให้หลับก่อนค่อยแทง
‪ถ้าพัคจองกูทำ ‪ทั้งกินข้าว ทั้งรอให้หลับ
‪ทั้งแทง ทั้งหนี
‪เวลาไม่พอหรอก
‪จางยอนจีทำสินะ
‪จับจางยอนจีตอนนี้ไป ‪ก็มีเวลาแค่ 48 ชั่วโมง
‪ไปค้นประวัติการรักษาของจางยอนจี ‪เอาหลักฐานมัดตัวมาให้ได้
‪ตัดแฟนผู้ตายออกจาก ‪ผู้ต้องสงสัยที่เป็นไปได้ก่อน
‪แล้วต้องทำไงต่อล่ะ
‪ก็ต้องเอาตัวแฟนมาสอบก่อนน่ะสิ
‪โชคดี
‪วันนี้ฉันแลกเวรซุ่มกับจางมีนะ
‪ทำไม
‪ลูกพี่จะไปไหน
‪ติดต่อเรื่องอะไรครับ
‪ผมเป็นญาติของมินฮวายอนครับ
‪ลูกชายเหรอครับ
‪ครับ นั่งก่อนสิ
‪เซ็นชื่อตรงนี้เลยครับ
‪คุณคงรู้อยู่แล้ว
‪แม่คุณบอกว่าคุณเป็นตำรวจนี่นา
‪(เอกสารประกันตัว)
‪คังชินแจ จากสถานีตำรวจจงโนครับ
‪เรื่องจริงแฮะ
‪นึกว่าล้อเล่นซะอีก
‪รู้ใช่ไหมครับว่าเธอมาที่นี่บ่อย
‪พอได้ยินมาบ้างครับ
‪ทุกครั้งจบที่อบรมแล้วปล่อยไป
‪โธ่เอ๊ย ยังจะมาอีกนะ
‪ครั้งต่อไปไม่ปล่อยแล้วนะครับ
‪(ผู้ประกันตัว คังชินแจ)
‪(บูแดจีแก)
‪โลกนี้มีอาหารชื่อ "บูแดจีแก"
‪อาหารนี้เกิดขึ้นในช่วงสงครามเกาหลี
‪เป็นการค้นพบที่สุดยอด ‪ต่อจาก "ไก่ครึ่งครึ่ง"
‪ร้านนี้เลย
‪ดูซิใครมา
‪ดันเจอคู่ปรับ ‪หน้าร้านอาหารแสนอร่อยจนได้
‪ใช่ที่มาสามคนคราวนั้นหรือเปล่า
‪วันนั้นเล่นซะน่วม ยังไม่หายบวมเลย
‪วันนี้มาแค่สองคนเหรอ
‪เรามากันแปดคน
‪วันนี้ไม่ใช่วันดีที่จะได้กินสินะ
‪ฉันมากับยอง
‪ยอง
‪ไม่ต้องถึงตายนะ
‪พวกเขาก็แค่ชาวเมืองนั่นแหละ
‪โอ้โฮ
‪ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้
‪เดี๋ยวก่อน
‪อึนซอบมาตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ดาบหนึ่งใต้นภาฉันล่ะ
‪หมอนั่นบอกว่าแค่กินข้าวอย่างเดียว ‪ผมเลยออกมาด้วย
‪นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย
‪ไปหลบข้างหลัง
‪ไปหลบไกลๆ เลยก็ได้
‪เดี๋ยวยองก็คงมา...
‪โชคดีนะครับ
‪อ้าว โดนเบี้ยวซะงั้น
‪ทีมเวิร์กแตกซะแล้ว
‪ตายๆ จะไหวไหมเนี่ย
‪ฉันมาคนเดียว
‪แปดคนไหวเหรอ
‪เฮ้ย เอาให้น่วม
‪เอาคืนมันให้เข็ด
‪ต้องโทรบอกพี่
‪เฮ้ย
‪โห
‪ขอบคุณครับ อาหารอร่อยมาก
‪ยังอีก
‪โอ๊ะ นั่นมัน...
‪- ดูสิ สู้กันอยู่หรือนั่น ‪- ชิชะ
‪ดักดานจริงๆ เลย
‪อะไรเนี่ย
‪เฮ้ย
‪คนที่สู้เก่งๆ ตรงนั้นคืออึนซอบเหรอ
‪ลุงครับ หยุดสู้กันก่อน หยุด
‪หยุดเดี๋ยวนี้เลย
‪กลางวันแสกๆ มาสู้อะไรกัน ‪กลางถนนแบบนี้ล่ะ
‪- หนีเร็ว ‪- เดี๋ยวก่อนสิ
‪ฉันบอกให้หยุดไง
‪(พัคมุนชิก สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪(จองแทอึล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪นายเป็นทหารเกณฑ์เหรอ
‪แม่นแล้ว
‪เอาล่ะ
‪เดี๋ยวฉันจัดการเอง
‪เจ้าซอบ ฉันคิดไม่ถึงเลยนะ
‪ตัวลอยอย่างกับนินจาแน่ะ ‪ออกกำลังกายด้วยเหรอ
‪แหม ชมงี้ผมเขินนะ
‪ก็ว่าจะไม่ปล่อยของแล้วเชียว
‪แค่นี้สบายมาก
‪นักเลงพวกนี้ชอบหาเรื่องคนผ่านไปผ่านมา
‪- เลยต้องตักเตือนหน่อย ‪- อ๋อ
‪นายเลือกคนผิดแล้วล่ะ
‪นี่ ฉันต้องเป็นคนแจ้งตำรวจสิ
‪ฉันโดนเยอะกว่าอีกนะ
‪ไอ้นี่มันแปลกจริงๆ นะ ‪เมื่อกี้ยังวิ่งหนีไปอยู่เลย
‪ครับๆ เห็นเขาวิ่งหนี
‪แต่คุณดันยกพวกตามไปเป็นโขยง ‪แล้วโดนจับได้คาหนังคาเขา
‪ฉะนั้นคุณต้องไปสถานีตำรวจกับเรา
‪ไปลงบันทึกประจำวันกัน
‪ว่าแต่คุณเป็นใคร ‪เห็นจ้องอึนซอบมาสักพักแล้ว
‪ผมขอแนะนำตัวเอง...
‪หุบปากไปเลย ไอ้นี่
‪ผู้ใหญ่กำลังพูดอยู่ พูดแทรกได้ยังไง
‪เพื่อนผมมาจากปูซาน
‪เพิ่งเคยมาโซลครั้งแรก ‪ถ้าไม่มีผมก็เป็นไอ้โง่เลยแหละ
‪หาข้าวกินเองไม่เป็นหรอก
‪ยังไม่ได้กินข้าวอีกเหรอ
‪เข้าไปกินก่อนสิ
‪ก่อนเลิกงานแวะมาเขียนคำให้การด้วยนะ
‪ครับผม
‪ทำไมไม่ตามมาล่ะ
‪หัดมองข้างหน้าบ้าง ‪เกิดมามีดีแค่ขายาวหรือไง
‪หมอนั่นเพี้ยนไปแล้วชัวร์
‪เฮ้ย กินข้าวกับเพื่อนให้อร่อยนะ
‪คนละคนกับคนที่วิ่งหนีไปชัดๆ
‪ไอ้โย่งนั่นโกหกว่ามาคนเดียว ‪ที่แท้มีกันตั้งห้าคน ขี้ขลาดชะมัด
‪ทำอะไร แร็ปอยู่เหรอครับ
‪คัมมอน โย่
‪- อึนซอบ ‪- ยองพ่ะย่ะค่ะ
‪ไม่จริง อึนซอบต่างหาก
‪เมื่อกี้อึนซอบชัดๆ
‪เจ้ายองไม่มีทางเรียกฉัน...
‪ว่าไอ้โง่แน่นอน
‪ยองเขารู้ดี
‪ว่าขายาวๆ ของฉันทำอะไรได้บ้าง
‪ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ ‪สถานการณ์มันพาไป
‪งั้นนายคือยองเหรอ
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪ถ้าเป็นยองจริงๆ ‪นายโดนตัดหัวตามกฎหมายนะ
‪อึนซอบก็ได้พ่ะย่ะค่ะ
‪ถ้าเป็นอึนซอบ ก็โดนตัดหัว ‪ตามกฎหมายชาวต่างชาติ
‪แต่ว่า...
‪ฉันจะเป็นกษัตริย์ ‪ที่มีทั้งปัญญาและเมตตา
‪จะใช้วิธีที่ดีที่สุดก็แล้วกัน
‪มานี่เลย
‪จำไว้นะ
‪จุดหายไปเมื่อไหร่ โดนตัดหัวแน่
‪เป็นพระคุณอย่างล้นพ้นพ่ะย่ะค่ะ
‪แน่นอน
‪ฉันเอง
‪อือ อยู่ไหนเหรอ
‪มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
‪เธอสั่งว่าไปไหนมาไหนให้บอก
‪ฉันต้องไปที่หนึ่งโดยด่วนเลยโทรมาบอก
‪- ไปไหน ‪- ไปห้องนั่งเล่น
‪บ้านอึนซอบไม่กว้างขนาดนั้นนี่
‪ฉันย้ายมาโรงแรมแล้ว
‪น้องๆ อึนซอบเปิดเทอมแล้ว
‪ตอนนี้ฉันกำลังเดินไปตู้เย็น
‪ได้เวลากาแฟแล้ว
‪เดินในห้องไม่ต้องบอกก็ได้ ‪แต่ตอนย้ายจากบ้านอึนซอบไปโรงแรม
‪น่าจะโทรบอกฉันสิ
‪อะไร
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฮัลโหล เป็นอะไร เจ็บตรงไหนหรือเปล่า
‪เปล่า ฉันแค่ตกใจเฉยๆ
‪กาแฟที่ยองเลือกมา ‪รสชาติเหมือนที่วังเป๊ะเลย
‪จิบแรกได้รสกาแฟเต็มเปี่ยม ‪ตบท้ายด้วยความกลมกล่อม
‪ของพวกนี้ขายใน ‪สาธารณรัฐเกาหลีด้วยเหรอ
‪ฉันเอาคุณตายแน่
‪รู้แล้วว่าอยู่โรงแรมไหน ขับผ่านพอดี
‪ให้เวลาสิบนาที รีบลงมาให้ไว
‪ทฤษฎีของฉันถูกต้องสินะ
‪ต้องให้เธอโกรธก่อนถึงจะยอมเจอหน้า
‪เธอมาแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ไป
‪ประมาณ 20 นาที
‪ไม่ต้องตามลงมาด้วย
‪แปดนาที สี่สิบวินาที
‪ฉันลงมาทันทีเลยนะ
‪- แต่ยองอยากจะตามลงมา... ‪- ตอนที่คุณข้ามมาที่นี่ครั้งแรก
‪ถ้าตอนนั้นฉันไม่ช่วยคุณไว้
‪คุณจะยังชอบฉันไหม
‪ฉันคงจะเข้าใจเธอ
‪เข้าใจ...
‪แล้วก็ยังชอบเธออยู่ดี
‪แล้วถ้าฉันทำตัวไร้มารยาทกับคุณล่ะ ‪ก็ยังชอบเหรอ
‪เธอก็เป็นอยู่แล้วนี่
‪แต่ถึงอย่างนั้นก็ชอบ
‪ทำไมล่ะ
‪เธอคงมีเหตุผลที่ทำแบบนั้นกับฉัน
‪ผ่านไปนานทีเดียวกว่าฉันจะเข้าใจ
‪ว่าโชคชะตา
‪ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่อย่างใด
‪บางทีก็เป็นเราเองที่กำหนดโชคชะตา
‪แต่บางครั้งโชคชะตา
‪ก็เป็นฝ่ายเลือกเราซะอย่างนั้น
‪ว่าแต่ถามทำไมเหรอ
‪ใครเขาก็ถามกันทั้งนั้นแหละ
‪เราแค่ข้ามขั้นกันไปเท่านั้นเอง
‪ฉันต้องไปซุ่มดูผู้ร้ายก่อนนะ
‪ยังไงก็ได้เจอหน้าแล้ว ไปก่อนล่ะ
‪ไม่มีอะไรใช่ไหม
‪ไม่เลย
‪วันนี้เป็นวันที่...
‪สงบสุขดี
‪ตอนนี้ฟ้าใสที่สุดของวันเลย
‪นั่นก็เพราะเธอฝ่าดงรถติดนั่น
‪เพียงเพื่อจะมาเจอหน้าฉันไง
‪นี่ฉันโมโหหิวอยู่นะ
‪คิดออกอีกข้อหนึ่งแล้ว
‪ห้ามพูดอะไรเลี่ยนๆ ตอนหิวข้าว
‪ไม่มีอะไรก็ดี ไปก่อนนะ
‪แม้แต่ในช่วงเวลานี้
‪สิ่งที่ต้องเกิดก็กำลังเกิดขึ้นอยู่
‪ฉันมีลางสังหรณ์ว่าวันแบบนี้ ‪คงอยู่กับฉันเพียงชั่วครู่
‪ฉันก็เลยตัดสินใจที่จะรักโชคชะตา
‪ที่เลือกฉันมาอยู่ตรงนี้
‪รักคุณนะ
‪โจยองไม่ได้ออกไปไหนใช่ไหม
‪เดี๋ยวก่อน
‪ตอนนี้ฉัน...
‪ยังติดใจคำแรกที่เธอพูดอยู่
‪ยองออกไปแล้ว
‪เมื่อกี้เดินผ่านหลังไป ไม่เห็นเหรอ ‪ออกไปดูภูมิประเทศ...
‪เดี๋ยวสิ
‪นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญสักหน่อย
‪แล้วเมื่อกี้
‪ที่เธอบอกฉัน...
‪บอกแล้วไงว่าห้ามออกไปไหน
‪รีบพากลับเข้าไปเลย
‪จองแทอึล
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ก็ได้ยินหมดแล้วนี่
‪ไม่ต้องห่วงยองหรอก
‪เขามีประสบการณ์แล้ว ‪ไม่โดนจับได้อีกแน่
‪นี่ โจอึนซอบ
‪วิกฤติแล้ว
‪เสียงผู้หญิงนี่นา
‪จะไปไหนของนาย เมื่อกี้จะวิ่งอยู่แล้ว
‪คนหน้าเหมือนมยองซึงอา
‪ผู้หญิงคนนั้นคือใครกัน
‪อะไรกัน เวลานี้ควรอยู่ ‪ที่สถานีตำรวจไม่ใช่เหรอ
‪ว่าแต่นาย...
‪ไปดูตัวมาเหรอ
‪อ๋อ ขอโทษที
‪ไปงานศพมาเหรอ
‪ทำผมด้วยนี่
‪จะเป็นจุดสนใจต่อไปไม่ได้
‪นายเรียกฉันเหรอ
‪กระดิกนิ้วเนี่ยนะ
‪ไอ้นี่ บ้าไปแล้วแน่ๆ
‪ถ้าไม่มีอะไร ฉันฆ่านายแน่
‪เธอดูแรงใช้ได้
‪เพราะงั้นมีอยู่วิธีเดียว
‪ฉันมีเรื่องที่อยากรู้นิดหน่อย
‪ว่าฉันเป็นฝ่ายชอบเธอ
‪หรือว่าเธอชอบฉันกันแน่
‪บนโลกนี้น่ะ
‪เพราะงี้ไงเลยไม่มีแฟนสักที
‪อย่าทำอีกนะ
‪อะไรติดหน้าน่ะ สาหร่ายเหรอ
‪อย่านะ เรื่องใหญ่...
‪เรื่องใหญ่อะไร ไหนลองก่อเรื่องซิ
‪ฉันทำจับแชไว้ เข้าไปเอาด้วย
‪เจ้านั่นก็สู้เก่งนะเนี่ย
‪ฉันเองก็ใช่ย่อย
‪หนึ่ง สอง ออกหมัด
‪โอย ตกใจหมด อะไรของนาย
‪พี่แทอึลให้นายออกมาแค่กลางคืนนี้
‪บอกมาว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร ‪คนที่สวยๆ น่ะ
‪โจยองจริงๆ ด้วย แม่เจ้า
‪- ที่ตาสวยๆ ‪- นารี
‪- ขับซูเปอร์คาร์ด้วย ‪- มยองนารีไง
‪เดี๋ยว นายเจอนารีเหรอ
‪เจอกันแล้วคุยอะไรกันบ้าง ‪เล่ามาให้ละเอียดเลยนะ
‪เห็นว่าอยากมีเรื่องใหญ่กับนาย
‪แล้วก็บอกให้เข้าไปเอาจับแชด้วย
‪จับแชเหรอ เรื่องใหญ่เหรอ ‪กับฉันเนี่ยนะ
‪เล่าให้ละเอียดหน่อยสิ
‪นายพูดอะไรก่อนเรื่องจับแช
‪เธอถึงบอกให้เข้าไปเอาน่ะ
‪- นายชอบเธอเหรอ ‪- จะไม่ให้ชอบได้ไงล่ะ
‪แต่ตอนนี้ฉันไปไม่ไหวหรอก
‪โทรไปบอกเธอให้หน่อย ‪ว่าเดี๋ยวไปวันหลัง
‪ขอตั้งสติตัวเองก่อน
‪จับแชจานแรกของฉันกับนารีด้วย
‪น่าสมเพชชะมัด
‪ขอเวลาเท่าไรดี สิบนาทีพอไหม
‪ร้อยปีก็ไม่พอ
‪ไอ้เวรนี่
‪มาแล้วเหรอครับ
‪อือ เจออะไรบ้างไหม
‪ไม่เจอเลยครับ
‪อร่อยมาก
‪จางมีเลือกกิมจิเก่งใช้ได้เลยนะ
‪ข้างหลังนั่นอะไรเหรอ
‪รุ่นพี่ชิมบอกว่าซุ่มดูครั้งแรก ‪ต้องใช้ของจำเป็นเยอะครับ
‪คิดว่ามาตั้งแคมป์หรือไง
‪ลูกพี่ชินแจมีเรื่องอะไรเหรอ
‪ทำไมแลกกันล่ะ
‪ผมไม่ได้ถามครับ
‪ผมคิดว่าถ้าเขาจะบอก
‪เขาคงบอกไปแล้ว
‪เหมือนกัน ฉันก็เลยไม่ได้ถามเขา
‪ทำไม
‪หลงใหลในความฉลาดของรุ่นพี่เหรอ
‪เปล่าครับ
‪มันคืออะไรเหรอครับ ‪ทาได้ทั้งหน้าทั้งปากเลย
‪โบราณว่าไว้ไม่มีผิด
‪"อย่าทามัลติบาล์มต่อหน้าเด็ก"
‪เอาไปสิ
‪แท่งเดียวจบ
‪ขอบคุณครับ
‪โอ้โฮ
‪พัคจองกูยังไม่เข้าบ้านแน่นะ
‪ครับ ผมตรวจดูแล้ว
‪อือ
‪ดีจัง
‪ว่าแต่เหยื่อคนนั้น
‪คงไม่เคยคิดว่าตัวเอง ‪จะตายแบบนั้นเนอะครับ
‪จางมี
‪เพิ่งเคยไปจุดเกิดเหตุคดีฆาตกรรม ‪ครั้งแรกใช่ไหม
‪ครับ
‪รู้ไหมว่าตำรวจ ‪มีอัตราการฆ่าตัวตายสูง
‪อะไรนะครับ
‪ต่อไปนายจะต้องเห็นคดีแบบนี้อีกเยอะ
‪จำไว้นะ งานก็คืองาน
‪เราสืบสวนคดีอย่างเต็มที่
‪พอปิดคดีได้แล้วก็ต้องพยายามเต็มที่ ‪เอาตัวเองออกมาให้ได้
‪ไม่งั้นนายทำได้ไม่นานหรอก
‪ครับ
‪ถ้าจะปิดคดี เราต้องทำยังไง
‪ต้องจับผู้ร้ายให้ได้ใช่ไหม
‪- ใช่ครับ ‪- งั้นจับตามองให้ดี
‪ครับ จับตามอง
‪นั่นไง พัคจองกู
‪จางมี ลงรถเร็ว
‪คุณพัคจองกู
‪เวรแล้ว
‪โห
‪ได้ตัวแล้วครับ รุ่นพี่
‪ผมได้ตัวผู้ต้องสงสัยแล้ว
‪จับได้แล้ว
‪แต่เหมือนเขาไม่หายใจเลยครับ
‪ไม่ได้นะ มีกุญแจมือแค่อันเดียว
‪คุณพัคจองกู
‪คุณพัคจองกู ตื่นสิครับ
‪จางมีจับพัคจองกูได้แล้ว
‪คุณพัคจองกู คุณครับ
‪เพิ่งถึงบ้านเมื่อกี้เอง
‪เดี๋ยวจะรีบคลานไปนะ
‪รุ่นพี่ครับ เขาไม่หายใจ
‪ไหนดูอีกที
‪ลูกพี่ชินแจ อย่าทำเป็นไม่อ่านสิ
‪คุณพัคจองกู
‪ที่นี่ลูกค้าเยอะจัง
‪แม่
‪มันสนุกนักเหรอ
‪แม่ขอโทษ
‪แม่จะไม่ทำอีกแล้ว
‪พอนั่งอยู่ตรงนั้น ‪แม่รู้สึกว่าแม่ต้องได้แน่ๆ
‪มันทำให้ลืมเรื่องอื่นไปด้วย
‪แม่ไม่มีเงินแล้ว เล่นเยอะไม่ได้หรอก
‪ตอนนั้นลูกป่วยตั้งนาน
‪พอลูกฟื้นขึ้นมา
‪แม่เหมือนได้โลกกลับมาทั้งใบ
‪คิดว่าคงจะมีแต่ความสุขแล้ว ‪แต่พ่อของลูกก็เป็นแบบนั้นไปอีก
‪แม่เลยตั้งสติไม่ได้เลย
‪แล้วพ่อล่ะครับ
‪สบายดีไหม
‪ก็อย่างที่รู้แหละ
‪พ่อเขาบอกมาด้วยนะ
‪ว่าลูกจ่ายค่าคุมขังให้ทุกเดือนเลย
‪แล้วแม่ล่ะ
‪มีความสุขไหมที่ผมฟื้นขึ้นมา
‪ถามมาได้
‪ตอนนั้นแม่กับพ่อ
‪คิดว่าแกจะไม่รอดแล้ว ‪หนึ่งปีที่แกหลับไปอย่างกับนรกแน่ะ
‪นึกถึงตอนนั้นทีไร ใจเต้นแรงทุกทีเลย
‪ผมก็เหมือนกัน
‪ตอนผมฟื้นขึ้นมา
‪แม่กอดผมไว้
‪กลิ่นตัวแม่หอมมากๆ
‪ผมเพิ่งรู้ตอนนั้น
‪ว่าจริงๆ แล้วคนเรา
‪ก็มีกลิ่นหอมได้เหมือนกัน
‪แม่ครับ
‪ผมน่ะ
‪ดีใจมากที่เกิดมาเป็นลูกชายของแม่
‪ผมรู้ดี
‪ว่าบางทีผมก็ไม่ใช่ลูกชายที่ดี
‪ที่ผมแจ้งความแม่ไป
‪ผมขอโทษนะ
‪เพราะฉะนั้น
‪อย่าทำลายตัวเองไปมากกว่านี้เลยครับ
‪แม่ผิดไปแล้ว
‪จะเหนื่อยยากแค่ไหน ‪ก็ไม่ควรไปเล่นพนันแท้ๆ
‪แม่ขอโทษนะลูก
‪แม่น่ะ...
‪เป็นแม่ที่ไม่เอาไหนเลย
‪แม่ขอโทษจริงๆ ที่ต้องพูดแบบนี้
‪คังชินแจ
‪ลูกคือ...
‪ปาฏิหาริย์ของแม่นะ
‪ทานเยอะๆ นะครับ
‪(สถานีตำรวจจงโน กรุงโซล)
‪ผมไม่ได้ทำครับ
‪ผมจะฆ่าเธอทำไมกัน
‪ผมไปถึง เธอก็นอนตายอยู่แล้ว
‪ผมตกใจมากเลยแตะตัวเธอเพื่อเช็กดู ‪ว่าตายหรือยัง เลยเปื้อนเลือดมาครับ
‪อ๋อ
‪ผมตั้งใจจะไปอาบน้ำที่บ้านเพื่อนก่อน ‪แล้วค่อยมาแจ้งความ
‪- แต่ก็ไม่ได้แจ้ง ‪- นั่นน่ะสิ
‪คุณตำรวจไม่เคยเจอเองนี่นา
‪ตอนนั้นสติหลุดจริงๆ นะครับ
‪ดูจากข้อความ ‪คุณยืมเงินเหยื่อไปห้าล้านวอนด้วยนี่
‪ฆ่าทิ้งเพราะไม่อยากคืนเงินเหรอ
‪เฮ้อ อยากจะบ้าตาย
‪ผมโทรไปหาเธอเพราะข้อความนั้น ‪แต่เธอไม่รับสาย
‪ผมเลยไปหาที่บ้าน
‪อึนมีจะเอาเงิน ‪ห้าล้านวอนที่ไหนมาให้ผมยืม
‪ค่าบัตรตัวเองยังไม่มีจ่ายเลย
‪อยากจะบ้าตายจริงๆ
‪จางยอนจีเป็นผู้ต้องสงสัยหลักแล้ว ‪ตามตัวเธอเลย
‪จับมาก็ได้แค่ 48 ชั่วโมงเท่านั้นล่ะ
‪เราไม่มีหลักฐานมัดตัว
‪เจออะไรบ้างไหม
‪เจอบ้างแล้วครับ
‪ผมดูสคริปต์ที่จางยอนจีอ่าน
‪พูดถึงวิธีฆาตกรรม ‪เหมือนคดีนี้เปี๊ยบเลย
‪เผาเสื้อผ้าที่ ‪เปื้อนคราบเลือดบนดาดฟ้า
‪ชื่อเรื่องก็น่าสนใจ
‪ความปรารถนาของแมกมา
‪โอ้โฮ ต้องสนุกแน่ๆ ‪ชักอยากรู้เนื้อเรื่องแล้วสิ
‪โทรศัพท์ใครดังเนี่ย
‪อ๋อ ของฉันเอง
‪จางยอนจีค่ะ
‪รับเลย เร็วเข้า
‪จองแทอึล สถานีตำรวจจงโนค่ะ
‪จางยอนจี
‪บอกว่าจะมอบตัวค่ะ
‪หา
‪ตรวจไม่พบอะไร เชิญด้านในพ่ะย่ะค่ะ
‪ในที่สุดก็ได้กินอาหารนี่สักที
‪สั่งเลยไหมคะ
‪มินฮี เก็บโต๊ะสามก่อนเลย
‪เติมน้ำใส่ตู้เย็นด้วย...
‪ฝ่าบาท
‪ดูท่า
‪ยังไงก็ไม่ได้กินเมนูนี้สักทีสินะ
‪ยอง
‪เราต้องออกจากที่นี่ให้ไวที่สุด
‪มีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪เจ้าของร้านเมื่อกี้รู้จักฉัน ‪รู้จักนายด้วย
‪คนโลกนี้จะรู้จักฝ่าบาทได้ยังไง...
‪แปลว่าเขาไม่ใช่คนโลกนี้น่ะสิ
‪ถ้าคนนั้นหนีแปลว่า ‪เขาจำพวกเราได้แน่นอน
‪และถ้าใช่
‪นายต้องจับตัวมาให้ได้
‪ไม่ว่ายังไงก็ตาม
‪ไม่ต้องห่วงฉัน
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪ห้าคนที่จะคอยช่วยฉัน
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ
‪(ราชาธิปไตยภายใต้ ‪รัฐธรรมนูญและราชวงศ์)
‪(เจ้าฟ้ากึม องค์ชายอีริม)
‪ผมลืมร่มไว้ที่นี่นานแล้ว
‪ไม่ทราบว่ายังอยู่ไหมครับ
‪เสื้อของคุณใช่ไหมคะ
‪มีคราบเลือดของเหยื่ออยู่
‪เราตรวจพบลายนิ้วมือ ‪ของคุณจางยอนจีบนถังขยะเหล็ก
‪คุณฆ่ารูมเมตทำไมเหรอคะ
‪ฉันแค่เกลียดเธอค่ะ
‪ส่งข้อความหาพัคจองกูทำไมคะ
‪ฉันไม่ชอบเขาเหมือนกัน
‪คุณสารภาพทุกอย่างแล้ว
‪คุณจางยอนจี คุณถูกจับในข้อหา ‪ฆาตกรรมฮาอึนมีครับ
‪ผมรู้สึกว่าเธอเป็นคนแรงๆ ตั้งแต่แรกแล้ว
‪น่ากลัวจริงๆ ฆ่าเพื่อนได้ลงคอ
‪คุณคงเสียใจมากที่สูญเสียคนรักไป
‪แต่ฉันขอบอกเอาไว้อย่าง
‪ฉันหวังว่าคงจะไม่มีครั้งที่สอง
‪แต่ต่อไปต้องแจ้งความก่อนนะคะ
‪ผมไม่ได้รักเธอนะครับ
‪แค่คบเล่นๆ เท่านั้น
‪ยอนจีอยากเป็นนักแสดงนี่
‪พกมือถือสองเครื่องด้วย
‪เธอเป็นพวกเที่ยวตามร้านเหล้าแน่นอน
‪เมื่อกี้
‪คุณพูดว่าอะไรนะคะ
‪เขาพกมือถือสองเครื่อง...
‪จางยอนจีพกมือถือสองเครื่องเหรอคะ
‪เครื่องหนึ่งเป็น ‪โทรศัพท์สองจีหรือเปล่าคะ
‪ผมจะไปรู้ได้ยังไง
‪คนที่ตายไปเคยบอกผม ‪ว่าเธอพกมือถือสองเครื่อง
‪รออีกนิดค่อยตายไม่ได้หรือไง
‪ว่าจะบอกเลิกอยู่ ซวยชะมัด
‪นี่
‪บ้าไปแล้วเหรอ
‪เสียสติหรือไง
‪ตำรวจต่อยชาวบ้าน ‪หน้าสถานีตำรวจได้เหรอ
‪นี่
‪พูดจาให้เกียรติผู้เสียชีวิตหน่อย
‪ถ้าไม่อยากโดนอีกก็ไปให้พ้นหน้าซะ
‪เพราะฉันต้องเอาตัวเอง ‪ออกจากคดีให้ได้เหมือนกัน
‪จริงด้วย
‪มีสายชาร์จแสดงว่า ‪ต้องมีโทรศัพท์อยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪เจอพอดีเลย
‪ฝากให้แทอึลหน่อย
‪เธอฝากให้ฉันหาตัวตนน่ะ ‪เห็นว่าได้รับแจ้งมา
‪บอกเธอว่าเป็นข้อมูลเพิ่มเติม ‪ของอีจีฮุน อายุแปดขวบ
‪(ใบมรณบัตร ชื่อ: อีจีฮุน)
‪แทอึลกำลังตามหา
‪เด็กที่ตายไปแล้ว 25 ปีเหรอ
‪ไม่รู้เรื่องเหรอคะ
‪สงสัยจะลับจริงๆ
‪งั้นเอาคืนมา
‪พอจะรู้แล้วล่ะ
‪คงเป็นเรื่องไซไฟอะไรทำนองนี้ ‪ไปก่อนนะ
‪ค่ะ
‪ทำอะไรอยู่กันแน่นะ จองแทอึล
‪(บูแดจีแก)
‪จริงด้วย
‪นายรู้จักฉัน รู้จักฝ่าบาท
‪อยู่เงียบๆ จะดีกว่านะ
‪ถ้ายังไม่อยากตาย
‪(ให้เช่า)
‪แกเป็นใครกันแน่
‪คนจากจักรวรรดิเกาหลี ‪มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
‪ฉันอยากรู้รายละเอียด
‪ฝ่าบาทก็ทรงอยู่ที่นี่เหมือนกันนี่
‪แกคงไม่กลัวตายเท่าไร
‪เดาว่าคงถูกฝึกมาสินะ
‪แล้วก็คงเป็นคนของกบฏอีริม
‪ตอนนี้อีริมอยู่ที่ไหน
‪ฝ่าบาทเหมือนพ่อไม่มีผิด
‪จุดจบจะเหมือนพ่อด้วยไหมนะ
‪พวกคนที่เหยียบย่ำ ‪เลือดของท่านพ่อนี่เอง
‪และได้ค่าตอบแทน ‪เป็นการข้ามมาอยู่ที่นี่
‪มันคือความสมดุล
‪สมเหตุสมผลและเหมาะสมแล้ว
‪เกิดมามีพร้อมทุกอย่าง ‪เสียพ่อไปแค่คนเดียว
‪อย่าทำเป็นบ่นไปหน่อยเลย
‪ยอง
‪พระเจ้าเท่านั้น ‪ที่เป็นผู้สร้างความสมดุล
‪แต่สิ่งที่พวกแกทำ
‪คือการฆาตกรรม
‪จำเอาไว้
‪ฉันจะพาเขากลับจักรวรรดิเกาหลี
‪ฆ่าผมสิ
‪ฆ่าผมเลย
‪ไม่บันทึกเบอร์เอาไว้เลย
‪แสดงว่าสิ่งนี้
‪มีไว้เพื่อรอคนติดต่อมาอย่างเดียว
‪แปลว่าอย่างน้อยคงจะ ‪กดรับได้สักหนึ่งสาย
‪"ฆ่าตัวตายซะ"
‪รับคำสั่งฆ่าตัวตาย
‪นักโทษ 1834 มีคนมาเยี่ยม
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
‪ตามมา ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น
‪มอบตัวทำไม
‪ต้องมอบตัวคุณถึงจะมาหาฉันไงคะ
‪ฉันไม่มีวิธีอื่นแล้ว
‪คุณลุงขีดเส้นไว้ ‪ฉันเองก็ไม่มีที่ให้หลบอีก
‪จะให้ทำยังไงล่ะ
‪มือถือล่ะ
‪ฉันยกเลิกเบอร์ไปแล้ว
‪แต่เธอต้องคืนเครื่องมา
‪ฉันซ่อนไว้อย่างดีเลย ‪ความหวังเดียวของฉันเลยนะ
‪เมื่อไหร่จะช่วยฉันออกไปคะ
‪ซ่อนไว้ที่ไหน
‪บอกไม่ได้หรอกค่ะ
‪คุณจะข้ามกลับไปเมื่อไหร่
‪เฮ้อ ถ้าอยากไปก็อย่าฆ่าคนสิ
‪ฉันไม่มีทางเลือกอื่นค่ะ
‪อึนมีน่ะ...
‪ได้ยินข้อความในมือถือฉัน
‪รีบพาฉันออกไปสิ ‪ก่อนที่ตำรวจจะเอามือถือไป
‪ทำได้ไหมคะ
‪ว่าแต่เธอน่ะ...
‪เคยได้ยินว่าคุกไฟดับไหม
‪หมายถึง...
‪อะไรเหรอคะ
‪ไม่ใช่ไฟดับเหรอคะ
‪ฉันเปิดปิดยามจำเป็นได้ไงล่ะ
‪ไม่ว่าอะไรก็ตาม
‪เปิดปิด
‪ลองคิดให้ดี
‪ว่าซ่อนมือถือไว้ที่ไหน
‪คิดออกเมื่อไหร่ก็ติดต่อมา
‪ฉันขอเช่าตึกเธอสักพักนะ
‪ขอบใจที่ช่วย
‪ถ้าไม่พอก็บอกนะ แต่ถ้าเหลือ...
‪ขออันนี้แก้ว
‪ว้าว
‪อยากให้สองแก้วเลย
‪รู้จักเทรนด์แร่ซะด้วย
‪ต้องสองแก้วแล้วล่ะค่ะ
‪พี่แทอึลมาแน่ะ
‪ซุ่มดูผ่านไปด้วยดีใช่ไหม
‪จับคนร้ายได้แล้วด้วยนี่
‪อย่าบอกนะ
‪ว่าให้โจยองตามฉันอีกแล้ว
‪ใช่ แต่แค่แป๊บเดียว
‪ตอนนี้ยองติดภารกิจ ‪ตามติดเธอไม่ได้แล้ว
‪เธอต้องตัวติดกับลูกพี่ไปทุกที่นะ
‪ฉันทำใจนานเลยล่ะ
‪คิดว่าฉันเป็นแบบนี้ ‪เพราะโจยองตามติดเหรอ
‪ไม่ใช่เหรอ
‪จะส่งคนอื่นมาทำไม มาเองเลยสิ
‪อยากทำอยู่นะ
‪แต่ฉันซ่อนตัวไม่เก่ง
‪ไปไหนใครก็เห็น
‪ฉันอยู่ตรงไหน ‪ตรงนั้นมีออร่าขึ้นทันที ตอนนี้ด้วย
‪นารี อีกนานไหม ‪รีบเอาเครื่องดื่มเย็นๆ มาเสิร์ฟเร็ว
‪มาแล้วค่ะ
‪ทานได้เลยนะคะ ไม่ต้องคน
‪พอได้รสหวานแล้วค่อยคนนะคะ
‪แต่โต๊ะนี้คงหวานจนมดขึ้นอยู่แล้ว
‪เอาจับแชกลับไปด้วยนะพี่
‪โจอึนซอบไม่ยอมมาเอาสักที อืดหมดแล้ว
‪ฉันพอรู้เรื่องสำคัญอย่างหนึ่งแล้ว
‪เพื่อนคนนั้นชอบอึนซอบ
‪ผิดแล้ว
‪อึนซอบชอบเพื่อนคนนั้นต่างหาก
‪เป็นไปได้ไง
‪ไม่มีเซนส์แบบนี้ ‪จะทำคดีด้วยกันรอดไหมเนี่ย
‪ฉันลองสืบมาแล้ว
‪ชื่ออีซองแจ
‪เสียชีวิตในปี 1995 ที่สถานพักฟื้นผู้ป่วย
‪ประวัติล่าสุดอยู่ที่สถานพักฟื้น ‪แต่ที่นั่นไม่ได้เก็บข้อมูลไว้
‪ผลบอกว่าเขาตายโดยธรรมชาติ
‪เป็นโรคโปลิโอด้วยหรือเปล่า
‪เป็นด้วย
‪ครอบครัวล่ะ
‪หรือว่าที่นี่...
‪ก็มีฉันด้วย
‪ตอนนี้ไม่มีแล้ว
‪คุณตายตั้งแต่แปดขวบ
‪เขาฆ่าตัวเองก่อน
‪แล้วค่อยมาฆ่าฉันแน่ๆ
‪แล้วคนอื่นล่ะ
‪เช่น น้องชายหรือภรรยาของน้องชาย
‪น้องชายตายไปแล้ว
‪แต่ภรรยาของเขา
‪ยังมีชีวิตอยู่
‪คุณโอเคไหม
‪ถ้าครอบครัวของเขากับอีริมเหมือนกัน
‪ภรรยาน้องชายเขา
‪คงหน้าเหมือนแม่ฉัน
‪เธอชื่อซงจองฮเย
‪พรุ่งนี้บ่ายๆ ว่างไหม
‪ฉันว่าจะไปตามที่อยู่ของคุณซงจองฮเย
‪ต้องช่วยกันหน่อยสิ
‪น้อมรับคำสั่ง
‪จริงด้วย
‪อะไร
‪ฝั่งคุณมีออร่าขึ้นมาจริงๆ
‪เสด็จพ่อ...
‪หลังจากพิธีราชาภิเษกเสร็จสิ้น
‪พระเจ้าอีกนจะไว้อาลัยให้กับพระราชบิดา
‪เป็นเวลา 26 วันตามขนบธรรมเนียม
‪ผู้ชายคนนั้นมาเยี่ยมจีฮุน
‪สงสัยจะโดนจับได้แล้วล่ะ
‪เพื่อนจีฮุนหรือเปล่านะ
‪อายุรุ่นเดียวกับจีฮุนเลย
‪รายงานเลย
‪ฉันไม่สนใจหรอก
‪ยังไงฉันก็ไม่ตายอยู่แล้ว
‪ตายไม่ได้
‪พวกแกจะยื้อฉันไว้อยู่ดี
‪กลับบ้านกันๆ
‪ฉันอยากกลับบ้านแล้ว บ้านๆ
‪อะไรเนี่ย โผล่มาจากไหน
‪แค่จะยืมโค้ตมาใส่เอง
‪โห ดูดีนะเนี่ย
‪อะไรกัน ‪ใช้รูปคู่เจ้านายเป็นพื้นหลังเนี่ยนะ
‪บ้าไปแล้ว เมายาแน่ๆ ใช้ไม่ได้เลย
‪ใครเหรอ
‪อ้าว ตกใจหมดเลยลูกพี่
‪- เลิกงานแล้วเหรอ ‪- เยส หกโมงเด้ง
‪วันนี้เลิกงานตรงเวลา
‪พรุ่งนี้เลิกงานแล้วไม่ต้องกลับมา
‪จะออกกรมแล้วเหรอ
‪- ใช่ ‪- ยินดีด้วยนะ
‪ขอดูโทรศัพท์หน่อย
‪โทรศัพท์เหรอ
‪มีอะไรเหรอ ผมเพิ่งซื้อมาใหม่
‪ฉันเห็นอะไรแปลกๆ น่ะ
‪จะให้ดูดีๆ หรือให้แย่ง
‪คือว่า...
‪รู้จักลูกพี่อาเธอร์ไหม ‪ลูกพี่เขามา...
‪อย่าขยับ
‪- ผมถ่ายกับลูกพี่เอง ‪- ฉันไม่ได้ขอให้อธิบาย
‪ฉันจะเชื่อนาย
‪ตอนนี้หมอนั่นอยู่ที่ไหน
‪โรงแรมครับ
‪เขาอยู่ที่บ้านผม แต่น้องผมจะกลับมา
‪เลยใช้ชื่อผมเช็กอินให้
‪ถ้าไปกับนาย เขาจะให้คีย์การ์ดใช่ไหม
‪ทำไมนัดลงพื้นที่แต่ตอนกลางคืนนะ
‪เกือบด่าไปแล้วเชียว
‪ท่านคะ รายงานผลการปฏิบัติงาน ‪รัฐบาลปี 2019 มาแล้วค่ะ
‪ทำไมใส่เครื่องนี้ทีไร ‪ทุกคนเรียกหาฉันทุกที
‪ที่นี่ติดเซนเซอร์ไว้เหรอคะ
‪ฉันอู้เมื่อไหร่ สัญญาณดังเมื่อนั้น
‪ไม่หรอกค่ะ
‪ปลายปีแล้ว จดหมายเชิญเลยมาเยอะค่ะ
‪ฉันไม่เคยไปเลยสักปี ยังจะเชิญมาอีก
‪พอไม่ไปก็นินทาลับหลัง
‪มีจดหมายจากบ้านท่านนายกมาอีกแล้วค่ะ
‪อีกแล้วเหรอ
‪ขอบคุณมากค่ะ กลับบ้านเถอะ
‪ค่ะท่าน
‪(ประธานาธิบดีทรัมป์ ‪เยี่ยมเยือนเกาหลีเหนือ)
‪เหมือนเดิมเลย
‪ฮัลโหล
‪แม่
‪แม่ไม่ได้ส่งอะไรมาจริงๆ เหรอ
‪หนังสือพิมพ์น่ะ
‪หนังสือพิมพ์เหรอ
‪เดี๋ยวนี้ใครเขาอ่านกัน ‪เขาใช้โทรศัพท์กันหมดแล้ว
‪แม่ว่าจะโทรหาอยู่พอดี...
‪แม่ เดี๋ยวหนูโทรกลับนะ
‪ตั้งใจส่งมาเรื่อยๆ เป็นสัญญาณเหรอ
‪(ประชุมเกาหลีอเมริกา ‪ชมเขตปลอดทหารเกาหลี)
‪(บังทันโซนยอนดัน ‪เขย่าหัวใจคนทั้งโลก)
‪(ยองชินดราก้อนตื่นแล้ว)
‪นี่มันอะไรกัน
‪จะให้ฉันดูอะไร...
‪(รายชื่อผู้ติดต่อ จองแทอึล)
‪(จักรวรรดิเกาหลี)
‪(รายงานผลชันสูตรศพ)
‪(แพทย์ผู้ชันสูตร อีจงอิน)
‪(จักรวรรดิเกาหลี)
‪สัญลักษณ์นี้คืออะไร
‪ฉันเคยเห็นมาก่อนหน้านี้
‪นายคงจำผิดแล้วล่ะ
‪มันเป็นสัญลักษณ์...
‪- เสด็จพ่อ... ‪- พระเจ้าอีกน
‪จะไว้อาลัยให้กับพระราชบิดา
‪ของจักรวรรดิเกาหลี ‪ที่อยู่ในโลกอีกใบ ไม่ใช่ที่นี่
‪โจอึนซอบ
‪เมื่อกี้นายอยู่ที่ล็อบบี้...
‪นายเป็นใคร
‪ไม่ใช่อึนซอบใช่ไหม
‪นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย
‪เขาค้นห้องของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ
‪นายตามหาสัญลักษณ์นี้ ‪ตั้งแต่คราวก่อนแล้ว
‪แต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ถูกไหม
‪มันคืออะไร
‪สัญลักษณ์ของวังฉัน
‪เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว
‪นายมันแค่ไอ้ขี้ฝุ่นไร้ตัวตนเท่านั้นล่ะ
‪หมอนี่พกปืนด้วยเหรอ
‪นี่มันเรื่องอะไรกันแน่
‪ถ้าฉันบอก
‪คราวนี้จะยอมเชื่อไหม
‪ฉันบอกไปหลายครั้งแล้ว
‪ว่าฉันคือใคร
‪เลิกพล่ามแล้วบอกมา
‪มันอยู่ที่ไหน
‪วังของนายน่ะ
‪อยู่ที่อื่น ไม่ใช่ที่นี่
‪ถ้าจะให้ชัด
‪ก็คืออยู่อีกโลก
‪ฉันบอกสิ่งที่นายอยากรู้หมดแล้ว
‪ถึงตานายบอกฉันบ้างแล้วล่ะ
‪นายเป็นใคร
‪เป็นใครกันแน่
‪นาย
‪คืออีกนเหรอ
‪ผู้หมวดจองแทอึล
‪บอกนายเรื่องนั้นเหรอ
‪แทอึล...
‪ก็รู้ด้วยเหรอ
‪จองแทอึลไม่ได้บอกนายเหรอ
‪ประชาชนต่างติดตามพิธีของ ‪กษัตริย์องค์น้อยด้วยจิตใจเศร้าสร้อย
‪เสด็จพ่อ...
‪เด็กที่ร้องไห้วันนั้น
‪คือนายเหรอ
‪นายคือ...
‪อีกนจริงๆ เหรอ
‪เขาได้ยินเสียงร้องไห้ของฉัน
‪คนที่ข้ามมา
‪มีเยอะกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก
‪ตอบมาสิวะ ไอ้เวรนี่
‪ปล่อยมือซะ ถ้ายังไม่อยากตาย
‪ฉันมั่นใจอยู่เรื่องหนึ่ง
‪นายคือเหตุผล ‪ที่ฉันต้องกลับไปโลกของฉัน
‪บางทีฉัน...
‪อาจจะเป็นราชาของนายก็ได้
‪คำบรรยายโดย ชณิศา ปทุมานนท์