‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪(ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ ‪องค์กรหรือเหตุการณ์จริง)
‪(ตอน 9)
‪ที่อยู่บอกว่าคือที่นี่
‪คงตั้งใจบอกที่อยู่ไม่ชัดเจน
‪ถ้าลงทุนซ่อนตัวขนาดนี้
‪คงใช้เวลาสักพักกว่าจะหาเจอ
‪ตอนนี้มีสิ่งที่ชัดเจนแล้วสองอย่าง
‪ซงจองฮเยอยู่กับอีริม
‪และการได้เดินทางไกลกับเธอ
‪ถึงแม้จะเป็นงาน ‪แต่ก็ดีต่อใจไม่ว่าที่ไหน
‪ไปหัดพูดแบบนั้นมาจากไหนเหรอ
‪แปลกนะ เรียนรู้เองเฉยเลย
‪เพราะอย่างนี้ไง ทุกคนเลย...
‪เป็นกบฏงั้นเหรอ
‪เป็นบ้าอะไรของคุณเนี่ย
‪คิดว่าทำแบบนี้กับฉันได้เหรอ
‪เพราะแบบนี้ ทุกคนในวังเลยชอบคุณไง
‪เพราะคุณยังพูดเล่นได้ ‪แม้แต่ตอนที่เจอเรื่องยุ่งยาก
‪ฉันน่าจะข้ามๆ เรื่องนี้ไปซะ ‪เรามีเวลาไม่มากแล้ว
‪ฉันคิดแบบนั้นแหละ
‪เวลาแค่นี้ แต่เธอก็คิดได้ ‪หลายเรื่องเหมือนกันนะ
‪ทำไมพูดเล่นแบบนั้นล่ะ
‪เพราะมีฉันคนเดียว ‪ที่พูดเล่นเรื่องนั้นได้
‪ขอโทษที ไม่คิดว่าเธอจะตกใจขนาดนี้
‪ฉันไม่รู้จะปลอบใจคุณยังไงดีต่างหาก
‪อุตส่าห์มีคนที่ชอบทั้งที
‪แต่อดีตเขาดันเจ็บปวด ‪เป็นเหยื่อของการกบฏซะได้
‪โลกของเธอยังแบนเหมือนเดิมเลยนะ
‪อือ แบนแล้วก็บางเหมือนแป้งเกี๊ยวเลย
‪ฉันทำให้เธอหนักใจใช่ไหม
‪เรื่องซงจองฮเยน่ะ
‪เพราะว่าคนคนนั้นหน้าเหมือนแม่ของฉัน
‪ใช่ไหม
‪ฉันคิดว่าบางที ‪คุณอาจจะอยากเจอหน้าเธอน่ะ
‪ไม่ใช่แบบนั้นหรอก
‪ยองกับอึนซอบยังเป็นคนละคนกันเลย
‪คนคนนั้นก็ไม่ใช่แม่ของฉันเหมือนกัน
‪หน้าตาเป็นแค่สัญลักษณ์ ‪แสดงตัวของคนคนหนึ่งเท่านั้น
‪งั้นฉันขอถามข้อหนึ่งสิ
‪คุณข้ามไปทั้งสองโลกได้ยังไงกันแน่
‪ทั้งอีกนและอีริมเลย
‪ฉันตอบคำถามของเธอได้หมดทุกข้อ
‪แล้วก็ยังจะตอบต่อไปแบบนี้
‪แต่ขอเว้นคำถามเมื่อกี้ ‪เอาไว้ข้อหนึ่งนะ
‪เข้าใจแล้ว
‪งั้นคุณก็เพิ่งเคยเดต ‪ครั้งแรกจริงด้วยสินะ
‪ข้อนี้ก็ยกเว้นเหมือนกัน
‪กลับกันไหม
‪อยู่ดีๆ ก็หนาวขึ้นมา ว่าไหม
‪ที่นี่มีสำนวนว่า ‪"ลูกผู้ชายต้องรักษาคำพูด"
‪ที่จักรวรรดิเกาหลี ‪คงไม่มีสำนวนนี้สินะ
‪ที่นี่มีสำนวนแบบนั้นด้วยเหรอ
‪ผู้หญิงคนที่คุณ ‪ทำสเต๊กกระทะร้อนให้คือใครเหรอ
‪- ไหนว่าจะถามแค่ข้อเดียว ‪- คุณยังไม่ตอบฉันเลยสักข้อ
‪ทหารเรือ รุ่น 88
‪ฉันไม่มีผู้หญิงอื่นนอกจากเธอ
‪อยู่เป็นเหมือนกันนี่
‪แต่เธอนี่ไม่เลย
‪เท่ไม่เบานะ ตอนใส่ชุดทหารเรือน่ะ
‪จับมือทำไมเหรอ
‪ได้ทำสเต๊กกระทะร้อน ‪ให้คูซอรยองหรือเปล่า
‪อย่าบอกนะ ‪ว่าใส่ชุดทหารเรือทำอาหารให้น่ะ
‪(ขนมปัง)
‪เกือบมาไม่ทันซะแล้ว
‪ตั้งใจฟังให้ดีนะ ‪สิ่งนี้นายต้องรู้ไว้
‪ฉันกินขนมปังนี้จากร้านนี้ทุกเช้า
‪ขนมปังร้านนี้ ‪รสชาติเหมือนขนมปังในวังเป๊ะ
‪แล้วทำไมผมต้องรู้ด้วยล่ะ
‪ผมยุ่งนะ เรียกผมมาทำไม
‪ขนาดยุ่งนะ ยังตั้งใจทาแยมเลย
‪ขนมปังก็ต้องทาแยมสิ
‪แล้วสรุปเรียกผมมาทำไม
‪ไอ้นี่กินเปล่าๆ ก็อร่อยนะ
‪สิ่งที่ฉันกำลังจะพูดต่อไป ‪ขอให้นายคิดให้ดี
‪ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป
‪นายต้องเป็นดาบหนึ่งในนภาให้ฉัน
‪เมาแล้วหรือไง ยังเช้าอยู่เลยนะ
‪หันไปมองข้างหลังหน่อยสิ
‪เสื้อโค้ทเหมือนของยองเลย
‪ผ้าแคชเมียร์ร้อยเปอร์เซ็นต์
‪ดาบหนึ่งในนภาเหรอ
‪น้อมรับคำสั่ง
‪ผมไม่อยากจะอวดเท่าไรหรอกนะ
‪แต่ตอนอยู่สวัสดิการสังคม ‪ผมเชี่ยวชาญงานร้องทุกข์เชียวล่ะ
‪ให้กระหม่อมทำอะไรดี ฝ่าบาท
‪กลับมาแล้วเหรอ
‪กินข้าวเย็นหรือยัง
‪ส่งเสื้อผ้าให้ตั้งเยอะ ‪ทำไมแม่ยังใส่เสื้อตัวนี้อยู่อีก
‪เสียดายตังค์
‪ตอนมีลูกเขยไฮโซ แม่ก็แต่งตัวแบบนี้
‪ลูกเขยตั้งแต่สมัยไหนแล้ว
‪นั่นน่ะสิ
‪แม่ต้มปลาไหลทรายมา
‪กินข้าวกับแม่นะ คำเดียวก็ได้
‪กินข้าวอะไรป่านนี้
‪แค่คำเดียวนะ
‪ว่าแต่แม่ไม่ได้ส่ง ‪หนังสือพิมพ์มาจริงๆ เหรอ
‪เค็มนะ กินข้าวด้วยสิ
‪แม่ไม่ได้ส่งไปนะ
‪หนังสือพิมพ์อะไรเหรอ
‪ไม่มีอะไร
‪เลขาคงพลาดเองน่ะ
‪เดี๋ยวนี้มีของส่งมาเยอะเลย
‪ที่บ้านไม่มีอะไรใช่ไหม
‪เหมือนเดิมนั่นแหละ
‪ว่าแต่
‪อีริมที่ตายไปแล้วน่ะ
‪เขามีลูกหลานซ่อนไว้บ้างไหม
‪พูดอะไรไร้สาระน่า
‪เขาตายตัวคนเดียวหลังก่อกบฏได้หนึ่งปี ‪จะมีลูกได้ยังไงกัน
‪นั่นสินะ
‪แต่ว่า
‪เมื่อสองสามวันก่อน ‪มีลูกค้ามาเอาร่มที่ลืมไว้ที่ร้าน
‪เขาหน้าเหมือนอีริมตอนมีชีวิตอยู่เลย
‪แม่ก็เลยคิดขึ้นมา
‪ว่าเขามีลูกหรือเปล่านะ อะไรแบบนี้
‪แม่ อย่าไปพูดเรื่องนี้กับใครเชียวนะ ‪เดี๋ยวหัวจะกุดเอา
‪ตอนนี้วังยังไม่มีรัชทายาทเลย
‪แล้วนี่ลูกนอกกฎหมายของกบฏอีก
‪ถ้าข่าวลือนี้มาจากปากแม่นะ
‪หนูจบเห่แน่
‪ลูกแม่เป็นถึงนายกนะ
‪หนูไปเปลี่ยนเสื้อก่อน
‪อือ
‪แม่ไม่ได้เล่าให้ใครฟังหรอก ‪เล่าให้แต่ลูกฟังนี่แหละ
‪ไม่เล่าให้ใครฟังเด็ดขาดเลย
‪(ยองชินดราก้อน ‪มีลุ้นในเบสบอลฤดูกาลใบไม้ร่วง)
‪อยู่ตรงนี้ก่อนนะ
‪เดี๋ยวแม่รีบมารับ
‪แป๊บเดียว เดี๋ยวแม่มา
‪หลังจากพิธีราชาภิเษกเสร็จสิ้น
‪พระเจ้าอีกนจะทรงไว้อาลัย
‪ให้กับพระราชบิดาเป็นเวลา 26 วัน
‪- ตามขนบธรรมเนียม ‪- เสด็จพ่อ...
‪ประชาชนต่างติดตาม ‪พิธีของกษัตริย์องค์น้อย
‪- ด้วยจิตใจเศร้าสร้อย ‪- เสด็จพ่อ
‪เสด็จพ่อ...
‪สัญลักษณ์ดอกไม้สีดำบนพื้นขาว
‪- เสด็จพ่อ... ‪- เสียงผู้คนมากมาย
‪เด็กที่ร้องไห้วันนั้น
‪คือนายเหรอ
‪นายคือ...
‪อีกนจริงๆ เหรอ
‪เขาได้ยินเสียงร้องไห้ของฉัน
‪คนที่ข้ามมา
‪มีเยอะกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก
‪ตอบมาสิวะ ไอ้เวรนี่
‪ปล่อยมือซะ ถ้ายังไม่อยากตาย
‪ฉันมั่นใจอยู่เรื่องหนึ่ง
‪นายคือเหตุผล ‪ที่ฉันต้องกลับไปโลกของฉัน
‪บางทีฉัน...
‪อาจจะเป็นราชาของนายก็ได้
‪ฉันขอถามได้ไหม
‪ว่านายจำอะไรได้อีกบ้าง ‪นอกจากเสียงร้องไห้
‪จะเป็นสถานที่
‪หรือบุคคลก็ได้
‪ช่วยฉันหน่อย
‪ฉันจะได้ช่วยนายได้
‪นั่นก็เพราะว่าฉัน
‪คือคนที่อยู่ใกล้ ‪กับสิ่งที่นายตามหาที่สุด
‪อยากช่วยเหรอ
‪งั้นก็ไสหัวกลับบ้านไปซะ
‪นายด้วย
‪ถ้ามาให้ฉันเห็นอีก ฉันจะจับพวกนาย
‪ด้วยข้อหามีปืนไว้ในครอบครอง
‪ไม่ต้องห่วง
‪เขาทำไปในฐานะสายสืบ
‪และในฐานะลูกพี่ของใครบางคนด้วย
‪- ฝ่าบาท แต่ว่า... ‪- ฉันรู้
‪อีริมเป็นคนพามา ‪เหมือนคนในห้องใต้ดินคนนั้น
‪เขาจำได้แค่สัญลักษณ์ของจักรวรรดิ
‪คงจะข้ามมาตั้งแต่อายุยังน้อย
‪อีริมจะพาเด็กมาทำไมกัน
‪สิ่งที่อีริมต้องการ
‪คงเป็นพ่อแม่ของเด็กคนนั้น
‪ไม่ว่าจะพ่อแม่ของเด็กโลกนี้ ‪หรือโลกโน้นก็ตาม
‪ระหว่างที่ฝ่าบาทกลับไป ‪กระหม่อมจะสืบที่นี่ให้พ่ะย่ะค่ะ
‪ทำไมไม่เข้าไปล่ะ หนาวจะตาย
‪- ไปบ้านนารี... ‪- เมื่อกี้ฉันเจออึนซอบมาด้วย
‪แต่ว่าเขาไม่ใช่อึนซอบ
‪เธอรู้อยู่แล้วสินะ
‪ลูกพี่
‪รู้เรื่องไปถึงไหนแล้ว
‪เธอล่ะ เธอรู้ไปถึงไหนแล้ว
‪เรื่องไซไฟเพ้อฝันที่เธอพูดวันนั้น
‪คือไอ้หมอนั่นเหรอ
‪เธอเชื่อทุกอย่างที่มันพูดจริงๆ เหรอ
‪ใช่
‪- ฉันเชื่อ ‪- ทำไม ทำไมถึงเชื่อล่ะ
‪- เชื่อเรื่องอะไร ‪- ทุกเรื่อง
‪เชื่อหมดทุกอย่างเลย
‪อะไรที่อธิบายให้ลูกพี่ฟังได้ ‪ฉันจะอธิบายให้ฟังหมดเลย
‪ที่จริง ฉันต้องการให้ลูกพี่...
‪หาแม่ไม่เจอเหรอ
‪ฉันจะช่วยหาให้
‪ชินแจ
‪หมอคะ เขารู้สึกตัวแล้วค่ะ
‪ลูกฉันฟื้นแล้วค่ะ
‪เห็นแม่ไหมลูก
‪จำแม่ได้ไหม
‪ชินแจลูกแม่...
‪(รายงานผลชันสูตรศพ)
‪- ชน ‪- ชน
‪อึนซอบของเราลำบากมามากเลยนะ
‪ยินดีด้วยที่กลับมาเป็นพลเมืองแล้ว
‪ขอบคุณครับ เป็นเกียรติมากเลย
‪วันหยุดอันล้ำค่า ‪ยังมาฉลองให้ผมกันอีก
‪โห
‪ดูลายเนื้อนี่สิ
‪น้ำมันจากเนื้ออร่อยสุดยอด
‪ทำไมอร่อยขนาดนี้
‪เนื้อวัว พลิกทีเดียวก็พอแล้วครับ
‪- หัวหน้า ทานเยอะๆ นะครับ ‪- อือๆ
‪- กินเลยๆ ‪- รุ่นพี่ ทำไมไม่กินล่ะครับ
‪อ๋อ
‪นายก็กินไปพลางๆ สิ
‪ยินดีด้วยนะครับพี่
‪ทำไมเหรอ ผมแก่กว่าเขาสองปีนะ
‪- อ๋อ จริงด้วยๆ ‪- จริงด้วยค่ะ
‪เออนี่
‪ตกลงชินแจจะมาหรือไม่มา
‪เดี๋ยวฉันลองถามอีกทีค่ะ
‪มาสิ ต้องมา เนื้อย่างเชียวนะ
‪เห็นข้อความของจางมีแล้วใช่ไหม
‪เราฉลองที่อึนซอบออกกรมอยู่
‪- ลูกพี่อยู่ไหน ‪- เอ้า อึนซอบ
‪ยินดีด้วยนะ
‪ครับ ผมจะกวาดให้หมดโลกเลย
‪ของผมทุกอย่างเลย
‪2,7182818284590452353602874
‪7135662497757147...
‪(ศูนย์ศิลปะโซล คอนเสิร์ตวันเสาร์)
‪ได้ยินว่ามีตำรวจไปที่ ‪สถานพักฟื้นด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‪คนที่นั่นบอกว่าจัดการเรียบร้อย ‪ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร
‪แต่จางยอนจีดันก่อเรื่อง ‪ตอนนี้อยู่ในคุกพ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมยกเลิกเบอร์แล้ว
‪กำลังรอยึดเครื่องคืนพ่ะย่ะค่ะ
‪แล้วก็...
‪แล้วอะไร
‪ไอ้เวรคิมกีฮวานหายตัวไปพ่ะย่ะค่ะ
‪(ร้านปิด)
‪กำลังตามหากันอยู่
‪รอยแยก...
‪ฉันไม่ชอบเอาซะเลย
‪แสดงว่าสิ่งนี้
‪มีไว้เพื่อรอคนติดต่อมาอย่างเดียว
‪"ฆ่าตัวตายซะ"
‪รับคำสั่งฆ่าตัวตาย
‪(กองอาชญากรรมรุนแรงสาม)
‪(ข้อมูลของอีซังโด อายุ 45 ปี)
‪มีแค่เราสองคนที่จะปิดคดีนี้ได้
‪ถึงจะสับสน แต่ก็จะลองดู
‪แตกออกจากกัน เพื่อคงความสมดุลไว้
‪วันนี้ลาหยุดไม่ใช่เหรอคะ
‪ไหนบอกว่าจะไปตีกอล์ฟ
‪อ๋อ ไปตอนบ่าย
‪ฝ่ายกฎหมายจากเคยูกรุ๊ป ‪ขอเข้าพบนายกคูด้วย
‪คุณตีกอล์ฟกับพวกนั้นเหรอคะ
‪เคยูกรุ๊ปรับปากแล้วว่า ‪จะจ้างงานใหม่ล้านคนภายในครึ่งปีแรก
‪ทำสงครามชนะก็แล้ว
‪แต่ฝ่าบาทดันได้แต้มไป
‪ต้องแก้ปัญหาจ้างงานแทนแล้ว
‪เรื่องแค่นั้นไม่ต้องเจอกันก็ได้ค่ะ
‪อยากรู้ไม่ใช่เหรอ ‪ว่าได้รูปส.ส.พัคมาจากที่ไหน
‪ว่างเมื่อไหร่ล่ะ
‪ประธานชเวบอกให้ไปเยี่ยม
‪สงสัยจะเบื่อ
‪คืนนี้ค่ะ
‪เพราะฟ้าประทานหัวใจ
‪และผืนดินค้ำจุนจิตวิญญาณ
‪ตะวันและจันทราจึงถือกำเนิด
‪เมื่อภูเขาและลำธารเป็นรูปเป็นร่าง
‪สายฟ้าก็ฟาดลง
‪ปราชญ์...
‪ปราชญ์ผู้...
‪ปราชญ์ผู้เยี่ยมยุทธ์เป็นผู้ปราบ
‪ปีศาจจากภูเขาและลำธาร
‪เสด็จลุง
‪(สายเรียกเข้า ไม่แสดงเบอร์)
‪องค์รัชทายาท
‪ทรงทราบไหม
‪ว่าข้อความบนดาบสี่พยัคฆ์นี้ ‪หมายความว่ายังไง
‪พ่ะย่ะค่ะ มันคือโองการของกษัตริย์
‪แล้วฝ่าบาท
‪จะทำตามโองการนั้น ‪ได้ทั้งหมดไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪ปราชญ์ผู้เยี่ยมยุทธ์เป็นผู้ปราบ
‪ปีศาจจากภูเขาและลำธาร
‪จงใช้ธรรมะเอาชนะอธรรม
‪และแก้ไขทุกสิ่งให้ถูกต้อง
‪จำเสียงผมได้ไหม
‪จำผมได้ไหม
‪ซ่อนตัวไว้ให้ดีล่ะ
‪เพราะผมรู้แล้วว่า
‪ตอนนี้คุณอยู่ที่สาธารณรัฐเกาหลี
‪ใส่รองเท้าที่ผมซื้อให้ ‪มาด้วยเหรอ ท่านนายกคู
‪คุณซื้อให้สาวคนนั้นคนนี้ไปทั่ว ‪จนกลายเป็นรุ่นฮิตเลยนี่
‪เขาว่ากันว่าบางที ‪สามีเก่าก็มีประโยชน์
‪ก็จริงของเขานะ
‪ฉันมาช้าไปหน่อย
‪ขอบคุณสำหรับรูปส.ส.พัคนะ
‪เคยูหารูปพวกนั้นมาจากไหนกัน
‪นี่ นั่งลงได้ก็...
‪อย่าถามชี้นำเลย
‪ภรรยาที่ไหนสอดแนมสามี ‪ได้ตลอด 24 ชั่วโมงกัน
‪เรียกฉันมามีธุระอะไร
‪ถามมาได้
‪ผมแค่แอบหวังว่าให้ไปแล้ว ‪คงได้อะไรกลับมาบ้าง
‪ลดโทษให้ผมวันคริสต์มาสเป็นไง
‪ผมทำตัวดีมาตลอดเลยนะ
‪คุณไม่รู้สินะ
‪ลุงซานต้าเขาไม่ให้ของขวัญคนทรยศ
‪ฉ้อโกงหรือหนีภาษีหรอก
‪ผิดหวังจริงๆ
‪ผมอุตส่าห์บริจาคให้ค่ายฤดูร้อน ‪ของโบสถ์คริสต์ด้วยนะ
‪ผมเห็นรูปคุณกับฝ่าบาทแล้ว
‪ดูคุณตัวติดเขาเหลือเกิน
‪นายกที่คอยดักฟังพวกชาววัง
‪- เป็นกบฏนะรู้ไหม ‪- อย่าขู่ฉันเลย
‪ฉันยังเก็บหลักฐาน ‪ที่ดักฟังคุณไว้อยู่นะ
‪เรื่องอุโมงค์กูยอน
‪ช่างโสมมซะจริง
‪คุณนี่น่ากลัวเป็นบ้า
‪ที่ผมพูดก็เพราะเป็นห่วงคุณต่างหาก
‪โลภถึงขนาดอยากยึดวังเชียวเหรอ
‪ไม่ได้เหรอ
‪ความโลภคือความจริงใจที่สุดแล้ว
‪คนเราจริงใจแล้วมันผิดตรงไหนล่ะ
‪ฉันเคยอยากเป็นผู้ประกาศข่าว
‪อยากแต่งงานกับลูกชายตระกูลไฮโซ
‪อยากเป็นนายก
‪ส่วนตอนนี้ฉันแค่ ‪อยากเป็นราชินีเท่านั้นเอง
‪เพราะราชินีไม่มีกำหนดวาระยังไงล่ะ
‪กษัตริย์แห่งจักรวรรดิเกาหลี ‪ยอมรับการตัดสินใจของประชาชน
‪และมอบอำนาจให้นายกคูซอรยอง ‪เป็นผู้จัดตั้งคณะรัฐมนตรี
‪ฉัน...
‪เดินมาไกลมากแล้ว
‪ไต่ขึ้นจากโคลนตมจนมาถึงตรงนี้
‪ทำไมชีวิตคุณถึงได้ทะเยอทะยานนัก
‪เพราะทุกอย่างออกมาจากใจไง
‪ทั้งความโลภและความทะเยอทะยาน
‪เลิกหวังของขวัญวันคริสต์มาสซะ
‪รอวันวิสาขบูชาแทน
‪เข้าโบสถ์กันเถอะ อย่าเข้าวัดเลย
‪ก่อนถึงวันนั้น บอกให้ฝ่ายกฎหมายคุณ ‪ทำงานที่เสนอมาให้สำเร็จด้วย
‪แล้วก็มีอีกเรื่อง
‪จดหมายนี้แม่ไม่ได้เป็นคนส่ง ‪แต่มันส่งมาหาฉันอยู่เรื่อย
‪- โดนข่มขู่เหรอ ‪- อาจจะเป็นการขอเจรจาก็ได้
‪สืบหาลูกสมุนที่ร่วมกบฏ ‪เมื่อ 25 ปีก่อนให้ที
‪อะไร คุณจะเจรจากับฝ่ายกบฏหรือไง
‪อยากจับกบฏเพื่อหวังจะเป็นราชินีเหรอ
‪และจะให้ผมเป็นคนลงมืองั้นเหรอ
‪นายกที่เหลือวาระอีกแค่ปีเดียว ‪จะตามหากบฏได้ยังไง
‪ถ้าข่าวลือออกไปเมื่อไหร่ ‪ฉันจบเห่แน่
‪งานนี้งานคุณ
‪ถ้าอยากออกไปวัดอยู่บ้างก็ทำซะ
‪ใครเขาขอกันแบบนี้
‪งั้นผมจะไปกินข้าววัดให้ได้ คอยดู
‪ฉลาดใช้ได้นะเนี่ย
‪สั่งไปไม่กี่ครั้ง
‪รู้ใจพี่คนนี้ซะแล้วว่าอยากกินอะไร
‪- ทานให้อร่อยนะครับ ‪- ขอบคุณนะคะ
‪คุณถึงไหนแล้ว
‪ตอนนี้ฉันอยู่...
‪ฉันก็อยู่ตรงนี้แล้ว
‪ข้างๆ เธอนี่ไง
‪ตรงนี้
‪เก่งนะ หาเจอด้วย
‪ที่นี่เป็นสถานที่เดตยอดนิยม
‪ตอนอยู่ที่โน่น คุณคงมาบ่อยสินะ
‪เคยมาแล้วล่ะ
‪ว่าแล้วเชียว มากับใครเหรอ
‪รัฐมนตรีว่าการกระทรวงที่ดิน ‪รัฐมนตรีช่วยว่าการ
‪- ผู้ว่าราชการกรุงโซล... ‪- กินเถอะ
‪คู่รักที่สาธารณรัฐเกาหลี ‪เดตกันริมแม่น้ำแบบนี้
‪พอเลิกกันก็ผลักลงน้ำ
‪งดงามดีจัง
‪เหล้า แสงดาว สายน้ำ ไก่ทอด
‪และความหึงหวง
‪สมบูรณ์แบบไปหมด
‪กินเติมพลังไว้
‪แล้วรีบไปรีบกลับนะ
‪คุณเคยบอกว่า ‪ต้องฟังรายงานทุกวันศุกร์
‪วันนี้วันพฤหัสแล้ว
‪เธอจำได้ด้วยเหรอ
‪เงื่อนไขมันช่าง...
‪รนหาที่มากเลยนะรู้ไหม
‪ฉันเตรียมใจโดนลงโทษ ‪เรื่องเปิดเผยข้อมูลคดีแล้ว
‪ฉันคิดว่าคำตอบของโจทย์ข้อนี้ ‪น่าจะอยู่ที่โลกโน้น
‪เพราะที่นี่เขาเสียชีวิตแล้ว
‪ลูกชายอีกูยองพ่ะย่ะค่ะ
‪ฝ่าบาท
‪ฉันรู้คำตอบแล้วล่ะ
‪ฉันเคยเจอคนนี้แล้ว
‪คุณเคยเจออีซังโดเหรอ
‪อีซังโดยังมีชีวิตอยู่เหรอ
‪ฉันจะจัดการเอง แต่ขอฝากอะไรไว้อย่าง
‪ฉันจะทิ้งยองไว้ที่นี่ ‪แล้วพาอึนซอบกลับไป
‪หมายความว่ายังไง
‪ตอนนี้อีริม
‪อยู่ที่สาธารณรัฐเกาหลี
‪งั้นคุณก็ไปไม่ได้สิ ‪ในเมื่อเขาอยู่ที่นี่
‪ฉันต้องไป ไปดักอยู่บนเส้นทางนั้น
‪ยังไงเขาจะต้อง...
‪ถูกจับในโลกของฉันให้ได้
‪ฉันเลยจะทิ้งยองไว้ที่นี่
‪หากเกิดเรื่องเลวร้ายที่สุด
‪คนเดียวที่สามารถฆ่าเขาได้ในโลกนี้
‪ก็คือยอง
‪โจทย์นี้
‪ต้องมีคนเป็นและคนตายนี่เอง
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪ที่ทำให้โลกของเธอวุ่นวาย
‪ฉันพยายามเข้มแข็งแล้ว
‪แต่มันไม่ไหวจริงๆ
‪คุณจะรีบกลับมาใช่ไหม
‪จะรีบมานะ
‪แป๊บเดียวเหมือนจากฮันนัมไปอีแทวอน
‪จะรีบไปมาให้ไวแบบนั้นเลย
‪ไม่มีทาง
‪อย่าเข้ามานะ
‪ให้ตายก็ไม่ยอมหรอก ‪ฉันอุตส่าห์ไว้ผมยาวมาตั้งนานนะ
‪ฉันไม่มีวันไว้ผมยาวแน่
‪ผมยาวตอนลาพักร้อนไง
‪แบบคิดทะลึ่งลามก ผมเลยยาวไวไง
‪ตัดหัวทิ้งเลยดีไหม
‪ไม่มีหัวไปเลยก็น่าจะได้อยู่
‪เฮ้ย คิดอะไรไม่ต้องพูดออกมาหมดก็ได้
‪ฉับๆ พรืดๆ คลิกๆ
‪นายมีชีวิตเพื่อวันพรุ่งนี้งั้นเหรอ
‪คนอย่างนายน่ะ
‪ต้องตายเพราะคนที่ ‪ใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างฉันแน่
‪รองหัวหน้าซอก ‪ไปที่ป่าไผ่ข้างสนามม้าโดยด่วน
‪ฝ่าบาทคงจะรออยู่ที่นั่น
‪เคลื่อนกำลังคนให้น้อยที่สุด
‪อย่านึกสงสัยเป็นอันขาด
‪และอย่าเอ่ยปากถามอะไรด้วย
‪นี่คือคำสั่งพระราชา
‪ฝ่าบาท
‪หัวหน้าโจ
‪เขาเป็นพวกกบฏ
‪นำตัวไปขังไว้ใต้ดินชั้นที่ลึกที่สุด
‪และห้ามบันทึกหรือพูดถึง ‪คนคนนี้โดยเด็ดขาด
‪- พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ‪- เพคะ ฝ่าบาท
‪เผื่อแกจะเข้าใจผิด ‪ว่าจุดจบใกล้เข้ามาแล้ว
‪จุดจบของพวกแกน่ะ
‪ยังไม่เริ่มต้นขึ้นด้วยซ้ำ
‪เรื่องนี้สมเหตุสมผล
‪และถูกต้องที่สุดแล้ว
‪(โจยอง)
‪เพิ่งได้ออกจากกรม ‪ก็ต้องเข้ากรมใหม่อีกรอบ
‪ไปถึงแล้ว ‪ใส่เสื้อเกราะก่อนเป็นอย่างแรก
‪เพื่อปกป้องฝ่าบาท ‪ไม่ใช่ปกป้องตัวนายเอง
‪ทุ่มเททั้งร่างกายและลมหายใจ ‪เข้าใจไหม
‪บางขนาดนี้จะกันกระสุนได้ยังไง
‪ต้องใส่สามชั้นแล้วมั้งเนี่ย
‪- หัวหน้าครับ ‪- หา อ้อ ว่าไง
‪จะกลับบ้านเลยเหรอครับ
‪ให้รายงานสถานการณ์ ‪ตอนที่หัวหน้าไม่อยู่เมื่อไหร่ดี
‪คนเกาหลีเหนือเหรอ
‪เกาหลีเหนือคืออะไรเหรอครับ
‪ภาคเหนือเหรอ
‪แดนเหนือก็แปลว่า...
‪"ฤดูหนาวกำลังจะมา"
‪มหาวิทยาลัยพยองยางเหรอ
‪ซอกโฮพิลเนี่ยนะ
‪สุดยอด ตั้งชื่อตามซีรีส์ฝรั่งแหงเลย
‪อ้าว ว่าไง
‪รองหัวหน้าซอก
‪ตั้งใจฟังที่ฉันกำลังจะพูดให้ดี
‪พ่ะย่ะค่ะ
‪อย่างแรก จัดคนล้อมป่าไผ่ไว้
‪ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ‪จนกว่าจะมีคำสั่งจากฉัน
‪เจอใครให้จับเอาไว้
‪โดยเฉพาะชายแก่ อายุประมาณ 70 ปี
‪อย่างที่สอง
‪เอาภาพวงจรปิดรอบทุกงานที่ฉันไป ‪ในช่วงหนึ่งปีนี้มาให้ฉัน
‪โดยเร็วที่สุด
‪ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ
‪ฝ่าบาทรับสั่งกระหม่อม ‪ไม่ใช่หัวหน้าโจหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪ยองมีหน้าที่สำคัญกว่านั้น
‪รับทราบพ่ะย่ะค่ะ
‪ยอง หยิบโน้ตบุ๊กนายมาด้วย
‪ของนายเองนะ เข้าใจไหม
‪"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท"
‪ตอบแบบนี้สิ ฉันเตือนแล้วนะ
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪ท่านคะ ฝ่าบาทเสด็จค่ะ
‪รู้อยู่แล้วเหรอว่าผมกลับมาแล้ว
‪กษัตริย์กลับมาทั้งคน
‪แต่หัวหน้าซังกุงไม่ยอมออกมาแสดงตัว
‪ตอนเสด็จไป ‪ฝ่าบาททรงบอกกันก่อนไหมล่ะเพคะ
‪ส่งรองหัวหน้าซอกไปรับแล้ว
‪และได้รับรายงานแล้วว่าฝ่าบาทกลับมา
‪ยังไงเราก็เจอกันแล้ว
‪เสด็จกลับไปเถอะเพคะ
‪ให้ตายสิ
‪ใบหน้าคุณที่เคยเหมือนดั่งหยกขาว...
‪คุณมัวแต่เป็นห่วงผม ‪นับวันรอจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน
‪แบบนั้นใช่ไหม
‪ตายจริง
‪ฝ่าบาทไม่อยู่ ‪หม่อมฉันสบายใจเสียด้วยซ้ำ
‪นอนหลับสบายตั้งแต่หัวค่ำด้วย
‪ฝ่าบาทคงมีงานค้างเป็นภูเขาเลากา
‪กลับไปเถอะเพคะ
‪ทำไมเอาแต่ไล่ผมล่ะ
‪ทำไมไม่อะไรถามผมเลย
‪ถ้าคุณถามว่าผมไปไหนมา
‪ผมจะบอกคุณให้หมดเลย
‪หม่อมฉันทราบดี
‪ทราบทั้งหมดเพคะ
‪ว่าฝ่าบาทไปที่ไหนมา
‪ตอนนี้ฝ่าบาท
‪ไล่ตามโชคชะตาอยู่ไม่ใช่หรือเพคะ
‪เรื่องนี้
‪เป็นความลับระหว่างฝ่าบาท ‪กับหม่อมฉันแค่สองคนนะเพคะ
‪- ฝ่าบาท ‪- ทำงานต่อเถอะครับ
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪เอาล่ะ รีบทำให้เสร็จกันเถอะ
‪ฝ่าบาท หากฝ่าบาททรงมีธุระ...
‪ไม่มีหรอก
‪เจ้าคนซุ่มซ่ามนี่
‪พลาดได้ยังไง
‪ไม่มี
‪ทั้งความกล้า
‪ไม่มี
‪ทั้งปัญญา ยังจะกล้า
‪ขังเขาไว้ที่บ้าน ‪จนกว่าจะมีคำสั่งจากฉัน
‪ห้ามเข้าออกพระราชวัง
‪ห้ามติดต่อกับคนภายนอก ‪หรือพบเจอใครเด็ดขาด
‪(สถานีตำรวจจงโน กรุงโซล)
‪ลาพักร้อนเหรอคะ ลูกพี่ชินแจเนี่ยนะ
‪ลา 21 วันรวดเลย
‪เธอไม่รู้เรื่องอะไรบ้างเลยเหรอ
‪ฉันจะลองโทรหาเขาดูค่ะ
‪ที่บ้านมีปัญหาหรือเปล่า
‪- แม่เขาก่อเรื่องอีกหรือเปล่า... ‪- หยุดเลย
‪ผมเป็นห่วงเขานะ ‪ผมว่าเรื่องแม่นั่นแหละ
‪ลูกพี่
‪คุณแม่คะ
‪สายสืบจองเองค่ะ
‪(ลูกพี่ชินแจ)
‪ก็ว่าอยู่ทำไมนกสาลิการ้องทักแต่เช้า
‪ร้านยังไม่ทันเปิด ‪ก็มีแขกคนสำคัญมาซะแล้ว
‪สายสืบคังคงมีเรื่องเศร้าล่ะสิ
‪มีเรื่องอะไรก็เล่าสู่กันฟัง ‪จะได้เบาลงบ้าง
‪ให้ผมช่วยไหม
‪ถ้าจะช่วย ก็ช่วยเอาถั่วมาให้หน่อยสิ
‪กับแกล้มที่นี่แพงชะมัด
‪ผมหนักใจจริงๆ ที่สายสืบคัง ‪ต้องมาห่วงเรื่องราคากับแกล้ม
‪ทำไมสมถะขนาดนี้
‪แต่ก็ขอบคุณนะ ‪ที่คิดถึงร้านเราเวลายากลำบาก
‪คิดดีแล้วล่ะ
‪เวลาที่คนเราเหนื่อย
‪ของพวกนี้จะช่วยปลอบเราเอง
‪เอาล่ะ
‪ใช้เงินนี้ซื้อกับแกล้มให้หนำใจไปเลย
‪นี่
‪ผ่อนสามเดือนได้ไหม
‪ไม่รวมขวดนี้นะ ยังไม่ได้เปิด
‪แล้วคุณจะมาที่นี่ทำไมกัน
‪มีคนคนหนึ่งเรียกฉันว่า "ลูกพี่"
‪คนคนนั้นฉลาดมาก
‪ดื้อมากด้วย
‪คนคนนั้นเคยพูดว่า ‪ที่นี่คือที่เดียวที่เขาตามมาไม่ได้
‪เฮ้ย
‪เอาถั่วมาเสิร์ฟห้องเบอร์เก้าด้วย
‪อยากได้อะไรอีกไหมครับ
‪ฉันขอใช้ห้องนี้สักสองสามวันนะ
‪ฉันลาพักร้อน
‪แต่ไม่มีที่ไป
‪ลาพักร้อนทั้งที ‪ก็ไปที่ดีๆ อบอุ่นๆ ซะสิ
‪อยากจะบ้า
‪ให้ตาย
‪จะไปไหน
‪เข้าโบสถ์ครับ มีสวดมนต์เย็น
‪ขอเงินยังจะดีกว่า
‪โธ่เว้ย
‪(โจยอง)
‪เมื่อวานใครพูดนะว่า ‪"ยองเดาง่ายจะตาย
‪ฉันเก่งคณิตศาสตร์นะ"
‪สั่งให้เอาโน้ตบุ๊กมาให้อย่างกับ ‪จะปลดรหัสผ่านได้ทันทีงั้นแหละ
‪คิดว่าฉันปลดล็อกไม่ได้เหรอ ‪นายเข้าใจผิดแล้วล่ะ
‪ฉันทดสอบระบบ ‪ความปลอดภัยของวังอยู่ต่างหาก
‪พ่ะย่ะค่ะ
‪ว่าแต่ในนั้นมีอะไรเหรอ ‪ถึงหาเอาเป็นเอาตายขนาดนี้
‪ฝ่าบาท นายกคูมาถึงแล้วเพคะ
‪รายงานสรุปปลายปีเพคะ
‪ถึงเวลาแล้วเหรอครับ
‪เพคะ หนึ่งปีผ่านไปเร็วจริงๆ
‪รับอะไรเป็นมื้อดึกดีเพคะ
‪ขอมันหวานค่ะ พอดีฉันไดเอตอยู่
‪ขอตัวก่อนเพคะ
‪สวัสดีเพคะ ฝ่าบาท
‪เชิญครับ
‪เรายกระดับ ‪การรักษาความปลอดภัยในวังขึ้น
‪หัวหน้าโจจะอยู่ในห้องนี้ด้วยครับ
‪นายคงจะรู้แล้ว
‪วันนี้ต้องดูรายงานตลอดทั้งปี ‪เราจะต้องอยู่ด้วยกันทั้งคืน
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪พี่ชินแจเหรอ ไม่ได้มานะ
‪เขาไม่ไปทำงานเหรอ ทำไมมาหาที่นี่
‪ความลับระดับชาติน่ะ
‪ถ้าเขามา โทรบอกฉันด้วยนะ
‪ได้เลย ว่าแต่นะพี่
‪เดี๋ยวนี้โจอึนซอบ
‪ทำตัวน่าสงสัยนะ
‪อึนซอบเหรอ
‪ไม่นะ ฉันไม่เห็นรู้สึกอะไรเลย
‪ประมาณว่า
‪หล่อน้อยลงกว่าแต่ก่อน
‪หน้าตอบลงมากเลย
‪แล้วนั่นทรงผมอะไรของเขา
‪รสนิยมเธอนี่ช่าง...
‪วันหลังเจอกันที่โรงแรมดีกว่านะคะ
‪ฉันกลัวว่าเราจะทำให้ ‪นารีกับอึนซอบยิ่งห่างกัน
‪มีธุระอะไรคะ
‪ขายให้ผมที
‪เห็นว่าคุณรู้จักร้านที่ให้ราคาดี
‪รู้จักค่ะ
‪ฉันเอาไปขายบ่อย
‪จนเจ้าของร้านคิดว่า ‪ฉันเป็นตำรวจขี้ขโมยแล้ว
‪ช่างเถอะ ฉันจะเอาไปขายให้ ‪แต่คุณต้องให้ฉันใช้ห้องที่โรงแรมนะ
‪ฉันต้องใช้ฐานลับ
‪- ฝ่าบาทไม่อยู่นะครับ ‪- คุณโจยองอยู่ไง
‪ว่าแต่คุณจะเอาเงินไปทำอะไรเหรอคะ
‪จ่ายค่าสอบน่ะ
‪พอดีผมต้องใช้รถไปไหนมาไหน
‪(สมัครสอบ)
‪(สอบใบขับขี่)
‪ต่อจากนี้จะเป็นการถอยเข้าซอง
‪- ไม่มีใบขับขี่เหรอ ‪- ยินดีด้วย คุณผ่านค่ะ
‪(บัตรประจำตัวประชาชน ใบขับขี่)
‪ฉันไปสอบมาแล้ว
‪ปกติแล้วฉันสอบอะไรก็ผ่านตลอดนะ
‪สอบซูนึงฉันก็ได้เต็ม
‪ฉันไม่รู้จักซูนึงอะไรนั่นหรอก
‪ไปสอบมาแล้วแต่ทำไมไม่มีใบขับขี่ล่ะ
‪ฉันเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาไม่ผ่าน
‪ลูกผู้ชายมันก็ต้องทางตรงสิ
‪ฉันน่ะมีเหตุผลดีพอ
‪แต่นายเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวายังไม่รอด ‪จะเอาอะไรไปสู้ที่โน่น
‪ถ้ายังคิดว่าเหมือน ‪ไปเที่ยวเมืองนอกอยู่ล่ะก็ ถอนตัวซะ
‪คนอย่างนายแค่อ้าปากก็เห็น...
‪กะซวกคอหอยเลยดีไหม
‪- ถ้าไม่มีเส้นเสียง... ‪- เงียบปากไปเลย
‪นี่นาย
‪ที่นายพูดนักหนา ‪ว่าทุ่มเทเพื่อลูกพี่อาเธอร์
‪ทุ่มเทเท่าที่ฉัน ‪ทำให้อึนบีกับกาบีหรือเปล่า
‪ลูกพี่อาเธอร์บอกว่า
‪นี่เป็นทางที่ฉัน ‪จะปกป้องน้องๆ เอาไว้ได้
‪ราบรื่นดีใช่ไหมนะ โจอึนซอบ
‪หากจะคงงบประมาณการศึกษาไว้เท่าเดิม
‪ก็ต้องปรับงบประมาณ ‪สาธารณสุขอย่างมากเพคะ
‪ต้องเลือกแค่อย่างเดียวเหรอครับ
‪คณะรัฐมนตรีเห็นว่า ‪เราควรแบ่งงบสวัสดิการ
‪ไปให้ฝ่ายเทคโนโลยีและฝ่ายบริการ
‪เพื่อผลประโยชน์ของชาติเพคะ
‪สาธารณสุขและการศึกษา ‪เป็นสิทธิพื้นฐาน ไม่ใช่ผลประโยชน์
‪ผมขอข้ามนะครับ
‪งบสำหรับฟื้นฟูและเยียวยาภัยพิบัติ
‪ปรับงบใหม่ ‪เป็น 5,2 แสนล้านวอนเหรอครับ
‪เพคะ เราประกาศเป็นพื้นที่ประสบภัย
‪และกำลังพยายามฟื้นฟู ‪ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมเพคะ
‪ดีครับ
‪คนที่มาเที่ยววันนั้น ‪กลับไปแล้วเหรอเพคะ
‪เบื่องานแล้วเหรอครับ
‪เธอกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมแล้วครับ
‪(เรือนจำทงแน)
‪หวังว่าเธอจะสนุกกับ ‪จักรวรรดิเรานะเพคะ
‪ของเผ็ดทำให้ผมมีแรงกระตุ้น
‪ทำงานเร็วขึ้นด้วย
‪ยอง มากินด้วยกันสิ
‪โห ทนกินมันหวานสามมื้อได้ยังไงกัน
‪ความพยายามไม่เคยทรยศใครค่ะ
‪มันหวานต้องกินกับกิมจิครับ
‪(กิมจิผักกาดขาวแสนอร่อย)
‪นายกคูทานเป็นไหมครับ
‪โนซังกุงให้ผมกินแบบนี้มาตลอดเลย
‪รสชาติกลมกล่อมดี
‪ยอง
‪รีบกินเข้าสิ
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪ทำไมไม่ทานล่ะครับ
‪กินมันหวานสามมื้อ ‪น้ำหนักก็ขึ้นได้นะเพคะ
‪ฝ่าบาทจะไม่แต่งงานเหรอเพคะ
‪ประโยคหน้ากับหลัง ‪ไม่เกี่ยวกันเลยนะครับ
‪ทำไมครับ
‪- อยากแต่งงานกับผมเหรอ ‪- ได้เหรอเพคะ
‪ไม่ได้ครับ
‪ผมขอคนอื่นแต่งงานไปแล้ว
‪มีอะไรอีกไหมครับ
‪โลกนี้ช่างดุเดือดซะจริงๆ
‪วันนี้คลินิกปิดแล้วค่ะ
‪คลินิกเราต้องจองก่อนนะคะ
‪แขกของฉันเองค่ะ กลับบ้านก่อนได้เลย
‪ค่ะ
‪ของหวานเอาไม่อยู่แล้วล่ะสิ
‪หรือคุณเพิ่งรู้ว่า ‪ของหวานช่วยคุณไม่ได้
‪นั่งก่อนสิคะ
‪ผมอยากนอนหลับครับ
‪ออกใบสั่งยาให้ผมได้ไหม
‪ต้องตรวจก่อนสิคะ
‪อย่าทำให้ฉันเป็นหมอเถื่อนเลย ‪นั่งลงก่อนค่ะ
‪ฉันไม่ใช่หมอประเภทที่ ‪เอาเรื่องคุณไปบอกใครต่อใคร
‪วางใจได้ค่ะ
‪รีบรักษาโดยเร็ว ‪และกินยาตรงกับอาการจะดีกว่านะคะ
‪เหมือนตอนเป็นหวัด
‪แนะนำหมอเถื่อนให้ผมไม่ได้เหรอ
‪ผมมาเพราะเหล้าก็เอาผมไม่อยู่แล้ว
‪แน่ใจเหรอคะ ไม่ใช่ว่าดื่มน้อยไปเหรอ
‪คุณเป็นหมอจริงๆ เหรอครับ
‪สุดยอดไปเลย
‪ว้าว
‪โทนี่...
‪อึนซอบเหรอ
‪ถอดออกเดี๋ยวนี้
‪กษัตริย์ไม่ใช้ของร่วมกับใครหรอกนะ
‪เฮ้อ ขี้ตืดเหลือเกิน
‪ว่าจะลองปล่อยแสงสักหน่อย
‪ว่าแต่
‪นายปลดล็อกโทรศัพท์ยองได้ยังไง
‪แบบนี้ครับ
‪ยังปลดล็อกโน้ตบุ๊กไม่ได้อีกเหรอครับ
‪ให้ผมลองไหม
‪ชื่นชมที่นายอยากลองนะ
‪ระบบความปลอดภัยของวัง ‪มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก
‪ปลดล็อกได้แล้วปลุกด้วย
‪แล้วฉันจะมอบให้นาย
‪ผลิตภัณฑ์พิเศษเฉพาะวังหลวงเท่านั้น
‪อุปกรณ์เสริมหล่อของกษัตริย์
‪เยส
‪ได้แล้วครับ
‪ตัวเจกับเลขศูนย์ 13 ตัว
‪หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน ล้าน
‪สิบล้าน ร้อยล้าน พันล้าน ‪หมื่นล้าน แสนล้าน
‪"โจ" ในแสนล้าน "ยอง" ในศูนย์ ‪รวมกันแล้วก็คือโจยอง
‪ไม่มีรูปถ่ายด้วยกันเลยนะ
‪ข้างนอกหนาวเกินไป
‪จากนี้เข้ามาอยู่ในนี้แทนนะ
‪ปลูกอะไรเหรอ
‪ดอกไม้ที่ซื้อมาจากจักรวรรดิเกาหลี
‪แต่มันไม่ขึ้นเลย หรือไม่คุ้นที่นะ
‪เจ้าดอกพลับพลึง ฟังฉันนะ
‪ฉันคือราชาของแก
‪ฉันขอสั่งให้แกเติบโตงอกงาม
‪ให้แกเบ่งบาน
‪ในลานของผู้หญิงที่ฉันรัก ‪นี่คือคำสั่งราชานะ
‪ขนาดนี้แล้ว
‪ตีให้ตายยังไง ‪ก็ยืนยันว่าไม่เคยเดตมาก่อนเหรอ
‪ต่อให้เอามีดมาจ่อคอ ‪ชาติหน้าก็ยังยืนยันแบบเดิม
‪แล้วเมล็ดที่ฉันโปรยไว้ตรงนั้น
‪ตอนนี้ยังไม่ขึ้นอีกเหรอ
‪ฉันบอกแล้วไง
‪ที่นั่นไม่มีลมและแสงอาทิตย์ ‪เวลาก็ด้วย
‪ใครจะไปรู้ล่ะ
‪คุณไปถึงสุดขอบหรือยัง
‪ลองไปแล้ว แต่ไม่ถึงขอบสักที
‪ฉันอยู่ในนั้นนานไม่ได้
‪อยู่ที่นั่นแค่วันเดียว ‪ข้างนอกก็ผ่านไปสองเดือนแล้ว
‪งั้นแปลว่า
‪ถ้าอยู่ในนั้นก็จะไม่แก่ลงใช่ไหม
‪เดี๋ยวนะ
‪งั้นฉันอาจจะเป็นพี่คุณก็ได้นะ
‪ถึงว่าเดี๋ยวนี้เข้ากันได้ดีเชียว
‪ถึงแม้ในนั้นจะเป็นนิรันดร์ ‪แต่ฉันก็จะมาหาเธออยู่ดี
‪ถ้าฉันสาย ให้รู้ไว้ว่าฉันกำลังมา
‪เลิกคิดแต่จะมาได้แล้ว ‪คิดบ้างว่าจะไปด้วยกันยังไง
‪อย่าหนีไปคนเดียวสิ
‪ฉันต้องคิดถึงเธอมากแน่ๆ
‪เธอ...
‪ไปกับฉันไม่ได้เหรอ
‪ไปอยู่กับฉัน
‪ที่โลกของฉันได้ไหม
‪ขอเพิ่มเรื่องที่ต้องขอ ‪ใน 17 ข้อนั้นได้ไหม
‪ห้ามชวนให้ไปอยู่ด้วยกัน
‪แล้วจะทำยังไงกับที่นี่ล่ะ
‪ไหนจะพ่อ ไหนจะนารี
‪สถานีตำรวจอีก
‪พูดแบบนั้นออกมา ฉันจะทำตัวยังไงล่ะ
‪ทำอะไรของคุณ
‪- ให้ฉันหยุดพูดเหรอ ‪- หยุดตัวฉันเองต่างหาก
‪ตอนที่ฉันมีอะไรอยากจะพูดมากเกินไป
‪ฉันมักจะทำแบบนี้
‪กฎหมายจักรวรรดิเกาหลี...
‪ฉันคงทำอะไรกับกฎหมายไม่ได้
‪เพราะฉันเป็นข้าราชการ
‪และแล้ว
‪ก็ได้เห็นสิ่งสวยงามอีกครั้งจนได้
‪อะไรน่ะ
‪ฉันตาฝาดไปเหรอ
‪ร้านหนังสือแฮซง
‪วันที่ 27 พฤษภาคม 2022
‪ปี 2022...
‪งั้นเหรอ
‪ตั้งวันที่ผิดหรือเปล่า
‪วันนั้นจองแทอึล
‪ไม่ได้ใส่ชุดนี้นี่
‪นี่มันอะไรกัน
‪ได้โทรศัพท์คืนมาแล้วใช่ไหม
‪กำลังดำเนินการพ่ะย่ะค่ะ
‪ช่วงนี้มัวแต่ยุ่งเรื่องอื่น
‪เด็กคนนั้นไงพ่ะย่ะค่ะ คังชินแจ
‪เขาไปเยี่ยมที่เก็บอัฐิ ‪ลูกชายของซงจองฮเยด้วย
‪แล้วก็มีตำรวจที่ไปสถานพักฟื้นอีก
‪คนนั้นชื่อจองแทอึล
‪สืบแล้วพบว่า ‪เธอเป็นตำรวจที่จับจางยอนจี
‪กำลังหาโทรศัพท์จางยอนจีอยู่
‪คังชินแจ
‪หมากที่ฉันเดินผิด
‪จองแทอึล
‪หมากที่ฉันไม่ได้ลง
‪ไม่ต้องห่วงพ่ะย่ะค่ะ ‪กระหม่อมหาเจอก่อนแน่นอน
‪ให้กระหม่อมฝังสองคนนั้นทิ้ง...
‪จัดการแค่เรื่องจางยอนจีพอ
‪ไม่ต้องทำอะไรนอกเหนือจากนั้น
‪คราวนี้ฉันคงต้องออกไปอีกครั้ง
‪ดูท่าหลานชายฉันจะรู้ทันซะแล้วสิ
‪ร้านหนังสือที่ฝ่าบาท ‪ให้กระหม่อมไปสืบหา
‪ในจักรวรรดิเราไม่มีร้านหนังสือไหน ‪จดทะเบียนใช้ชื่อแฮซงเลยพ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมค้นร้านหนังสือมือสอง ‪ในอินเทอร์เน็ตแล้ว
‪ก็ไม่เจอพ่ะย่ะค่ะ
‪แล้วก็...
‪ภาพวงจรปิดที่ฝ่าบาทสั่ง ‪ให้กระหม่อมไปเอามาพ่ะย่ะค่ะ
‪ขอบใจมาก
‪สืบเรื่องร้านหนังสือต่อนะ ‪ดูร้านที่ปิดกิจการไปแล้วด้วย
‪รับทราบพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪ตอนนั้นเขาอยู่ที่สาธารณรัฐเกาหลี
‪ถ้าเวลาหยุดเดินอีกครั้ง
‪ก็คืออยู่ที่จักรวรรดิเกาหลี
‪วันนี้ร้านปิด...
‪งั้นเหรอ ขอโทษทีนะ
‪พอดีผมเห็นประตูเปิดอยู่
‪ครับ เดี๋ยวมีของมาส่งน่ะครับ
‪ต้องการเล่มไหน บอกผมได้นะครับ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ผมแค่อยากมาหา ‪หนังสือการแพทย์อ่านฆ่าเวลาน่ะ
‪ร้านเราไม่มีหนังสือหมวดนั้นครับ
‪เพราะว่าไม่ค่อยมีคนอ่าน
‪อ๋อ งั้นหรือครับ
‪ว่าแต่
‪เราเคยเจอกันมาก่อนไหมครับ
‪ผมเคยเห็นองค์ชายครับ
‪บางทีผมก็ลืมสนิทเลย
‪ขอโทษที่รบกวนนะครับ
‪ฝ่าบาทมาที่นี่ทุกปีเลยหรือ
‪เพราะท่านลุง
‪อยู่ตรงนี้ทุกปีตามสัญญาไงครับ
‪แล้วพิสูจน์ได้หรือยังพ่ะย่ะค่ะ
‪ผมเจอสัญลักษณ์หนึ่งแล้ว
‪แต่การแก้โจทย์ไม่งดงามเท่าไร ‪เลยลำบากใจอยู่ครับ
‪เดี๋ยวฝ่าบาทก็ทำได้
‪ฝ่าบาททำได้มาตลอดพ่ะย่ะค่ะ
‪ท่านลุง
‪เชื่อเรื่องโชคชะตาไหมครับ
‪เป็นคำที่ยาก ‪สำหรับคนสายวิทย์นะพ่ะย่ะค่ะ
‪ค่อนข้างคลุมเครือครับ
‪คนเรามักจะบอกให้หลีกหนีโชคชะตา ‪ไม่ก็พุ่งเข้าชนมัน
‪ผมควรสู้กับมันไหมครับ
‪ชีวิตเราไม่แน่ไม่นอนหรอกพ่ะย่ะค่ะ
‪แต่ในความไม่แน่นอนนั้น
‪หากเรายอมแลกชีวิต ‪เพื่อไปให้ถึงจุดหมายที่อยากไป
‪สิ่งนั้นแหละ ที่เรียกว่าโชคชะตา
‪"ก้าวตามโชค" ‪เจอกับ "ใช้ชีวิตแล้วแต่ชะตา"
‪ทุกก้าวที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลก ‪เพื่อก้าวออกไป
‪ก็คือโชคชะตานั่นแหละ
‪มีจุดหมาย ‪ที่อยากไปให้ถึงหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪ครับ มีครับ
‪ถ้างั้นไม่ต้องต่อสู้หรอก ‪ไปให้ถึงก็พอ
‪กระหม่อมหวังว่า ‪จะมีสาวสวยยืนรออยู่ตรงนั้นนะ
‪ปีนี้ฝ่าบาท ‪ควรแต่งงานได้แล้วนะพ่ะย่ะค่ะ
‪หากผมพิสูจน์เรื่องนี้ได้แล้ว
‪ผมจะไปหาท่านลุง ‪พร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง
‪ที่คิดว่าโลกใบนี้แบนนะครับ
‪กระหม่อมจะรอพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪พระอาทิตย์แรกของปีขึ้นแล้ว
‪ผู้หมวดจองแทอึล
‪สวัสดีปีใหม่นะ
‪ในที่สุด
‪อีริมก็ข้ามมาที่จักรวรรดิเกาหลีแล้ว
‪(สวัสดีปีใหม่ 2020)
‪- นั่นแม็กซิมุสนี่ ‪- ฝ่าบาท
‪เขา...
‪กำลังจ้องมองฉันอยู่แน่ๆ
‪ไม่อยู่ในกล้องวงจรปิด
‪ทำไมกัน
‪ฉันพลาดอะไรไปนะ
‪งั้นแปลว่า
‪ถ้าอยู่ในนั้นก็จะไม่แก่ลงใช่ไหม
‪นี่มัน
‪เป็นไปไม่ได้
‪หรือว่าเขา
‪กำลังทำให้เวลาในนั้นเดินช้าลง
‪คนที่ไม่แก่ลง
‪ชีวิตที่ใกล้เคียงอมตะ
‪สิ่งที่เขาต้องการ
‪คือสิ่งนี้นี่เอง
‪ความเป็นนิรันดร์
‪กบฏ
‪อีริม
‪กบฏอีริมจริงๆ เหรอ
‪ยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ
‪ฉันชักตื่นเต้น ‪ที่จะได้เจอกันครั้งหน้าแล้วสิ
‪พวกคนที่หน้าเหมือนกัน...
‪วันนั้นลูกพี่ถามฉันใช่ไหม ‪ว่ารู้ไปถึงไหนแล้ว
‪กำลังขโมย...
‪ฉันก็แค่ลองเรียกชื่อที่ฉันจำได้ดู
‪ชีวิตของตัวเองอีกคน
‪อีกน
‪มีอะไรเกิดขึ้นที่ฉันไม่รู้เหรอ
‪คุณทำได้ไหมครับ
‪และเป็นความกล้าหาญให้ใครบางคน ‪ลุกขึ้นเผชิญหน้ากับโชคชะตา
‪เจ้าฟ้ากึม
‪จะยอมทิ้งทุกอย่างที่นี่ไว้
‪และเป็นราชินีของ ‪จักรวรรดิเกาหลีได้ไหมครับ