‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪(ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ ‪องค์กรหรือเหตุการณ์จริง)
‪(ตอน 10)
‪หรือว่าจะเป็นฝันที่ยาวนานกันนะ
‪ตั้งแต่เกิดมา ‪ผมเพิ่งเคยเห็นบ้านหลังนั้นครั้งแรก
‪บ้านที่มีประตูใหญ่และโซฟา
‪บ้านที่มีแม่ตัวหอมฟุ้ง
‪"ขอให้คังฮยอนมิน
‪เป็นแค่ความฝัน"
‪ผมคิดแบบนั้น
‪อาจจะเป็นความฝันจริงๆ ก็ได้นะคะ
‪อะไรทำให้คุณคิดว่าคังฮยอนมิน ‪เป็นความทรงจำของคุณเหรอคะ
‪ผมเจอคนคนหนึ่งครับ
‪คนที่มาจากโลกนั้น
‪เขาบอกว่าตัวเองมาจากอีกโลกเหรอคะ
‪จะบอกว่าผมหลอนใช่ไหม
‪อาการของคุณ...
‪แล้วถ้าไม่ใช่ฝันร้ายล่ะ
‪ช่วงนี้ฝันดีอะไรบ้างไหมคะ
‪ลาพักร้อนมาเหลวไหลอยู่ตรงนี้เองเหรอ
‪เธอไม่ได้ลาแล้วมาได้ยังไง
‪ทำไมไม่รับสายฉัน
‪รู้ไหมว่า ‪ฉันดักรออยู่ที่นี่ตั้งกี่วัน
‪นับถือเลย เวลาเหลือเฟือสินะ
‪คิดเงินครับ
‪วันนั้นลูกพี่ถามฉันใช่ไหม ‪ว่ารู้ไปถึงไหนแล้ว
‪เรื่องไซไฟน่ะ
‪ลูกพี่จะฟังไหมล่ะ
‪ไว้วันหลังแล้วกัน ฉันลาพักร้อนอยู่
‪ลูกพี่
‪อีซังโดยังไม่ตาย
‪ทั้งอีซังโด ทั้งจางยอนจี
‪มีอย่างหนึ่งที่คนให้การเหมือนกัน
‪คือทั้งคู่พกมือถือสองเครื่อง
‪รู้ไหมว่าทำไม
‪มีโลกอีกใบ ‪ที่มีคนหน้าเหมือนพวกเราอยู่
‪ฉันเคยไปมาแล้ว
‪มีคนร้ายข้ามไปมาระหว่างสองโลก
‪แต่ฉันรายงานไม่ได้
‪จะหาหลักฐานที่ไหนมาล่ะ
‪ต้องมีคนไปหยุดเขาไว้
‪ฉันลองคิดดูแล้ว
‪มีแค่ลูกพี่คนเดียว
‪ช่วยหน่อยนะ
‪ไม่ใช่เพ้อฝันแล้วล่ะ ‪เพ้อเจ้อมากกว่า
‪จะมีโลกอีกใบได้ยังไง ‪ตั้งสติก่อนเลย ยัยบ้า
‪นี่มัน...
‪เป็นไปไม่ได้
‪หรือว่า
‪เขากำลังทำให้เวลาตรงนั้นเดินช้าลง
‪อีกสิบวันจะหมดปีจันทรคติ
‪มีเวลาประมาณห้าชั่วโมง
‪สิ่งที่ฉันพลาดไปอีกอย่าง ‪คือที่แห่งเดียวที่จะหา
‪เสาหินของอีริมเจอ
‪เมื่อฟ้ามืดลง ‪ณ ลำธารขาวที่ไหลเชี่ยว
‪ฉันจักยืนรออยู่ที่หน้าซุ้มประตู
‪ลอดระหว่างฝูงนกที่ทอดตัวเป็นเงา ‪และส่งเสียงร้องรับอรุณ
‪ฉันเห็นโลกาเป็นสีขาว
‪ในความสงบนิ่งงัน
‪ตั้งแต่แสงอรุณแย้ม
‪ฉันก็เฝ้ามองผู้คนที่ผ่านไปผ่านมา
‪"ใช่คุณหรือเปล่า
‪จะใช่คุณไหม"
‪เธอ...
‪มาแล้วเหรอ
‪มาได้แล้วเหรอ ทำไมเพิ่งมาล่ะ
‪เธออยู่ที่นี่เองเหรอ
‪มาจริงๆ แล้วใช่ไหม
‪ยัง ฉันยังมาไม่ได้
‪ฉันคิดถึงเธอมาก
‪เหมือนจะตายให้ได้
‪เลยจะมาฟังแค่เสียงเธอแล้วกลับไป
‪แค่เสียงเหรอ
‪ตั้งใจจะใช้โทรศัพท์สาธารณะ ‪ข้างหน้านั้นโทรไปหา
‪(ดอกจินดัลเร รวมบทกลอนของคิมโซวอล)
‪ท่านต้องบอกฉันตามตรงนะคะ
‪ฝ่าบาทอยู่ที่ไหนกันแน่คะ
‪เดี๋ยวก็จะถึงงานขึ้นปีใหม่แล้วนะคะ
‪อย่างน้อยท่านต้องช่วยบอกฉัน ‪ว่าจะให้จัดการยังไงต่อค่ะ
‪ไม่ต้องห่วง ‪จัดตารางเหมือนปีที่แล้วได้เลย
‪ฝ่าบาทจะกลับมา ‪ก่อนวันขึ้นปีใหม่แน่นอน
‪มะรืนนี้ก็วันงานแล้วนะคะ
‪ฉันยังตายไม่ได้นะคะท่าน
‪ฝ่าบาท
‪วันนี้วันที่เท่าไร
‪ผมกลับมาถูกวันหรือเปล่า
‪วันขึ้นปีใหม่คือพรุ่งนี้ ‪ไม่ก็มะรืนใช่ไหม
‪วันที่ 23 เพคะ
‪ฝ่าบาทกลับมาถูกวันแล้วเพคะ
‪รอดแล้วเรา
‪ผมลืมนับกลางคันน่ะ
‪นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
‪ฝ่าบาทกำลังทำอะไรเจ๋งๆ
‪แบบแอบนัดพบใครหรือเปล่าเพคะ
‪ออกแนวลักลอบเข้าเมืองมากกว่า
‪แต่ก็เจ๋งอยู่นะครับ
‪เจอกันพรุ่งนี้ครับ
‪กุญแจห้องโรงแรมที่เคยบอกครับ
‪ขอบคุณนะคะ
‪เราไม่เคยกินข้าวด้วยกันเลย
‪กินเยอะๆ นะคะ
‪ผมดื่มแล้วต้องขอตัวก่อน
‪ครอบครัวอึนซอบจะมาหา
‪จะปีใหม่แล้วนี่เนอะ
‪ดันต้องมาอยู่ต่างเมือง แย่จัง
‪ผมอยู่ต่างเมือง อึนซอบก็เหมือนกัน
‪อย่าให้อึนบีจับได้ก็พอ
‪คุณตบตาเธอไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะ
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกครับ
‪กลัวจะตามติดแจเกินไปมากกว่า
‪ขอตัวก่อนนะครับ
‪สวัสดีปีใหม่นะคะ
‪สายสืบจองก็เช่นกันครับ
‪มัวทำอะไรอยู่
‪ยืนให้ดีๆ หน่อย
‪ลุงรออยู่นะ
‪ที่ผ่านมาลูกก็ทำเองได้นี่ ‪ปีนี้เป็นอะไรไป
‪ใส่ชุดนี้
‪แถบสีแบบนี้ทุกปีเลยงั้นเหรอ
‪หือ โธ่เอ๊ย
‪- แม่ ‪- ว่าไง
‪หนูมองมาสักพักแล้ว
‪พี่คนนี้น่ะ
‪ไม่ใช่พี่ชายของหนู
‪อะไรนะ จะไม่ใช่ได้ยังไง
‪พ่อรออยู่บนรถแล้วนะตอนนี้
‪แม่ดูดีๆ สิ
‪เขามีอะไรแปลกไปจริงๆ นะ
‪อะไรเหรอ
‪เขาหล่อขึ้นก็จริง
‪แต่ก็ดูห่วยลงด้วย
‪พี่
‪นี่อะไรเหรอ
‪นี่ๆ ห้ามเล่นนะ
‪ของที่ระลึกวันปลดประจำการน่ะ
‪เห็นไหมล่ะ แจ้งตำรวจเถอะ
‪เรื่องนี้มีตระกูลโจเป็นเดิมพันนะ
‪แต่แม่ว่าใช่นะ
‪แม่ให้กำเนิดพ่อหนุ่มสุดเท่นี่ ‪ให้ตระกูลโจของเราเองแหละ
‪ออกจากกรมแล้วยังไม่โตอีก
‪เล่นของเล่นไร้สาระยังจะดีกว่า
‪ไปเตรียมตัวกันได้แล้ว
‪สาธารณรัฐเกาหลี
‪เป็นประเทศแบบไหนกันนะ ‪เด็กเจ็ดขวบเก่งอย่างกับพวกองครักษ์
‪คืองี้นะ
‪ใครเขาเข้าเวรวันปีใหม่กัน
‪ก็นั่นน่ะสิ อาจจะเพราะทีมเรา ‪ไม่มีแรงงัดข้อเบื้องบน
‪ยังไงก็ต้องมีคนทำอยู่ดี ‪เราก็ทำๆ ไปเถอะ
‪ผมชอบนะ
‪พระอาทิตย์ขึ้น กาแฟ เวรแรกของปี
‪สมเป็นกองอาชญากรรมรุนแรงจริงๆ
‪แต่ว่าก็ว่าเถอะ
‪สามอย่างที่พูดมา ‪อันไหนเกี่ยวกับความรุนแรงบ้าง
‪- ทุกคนมองเรากันหมดเลย ‪- อือ
‪คงลุ้นว่าใครเข้าเวรวันปีใหม่ ‪พอเห็นเรา คงคิดในใจว่า
‪- "อ๋อ พวกนี้นี่เอง" ‪- อือ
‪เข้าใจได้นะ
‪ไม่มั้ง เขามองเพราะคิดว่า ‪เราถ่ายโฆษณาอยู่มากกว่า
‪เรานั่งเหมือนถ่ายโฆษณากันอยู่เลย
‪แอบใส่อะไรในซุปต็อกมันหรือเปล่า
‪เอาล่ะ ปีที่ผ่านมาทำได้ดีมาก
‪- ปีนี้ก็... ‪- โอ๊ย เห่ยชะมัด
‪- หยุดเลยนะ อารมณ์เสีย ‪- ผมชอบครับ
‪พระอาทิตย์ขึ้น กาแฟ คำอวยพรแรก
‪- อย่าไปยุ่งเลย ‪- ยอมแพ้ก็ได้
‪เจ้านั่นที่กำลังเดินเก๊กหล่อเข้ามา ‪ใช่ชินแจหรือเปล่า
‪กลับมาแล้วครับ
‪ดีเลย ได้พักผ่อนแล้วก็ดี
‪กลับเข้าไปทำงานกันเถอะ
‪- ครับ ‪- โอ๊ย ขาฉัน
‪โอ๊ย ลุกไม่ขึ้น ไปทำงานกัน
‪เรื่องมือถือนี่ยังไงต่อเหรอ ‪เล่ามาสิ พร้อมฟังแล้ว
‪ปี 2020 ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วครับ
‪ปีนี้จะเป็นปีที่ดีอีกปีของพวกเรา
‪ช่วงนี้ผมมักคิดถึง "เครื่องหมายบวก" ‪ในคณิตศาสตร์อยู่บ่อยๆ
‪เครื่องหมายบวกอาจเป็น ‪สัญลักษณ์ของโรงพยาบาล ไม้กางเขน
‪หรือแกนสมการ
‪ซึ่งมีความหมายแตกต่างกันออกไป
‪อาจเป็นการรักษาโรค ‪หรืออาจเป็นการสวดมนต์ขอพร
‪และเป็นความกล้าหาญให้ใครบางคน
‪ลุกขึ้นเผชิญหน้ากับโชคชะตา
‪ปี 2020
‪เป็นปีของหนูสีขาวที่ทรงพลัง
‪ปีหนูเป็นปีแรกของรอบปีนักษัตร
‪จึงเป็นทั้งเทพเจ้าแห่งทิศทาง ‪และกาลเวลาด้วย
‪ปี 2020
‪ผมขอเป็นกำลังใจให้ทุกก้าว ‪และทุกช่วงเวลาของประชาชนทุกคน
‪สวัสดีปีใหม่ครับ
‪ว้าว
‪ยืนดูตรงนี้แล้วขลังใช่เล่นเลยแฮะ
‪น้อมรับสั่งพ่ะย่ะค่ะ
‪น้อมรับ...
‪สเปกฝ่าบาทเป็นแบบไหนเหรอคะ
‪ถามกันโจ่งแจ้ง ‪ไม่มีเกริ่นแบบนี้เลยเหรอคะ
‪กลัวว่าท่านจะยุ่งน่ะค่ะ
‪นายกคูก็น่าจะยุ่งนะคะ
‪เหลือวาระแค่อีกปีเดียว
‪หนึ่งปีเหลือเฟือค่ะ
‪ไม่รู้เหรอคะว่าฉันแต่งงาน ‪และหย่าภายในปีเดียว
‪ถ้าท่านยอมช่วยฉัน ‪ครึ่งปีก็น่าจะทันนะคะ
‪ใบ้ให้หน่อยสิคะ
‪หัวใจฝ่าบาทหยุดเต้นกับคนแบบไหน
‪ควรจะถามว่าใจเต้นแรง ‪กับคนแบบไหนมากกว่าสิ
‪ดันถามว่าใจหยุดเต้นเสียนี่
‪ช่างเป็นความรักที่รุนแรงเหลือเกิน
‪ฝ่าบาท
‪เคยเสียน้ำตาต่อหน้าคุณไหมล่ะคะ
‪เคยสักครั้งไหม
‪นั่นคือเหตุผลที่ฉันไม่ช่วยนายกคูค่ะ
‪ขอบคุณสำหรับ ‪พระราชดำรัสวันนี้เพคะ ฝ่าบาท
‪ฝ่าบาทจะเป็นกำลังใจให้ทุกก้าว ‪และทุกช่วงเวลาของฉันด้วยไหมเพคะ
‪ผมเคยบอกคุณไปแล้วว่า ‪ผมเป็นแบบนั้นเสมอ
‪ขอให้คุณไม่หลงทางก็แล้วกันครับ
‪ฝ่าบาท มีสายเข้าพ่ะย่ะค่ะ
‪(สายสืบคัง)
‪มีสายเข้าก็รับสิ
‪ทำเสียงขรึมแล้วพูดว่า "โจยองครับ"
‪ผมชอบมากเลยครับ
‪เวลายองรับโทรศัพท์เสียงขรึมแบบนั้น
‪โจยองครับ
‪- ฝ่าบาท ‪- ฝ่าบาท
‪สายสืบคังจุนฮยอกคือคนไหนครับ
‪กระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ
‪คังจุนฮยอกพ่ะย่ะค่ะ
‪แกยัง...
‪มีชีวิตอยู่อีกเหรอ
‪ฉันยืมชื่อแกไปใช้นะ
‪มีบันทึกไว้ในเอกสารด้วย
‪นี่ค่ายืมชื่อนะ
‪อย่าถูกตามไล่ล่า
‪อย่าเชื่อใครเด็ดขาด
‪แก...
‪ต้องอายุยืนนะ
‪ลูน่า
‪ผู้หญิงคนนี้ชื่อลูน่า
‪เมื่อสองอาทิตย์ก่อน ‪ยังถูกขังอยู่ที่เรือนจำ
‪พอเช็กอีกที ‪เธอถูกปล่อยตัวแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‪เพราะอะไรเหรอครับ
‪เธอถูกปล่อยตัวก่อนกำหนดพ่ะย่ะค่ะ
‪เพราะเธอมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
‪ต้องการใบรับรองแพทย์ไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪ถ้าเป็นไปได้
‪ผมอยากเจอเธอครับ
‪พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะหาตัวให้
‪รายงานทุกอย่างกับผมโดยตรงนะครับ
‪อีกอย่าง
‪ผมต้องการข้อมูลของคนคนนี้
‪(คิมกีฮวาน เกิด 23 พฤศจิกายน 1968)
‪(ข้อมูลบุคคล)
‪หากเขาตายแล้วในโลกนี้
‪ฝ่าบาท
‪เขาเป็นฝ่ายกบฏพ่ะย่ะค่ะ
‪เสียชีวิตระหว่างการสืบหาตัว
‪ฆ่าตัวตายพ่ะย่ะค่ะ
‪งั้นก็แสดงว่า
‪พวกคนที่หน้าเหมือนกัน ‪กำลังขโมยชีวิต...
‪ของตัวเองอีกคน
‪(หลักฐาน 0631 ‪ลักทรัพย์โดยเจตนาพิเศษ)
‪(จงทำตามที่ใจเชื่อมั่น)
‪- หิมะตกแล้ว ‪- ดีจัง
‪หิมะตกจริงๆ ด้วย
‪ผู้หมวดจองแทอึล
‪สวัสดีปีใหม่นะ
‪ในที่สุด
‪อีริมก็ข้ามมาที่จักรวรรดิเกาหลีแล้ว
‪ฝ่าบาท
‪เมื่อกี้เจอใครผ่านมาแถวนี้ไหม
‪- ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ ‪- ที่ผ่านมาล่ะ
‪ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ ‪กระหม่อมผลัดเวรกันตลอด 17 วัน
‪ไม่พบใครเลยพ่ะย่ะค่ะ
‪โจทย์ข้อนี้ฉันพลาดอะไรไป
‪ถ้าจัดคนล้อมป่าไผ่ไว้แล้วหาตัวเจอ
‪ฉันคงเจอเขาไปนานแล้ว
‪เขาเองก็คงจะ ‪จัดคนล้อมฝั่งนั้นไว้เหมือนกัน
‪ประตูของฉันกับเขา
‪ไม่ใช่บานเดียวกัน
‪ทำไปเสียเปล่า
‪ฝ่าบาท
‪ขอประทานอภัย...
‪ที่นี่มีทางลัดไปแฮอุนแด ‪โดยไม่ผ่านวังไหม
‪มีทางเข้าท้องนาที่ไม่ใช้แล้ว ‪ตรงจุดที่เจ็ดพ่ะย่ะค่ะ
‪แผนสอง
‪องครักษ์ทุกนายรวมตัวที่แฮอุนแด
‪- ถอนกำลังออกจากที่นี่โดยด่วน ‪- พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪เพคะ ฝ่าบาท
‪หม่อมฉันเตรียมไว้แล้ว
‪เหลือแค่อัปขึ้นแอคเคาท์ทางการเพคะ
‪เพคะ ฝ่าบาท
‪- จะประกาศจัดงานตอนนี้เลยเหรอ ‪- ค่ะ
‪เกิดอะไรขึ้นกันนะ
‪ฝ่าบาทวางแผนจัดงาน ‪ที่แฮอุนแดด้วยตัวเองเลย
‪ฝ่าบาทบอกว่าจะเชิญแขกมา ‪เลยต้องจัดงานนี้น่ะค่ะ
‪นั่นแหละประเด็น หมายความว่ายังไง
‪เดี๋ยว ฝ่าบาทจะเสด็จไปแฮอุนแดเหรอ
‪(เดินชมจันทร์ปีใหม่กับองค์ราชา)
‪จะมาตอนไหนนะ
‪(แฮอุนแด)
‪กบฏ
‪อีริม
‪จำเสียงผมได้ไหม
‪จำผมได้ไหม
‪กระหม่อมเอง หลานชาย
‪สบายดีไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪คุณ...
‪ยังไม่ตายจริงๆ ด้วย
‪พ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมมีชีวิตอยู่เพื่อรอวันนี้
‪หลังจากพลาดวันนั้น ‪ที่กระหม่อมรอมาทั้งชีวิต
‪กระหม่อมก็ใช้ชีวิตอีกด้านรอมาตลอด
‪รออีกนิดนะ
‪ผมจะ...
‪ตามหาคุณจนเจอให้ได้
‪เพิ่งเคยได้ยินพูดจา ‪สมเป็นกษัตริย์นะ หลานชาย
‪มาหากระหม่อมให้ได้ล่ะ
‪ป่าวประกาศว่าคนเป็นตายไปแล้ว
‪ก็ลองชุบชีวิตคนตาย ‪ขึ้นมาอีกครั้งดูพ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมชักจะ...
‪ตื่นเต้นกับความวุ่นวายนั้นแล้วสิ
‪เขาเป็นพวกกบฏ
‪จับเขาไว้
‪อย่าเพิ่งยิง
‪อย่ายิง
‪ความปลอดภัยของประชาชนต้องมาก่อน
‪หัวหน้าครับ
‪ส่งเรื่องให้ตำรวจ
‪เคลื่อนย้ายผู้บาดเจ็บก่อน
‪พ่ะย่ะค่ะ
‪ส่งองครักษ์ไปให้น้อยที่สุด
‪ที่เหลือคุ้มกันประชาชน ‪จนกว่าตำรวจจะมา
‪แล้วไอ้สารเลวพวกนั้น...
‪ไม่ได้ อย่าไล่ตามพวกมัน
‪จะให้มีคนตายอีกไม่ได้
‪ไปยึดภาพจากกล้องวงจรปิด ‪ในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรมาให้หมด
‪ใช้วิธีไหนก็ได้ขัดขวางไม่ให้ผู้ใด
‪เผยแพร่ภาพเหตุการณ์ที่นี่เด็ดขาด
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪อึนซอบ
‪ตั้งสติไว้นะ
‪โจอึนซอบ
‪- ยิงกันงั้นเหรอ ‪- ครับ
‪ฝ่าบาทปลอดภัยดี ‪แต่หัวหน้าองครักษ์โจยองถูกยิงครับ
‪ฉันไม่ได้ถามเรื่องนั้น
‪อันดับคำค้นหานั่นอะไร
‪"กบฏอีริม" เรื่องจริงเหรอ
‪อ๋อ มีคนพูดว่า ‪เจอเขาอยู่เรื่อยๆ ครับ
‪แต่ยังไม่มีหลักฐานครับ
‪ส่วนใหญ่เชื่อว่า ‪เป็นแค่ทฤษฎีสมคบคิดครับ
‪เขาหน้าเหมือนอีริมตอนมีชีวิตอยู่เลย
‪อะไรกัน
‪เกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪ตามหาภาพหรือคลิป ‪ของจุดเกิดเหตุมาโดยเร็วที่สุด
‪- ต่อสายเข้าวังให้ฉันด้วย ‪- ครับ
‪ฝ่าบาทของเรา
‪จริงใจหรือเปล่านะ
‪หา อีริมเหรอ
‪- กบฏอีริมงั้นเหรอ ‪- มีอะไรเหรอ
‪ปูซานวุ่นวายใหญ่แล้ว
‪ยิงปะทะกันด้วยเหรอ
‪- อีริมยังไม่ตายเหรอ ‪- เกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪- อีริมมีชีวิตอยู่จริงเหรอเนี่ย ‪- นั่นน่ะสิ
‪องค์ชาย ระดับการรักษาความปลอดภัย ‪ถูกยกระดับขึ้นเป็นรหัสแดงพ่ะย่ะค่ะ
‪เกิดอะไรขึ้น ยิงปะทะกันเหรอ
‪พวกเขาพูดถึงอะไรกัน
‪โชคดีที่ใส่เสื้อเกราะ ‪กระดูกและอวัยวะภายในปลอดภัยดีครับ
‪แต่มีกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นฉีกขาด
‪คงต้องดูอาการอยู่ที่นี่ ‪ประมาณ 15 วันพ่ะย่ะค่ะ
‪อีกสองคนที่ส่งตัวมาพร้อมกันล่ะครับ
‪เย็บแผลเรียบร้อยพ่ะย่ะค่ะ
‪ฝ่าบาทไม่เป็นอะไรใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪โนซังกุงโทรมาทุกห้านาทีเลย
‪ผมไม่เป็นไรครับ
‪ฝากดูคนไข้พวกนี้เป็นพิเศษด้วยนะครับ
‪ไม่ต้องห่วงพ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมขอตัว
‪ร้องไห้สินะ
‪ถ้าเป็นห่วงผมขนาดนั้น ‪ช่วยชิมพีชกระป๋องนั้นให้หน่อยสิ
‪ไม่เป็นไรแน่นะ
‪นั่นปืนจริง ตายได้เลยนะ
‪แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะ
‪ยองบอกให้ผม ‪ทุ่มเททั้งกายใจปกป้องคุณ
‪เขาสัญญาว่า ‪จะปกป้องน้องๆ ผมเหมือนกัน
‪งั้นตอนนี้
‪ผมเป็นดาบหนึ่งในนภา ‪ได้จริงๆ แล้วใช่ไหมครับ
‪อย่างสมบูรณ์แบบเลยล่ะ
‪ขอบใจนะ ที่ปกป้องฉัน
‪(ประกาศ เขตหวงห้าม ห้ามเข้า)
‪เป็นอะไรไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪ทั้งประเทศวุ่นวายไปหมด
‪ตำรวจกับพวกองครักษ์คงตามล่าตัวอยู่
‪ตามล่าใคร
‪คนแก่อายุ 70 เหรอ
‪หรือคนที่โดนฆ่าเมื่อ 25 ปีก่อนล่ะ
‪ตอนนี้หลานชายฉันคงกำลังหนักใจ
‪ว่าคำพูดที่จะออกจากปากเขา ‪มีน้ำหนักมากพอไหม
‪แต่ก็ต้องระวังตัวนะพ่ะย่ะค่ะ ‪วันนี้องค์ชายบูยองมาที่ร้าน
‪เขาจำนายได้ไหม
‪ไม่น่าจะจำได้ ‪คงบังเอิญแวะเข้ามามากกว่า
‪อะไรที่ดูเหมือนบังเอิญ ‪มักจงใจอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
‪และเราเรียกสิ่งที่ ‪หลีกเลี่ยงไม่ได้ว่าโชคชะตา
‪แต่ไม่ต้องกังวลไป
‪ความประสงค์ดีมักไร้ประโยชน์
‪และโชคชะตาของมันก็ไร้ทางสู้
‪ฉันชักตื่นเต้น
‪ที่จะได้เจอกันครั้งหน้าแล้วสิ
‪(บ้านเลขที่ 28 ซอย 19 ‪ถนนทงอิล เขตจุงนัง)
‪เจอใครนะ เห็นใครมา แม่ของจีฮุนเหรอ
‪คนที่เคยเป็นแม่บ้าน ‪ที่บ้านฉันแต่ก่อนน่ะเหรอ
‪ใช่ คนนั้นแหละ ฉันเกือบจำไม่ได้แน่ะ
‪เหมือนคนละคนเลย
‪ตายจริง ชีวิตคนเราไม่แน่นอนเนอะ
‪ทุกอย่างคงเข้าที่เข้าทางแล้ว ‪ดีจังเลย
‪ดีอะไรล่ะ จับตาเฒ่าเศรษฐีได้น่ะสิ
‪อาจจะเป็นเศรษฐีหนุ่มก็ได้นะ
‪ลูกชายหล่อนรุ่นเดียวกับชินแจน่ะ
‪ฉันเลยให้เสื้อผ้า ‪ที่ชินแจไม่ใส่แล้วไปเยอะเลย
‪เรื่องมันนานมาแล้ว
‪จริงสิ เอวเธอดีขึ้นหรือยัง
‪- ไม่ได้มาคนเดียวเหรอ ‪- ไม่ได้ไปกันสองคนเหรอ
‪เขามาด้วยกัน แต่ไม่ได้ไปด้วยกัน
‪เรื่องไซไฟของเรา ‪ต้องการพวกคุณทั้งคู่
‪ห้ามคัดค้านใดๆ ทั้งนั้น ‪ทั้งสองคนเลย โอเคไหม
‪(ห้ามรบกวน)
‪อีซังโดข้ามจาก ‪สาธารณรัฐไปที่จักรวรรดิ
‪จางยอนจีน่าจะกำลัง ‪เตรียมข้ามไปที่จักรวรรดิอยู่
‪คิมกีฮวานข้ามมายังสาธารณรัฐ
‪และถูกส่งกลับไปจักรวรรดิแล้ว
‪ทั้งสามคนมีโทรศัพท์สองจีเหมือนกัน
‪แต่ยังหาโทรศัพท์จางยอนจีไม่เจอ
‪คงต้องไปหาจางยอนจีที่เรือนจำ
‪ตอนนี้เราเอาคนนั้นกลับไปแล้วเหรอ
‪เราพากลับไปที่ที่เขาควรอยู่ครับ
‪ใครให้พวกนายตัดสินเอง
‪ถ้าจัดการผิดขึ้นมา ‪รู้ไหมว่ามันแก้ไขยากแค่ไหน
‪ที่นี่มีกฎหมายลงโทษเขาได้ไหมล่ะ
‪นายพาเขากลับไปรับโทษเหรอ
‪ข้อหาอะไร ผีน้อยงั้นเหรอ
‪กฎหมายเราก็คงไม่ยกเว้นให้คุณหรอก
‪คุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ
‪จะไปเรือนจำเมื่อไหร่
‪ดื่มอะไรไหมครับ สายสืบคังชินแจ
‪- ขอกาแฟแล้วกัน ‪- กาแฟดำหรือลาเต้ดี
‪มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ‪ที่ฉันไม่รู้งั้นเหรอ
‪บาดเจ็บตรงไหนไหมเพคะ
‪หัวหน้าโจไม่เป็นไรใช่ไหมเพคะ
‪ผมกับยองไม่เป็นไรครับ
‪จริงหรือเพคะ
‪ที่ฝ่าบาทเจอกับกบฏอีริม
‪ผมไล่ตามเขา
‪เจอเขาแล้ว
‪แต่ผมปล่อยเขาไป
‪- ได้ยังไงเพคะ ‪- อีริมยังดูเหมือนเดิม
‪เหมือนเมื่อ 25 ปีก่อน
‪ไม่แก่ลงเลยสักนิดเดียว
‪ไม่แก่ลงเลยหรือเพคะ
‪เห็นไหม พูดให้คุณเชื่อยังไม่ได้เลย
‪ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะอธิบายยังไง
‪นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ
‪การกลับมามีชีวิตที่นี่อีกครั้ง ‪โดยที่ไม่แก่ลง
‪ผมเลยปล่อยเขาไป
‪เพราะฉะนั้น
‪คุณต้องขอพรให้ผมชนะอีกครั้ง
‪ผมจะเอาชนะเขาให้ได้
‪ฝ่าบาท
‪ฝ่าบาท นายกคูถือสายรออยู่เพคะ
‪ฝ่าบาทพูดสายค่ะ
‪นายกคู
‪ผมปลอดภัยดี
‪ถ้าโทรมาถามแค่นี้ ‪ไว้คุยกันทีหลังก็ได้นะครับ
‪ได้รับรายงานแล้วเพคะ ‪ว่าฝ่าบาทปลอดภัยดี
‪หม่อมฉันโล่งใจมากเพคะ
‪ฝ่าบาทคงจะตกใจมาก ‪หม่อมฉันขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน
‪เรื่องอะไร
‪ผู้คนถกกันเรื่องพบเห็น ‪กบฏอีริมกันให้แซ่ดเลยเพคะ
‪ดังนั้น หม่อมฉัน ‪จึงอยากถามด้วยความห่วงใย
‪และเชื่อว่าฝ่าบาทจะตอบอย่างจริงใจ
‪เจอกบฏอีริม
‪หรือพวกที่เหลือรอดเพคะ
‪นายกคู
‪คุณเริ่มเรียนขี่ม้าหรือยัง
‪หมายถึงอะไรเพคะ
‪บังเหียนควรมีไว้เพื่อเป็นตัวกลาง ‪ระหว่างม้ากับผู้ขี่
‪ไม่ควรมีคนอื่นมาดึงบังเหียน
‪ให้ม้าเปลี่ยนทิศทาง
‪เหตุการณ์วันนี้ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว ‪ของกษัตริย์หรือราชสำนัก
‪แต่เป็นการก่อการร้าย
‪ตามที่บันทึกไว้ในประวัติศาสตร์
‪กบฏอีริมถูกฆ่าในปีต่อมา ‪หลังจากก่อกบฏ
‪ผ่านมา 25 ปี
‪วันนี้ผมเจอพวกกบฏที่เหลือรอดอยู่ ‪และตามล่าพวกมันครับ
‪ดังนั้น ผมขอร้อง
‪นายกคู
‪อย่าดึงบังเหียนเลยครับ
‪และอย่าใช้คำว่า "จริงใจ" ‪เป็นอาวุธด้วย
‪ผมขอให้คุณดูแลความปลอดภัย ‪ของประชาชนก็พอ
‪แค่นี้นะ
‪- เตรียมบรีฟอยู่ใช่ไหมครับ ‪- เพคะ
‪จัดการแบบที่ผมทำเมื่อครู่ได้ไหม
‪เพคะ ฝ่าบาท
‪ดิฉันนักข่าวโจฮเยมีค่ะ
‪มีรายงานว่าคืนวันที่ 25 มกราคม ‪ฝ่าบาทพบกับชายคนหนึ่ง
‪แล้วเรียกเขาว่า "กบฏอีริม"
‪จะเป็นไปได้ไหมคะ
‪ที่กบฏอีริมผู้เคยมีรายงานว่า ‪ถูกสังหารจะยังไม่ตาย
‪เราเคยตอบคำถามนี้แล้ว ‪เมื่อ 25 ปีก่อน
‪คำตอบจากราชสำนักยังคงเหมือนเดิมค่ะ
‪เป็นไปไม่ได้ค่ะ
‪ฝ่าบาทพบพวกของกบฏอีริมที่รอดไปได้
‪จึงไล่ตามพวกเขาแต่ก็พลาดไป
‪- ทางนี้ครับ ‪- มีคำถามครับ
‪เชิญค่ะ
‪ที่คุณบอกว่าเจอพวกกบฏที่เหลือรอด
‪คุณคิดว่าพวกเขาปรากฏตัวอีกครั้ง ‪เพราะอะไรครับ
‪ในฐานะโฆษกราชสำนัก
‪ดิฉันไม่จำเป็นต้องทราบ ‪ความรู้สึกนึกคิดของพวกกบฏค่ะ
‪ทางราชสำนัก ‪จะไล่ล่าพวกเขาจนถึงที่สุด
‪และลงโทษให้จงได้ค่ะ
‪- ท่านต่อไปค่ะ ‪- ทางนี้ครับ
‪- ผมครับ ‪- ทางนี้ค่ะ
‪มือถือเหรอคะ
‪มือถืออะไร
‪สมาร์ตโฟนกับโทรศัพท์สองจี
‪คุณพกมือถือสองเครื่องนี่คะ
‪ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดเลยค่ะ
‪น่าจะเข้าใจนะ
‪โทรศัพท์เครื่องนี้ของคุณใช่ไหม
‪ในนี้คงมีอะไรบางอย่าง ‪ที่ให้คนอื่นรู้ไม่ได้เด็ดขาด
‪แต่เพื่อนคุณดันได้ยินเข้า
‪คุณเลยฆ่าเพื่อน ‪ตามบทที่คุณกำลังอ่านอยู่
‪เพราะเดี๋ยวก็มีคน ‪มาช่วยคุณออกไปอยู่ดี
‪ถูกไหมคะ
‪ได้โทรศัพท์มาจากใครเหรอคะ
‪ฉัน...
‪ไม่เข้าใจที่คุณพูดเลยสักนิด
‪ว่าไง
‪ฉันว่าได้เรื่องแล้วล่ะ
‪เราใช้มือถือของอีซังโด ‪มาเป็นตัวหลอกได้
‪จางยอนจีซ่อนมือถือไว้ที่ไหนกันนะ
‪ลูกพี่ ฟังฉันอยู่หรือเปล่า
‪ข้างนอกมีอะไรหรือเปล่า
‪ทำไม รถคนรู้จักเหรอ
‪เหมือนเคยเห็นมาก่อนเลย ‪เดี๋ยวฉันขับเอง
‪(ข้อมูลบุคคล)
‪(ข้อมูลยานพาหนะ)
‪(ข้อมูลยานพาหนะ เลขทะเบียน)
‪ศูนย์
‪ถ้าใช่รถคันนั้นที่ร้านเนื้อย่างนะ
‪ศูนย์อีกตัว
‪สุดยอดเลย ท่านหัวหน้าพัคมุนชิก
‪(รออนุมัติ)
‪กดอนุมัติให้ผมหน่อยสิ
‪รถคันนั้นทำไมเหรอ เกิดอะไรขึ้น
‪ต้องเริ่มสืบหาแล้วครับ
‪คังชินแจทีมสามนะครับ
‪ผมขอข้อมูลรถยนต์ไป ‪ได้เมื่อไหร่เหรอครับ
‪ครับ รบกวนด้วยนะครับ
‪นายต้องไปไหนเป็นทีมนะ
‪จับคู่กับจางมีแล้วกัน
‪ฉันออกไปดูงานข้างนอกนะ
‪- อ้อ สายสืบชิม ‪- ครับ
‪เมื่อวานนายดื่มกับฉันนะ
‪ทำไมล่ะ เมื่อวานตาผมเหรอ
‪เดี๋ยวๆ ลูกพี่ รอแป๊บ
‪ลูกพี่
‪พี่ไปเจอใครมาเหรอ
‪ความโดดเดี่ยว
‪ไม่เอาน่า ลูกพี่
‪เดินทางปลอดภัยนะคะ
‪เรื่องรถเป็นไง ได้ข้อมูลหรือยัง
‪ต้องรออีกครึ่งชั่วโมง
‪สั่งข้าวเลยสิ ‪ฉันเอาพิบิมบับหม้อร้อน
‪ถ้างั้นฉันกินสเต๊กกระทะร้อน...
‪ที่นี่ไม่มีสินะ
‪ฉันสั่งเหมือนลูกพี่แล้วกัน
‪พวกเราอุตส่าห์ปกป้องประเทศไว้
‪แต่ดันยิงกันตั้งแต่คืนปีใหม่ซะนี่
‪ไหนจะพวกกบฏเหลือรอดอีก
‪หัวหน้าครอบครัวควรจะเข้มแข็ง
‪แต่นายกเป็นผู้หญิงจึงเกิดเรื่อง
‪โบราณว่า ‪หากไก่ตัวผู้ขันทุกวันจะเกิดเรื่อง
‪ถึงขั้นพวกกบฏที่เหลือรอด ‪ออกมาโลดแล่นแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมเป็นห่วง ‪ความปลอดภัยของฝ่าบาท
‪เห็นที่พัคชอลอุงโดนไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪เอาแต่พูดว่าก่อการร้าย ‪มันก่อการแล้วตรงไหนกันแน่
‪องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้เป็นโอกาสอันดี
‪หากพระองค์ ‪ที่เป็นผู้อาวุโสที่สุดในวังนี้พูดว่า
‪"ผมกังวลอย่างยิ่ง..."
‪- แค่นั้น ที่เหลือพวกเรา... ‪- เจ้าพวกนี้นี่
‪คนที่อาวุโสที่สุดในวังนี้คือฝ่าบาท ‪ไม่ใช่ฉัน
‪ราชสำนักและราชวงศ์ที่เหลือ ‪จะไม่แตะต้องการเมืองเด็ดขาด
‪ฉันบอกไปกี่รอบแล้ว
‪ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้
‪องค์ชาย ฝ่าบาทเสด็จมาพ่ะย่ะค่ะ
‪- ฝ่าบาท ‪- ฝ่าบาท
‪ฝ่าบาท
‪อย่าเข้าใจกระหม่อมผิดเลยพ่ะย่ะค่ะ
‪อยู่ดีๆ พวกเขาก็บุกเข้ามา
‪ผมไม่เข้าใจผิดหรอกครับ
‪เซจินสบายดีไหมครับ
‪ตอนนี้เป็นแพทย์เฟลโลว์อยู่พ่ะย่ะค่ะ
‪ยังซุ่มซ่ามเหมือนเดิม
‪เซจินผ่านมันไปได้แน่ๆ ครับ
‪แล้วตัวผม
‪จะผ่านมันไปได้ไหมครับ
‪ฝ่าบาท
‪หรือว่า...
‪ครับ
‪กบฏอีริม
‪ยังมีชีวิตอยู่และไม่แก่ลงเลย
‪ดังนั้น อีกสองสามวัน ‪ผมคงต้องทิ้งวังไว้อีกครั้ง
‪ผมต้องตามเขาไป
‪และที่ที่ผมจะเจอเขา
‪ไม่ใช่ที่จักรวรรดิเกาหลี
‪ดังนั้น รัชทายาทอันดับสอง ‪อย่างท่านลุงจึงต้องอยู่ที่วังครับ
‪เพื่อผม
‪และเพื่อจักรวรรดิเกาหลี
‪ท่านลุงต้องรักษาตัวนะครับ
‪ฝ่าบาทจะตามไปด้วยตัวเองเลยหรือ
‪ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมยอมให้ไป ‪ไม่ได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ
‪ผมรู้ว่าท่านลุงเป็นห่วงเรื่องอะไร
‪ผมสัญญาว่าผมจะปกป้องตัวเอง
‪ดังนั้น ท่านลุงก็ต้องทำเช่นเดียวกัน
‪ปกป้องตัวเองด้วยนะครับ
‪นี่คือคำสั่งราชา
‪พ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมจะทำเช่นนั้น ฝ่าบาท
‪ครับ ขอบคุณครับ
‪ทะเบียน 7370 รถเถื่อน
‪เจ้าของรถหายสาบสูญ
‪นั่งกินก่อนสิ
‪พวกสะกดรอยตามตำรวจ ‪ใช้รถเถื่อนทั้งนั้นแหละ แปลกตรงไหน
‪ว่าแต่
‪เริ่มตามจากร้านเนื้อย่างเหรอ
‪แล้วมาที่เรือนจำทำไม
‪พอเดาอะไรออกไหม
‪เล่าให้ฟังหน่อยสิ
‪เรื่องอะไร
‪โลกที่เธอบอกว่าเคยไปมา ‪ในเรื่องไซไฟนั่น
‪อือ
‪ฉันไปแค่วันเดียว
‪ที่นั่นเรียกตัวเองว่า ‪จักรวรรดิเกาหลี
‪ไม่แบ่งแยกประเทศ
‪ก็เลยมีรถไฟไปพยองยางด้วย
‪เมืองหลวงอยู่ที่ปูซาน
‪มีกษัตริย์ผู้เป็นที่รักของประชาชน
‪ฉันไปสถานีตำรวจเรามาด้วย
‪เครื่องแบบกับรถไม่เหมือนเราเลย
‪ฉันดีใจมากๆ
‪ที่ได้เจอหัวหน้ากับสายสืบชิม
‪พวกเขาที่นั่นเป็นตำรวจเหมือนกัน
‪อย่างกับชะตาลิขิตเลย
‪แล้วก็
‪ไปตามหาลูกพี่มาด้วย
‪แต่ที่นั่น
‪ไม่มีลูกพี่อยู่
‪ทั้งที่สถานีตำรวจกับย่านพยองชาง
‪หรือได้สืบทอดกิจการ ‪จนเป็นเศรษฐีไปแล้วนะ
‪คงไปอยู่เมืองนอกล่ะมั้ง ดีจังเนอะ
‪เพราะฉันอยู่ที่นี่ไง
‪หือ
‪กินเถอะ เสร็จแล้วต้องไปต่อ
‪ไปไหน
‪(อีซังโด จางยอนจี คิมกีฮวาน ‪สถานพักฟื้นยางซอน)
‪(คังฮยอนมิน คังชินแจ)
‪(คังฮยอนมิน)
‪(คังชินแจ)
‪(อีจีฮุน 28 ตุลาคม 1987 ‪ถึง 28 ธันวาคม 1994)
‪ลูกพี่
‪รู้จักที่นี่ได้ยังไง
‪คยองรันฝากให้ฉันเอาเอกสารไปให้เธอ
‪บอกว่าเป็นคดีลับ
‪ฉันเลยเปิดดู
‪ว่าจองแทอึลหาอะไรอยู่
‪และมุ่งหน้าไปที่ไหน
‪ฉันเลยลองมาดู
‪จนมาจบที่นี่แหละ
‪อ๋อ
‪ฉันบอกได้นะ
‪- ว่าเด็กคนนี้คือใคร ‪- ฉันรู้
‪ฉันก็เลยมาไง
‪ฉันรู้ว่าทำไมเธอถึง
‪ไม่เจอฉันที่นั่น
‪ทำไมเหรอ
‪รู้ไหมว่าทำไมฉันมาเป็นตำรวจ
‪เพราะวันหนึ่ง
‪ถ้ามีใครมาถามฉันว่าฉันเป็นใคร
‪ฉันอยากมีปืนอยู่ในมือ
‪ไว้ยิงตัวเอง ไม่ก็ยิงคนถาม
‪พูดอะไรของพี่
‪ลูกพี่เป็นใคร
‪วันที่อึนซอบไม่ใช่อึนซอบ
‪ฉันกับคนไร้ตัวตนที่บอกว่าเป็นกษัตริย์ ‪แนะนำตัวกันและกัน
‪แนะนำตัวเหรอ
‪คนไร้ตัวตนคนนั้น
‪บอกชื่อของเขาด้วยเหรอ
‪เปล่า
‪ฉันแค่ลองเรียก
‪ชื่อที่ฉันจำได้ดูน่ะ
‪อีกน
‪เรียกถูกซะด้วย
‪เพราะฉันอยู่ที่นี่
‪โลกนี้
‪ข้างๆ เธอ
‪ที่เธอไม่เจอฉันในโลกนั้น
‪ก็เพราะฉันเอง
‪คังชินแจ
‪จนถึงตอนนี้ นั่นคือข้อเท็จจริง
‪แต่ฉันเองก็ยังไม่รู้เลย
‪ว่าฉันเป็นใครกันแน่
‪ลูกพี่...
‪อยู่ที่นี่เอง
‪อยู่ที่นี่มาตลอดเลย
‪ฉันเป็นคนของที่นี่ใช่ไหมนะ
‪เธอ...
‪จะต้อนรับฉันไหม
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪บอกให้ไปสืบเรื่องฝ่ายกบฏปุ๊บ
‪ก็รู้ปั๊บเลยว่ากบฏยังไม่ตาย
‪อีริมฮ็อตใช่เล่นนะ
‪พูดอะไรระวังหน่อย
‪เห็นคูซอรยองระวังขนาดนี้
‪เรื่องจริงสิท่า
‪ภาพเหตุการณ์วันนั้นหายไปในกลีบเมฆ
‪ในเซิร์ฟเวอร์ต่างประเทศก็ไม่มี
‪เคยูหามาได้ไหม
‪เลขาคุณทำงานเก่งขนาดนั้นหรือเปล่า
‪จะเอาไปทำอะไร
‪คุณจะจับกบฏ
‪หรือจะเป็นกบฏเองกันแน่
‪ตอบมาว่าได้หรือไม่ได้
‪ถ้าหาให้ได้ ผมจะได้ออกไปไหม
‪วันอิบชุนเป็นไง ‪ออกไปก็เข้าฤดูใบไม้ผลิเลย
‪ประวัติศาสตร์จักรวรรดิเรา ‪ไม่เคยมีการอภัยโทษช่วงกุมภาพันธ์
‪ประหารชีวิตซะมากกว่า
‪วันคล้ายวันเกิดอีซุนชินไหม
‪เมษายนเลยเหรอ นานไป
‪คยองชิบล่ะ ช่วงเลิกจำศีลได้ไหม
‪เน่าตายอยู่ในนี้แทนแล้วกัน
‪ก็ได้ ตามนั้น ‪หามาเก็บไว้ดูเล่นก็ได้
‪กบอ๊บๆ ร้องประสานเสียง
‪ลูกชาย หลานๆ สะใภ้ต่างมารวมตัวกัน
‪ก็ได้ งั้นคยองชิบ
‪จะได้เมื่อไหร่
‪เดี๋ยวโทรไปบอก
‪รอสั่งให้พวกเลขาทำโอทีก่อน
‪ร้องไปทั้งคืนก็ยังไม่มีใครฟัง
‪ถึงจะไม่มีใครฟัง...
‪เจ้าฟ้ากึม
‪ทำไม...
‪ทำไมหน้าไม่เปลี่ยนไปเลย
‪ตกใจทำไมครับ
‪ทั้งที่รู้ก่อนใครมาตั้งนานแท้ๆ
‪ว่าผมยังไม่ตายน่ะ
‪ตรงนั้นมีใครอยู่ไหม
‪คนแถวนั้นน่ะ...
‪ผมฟันคนพวกนั้น ‪ระหว่างทางมาที่นี่ไปหมดแล้วครับ
‪ไม่ต้องตกใจไปหรอก
‪ผมแค่มาหาของของผมเท่านั้น ท่านพี่
‪วางลงเดี๋ยวนี้
‪แหวนนั้นของกษัตริย์ เราไม่มีสิทธิ์
‪บัลลังก์ควรจะเป็นของผมต่างหาก
‪ผมแค่มีแม่เป็นนางสนมเท่านั้น
‪ผมเป็นเจ้าของที่แท้จริงของแหวนนี้
‪- มันก็ต้องเป็นของผมสิ ‪- ไร้สาระ
‪เราไม่มีสิทธิ์อยากได้มันสักหน่อย
‪"เรา" เหรอ
‪ผมกับท่านพี่ไม่มีทาง ‪เป็นพวกเดียวกันได้หรอก
‪ใครมันจะอยากเป็นพวกเดียว ‪กับคนที่พร้อมฆ่าตัวเอง
‪ได้ทุกเมื่อแบบนี้กันล่ะ
‪ไอ้เลว
‪ผมก็จะบีบคอหลานชายแบบนี้
‪แล้วเอามันพาชิกจ็อกมาให้ได้
‪และผมก็จะเป็นคนเดียวที่ครอบครอง
‪มันพาชิกจ็อกทั้งเลายังไงล่ะ
‪ผมยังไม่รู้ว่า
‪หากมีมันพาชิกจ็อกทั้งเลา ‪จะสามารถเปิดประตูโลก
‪ได้อีกกี่ใบกันแน่
‪และเพื่อการนั้น
‪เจ้าหลานชายจะต้องสิ้นหวัง ‪ทุกข์ทรมาน
‪และแตกสลาย
‪ด้วยเหตุนั้น
‪ผมเลยอยากเห็นหลานชาย ‪สูญเสียคนสำคัญไปอีกเช่นกัน
‪คนคนนั้นคือท่านพี่ไงล่ะ
‪อย่าเสียใจไปเลย
‪คนฉลาดอย่างท่านพี่
‪คงคิดถึงเรื่องนี้เอาไว้แล้ว
‪(กษัตริย์อาเธอร์)
‪เธอไม่ตกใจเหรอ
‪ผมเป็นพวกขี้สงสัยน่ะ
‪ผมไม่ชอบเลือด
‪ไปสู้กับใครมาเหรอครับ
‪กำลังสู้อยู่
‪หนทางยังอีกยาวไกล
‪เธออ่านอะไรอยู่
‪กษัตริย์อาเธอร์ครับ
‪เกี่ยวกับคนชั้นสูงที่ดึงดาบขึ้นมา ‪และกลายเป็นราชา
‪ต้องคนชั้นสูงเท่านั้น ‪ถึงจะเป็นราชาได้เหรอ
‪ช่างเป็นนิทานที่เลวร้ายซะจริง
‪คนที่ใช้ดาบเป็นต่างหาก
‪ถึงจะสามารถดึงดาบออกมาได้ ‪ไม่ใช่พวกชั้นสูง
‪แล้วถ้าเป็นคนชั่วล่ะครับ
‪ถ้าทุกอย่างมันไม่ชอบธรรม
‪ความชอบธรรมไม่ได้สร้างดาบขึ้นมา
‪แต่ดาบจะทำให้เกิดความชอบธรรม
‪โลกของลุงต่างจากคนอื่นอยู่เรื่อยเลย
‪เชิญเถอะครับ
‪ผมอยากรู้ตอนจบของเรื่องนี้แล้ว
‪มาคนเดียวเหรอครับ
‪รอใครอยู่เหรอคะ
‪รูมเซอร์วิสที่นี่คงอร่อยอยู่แล้ว
‪แต่เผื่อคุณอยากกิน ‪เครื่องเคียงทำเองแบบที่บ้าน
‪ไหนๆ ก็มาแล้ว ช่วยดูนี่ให้ผมหน่อย
‪ฉันให้ฝ่าบาทคุณไปนี่คะ
‪ครับ ฝ่าบาทฝากไว้กับผม
‪แต่ผมเสิร์ชหาอะไรไม่ได้เลย
‪อ๋อ
‪เลยต้องใช้เหรียญสินะ
‪ทำไมไม่ได้ล่ะคะ ต่อไวไฟไม่ได้เหรอ
‪ลองเปิดดูเดี๋ยวคุณก็รู้เอง
‪อย่าให้ผมพูดเลยดีกว่า
‪อยากรู้เหรอว่าฉันเสิร์ชอะไรบ้าง
‪กษัตริย์ไม่ทิ้งหลักฐานไว้หรอก
‪ไม่ว่าตอนนี้จะเป็นงาน ‪หรือชีวิตส่วนตัว
‪ตลอดเวลาที่อยู่บนโลกของเธอ
‪ฟ้าของฉันใสอยู่เสมอ
‪เพราะผู้หมวดจองแทอึลเลย
‪คุณก็อุตส่าห์ทนไม่ลบมันนะคะ
‪ลบให้แล้วค่ะ เชิญเสิร์ชตามสบาย
‪นึกว่าคุณจะเก็บเอาไว้ซะอีก
‪ฉันจำไว้แล้วค่ะ
‪แต่เราทิ้งหลักฐานเอาไว้ไม่ได้
‪ร่องรอยของคนจากโลกนั้น
‪ที่ข้ามมาโลกนี้
‪คุณรู้ไหมครับ
‪ว่าคุณเป็นคนเดียวที่สามารถ ‪ลบข้อความของฝ่าบาทได้
‪นอกจากตัวฝ่าบาทเอง
‪คุณทำได้ไหมครับ
‪- ทำอะไรเหรอคะ ‪- เรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไป
‪หลังจับกบฏอีริมได้
‪คุณสองคนอยู่บนโลกคนละใบ
‪คุณจะข้ามไปมาระหว่างสองโลกเหรอครับ
‪ฝ่าบาทเป็นกษัตริย์ของจักรวรรดิ
‪และต้องอยู่กับ ‪ผู้ที่จะมาเป็นราชินีเท่านั้น
‪คุณจะยอมทิ้งทุกอย่างที่นี่ไว้
‪แล้วเป็นราชินีของ ‪จักรวรรดิเกาหลีได้ไหมครับ
‪ให้โลกสองใบเป็นเพียงความลับ
‪ตลอดไป
‪ฝ่าบาท
‪ฝ่าบาทเพคะ...
‪เกิดอะไรขึ้นครับ
‪องค์ชาย...
‪องค์ชายบูยอง...
‪องค์ชายบูยองเพคะ...
‪(จักรวรรดิเกาหลี)
‪ท่านคะ
‪ท่าน
‪ท่านคะ ท่าน
‪ท่านคะ
‪- ฝ่าบาท ‪- ฝ่าบาท
‪(จักรวรรดิเกาหลี)
‪วันนี้
‪แดดดีมากเลยนะ
‪ได้เจอแดดแล้ว
‪ฉันหวังว่า
‪วันนี้แกจะฮึดสู้
‪แล้วแตกยอดขึ้นมาให้ได้ ‪อย่างที่ฉันรออยู่นะ
‪ฉันรีบกลับบ้านมาหาเลยรู้ไหม
‪เธอ
‪สบายดีใช่ไหม
‪คราวนี้
‪มาช้าจังเลย
‪เพราะฉันมาจากที่ที่ไกลมาก
‪ลองคิดดูแล้ว
‪ฉันยังไม่เคยให้ดอกไม้เธอเลย
‪เพราะงั้นฉันเลย...
‪ข้ามจักรวาลมาหาเธอ
‪แต่ว่า...
‪ตอนนี้ฉันต้องไปแล้ว
‪ไปเลยเหรอ
‪จริงสิ
‪ฉันยังไม่เคยบอกคำนี้กับเธอเลย
‪ฉันรักเธอ
‪ฉัน...
‪รักเธอ
‪สุดหัวใจ
‪ในบางครั้ง
‪ฉันอาจจะหายไปจากสายตาเธอ
‪แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ต้องห่วงไป
‪ฉันแค่...
‪เดินไปตอนที่เวลาหยุดลงเท่านั้น
‪อีกน
‪ฉันเอง จองแทอึล
‪ตอนนี้ฉัน...
‪กำลังไปที่วัง
‪จะรีบไปนะ
‪ฉันกำลังไปเดี๋ยวนี้แล้ว
‪ได้ข้อความนี้เมื่อไหร่
‪ตามหาฉันด้วยนะ
‪คำบรรยายโดย: ชณิศา ปทุมานนท์