‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪(ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ ‪องค์กรหรือเหตุการณ์จริง)
‪(ตอน 11)
‪พวกแกเป็นใคร
‪ไม่น่าใช่ตำรวจสินะ
‪งั้นก็พวกคนเลวแน่ๆ
‪พวกแกทำงานอะไร
‪เราช่วยเธอจากการถูกตำรวจตามล่าแท้ๆ
‪ถ้าต้องแบ่งข้างล่ะก็ ‪เราอยู่ข้างเดียวกันนะ
‪ได้ยินว่าเธอโด่งดังในสลัมใต้สะพาน
‪ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ ‪แค่มีเงินก็ได้ทุกอย่างไม่เกี่ยงงอน
‪ไม่มีบ้าน ไม่มีครอบครัว
‪นอนขดตัวหลับอยู่ในรถ
‪เลี้ยงชีวิตตัวเอง ‪ด้วยการทำตามคำสั่งคนอื่น
‪หน้าพ่อแม่ก็ไม่รู้จัก
‪ใช้ชีวิตอย่างสกปรกมาตลอด
‪แถมยังใกล้ตายอีก
‪เคยคิดไหมว่าชีวิตช่างรันทดซะจริง
‪จะมีอวัยวะที่ปลูกถ่ายได้ ‪เหลือมาถึงคิวเธอไหม
‪เมื่อกี้คุณทำฉัน...
‪เสียใจนะรู้ไหม
‪ฉันแค่เล่นกับจุดอ่อนคน ‪แต่ไม่แตะต้องบาดแผลใคร
‪คุณมันเส็งเคร็ง
‪ฉันไม่เป็นพวกคุณหรอก
‪ฉันนี่มีโชคเรื่องคนจริงๆ
‪เธอได้สวดมนต์หรือเปล่า
‪(จองแทอึล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪นั่นอะไร
‪เพ้อเจ้อถึงขนาด ‪เอารูปฉันไปตัดต่อเลยเหรอ
‪ผู้หญิงคนนี้คือเธอ
‪พูดให้ชัดก็คือเธอในอีกโลกหนึ่ง
‪แต่หล่อนมีชีวิตที่ต่างจากเธอมาก
‪ร่างกายแข็งแรง เติบโตมาด้วยความรัก
‪ความรักจากพ่อแม่น่ะ
‪พ่อแม่เธอหน้าตาแบบนี้
‪เพิ่งเคยเห็นครั้งแรกสินะ
‪เธอไม่ใช่คนที่ฉันเจอ ‪หน้าอาคารเคยูใช่ไหม
‪เธอมีฝาแฝดเหรอ
‪ฉันจะมอบชีวิตใหม่ให้เธอเอง
‪ถ้าเธออยากได้ชีวิตแบบนั้น ‪ขอแค่พยักหน้าก็พอ
‪พยักหน้าให้กับโชคที่อยู่ตรงหน้าเธอ
‪ดีจังนะ
‪เธอมีทุกอย่างเลย
‪น่าหงุดหงิดชะมัด
‪เจ็บขึ้นมาเลยจริงๆ แฮะ
‪เมื่อคืนวานพบร่างขององค์ชายบูยอง
‪สิ้นพระชนม์อยู่ในตำหนักของพระองค์
‪ราชสำนักยังไม่เปิดเผย ‪สาเหตุการสิ้นพระชนม์ออกมาค่ะ
‪โดยพระเจ้าอีกน ‪ถือสิทธิ์ขาดในการสืบสวน
‪เหตุที่เกี่ยวข้องกับคดีนี้ทั้งหมด
‪และมีรายงานว่าพระเจ้าอีกน
‪จะดำเนินการสืบสวนทั้งหมด ‪ด้วยพระองค์เองค่ะ
‪ขอกลับสู่พระอมิตาภพุทธะ
‪ผู้นำทางสู่สุขาวดี
‪ขอกลับสู่สองพระโพธิสัตว์
‪ณ เบื้องซ้ายและเบื้องขวา
‪ขอกลับสู่...
‪สวัสดีปีใหม่พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪เราต่างมาร่วมกันส่งผู้ล่วงลับ
‪ไปสู่ภพภูมิใหม่ที่ดี
‪ในวาระที่จะได้รู้แจ้ง
‪ถึงแก่นิพพานก่อนผู้ใด
‪นำโดยกษัตริย์แห่งจักรวรรดิเกาหลี
‪กษัตริย์อีกน
‪พิธีศพขององค์ชายบูยอง
‪พระบรมวงศานุวงศ์
‪ท่านนายกครับ
‪จัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่คุณูปการ
‪- ที่เคยรับใช้แผ่นดิน ‪- เมื่อกี้ท่านเพิ่งยิ้มครับ
‪- ขอให้ดวงวิญญาณขององค์ชายบูยอง ‪- จริงเหรอ
‪พักผ่อนอย่างสงบ ‪และถึงแก่นิพพานด้วยเถิด
‪ได้เห็นอีกนเศร้าสร้อยก็ไม่เลวนี่
‪ท่านนายกคะ หัวหน้าเลขา ‪จากเคยูกรุ๊ปเข้ามาที่นี่
‪เมื่อสองชั่วโมงก่อนค่ะ
‪เขาขอให้ฉันส่งต่อให้ท่านภายในวันนี้
‪วางไว้เลยค่ะ
‪ฉันขอพักก่อน อย่าเพิ่งรบกวน
‪ค่ะ
‪เลขาผมเก่งใช่ไหมล่ะ
‪เมื่อสองสามวันก่อน ‪มีลูกค้ามาเอาร่มที่ลืมไว้ที่ร้าน
‪เขาหน้าเหมือนอีริมตอนมีชีวิตอยู่เลย
‪แม่ก็เลยคิดขึ้นมา
‪ว่าเขามีลูกหรือเปล่านะ อะไรแบบนี้
‪แม่พูดจริงเหรอเนี่ย
‪(ประธานาธิบดีทรัมป์เยือนเกาหลีเหนือ)
‪สองอย่างนี้
‪มีความเกี่ยวข้องยังไงกันแน่
‪ฉันส่งโทรศัพท์สองจี ‪ทางไปรษณีย์หาตัวเองก่อนเข้าคุกมา
‪ถ้าผู้รับไม่อยู่
‪หลังพยายามส่งสองครั้ง ‪พัสดุจะโดนตีกลับให้ทางไปรษณีย์เก็บไว้
‪ตอนนี้น่าจะกำลังตีกลับอยู่
‪จะพาฉันออกไปแล้วเหรอคะ
‪แน่นอน ต้องพาออกมาสิ
‪พอเป็นศพก็ต้องเอาออกจากคุกทันทีไง
‪มองหาสินค้าตัวไหนอยู่เหรอคะ
‪ถ้าเป็นคนผิวแห้ง
‪ลองตัวนี้ดูไหมคะ
‪ตอนนี้เลยเหรอคะ
‪ข้างนอกอากาศแห้งมากเลยนะคะ
‪ตัวนี้ชื่อโกลเด้นไทม์มิสต์ค่ะ
‪หลับตาก่อนนะคะ
‪เดี๋ยวฉันทำเองค่ะ
‪ใช้ฉีดหลังล้างหน้าเสร็จ ‪ผิวก็จะชุ่มชื้น...
‪จางมี หันหลังให้ตึกจะอยู่ซ้ายมือ ‪แต่งตัวเข้ากับนายด้วย
‪โอเค รับทราบครับ
‪ตามมาครับ ทางนั้นห้ามถ่ายรูปครับ
‪ลักพาตัวเหรอคะ
‪จับกุมตัวคนร้ายค่ะ
‪อ๋อใช่
‪ฉันเป็นตำรวจค่ะ
‪- ขอโทษทีค่ะ ‪- ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะคะ
‪อ้อ อันนี้ด้วยค่ะ
‪ชุ่มชื้นมากเลยนะคะ
‪ช่างอาภรณ์บอกว่า ‪ชุดสำหรับปีใหม่เสร็จเรียบร้อยแล้ว
‪หม่อมฉันเลยมาส่งให้เอง ‪จะได้เข้าพบองค์ชายด้วย
‪อ๋อ วันนี้หรือเปล่านะ
‪วันเดียวในรอบปีที่นายกคูกับฝ่าบาท ‪ต้องอยู่ด้วยกันทั้งคืน
‪ต้องมีเรื่องไม่สบายใจสินะ ‪ถึงจะมาหากันได้
‪เพราะคูซอรยองน่ะเหรอเพคะ
‪ไม่มีทางเพคะ
‪มาก็ดีแล้ว
‪ยังไงฉันก็รอเธออยู่พอดี
‪เหล้ากัมฮงโรกำลังได้ที่เลยนะ
‪ฝ่าบาทออกมาจากห้องหนังสือแล้วเหรอ
‪เพคะ ออกมาคืนวันพฤหัสพอดีเป๊ะเลย
‪นายกคูหน้าสวยเสียเปล่า
‪อย่างอื่นใช้ไม่ได้เลยเพคะ
‪เจ้าเล่ห์ร้ายกาจ ไม่ผ่านเพคะ
‪ถ้าตั้งใจมองดีๆ ‪ก็ไม่ได้สวยเท่าไรนะเพคะ
‪ฉันรู้
‪ฉันเข้าใจเธอนะ
‪ไม่มีอะไรผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมให้ยากล่อมประสาท ‪กับยาบำรุงเข้าทางเส้นเลือดแล้ว
‪และอาจารย์ฮวังแจ้งว่า
‪ท่านจะเข้าวังทันทีเมื่อชันสูตร ‪ร่างองค์ชายบูยองเสร็จสิ้นพ่ะย่ะค่ะ
‪ฉันรักเธอ
‪ฉัน...
‪รักเธอ
‪สุดหัวใจ
‪ฉันรับรู้ได้
‪ว่าเขาไม่ได้มาจากอีกโลก
‪แต่มาจากอีกห้วงเวลาหนึ่ง
‪บางที
‪นั่นอาจจะเป็นวัน...
‪ที่ฉันตัดสินใจอะไรได้หลายอย่าง
‪ทิ้งกันไปแบบนี้เลยเหรอ
‪ไม่ให้เตรียมใจเลย ‪ถ้ากลับมาล่ะก็คอยดู
‪(คยองรัน ฝ่ายพิสูจน์หลักฐาน)
‪ว่าไง ฉันเอง
‪รู้เรื่องหรือยัง
‪จางยอนจีฆ่าตัวตายในคุก
‪- ฆ่าตัวตายเหรอ ‪- ใช่
‪ฝ่ายพิสูจน์หลักฐานเขตซองดง ‪ติดต่อมาเมื่อกี้
‪แป๊บนะ
‪จางยอนจีฆ่าตัวตาย
‪อือ พูดต่อได้เลย
‪แต่วันนั้นไฟดับพอดี ‪เลยไม่มีภาพจากกล้องวงจรปิดเลย
‪เธอไม่ได้ขู่แรงเกินไปใช่ไหม
‪เห็นว่าเธอไปหาจางยอนจีมา
‪เธอก็รู้นี่ ‪ไม่ค่อยมีใครฆ่าตัวตายในคุกหรอก
‪เธออาจจะโดนสอบสวนฐานใช้กำลัง ‪ขู่บังคับได้ ระวังตัวไว้ด้วย
‪ขอบใจมากนะ คยองรัน แค่นี้ก่อน
‪พวกมันกำจัดยอนจี ‪เพื่อให้หลุดจากข้อสงสัย
‪- ไปกัน ‪- ไปไหน
‪คดีอยู่นอกพื้นที่เรา ‪ไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
‪เปล่า
‪ไปตามหาซงจองฮเยกันก่อน
‪ที่เก็บอัฐิอาจจะมี ‪เบอร์ติดต่อผู้ปกครองก็ได้
‪ซงจองฮเยคือใคร
‪แม่ของอีจีฮุน
‪เด็กในที่เก็บอัฐิที่ลูกพี่ไปมาไง
‪ถ้าเป็นแม่ของอีจีฮุน แสดงว่า...
‪อือ เธอหน้าเหมือนแม่ของอีกน
‪เลยเป็นไปได้สูง ‪ว่าตอนนี้เธออยู่กับอีริม
‪ไปหาตามที่อยู่ก็ไม่เจอ ‪ลองไปแล้วเจอแต่ทุ่งหญ้า
‪แป๊บนะ
‪ผู้ดูแลติดต่อมา สวัสดีค่ะ
‪- ที่ติดต่อมาใช่ไหมครับ ‪- ใช่ค่ะ
‪ผู้หมวดจองแทอึล ‪จากสถานีตำรวจจงโนค่ะ
‪ครับ ผมลองหาข้อมูลที่คุณขอแล้ว
‪แต่เราไม่มีเบอร์ติดต่อ ‪ผู้ปกครองของอีจีฮุนเลยครับ
‪เจ้านี้จะจ่ายค่าดูแลรักษา ‪ล่วงหน้าทีละห้าปีด้วย
‪จ่ายเป็นเงินสดเสมอครับ
‪คิดไม่ถึงเลยจริงๆ
‪ฉันขอภาพจากกล้องวงจรปิด ‪ที่นี่ได้ไหมคะ
‪ที่นี่ไม่ต้องก็ได้ครับ ‪แค่ที่ลานจอดรถก็พอ
‪- เดี๋ยวผมตามไปครับ ‪- ครับ มาได้เลย
‪ต้องดูของที่นี่ด้วยสิ
‪เราไม่รู้จักหน้าซงจองฮเยนะ
‪ฉันรู้จัก
‪ว่าแต่อีริมคือใครอีก
‪จุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด
‪และฉันคิดว่าเขา...
‪เป็นคนพาลูกพี่มาโลกนี้ด้วย
‪เจออยู่ในกระเป๋า
‪ฉันไม่ได้จะมาเอาไอ้นี่ ‪นายเก็บไว้เถอะ
‪ใช้มันปกป้องของของนายซะ
‪รู้ใช่ไหมว่ารถฉันอยู่ที่ไหน
‪นายเอาไปให้หมดเลย ของข้างในด้วย
‪แต่ว่า
‪นายต้องให้ข้าวลูน่ากินแทนฉันนะ
‪จะไปขโมยอะไรอีกเหรอ
‪นาย
‪เชื่อว่าพระเจ้ามีจริงไหม
‪งั้นฉันคงต้องโดนลงโทษสินะ
‪ว่าแต่โยโย่นาย...
‪ทำไมใช้ด้ายสีแดงล่ะ
‪ก็ผูกเองน่ะสิ
‪ไปหัดพูดจาแบบนี้มาจากไหนเนี่ย
‪ผูกใหม่ให้ดี เดี๋ยวก็ขาดหรอก ‪ไปก่อนนะ
‪อือ ไว้เจอกัน
‪ถึงขนาดยอมไล่ลูกหลานออกไป
‪ทั้งชีวิตท่านมีแต่วังกับราชวงศ์
‪นี่เหรอ เสื้อผ้าชาววัง
‪เฟอร์นิเจอร์ก็ซอมซ่อสิ้นดี ให้ตาย
‪เห็นข่าววันนี้ไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪"สิ้นพระชนม์ด้วยพระชนมายุ 76 ปี
‪พระองค์ท่านทรงใช้ชีวิต ‪อันสมถะและชอบธรรม
‪อุทิศตนให้กับจักรวรรดิ ‪และราชสำนักเสมอ"
‪ไอ้ตรง "ชอบธรรม" มันก็จริง
‪แต่ทำไมต้องสร้างภาพว่า "สมถะ" ด้วย
‪อายุจะ 80 อยู่แล้ว ‪ยังใช้งานหนักจนวินาทีสุดท้าย
‪"สมถะ" งั้นเหรอ
‪สมถะกับผีน่ะสิ
‪โดนใช้งานสิไม่ว่า
‪เดี๋ยวผมเข้าไปครับพ่อ ปีใหม่ทั้งที
‪เซจินคิดถึงปู่มาก
‪ให้เซจินมาคนเดียวก็พอ แกห้ามมา
‪แกห้ามเข้ามาเหยียบ ‪จักรวรรดิเกาหลีแม้แต่ก้าวเดียว
‪ทำไมพ่อเป็นแบบนี้ล่ะครับ
‪ผมเป็นลูกชายคนโตตามกฎมณเฑียรบาล
‪ถ้าไม่มีพ่อ ‪ผมคือรัชทายาทอันดับสองนะ
‪พ่อจะยอมให้กนครองสมบัติมากมาย ‪คนเดียวเหรอครับ
‪ฉันขอบอกแกอีกครั้ง
‪ต่อให้ฉันตาย ฉันก็ไม่ยอมให้แก ‪มาเสนอหน้าที่วังหรอก
‪แค่นี้นะ
‪กระหม่อมใช้บ้านหลังนี้ได้เลยใช่ไหม
‪เรากำลังจัดการบ้านที่แอลเออยู่
‪ถ้าสรุปวันบินได้เมื่อไหร่ ‪จะจัดการเรื่องคลินิกทันที
‪กระหม่อมควรเป็นคนดูแล
‪ทั้งเรื่องแพทย์ประจำวัง ‪และงานมูลนิธิด้วย
‪ประกาศประธานศูนย์แพทย์หลวงคนใหม่
‪กับรัชทายาทอันดับสอง ‪วันเดียวกันใช่ไหม
‪ท่านพี่
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪ท่านพี่กลับเข้ามา ‪จักรวรรดิเกาหลีไม่ได้ครับ
‪- ฝ่าบาท ‪- และจะไม่ได้สืบบัลลังก์ต่อจากผม
‪รัชทายาทอันดับสองคือเซจินครับ
‪เป็นแบบนั้นได้ยังไงกัน
‪- ใครให้แกตัดสินใจ ‪- เมื่อจบพิธีไว้อาลัย 49 วันแล้ว
‪ท่านพี่ต้องออกไปจากที่นี่ทันที
‪ส่วนฐานันดรศักดิ์ ‪ผมจะยังคงไว้ให้เหมือนเดิมครับ
‪กน แกน่ะ...
‪- เฮ้ย ‪- ข้างนอกมีใครอยู่ไหม
‪ตั้งแต่วันนี้ ‪จนครบพิธีไว้อาลัย 49 วัน
‪รายงานทุกฝีก้าวของอีซึงฮอน ‪ลูกชายคนโตขององค์ชายบูยอง
‪และส่งตัวเขาออกจากจักรวรรดิทันที
‪เมื่อพิธีไว้อาลัย 49 วันเสร็จสิ้น
‪- พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ‪- พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪ฝ่าบาทๆ
‪ปล่อยสิโว้ย ฝ่าบาท
‪กลับมาคุยกันก่อนสิ ฝ่าบาท
‪ฝ่าบาท
‪ชันสูตร
‪เสร็จแล้วเหรอครับ
‪ผมพร้อมฟังครับ
‪องค์ชายเสียชีวิต ‪จากแรงบีบที่คอพ่ะย่ะค่ะ
‪พระองค์ถูกบีบคออย่างแรง
‪เจอสิ่งนี้อยู่กับพระศพด้วย
‪คาดว่ามีคนสวมให้ท่าน ‪หลังจากที่ท่านเสียแล้ว
‪พวกองครักษ์ที่เข้าเวรในวันนั้น
‪ก็เสียชีวิตจาก ‪การถูกของมีคมฟันเช่นกัน
‪อีริม
‪ไม่คิดจะหลบซ่อนตัวแม้แต่นิดเดียว
‪สุดท้ายแล้ว
‪เขาก็ใช้เลือดของเสด็จพ่อ ‪ดึงให้ฉันออกมาสู้
‪และใช้เลือดของท่านลุงยั่วยุฉัน
‪อีริม
‪ตายจริง ฝ่าบาท
‪ฝ่าบาทเสด็จมาตั้งแต่ตอนไหน
‪นั่นสิ ตกใจแทบแย่
‪ฝ่าบาท เมื่อครู่ที่สวน...
‪ขอประทานอภัย ‪กระหม่อมมัวแต่คิดเรื่องอื่น
‪รองหัวหน้าซอก
‪ฉันจะไม่อยู่วังสักพัก
‪ฉันจะพยายามรีบไปรีบกลับ ‪แต่ไม่รู้ว่าจะนานไหม
‪จะไม่มีใครติดต่อฉันได้
‪- ใครถามก็บอกว่าฉันอยู่ที่... ‪- ฝ่าบาท
‪ฝ่าบาทดูข่าวนี้ก่อนเพคะ
‪ข่าวนี้แพร่ในหมู่ประชาชน ‪ตั้งแต่ช่วงเช้าแล้วเพคะ
‪ข่าวออกพร้อมกันแบบนี้
‪ต้องมีจุดประสงค์อะไรแน่เพคะ ฝ่าบาท
‪นายกคู
‪ดึงบังเหียนจนได้ ‪ข่มให้ผมทำอะไรไม่ได้
‪- ต่อสายถึงนายกให้ที ‪- เพคะ
‪ราชสำนักนะคะ สายจากฝ่าบาทค่ะ
‪ลาป่วยเหรอคะ
‪นายกคูน่ะเหรอคะ
‪โอเคค่ะ เข้าใจแล้ว
‪- ฝ่าบาท ‪- ได้ยินแล้วครับ
‪ตามตัวนายกคูแล้วต่อสายให้ผมที
‪เพคะ
‪รองหัวหน้าซอก
‪หน่วยอารักขาองค์ชายบูยอง ‪มีบันทึกประจำวันใช่ไหม
‪ไปเอามาให้ฉันด้วย ‪บันทึกย้อนหลังหกเดือนทั้งหมด
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪(ร้านขายยาจองโม)
‪ยาตอนเย็นมีฤทธิ์ทำให้ง่วงด้วย ‪เพราะงั้นทานให้ตรงเวลานะคะ
‪แกเป็นใคร ตามฉันมาทำไม
‪ไม่ใช่ครั้งแรกใช่ไหม
‪ลุกขึ้นมา
‪จะดีต่อเราทั้งคู่นะ
‪ได้ ดีมาก
‪รับได้สวย
‪ทีนี้ตั้งใจฟังนะ
‪แกทำผิดฐานใช้ความรุนแรง ‪ตั้งแต่จับขวดแตกนั่น
‪กระเป๋าตังค์ฉันอยู่ในมือแก ‪ถือเป็นการลักทรัพย์
‪แขนฉันเลือดไหล ‪เข้าข่ายทำร้ายร่างกาย
‪เพราะงั้นสิ่งที่ฉันกำลังจะทำ ‪ถือเป็นการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่
‪โธ่เว้ย
‪แม่งเอ๊ย
‪จริงด้วย
‪เขาห้ามฆ่านี่นา
‪ใครบอกแกว่าห้ามฆ่า
‪ใครคือผู้มีพระคุณคนนั้น
‪ใครสักคนนั่นแหละ
‪เขาอยู่ข้างแกมาตลอด
‪อะไรของแก
‪ถ้าแกปล่อยฉัน
‪จะมีคนโทรเข้ามา
‪แต่ถ้าไม่
‪ก็จะเงียบสนิทตลอดไป
‪ฉันขอถามอะไรหน่อย
‪ใครจ่ายค่าโทรเหรอ
‪ยังไงแกก็จับฉันไม่ได้อยู่ดี
‪(031กา 7370)
‪ทีนี้เหลือแค่เขียนรายงาน ‪ขั้นตอนการจับกุม
‪ไปเขียนมาว่านายจับคนร้าย ‪ได้ตอนไหน จับได้ยังไง
‪ครับ
‪วันที่ 30 มกราคม ใกล้สถานีจงโน ‪ดักซุ่มบริเวณร้านเครื่องสำอาง
‪ขณะนั้นผู้หมวดจองแทอึล ‪กำลังลืมตาลองมิสต์
‪จางมี
‪(วันที่ 30 มกราคม ดักซุ่ม...)
‪ผู้หมวดจองแทอึลยืดอกลองมิสต์...
‪จางมีจ๊ะ
‪ลูกพี่ เกิดอะไรขึ้น
‪รุ่นพี่
‪เฮ้ย
‪นั่งลงก่อนครับ
‪โดนอะไรมา
‪ใครทำพี่ครับ
‪บอกผมมา ผมจะไปจัดการไอ้เวรนั่นให้
‪เดี๋ยวฉันไปเอารถก่อน ‪ใส่ยากับพันแผลแล้วออกมานะ
‪ครับ
‪เป็นขนาดนี้ทำไมไม่ไปโรงพยาบาล ‪มาสถานีทำไม
‪อย่าให้พูดมาก มันเจ็บ
‪เอานี่ไป
‪ตรวจหาลายนิ้วมือซะ
‪มีลายนิ้วมือฉันติดอยู่ด้วย ‪เอาออกให้ด้วยล่ะ
‪- นี่มัน... ‪- ใช่ ไอ้ที่ทุกคนมีเหมือนกัน
‪มันมาถึงฉันแล้ว
‪ไม่ไปโรงพยาบาลเหรอ ไปกันเถอะ ‪เจ็บจะตายแล้วเนี่ย
‪จริงๆ เลย
‪- จางมี ให้ไว ‪- ได้ครับ
‪ฉันหลบผิดทาง จริงๆ ต้องหลบซ้าย ‪ดันหลบขวาเฉยเลย
‪โอเค
‪(ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน)
‪อย่าบอกแม่ฉันนะ
‪หัวหน้าทีมด้วย
‪โจยองอะไรนั่นด้วย ‪เอาเป็นว่าอย่าบอกใครเลยแล้วกัน
‪อะไรของลูกพี่ จางมีก็รู้เรื่องแล้ว
‪จริงด้วยแฮะ
‪เธอเหมือนคนเจ็บยิ่งกว่าฉันอีก
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ที่บอกว่าโทรศัพท์มาถึงลูกพี่แล้ว ‪หมายความว่ายังไง
‪คงเป็นคนนั้นมั้ง ‪คนที่พาฉันมาที่นี่ อีริมน่ะ
‪เขาส่งคนมา
‪หมอนั่นบอกว่าจะมีคนโทรเข้าเครื่องนั้น
‪พวกมันเข้าหาฉันทำไมกัน
‪จะมีคนโทรมาจริงๆ ไหม
‪นัดพวกมันออกมาคุยสิ
‪บอกให้พาเพื่อนที่สวยที่สุดมาด้วย
‪จับให้หมดทีเดียว
‪เรากำลังไล่ตามอะไร ‪กำลังไปที่ไหนกันแน่
‪ฉันก็ยังไม่แน่ใจเท่าไร
‪ก็เลยลองเดินตามไปก่อน
‪มีคนบอกว่าเดินไปเรื่อยๆ ‪เดี๋ยวก็ถึงจุดหมายเอง
‪ถ้าเราเดินไปไกลมากพอ
‪- ใครบอก ‪- อลิซท่องแดนมหัศจรรย์
‪นี่หลอกฉัน ‪เพราะฉันยังไม่ได้อ่านใช่ไหม
‪เจ็บชะมัด
‪(บันทึกประจำวัน ‪หน่วยอารักขาองค์ชายบูยอง)
‪ฝ่าบาท ขอประทานอภัยเพคะ
‪เราติดต่อนายกคูไม่ได้เลยเพคะ
‪เธอไม่ได้ออกจากบ้านเลย
‪อีกทั้งยังให้ฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ‪รายงานผ่านอีเมลแทนเพคะ
‪ให้ส่งคนไปไหมเพคะ
‪ไม่ต้องหรอกครับ
‪เธอทำกับผมเหมือนที่ผมเคยทำกับเธอไว้
‪นายกคูเองก็คงมี ‪จุดหมายที่อยากไปให้ถึงเช่นกัน
‪รอดูไปก่อนครับ
‪(บันทึกประจำวัน ‪หน่วยอารักขาองค์ชายบูยอง)
‪(ปูซาน สลัมใต้สะพาน ‪ร้านหนังสือออซู)
‪สลัมใต้สะพาน
‪ร้านหนังสือออซู
‪มาปูซานแล้วไปแค่ร้านหนังสือที่เดียว
‪ก้าวย่างของท่านลุง
‪ต้องการบอกอะไรกันแน่
‪กระหม่อมจะไปตรวจสอบให้พ่ะย่ะค่ะ
‪เมื่อ "ก้าวตามโชค" ‪เจอกับ "ใช้ชีวิตแล้วแต่ชะตา"
‪ทุกก้าวที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลก ‪เพื่อจะก้าวออกไปก็คือโชคชะตานั่นล่ะ
‪ท่านลุงรู้อยู่แล้วว่า ‪ฉันจะตรวจสอบบันทึก
‪องครักษ์หน่วยหนึ่ง ‪ติดอาวุธแล้วตามฉันมา
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪องครักษ์หน่วยหนึ่ง ‪ติดอาวุธให้พร้อมทุกนายด่วน
‪ไม่ได้ถามเพราะไม่รู้ ‪แต่ถามเพื่อไว้ชีวิตพวกแกเอง
‪รู้จักร้านหนังสือออซูไหม
‪ฉันจะไว้ชีวิตคนที่ตอบก่อน
‪ส่วนคนที่เงียบ
‪จะถูกตัดหัวทิ้ง
‪กระหม่อมไม่รู้ ‪ไม่รู้อะไรเลยพ่ะย่ะค่ะ
‪ไม่เคยไปร้านหนังสือเลยด้วย
‪แกฆ่าฉันไม่ได้หรอก
‪เพราะแกต้องใช้ฉัน ‪เพื่อตามหาเจ้าฟ้ากึมนี่
‪สิ่งที่พวกแกรู้
‪ไม่ช่วยให้ฉันเข้าถึงตัวอีริมได้หรอก
‪เพราะพวกแกก็รู้แค่ ‪สิ่งที่เขาบอกได้เท่านั้น
‪และยิ่งไปกว่านั้น
‪ฉันไม่อยากรู้อะไรจากพวกแกแล้ว
‪เหรอ งั้นก็ยิงเลย
‪ยิงเลยสิ
‪ลองดูซิว่าจะฆ่าฉันได้ไหม
‪ฉันฆ่าแกแน่
‪ไว้ชีวิตกระหม่อมเถอะ
‪ไอ้พวกนั้นมันหลอกว่ามีที่ดีๆ รออยู่
‪กระหม่อมอยากกลับไป
‪กระหม่อมจะกลับไปที่เดิมพ่ะย่ะค่ะ
‪สายไปแล้ว
‪ตัวแกในโลกนั้นตายไปแล้ว
‪แกเป็นคนก่อเรื่องเอง แกก็คงรู้ดี
‪โทษฐานที่แกทำให้ทั้งสองโลกวุ่นวาย
‪แกต้องชดใช้มันที่นี่
‪ฝ่าบาท ไว้ชีวิตกระหม่อมด้วย
‪ไว้ชีวิตกระหม่อมด้วย
‪ไว้ชีวิตกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ ‪ฝ่าบาท ไว้ชีวิตกระหม่อมด้วย
‪ตัดหัวเหรอ อย่ามาล้อกันเล่นน่า
‪จักรวรรดิเกาหลีไม่มีกฎหมายลงโทษ ‪ด้วยการตัดหัวตั้งแต่สมัยไหนแล้ว
‪แกเป็นสมุนกบฏ ถึงได้ลืมไปแล้วสินะ
‪คำพูดของกษัตริย์
‪ถือเป็นกฎหมาย
‪ทหารองครักษ์ ฟังให้ดี
‪คิมกีฮวาน กบฏเหลือรอด ‪เลือกที่จะเงียบแทนตอบคำถาม
‪ตัดหัวทิ้งซะ
‪นี่คือคำสั่งราชา
‪ข่าวด่วน ‪เมื่อครู่โฆษกราชสำนักรายงานว่า
‪จับกุมตัวคิมกีฮวาน ‪ผู้เป็นกบฏเหลือรอดได้แล้วค่ะ
‪- และยังเสริมอีกว่า ‪- จับได้แล้วเหรอ
‪- พระเจ้าอีกนประกาศ ‪- สุดยอดเลย
‪ลงโทษกบฏคิมกีฮวานด้วยการตัดศีรษะ
‪- ตามกฎหมายพิเศษของกษัตริย์ ‪- เหี้ยมใช่เล่น
‪ผู้ถูกตัดสินให้ตัดศีรษะ
‪ถือเป็นการลงโทษด้วยการประหารชีวิต ‪ตามกฎหมายอาญาของจักรวรรดิ
‪และจะทำการประหารชีวิต ‪ในเวลาเที่ยงคืนของวันนี้ค่ะ
‪กฎหมายพิเศษของกษัตริย์ ‪ไม่เคยบังคับใช้มาก่อน
‪นับตั้งแต่พระเจ้าอีกนขึ้นครองราชย์
‪ถือเป็นการบังคับใช้ครั้งแรก ‪ในรอบ 62 ปีค่ะ
‪ได้ทำสเต๊กกระทะร้อน ‪ให้คูซอรยองหรือเปล่า
‪อย่าบอกนะว่าใส่ชุดทหารเรือ ‪ทำอาหารให้น่ะ
‪ซาวข้าวแล้วค่อยใส่ชุดทหารไง
‪ชุดทหารเนี่ย
‪ไหนว่าใส่เฉพาะ ‪"ในโอกาสที่ทรงเกียรติ" ไง
‪ฉันพูดจริงนะ
‪ยกตัวอย่างเช่น ตอนขอแต่งงาน
‪ตอนขอฉันก็เห็นขอส่งๆ
‪เปล่านะ ฉันแค่รีบเฉยๆ
‪นั่นเป็นเรื่องดีที่สุดที่ฉันทำ ‪ตั้งแต่มาโลกนี้เลยนะ
‪ฉันรอคำตอบจากเธออยู่นะ ‪ส่วนเรื่องนายกคูนั่น ฉันแค่ล้อเล่น
‪ขอแต่งงานประสาอะไร
‪ได้ถามไหมว่าฉันจะเป็น ‪ราชินีของคุณได้หรือเปล่า
‪คุณบังคับให้ฉันเป็นต่างหาก
‪แล้วคำตอบของเธอล่ะ
‪ตกลงไหม
‪ฉันฆ่าคุณแน่
‪แล้วตกลงไหมล่ะ
‪ถ้าฉันตอบว่าไม่
‪วันนี้จะเป็นวันสุดท้าย ‪ของเราหรือเปล่า
‪งั้นแปลว่าไม่เหรอ
‪ไม่ใช่วันนี้หรอก
‪ฉันลองคิดดูแล้ว
‪ฉันแค่อยากใช้ชีวิตเพื่อวันนี้
‪ใช้ชีวิตปกติกับท้องฟ้าสดใสของวันนี้
‪แบบนั้นเหมาะกับเราแล้วล่ะ
‪เอาตามนั้นนะ
‪ปกติเวลาแบบนี้
‪ต้องสัญญาว่าจะรักกันตลอดไปสิ
‪แต่เธอ...
‪อยากให้เราใช้ชีวิตแค่วันนี้เหรอ
‪อือ ไม่มีพรุ่งนี้
‪เพราะงั้นฉันเลยอยากให้วันนี้ ‪เป็นวันที่ยาวนานสุดๆ ไปเลย
‪ฉันจะใช้ชีวิตแค่วันนี้ ‪ก็เลยจับมือคุณไง
‪งั้นเราจะใช้ชีวิตแค่วันนี้ ‪แล้วจับมือกันแค่นั้นเหรอ
‪รู้บ้างไหมเนี่ยว่า "ฟ้าใส" ‪แปลว่าอะไรอีก
‪ตอนอยู่ด้วยกันสองต่อสองที่วัง ‪คุณก็ทิ้งฉันไว้คนเดียวนี่
‪เธอไม่รั้งฉันไว้ล่ะ
‪ฉันคิดถึงใจเธอต่างหาก
‪ต่อไปจะไม่คิดมากขนาดนั้นแล้ว
‪ไม่มีคำว่า "ต่อไป" แล้ว ‪ใช้ชีวิตแค่วันนี้พอ
‪เฮ้อ จะสอนยังไงดีเนี่ย
‪นี่เธอ
‪หยุดเลยนะ
‪ถ้าเธอสอนละเอียดหน่อย ‪ฉันรู้เรื่องแน่
‪รู้นะว่าได้ยินน่ะ
‪นี่เธอ
‪ขอโทษนะคะ
‪คุณคะ
‪มีอะไรเหรอคะ
‪ยินดีที่ได้พบค่ะ
‪ฉันคูซอรยอง ‪นายกรัฐมนตรีแห่งจักรวรรดิเกาหลีค่ะ
‪รบกวนด้วยนะคะ
‪ดิฉันเป็นตำรวจ ‪ขอดูบัตรประชาชนด้วยค่ะ
‪ปกติตำรวจต้องโชว์บัตรก่อน ‪ไม่ใช่เหรอคะ
‪คุณดูเหมือนคนร้ายมากกว่าตำรวจอีก
‪ผู้หมวดจองแทอึล สถานีตำรวจจงโนค่ะ
‪ตำรวจจริงๆ ด้วย
‪ฉันเพิ่งเคยโดนแบบนี้ครั้งแรกน่ะค่ะ
‪(บัตรประจำตัวประชาชน ‪คูอึนอา 820726)
‪ขอทราบวันเดือนปีเกิดด้วยค่ะ
‪วันที่ 26 กรกฎาคม 1982 ค่ะ
‪ฉันทำอะไรผิดเหรอคะ
‪เปล่าค่ะ ตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว
‪เชิญได้เลยค่ะ
‪ทำไมตื่นเต้นขนาดนี้ก็ไม่รู้ค่ะ
‪ตั้งใจทำงานนะคะ
‪เอาคู่นี้ค่ะ ‪ช่วยทิ้งคู่นั้นให้หน่อยนะคะ
‪ได้ค่ะ
‪(คูอึนอา 820726-20 ย่านโบมุน ซอยหก ‪486 เหรอ หรือ 466 ห้อง 303)
‪(พ่อ)
‪อือ พ่อ
‪กำลังกลับ เจอกันที่ร้านนะ
‪พ่อ เห็ดนั่นน่ะ ‪ที่มีน้ำออกมาตอนย่าง เห็ดอะไรนะ
‪- เห็ดสนใช่ไหม ‪- นี่มันเห็ดออรินจินะ
‪นี่ๆ
‪แกน่ะ หัดกินของพวกนี้บ้าง ‪ดีต่อร่างกายนะ
‪เอ้า เข็นไป
‪- โอ๊ย พ่อ ถามจริง ‪- ทำไม
‪เราจะกินหมูไม่ใช่เหรอ ‪ซื้อไก่ไปทำไมเล่า
‪อย่านะ เก็บไว้กินพรุ่งนี้ก็ได้
‪- ซื้อๆ ไปเถอะน่า ให้ตาย ‪- พ่อนี่นะ ยังไม่วางอีก
‪ยินดีต้อนรับค่ะ
‪ขอเมนูหน่อยค่ะ พอดีเพิ่งเคยมา
‪นี่ค่ะ
‪มาแล้วเหรอ
‪57247093699959574966967627
‪72407663033547594571382179
‪ทั้งหมด 3,481 วินาที
‪พลาดครั้งแรกไป ส่วนครั้งที่สอง...
‪ท่านคิดว่าฝ่าบาทหนีออกไป...
‪คือ 121 วินาที
‪จากนั้นก็ 841 วินาที
‪และ 961 วินาที
‪จากนั้นก็ 2,209 วินาที
‪และสุดท้าย...
‪เวลาที่หยุดเดิน
‪เพิ่มขึ้นตามรากที่สองของจำนวนเฉพาะ
‪ด้วยความเร็วนี้ ครั้งที่ 62 ‪เวลาจะหยุดไปหนึ่งวัน
‪สุดท้ายแล้ว ‪เวลาโลกของฉันกับโลกของจองแทอึล
‪ก็จะหยุดเดินตลอดไป
‪ฝ่าบาท
‪เราเจอร้านหนังสือออซูแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‪ไอ้หมอนี่คือเจ้าของร้านพ่ะย่ะค่ะ
‪ยังไม่ตายสินะ
‪กระหม่อมพร้อมพ่ะย่ะค่ะ
‪คนอย่างแกบังอาจ...
‪ฝ่าบาท
‪มีชีวิตอยู่ตลอดมาเลยงั้นเหรอ
‪(ร้านหนังสือออซู)
‪คืนนี้
‪เราจะบุกร้านหนังสือออซู ‪ซึ่งเป็นแหล่งกบดานของพวกกบฏ
‪เคลียร์พื้นที่เรียบร้อย ‪จับเป็นไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪ฆ่ามันซะ
‪ทำไมเล่นซ้ำอยู่เรื่อยเลยเนี่ย
‪แกนี่เอง ตัวทำเงินของฉัน
‪อะไรวะ
‪ร้านหนังสือเหรอ
‪ให้กระหม่อมดูเหรอ ทำไมล่ะ
‪หมอนั่นไม่เชื่อฟังเหรอพ่ะย่ะค่ะ
‪ฉันใช้เขาคุ้มแล้ว
‪ต้องให้นายไปดูแล ‪ร้านหนังสือต่อแล้วล่ะ
‪เห็นไหมล่ะ
‪กระหม่อมต้องเตรียมอะไรไปไหม
‪ไปเมื่อไหร่ดี แล้วต้องทำอะไรบ้าง
‪เพราะอย่างนี้...
‪เราถึงเดาใจคนไม่ได้ยังไงล่ะ
‪ดูให้ทีว่ามีแผลโดนยิง ‪ที่ไหล่ซ้ายหรือเปล่า
‪ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪แปดคน
‪กุญแจรถ
‪พวกคนที่หน้าเหมือนกัน
‪กำลังขโมยชีวิต
‪ของตัวเองอีกคน
‪รองหัวหน้าซอก
‪ถอนกำลังออกจากที่นี่ด่วน
‪สั่งให้องครักษ์ทุกนายที่วังรวมตัว
‪ทหารราบและทหารม้า ‪ให้ติดอาวุธเข้าประจำการ
‪ได้โปรด
‪อดทนอีกนิดนะ ผู้หมวดจองแทอึล
‪ฉันจะไปหาเธอแล้ว
‪ฉันจะหาเธอให้เจอจนได้
‪ขอแค่ยืนรอฉันอยู่ตรงไหนสักแห่ง
‪ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ
‪หนีไปซะ
‪ผมมาเพื่อเตือนภัยและไล่ศัตรู
‪อะไรนะ
‪ว่าแต่
‪ที่นี่ก็มีเธอแฮะ
‪ผมมีคนเดียว
‪ผมไปที่นั่นมาเองแหละ
‪ผมพยายามรักษาสมดุลไว้
‪ศัตรูมีเยอะเกินไปน่ะ
‪เธอ...
‪จะทำอะไร
‪เป็นใครกันแน่
‪หนีไปเร็ว
‪มันฟื้นแล้ว จับตัวไว้
‪- นังนี่ ‪- อย่าให้หนีไปได้
‪มือถือฉัน...
‪ถ้าจะไปโซล
‪(วังหลวงปูซาน)
‪เดี๋ยวนะ "วังหลวงปูซาน" เหรอ
‪ที่นี่จักรวรรดิเกาหลีเหรอ
‪พวกที่อยู่ร้านหนังสือ...
‪แม้แต่พวกเด็กของเราที่อยู่บ้านหลังใน ‪ก็ถูกฆ่าหมดเลยพ่ะย่ะค่ะ
‪หลงนึกว่าเป็นกษัตริย์ผู้เมตตา
‪ที่แท้หลานรักก็เป็น ‪กษัตริย์บ้าเลือดนี่เอง
‪นังผู้หญิงหนีไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ ‪ขอประทานอภัย
‪พวกเราสามสี่คนกำลังไล่ล่า...
‪มันคงกำลังไปที่วังหลวง
‪ไปจับตัวมา
‪อีกนจะมาช่วยผู้หญิงคนนี้ ‪ต่อให้เธอกลายเป็นศพก็ตาม
‪จะเป็นหรือตายก็ต้องลากมาให้ได้
‪ฉันมีบางอย่างที่ ‪ต้องแลกด้วยผู้หญิงคนนั้น
‪- พ่ะย่ะค่ะ ‪- พ่ะย่ะค่ะ
‪(ลาก่อน)
‪(โทรเบอร์นี้เพื่อส่งข้อความ ‪อวยพรฝ่าบาทในวาระขึ้นปีใหม่)
‪หลังจากสัญญาณเสียงจบลง ‪กรุณาฝากข้อความเสียงให้ฝ่าบาท
‪เนื่องในโอกาสขึ้นปีใหม่ ‪ความยาวสูงสุดหนึ่งนาทีค่ะ
‪อีกน
‪ฉันเอง จองแทอึล
‪คุณอาจจะไม่เชื่อ
‪แต่ตอนนี้ฉันอยู่ที่จักรวรรดิเกาหลี
‪มีคนกำลังตามล่าฉันอยู่
‪ตอนนี้ฉัน...
‪กำลังไปที่วัง
‪จะรีบไปนะ
‪ฉันกำลังไปเดี๋ยวนี้แล้ว...
‪จัดเก็บข้อความเสียงเสร็จสิ้น ‪ขอบคุณที่ใช้บริการ
‪ได้ข้อความนี้เมื่อไหร่
‪ตามหาฉันด้วยนะ
‪คุ้มครองเธอ
‪เธอคือว่าที่ราชินี ‪แห่งจักรวรรดิเกาหลี
‪เธอคนนั้นคือผู้หญิงที่ผมรัก
‪ทำไมไอ้แผลพวกนั้น ‪ถึงโผล่มาอยู่เรื่อย
‪ฆ่าฉันทิ้งไปเลย
‪เราต่างถือสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ ‪อยู่คนละครึ่ง
‪จริงๆ แล้วเธอชื่ออะไร
‪- เดจาวูเหรอ ‪- เมื่อกี้ฉันเห็นตัวฉันเอง
‪นารีจ๋า
‪ทำไมถึงจำคนผิดได้ล่ะ
‪ถ้ามันถูกขโมยไป ประตูก็จะปิดลง
‪ถ้าประตูนั้นปิดลง
‪คงเป็นเพราะโชคชะตาน่ะ
‪ฉันจะเปิดประตูทั้งจักรวาลเลย