‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪(ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ ‪องค์กรหรือเหตุการณ์จริง)
‪พ่อเอ๊ย
‪(ตอน 12)
‪แย่จริง ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪ครับ ไม่เป็นไรครับ
‪ผมว่าผมเห็นอะไรเข้าน่ะ
‪ปล่อย ปล่อยฉันสิ ไอ้บ้า
‪ปล่อยเดี๋ยวนี้
‪นอนพักสักตื่นนะคะ
‪ตื่นมาทุกอย่างจะเรียบร้อยค่ะ
‪เหลือเชื่อจริงๆ
‪ฆ่าคนเป็นให้ตาย
‪แต่พอคนอยากตายกลับยื้อเอาไว้
‪คุณคงกำลัง...
‪จะเป็นพระเจ้าจริงๆ สินะ
‪ที่เหลือฉันจัดการเอง ปล่อยเถอะค่ะ
‪ช่วยแขวนให้หน่อย
‪แขวนตรงประตูก็ได้ค่ะ
‪ทำไมไม่เห็นหัวหน้ายูเลย ‪วุ่นวายขนาดนี้
‪ลาออกแล้ว หัวหน้าคนใหม่มาแล้วไง
‪หัวหน้าแพคน่ะ
‪- เดจาวูเหรอ ‪- อือ
‪ที่จริงเดจาวูคือ ‪การแอบมองตัวเองในอีกโลก
‪ในจังหวะที่ความถี่จูนเข้าหากัน
‪นายก็รู้นี่ว่าฉันเคยอยู่ชมรมวิทยุ
‪ทำไมอยู่ดีๆ พูดเรื่องนี้ล่ะ
‪เมื่อกี้ฉันเห็นตัวฉันเอง
‪คนหน้าเหมือนฉัน ‪อยู่กับคนหน้าเหมือนนาย
‪คนที่หน้าเหมือนฉันคนนั้นไว้ผมสั้น
‪ส่วนคนหน้าเหมือนนาย ‪ใส่ชุดผู้ป่วยอยู่
‪ชุดผู้ป่วยเหรอ
‪นารีจ๋า
‪ใช่ไหมล่ะคะ คุณกำลังเจ็บอยู่
‪คนบาดเจ็บอาจมีอาการเพ้อจากไข้สูง
‪แต่ฉันได้ยินมาสองทีแล้ว ‪ขอถามหน่อยแล้วกัน
‪นารีคือใครเหรอคะ
‪ทำไมทุกคนเรียกฉันว่านารีล่ะ
‪มยองซึงอา กรมประชาสัมพันธ์
‪เราคุยกันเป็นทางการ ‪เธอทำงานเก่ง พูดเก่งด้วย
‪"มานี่"
‪"ผมจะรีบหายดี มานี่เร็ว"ต่างหาก ‪ไม่ใช่นารีสักหน่อย
‪ตั้งใจไว้ว่าอย่างนั้นน่ะ
‪คนโกหกไม่เป็นอย่างหัวหน้าโจเนี่ย
‪ฉันสอนวิธีเอาตัวรอด ‪จากสถานการณ์แบบนี้ให้ไหมคะ
‪ถึงเวลาแล้วล่ะ
‪ที่คุณจะขอเบอร์ฉันสักที
‪- ศูนย์หนึ่งศูนย์... ‪- คุณนี่เอง
‪ที่ไอ้หมอนั่นมันพูดถึง
‪ที่ตาสวยๆ
‪อะไรนะคะ
‪นี่ เด็กใหม่
‪เก็บเบอร์ตัวเองเอาไว้เถอะ ‪ห้ามแจกเบอร์ให้คนอื่นด้วย
‪โอ๊ย นึกว่าจะโดนจับได้ซะแล้ว
‪เหมือนนารีเปี๊ยบเลย โห
‪จะอยู่โลกไหนก็สวยหมดเลยแฮะ...
‪นารี
‪เธอสบายดีไหม...
‪นารีจ๊ะ นารีจ๋า...
‪เฮ้อ โจอึนซอบ
‪เดี๋ยวนี้ทำตัวแปลกเกินไปแล้ว
‪ไม่ใช่ว่าฝันอะไรแปลกๆ อีกนะ
‪ยินดีต้อนรับค่ะ
‪ขอเมนูหน่อยค่ะ พอดีเพิ่งเคยมา
‪นี่ค่ะ
‪นี่อะไรเหรอคะ
‪ชานมนี้ขายดีที่สุดเลยค่ะ
‪รสสัมผัสจะหนึบๆ เพราะมีไข่มุก
‪และนุ่มเพราะมีพุดดิ้งค่ะ
‪เหมือนอยู่เมืองนอกเลยนะคะ
‪ฟังดูดีจัง ขอหนึ่งแก้วค่ะ ‪กลับบ้านนะคะ
‪ทั้งหมด 5,800 วอนค่ะ
‪นี่ค่ะ
‪รบกวนรอสักครู่นะคะ
‪มาแล้วเหรอ รอก่อนนะ
‪อึนบีกาบียังไม่เสร็จเลย
‪ทำไมมาไวจังล่ะ
‪ไหนจับแชฉันล่ะ
‪มาเอาจับแชอะไรป่านนี้ ‪อยากโดนจับทึ้งหัวไหม
‪เธอบอกให้มาเอาไม่ใช่หรือไง ‪พูดแล้วห้ามเบี้ยวสิ เร็วเข้า
‪เครื่องดื่มได้แล้วค่ะ
‪ขอโทษด้วยนะคะ
‪พอดีเรารู้จักกันตั้งแต่เด็กน่ะค่ะ
‪ค่ะ
‪- อร่อยจังเลยค่ะ ‪- แวะมาอีกนะคะ
‪นี่ ไม่เห็นเหรอว่ามีลูกค้า
‪ตัดผมทำไม ไม่มีผมให้ฉันดึงเลย
‪นารี ฉันขอยืมรถ ‪ที่จอดอยู่ข้างหน้าหน่อยนะ
‪ใบขับขี่ก็ไม่มี อยากตายหรือไง
‪(ใบอนุญาตขับขี่ โจอึนซอบ)
‪ขบวนเสด็จวีไอพี ‪ผ่านสี่แยกแนกกแล้วครับ
‪จุดหมายคือสำนักข่าวกรองแห่งชาติครับ
‪อดทนอีกนิดนะ ผู้หมวดจองแทอึล
‪ฉันจะไปหาเธอแล้ว
‪ฉันรับรอง
‪ฉันจะหาเธอให้เจอจนได้
‪จากนี้ไป
‪ผมขอให้ทุกคนใช้บิ๊กดาต้า ‪ในการติดตามคนในรูปนี้ครับ
‪ช้าไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว
‪นี่คือการขอร้อง
‪มากกว่าคำสั่งราชาครับ
‪- พ่ะย่ะค่ะ ‪- พ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมขอข้อมูลเต็มได้ไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪เป็นภาพจากกล้องวงจรปิด ‪เลยไม่ค่อยละเอียดเท่าไร
‪พอมองออกไหมครับ
‪มองออกพ่ะย่ะค่ะ
‪แต่เราไม่มีพิกัดแน่ชัดของเป้าหมาย
‪- อาจต้องใช้เวลาหน่อยพ่ะย่ะค่ะ ‪- ผมเข้าใจครับ
‪ฝ่าบาท มีสายเข้าพ่ะย่ะค่ะ
‪(ดาบหนึ่งในนภา)
‪ว่าไง ยอง
‪ลูกพี่ สายสืบคังอะไรนั่น ‪โทรมาหาผมอีกแล้ว
‪เขาบอกว่าเจอตัวลูน่าแล้ว
‪แต่เกิดอุบัติเหตุตอนไล่ตาม ‪เลยตามไม่ทัน ประมาณนั้นครับ
‪บอกให้สายสืบคังโทรหาฉันตอนนี้เลย
‪อย่าลืมทำเสียงขรึมล่ะ
‪มีโน้ตบุ๊กกับห้องเงียบๆ ‪ให้ผมใช้บ้างไหมครับ
‪พ่ะย่ะค่ะ ‪กระหม่อมจะจัดเตรียมให้เดี๋ยวนี้เลย
‪ผมเห็นวิดีโอแล้วครับ
‪เธอมุ่งหน้าไปทางวังหลวงนี่ครับ
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทลองดูไฟล์ที่สาม ‪ประมาณวินาทีที่ 15
‪เธอคือลูน่าแน่นอนครับ
‪เธอไม่ใช่คนที่ ‪สายสืบคังตามหาหรอกครับ
‪- แต่ก็ขอบคุณนะครับ ‪- คนที่เราตามหา...
‪- อะไรนะครับ ‪- รักษาสุขภาพด้วยนะครับ
‪ผมจะไปขอบคุณคุณทีหลัง
‪ระบุเครื่องแต่งกาย ‪ของเป้าหมายได้แล้วครับ
‪เสื้อฮู้ดสีเทา กางเกงวอร์ม ‪รองเท้าผ้าใบขาว
‪ผมยาว รวบผมหางม้าอยู่ครับ
‪ค้นหาในเส้นทางจากตลาดตะวันออก ‪มุ่งหน้าไปทางวังหลวงครับ
‪(พี่แทอึล)
‪(ลูกพี่ชินแจ)
‪โจอึนซอบเหรอ
‪โจยองครับ สายสืบจองไม่รับสาย
‪มาที่ยออีโดหน่อยครับ ‪ผมต้องการความช่วยเหลือ
‪มือถืออึนซอบอยู่กับนายเหรอ ‪มีเรื่องอะไร
‪- นายจะยอมติดหนี้ฉันเหรอ ‪- ผมจะรอนะ
‪ไปเถอะ
‪เธอไปพักบ้างก็ได้
‪ขอบใจที่เหนื่อยนะ
‪ยินดีค่ะ
‪ได้เรื่องบ้างหรือยัง
‪หวังว่าคงเป็นข่าวดี ‪ที่จะทำให้ฉันหายป่วยนะ
‪จากการสอบพยานที่อยู่ ‪เจ้าหน้าที่วังสี่คนที่เข้าเวร
‪อีกียุน ยุนโดคยอง คิมซูอา ‪ไม่มีอะไรผิดสังเกตค่ะ
‪แปลว่า
‪พัคซุกจินมีอะไรงั้นเหรอ
‪พัคซุกจินออกนอกวังสองครั้ง ‪ไปร้านหนังสือในสลัมใต้สะพานทุกครั้ง
‪และทุกวันที่เธอออกไปข้างนอก
‪ตรงกับวันที่ฝ่าบาท ‪ไม่มีตารางราชกิจค่ะ
‪หลังกลับมาจากร้านหนังสือ
‪เธอก็เผาสิ่งนี้ค่ะ
‪แล้วก็เหตุผลที่ดิฉันรายงานท่าน ‪เป็นเพราะร้านหนังสือที่เธอไป
‪คือแหล่งกบดานของพวกกบฏเหลือรอด ‪ที่ฝ่าบาทไปบุกทำลายมาค่ะ
‪อะไรกัน
‪แล้วคนแบบนั้น
‪เข้ามาทำงานในวังได้ยังไง
‪เธอเข้ามาได้เพราะเป็นทายาท ‪ผู้เสียสละต่อประเทศชาติ
‪เป็นหลานของวีรบุรุษพัคดงอูค่ะ
‪แต่พัคซุกจินที่เป็นหลานพัคดงอู ‪เป็นคนละคนกันค่ะ
‪หมายความว่ายังไง
‪ตัวจริงของพัคซุกจินคนนี้อยู่พยองอัน ‪ใช้ชื่อว่ามินซอนยอง
‪และมีบันทึกว่ามินซอนยอง ‪เคยสูญเสียลูกชายไปเมื่อนานมาแล้วค่ะ
‪ว่าไงนะ มินซอนยองงั้นหรือ
‪ฉันอุตส่าห์ระวัง คัดคนแล้วคัดอีก
‪แต่เธอดันเป็นโจรซะเอง
‪จริงๆ แล้วเธอชื่ออะไร
‪ใช่มินซอนยองที่เคยเสียลูกชายไป ‪เมื่อนานมาแล้วหรือเปล่า
‪ปิดปากให้สนิท
‪ถ้าเรื่องวันนี้ ‪หลุดออกไปนอกวังเมื่อไหร่
‪พวกเธอจะโดนลงโทษสามชั่วโคตร
‪ตามคำปฏิญาณตนตอนเข้ามาทำงานในวัง
‪- ค่ะท่าน ‪- ค่ะท่าน
‪เรียกประธานศูนย์แพทย์หลวงมา
‪แล้วเอาแม่นี่ไปไว้ที่พยอลกุงซะ
‪ห้ามให้ตายเด็ดขาด
‪ฉันจะต้องรู้อย่างแจ่มแจ้งให้ได้
‪ว่าใครเป็นคนปิดปากแม่นี่ไว้
‪นี่
‪ขับรถดีๆ ไม่เป็นหรือไง
‪เกือบตายแล้วรู้ไหม
‪คุณจะตายที่นี่ไม่ได้นะครับ
‪นายกคูซอรยอง
‪ฉันดูเหมือนพวกข้าราชการงั้นเหรอ
‪จำคนผิดแล้วล่ะ
‪ผมว่าผมจำไม่ผิดนะ
‪ฉันบอกว่าจำคนผิดไง
‪ทำไมถึงจำคนผิดได้ล่ะ
‪อันตรายนะ รู้ไหม
‪- ว้าย เกิดอะไรขึ้น ‪- อะไรน่ะ
‪ตำรวจมาแล้ว
‪ทางนี้ค่ะ มีคนโดนยิงค่ะ ‪รีบลงมาหน่อยค่ะ
‪เสียงปืนเมื่อกี้เหรอ
‪เฮ้ย โจยอง ตั้งสติหน่อย
‪แค่ฝึกซ้อมครับ ไปเถอะครับ
‪ไม่มีอะไรครับ แค่ฝึกซ้อมกัน
‪ไม่ไปโรงพยาบาลแน่นะ
‪โรงพยาบาลเราเก่งที่หนึ่งเลยนะ
‪เสื้อเกราะของจักรวรรดิผม ‪ก็เก่งที่หนึ่งเหมือนกัน
‪กระดูกไม่หัก อวัยวะปลอดภัยดี
‪แค่กล้ามเนื้อกับเส้นเอ็นฉีกขาดเอง ‪เล็กน้อยมากครับ
‪จักรวรรดินายนี่มันยังไงนะ ‪โดนยิงแต่ไม่ยอมไปโรงพยาบาลเนี่ย
‪ลบภาพจากกล้องหน้ารถให้แล้ว ‪ขับไปคืนนารีเองนะ
‪ถึงเวลาที่นายต้องพูดความจริงแล้ว
‪จักรวรรดิเกาหลีเป็นอะไร ‪ทำไมยิงกันง่ายจัง
‪(เธออยู่ไหน)
‪จะแก้ตัวหรืออธิบายอะไรก็พูดมา
‪ถ้าเงียบ ฉันจับนายก่อนแน่
‪ไม่มีครั้งที่สองแน่นอนครับ
‪ผมจะอธิบายให้ฟังเมื่อฝ่าบาทกลับมา
‪หมอนั่นจะมาเมื่อไหร่ล่ะ
‪ฉันอุตส่าห์ช่วยนายนะ
‪มือไม่มีแรง เปิดฝาให้ที
‪รู้ไว้นะครับ ถ้าเรียกฝ่าบาทแบบนั้น ‪คุณโดนตัดหัวแน่
‪นายก็เรียกฝ่าบาทไปคนเดียวสิ
‪คุณก็จำได้ไม่ใช่เหรอครับ ‪ว่าฝ่าบาทคือฝ่าบาทของคุณ
‪ว่าฝ่าบาทเคยร้องไห้อยู่
‪นายเป็นองครักษ์ตั้งแต่ตอนไหน
‪ตั้งแต่สี่ขวบ
‪แต่งเรื่องอีกแล้วนะ
‪จากนี้ไป นายคือดาบหนึ่งในนภา
‪ตอนนั้นฝ่าบาทแปดขวบ ส่วนผมสี่ขวบ
‪ผมเจอฝ่าบาทครั้งแรกที่พิธีราชาภิเษก
‪นั่นคือตอนที่ผมคิดครับ
‪ว่าอยากให้ฝ่าบาทมีความสุข
‪คงเป็นโชคชะตาน่ะ
‪ไม่รู้เพราะอยู่กันคนละโลกหรือเปล่า
‪แต่ฉันไม่รู้จะไปต่อยังไงเลย
‪พวกนายคบกันเหรอ
‪มีข่าวลือเป็นครั้งคราวครับ
‪แต่สายสืบคังกับสายสืบจอง ‪ก็เป็นแบบนั้น
‪ต่างปกป้องรักษากฎหมาย ‪และความยุติธรรมด้วยชีวิตนี่ครับ
‪ฝ่าบาทคือสิ่งนั้นสำหรับผม
‪แล้วตอนนั้นหมอนั่นร้องไห้ทำไม
‪พระราชกรณียกิจแรกของฝ่าบาท
‪คือพิธีพระบรมศพ ‪ของกษัตริย์องค์ก่อนครับ
‪พ่อหมอนั่นตายแล้วเหรอ ‪เกิดอะไรขึ้นกับกษัตริย์องค์ก่อน
‪ถูกพี่ชายแทงสวรรคต
‪ฝ่าบาททรงเห็นทุกอย่าง
‪ตั้งแต่คืนนั้นมา
‪ฝ่าบาทก็เป็นกษัตริย์ที่นอนหลับ ‪อยู่บนความตายมาโดยตลอด
‪คุ้มครองเธอ
‪เธอคือว่าที่ราชินี ‪แห่งจักรวรรดิเกาหลี
‪เพราะสำหรับฝ่าบาทแล้ว ‪วังเป็นทั้งบ้านที่ปลอดภัยที่สุด
‪และเป็นสมรภูมิรบที่ ‪อันตรายที่สุดเช่นกัน
‪ตอนนี้ฝ่าบาทกำลังมุ่งหน้า ‪ไปยังสมรภูมิรบแห่งใหม่
‪หากนั่นเป็นโชคชะตาของฝ่าบาท
‪ผมก็ต้องตามไป
‪ไม่ว่าสมรภูมินั้นจะเป็นอะไรก็ตาม
‪ฉันขอข้ามคำว่าขอบคุณไปนะ
‪ข้ามหลายอย่างจัง
‪ฉันคิดถึงคุณนะ
‪ฉันคิดถึงคุณ
‪แล้วก็ปืนนั่น
‪เหลืออีกสองนัด
‪ไปที่วังกันเถอะ
‪จองแทอึล
‪รองหัวหน้าซอก จัดการตรงนี้ที ‪ฝากแม็กซิมุสด้วย
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪ฝ่าบาท
‪อาจารย์ฮวังมาถึงแล้ว ‪เตรียมห้องพักแขกไว้แล้วเพคะ
‪ไม่ ไปที่ห้องนอนผมเลย
‪พาอาจารย์ฮวังไปที่ ‪ห้องบรรทมฝ่าบาทโดยด่วน
‪ฝ่าบาท เกิดอะไรขึ้นเพคะ
‪เลือด ตายจริง
‪- แค่เปื้อนเฉยๆ ‪- งั้นหรือเพคะ
‪คุณดีขึ้นแล้วใช่ไหม
‪ผู้หญิงที่ผมชอบแต่ละคน
‪เจ็บป่วยกันหมดเลย
‪ตายจริง
‪ยังอยู่ตรงนี้อีกหรือเพคะ
‪ทำไมไม่เข้าไปข้างในล่ะเพคะ
‪ก็คุณไล่ผมออกมา
‪กระหม่อมทำแผลให้เรียบร้อยแล้ว
‪ส่วนภาวะขาดน้ำ ‪อีกไม่นานคงดีขึ้นพ่ะย่ะค่ะ
‪เธอหลับอยู่ เข้าไปข้างในเถอะเพคะ
‪หม่อมฉันต้องไปดูแลเรื่องอาหาร ‪ให้อาจารย์ฮวังก่อน
‪ขอบคุณนะ
‪ขอบคุณมากนะครับ
‪เชิญทางนี้ค่ะ
‪ปวดหัวจริงๆ
‪นอนต่อเถอะ
‪ทำไมล่ะ
‪ฉันเพิ่งได้เห็นคุณชัดๆ นะ
‪สภาพฉันดูไม่ได้เลยใช่ไหม
‪ไม่เลย
‪ตอนนี้เธอเหมือน ‪พลาสเตอร์ปิดแผลอันใหญ่
‪แต่เป็นพลาสเตอร์ที่สวยมาก
‪ว่าแต่
‪คุณหาฉันเจอได้ยังไง
‪บอกแล้วไงว่า ‪อยู่ที่นี่ฉันสติเต็มร้อย
‪ฉันกินน้ำที่โรงเรียนสอนเทควันโด
‪แล้วสลบไป
‪ฉันรู้แล้วว่าการชิมก่อนสำคัญยังไง
‪ค่อยๆ เล่าให้ฟังก็ได้
‪รอเธอหายดีก่อน
‪ฉันนึกว่านั่นเป็น ‪ครั้งสุดท้ายของเราซะอีก
‪ที่ป่าไผ่วันนั้น
‪ระหว่างนั้น
‪เกิดเรื่องขึ้นมากมาย
‪ฉันเลยไปหาเธอไม่ได้
‪ค่อยยังชั่ว
‪ฉันนึกว่าประตูนั้นปิดไปแล้วซะอีก
‪ไม่ต้องห่วง
‪ถ้าประตูนั้นปิดลง
‪ฉันจะเปิดประตูทั้งจักรวาลเลย
‪ทำแบบนั้น
‪ฉันจะได้ไปหาเธอได้ไง
‪ต้องมานะ
‪แล้ว...
‪อึนซอบล่ะ
‪คือว่า...
‪อึนซอบอยู่โรงพยาบาล
‪โชคดีที่เขาไม่เป็นอะไรมาก
‪หนึ่งในเรื่องที่ ‪เกิดขึ้นมากมายนั่นล่ะ
‪งั้นเหรอ
‪พอฉันตื่นแล้ว
‪เราไปหาอึนซอบกันนะ
‪ฉันคิดถึงเขา
‪คิดถึงผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉันเหรอ
‪โจยองสบายดี
‪เจ้ายอง...
‪สำหรับฉัน เธอมาก่อนยองนะ
‪อย่ามาโม้
‪ขอโทษที
‪เจ็บจัง
‪อะไรนะ
‪"ขอโทษ" เหรอ
‪ลืมตาแล้ว
‪อยากมองฉันอีกล่ะสิ
‪- ออกไปได้แล้ว ‪- นี่ห้องฉันนะ
‪อ๋อเหรอ
‪พรุ่งนี้ต้องเดินชมสักหน่อยแล้ว
‪ถ้ามีเพชรพลอยเยอะๆ ก็ดีสิ
‪(พรรคจินซอน)
‪ฝ่าบาททำอย่างกับ ‪จักรวรรดิเป็นของเล่นเลย
‪ไปกำจัดพวกกบฏเหลือรอดเองว่าหนักแล้ว
‪ยังประกาศแต่งตั้งราชินีอีก
‪เป็นเรื่องที่ใครก็คิดไม่ถึงจริงๆ
‪ประกาศแต่งตั้งราชินี ‪หลังจากผ่านเหตุนองเลือด...
‪ถือเป็นการกระทำเชิงสัญลักษณ์ ‪และมีความหมายโดยนัยครับ
‪เราต้องรู้ให้ได้ว่าผู้หญิงคนนี้ ‪เป็นใครมาจากไหน
‪ว่าแต่นายกคูจะนอนนิ่ง ‪ไปจนถึงเมื่อไหร่กัน
‪ประกาศแต่งตั้งราชินีแล้ว ‪คะแนนเสียงก็ตกแล้ว
‪กลายเป็นหมาหัวเน่า ‪สมควรหรอกที่จะป่วย
‪ถ้าคนนอกได้อำนาจไปคงประสาทกินน่าดู
‪ขนาดลูกคนขายปลาอย่างนายกคู ‪ยังปวดหัวจะบ้าเลย
‪เอาล่ะๆ
‪เราต้องสืบให้ได้สักอย่าง ‪อายุ โรงเรียน ครอบครัว อาชีพ
‪ขุดมาๆ
‪(ประวัติการโทร)
‪(วิธีปลูกพลับพลึง)
‪(จางมี)
‪หัวหน้าครับ รุ่นพี่ครับ ‪สั่งอะไรกินกันดีครับ
‪ฉันกินข้าวที่บ้านมาแล้ว
‪ฉันอยากกินซุปข้อวัว
‪สองคนที่เหลือล่ะครับ
‪เมื่อกี้มีคนกดอ่านนี่ครับ
‪ตอบมาแค่จุดก็ได้
‪เครื่องหมายตกใจก็ได้ครับ
‪หรือเครื่องหมายคำถามก็ได้
‪แงๆ
‪รุ่นพี่ มาแล้วเหรอครับ
‪เห็นข้อความหรือยังครับ ‪ตอนนี้กำลังรับออเดอร์อยู่
‪กินกันก่อนเลย
‪- แทอึลยังไม่มาอีกเหรอ ‪- หือ
‪นายก็ไม่รู้เหมือนกันเหรอ ‪จองแทอึลลาพักร้อน
‪พักร้อนเหรอ แทอึลเนี่ยนะ
‪ใช่ ลา 21 วันรวดเลย
‪ทำไมพวกนายทำกับฉันแบบนี้อยู่เรื่อย
‪- จู่ๆ ก็เป็นบ้าเป็นบอ... ‪- ไปรับลมเล่น
‪ไม่ต้องห่วง
‪และไอ้แววตาหนักใจที่มองมาเนี่ย
‪ก็ทำฉันจะบ้าอยู่แล้ว
‪- นั่นน่ะสิ ‪- ฉันควรทำตัวยังไง
‪วันนี้ต้องเลี้ยงทีมแล้วล่ะ ‪ไปร้านเดิมไหม
‪ไม่เป็นไรน่า ไม่เป็นไรๆ
‪- อยู่ไหน รับโทรศัพท์หน่อย ‪- ไปกันดีกว่า
‪ยาหมดแล้วครับ เลยจะถอดสายออกให้
‪ค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪- ดีจังค่ะ ได้เจอกันอีกแล้ว ‪- เช่นกันค่ะ
‪ฝ่าบาทสั่งว่าถ้าคุณตื่นแล้ว ‪ให้พาคุณไปหาค่ะ
‪อ๋อค่ะ ขอบคุณค่ะ
‪ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนเหรอคะ
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
‪คือว่า...
‪ฝ่าบาททรงใส่ชุดทหาร ‪ซาวข้าวอยู่น่ะค่ะ
‪อะไรนะคะ
‪ตื่นแล้วเหรอ มาช้าจัง
‪ฉันซาวข้าวหมดทั้งถุงแล้วนะ
‪ไปไหน
‪ฉันตั้งใจทำให้เธอดูนะ ‪เธอจะหนีไปได้ยังไง
‪อย่าไปนะ
‪มือฉันชาหมดแล้วเนี่ย
‪นี่เธอ
‪- รู้แล้วเจ้าค่ะ งั้นก็ทำไวๆ สิ ‪- ทำไงดีล่ะ
‪เธอบอกว่าจะใช้ชีวิตแค่วันนี้
‪ฉันเลยลองทำให้เธอหัวเราะ ‪ถึงฉันจะหัวเราะเยอะกว่าก็เถอะ
‪ฉันหิวเลยไปไหนไกลไม่ได้
‪คนอะไรไปสุดทุกทางจริงๆ
‪เป็นกษัตริย์น่ะ ‪เหมาะกับฉันที่สุดแล้ว
‪ถ้าฉันทำแบบทดสอบเอ็มบีทีไอนะ
‪ได้ "เคไอเอ็นจี" แน่นอน เดอะคิง
‪เตือนแล้วนะว่าอย่ายุ่งตอนโมโหหิว
‪อือ ค่อยๆ กินนะ
‪ว่าแต่
‪อาจจะไม่ใช่ฉันก็ได้นะ
‪วิ่งเข้ามาแบบนั้น ‪ถ้าเป็นคนหน้าเหมือนขึ้นมาจะทำยังไง
‪ฉันน่ะ...
‪กำลังคบกับคนคนหนึ่งที่อยู่ในอีกมิติ
‪คนคนนั้นจะมัดผมในช่วงเวลาสำคัญ
‪แต่มักจะรวบไม่หมด ‪มีลูกผมเหลืออยู่ทุกครั้งไป
‪เธอไม่รู้หรอก ‪เพราะเธอไม่เห็นตัวเองนี่นา
‪แล้วไงอีก
‪ก่อนเริ่มบทสนทนา ‪เธอชอบดื่มเหล้ามากกว่าชา
‪ต้องผสมเหล้าสองอย่างด้วย
‪ตอนผสมเหล้าต้องตั้งใจ
‪ตอนเขย่าแก้วต้องสนุกไปกับมัน ‪และตอนยกดื่มต้องให้ไว
‪แต่...
‪เมื่อถึงเวลาที่ต้องกล้าหาญ ‪เธอจะกลายเป็นนักรบทันที
‪นั่นล่ะคือเธอ
‪กินเสร็จแล้วไปหาอึนซอบกัน
‪แต่ข้อเสียของเธอคืออยากพูดอะไรก็พูด
‪แม้แต่ตอนที่ฉันกับข้าวให้ ‪ไม่ก็สารภาพรักอยู่
‪เสื้อผ้าฉันอยู่ไหนเหรอ
‪ในห้องไม่เห็นมี เอาไปซักเหรอ
‪ฉันเตรียมเสื้อผ้า ‪สไตล์ที่เธอชอบใส่ไว้ให้
‪เลือกใส่ตามสบาย
‪ทำไมเตรียมมาแค่สไตล์ที่ฉันชอบใส่ล่ะ
‪เตรียมสไตล์อื่นมาให้ด้วยสิ
‪ไม่มีเดรสเหรอ
‪เดรสอยู่ทางโน้น
‪ฉันแค่ล้อเล่นเอง
‪ชุดนี้แล้วกัน
‪รู้อยู่แล้วล่ะ ฉันแค่อยากอวดเฉยๆ
‪ว่าฉันมีเดรสสวยๆ เยอะ
‪นั่นชุดอะไรเหรอ
‪เอาไว้ใส่ตอนไหน
‪ใส่ในโอกาสที่ทรงเกียรติที่สุด
‪เช่น ตอนที่ถือดอกไม้อยู่ในมือ
‪เธอชอบดอกอะไรล่ะ
‪ลองคิดดูแล้ว
‪ฉันยังไม่เคยให้ดอกไม้เธอเลย
‪เพราะงั้นฉันเลย...
‪ข้ามจักรวาลมาหาเธอ
‪ฉันไม่ชอบดอกไม้หรอก
‪รีบไปกันเถอะ อยากเจออึนซอบแล้ว
‪อือ
‪พาเธอไปห้องเปลี่ยนเสื้อที
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪เชิญทางนี้ครับ
‪ฝ่าบาทอยากให้คุณใส่ของทุกชิ้น ‪ที่ฝ่าบาทเตรียมให้ครับ
‪ทุกชิ้นเลยนะครับ
‪ไม่มีอะไรในกระเป๋าเสื้อเหรอ ‪กล่องอะไรพวกนี้น่ะ
‪ดอกบ๊วยใช่ไหม
‪สร้อยสวยมากเลย
‪แต่เพราะว่ามันสวยมากๆ
‪ก็เลยอยากเก็บไว้ใส่ ‪ในโอกาสที่ทรงเกียรติหน่อย
‪ตอนที่ฉันไม่มีแผลน่ะ
‪คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันจะเลือกชุดนี้ ‪ใส่ไว้ถูกชุดซะด้วย
‪ฉันรู้หมดนั่นแหละ
‪ไปกันเถอะ อึนซอบรอแย่แล้ว
‪หัวหน้าครับ ‪อีกสักครู่ฝ่าบาทจะเสด็จมา
‪ฝ่าบาทขึ้นลิฟต์ ‪มาจากชั้นหนึ่งแล้วครับ
‪อือ รับทราบ ‪เดี๋ยวฉันตรวจดูความปลอดภัยเอง
‪ไอ้หมอนั่นทำประมาณนี้ใช่ไหมนะ
‪ซอบ
‪อะไรน่ะ
‪เสียงแบบนี้ ใครกัน
‪พี่
‪พี่จ๋า
‪นี่ไม่ใช่ฝันใช่ไหม ‪พี่แทอึลตัวจริงแน่นะ
‪สบายดีไหม
‪กล้าหาญจริงๆ เลยนะเรา
‪ฟังนะ ไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ ‪หยิบปืนขึ้นมายิง
‪ผมเห็นกระสุนพุ่งมาพอดี ‪สัญชาตญาณเลยพาไป
‪ว่าแต่พี่ ทำไมสภาพเป็นแบบนี้ล่ะ
‪ข้ามมาให้เจ็บตัวเหรอ
‪มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ
‪โจอึนซอบ อยู่นี่เป็นขุนนางเลยนะ
‪ถ้าผมตั้งใจนะ เป็นเสนาบดีได้แน่
‪อะไรเหรอ ของผมหรือเปล่า
‪โรลเค้กที่นายบ่นอยากกินไง
‪ฉันแวะไปที่ร้านขนมปังก่อนอาหารเอง
‪เพื่อสั่งทำให้พิเศษเลยนะ
‪ลงทุนเบอร์นั้นเลยเหรอ
‪นี่ ตัดให้หน่อย เอาชิ้นใหญ่ๆ นะ
‪เรื่องนั้นนายต้องทำเอง
‪ถ้าขอให้ฉันซื้อร้านขนมปังร้านนี้ ‪ค่อยว่าไปอย่าง
‪จริงเหรอลูกพี่ พูดจริงนะ นับถือเลย
‪คราวที่แล้วผมพลาดโอกาส ‪ได้โรงงานพีชกระป๋องมาครองล่ะ
‪เสียดายชะมัด
‪วันหลังลองให้เขาเปิดประตูรถให้สิ
‪สุดยอด ทำไมผมคิดไม่ได้นะ
‪อะไรเนี่ย ทำไมรสชาติสูงส่งเพียงนี้
‪ถ้าอึนบีกาบีอยู่นะ ‪ซัดหมดไม่เหลือแน่
‪อึนบีกาบีกินดีอยู่ดี
‪เข้าเรียนครบ เก่งมากด้วย
‪อึนซอบที่นั่น ‪ก็เหมือนจะโดนอึนบีจับได้แล้ว
‪บอกแล้วว่าให้ระวังให้ดี
‪ไม่ถามถึงนารีเหรอ
‪หือ นารี
‪นารีเหรอ
‪ผมไม่ได้คิดถึงเธอเลยสักนิด
‪- ไม่ค่อยคิดถึงเท่าไร... ‪- เธอไม่ถูกกับโจยอง
‪เธอบอกว่าเมื่อก่อนเคยดูดีกว่านี้
‪ผมก็บอกเจ้านั่นแล้ว
‪ว่าแล้วว่าสไตล์มันไม่ได้ ‪คิดไว้อยู่แล้วเชียว
‪ลูกพี่ ‪ช่วยเปิดประตูห้องน้ำให้หน่อยสิ
‪ทำไมอยู่ดีๆ เจ็บแผลแบบนี้ล่ะ
‪โรงพยาบาลที่นี่ใหญ่ใช้ได้เลยนะ
‪เอ๊ยๆ เดี๋ยวๆ
‪อะไรเนี่ย
‪เฮ้ย ทำไมทำเฉยเลยล่ะ
‪คนที่พาฉันมาที่นี่คงเป็นอีริมใช่ไหม
‪พอเดาได้ไหมว่าทำไม
‪เธอเห็นร่มในมือเขาไหม
‪ร่มเหรอ
‪ฉันไม่เจออีริมเลย เจอแต่ลูกน้องเขา
‪ฉันเคยบอกไปแล้วใช่ไหม
‪ว่าเราต่างถือสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ ‪อยู่คนละครึ่ง
‪ดูเหมือนว่าเขาจะซ่อนมันไว้ในร่ม
‪ส่วนฉัน...
‪คุณซ่อนไว้ในแส้นี่เอง
‪เขาน่าจะรู้แล้วเหมือนกัน ‪ว่าฉันซ่อนไว้ที่ไหน
‪เลยเอาฉันมาไว้ที่นี่สินะ ‪จะได้แลกกับส่วนของคุณ
‪ถ้ามันถูกขโมยไป
‪ประตูฝั่งคุณก็จะปิดลง
‪อือ
‪ตอนนี้คือศึก ‪ว่าใครจะเป็นฝ่ายขโมยได้ก่อนเหรอ
‪เปล่า ต่อสู้เพื่อไม่ให้ ‪ถูกอีกฝ่ายขโมยไปต่างหาก
‪ถ้าปกป้องเอาไว้ไม่ได้ ‪ก็จะไม่เหลืออะไรเลย
‪แต่ในศึกนี้
‪คุณเป็นฝ่ายเสียเปรียบสินะ
‪เพราะคุณต้องใช้สิ่งนั้น
‪ในการมาหาฉันนี่นา
‪ทำไงดีล่ะทีนี้
‪งั้นก็อย่าใจร้ายกับฉันสิ
‪ไม่ต้องห่วง
‪ไม่มีใครขโมยของของฉันไปได้หรอก
‪แต่ถ้าเธอยังกังวล
‪เราไปขอพรกันไหม
‪ขอให้พระเจ้า
‪คุ้มครองพวกเราด้วย
‪ฉันเคยหาที่นี่ ตอนอยู่ที่โลกของเธอ
‪โบสถ์นี้อยู่ที่เดียวกัน ‪ทั้งสองโลกเลย
‪จริงเหรอ ‪แล้วทำไมคุณถึงตามหาโบสถ์นี้ล่ะ
‪พ่อแม่ฉันแต่งงานที่โบสถ์นี้
‪เสด็จพ่อตกหลุมรักเสด็จแม่ตั้งแต่ครั้งแรก ‪ที่เห็นท่านบรรยายในงานสัมมนา
‪งานสัมมนาวิทยาศาสตร์นานาชาติน่ะ
‪เสด็จแม่ของฉันเป็นนักวิทยาศาสตร์
‪ได้แม่มานี่เอง
‪ใช่
‪เสด็จพ่อขอเสด็จแม่แต่งงาน
‪และเสด็จแม่นับถือคาทอลิก
‪เพราะงั้นเสด็จพ่อเลยต้องเรียน ‪หลักศาสนาอยู่หกเดือน
‪เรียนที่นี่ทุกสัปดาห์ ‪ไม่ขาดเลยสักครั้ง
‪ว้าว
‪หลังจากนั้นท่านก็แต่งงานกัน ‪แล้วก็มีฉัน
‪หลังจากนั้นสามปี
‪เสด็จแม่ก็เสียไป
‪ท่านร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เกิด
‪ฉันจำไม่ได้หรอก
‪คนอื่นเล่าให้ฉันฟัง ‪และฉันก็เพิ่งเคยเล่าเองครั้งแรก
‪ดีจังที่มีเธอคอยฟังอยู่
‪เติบโตมาอย่างดีจริงๆ นะ อีกน
‪เราข้ามอะไรไปหลายอย่างเลยเนอะ
‪ตอนฉันอายุห้าขวบ
‪พ่อแม่ฉันเปิด ‪โรงเรียนสอนเทควันโดด้วยกัน
‪แม่เป็นครูที่เนื้อหอมมาก
‪แต่เพราะมะเร็ง...
‪ตอนนี้ฉันก็ยังผูก
‪สายดำของแม่อยู่เลย
‪เติบโตมาอย่างดีจริงๆ นะ
‪จองแทอึล
‪ฝ่าบาท
‪สวัสดีครับ ท่านบาทหลวง
‪กระหม่อมไม่ได้รับแจ้งว่า ‪ฝ่าบาทจะเสด็จมา
‪ผมมาเป็นส่วนตัวน่ะครับ ‪ผ่านมาแถวนี้พอดี
‪ท่านบาทหลวง
‪คุณเก็บความลับเก่งไหมครับ
‪อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ
‪พระเจ้าทรงส่ง ‪คนมาดูแลปากของกระหม่อมไว้
‪เพื่อปกป้องคำพูด ‪ของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ
‪งั้นช่วยถ่ายรูปให้ผมหน่อยได้ไหมครับ
‪รายนี้เขาอยากได้รูปคู่เก็บไว้น่ะ
‪พร้อมนะครับ
‪สาม สอง...
‪เพราะเหตุใดคุณจึงเป็นเช่นนี้
‪เหตุใดคุณจึงทรุดนั่งอยู่ ‪ริมลำธารเพียงลำพังเช่นนี้
‪ในขณะที่ใบหญ้าสีเขียวงอกงาม
‪ในขณะที่ผืนน้ำสั่นไหว ‪ด้วยลมฤดูใบไม้ผลิ
‪เราเคยสัญญากันไว้ว่าหากจะไป
‪คุณก็จะไม่จากไกล
‪ฉันออกมานั่งที่ริมลำธารทุกวัน
‪นั่งคิดถึงบางอย่างอย่างเลื่อนลอย
‪คำสัญญาที่ว่าหากจะไปก็จะไม่จากไกล
‪คือคำขอให้อย่าลืมกันใช่ไหม
‪เรียบร้อยแล้วครับ
‪ต้องทานยาติดต่อกันสามวัน
‪และมียาปฏิชีวนะด้วย ‪ฉะนั้นห้ามดื่มเหล้านะครับ
‪พอดีคนไข้ถามพ่ะย่ะค่ะ
‪เหล้างั้นเหรอ
‪ฆ่าเชื้อไง ว่าจะกินแค่แก้วเดียว
‪แผลพวกนี้เลือดต้องหมุนเวียน ‪จะได้หายไว
‪อยู่ดีๆ ก็เหนื่อยเฉยเลย
‪ออกไปได้แล้ว ฉันจะนอน
‪บอกหลายครั้งแล้วว่าที่นี่ห้องฉัน
‪จริงด้วย
‪แล้วที่ผ่านมาคุณนอนที่ไหนเหรอ
‪ที่นี่
‪ที่นี่เหรอ นอนยังไงล่ะ
‪นอนข้างๆ เธอไง
‪- เตียงกว้างจะตายไป ‪- คุณบ้าไปแล้วเหรอ
‪มิน่าล่ะ ทุกคนมองฉันแปลกๆ
‪อย่าสำออยไปหน่อยเลย ‪ฉันไม่ได้ตีแรงสักหน่อย
‪ตรงนี้เจ็บแสบเหมือนโดนไฟไหม้เลย
‪แผลที่ยองบอกเธอนั่นแหละ
‪จริงเหรอ ขอดูหน่อย ตรงไหนเหรอ
‪นี่มันอะไรกัน
‪คงเป็นผลข้างเคียง ‪จากการเดินผ่านสายฟ้า
‪เธอโอเคไหม ไม่เจ็บใช่หรือเปล่า
‪คิดว่าไม่เป็นไรนะ
‪ดูให้หน่อยสิ ฉันมีแผลหรือเปล่า
‪ตกใจหมด
‪หน้าร้อนเขาโชว์กันประมาณนี้น่า
‪- ดูให้หน่อยสิ ‪- ผู้หญิงคนนี้นี่จริงๆ เลย
‪เจ็บกว่าเมื่อกี้อีก
‪ไม่มีแผล
‪ไม่มีเหรอ
‪แปลว่ามันสุ่มคนเอาเหรอ
‪นั่นน่ะสิ
‪งั้นแปลว่าไม่ใช่ทุกคน ‪ที่ข้ามประตูจะเป็นแผล
‪หรือว่าจะเป็นแบบนี้
‪ที่เราชอบพูดเวลาสาปแช่งคนเลวๆ
‪"ขอให้ฟ้าผ่าตาย"
‪ว่าจะเลิกตัดหัวคนแล้วนะ
‪ก็ลองดูสิ
‪นี่...
‪ฉันว่าฉันเตือนแล้วนะ
‪ว่าถ้าพูดจาไม่เพราะกับฉัน ‪จะถูกตัดหัวนะ
‪ฉันฆ่าคุณตายแน่
‪วันนี้อากาศไม่ดีเลย ขอโทษนะครับ
‪ไม่เป็นไรครับ เชิญเถอะ ‪ผมไม่ทันมองเหมือนกัน
‪ทำไม
‪ทำไมกัน
‪ทำไมไอ้แผลพวกนั้น ‪ถึงโผล่มาอยู่เรื่อย
‪ทำไม
‪ฆ่าฉันสิ
‪ฆ่าฉันทิ้งไปเลย
‪ฉันไม่ได้เลี้ยงเธอไว้
‪เพื่อฆ่าเธอแบบนี้สักหน่อย
‪เธอคือเหยื่อล่อชั้นดีเลยล่ะ
‪นั่นคือเหตุผล ‪ที่ฉันไว้ชีวิตเธอมาจนถึงตอนนี้
‪ถ้าลูกเธอยังอยู่ ‪จะโตขึ้นมาเหมือนเขาไหมนะ
‪เพราะเธอ
‪หน้าเหมือนแม่ของหลานชายฉันยังไงล่ะ
‪ยินดีต้อนรับค่ะ ‪เชิญโต๊ะด้านในเลยค่ะ
‪ห้องไม่ว่างเหรอคะ
‪พอดีท่านนายกทานอยู่ในห้องน่ะค่ะ
‪พี่ซอรยองเหรอคะ
‪ไม่มีพวกบอดี้การ์ดด้วย
‪คัลกุกซูใส่งาหนึ่งที่ค่ะ
‪ไม่เจอกันนานเลยนะคะ พี่ ‪เห็นพี่นั่งทานอยู่คนเดียว
‪- นั่งด้วยได้ไหมคะ ‪- ตามใจ
‪ได้ยินว่าพี่ป่วย
‪อือ
‪นี่เป็นมื้อแรกเลยล่ะ
‪อาหารยังร้อนอยู่ ‪อย่าเพิ่งชวนคุยนักเลย
‪ฉันไม่ได้อยากให้เธอกินด้วยหรอกนะ
‪ฉันกลัวลูกเธอหิวต่างหาก
‪ลูกชายแน่เลยค่ะ ฉันกินเก่งมากเลย
‪- ยังไม่ได้ตรวจเพศเลย ‪- ฉันว่าลูกสาวนะ
‪อะไรนะคะ
‪สั่งอะไรหรือยัง
‪เดี๋ยวก็มาเสิร์ฟแล้วค่ะ
‪สามีฉันต้องไปดูงานที่อาหรับ ‪กับพี่ด้วยใช่ไหมคะ
‪ประธานยุนนี่น่ารักดีจัง
‪เล่าเรื่องงานให้ภรรยาฟังด้วย
‪เสียเวลาเปล่าน่า
‪คนทำตัวเสียเวลาคือพี่มากกว่านะคะ
‪เสียดายจัง ‪อุตส่าห์ทำคะแนนมาตั้งสี่ปี
‪พี่คงอดเป็นราชินีแล้วล่ะ
‪หมายความว่ายังไง
‪ไม่รู้เหรอคะ
‪นี่พี่ป่วยหนักจริงๆ เหรอคะเนี่ย
‪ฝ่าบาทประกาศแต่งตั้ง ‪ว่าที่ราชินีเรียบร้อยแล้วค่ะ
‪ขอยืมโทรศัพท์หน่อย
‪ถึงขั้นไม่หยิบมือถือออกมาเลยเหรอคะ
‪(พระเจ้าอีกนประกาศแต่งตั้งว่าที่ราชินี)
‪พี่ต้องเป็นนายกอีกสมัย ‪ให้ได้แล้วล่ะค่ะ
‪ไม่งั้นพี่ก็จะเป็นแค่...
‪ลูกสาวร้านขายปลาธรรมดาๆ เท่านั้น
‪ขอให้คลอดง่ายๆ นะ
‪หวังว่าจะได้คลอดที่จักรวรรดิเกาหลี
‪อะไรของเขา เสียอารมณ์หมด
‪อือ ว่าไง
‪อุดปากมันไว้ก่อน
‪ฝ่าบาท อีซังโดมีอาการ ‪เจ็บปวดพ่ะย่ะค่ะ
‪- เจ็บเหรอ ‪- พ่ะย่ะค่ะ
‪ร้อนเหมือนโดนไฟแผดเผา ‪มักเป็นตอนฝนตกพ่ะย่ะค่ะ
‪ฝ่าบาท
‪เมื่อครู่นายกคูเข้ามาที่วัง ‪โดยไม่ได้ติดต่อมาก่อนเพคะ
‪หายป่วยแล้วสินะ
‪เธออยู่ที่ไหนครับ
‪ลาป่วยไปนานเลย
‪- ดีขึ้นหรือยังครับ ‪- เพคะ ฝ่าบาท
‪ข่าวช็อกทำเอาหม่อมฉันหายป่วยเลยเพคะ
‪ผมขอพูดเรื่องของผมก่อนแล้วกัน
‪นายกคู
‪คุณดึงบังเหียนจนได้เลยนะ
‪คุณทำไปทำไม
‪มัดมือมัดเท้าผมไว้ทำไม
‪ถ้าหม่อมฉันไม่มัดเอาไว้
‪ป่านนี้ฝ่าบาทจะไปถึงไหนแล้วเพคะ
‪คงไปขอผู้หญิงแต่งงานล่ะสิท่า
‪ดีเลยครับ
‪คุยกันเรื่องนี้ก่อนเลย
‪จะได้คุยกันรู้เรื่อง
‪ข่าวที่ออกไป
‪เป็นความจริงทั้งหมด
‪เธอคนนั้น
‪คือผู้หญิงที่ผมรักครับ
‪คนที่ผมคอยเป็นกำลังใจ ‪ให้ทุกก้าวและทุกช่วงเวลา
‪ฝ่าบาทจริงใจเสมอเลยนะเพคะ
‪อยู่ริมทะเล ฝนเลยตกบ่อยค่ะ
‪ทุกอย่างดีหมดเลยยกเว้นข้อนี้แหละ
‪ดื่มชาเถอะค่ะ
‪ที่ผ่านมาคุณคงเสียใจ ‪ในสิ่งที่ฉันทำกับคุณ
‪แต่ฉันทำไปเพื่อปกป้องฝ่าบาท
‪โปรดเข้าใจฉันด้วยนะคะ
‪ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‪ฉันขอถามอะไรคุณหน่อย
‪คุณช่วยตอบอย่างเดียว ‪ไม่ต้องถามอะไรกลับได้ไหมคะ
‪ห้ามพูดถึงหรือเล่าให้ใครฟังนะคะ
‪คุณเองก็ทำงานรับใช้ชาติ
‪ฉันจึงเชื่อใจคุณ
‪ถามมาได้เลยค่ะ
‪ฉันชื่อโนอ๊กนัมค่ะ
‪พ่อฉันชื่อโนกีซอบ ‪ส่วนแม่ฉันชื่อชินจองแอ
‪มีน้องสาวชื่อโนยองนัม
‪ฉันเกิดปี 1932 ‪ที่พยอกซอง จังหวัดฮวังแฮ
‪ฉันจากบ้านมาตั้งแต่อายุ 17
‪และไม่ได้รับรู้ข่าวที่บ้านเกิด ‪มา 67 ปีแล้ว
‪ฉันเลยอยากถามคุณ...
‪สงครามนั้นเป็นอย่างไรคะ
‪สงครามที่เกิดใน ‪เดือนมิถุนายน ปี 1950 น่ะ
‪ฝ่าบาทกับผู้หมวดจอง...
‪โลกสองใบนั้นช่างไกลกันเหลือเกิน
‪เอายังไงดีล่ะ จะลองตอบคำถามฉันดูไหม
‪จะมีหนทางสำหรับเราสองคนไหมนะ
‪เลิกทำตัวอวดดีแล้วหลีกไปซะ
‪หยุดเดี๋ยวนี้ นายกคู
‪แล้วถ้าฉันจับคุณล่ะ
‪- จองแทอึล ‪- จะยอมให้จับไหม
‪จะบอกความลับอะไรให้อย่างก่อนตายไหม
‪- ฉันคิดว่าฉัน... ‪- มันอะไรกันนะ
‪เจอป่าไผ่ของอีริมแล้ว
‪แผลเป็นพวกนี้
‪คนที่หน้าเหมือนฉันน่ะ ‪คุณเจอเธอแล้วเหรอ
‪ให้ฉันอยู่กับเธอวันนี้ดีไหม
‪เราต้องมาเจอกันสิ
‪ถ้าเธอเจอฉันตอนนี้ เธอตายแน่