‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪(ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ ‪องค์กรหรือเหตุการณ์จริง)
‪(ตอน 13)
‪สงครามนั้นเป็นอย่างไรคะ
‪สงครามที่เกิดในเดือนมิถุนายน
‪ปี 1950 น่ะ
‪คุณรู้เรื่องสงครามนั้น...
‪ได้ยังไงเหรอคะ
‪ตามที่คุณคิดนั่นแหละ
‪กลางรุ่งสางอันเงียบสงบ
‪ประตูนรกก็เปิดออก ‪พร้อมเสียงปืนใหญ่ดังสนั่น
‪ราวกับสายฟ้าฟาด
‪สงครามนั้น
‪ทำให้ฉันสูญเสียพ่อแม่พี่น้อง ‪จนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
‪ทันใดนั้นก็มี ‪ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา
‪ถามฉันว่า ‪"อยากไปยังโลกที่ไม่มีสงครามไหม"
‪มีเพียงหนังสือเล่มนี้ติดตัวฉันมา
‪ฉันจากบ้านมาโดยไม่รู้ว่า ‪จะไม่มีวันได้กลับไปอีก
‪ผู้ชายคนนั้นคือ
‪พระเจ้าแฮจง เสด็จปู่ของฝ่าบาทค่ะ
‪หลังจากเหตุการณ์นั้น ‪ประวัติศาสตร์ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง
‪เราทำสงครามกันอยู่สามปี
‪ก็ประกาศสงบศึกชั่วคราวค่ะ
‪ตอนนี้ประเทศถูกแบ่งออก ‪เป็นเหนือกับใต้
‪ไปฮวังแฮจากโซลไม่ได้แล้วค่ะ
‪ขอโทษด้วยนะคะ ‪ที่ต้องบอกข่าวร้ายแบบนี้
‪ไม่หรอก
‪แค่ได้ฟังก็พอใจแล้ว
‪ถึงแม้จะมีวันที่โศกเศร้ามามากมาย
‪แต่ฉันรู้แล้วล่ะ
‪ว่าทั้งหมดนี้เป็นโชคชะตาของฉัน
‪เช่นเดียวกับที่คุณได้มาที่นี่
‪ดีเลยครับ คุยกันเรื่องนี้ก่อนเลย
‪จะได้คุยกันรู้เรื่อง
‪ข่าวที่ออกไปเป็นความจริงทั้งหมด
‪เธอคนนั้นคือผู้หญิงที่ผมรักครับ
‪คนที่ผมคอยเป็นกำลังใจ
‪ให้ทุกก้าวและทุกช่วงเวลา
‪ฝ่าบาทจริงใจเสมอเลยนะเพคะ
‪แม้แต่ในช่วงเวลาแบบนี้
‪เธอมีคดีติดตัวนะเพคะ
‪ฝ่าบาทจะหลอกประชาชนหรือเพคะ
‪ผมไม่ขอให้คุณมาสนับสนุนผม ‪เรื่องนี้หรอกครับ
‪ไม่เพคะ ไม่ได้หรอกเพคะ
‪หม่อมฉันชอบตำแหน่งข้างฝ่าบาทเพคะ
‪เพราะตรงนั้นเป็นที่ที่หม่อมฉัน ‪มองเห็นฝ่าบาทได้ดีที่สุด
‪แต่ฝ่าบาทบอกว่าที่ตรงนั้น ‪ไม่ใช่ที่ของหม่อมฉันแล้ว
‪หม่อมฉันควรทำยังไงดีเพคะ
‪ถ้ายืนอยู่ฝั่งตรงข้ามฝ่าบาท
‪จะมองเห็นฝ่าบาทชัดขึ้นไหมนะ
‪หยุดเดี๋ยวนี้ นายกคู
‪- ถ้าคุณยังล้ำเส้น... ‪- หม่อมฉันน่ะ
‪ตะกายขึ้นมาจาก ‪โคลนตมที่ต่ำต้อยที่สุด
‪และเดินมาหากษัตริย์ที่สูงส่งที่สุด
‪แต่เพราะพระองค์สูงส่งมาตั้งแต่เกิด
‪ก็เลยพ่ายแพ้ให้แต่ความรักสินะ
‪ทีนี้หัวใจหม่อมฉัน ‪จะเต้นให้กับอะไรดีเพคะ ฝ่าบาท
‪คงไม่ใช่เพราะความจริงใจ ‪และความจงรักภักดีแน่นอน
‪หม่อมฉันคงยังไม่หายดี
‪ขอตัวก่อนเพคะ
‪พบกันตอนรายงานเหตุบ้านเหตุเมืองเพคะ
‪ผลชันสูตรศพกบฏคิมกีฮวานออกหรือยัง
‪ถามสถาบันนิติวิทย์ฯ ให้ผมที
‪ตั้งแต่ตอนนั้นที่บัตร ‪ของผู้หมวดจองแทอึลอยู่ในมือฝ่าบาท
‪ผู้หมวดจองแทอึลก็เหมือนกับ
‪ผู้นำทางแห่งโชคชะตาของฝ่าบาทค่ะ
‪ฝากดูแลฝ่าบาทด้วยนะคะ
‪- เจอกันอีกแล้วนะคะ ‪- นั่นสิคะ
‪เราเจอกันที่ควังฮวามุนใช่ไหมคะ
‪เห็นคุณซื้อรองเท้าด้วย
‪คุณคูอึนอา
‪ขอโทษทีค่ะ
‪เพิ่งเคยเจอคนทักฉันผิด ‪ที่จักรวรรดิเกาหลีน่ะค่ะ
‪ฉันหมายถึงที่เราเจอกัน ‪ที่อาคารเคยูต่างหาก
‪ถ้าจะอยู่ที่จักรวรรดิเกาหลี ‪ก็ต้องรู้จักนายกคูซอรยองได้แล้วสิ
‪โดนขอแต่งงานแบบที่ ‪คนทั้งประเทศอยู่ไม่สุขกันเลย
‪ก่อนกับหลังเจอฉัน ‪คุณทำอะไรบ้างเหรอคะ
‪คงไม่ใช่แค่ซื้อรองเท้า
‪หยุดหาเรื่องแล้วหลีกทางไปซะ
‪เธอขวางฉันไม่ได้หรอก
‪คุณเดินเข้ามาเอง หยุดเดินเองด้วย
‪หนักใจใช่ไหม
‪ความรู้สึกผิดก็หนักประมาณนี้แหละ
‪อยากรู้เหรอว่าฉันทำอะไรมาบ้าง
‪ไม่ได้ซื้อแค่รองเท้าหรอก
‪ฉันหมายถึง ‪วันที่เจอเธอที่อาคารเคยูน่ะ
‪ได้ครับ เดี๋ยวผมเข้าไป
‪ขอโทษนะ เธอเข้านอนก่อนได้เลย
‪เราชันสูตรเจอรอยแผลนั้น ‪บนศพของกบฏคิมกีฮวาน
‪ฉันเลยจะไปดูสักหน่อย
‪รู้ไหมว่าคูซอรยองก็มีรอยนั้น
‪เธอเห็นเหมือนกันเหรอ
‪ฉันเจอเธอตรงทางเดิน
‪คูซอรยองก็เคยข้ามประตูมิตินั้นไป
‪ฉันเจอเธอที่สาธารณรัฐเกาหลี
‪เมื่อกี้ลองถามยืนยันแล้วด้วย
‪เลยมัดตัวฉันไว้สินะ
‪เพื่อไปอยู่กับอีริม
‪ฝ่ายตรงข้ามกับฉัน
‪คูซอรยองรู้แล้วว่าฉันรู้เรื่อง ‪จะเป็นอะไรหรือเปล่า
‪ถ้าพวกตัวเองโดนจับได้ ‪พวกคนร้ายมักจะออกโรงนะ
‪แบบนั้นยิ่งดีเลย
‪ถ้าฉันตั้งใจออกโรง ‪แบบไม่คิดเมื่อไหร่
‪ไม่มีใครเอาชนะฉันได้แน่
‪ฉันจัดการได้ เธอไปพักผ่อนเถอะ
‪- ถึงเธอจะอยากไปด้วย... ‪- ฉันรู้
‪คงไม่ดีเท่าไร ‪ที่จะให้คนอื่นพบเห็นฉัน
‪ฉันจะรีบกลับมานะ ‪แต่คงเป็นตอนเช้าเลย
‪ฉันจะพาอึนซอบกลับมาด้วยเลย
‪(สถาบันนิติวิทยาศาสตร์)
‪ฝ่าบาท
‪(คิมจูฮยอน สถาบันนิติวิทยาศาสตร์)
‪(ผลชันสูตรศพ ชื่อ: คิมกีฮวาน)
‪ตามที่เห็นในภาพ ‪ตรงหน้าอกด้านซ้ายของศพ
‪มีรอยแผลประหลาดเหมือนถูกไฟไหม้เพคะ
‪คุณเคยเห็น...
‪รอยแผลนี้มาก่อนเหรอครับ
‪เพคะ
‪ที่ผ่านมาไม่มีใครเชื่อ ‪หม่อมฉันเลยเพคะ
‪หม่อมฉันทำงานมา 11 ปี ‪เจอแผลลักษณะนี้
‪มาสามครั้งแล้วเพคะ
‪จะเจอเฉพาะในวันฝนตก ‪อย่างเช่นวันนี้เพคะ
‪แต่ที่แปลกคือทั้งสามคน
‪เคยก่อคดีฆาตกรรม ‪คนในครอบครัวเหมือนกันเพคะ
‪คนที่จะจับได้โดยง่าย...
‪ว่าอีกคนฆ่าตัวเอง ‪แล้วข้ามโลกไปมา
‪ก็คือคนครอบครัว
‪ผมรบกวนดูให้หน่อย ‪ว่ามีเคสแบบนี้อีกไหม
‪- พอดีผมมีคำตอบที่ตามหาอยู่ ‪- เพคะ ฝ่าบาท
‪อะไร
‪ยาบำรุงเหรอ
‪วางลงเดี๋ยวนี้
‪ดีมากเพื่อน
‪ก่อนแกตาย ฉันบอกอะไรให้ไหม
‪อีกสักครู่ฝ่าบาทจะเสด็จมาครับ
‪เดี๋ยวฉันตรวจดูความปลอดภัยเอง
‪ไอ้หมอนั่นทำประมาณนี้ใช่ไหมนะ
‪บนแผ่นดินงดงามแห่งนี้
‪คุณปู่ทันกุนได้สร้างเอาไว้ให้
‪ก่อตั้งประเทศให้เรา ‪เพื่อประโยชน์แก่มวลมนุษยชาติ
‪และยังมีวีรบุรุษอีกมากมายหลายรุ่น
‪พระเจ้าทงมยองก่อตั้งโคคูรยอ ‪พระเจ้าอนโจก่อตั้งแพคเจ
‪ฮยอกกอเซที่เกิดมาจากไข่
‪พระเจ้าควังแกโทมหาราช ผู้ปราบแมนจู
‪แม่ทัพอีซาบู นักรบแห่งชิลลา
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ‪พรุ่งนี้กระหม่อมจะได้กลับบ้านแล้ว
‪คืนนี้จะนอนให้เต็มอิ่ม ‪พรุ่งนี้เจอกันพ่ะย่ะค่ะ
‪จุ๊บ
‪ที่เพลงเขาว่ามีวีรบุรุษ ‪เป็นร้อยช่วยกู้เกาหลีเอาไว้
‪จริงๆ แล้วไม่ถึงร้อยหรอก
‪เยี่ยมมาก ขอบใจอีกครั้งนะ
‪วันหลังเปิดประตูรถให้ผมด้วยนะ
‪ถ้าไม่มีผม ใครจะคอย ‪ปกป้องจักรวรรดิเกาหลีล่ะเนี่ย
‪ผมกับพี่แทอึลจะได้กลับตอนไหน
‪น่าจะเช้ามืดพรุ่งนี้
‪ถึงเวลาที่จะต้อง...
‪กลับไปแล้วล่ะ
‪แม่จ๋า
‪โห ฝนตกหนักนะเนี่ย
‪นายเป็นอะไรหรือเปล่า
‪มีรอยแผลหรือเจ็บ ‪เหมือนถูกไฟไหม้บ้างไหม
‪ผมอายุยี่สิบกว่าเองนะ
‪ไม่ใช่คุณปู่ซะหน่อย ‪ที่จะเจ็บป่วยทุกครั้งที่ฝนตก
‪จองแทอึลกับนายไม่มี แต่ฉันมี
‪มีอะไรเหรอครับ
‪สัญลักษณ์ที่ ‪คนที่ฆ่าตัวเองเท่านั้นจะมี
‪รอยแผลนั่น
‪คืออะไรกันแน่
‪ประธานชเวอยู่ในรายชื่อ ‪ผู้ได้รับการลดโทษแล้ว
‪จะได้ออกมาช่วงคยองชิบครับ
‪รู้แล้ว ช่วยนัดโรงพยาบาลให้ที
‪แผนกผิวหนังนะ
‪เอ๊ะ ไม่สิ
‪หรือจิตเวชดี
‪ช่วงลาป่วย ‪ไม่ได้ไปโรงพยาบาลเหรอครับ
‪ท่านนายก
‪จะไม่บอกจริงๆ เหรอครับ ‪ว่าท่านไปทำอะไรมาช่วงลาหยุด
‪ฉันเป็นห่วงเลขาคิม ‪มากกว่าที่คิดไว้อีกแฮะ
‪อย่าถามเลย รู้ไปก็เจ็บตัวเปล่าๆ
‪(ร้านหนังสือออซู)
‪จะบอกว่าเป็นลูกหลาน ‪ของกบฏอีริมที่ซ่อนไว้
‪ก็เหมือนกันเกินไป
‪หน้าเหมือนกับที่เคยเห็น ‪ในหนังสือเรียนเลย
‪คุณเป็นใคร
‪คุณเป็นคนส่งสิ่งนี้มาใช่ไหม
‪(ประธานาธิบดีทรัมป์เยือนเกาหลีเหนือ)
‪อย่างน้อยพ่อแม่เธอ ‪ก็ยังเกรงกลัวฉันนะ
‪เกรงกลัว ตั้งใจฟัง ‪และยอมก้มหัวให้ฉัน
‪เจ้าตัวมาเอง ‪ไม่ใช่ลูกหลานที่ซ่อนไว้งั้นเหรอ
‪ถามเยอะขนาดนี้ ‪คงจะตอบไวเหมือนกันสินะ
‪ถ้ายังไม่ตายก็อายุ 70 ‪ภายนอกคุณเป็นแบบนี้ได้ยังไง
‪ทรัมป์เป็นประธานาธิบดีอเมริกาเหรอ
‪นี่อะไร
‪ผู้หญิงที่หน้าเหมือนฉันคนนี้คือใคร
‪ให้ตอบข้อไหนก่อนดีล่ะ
‪อย่างที่เธอเห็นอยู่ตอนนี้ ‪ฉันยังไม่ตาย
‪ส่วนผู้หญิงคนนั้น ‪คือเธอในอีกโลกหนึ่ง
‪ทั้งลายนิ้วมือ ดีเอ็นเอ หน้าตา ‪วันเดือนปีเกิดเหมือนกับเธอทั้งหมด
‪เรามีโลกคู่ขนานที่เรียกว่า ‪สาธารณรัฐเกาหลีอยู่
‪นี่ฉันโดนข่มขู่อยู่เหรอเนี่ย
‪ถ้าคำตอบจากปากฉันไม่เข้าหู
‪ผู้หญิงคนนี้จะได้ครองตำแหน่ง ‪แทนฉันงั้นเหรอ
‪ฉันเจอคนมาเป็นร้อยเป็นพัน
‪เธอเป็นคนแรกที่รู้โดยที่ฉันไม่ต้องบอก ‪ว่าหมากตัวต่อไปคืออะไร
‪จะเอายังไง
‪จะลองตอบคำถามฉันดูไหม
‪คนที่ทำให้ฉันหัวเราะได้ ‪มีแค่ผู้ชายในวังเท่านั้นล่ะ
‪พิสูจน์ความสามารถของคุณ ‪ให้ฉันเห็นก่อนสิ
‪พาฉันไปที่นั่นหน่อย
‪พาฉันไปอีกโลกหนึ่ง
‪สาธารณรัฐเกาหลีน่ะ
‪สุดท้ายแล้วฝ่าบาทเป็นคนกำหนดเองนะ
‪ว่าจะให้หม่อมฉันใส่รองเท้าคู่นี้ ‪เดินไปทางไหน ฝ่าบาท
‪แขกของผม
‪- ออกไปข้างนอกเหรอ ‪- เพคะ
‪เธอขอผู้ติดตามที่บึกบึนไปด้วย
‪หม่อมฉันเลยส่งจางมีรึก ‪องครักษ์ฝึกหัดยอดเยี่ยมไปด้วยเพคะ
‪ให้โทรศัพท์ไปแล้วด้วยเพคะ
‪คุณดูเหมือนจางมีเปี๊ยบเลย
‪คุณเป็นองครักษ์ ‪ฝึกหัดยอดเยี่ยมเหรอคะ
‪ใช่ครับ
‪ว่าแต่คุณรู้ชื่อเล่นของผม ‪ได้ยังไงเหรอครับ
‪จริงเหรอ คุณชื่อจางมิคาเอลเหรอคะ
‪ผมชื่อจางมีรึกครับ
‪ชื่อมาสายเทพเหมือนกันเลยแฮะ
‪ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ
‪ฉันตามหาที่ที่หนึ่งอยู่ค่ะ
‪อยู่ห่างจากนาเกลือตรงนี้ ‪ประมาณหนึ่งชั่วโมง
‪เป็นโรงงานขนม ไม่ก็โรงงานขนมปังค่ะ
‪พื้นที่ที่คุณพูดถึงเป็นพื้นที่สงวน ‪ไม่มีโรงงานหรอกครับ
‪- เป็นผืนป่าทั้งหมดครับ ‪- จริงเหรอคะ
‪ฉันได้สติตอนถูกลากไปไหนสักที่
‪ฉันได้กลิ่นอะไรหวานๆ ‪เหมือนกลิ่นสายไหมนะคะ
‪ถ้ากลิ่นสายไหมล่ะก็ ‪คุณคงมาถูกทางแล้วล่ะครับ
‪พื้นที่ตรงนั้น ‪เป็นพื้นที่ปลูกต้นอบเชยครับ
‪- ต้นอบเชยเหรอ ‪- ครับ
‪ต้นอบเชยแค่สองต้น ‪กลิ่นหวานก็ไปไกลมากแล้วครับ
‪ใช่เลย ไปที่นั่นกันเถอะค่ะ
‪เบอร์อะไรครับ
‪ทำไมไม่รอไปกับผมนะ
‪เธอบอกว่าฝ่าบาท ‪คงมีงานกองใหญ่เท่าภูเขา
‪เลยจะออกไปคนเดียวเพคะ
‪จัดการเรื่องด่วนกันก่อนดีกว่า
‪เรื่องด่วนมีเยอะเพคะ ‪เริ่มจากเรื่องใหญ่สุดก่อนเลยดีกว่า
‪ฝ่าบาทจะทรงอภิเษกสมรสเมื่อไหร่เพคะ
‪ทุกคนลือกันเรื่องราชินีสนั่นเลยเพคะ
‪คงต้องประกาศอย่างเป็นทางการสักหน่อย
‪เลื่อนขึ้นหรือเลื่อนลงดีเพคะ
‪เลื่อนไปก่อนครับ
‪เธอยังไม่ตอบรับผมเรื่องแต่งงานเลย
‪แย่เนอะ
‪จริงเหรอเพคะ
‪ตอนนี้เราต้องระงับการปฏิบัติงาน ‪ของนายกคูโดยด่วน
‪ไปที่เรือนจำก่อนเลยครับ
‪บอกให้ประธานชเวแห่งเคยูกรุ๊ป ‪ส่งผู้แทนมาที่นี่
‪วันนี้เลย
‪ให้เขาเลือกมาด้วยว่าจะเลือกอะไร ‪ระหว่างบริษัทกับอดีตภรรยา
‪บอกเขาด้วยว่าเราหวังว่า ‪จะไม่ต้องส่งคนไปรอบสอง
‪เพคะ ฝ่าบาท
‪โนซังกุงล่ะครับ ผมยังไม่เห็นเลย
‪มาแล้วเพคะ
‪ถ้าผมไม่เห็นคุณ ‪แปลว่ามีอยู่สองอย่าง
‪มัวไปซ่อนเครื่องรางอยู่ ‪หรือไม่ก็ในวังเกิดเรื่อง
‪เพคะฝ่าบาท เป็นอย่างหลังเพคะ
‪ที่จริงหม่อมฉันจับตัวโจรได้แล้วเพคะ
‪งานนี้เราเลยได้ไก่ใหม่มาด้วย
‪มีการวางยางั้นเหรอ
‪โจรคือเจ้าหน้าที่ในวัง ‪ชื่อพัคซุกจินเพคะ
‪องครักษ์บอกว่า
‪เธอคนนี้เคยไปที่ร้านหนังสือ ‪ของพวกกบฏ
‪พอกลับมาจากร้านหนังสือ ‪ก็เผารูปพวกนี้อยู่เพคะ
‪พอหม่อมฉันเปิดเผยตัวตนเธอ
‪เธอก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดทันทีเพคะ
‪พ่อแม่ที่มีประโยชน์กับเขา
‪คือคนนี้นี่เอง
‪ยังไม่ทันได้คืนค่าข้าวเลย
‪อาการเป็นยังไงบ้าง สาหัสหรือเปล่า
‪ไม่เพคะ เธอรู้สึกตัวแล้ว
‪แต่แม่คนนั้น
‪ขอเข้าพบฝ่าบาทเป็นการส่วนตัวเพคะ
‪ขอพบผมเหรอ
‪ทั้งที่คุณปิดบังผมมาตั้งนาน
‪หม่อมฉันเห็นฝ่าบาทเพคะ
‪คังชินแจ
‪หม่อมฉันเห็นตอนที่ฝ่าบาท ‪อยู่กับลูกชายหม่อมฉันเพคะ
‪นั่นคือรูปสุดท้ายที่อีริม ‪ให้กับหม่อมฉัน
‪และยังมี
‪ยาพิษแนบมากับรูปนั้นด้วย
‪เธอทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ
‪รูปใบนี้เป็นรูปสุดท้าย ‪ที่เธอจะได้รับ
‪ดังนั้น หม่อมฉันเลยพนันกับตัวเอง
‪หม่อมฉันเลือกที่จะดื่มยาพิษนั้นเอง
‪แทนที่จะใส่ให้กับฝ่าบาท
‪หากหม่อมฉันตาย ‪ก็ถือเป็นการชดใช้กรรมที่ก่อไว้
‪หากรอด
‪ก็จะขอพบฝ่าบาทแบบนี้เพคะ
‪อาจฟังดูไร้ยางอาย
‪แต่หม่อมฉันขอฝากชีวิตของลูกชาย
‪ไว้ที่ฝ่าบาทเพคะ
‪เด็กคนนั้นไม่ได้ทำผิดอะไรเพคะ
‪ได้โปรดเถอะเพคะ ได้โปรด
‪ฝากดูแลลูกชายหม่อมฉันด้วยเพคะ
‪พ่อสามี ยูฮึงอิก 510727
‪แม่สามี ชเวอ๊กซอน 530305
‪สามี ยูฮยอนจุน 770614
‪พี่สาวสามี ยูฮยอนซอ 791112
‪น้องทึนทึนเป็นเด็กที่โชคดีที่สุด ‪ในจักรวรรดิเกาหลีเลยนะคะ
‪เกิดมามีคุณแม่ผู้สืบทอดมรดก
‪คุณพ่อเป็นประธานบริษัทอีก
‪ทราบค่ะ
‪พ่อสามี ยูฮึงอิก 510727
‪แม่สามี ชเวอ๊กซอน 530305
‪อะไรกัน
‪ที่นี่ที่ไหน
‪ทำไมฉันถึงอยู่ที่นี่ล่ะ
‪ทึนทึนลูกแม่ รอก่อนนะ
‪อย่าทำแบบนี้สิ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ทำไมฉันถึงอยู่ในที่แบบนี้ล่ะ
‪ทำไม ที่ลานมีอะไรเหรอ
‪ทำไมวันนี้แต่งตัวแบบนี้ล่ะ
‪ไปตรวจเด็กแอบเข้าผับเหรอ
‪กำลังจะไปหรือไปมาแล้ว
‪ข้าวล่ะ ถ้ายังไม่กินก็ไปกินก่อน
‪แม่จองฮุนน่ะ
‪แบ่งเต้าเจี้ยวมาให้ตั้งเยอะแน่ะ
‪ไงล่ะ เต้าเจี้ยวทำเองก็งี้แหละ ‪ซุปคือศิลปะจริงๆ
‪ทำไมมองแบบนั้นล่ะ
‪กับข้าวไม่ถูกใจเหรอ
‪เลิกมองพ่อแบบนั้นเลย
‪มีไข่ต้มซอสถั่วเหลืองด้วยนะ ‪กับข้าววันนี้หรูออก
‪พ่อ
‪มีอะไร
‪หนูเป็นลูกที่ดีไหม
‪แหงสิ เดือนหนึ่งดีอยู่วันเดียว
‪วันที่ 29 วันเงินเดือนออกไง
‪เหลืออีกอาทิตย์เดียวแล้วสินะ
‪กินเสร็จแล้ววางจานไว้ในอ่างด้วยล่ะ
‪พ่อไปแล้วนะ
‪กลุ่มดาวคนคู่นี่นา
‪เฮงซวยชะมัด
‪คุณมาที่นี่อีกทำไมเหรอครับ
‪ไม่มีที่ไปน่ะ
‪พวกคุณคอยตามติดฉันทุกเวลาแบบนี้
‪ฉันจะไปไหนได้ล่ะ
‪ฉันเคยทำงานที่บ้านหลังนั้น
‪ตอนที่จีฮุนยังอยู่
‪ฉันตะโกนจริงๆ นะ ‪จะให้ตะโกนเรียกคนมามุงไหม
‪คุณผู้หญิงคะ
‪คุณเป็นใครเหรอคะ
‪คุณจำฉันไม่ได้เหรอคะ
‪แม่ของจีฮุนเองค่ะ
‪ตายสิ จริงด้วย คุณจริงๆ ด้วย
‪ตายแล้ว บังเอิญอะไรขนาดนี้
‪ทุกอย่างลงตัวแล้วใช่ไหมคะ แม่จีฮุน
‪สบายดีไหมคะ
‪ยังอยู่ที่บ้านหลังนั้นไหมคะ
‪อ๋อ คุณไม่รู้ใช่ไหม
‪เราย้ายไปที่อื่นแล้วค่ะ ‪ตอนชินแจอยู่ม.ต้น
‪ที่จริง
‪ฉันทำงานแถวนี้น่ะ
‪คุณผู้หญิงคะ
‪ไปทานข้าวด้วยกันไหมคะ
‪ข้าวเหรอ
‪เจอกันทั้งทีจะแยกกันเลยเหรอคะ
‪คุณผู้หญิงคะ ขึ้นรถเลยค่ะ
‪ได้สิ
‪เหลือเชื่อจริงๆ
‪เราเจอกันที่นั่นพอดีเลย
‪จำบ้านจงฮุนได้ไหม บ้านนายธนาคารน่ะ
‪ฉันทำงานที่นั่นแหละ
‪ตอนแรกฉันกังวลมากเลยว่าจะทำได้ไหม
‪พอได้ทำแล้วก็รู้สึกตัดสินใจถูกมากๆ
‪ได้แบ่งเบาภาระชินแจด้วย
‪ค่ารักษาชินแจคงจะสูงมากนะคะ
‪อ๋อ ไม่เลย ชินแจฟื้นแล้วล่ะ
‪ตอนนี้แข็งแรงดี
‪คุณไม่ได้ข่าวเลย ‪ตั้งแต่ตอนนั้นนี่เนอะ
‪ฟื้นแล้วเหรอคะ
‪ใช่ หลังจากอุบัติเหตุหนึ่งปี ‪เหมือนปาฏิหาริย์เลย
‪ที่ย้ายบ้านเป็นเพราะธุรกิจพ่อชินแจ ‪ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไรน่ะ
‪ดูนี่สิ
‪ชินแจลูกฉันเป็นตำรวจด้วยนะ
‪ถ้าบอกว่าตอนเด็กเคยป่วยหนักนะ ‪ไม่มีใครเชื่อหรอก
‪จีฮุนกับชินแจรุ่นเดียวกันใช่ไหม
‪จีฮุนคงสบายดีนะ
‪คุณผู้หญิงคะ
‪ดีใจมากๆ เลยนะคะที่ได้เจอกันอีก
‪ฉันนึกถึงคุณอยู่บ่อยๆ
‪เพราะคุณดีกับฉันมาก
‪และฉันซาบซึ้งใจเหลือเกิน
‪นี่ค่ะ
‪เอาไว้ซื้อของอร่อยๆ ทานนะคะ
‪โอ๊ะๆ ตายแล้วๆ
‪ขอตัวก่อนนะคะ
‪แม่จีฮุน เดี๋ยวก่อนสิ
‪ตายจริง
‪เดี๋ยวก่อน แม่จีฮุน
‪นี่อะไรกันเนี่ย ตายแล้ว
‪ไปชั้นไหนครับ
‪ชั้นเดียวกันครับ
‪ไอ้เด็กนี่
‪ไหนว่าถึงตรงซุ้มประตูแล้วไง ‪ไม่เห็นโผล่หน้ามาสักที
‪ยังไม่รีบวิ่งมาอีกเหรอ
‪ให้แขกขี่หลังแล้ววิ่งมา
‪องครักษ์ยืนประจำที่ตรงนั้น
‪ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪เป็นห่วงแทบแย่
‪เห็นพาองครักษ์ติดตัวไปด้วย
‪ทำไมไม่รับโทรศัพท์
‪ฉันไม่มีเวลารับสายใครเลย
‪แต่โทรศัพท์หมอนั่นดัง ‪เป็นพันครั้งเลยมั้ง
‪ฉันกลัวคุณเป็นห่วงไง ‪ก็เลยเอาองครักษ์ติดตัวไปด้วย
‪เราไปหาที่สงบๆ กันเถอะ
‪มีอะไรจะเล่าให้ฟัง
‪ฉันคิดว่าฉัน ‪กำลังจะเจอป่าไผ่ของอีริมแล้ว
‪ฉันจำร่องรอยบางอย่างวันนั้นได้ ‪เลยลองตามไปดู
‪เลยเจอป่าที่ฉันได้สติกลับมา
‪จางมีที่นี่จะเป็นคนหาว่า ‪แถวนั้นมีป่าไผ่หรือเปล่า
‪ถ้าหาเจอ แค่ส่งคนไป ‪รอตรงนั้นก็จบแล้ว
‪ทำไม
‪ผิดเหรอ
‪ตอนที่ประตูมิติเปิดออก
‪เวลาจะหยุดเดิน
‪และยิ่งถูกเปิดบ่อยขึ้นเท่าไร
‪เวลาก็จะหยุดเดินนานขึ้น
‪ตอนนี้หยุดเดินเกินหนึ่งชั่วโมงแล้ว
‪ถ้าส่งคนไปล้อมตรงนั้นไว้ ‪จะยิ่งอันตรายนี่เอง
‪เพราะมีแค่อีริมที่ขยับตัวได้
‪จริงด้วย ‪คุณน่าจะเคยคิดเรื่องนี้ไว้แล้ว
‪ว่าแต่
‪เวลาหยุดเดินนานขนาดนั้นเลยเหรอ
‪งั้นตอนที่เวลาหยุดเดิน
‪คุณก็อยู่เพียงลำพังน่ะสิ
‪มีหลายครั้งเลย
‪ที่ฉันอยู่กับเธอพอดี
‪เราพอจะมีวิธีอะไรบ้างไหมนะ
‪วิธีแก้ไขให้ทุกอย่างกลับมาปกติ
‪ที่เวลาหยุดเดินคงเป็นเพราะ ‪มันพาชิกจ็อกถูกแบ่งครึ่ง
‪คงเพราะใช้พลังได้แค่ครึ่งเดียว ‪มิติต่างๆ เลยพลอยล้มไปด้วย
‪เพราะฉะนั้น
‪หากกลับมาเป็นหนึ่งอีกครั้ง ‪ทุกอย่างก็อาจจะดีขึ้น
‪แล้วจะกลับมาเป็นหนึ่งเดียวกัน ‪ได้ยังไงล่ะ
‪ไปขโมยอีกส่วนมาจากอีริม
‪หรือไม่ก็เขามาขโมยส่วนของคุณไป
‪ต้องอย่างใดอย่างหนึ่งสินะ
‪ไม่ก็ไปขัดขวางอีริมเอาไว้
‪ก่อนเขาจะได้อีกครึ่งหนึ่งไป
‪แต่นั่นมันในอดีตนะ
‪ถ้าในประตูนั้นไม่ได้มีแค่แกนสถานที่
‪แต่มีแกนเวลาด้วย เราก็จะทำได้
‪ถ้าเป็นอย่างนั้น
‪ก็จะอธิบายเรื่อง ‪บัตรของเธอเมื่อ 25 ปีก่อนได้
‪แล้วมีจริงไหม
‪ฉันยังไม่รู้
‪ฉันลองวิ่งอยู่ในประตูนั้นแล้ว
‪แต่ไม่เคยไปจนถึงสุดขอบสักที
‪ฉันมั่นใจอยู่อย่างหนึ่ง
‪ฉันลองโยนเหรียญดู
‪แต่มันลอยขึ้น
‪แต่เมล็ดดอกไม้ของเธอกลับตกลงพื้น
‪หากเป็นสิ่งมีชีวิต ‪คงจะตกลงพื้นล่ะมั้ง
‪จริงเหรอ
‪วันนี้ฉันซื้อดอกไม้มาอีกแล้ว
‪(พลับพลึงแมงมุม)
‪เธอเชื่อจริงๆ เหรอ
‪ว่าดอกไม้จะขึ้นในประตูนั้น
‪ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วงเรื่องอะไร
‪ถ้ามันพาชิกจ็อกกลายเป็น ‪หนึ่งเดียวเมื่อไหร่
‪คุณกลัวว่าประตูนั้นจะถูกปิดตาย
‪ถูกไหมล่ะ
‪ข้อที่สิบจากข้อตกลง 17 ข้อ
‪อย่ากลัวอะไรไปล่วงหน้า
‪มันยังไม่เกิดขึ้นสักหน่อย
‪จริงด้วยแฮะ
‪แต่เพิ่งจะข้อเก้าต่างหากล่ะ
‪เหรอ ข้อที่เก้าเองเหรอ
‪พูดอย่างกับคุณรักษา ‪แปดข้อแรกได้งั้นแหละ
‪ไม่สิ เวลานี้ต้องปลอบใจ...
‪ช่างเถอะ เช้ามืดเจอกัน
‪องครักษ์ ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว
‪ไปดูเช้ามืดด้วยกันนี่แหละ
‪แฟนที่ไหนเขารั้งกันไว้แบบนี้
‪แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ
‪รั้งไว้ด้วยใจจริงสิ
‪ฉันก็รั้งไว้ด้วยใจนะ ‪แต่คงอีกใจหนึ่ง
‪อะไรเหรอ
‪ใจกังวลน่ะ
‪ว้าว
‪วันหลังเอาของตัวเองมาด้วยนะ
‪ไอ้ขี้เหนียว แบ่งเพื่อนบ้างสิ
‪โธ่เว้ย
‪นี่ นักเรียน
‪สูบบุหรี่ตรงนี้ไม่ได้นะ
‪สูบบุหรี่ให้เห็นตั้งแต่กลางวันแสกๆ ‪คิดอะไรกันอยู่
‪ออกไปสูบข้างนอกได้เหรอครับ
‪ผู้ใหญ่พูดแบบนี้ ‪แปลว่าให้เลิกบุหรี่ต่างหาก
‪ไม่งั้นฉันดับบุหรี่ให้นะ
‪ลองดูสิครับ
‪ดูสายตาพวกนายแล้ว ‪ไม่กลายเป็นนักเลงก็ตำรวจแน่
‪นี่ เอานี่ไป
‪ให้เพื่อนด้วย
‪(ตำรวจหลายนายก็ผ่านเรามาแล้ว ‪โรงเรียนสอนเทควันโดยองอุง)
‪อย่าโม้เลยดีกว่า ‪นี่ล้อเล่นกันใช่ไหมครับ
‪ไม่ได้ล้อเล่น
‪เลิกงานแล้วเหรอ
‪พ่อ
‪พ่อคะ
‪คราวนี้หนูเกือบตายจริงๆ นะ
‪ที่จริงพ่อก็เป็นห่วง ‪ที่หนูไม่กลับบ้านใช่ไหมล่ะ
‪อะไรของแก ก็เห็นอยู่บ้านทุกวัน
‪ตอบข้อความบ่อยด้วย
‪ดื่มเหล้ามาเหรอ
‪ทำไม มีเรื่องอะไร
‪ขอยืมมือถือพ่อหน่อยสิ
‪จะเอาไปทำอะไร
‪อะไรของเขา
‪นี่
‪อีกนไม่ทิ้งเงินไว้ให้เหรอ
‪ถึงต้องมาขูดรีดข้าราชการที่นี่เนี่ย
‪สายสืบจองสอนผมมา ผมชอบมากเลย
‪ว่าแต่
‪(คิมกีฮวาน คังฮยอนมิน)
‪(คังฮยอนมิน)
‪คังฮยอนมินคือใครเหรอครับ
‪เพิ่งโดนยิงมา ดื่มเหล้าได้ด้วยเหรอ
‪หากจะปกป้องอาจต้องเจ็บตัว ‪ถ้าเจ็บตัวแปลว่าเราปกป้องไว้ได้
‪- อวดดี ‪- แรงดีต่างหาก เวลาสู้น่ะ
‪คุณยังไม่ตอบผมเลย
‪ตอนอยู่จักรวรรดิเกาหลี
‪คุณชื่อคังฮยอนมินเหรอครับ
‪อือ น่าจะใช่
‪กลับไปแล้วช่วยหาให้หน่อยได้ไหม
‪อยากรู้อะไรอีกไหมครับ
‪หรืออะไรที่คุณอยากหาให้เจอ
‪เรื่องแม่ของคุณ
‪อะไรก็ได้
‪จะแม่ หรือพี่น้องก็ได้
‪- เรียกมาเพื่อถามแค่นี้เหรอ ‪- ทำไมคุณไม่สารภาพรักล่ะ
‪คุณชอบผู้หมวดจองแทอึลไม่ใช่เหรอ
‪ขนาดผมยังรู้ คุณเองก็คงรู้ตัวดี
‪เพราะงี้ไงเลยโดนยิง
‪คราวหน้าฉันขอยิงเองนะ
‪ฝ่าบาทกับสายสืบจอง ‪ไม่มีวันเป็นไปได้หรอกครับ
‪โลกสองใบมันไกลกันเกินไป
‪ถ้าเพราะแบบนั้นก็หยุดพูดเถอะ
‪บางทีอยู่บนโลกเดียวกัน ‪ก็ห่างไกลกว่าอยู่คนละโลกซะอีก
‪ลุกไปแบบนี้แสดงว่าจริง
‪ใช่ เรื่องจริง
‪ลาพักร้อนมาอยู่ตรงนี้เนี่ยนะ
‪ทำไมไม่รับโทรศัพท์ มัวทำอะไรอยู่
‪เธอมาที่นี่ได้ยังไง
‪ไหวไหม ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า
‪นี่เธอ...
‪พ่อโทรมา รอเดี๋ยวนะ
‪ลูกพี่
‪อยู่นี่เองเหรอ
‪ตำแหน่งโทรศัพท์ฉันขึ้นว่าอยู่แถวนี้
‪จองแทอึล
‪ลูกพี่ หรือว่า...
‪เจอแล้วสินะ
‪เจอฉัน ไม่สิ คนที่หน้าเหมือนฉัน
‪เจอคนนั้นแล้วเหรอ
‪เธอเพิ่งมาเหรอ
‪เพิ่งจะได้มาเนี่ย
‪เจอจริงเหรอ ‪เธอหน้าเหมือนฉันเปี๊ยบเลยไหม
‪โทรศัพท์ฉันอยู่กับเธอ
‪บัตรก็น่าจะอยู่ ‪เห็นลาพักร้อนให้เธอด้วย
‪เธอไปที่สถานีก่อนเลย ‪ไปยกเลิกลาพักร้อนซะ
‪บัตรของฉันที่หายไป
‪อยู่ที่เธอนี่เอง
‪รับสายด้วยเหรอ
‪รู้ใช่ไหมว่าฉันคือใคร
‪รู้สิ
‪ผู้หมวดจองแทอึล
‪ตอนนี้เธออยู่ไหน ‪เราต้องเจอกันหน่อยแล้วล่ะ
‪เธอมาหาฉันนี่
‪หาเรื่องใส่ตัวเก่งนะ
‪ถ้าเธอเจอฉันตอนนี้ เธอตายแน่
‪ต้องขอบคุณสิที่เราไม่เจอกันน่ะ
‪ถ้าเธอแตะต้องคนรอบข้างฉัน...
‪ถ้าจะแตะต้อง ฉันคงทำไป ‪ตั้งแต่ตอนที่เธอไม่อยู่แล้ว
‪ฉันมาเพื่อเจอเธอ ไว้เจอกัน
‪ขอบคุณสำหรับโทรศัพท์นะ
‪ไม่มีสัญญาณตอบรับ ‪จากเลขหมายที่ท่านเรียก...
‪แสดงว่าฉันคือเป้าหมายของเธอสินะ
‪โห แต่เสียงเหมือนกันจริงๆ แฮะ
‪สบายดีใช่ไหม
‪กินอิ่มหรือเปล่า
‪ไม่มีเรื่องอะไรใช่ไหม
‪ไม่เจอนายกคูใช่ไหม
‪ฝ่าบาทรู้ได้ยังไงพ่ะย่ะค่ะ
‪ฉันเห็นนายกคูมีรอยแผล
‪เหมือนแผลตรงไหล่ของฉัน
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องนายกคูหรอก
‪เธอไปไม่ถึงที่ที่เธออยากไปแน่
‪ฉันแค่ถูกมัดเท้าเอาไว้
‪แต่เธอคงเจ็บปวดจากการถูกเด็ดปีก
‪ไม่ได้เจอกันมา ‪หกปีแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪สบายดีไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪ผมจำคุณได้ครับ
‪เราเจอกันที่ทำเนียบ ‪สมัยนายกคนก่อนเมื่อหกปีที่แล้ว
‪วันนี้มาในฐานะผู้แทน ‪ประธานชเวจากเคยูเหรอครับ
‪คนอื่นมักเรียกกระหม่อม ‪ว่าเป็นนักวิ่งเต้น
‪แต่กระหม่อมเรียกตัวเองว่า ‪แรงงานพ่ะย่ะค่ะ
‪กระหม่อมหากินกับเรื่องสกปรก
‪จะได้ไม่ต้องเปื้อนมือเบื้องบนพ่ะย่ะค่ะ
‪คราวนี้ฝ่าบาทก็สามารถ ‪ใช้กระหม่อมได้ตามสะดวกเลย
‪ลองดูดีไหมครับ
‪ประธานชเวเลือกข้อไหนครับ
‪คนแบบประธานชเว ‪บริษัทมาก่อนเสมอพ่ะย่ะค่ะ
‪อดีตภรรยานั่น ‪ท่านให้ค่าเลี้ยงดูไปมากแล้ว
‪นี่คือไพ่ที่ประธานชเวถืออยู่พ่ะย่ะค่ะ
‪กบฏพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪ผมเดาไว้แล้วแหละ ‪ไม่มีอะไรที่เคยูไม่มีเลยนะครับ
‪สิ่งที่น่าตกใจไปกว่านั้น ‪คือหลักฐานชิ้นนี้
‪อยู่ที่บ้านของนายกคูพ่ะย่ะค่ะ
‪คงต้องเข้มเรื่องความปลอดภัย ‪ในวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‪มีเสียงของฝ่าบาทเยอะมากด้วย
‪ฝ่าบาทตรัสว่า ‪ไม่สามารถติดหนี้นายกคูได้
‪ผมรู้จักนายกคูน้อยไปสินะ
‪ข่าวด่วนครับ
‪เมื่อครู่ทางเอสบีซีของเรา ‪ได้รับไฟล์เสียง
‪ของประธานชเวมินฮอนแห่งเคยูกรุ๊ป ‪กับนายกคูซอรยอง
‪ผู้เป็นอดีตภรรยาครับ
‪มาฟังพร้อมกันนะครับ
‪สืบหาลูกสมุนที่ร่วมกบฏ ‪เมื่อ 25 ปีก่อนให้ที
‪นายกที่เหลือวาระอีกแค่ปีเดียว ‪จะตามหากบฏได้ยังไง
‪เสียงนายกจริงๆ เหรอ
‪ถ้าข่าวลือออกไปเมื่อไหร่ ‪ฉันจบเห่แน่
‪ภาพเหตุการณ์วันนั้นหายไปในกลีบเมฆ
‪ในเซิร์ฟเวอร์ต่างประเทศก็ไม่มี
‪เคยูหามาได้ไหม
‪เลขาคุณทำงานเก่งขนาดนั้นหรือเปล่า
‪ตายแล้ว
‪(ประธานบริษัทเคยูช่วยบริษัทตัวเอง ‪ด้วยการเปิดโปงอดีตภรรยา)
‪เข้าไม่ได้นะครับ ‪ผมขอเข้าไปรายงานท่านก่อนครับ
‪นับจากนี้เป็นต้นไป มีคำสั่งให้ระงับ ‪การทำงานของนายกคูซอรยองทั้งหมด
‪ในช่วงเวลาที่ไม่อาจปฏิบัติหน้าที่
‪ผมผู้เป็นรองนายก ‪จะเป็นคนทำงานแทนครับ
‪คืนโทรศัพท์สำหรับทำงานด้วยครับ
‪ใส่ของใช้ส่วนตัวไว้ในกล่องนี้ได้เลย
‪นี่คือคำสั่งของใครคะ
‪เคยูหรือฝ่ายค้าน
‪หรือจากวัง
‪ทุกคนญาติดีกันหมด ยกเว้นฉันงั้นเหรอ
‪- ส่งมาให้ผมครับ ‪- ไม่ต้อง ไม่มีอะไรต้องใส่
‪นี่ค่ะ
‪ฉันเอาไปแค่อย่างเดียวพอ
‪ไม่ไปเหรอคะ
‪ที่นี่คือที่ของผม
‪ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ ‪ว่าพวกผู้ชายก็แค่ใช้ปาก
‪เรียกร้องหาความยุติธรรม
‪พูดไม่ออกเลยแฮะ
‪ใครเข้าไปค้นบ้านฉันตอนไหน
‪วัวหายแล้ว
‪หาทางล้อมคอกเองแล้วกันนะครับ
‪ก็ได้ค่ะ
‪รักษาที่ของคุณไว้ให้ได้ตลอดแล้วกัน
‪ฉันไม่เคยรักษาที่ของฉันเลยสักครั้ง
‪เพราะขึ้นไปที่สูงกว่าเดิมเสมอ
‪ไปกันเถอะ
‪เลขาคิมไม่ฟังฉันแล้วเหรอ
‪เปล่าครับ ไปกันเถอะครับ
‪นายกคูเจาะระบบ ‪รักษาความปลอดภัยของวัง
‪ไว้กลับไปฟังขั้นตอนเองนะ ‪ฉันไม่อยากพูดถึง
‪รสชาติเป็นหนึ่งในนภาจริงๆ
‪ว่าแต่ฝ่าบาททรงทราบได้ยังไง ‪ว่ากระหม่อมอยู่ที่นี่
‪ติดตั้งแอปจีพีเอส ‪ในเครื่องโจอึนซอบหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪เปล่า อึนซอบติดตั้งให้ในเครื่องฉัน
‪น้องๆ อึนซอบจับไม่ได้ใช่ไหม
‪ไม่มีทางพ่ะย่ะค่ะ
‪อึนบี
‪รู้ไหมว่าพี่เธอมีใบขับขี่แล้วนะ
‪เขาไม่ใช่พี่ชายหนู
‪ใช่ไหม เขาดูแปลกเนอะ
‪อึนบีรู้ทันจริงๆ ด้วย
‪อึนบี ฟังพี่นะ
‪พี่คะ
‪ไอ้พวกลูกหมา
‪กลับมาแล้ว
‪เมื่อกี้ยังบอกอยู่เลย ‪ว่าไม่ใช่พี่ตัวเอง
‪นี่ โจอึนบี
‪ไหนบอกว่าไม่ใช่พี่ชายเธอไง
‪คนนี้ใช่แน่นอนค่ะ
‪ใช่ซะที่ไหนล่ะ
‪หมอนี่มัน...
‪ใช่จริงด้วย
‪มยองนารี เธอคิดถึงฉันใช่ไหมล่ะ
‪ฉันคิดถึงเธอมากนะ
‪เมื่อวานก็เจอกันนะ
‪ทำอะไรกันน่ะ เด็กมองอยู่นะ
‪ต่อให้ทองเป็นร้อยล้าน
‪ฉันก็ไม่ยอมเปลี่ยนตัวกับหมอนั่นหรอก ‪เพราะพวกเธอนั่นแหละ
‪ไหนกอดหน่อยซิ
‪ใครหน้าไหน
‪กล้าดียังไง ‪มาขโมยโทรศัพท์ตำรวจไปเนี่ย
‪โดนขโมยไปแน่นะ
‪- เพิ่งปิดเบอร์ไปเมื่อกี้เอง ‪- ปิดเบอร์เหรอคะ
‪อือ เจ้าของทำเรื่องเองเลยด้วย
‪ว้าว แปลว่าโทรศัพท์ฉัน ‪ใช้ไม่ได้แล้วสินะ
‪ขอตัวก่อนนะคะ
‪ต้องไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่น่ะค่ะ
‪สู้ๆ ครับ
‪(04ทอ 7283)
‪นึกว่านารีจ๋าซะอีก
‪แล้วมีอะไรครับ ‪คิดถึงผมขึ้นมาแล้วเหรอ
‪นายบอกอยากให้ฉันเปิดประตูให้นี่
‪เฮ้อ ลูกพี่นี่จริงๆ เลย
‪เจ้ายองนั่นอยู่ไหน ‪ไม่ให้มันมาขับให้ล่ะ
‪ที่นี่สาธารณรัฐเกาหลีนะ
‪ฉันว่าจะซื้อบริษัทนั้นให้นาย ‪แต่เอกสารยุ่งยากนิดหน่อย
‪เพราะฉันไม่มีบัตรประชาชน ‪ของสาธารณรัฐเกาหลี
‪เพราะงั้นเลยซื้อนี่ให้ก่อน
‪อยากขับเองก็ขับได้
‪เพราะมันเป็นของนายแล้ว
‪พูดอะไรของลูกพี่เนี่ย
‪รถนี่ของผมเหรอ
‪ยองได้ใบขับขี่มาแล้ว ‪แปลว่านายเองก็เหมือนกัน
‪ฉันต้องขอบคุณ
‪ที่นายอุตส่าห์ทำงานหนักนะ อึนซอบ
‪พระเจ้าช่วยกล้วยทอด
‪นี่ไม่ได้ฝันใช่ไหมเนี่ย
‪ให้ตายสิ แต่ว่า...
‪ผมไม่ได้มีอะไรตอบแทนเลยนะ
‪ก็มีนั่นไง
‪ฉันสงสัยตั้งนานว่ามันคืออะไร ‪เห็นนายถือไปมาตลอด
‪แหม อยากได้ก็บอก ‪เดี๋ยวผมซื้อยกลังให้เลย
‪กินแล้วจะได้มีแรงไง
‪รอดูแล้วกัน
‪ฉันก็อยากอยู่ดูนายขับรถนะ ‪แต่พอดีฉันต้องไปแล้วล่ะ
‪ดูแลรถคันนี้ดีๆ แล้วกัน
‪ไปล่ะ
‪ขนาดท่าเดินกลับไปยังสุดเท่เบอร์นี้
‪น้อมรับคำสั่ง กลับดีๆ พ่ะย่ะค่ะ
‪พ่อ วันนี้หนูกลับดึกนะ ‪ล็อกประตูให้ดีล่ะ
‪อย่าเปิดประตูให้ใคร
‪ยิ่งเป็นคนรู้จัก ‪ยิ่งห้ามเปิดให้เลยนะ
‪- วันอาทิตย์ไปทำงานด้วยเหรอ ‪- อือ
‪หนูวางโทรศัพท์พ่อไว้บนโต๊ะ
‪ถ้ามีอะไรก็โทรมานะ
‪เรื่องของพ่อไหมล่ะ
‪คุณก็รีบกินสิ
‪ขอบคุณนะครับ
‪อ๋อ เจ้าของม้าไม่ได้มาที่นี่นาน
‪พ่อเลยชวนเขากินข้าวด้วย
‪แกรีบไปได้แล้ว
‪เดี๋ยวนะพ่อ
‪หมูสามชั้นนี่ไม่ใช่ที่หนูซื้อมาเหรอ
‪นี่ แกอยู่บ้านฉันมา 30 ปีแล้วนะ
‪ว่าแต่แกใช้อะไรทาหน้าน่ะ
‪ประกายวิ้งๆ เชียว
‪มีแฟนแล้วหรือไง
‪พ่อก็พูดไป นี่หน้าสด...
‪ใช่
‪หา
‪หนูมีแฟนแล้ว
‪- อยู่ตรงนี้แล้วไง ‪- หา
‪อ๋อ
‪ผมวางแผนจะมาพบคุณแบบดีๆ อยู่
‪แต่กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว
‪แต่ยังไงบทสรุปก็เหมือนกันครับ
‪ผมชอบลูกสาวคุณ
‪เรียกผมว่าอีกนนะครับ ฝากตัวด้วยครับ
‪ให้ตายสิ ไม่ทันได้ตั้งตัวเลย
‪พ่อ สุกหมดแล้วนะ
‪อ้อ สุกแล้วใช่ไหม
‪เตามันร้อนไง เนื้อเลยสุก
‪นั่งลงก่อนสิ นั่งลงๆ
‪หยิบตะเกียบสิ เร็วเข้า
‪เอานี่ไป
‪เธอนี่ชอบม้วนกินเนอะ
‪เธอห่อกลับมาเหรอ
‪รสเหมือนกิมจิที่วังเลย
‪ว่าแต่ว่า...
‪ผมสงสัยมาตั้งแต่แรกแล้ว
‪คุณทำงานอะไรเหรอ
‪พ่อ
‪ดูไม่ออกเหรอ
‪เห็นคำสี่พยางค์บนหน้าเขาไหม
‪"เท่ไปวันๆ "
‪พ่อเธอคงจะตกใจมากนะ
‪ที่ลูกสาวที่เลี้ยงมาอย่างทะนุถนอม ‪มาคบกับคนไร้ตัวตนอย่างฉัน
‪ฉันว่าจะไปหาคุณตอนเย็นอยู่เลย
‪ใครจะไปคิดล่ะว่าจะมาหาถึงที่นี่
‪ฉันต้องตามรอยเส้นทางของคูซอรยองน่ะ
‪ถ้าไม่มาที่นี่ ‪ฉันกลัวว่าจะไม่ได้บอกลาเธอ
‪วันนี้กลับแล้วเหรอ
‪ตอนนี้เลยเหรอ
‪หรือจะไม่ไปดี
‪อยู่ต่ออีกสักวันดีไหม
‪ถ้ารั้งไว้จะยอมอยู่เหรอ
‪จากใจจริงเลยหรือเปล่าล่ะ
‪เสร็จแล้วจะรีบไปหานะ
‪ฉันซื้อทิ้งไว้สักพักแล้ว
‪เผื่อใช้เป็นข้ออ้าง
‪รั้งคุณไว้ไม่ให้ไป ‪ให้คุณรอเอาเจ้านี่จากฉันก่อน
‪ชุดสีดำล้วน ‪ใส่ไว้ก็จะไม่มีใครรู้ว่าคุณเป็นใคร
‪ฉันซื้อเพราะแบบนั้นล่ะ
‪เห็นคุณไม่ค่อยมีชุดธรรมดาๆ กับเขา
‪คงใช้กับฉันไม่ได้ล่ะมั้ง
‪ขอบใจนะ ฉันจะใส่ให้เท่ๆ เลย
‪ใส่ให้เท่ๆ ไม่ได้สิ
‪ก็บอกแล้วไงว่าไม่เท่ไม่ได้
‪เสื้อตัวนี้...
‪เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลย
‪ใช่ไง ฉันตั้งใจเลือกชุดแบบนั้นมาเลย
‪ลองใส่ดูนะ ไว้จะไปชม
‪คอยรับโทรศัพท์ด้วยล่ะ
‪(กองอาชญากรรมรุนแรงสาม)
‪ลูกพี่ ฉันมีเรื่องรบกวน
‪ช่วยอะไรอย่างสิ
‪จะหาตัวเองเหรอ
‪เดี๋ยวเธอคงมาหาฉันเอง ‪มีเรื่องด่วนกว่านั้น
‪คุณคูอึนอาคะ
‪(น้ำผลไม้)
‪ไม่กลับบ้านมาไม่ต่ำกว่าสี่วันแล้ว
‪เลยต้องรีบตามหาไง
‪ไม่มีทางที่คูซอรยองจะข้ามมาที่นี่ ‪แล้วไม่ตามหาตัวเองหรอก
‪และถ้าหาเจอ เธอไม่ปล่อยเอาไว้แน่
‪ผลลายนิ้วมือบนโทรศัพท์ออกแล้ว
‪ครับ คังชินแจครับ
‪ว่าไง จางมี ได้
‪ครับ ขอบคุณครับ
‪เดี๋ยวรีบกลับไปนะ
‪วันนี้มีคนมาแจ้งว่าคูอึนอาหายตัวไป
‪ได้ผลจากโทรศัพท์สองจีแล้ว
‪ไอ้นี่เป็นคนติดคดี
‪เมื่อ 19 ปีก่อนเขาขโมยข้าวของ ‪ที่สถานพักฟื้นเลยติดคุกสามปี
‪ดันเป็นสถานพักฟื้นยางซอนซะด้วย
‪อีซองแจตายที่นั่น
‪คนหน้าเหมือนอีริม
‪คูซอรยองข้ามมาที่นี่กับอีริม
‪ถ้าคูอึนอาไม่ใช่แค่หายไป ‪แต่เสียชีวิตไปแล้ว...
‪คูอึนอาจะอยู่ที่สถานพักฟื้นยางซอน
‪รู้จักคนนี้ใช่ไหมคะ
‪ไม่รู้จักนะคะ
‪- ฉันขอตรวจดูได้ไหมคะ ‪- ไม่ได้ค่ะ
‪เอาหมายมาด้วยไหมคะ
‪ไม่มีค่ะ แจ้งตำรวจเลยก็ได้
‪สถานพักฟื้นอะไร ทำไมห้องเกินครึ่ง ‪ต้องมีบัตรถึงจะเข้าไปได้
‪ใบนี้ใช่ไหม
‪(กุญแจหลัก)
‪ขอยืมหน่อยนะครับ
‪- เธอดูชั้นเลขคู่ ฉันดูเลขคี่เอง ‪- ได้
‪ไม่ต้องจัดอะไรก่อนกลับเหรอ
‪ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ ‪กระหม่อมจะกลับไปแบบมือเปล่า
‪อะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪ความห่วงใยจากคนบางคน ‪ที่ไม่อยากให้ฉันโดดเด่น
‪บนโลกนี้น่ะ
‪ฝ่าบาท
‪ดื่มเหล้ากับกระหม่อมไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪เหล้างั้นเหรอ
‪มีอะไรอยากคุยกับฉันเหรอ
‪กระหม่อมออกไปซื้อข้างนอกก่อน ‪ในตู้เย็นไม่มีโซจู
‪กระหม่อมเรียนมาจากสายสืบจอง ‪ชอบมากเลยพ่ะย่ะค่ะ
‪เด็กคนนั้นไม่ได้ทำผิดอะไรเพคะ
‪ได้โปรดเถอะเพคะ ได้โปรด
‪(ลูกพี่ของจองแทอึล)
‪ขณะนี้เลขหมายที่ท่านเรียก...
‪ดำสนิทจริงๆ
‪ทำไม ลืมหยิบคีย์การ์ดไปเหรอ
‪ไม่คิดว่าจะมาไวขนาดนี้
‪ไม่ได้โดดงานมาใช่ไหม
‪โดดงานก็เป็นทักษะนะ
‪ขอเข้าไปได้ไหม
‪(ขอให้ไปสู่สุคติ)
‪(งานจัดแสดงโบราณวัตถุ ‪จักรวรรดิเกาหลี)
‪โจยองล่ะ อยากดื่มแบบพร้อมหน้าจัง
‪ฉันเสิร์ชหาวิธีปลูกดอกพลับพลึงแล้ว
‪(วิธีปลูกพลับพลึง)
‪จะลองปลูกดู
‪แต่มันเป็นดอกไม้ที่ปลูกยากมากเลย
‪รู้ไหมว่าภาษาดอกไม้แปลว่าอะไร
‪แปลว่า "ความรักที่เป็นไปไม่ได้"
‪ทำไมมองแบบนั้นล่ะ
‪ไม่คิดว่าจะโดนหลอกนะเนี่ย
‪แต่หน้าเธอทำเอาฉันไปไม่เป็นทุกที
‪หมายถึงอะไรเหรอ
‪แววตาเธอมีความกังวลใจซ่อนอยู่
‪ซึ่งจองแทอึลไม่มี
‪เธอ
‪ไม่ใช่จองแทอึล
‪(จองแทอึล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪เธอคงเป็นลูน่าล่ะสิ
‪(จองแทอึล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪เป็นแบบนี้นี่เอง
‪ตัวสูงใหญ่
‪ใช้ปืนเก่ง
‪รู้แผนผังชอนจนโกเป็นอย่างดี
‪รู้เป็นอย่างดีว่าศัตรูคือใคร
‪ในตอนนั้น เขาทุ่มเททุกอย่าง
‪ต่อสู้เพื่อฉัน
‪คนที่ช่วยฉันไว้...
‪แกนี่เอง
‪ที่ช่วยชีวิตตัวแกเองไว้
‪คือฉันเอง
‪สรุปแล้ว
‪มันก็บรรจบกันแบบนี้เองสินะ
‪คำบรรยายโดย: ชณิศา ปทุมานนท์