‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪(ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ ‪องค์กรหรือเหตุการณ์จริง)
‪(ตอน 14)
‪ลูกพี่ ฉันเจอคูอึนอาแล้ว ‪อยู่ในห้องเย็นชั้นบีสอง
‪โอเค เดี๋ยวตามไป
‪ชินแจ
‪เนื่องจากพระพักตร์ฝ่าบาท ‪ดูดีอยู่แล้ว
‪ผมเลยลดสีเครื่องทรงให้อ่อนลง
‪อีกทั้งยังใช้แสงในควังยองจอน
‪เพื่อให้พระพักตร์ดูสว่างยิ่งขึ้น
‪ทรงไปไกลถึงไหนกันเพคะ
‪ฝ่าบาท
‪กำลังเสด็จไปยังค่ำคืน ‪อันแสนมืดมิดใช่ไหมเพคะ
‪(จองแทอึล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪ถ้าหาแส้อยู่ล่ะก็
‪หาไม่เจอหรอก
‪ฝ่าบาทต้องให้หม่อมฉันสักอย่างสิ
‪จะแส้หรือลมหายใจก็ได้
‪อีริมต้องการลมหายใจของฝ่าบาท
‪ส่วนหม่อมฉัน...
‪อยากได้แส้นั่น
‪ทุกอย่างที่อยู่ที่นี่ ‪ไม่ใช่ของหม่อมฉันอยู่แล้ว
‪ถ้าได้แส้ จะถือว่าหายกันแล้วกัน
‪จับตัว...
‪- คนนั้นไว้ ‪- กระหม่อมต้องช่วยฝ่าบาทก่อน
‪ไปหยิบแส้มาก่อน
‪อยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ตสีเทา ‪ตัวที่แปดในตู้เสื้อผ้า
‪สายสืบจอง ผมเองนะครับ
‪เหมือนฝ่าบาทจะโดนวางยาพิษครับ ‪ต้องรักษาโดยด่วน
‪ตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะ
‪ตอนนี้ฉันอยู่นอกเมือง ‪จะรีบโทรไปนะคะ
‪เดี๋ยวจะมีคนโทรไปหา ‪ทำตามที่เขาสั่งนะคะ
‪หัวหน้าแผนกคะ
‪เหตุฉุกเฉินค่ะ มีคนโดนวางยา
‪แต่เขาไม่มีตัวตนที่นี่ ‪เลยไปโรงพยาบาลไม่ได้
‪ช่วยหน่อยนะคะ
‪อดทนอีกนิดพ่ะย่ะค่ะ
‪ได้โปรด อีกนิดเดียว
‪อึนซอบ รอฉันตรงนี้นะ
‪ใช่สายสืบที่มาวันนั้นหรือเปล่าคะ
‪พกมือถือสองเครื่อง...
‪ยังคิดอยู่เลย ‪ว่าทำไมหน้าเหมือนกันจัง
‪ญาติคุณสายสืบนี่เอง
‪คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ
‪ฉันไม่รู้มาก่อนเลย
‪ว่าสามีฉันมีเพื่อนดีๆ กับเขาด้วย
‪เขาช่วยใช้หนี้แทนฉัน
‪แถมยังช่วยให้ฉัน ‪ได้เข้ามาทำงานที่นี่ด้วยค่ะ
‪มีญาติคนอื่นมาเยี่ยมเขาบ้างไหมครับ
‪ไม่เลยค่ะ
‪เขาบอกว่าถ้ามีญาติมาเยี่ยม ‪ให้แจ้งทางญาติให้คอยรับโทรศัพท์ด้วย
‪เห็นว่าจะมีคนโทรไปน่ะค่ะ
‪ยังไม่ออกมาเหรอคะ
‪- หัวหน้าแผนก ‪- โดนวางยาจริงๆ ด้วย
‪ดีนะ อึนซอบไหวตัวเร็วเลยรอดมาได้
‪เดี๋ยวก็คงฟื้น ไม่ต้องกังวลไปนะ
‪ว่าแต่เขาเป็นใครเหรอ ‪ทำไมไปโรงพยาบาลไม่ได้ล่ะ
‪ทำไมไม่มีตัวตนล่ะ
‪ขอโทษด้วยนะคะ ‪เอาไว้ฉันจะอธิบายให้ฟังทีหลัง
‪ห้ามให้หัวหน้าพัครู้ด้วยใช่ไหม
‪ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ
‪เข้าใจแล้ว
‪ที่นี่โรงพยาบาลของเพื่อนฉัน ‪อยู่ได้แค่เสาร์อาทิตย์นะ
‪- นอกนั้นไม่ได้ ‪- ค่ะ
‪ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากค่ะ
‪เข้าไปไม่ได้ครับ
‪คนที่พยายามวางยาพิษฝ่าบาท
‪หน้าเหมือนสายสืบจองแทอึลครับ
‪ตอนนี้ยังยืนยันไม่ได้ด้วย ‪ว่าคุณไม่ใช่เธอ
‪อึนซอบ นี่ฉันเองนะ
‪พาอึนบีกาบีไปอยู่ที่บ้านฉันก่อน
‪พ่อฉัน นาย อึนบี กาบี
‪สี่คนตัวติดกันไว้นะ
‪ถ้าเห็นฉันกลับเข้าบ้าน ‪รีบโทรหาฉันเลยนะ
‪เข้าใจที่พูดใช่ไหม
‪มีเรื่องอะไร ตัวเองกลับบ้านมาแล้ว ‪จะให้โทรหา...
‪ใช่ไอ้ที่ผมคิดหรือเปล่า
‪ใช่ ถูกต้อง
‪ฉันเชื่อใจนายนะ
‪แกโผล่มาตอนนั้นได้ยังไงกัน
‪แกโผล่เข้ามา
‪ขวางทางฉันได้ยังไง
‪ฝ่าบาท
‪รู้สึกตัวแล้วเหรอพ่ะย่ะค่ะ
‪อดทนจนผ่านมาได้แล้วนะพ่ะย่ะค่ะ
‪ผู้หมวดจองแทอึล
‪รู้แล้วใช่ไหม
‪เธอมาแล้ว และกลับไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‪เจ้ายอง นายน่ะ...
‪- ใจร้ายจังเลยนะ ‪- ฝ่าบาท
‪ต้องเสด็จกลับวังนะพ่ะย่ะค่ะ
‪ที่นี่ไม่มีหนทางที่ ‪กระหม่อมจะปกป้องฝ่าบาทได้เลย
‪บอกเรื่องนั้นมาก่อน
‪เรื่องที่นายอยากคุยกับฉัน ‪ตอนดื่มเหล้าน่ะ เรื่องอะไรเหรอ
‪ฝ่าบาทเจ็บหนักขนาดนี้ ‪กระหม่อมจะมีสติหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪ลืมไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‪อย่างนายลืมก็บ้าแล้ว
‪ถ้าเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลาคิด
‪ไว้ค่อยเล่าตอนฉันกลับมาก็ได้
‪- นอนพักก่อนพ่ะย่ะค่ะ ‪- ฝากบอกผู้หมวดจองแทอึลด้วย
‪ว่าฉันขอโทษที่ไปโดยไม่ลา
‪และนายต้องปกป้องผู้หมวดจองแทอึล
‪จนกว่าฉันจะกลับมาที่นี่
‪- ฝ่าบาท ‪- ยอง
‪คนที่ช่วยฉันวันนั้น
‪คือตัวฉันเอง
‪คงเป็นวันนี้ล่ะมั้ง
‪ฉันเริ่มได้ยินเสียงขลุ่ย ‪ที่เคยได้ยิน...
‪ในคืนก่อกบฏแล้ว
‪- อีริมแน่ๆ ‪- หลานชายใช่หรือเปล่า
‪รู้ไหมครับ
‪หากมันพาชิกจ็อก ‪รวมเป็นหนึ่งในประตูมิติ
‪จะเกิดแกนสถานที่และเวลา ‪ขึ้นพร้อมกันในประตูนั้น
‪มันพาชิกจ็อกที่รวมเป็นหนึ่งในที่สุด
‪จะพาคนคนนั้นย้อนกลับไป ‪ยังช่วงเวลาที่อยากช่วยเหลือตนเอง
‪แล้วสองคนนั้นไปที่ไหนกันล่ะ
‪ทั้งกษัตริย์และกบฏ ‪ย้อนไปยังที่เดียวกันครับ
‪ไปยังคืนแห่งการก่อกบฏ
‪ทำไมล่ะ
‪กษัตริย์อยากปกป้อง ‪โลกทั้งสองใบจากกบฏ
‪(จักรวรรดิเกาหลี ปี 1994 ‪หนึ่งชั่วโมงก่อนการกบฏ)
‪ส่วนกบฏ อยากช่วยตนเองที่โง่เขลา ‪จนก่อกบฏล้มเหลวในคืนนั้น
‪อะไรกัน
‪แกเป็นใคร
‪นายคงฝันถึง ‪การก่อกบฏอยู่ที่นี่ทุกวัน
‪ภายใต้พ่อที่โง่เง่า
‪และน้องชายโง่เขลาที่ได้เป็นราชา ‪แค่เพราะมีความชอบธรรมตามกำเนิด
‪ฉันมาเพื่อช่วยนาย
‪ถ้าจะให้ชัดคือ ‪มาช่วยตัวฉันเองที่เคยโง่
‪แกเป็นใครกันแน่
‪ทำไมแกถึงหน้าเหมือนฉัน
‪เห็นแล้วยังไม่รู้อีกเหรอ
‪ฉันคือนาย
‪นายที่มาจากปี 2020
‪มาจากปี 2020 งั้นเหรอ
‪ถ้าปี 2020 ฉันก็ต้องอายุ 70 แล้วสิ
‪นายรู้คำตอบอยู่แล้ว
‪พอมองย้อนกลับมา ‪ก็เป็นเรื่องจริงซะด้วย
‪เหตุผลที่นายก่อกบฏก็คือสิ่งนั้น
‪ใช่จริงๆ ด้วยสินะ
‪ความลับของมันพาชิกจ็อก ‪เป็นเรื่องจริง
‪และมีโลกอีกโลกอยู่จริงๆ
‪ทีนี้เชื่อหรือยังล่ะ
‪ฉันจะบอกทางลัดให้
‪ที่ที่นายจะต้องไปไม่ใช่ชอนจนโก ‪แต่เป็นห้องนอนองค์รัชทายาท
‪ฆ่าองค์รัชทายาทก่อน
‪ถ้าอดีตตาย อนาคตก็จะหายไปด้วย
‪องค์รัชทายาท ‪เป็นผู้ขัดขวางการกบฏในคืนนี้
‪หมายถึงเด็กแปดขวบที่นอนหลับปุ๋ย
‪เพราะเพลงกล่อมนอนน่ะเหรอ
‪ฉันเคยคิดแบบนั้น ‪เลยได้มันพาชิกจ็อกมาแค่ครึ่งเดียว
‪เพราะงั้นทำตามที่ฉันสั่ง อย่าเถียง
‪ฆ่าองค์รัชทายาท ‪แล้วเอามันพาชิกจ็อกทั้งเลามาให้ได้
‪สิ่งที่ฉันมีก็คือสิ่งที่นายมี
‪งั้นแปลว่า
‪แกล้มเหลวสินะ
‪แก่ขึ้นแต่ก็ยัง ‪โง่เหมือนเดิมเลยนะ แกน่ะ
‪ไม่สิ
‪ฉันน่ะ
‪ถ้าแกคือฉันจริง
‪น่าจะเก็บดาบไว้ตรงนี้
‪ฉันจะก่อกบฏเอง ไม่ใช่แก
‪ฉันจะครองมันพาชิกจ็อกทั้งเลาเอง ‪ไม่ใช่แก
‪แต่กบฏช่วยตัวเองเอาไว้ไม่ได้
‪กลายเป็นสร้างตัวเองในปัจจุบันแทน
‪เธอพูดเหมือนไปเห็นมาเองเลยนะ
‪ว่าแต่เธอเป็นใคร
‪บ้านอยู่แถวนี้เหรอ
‪ผมมาเพื่อเตือนภัย
‪และขับไล่ศัตรู
‪ผมก็อยากปกป้องตัวเอง ‪และกลับมาเป็นหนึ่งเดียวเหมือนกัน
‪เรื่องของเธอสนุกจัง
‪แล้วยังไงต่อ
‪กษัตริย์เป็นยังไงบ้าง
‪เขาเดินตามโชคชะตาอยู่ครับ
‪เขาจะไม่หลงทาง ‪และกลับมาได้อย่างปลอดภัยไหมนะ
‪มันพาชิกจ็อกแค่ครึ่งเดียว ‪ไม่มีพลังอะไรหรอก
‪ฝ่าบาท
‪ฝ่าบาท เราเสียเวลาไปมากแล้ว
‪- ต้องรีบเสด็จไปจากที่นี่ ‪- ขออีกไม่นาน
‪ด่วน เกิดเหตุฉุกเฉินที่ชอนจนโก
‪ฝ่าบาท
‪ถ้าพวกองครักษ์เข้ามา ‪เราจะออกไปไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ
‪ไปกัน
‪ออกจากพระราชวังเดี๋ยวนี้
‪ด่วน เกิดเหตุฉุกเฉิน
‪องครักษ์ทุกนาย ‪รวมตัวกันที่ชอนจนโกพร้อมอาวุธ
‪เธอเป็นใครกัน ใช่พวกกบฏหรือเปล่า
‪วันนั้น
‪คุณเจอผมด้วยเหรอ
‪คุณอาจจะไม่เชื่อ แต่ผมคือราชาของคุณ
‪ราชางั้นเหรอ บังอาจนักนะ
‪ชีวิตของผม
‪เป็นหนี้คุณมาโดยตลอด
‪และผมกำลัง
‪เดินตามโชคชะตาอย่างที่คุณเคยบอก
‪เพราะฉะนั้น
‪ปล่อยผมไปเถอะครับ
‪ผมขอร้อง
‪แต่...
‪อย่าเสียเวลาต่อสู้กับฉันเลย
‪พวกที่ก่อกบฏคือ ‪ยูคยองมู รองหัวหน้าองครักษ์
‪และองครักษ์คิมกีฮวาน ‪โนมินโฮ อีชอลจิน
‪คังฮยองอุก ชเวซังมิน ‪คนพวกนี้หนีไปกับอีริม
‪ถ้าพวกนายมาจากพยอลกุง
‪แปลว่าพวกกบฏกำลังหนีไปทางประตูหลัง
‪คุณเป็นใครกันแน่
‪วางปืนลง
‪ขอโทษทีนะ
‪ท่านพี่เหรอ
‪กน แกน่ะ...
‪เฮ้ย
‪แกเป็นใคร
‪คงไม่ใช่พวกองครักษ์
‪บอกมาว่าแกเป็นใคร
‪แค่หนีไม่ทัน ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้
‪อีซึงฮอน
‪แกนี่เอง
‪คนที่คอยดูทางหนีให้อีริมคือแกนี่เอง
‪อีริมหนีออกไปจากวังได้เพราะแก
‪และใช้ทางนี้ข้ามไป ‪ยังสาธารณรัฐเกาหลี
‪แกเป็นใคร
‪(ห้องตรวจฉุกเฉิน)
‪ฮัลโหล
‪ผมเองครับ
‪ฝ่าบาทกลับไปแล้วครับ
‪ฝ่าบาทฝากให้ผมขอโทษคุณ
‪ที่ไปโดยไม่ลา
‪แม่ ผมขอถามอะไรหน่อยสิ
‪เรื่องพ่อน่ะ
‪เมื่อก่อนตอนยังไม่ถูกจับ ‪พ่อเคยทำสถานพักฟื้นหรือเปล่า
‪มีเรื่องอะไร ‪ร้อยวันพันปีไม่เคยโผล่หัวมา
‪พ่อใช่ไหม
‪ที่ทำให้คังฮยอนมินกลายเป็นคังชินแจ
‪เจอเขาแล้วเหรอ
‪เจอผู้ชายคนนั้นแล้วใช่ไหม
‪เลยเป็นผมใช่ไหม
‪เพราะอีริมต้องการสถานพักฟื้น
‪และต้องการห้องเย็น
‪เขาว่ายังไง เขาจะพาแกไปเหรอ
‪แล้วฉันล่ะ
‪เขาไม่พูดถึงฉันเลยเหรอ
‪บอกผมมาว่ามันเกิดอะไรขึ้น
‪หมอบอกว่าชินแจลูกฉันจะไม่ฟื้นขึ้นมา
‪แม่มันก็เหมือนตายทั้งเป็น
‪แต่ผู้ชายคนนั้น
‪เอารูปแกมาให้ฉันดู
‪ถ้าฉันขายสถานพักฟื้นให้เขา
‪เขาจะทำให้แกฟื้นขึ้นมาเป็นของแถม
‪บอกให้ผู้ชายคนนั้นมาเยี่ยมฉันหน่อย
‪มาหาฉันแค่ครั้งเดียว
‪แค่ครั้งเดียวเท่านั้น
‪คังชินแจ ลูกน่ะ...
‪คือปาฏิหาริย์ของแม่นะ
‪(บริการฝากข้อความเสียง ‪โฉมใหม่ในปี 1994)
‪(วันที่ 20 ธันวาคม 1994)
‪(วันที่ 22 ธันวาคม 1994)
‪แกนเวลาจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อ
‪มันพาชิกจ็อกเป็นหนึ่งเดียวเท่านั้น
‪หากมีแค่ครึ่งเดียว ‪จะข้ามเวลาได้แค่สถานที่คู่ขนาน
‪ถ้าจะไปยังปี 2020 ก็อีก 26 ปี
‪คิดเป็นสี่เดือนในประตูมิติ
‪ตกใจหมดเลย
‪ที่นี่มีฉันไหม
‪ตอนนี้ไม่มีแล้ว คุณตายตั้งแต่แปดขวบ
‪(แจ้งเหตุร้าย โทร 112)
‪ศูนย์รับแจ้งเหตุ 112 ‪มีอะไรให้รับใช้หรือเปล่าครับ
‪อีซองแจ วันเกิด 27 กุมภาพันธ์ 1951
‪อีอึนโฮ วันเกิด 23 ตุลาคม 1952
‪อีจีฮุน วันเกิด 28 ตุลาคม 1987
‪ซงจองฮเย วันเกิด 8 สิงหาคม 1965
‪ตามหาครอบครัวนี้ทีครับ
‪ทุกคนยกเว้นซงจองฮเย ‪กำลังจะเสียชีวิตครับ
‪รับทราบครับ
‪แจ้งเหตุใช่ไหมครับ
‪ขอทราบชื่อผู้แจ้งเหตุด้วยครับ
‪ช่วยตรวจสอบตอนนี้เลยนะครับ
‪พวกเขาอาจจะเสียชีวิตแล้วก็ได้
‪สักครู่นะครับ
‪ว่าไงนะ
‪เด็กพลัดตกน้ำ
‪อีจีฮุน วันเกิด 28 ตุลาคม 1987
‪ที่ทะเลสาบพัลดัง ‪เคสเมื่อเช้านี้แน่เลย
‪ฮัลโหล ขอโทษนะครับ ‪ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนเหรอครับ
‪เหตุการณ์...
‪เกิดขึ้นแล้วเหรอครับ
‪จับคนร้ายได้หรือยังครับ
‪อย่าเพิ่งวางสายนะครับ
‪ผู้แจ้งเหตุรู้เรื่อง ‪เหตุการณ์นี้ได้ยังไงครับ
‪ใช้โทรศัพท์สาธารณะอยู่ใช่ไหมครับ
‪เท่ไม่เบานะ ตอนใส่ชุดทหารน่ะ
‪ถ้าผู้หญิงก็มีแค่เธอคนเดียว
‪อยู่เป็นเหมือนกันนี่
‪(อันบงฮี)
‪จองแทอึลเหรอ
‪คุณเป็นใครเหรอคะ รู้ชื่อหนูได้ยังไง
‪ห้าขวบจริงๆ ด้วย
‪ฉัน...
‪มาจากอีกห้วงเวลาหนึ่ง
‪ฉันหลงมาปี 1994
‪เลยต้องเดินทางข้ามเวลา 26 ปีนี้
‪จะรีบไปนะ
‪ฉันกำลังไปหาเธออยู่
‪อ๋อ รู้แล้วว่าคุณเป็นใคร
‪รู้จักฉันเหรอ
‪โจรลักพาตัว
‪นิสัยแบบนี้มา 30 ปีแล้วจริงด้วย
‪ผู้หมวดจองแทอึล
‪คุณเป็นใครเหรอคะ
‪ผมรู้จักกับเจ้าของโรงเรียนน่ะครับ
‪ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ
‪ไปนะ
‪(จองแทอึล)
‪ทำไมไม่ขึ้นสักที
‪นี่ฤดูใบไม้ผลิแล้วนะ
‪ทำไมไม่มาสักที
‪(คยองรัน ฝ่ายพิสูจน์หลักฐาน)
‪ว่าไง
‪ฉันเจออะไรบางอย่าง มันแปลกมากเลย
‪เหมือนเคยได้ยินเสียงหล่อๆ แบบนี้ ‪ที่ไหนมาก่อน
‪ลองฟังดูนะ
‪อีซองแจ วันเกิด 27 กุมภาพันธ์ 1951
‪อีอึนโฮ วันเกิด 23 ตุลาคม 1952
‪อีจีฮุน วันเกิด 28 ตุลาคม 1987
‪มันคืออะไร ไปได้มาจากไหน
‪เสียงเขาคนนั้นใช่ไหม
‪ลายน้ำสุดหล่อคนนั้น
‪เป็นไปได้เหรอ
‪เสียงผู้ชายคนนั้นอยู่ใน ‪บันทึกรับแจ้งเหตุเมื่อปี 1994
‪คราวที่แล้วยังไม่เห็นมีเลย
‪คดีลับที่เธอสืบอยู่
‪ผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมยกครัว ‪คือเขาคนนี้นี่แหละ
‪ฉันมาจากอีกห้วงเวลาหนึ่ง ‪จองแทอึลเหรอ
‪ฉันหลงมาปี 1994
‪(อันบงฮี)
‪จะรีบไปนะ ฉันกำลัง...
‪ไปหาเธออยู่
‪ฉันมี
‪ความทรงจำใหม่ขึ้นมา
‪ความทรงจำที่ว่า
‪ตอนฉันห้าขวบ
‪เขาคนนั้นเคยมาหาฉัน
‪ตรงนั้น ข้างหน้านั้นเลย
‪ปี 1994
‪ถ้าปี 1994...
‪ก็ปีที่เกิดการกบฏ
‪เขากลับไปคืนนั้นนี่เอง
‪และคืนนั้นเขาก็ข้ามมา ‪ที่สาธารณรัฐเกาหลี
‪ตอนนี้เขา...
‪อยู่ในอดีต
‪คุณถึงไหนแล้ว
‪ฉันควรรออยู่ตรงไหน
‪ขอบคุณที่ช่วยนะครับ
‪ที่คุณบอกว่าเขาคือแฝดของคุณ
‪คุณโกหกใช่ไหม
‪เรื่องที่คุณเล่าให้ฉันฟังมาตลอด ‪ไม่ใช่ความฝันจริงๆ ด้วย
‪ฉันเป็นหมอเถื่อนจริงๆ สินะ
‪คนไหนคือคังชินแจ ‪คนไหนคือคังฮยอนมินเหรอคะ
‪ผมกำลังหาอยู่ครับ
‪(ตำรวจเป็นมิตร เคียงข้างประชาชน)
‪รุ่นพี่ครับ
‪ได้ภาพวงจรปิดที่เห็นเส้นทาง
‪ของรถยนต์ที่เข้ามา ‪สถานพักฟื้นยางซอนแล้วครับ
‪อือ
‪เอ่อ หาใครอยู่เหรอครับ
‪เปล่าหรอก
‪เยอะขนาดนี้ต้องทำโอทีสามวันแล้วมั้ง
‪ฉันช่วยให้เหลือสองวันเอง
‪มีไฟล์ที่เก็บไว้บนระบบคลาวด์ด้วย
‪ผมรวมไฟล์จากธุรกิจเล็กๆ ‪กับพวกร้านขายของไว้ให้ต่างหากครับ
‪ชื่อยูโจยอล
‪คอยส่งเงินให้ ‪ประธานสถานพักฟื้นเรื่อยๆ
‪ตามหาว่าเขาออกจาก ‪สถานพักฟื้นแล้วไปที่ไหน
‪เจอแล้วครับ
‪เหมือนจะเจอแล้ว
‪ที่คยูยองวิลล่า 31-4 แขวงควังอี ‪เมื่อสองเดือนก่อนครับ
‪ตรงนี้ก็ด้วย
‪เมื่อสามเดือนก่อน ‪ที่คยูยองวิลล่า 31-4 แขวงควังอี
‪งั้นก็เจอตัวแล้วแหละ
‪เดี๋ยวฉันไปตามหาหัวหน้า ‪แล้วขออนุญาตเอง
‪ติดต่อคนที่สถานพักฟื้นไม่ได้เลยครับ
‪เตรียมการเลยค่ะ
‪คุณซงจองฮเย อยู่ไหมครับ
‪คุณซงจองฮเย อยู่หรือเปล่าครับ
‪ลูกพี่ กลิ่นแปลกๆ นะ
‪กลิ่นแก๊ส ทุกคนออกจากที่นี่ด่วน
‪เกิดเหตุเพลิงไหม้วิลล่าในแขวงควังอี ‪ที่กำลังจะปรับปรุงใหม่ครับ
‪สาเหตุมาจากแก๊สระเบิดครับ
‪เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ ‪บ้านหกครัวเรือนได้รับความเสียหาย
‪เคราะห์ดีที่ไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บ ‪หรือเสียชีวิตครับ
‪ตำรวจกำลังสืบหาสาเหตุ ‪ที่แก๊สระเบิดอยู่ครับ
‪เจ้าหน้าที่ดับเพลิง ‪รุดไปยังที่เกิดเหตุ...
‪สบายดีไหมคะ
‪คุณเป็นใคร
‪คนที่จะช่วยชุบชีวิตคุณกลับมา ‪เป็นคนส่งฉันมาค่ะ
‪- หา ‪- ดิฉันหมายถึง
‪ชีวิตหลานสาวบริษัทยาโฮคยองน่ะค่ะ
‪คุณ...
‪รู้จักฉันเหรอคะ
‪คุณรู้ใช่ไหมคะว่าฉันเคยเป็นยังไง
‪รู้ใช่ไหมคะว่าฉันเป็นใคร
‪เขาคนนั้นอยากรู้ว่า ‪หากเขาช่วยคืนชีวิตให้คุณแล้ว
‪คุณสามารถทำอะไร ‪กลับคืนเพื่อเขาคนนั้นได้บ้างน่ะค่ะ
‪ได้ทุกอย่างเลยค่ะ ฉันทำให้หมดเลย
‪จริงๆ นะคะ ฉันยอมทำตามที่สั่งหมดเลย
‪ได้โปรด ได้โปรดพาฉันกลับไปทีนะคะ
‪ขอร้องล่ะค่ะ
‪ฮัลโหล นี่แม่เอง
‪แม่ โอเคแล้วใช่ไหม
‪อยู่บ้านป้าเหรอ
‪ใช่ เลขาคิมมาส่งแม่ที่บ้านป้า
‪ที่นี่ไม่มีนักข่าว คงไม่เป็นไรหรอก
‪ลูกล่ะ
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪กินข้าวดีอยู่หรือเปล่า
‪แค่ระงับหน้าที่เอง ไม่ต้องคิดมาก
‪อีกอย่างนะแม่
‪ต่อไปถ้าหนูถามว่าข้าวเย็นกินอะไร
‪แม่ต้องตอบว่าปลาทูนะ เข้าใจไหม
‪อยู่ดีๆ ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ
‪- ปลาทูอะไร ‪- หนูไม่ได้ล้อเล่น
‪แม่ต้องตอบแบบนี้เท่านั้นนะ
‪ไม่งั้นเรื่องใหญ่แน่
‪วันนี้กินอะไรเป็นข้าวเย็นเหรอ
‪ปลาทู
‪พอใจหรือยัง
‪อือ
‪ไว้หนูโทรไปใหม่นะ แค่นี้ก่อน
‪เขามองเหมือนรู้อยู่แล้ว
‪ทำไมพวกแกถึงถือมันไว้ ‪และเปิดประตูนั้นกันอยู่แค่สองคนล่ะ
‪แถมเข้าใจความเจ็บปวด ‪ที่ฉันเพิ่งเคยเจอดีกว่าฉันเองซะอีก
‪ให้ฉันถือมันไว้บ้างก็ได้นี่
‪ของที่ผู้ครอบครอง ‪มีแต่ผู้ชายในวังเท่านั้น
‪อย่างมันพาชิกจ็อกน่ะ
‪ยัง ฉันยังมาไม่ได้
‪ฉันคิดถึงเธอมาก
‪เลยจะมาฟังแค่เสียงเธอแล้วกลับไป
‪ตั้งใจจะใช้โทรศัพท์สาธารณะ ‪ข้างหน้านั้นโทรไปหา
‪คุณถึงไหนแล้ว
‪ใกล้ถึงหรือยัง
‪วันเลือกตั้ง
‪ชนแก้ว
‪ถ้าได้ตึกมาคราวนี้ ‪ฉันว่าจะทำร้านชานมไข่มุกล่ะ
‪ดีเลย
‪ลดราคาให้นักเรียนเทควันโดด้วยนะ
‪ว่าแต่ชานมไข่มุกคืออะไรเหรอ
‪พรุ่งนี้ไปทานด้วยกันไหมคะ ‪สำรวจตลาดไง
‪ได้เลย
‪แล้วฉันล่ะ
‪ทำไมไม่ชวนฉันบ้าง ฉันว่างนะ
‪นายไม่กลับไปเรียนต่อเหรอ
‪ใครอีกเนี่ย
‪ความฝันที่ 54 คือกลับไปเรียนนะ ‪แต่ปีนี้คงจะยาก
‪ยังต้องเลี้ยงอึนบีกาบีอยู่เลย
‪เบอร์นี้โทรมาหาหลายรอบแล้วใช่ไหม
‪ใช่
‪เป็นพวกสแปมแน่ๆ ‪ผมเลยให้ฝากข้อความไว้
‪ไม่ใช่สายจากพวกเกมฆาตกรรมเหรอ
‪คนที่รับสายคนแรกจะตาย ‪หรือไม่ก็เป็นคนร้ายนี่
‪ฉันตายแทนเอง
‪- ฮัลโหล ‪- คังชินแจใช่ไหม
‪นั่นใคร
‪ฉันต้องการความช่วยเหลือจากนาย
‪จะขอบคุณมากถ้านายช่วยเปลี่ยน ‪ให้ฉันคุยกับผู้หมวดจองแทอึล
‪ที่นั่งอยู่ซ้ายมือนาย
‪เขาขอคุยกับผู้หมวดจองแทอึล
‪กินกันไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา
‪คุณรู้จักฉันใช่ไหม
‪คุณคือคนที่ฉันเคยเจอตอนเด็กๆ ใช่ไหม
‪คนที่หยิบสายคาดเอวของแม่ฉัน ‪คือคุณใช่ไหม
‪จำได้ด้วยเหรอ
‪คุณเป็นใคร
‪ใส่ชุดเหมือนตอนนั้นเลย
‪เสียงก็เหมือน หน้าก็เหมือน
‪ชุดนี้เป็นของขวัญที่เธอซื้อให้ฉัน
‪ส่วนหน้าตาคือของขวัญจากฉันเอง
‪"คนบ้าหรือเปล่าเนี่ย"
‪เกือบหลุดปากไปแล้วเชียว
‪ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ ‪ฉันขอดูบัตรประชาชนคุณหน่อย
‪ฉันควรจะบอกเธอตั้งแต่แรก
‪ฉันไม่มีบัตรประชาชนหรอก
‪และบอกหลายรอบแล้วด้วย ‪ว่าฉันไม่ได้บ้า
‪รู้ได้ยังไงว่าฉันหายางมัดผมอยู่
‪เพราะฉันชอบตอนเธอทำแบบนี้
‪ได้เห็นทั้งห้าคนที่จะคอยช่วยฉัน ‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪อยู่กันพร้อมหน้าแบบนี้ฉันก็ดีใจ
‪รู้ได้ยังไงว่าฉันคือจองแทอึล
‪คุณขอคุยกับฉันด้วยนี่
‪ถึงจะเตรียมใจไว้แล้ว
‪แต่พอถึงตอนที่เธอไม่รู้จักฉันทีไร
‪ฉันเสียใจทุกที
‪ฉันเลยมาที่นี่
‪จะได้มีฉันอยู่ในความทรงจำของเธอ
‪ตอนนี้เราอยู่คนละห้วงเวลากัน
‪จนกว่าฉันจะไปถึงที่นั่น
‪ฉันขอให้เธอ ‪อย่าเหนื่อยใจที่จะรอฉันเลยนะ
‪เราจะได้เจอกันอีกที่ควังฮวามุน
‪ตอนนั้นฉันจะใส่ชุดที่มีกระดุมเยอะๆ
‪และมาพร้อมกับแม็กซิมุส
‪เมื่อถึงตอนนั้น
‪ช่วยใจดีกับฉันหน่อยได้ไหม
‪แล้วก็ช่วย...
‪ให้เวลาฉัน
‪มากขึ้นอีกหน่อยด้วย
‪พวกเรามีเวลาไม่มากน่ะ
‪ทำไมต้องเจอกันอีกด้วยล่ะ
‪เพราะมันคือโชคชะตาของเราไง
‪ที่ฉันมาหาเธอทุกเวลาไม่ได้
‪เพราะรอยแตกของมันพาชิกจ็อก
‪กำลังลามหนักขึ้นเรื่อยๆ
‪ฉันไปก่อนนะ
‪อยู่กับเธอทีไร ฉันลืมนับเลขทุกที
‪ไปนะ
‪อีกแล้ว...
‪คุณมาอีกแล้ว
‪คุณมาหาฉัน
‪ในปี 2016 ด้วย
‪ช่วยรอฉัน...
‪อีกสักหน่อยนะ
‪ฉันเกือบไปถึงที่นั่นแล้ว
‪ให้โฮพิลไปอยู่ชั้นสอง
‪ยอง
‪ฝ่าบาท
‪ทำไมฝ่าบาทถึงอยู่ที่นั่น
‪ทำไมยังอยู่ตรงนี้
‪ฝ่าบาทควรอยู่ที่ ‪จุดออกเรือสิพ่ะย่ะค่ะ
‪- ไม่เปลี่ยนเสื้ออีก ‪- ฉันคงเปลี่ยนแล้วล่ะ
‪ยอง นายมีการ์ดเข้าสนามม้าไหม
‪ไม่ต้องถามว่าทำไม
‪ห้ามแตะต้องเชียว ทิ้งเอาไว้ตรงนี้
‪นี่คือคำสั่งราชา
‪และนายต้องจำคำที่ฉันกำลังจะพูดให้ดี
‪เกิดอะไรขึ้นพ่ะย่ะค่ะ
‪วันหนึ่งนายจะต้อง ‪ข้ามไปที่สาธารณรัฐเกาหลี
‪นายจะต้องอยู่ที่นั่นคนเดียว
‪สิ่งที่นายต้องทำคือ ‪หาตำแหน่งของซงจองฮเยให้เจอ
‪เรื่องที่นายอยากเล่าให้ฉันฟัง ‪ตอนดื่มเหล้าอาจจะเป็นเรื่องนี้ก็ได้
‪ซงจองฮเยคือใครพ่ะย่ะค่ะ
‪อธิบายไปตอนนี้นายก็ไม่เข้าใจหรอก
‪แต่วันหนึ่งนายจะเข้าใจเอง
‪ถ้าถึงตอนนั้นแล้ว ‪ไปขอความช่วยเหลือจากสายสืบคังซะ
‪ตอนนั้นนายคง ‪ไม่เชื่อใจผู้หมวดจองแทอึล
‪ผู้หมวดจองแทอึลเหรอ
‪ฝ่าบาทเจอคนคนนั้นแล้วเหรอพ่ะย่ะค่ะ
‪ฉันกำลังเดินไปเรื่อยๆ
‪เพื่อเจอคนคนนั้นนั่นแหละ
‪เพราะงั้นนะ เจ้ายอง ‪ตอนนี้นายห้ามรั้งฉันไว้เด็ดขาด
‪นี่ก็คำสั่งราชา
‪ถ้าเวลาตอนนี้พลาดไปแม้แต่นิดเดียว ‪ฉันก็จะไม่ได้เจอกับคนคนนั้นอีกเลย
‪ไปรอที่เส้นชัยได้เลย วันนี้ฉันชนะ
‪หลีกไป
‪อ้อ พี่ ผมเองนะ
‪พี่เดินเข้าไปในมาร์ตเมื่อกี้เลย
‪พ่อพี่กับนารีก็อยู่ในมาร์ตด้วย
‪ฉันจะรีบไป ตามติดไว้ ‪อย่าให้คลาดสายตา
‪ทำได้ใช่ไหม
‪เชื่อมือผมน่า ‪ผมเป็นดาบหนึ่งในนภานะ
‪นี่ เธอมีรถตั้งหลายคัน
‪ทีอย่างนี้ทำไมไม่ขับรถมา
‪รถฉันนั่งได้แค่สองคนนะคะ
‪ก็ให้ฉันกับแทอึลนั่งไง
‪เฮ้อ พลาดแล้วเรา
‪แล้วถ้านั่งได้แค่คนเดียวล่ะ
‪งั้นก็ให้ฉันนั่งไง
‪แต่รถฉันนะ
‪รถคันก่อนหน้านี้ก็รถฉันนะ
‪นี่ รถตั้งสองคัน ‪รวมกันแล้วนั่งได้แค่สามคน
‪ทำไมซื้อแต่รถแบบนั้นอยู่ได้
‪สองคนทะเลาะกันแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ
‪จองแทอึลต้องทนฟังเรื่องขี้ปะติ๋ว ‪จนน้ำตาแทบไหล
‪แบบนี้ทุกวันเลยเหรอ
‪พี่เป็นอะไรอีกล่ะ
‪มิน่าล่ะถึงบอกให้ฉันซื้อวัว
‪สงสัยสติจะกระทบกระเทือนหน่อยๆ
‪พ่อ
‪นารี
‪ฉันเตือนเธอแล้วนะ
‪ว่าถ้าเราเจอกันเมื่อไหร่
‪เธอตายแน่
‪ปล่อยสิ
‪พ่อของเธอ
‪จะไปเดินตรวจเวรแล้วนี่
‪เห็นไอ้พวกท่าทางเหมือนนักเลง ‪ไปแถวนั้นกันด้วย
‪ทำไม
‪เพิ่งเคยเจอความสูญเสียเหรอ
‪งั้นทำตัวให้ชินซะสิ
‪ชีวิตฉันน่ะ
‪สูญเสียอะไรไปทุกวันเลย
‪ศูนย์รับแจ้งเหตุ 112 ครับ
‪ผู้หมวดจองแทอึล จากสถานีจงโนค่ะ
‪ฉันต้องการความช่วยเหลือ
‪ช่วยส่งรถสายตรวจ
‪มาที่แถวถนนฮโยจา ‪ซอย 13 หน่อยค่ะ ตอนนี้เลย
‪คุณคะ
‪คุณที่อยู่บนหลังม้าน่ะ
‪ในที่สุด
‪ก็เจอจนได้
‪ผู้หมวดจองแทอึล
‪กอดเขาสิ จองแทอึล
‪กอดเขาคนนั้นไว้
‪คุณมาควังฮวามุน
‪จริงๆ ด้วย
‪ใส่ชุดที่มีกระดุมเยอะๆ
‪แปลกจัง
‪สายตาเธอดูเหมือนรู้จักฉันเลย
‪ไม่มีความบังเอิญในโชคชะตา
‪โชคชะตาจะมาถึงฉันสักวันหนึ่ง
‪แต่กว่าจะรับรู้ได้ถึงความหมายของมัน
‪ก็มักจะสายเกินไปเสมอ
‪ข้ามขั้นนั้นไปเถอะ
‪ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ตอนนี้ ‪คงต้องเสียดายทีหลังแน่
‪ฉันรอใครคนหนึ่งอยู่น่ะค่ะ
‪ไม่มีทางไหนที่เรา ‪จะเปลี่ยนโชคชะตาได้เลยเหรอ
‪ขอโทษนะ ‪ที่เอาแต่ปล่อยให้เธอรอแบบนี้
‪พูดสิว่าคุณจะกลับมา
‪- อันนี้ก็ขึ้นกับคุณ ‪- พวกเรา...
‪ก็แค่ยังไปไม่ถึงจุดหมายเท่านั้นเอง
‪ฉันไม่ปล่อยให้เธอไปหรอก
‪งั้นก็ไม่ต้องมาช่วยโลกนี้กันดีกว่า
‪มันพาชิกจ็อกอยู่ที่ไหน
‪ผู้หมวดจองแทอึลอยู่ไหน
‪ถึงแม้ประตูจะปิดลงแล้ว...
‪แต่ฉันสัญญาว่าจะกลับมาหาเธอให้ได้