SIRI ASLI NETFLIX
WATAK, TEMPAT, INSTITUSI, AGAMA, PERISTIWA DAN LAIN-LAIN
DALAM DRAMA INI ADALAH FIKSYEN
Awak betul-betul muncul di Gwanghwamun.
Dengan pakaian dipenuhi butang.
Pelik.
Nampaknya awak kenal saya.
Ketepikan hal itu.
Kalau saya tak buat begini,
mungkin saya akan menyesal.
Kebetulan tak wujud dalam takdir.
Walaupun ia pasti tiba,
namun apabila akhirnya kita tersedar,
ia pasti dah terlewat.
AYAH
- Ayah... - Hei.
Selepas kamu telefon tadi, ayah dah pastikan mereka ditangkap.
Kamu di mana?
Saya telefon ayah?
Kenapa dengan suara kamu?
Kejap. Polis dah sampai. Mereka nak jumpa ayah.
Nanti ayah telefon semula.
Itu orangkah?
Apa yang berlaku?
Cik tak apa-apa?
Dia cedera parah. Cepat telefon ambulans.
Maksud awak, mak saya jumpa mak Lee Gon...
Maksud saya, dia jumpa mak Lee Ji-hun?
Di Hotel Grace Heritage.
Kalau awak mula dengan rakaman CCTV hotel, awak boleh jejaki Song Jeong-hye.
Boleh bantu saya?
Kenapa awak ekori mak saya?
Adakah awak akan bantu saya?
Helo?
Lama tak jumpa. Nampaknya nama awak Hyeon-min.
Kang Hyeon-min.
Awak tak jumpa mak awak.
Biar saya carikan.
Siapa awak?
Kenapa wajah awak masih sama?
Betul.
Saya juga fikir saya ada banyak masa.
Saya sedar
itulah keretakan pertama.
Anak saudara yang dulunya mentah
kini dah dewasa dan mengancam nyawa saya.
Simpan saja sejarah keluarga awak. Kenapa awak hubungi saya?
Dah tiba masanya awak balas budi orang yang mengubah nasib awak.
Ibu yang ditipu seumur hidupnya
dan ibu yang menipu.
Nyawa kedua-dua ibu awak
terletak di tangan awak.
Jangan berkias.
Apa yang awak nak?
Nampak jauh, tapi awaklah orang yang paling dekat dengan anak saudara saya.
Ini mudah saja.
Buat apa saja untuk dapatkan cemeti Lee Gon.
Lebih bagus lagi kalau awak bunuh dia.
Tak ada permintaan yang lebih normal?
Saya bukan anak yang baik.
Mereka tak bermakna.
Tentulah bermakna.
Awak akan dapati mereka amat bermakna.
Hyeon-min...
Mari mati sama-sama.
- Kita mati sama-sama. - Tak nak!
- Hyeon-min. - Mak!
- Mak minta maaf.
Mak benar-benar minta maaf!
Sekejap saja.
- Mak benar-benar minta maaf! - Jangan...
Maafkan mak.
Jangan pedulikan kami. Pergi!
Nama awak ialah Min Seon-yeong.
Anak awak Kang Hyeon-min.
Ini cap jari awak?
Tempoh perjanjian tamat esok.
Masih ada sehari lagi.
Awak berdoa?
Kalau awak dah tak sayang nyawa, apa kata serahkan kepada saya?
Saya akan beri awak berdua kehidupan baru.
Awak akan jadi Park Suk-jin
dan anak awak akan ada ayah yang kaya.
Siapa awak? Awak nak tipu kami?
Macam mana awak nak buat begitu?
Awak...
Putera Imperial Geum?
Awak dah mati.
Awak cuma perlu mengangguk
kepada tuah yang muncul di depan awak.
Kenapa?
Adakah nasib saya sukar ditilik?
Agak menghairankan.
Luka ini bersambung dengan garisan takdir dan ia bertukar menjadi takdir.
Takdir yang macam mana?
Ini sekadar hiburan, jadi saya akan beritahu.
Kalau zaman dulu, awak ditakdirkan untuk memberontak.
Adakah saya akan berjaya?
Itulah masalahnya.
Awak ditakdirkan untuk dipancung. Tapi itu zaman dulu.
Maksudnya,
awak gagal.
Kalau awak ialah saya,
ini pastinya pedang.
Takdir itu dah pun berlalu.
Saya sendiri dah hapuskannya.
Tapi saya tersilap langkah.
Saya patut percaya
dan bunuh Putera Mahkota.
Putera Mahkota?
Na-ri! Helo, Na-ri!
Kenapa berpegangan tangan?
Gelilah.
Saya sertai kelab tilik nasib.
- Awak nak cuba? - Ya.
Macam pernah jumpa.
Di mana kita pernah berjumpa?
Dia ialah pembelot negara!
Tangkap dia!
Berdiri di belakang saya.
Betul, di Haeundae.
Sampaikan mesej ini kepada anak saudara saya.
Saya tak tahu di mana dia bersembunyi,
tapi saya harap dapat bertemu pada ulang tahun kematian ibunya.
Saya bercadang untuk hadiri Misa Peringatan.
Kalau dia tak muncul di sana,
saya akan datang lagi untuk bertemu kawan awak yang berbakat ini.
Siapa dia? Awak kenal dia?
Jangan ke mana-mana.
Saya perlu hubungi Tae-eul.
- Tae-eul ada di luar sana. - Apa?
Tae-eul!
Apa yang berlaku?
Lee Lim baru singgah di sini.
Lee Lim.
Di sini? Di mana ayah?
Dia keluar ambil budak-budak. Dia ada kelas petang nanti.
- Awak kenapa? Siapa lelaki tadi? - Nanti saya beritahu.
Kenapa dahi awak cedera?
Saya dengar awak cedera.
Awak cedera? Di mana? Macam mana boleh cedera?
Panjang ceritanya. Sin-jae, mari pergi.
Jeong Tae-eul.
Kecederaan awak di sebelah kiri.
Betul.
Saya guna tangan kanan.
Apa semua ini?
Eun-sup, jaga Na-ri.
Kenapa dengan dahi awak?
Saya dah tanya,
- tapi dia tak jawab. - Tutup mulut awak.
Awak Jo Yeong.
Jangan pandang saya begitu.
Kita dari negara yang sama.
Kalau di sana, awak pasti dah ditembak.
Siapa yang arahkan awak?
Adakah Lee Lim yang arahkan awak
meracun baginda?
Ubat tahan sakit narkotik.
Ubat untuk pesakit kanser peringkat akhir.
- Awak menghidap kanser? - Ya.
Ajal saya dah dekat.
Tapi janganlah gembira sangat.
Tolong tinggalkan kami sebentar.
Saya nak berbual dengan dia.
Hubungi saya.
Kalau ada apa-apa, hubungi saya.
Jadi
awak nak bunuh saya
sebab penyakit awak?
Apa yang awak perlukan?
Hati? Buah pinggang?
Itu sebabnya awak tikam tanpa cederakan organ saya?
Betul rupanya.
Dalam mata awak
tak ada keresahan.
Awak yang hubungi ayah saya, bukan?
Kenapa awak tak bunuh saya?
Pes soya buatan sendiri memang sedap.
Supnya sangat sedap.
Saya tak nak ayah awak sedih.
Apa yang awak bualkan dengan ayah saya?
Saya tahu awak datang ke rumah saya semasa saya tak ada.
Tentang makanan,
duit
dan kerja.
Semuanya tentang awak.
Duduk bersemuka begini
seperti melihat ke dalam cermin.
Beritahu saya tentang awak pula.
Awak seorang yang beremosi, ya?
BAHAGIAN JENAYAH GANAS UNIT TIGA
Oh, Tuhan!
Boleh saya bantu?
Leftenan Jeong tak ada di sini?
Sekarang bulan April tahun 2020?
Maaf, tapi apa hubungan encik dengan Leftenan Jeong?
Akhirnya sampai juga, tahun 2020.
Di mana Leftenan Jeong sekarang?
Nama saya
Lee Gon.
Cik ke mana?
Cik perlu berehat.
Kalau dah pulang ke hospital, cik patut terus ke wad.
Apa cik buat di sini?
Saya sedang menunggu seseorang.
Dia dah sampai.
Di sana.
Awak
tak apa-apa?
Awak menunggu saya?
Saya rindu awak.
Saya rindukan awak.
Maafkan saya.
Maaf sebab...
buat awak menunggu.
Maafkan saya.
Jangan pergi.
Saya takkan pergi.
Esok juga.
Saya takkan pergi.
Baringlah.
Awak dimarahi sebab tak berehat.
Awak akan pergi selepas saya tidur.
Saya takkan ke mana-mana.
Nak saya buktikan?
Awak masih pakai baju ini.
Saya nak tukar baju,
tapi tak ada duit.
Aduhai.
Saya gembira awak jumpa saya
ketika saya berusia lima
dan 27 tahun.
Saya amat gembira awak peluk saya
kali pertama saya datang di Gwanghwamun.
Kedua-dua kali saya fikir awak orang gila.
Saya ingat kedua-dua kali akan berjalan lancar.
Awak tetap minta kad pengenalan saya.
Awak masih ingat
apa yang berlaku kepada kita selepas itu?
Berbeza dengan kali pertama,
walaupun tak sepenuhnya, saya percaya yang dia ialah Maharaja Empayar Corea.
Saya fahami dunia selari dan pergi ke dunianya
dengan lebih cepat.
Saya masih membeli dan menyemai benih bunga
dan mencintai takdir saya lebih awal.
Perkara yang ditakdirkan tetap berlaku
dan tragedi juga menimpa dengan lebih awal.
Takdir
tak berubah.
Adakah takdir
tak boleh diubah?
Tak mungkin.
Takdir
takkan selemah itu.
Mungkin makin hebat sesuatu takdir, makin jauh kita perlu berjalan
sebelum tiba ke destinasinya.
Kita cuma masih belum sampai.
Tidurlah.
Tak nak.
Yeong.
Tuanku?
Kang Sin-jae.
Tolong serahkan telefon kepada Leftenan Jeong Tae-eul
di sebelah kiri awak.
Awak, bukan?
Orang yang telefon dari depan kedai ayam goreng empat tahun lalu.
Yeong.
Benarkah tuanku yang muncul di pertandingan itu?
Tak syak lagi ini tahun 2020.
Awak berdua nampak dah berusia.
Maksud awak, awak boleh kembali ke masa lalu?
Syukurlah tuanku kembali dengan selamat.
Kami dah temui Song Jeong-hye.
Detektif Kang banyak membantu.
Makin banyak hutang saya.
Terima kasih.
Kalau begitu, bayarlah.
Bayar semua hutang awak.
Nak bayar guna apa?
Nyawa.
Awak dah jumpa Lee Lim.
Tentu dia guna kedua-dua ibu awak.
Lee Lim suruh awak bunuh saya?
Awak setuju? Apa kata mati di dunia awak?
Bukan mudah untuk bunuh maharaja.
Lebih mudah lagi di sini sebab saya tak ada identiti.
Saya cuma nak pastikan ramai meratapi kematian awak.
Beritahu saya kalau awak nak pulang.
Tuanku.
Di mana Song Jeong-hye?
Rumah di sana itu.
Lee Lim masih belum muncul.
Terus perhatikan
dan kenal pasti jejaknya ke hutan buluh.
Ya, tuanku.
Seperkara lagi, patik terima panggilan daripada Jo Eun-sup.
Dia bertemu dengan Lee Lim.
Katanya,
Lee Lim menyebut tentang Misa Peringatan bonda ratu.
Dalam 20 minit lagi dia akan ke gereja.
Dia sentiasa ditemani.
Nampaknya awak tersilap.
Lepas.
Kalau saya menjerit di sini, awak yang akan susah.
Awak rupanya.
Anak saudara Lee Lim.
Orang yang menyerupai anak saya, Ji-hun.
Kalau Ji-hun masih hidup,
tentu dia dah dewasa seperti awak.
Tapi anak saya mati
sebab awak.
Dan awak mungkin akan mati sebab saya.
Menurut Lee Lim, itulah sebabnya dia selamatkan saya.
Detektif Kang, ini saya. Saya perlukan bantuan.
Awak takkan apa-apakah?
Tak lama lagi ulang tahun kematian bonda saya.
Nampaknya pada hari itu,
Lee Lim akan bawa puan ke sana.
Kalau puan ke sana,
puan takkan kembali.
Biar saya bantu.
Boleh awak selamatkan saya?
Datang dua hari sebelum hari itu.
Saya tahu tarikhnya.
- Anak puan... - Jangan beri alasan.
Ia takkan mengubah apa-apa.
Dan jangan mati sebab saya.
Saya...
bukan mak awak.
Nanti patik iringi tuanku.
Bila tuanku akan berangkat?
Penjaga Cik Jeong Tae-eul? Pesakit dah selesai.
Saya. Saya penjaga dia.
Yeong, hari ini saja.
Hingga dia dah boleh cuci mukanya sendiri.
Saya terhutang budi kepada Luna.
Kita dapat bersama sebab saya cedera.
Jangan cakap macam itu.
Okey?
Saya sangat terkejut.
Kemaskan semula rambut saya.
Kecantikan saya bergantung kepada rambut saya.
Mari sini.
Apa yang awak doakan?
Saya bukan berdoa, tapi mengugut.
Saya ugut supaya jangan melampau.
Besar sangatkah kesalahan kita?
Adakah kita juga
di bawah perlindungan Dia?
Saya tak pernah jumpa orang yang tak tahu guna aplikasi ini.
Ada pesanan kepada tuan kedai?
Perlu tinggalkan pesanan?
Terima kasih. Kami akan nikmati dengan berselera.
Selamat menjamu selera.
Apa itu?
Awak cakap awak tak nak makan hidangan hospital.
Awak tahu awak boleh pesan makanan ini?
Senang saja nak pesan makanan ini.
Saya nampak awak dimarahi budak itu tadi.
Banyaknya daging.
Bukan marah, suara dia memang kuat.
Nah.
Macam mana ini?
Saya perlu berehat, jadi tak boleh angkat sudu.
Aduhai.
- Daging. - Ya.
Sedap?
Sedap.
Seronoknya.
Kehidupan harian begini.
Lepas makan,
mari curi-curi keluar.
Jururawat! Pesakit Jeong Tae-eul...
Kenapa pula?
Makanlah. Lupakan saja untuk curi keluar.
- Marilah keluar. - Jururawat!
Yeong.
Hari ini saja.
Biar saya ucap selamat tinggal.
Ya, tuanku.
Patik juga akan buat.
Terima kasih untuk kot ini.
Saya dah buat cucian kering.
Awak boleh simpan saja. Kenapa panggil saya?
Saya dah banyak susahkan awak.
Jaga diri.
Jangan risau.
Awak yang patut jaga diri, jangan sampai ditembak.
Biasalah, setiap pertemuan ada perpisahan.
Selamat jalan. Saya takkan hantar keluar.
Dapatkan lesen memandu.
Kalau berjaya,
apa impian ke-65 awak?
Impian?
Sekarang,
saya dah
tak ada impian lain.
Tentu ada.
Baiklah.
- Saya pergi dulu. - Sekarang?
Ada! Saya ada impian!
Saya ada impian baru.
Nak jumpa awak semula.
Kita
pasti akan jumpa lagi.
Awak mesti janji.
Pastikan awak datang lagi.
Awak cakap ini nampak saja comel, tapi tak selesa.
Sebab saya tak pernah cuba.
Saya merepek saja.
Tapi ini sangat selesa.
Nanti...
mari penuhi hidup kita dengan perkara kita tak sempat buat.
Pergi bercuti bersama,
tonton filem bersama,
ambil gambar bersama
- dan... - Jeong Tae-eul.
Jangan.
Jangan beritahu saya
awak kena pergi.
Saya takkan benarkan.
Tak perlu
selamatkan dunia.
Kita boleh berulang-alik
dan hidup untuk hari ini saja.
Saya tahu apa yang awak nak lakukan.
Awak akan kembali ke masa silam.
Untuk halang Lee Lim sebelum dia datang ke sini.
Kalau begitu,
saya takkan dapat ingat awak.
Kalau peredaran kedua-dua dunia berbeza dengan sekarang,
saya akan hidup tanpa mengenali awak.
Dah terlalu banyak
kekacauan yang berlaku di kedua-dua dunia.
PEMBAKARAN MAYAT PUTERA BUYEONG LEE JONG-IN
Tapi anak saya mati
sebab awak.
Terlalu banyak sebab untuk saya...
perbetulkan keadaan ini.
Tapi penyelesaiannya
cuma ada satu saja.
Jadi...
suruhlah saya pergi.
Tolong benarkan
saya pergi.
Dalam hidup saya, ini kali pertama
saya minta kebenaran daripada seseorang.
Kalau awak halang saya,
saya tak boleh pergi.
Beritahu saya awak akan kembali.
Itu peraturan kesepuluh.
Walau apa jua berlaku, awak akan kembali.
Itu peraturan ke-11.
Awak akan tangkap Lee Lim
dan walaupun pintu itu tertutup,
awak akan buka semua pintu alam
dan kembali semula.
Janji awak akan kembali.
Itu peraturan ke-12.
Saya janji.
Saya akan buka semua pintu alam.
Saya janji...
akan kembali semula ke pangkuan awak.
Kalau minta saya datang ke tempat begini,
bukankah awak yang patut menunggu?
Saya risau kalau awak patah semangat,
tapi nampaknya sia-sia saja.
Impian jadi maharani tinggal impian
dan awak digantung tugas.
Awak langsung tak boleh dekati tempat tinggi itu.
Sebab itu bukan tempat tinggi, tapi saya nak ke tempat lebih luas.
Kepunyaan awak mungkin ada pada payung itu.
Kalau begitu,
macam mana dengan Lee Gon?
Saya nak dapatkan.
Tentu bagus, bukan?
Satu untuk saya, satu untuk awak.
Ada yang lebih bagus lagi.
Awak miliki ini juga.
Apa yang awak cuba...
Saya sedang mengajar awak.
Permintaan saya mudah saja.
Dapatkan Lee Gon atau Empayar Corea.
Tapi awak gagal dapatkan kedua-duanya.
Kini ada satu cara saja untuk awak hidup.
Cari jalan supaya saya boleh sertai
upacara memperingati bonda Lee Gon.
Awak, saya
dan Maharani yang akan bangkit semula.
Di sana, saya akan umumkan kewujudan dua dunia,
Empayar Corea dan Republik Korea.
Nampaknya anak saudara dah muncul.
PAMERAN TINGGALAN EMPAYAR COREA
Ke mana dia pergi?
Apa ini?
Tuanku, aduhai. Pakaian tuanku...
Aduhai. Apa sudah jadi?
Tuanku.
Terima kasih sebab membiarkan
beta pergi begitu saja.
Patik faham.
Patik faham, tuanku.
Macam mana dengan upacara 49 hari?
Tentu mereka pelik beta tak hadir.
Ia diadakan secara tertutup
dan kami umumkan tuanku masih berduka cita.
Kerabat yang lain sudah pulang.
Lee Seung-heon pula akan berlepas dalam masa empat jam.
Adakah kaki Seung-heon tempang?
Ya, betul.
Tolong sahkan lokasinya yang terkini.
Beta sendiri akan hantar dia.
Mereka memang dah gila!
Aduh.
Tuanku?
Upacara 49 hari dah pun selesai dan kita juga dah dimalukan.
Kenapa baru sekarang tuanku muncul?
Awak tak ingat? Malam pembelotan.
Di pintu belakang istana.
Lelaki yang tembak kaki awak.
Apa...
Macam mana tuanku tahu?
Perkara terbaik yang pernah awak lakukan
adalah merahsiakannya daripada pak cik.
Sekiranya dia tahu awak terlibat sama,
dia pasti akan bunuh diri.
Walaupun mati, mayat awak takkan dibawa pulang ke sini.
Tunggu.
Dengar penjelasan kita.
Lee Seung-heon, anak Putera Buyeong,
dibuang negara selamanya dengan serta-merta.
Ya, tuanku.
Tuanku, sebentar. Tuanku!
Gon!
Tuanku!
Gon!
Sila tukar pakaian. Perintah Maharaja.
Betulkah kamu
Hyeon-min?
Ini mak. Kamu kenal mak?
Waktu itu,
mak tak ada cara lain.
Maafkan mak.
Saya hilang
atau dibuang?
Adakah
saya sengaja ditinggalkan?
Mak nak kamu hidup.
Hidup dengan lebih baik.
Saya tak hidup...
dengan baik.
Jangan
berharap.
Dan jangan minta maaf.
Saya cuma
nak jumpa sekali saja.
Saya tak mahu
dihantui mimpi ngeri lagi.
Jagalah kesihatan.
Kali ini,
saya yang buang mak.
Saya ingatkan ada hidangan mewah di istana.
Bergantung kepada siapa orangnya.
Saya rasa ini bersesuaian.
Ada bir lagi?
Terima kasih untuk hari ini.
Mak awak akan selamat.
Saya dah belanja awak balik.
Terima kasih.
Awak nak ke mana pula?
Tinggal di sini?
Atau
pulang?
Macam mana dengan awak?
Awak nak kembali ke malam itu?
- Ya. - Kalau awak pergi,
ada jaminan Lee Lim akan diberkas?
Boleh, jika saya fokus kepada dia.
Ketika dia mencekik saya,
itulah saat paling bahaya buat dia. Kerana dia dikuasai kemarahan.
Kenapa tak buat sebelum ini?
Awak akan menyesal awak tanya.
Waktu itu, saya pecahkan kubah kaca
dan tarik perhatian semua orang apabila penggera berbunyi
untuk selamatkan diri saya yang masih kecil.
Jadi kali ini, awak takkan selamatkan diri awak?
- Awak akan lenyap. - Kalau saya berjaya,
semua waktu awak di Republik Korea akan turut lenyap.
Waktu akan kembali sebelum Kang Hyeon-min bertemu Lee Lim.
Pastikan awak takkan menyesal dengan pilihan awak.
Ini peluang akhir awak
untuk bunuh saya.
Saya patut racun minuman awak.
Tae-eul tahu rancangan awak?
Dia tak boleh tahu.
Awak cuai.
Cik Baek!
Tak guna.
Berani awak!
Bodoh!
Pernah tak awak berdoa?
Setiap hari saya berdoa supaya nyawa saya dicabut.
Akhirnya...
doa saya dimakbulkan.
Kini
saya akan mati.
Saya berjaya mengelak maut,
tapi adakah awak satu-satunya takdir yang tak dapat saya elakkan?
Macam mana awak tahu?
Tentu mudah kalau saya seorang.
Tapi
saya tak keseorangan.
Ada yang menghalang,
ada yang mengejar,
ada yang berdoa awak ditumpaskan
dan ada pula
yang sedang bersemuka.
Berani awak
gunakan upacara memperingati bonda saya?
Awak patut ke sana.
Kita patut bertemu di sana.
Saya takkan berdiam diri.
Saya takkan biarkan ia berakhir begini saja.
Masih ada masa
sebelum waktu beredar semula.
Awalnya cuma 22 langkah saja.
Tapi awak telah menghentikan dunia
yang sepatutnya jadi milik saya.
Selama 25 tahun,
awak guna Manpasikjeok untuk melengahkan kematian.
Kini maut datang menjemput.
Tiba masa kita tamatkan pergelutan ini.
Tak mungkin.
Ada yang tak kena?
Awak tak boleh buka pintu saya. Awak patut dah jangka.
Manpasikjeok itu dilumuri darah saya.
Awak berdua tunggu di sini.
Ini tiang batu ayahanda saya.
Inilah saat yang saya nantikan.
Saat yang selama ini saya tunggu akhirnya jadi nyata.
Tak ada bunyi seruling.
Manpasikjeok tak merintih.
Keabadian ada dalam genggaman awak.
Apa awak merepek ini?
Tentulah Manpasikjeok takkan merintih. Ia dah bercantum semula.
Lupakan malam pembelotan.
Kita berdua
patut masuk ke sana.
Manpasikjeok tak merintih.
Tanpa bunyi seruling ini,
kita tak boleh kembali ke malam itu.
Saya mesti
hasilkan keretakan itu semula.
Awak nak pulangkan semula kepada dia?
Saya dah tak perlukannya.
Dah lama saya tunggu ia jadi sempurna.
Keabadian sedang menunggu,
tapi awak nak gunakannya untuk kembali ke malam pembelotan itu?
Saya tak perlukan keabadian.
Awak
takkan dapat lihat
atau miliki dunia itu.
Awak memang bodoh.
Baiklah. Awak boleh cuba.
Awak boleh perintahkan agar saya mati.
Awak hanya boleh buka pintu awak,
tapi awak perlukan seseorang untuk pergi bersama saya.
Siapakah orangnya?
Siapakah yang awak akan korbankan?
Senyap.
Awak bukan mengelak maut,
tapi menangguhkan hukuman.
Ditambah dengan ejekan awak tadi,
awak akan dibunuh tanpa belas kasihan.
Patik akan awasi dan ikut dia ke sana.
Biar saya pergi. Saya hanya perlu ikut dia?
Tuanku, biar patik sendiri uruskan dia.
Dah berapa kali saya pesan. Saya mahu awak pulang ke dunia awak.
Beri kepada saya. Bila saya patut pergi?
Sejauh mana patut saya pergi?
Sejauh mana?
KAKITANGAN SAHAJA
- Awak dah bertugas? - Apa yang berlaku?
Macam mana awak berjaya tangkap Lee Lim?
Menerusi Song Jeong-hye.
Song Jeong-hye dah meninggal dunia.
Dia tak ada waris.
Kita patut ke sana.
Kita perlu menyoal siasat. Masuklah.
MENDIANG SONG JEONG-HYE
Setiausaha Mo.
Pagi esok,
umumkan Se-jin sebagai waris kedua takhta.
- Tuanku... - Kalau sesuatu menimpa beta,
cucu Raja Buyeong, Lee Se-jin,
akan naik takhta sebagai maharaja.
Tuanku.
Di mana Manpasikjeok?
Bukan.
Ia ada pada siapa?
Awak juga nak menempah maut?
Awak nak korbankan diri?
Jawab saja soalan saya.
Di mana Manpasikjeok?
Awak patut takut dan gerun!
Kenapa orang seperti kalian buat pilihan begitu?
Kenapa?
Saya takut.
Kerana mungkin dia kesunyian.
Saya gerun
kalau dua dunia terus begini.
Jadi awak perlu pilih.
Bukankah lebih baik kalau pergi dengan saya?
Ini peluang akhir awak.
Manpasikjeok ada pada siapa?
Kalau itu yang awak semua takutkan,
nampaknya pilihan saya salah.
Ada kejutan menanti anak saudara saya dan Perdana Menteri Koo.
Lee Se-jin, cucu Raja Buyeong yang menetap di LA,
terkorban dalam kemalangan jalan raya pagi tadi.
Mangsa dilanggar
oleh cucu pengasas Farmaseutikal Hogyeong, Park Ji-yeong.
Keadaannya yang sedang sarat mengandung menambahkan lagi kejutan.
Park Ji-yeong ke LA
untuk bertemu kawan-kawannya sebelum tarikh dia bersalin...
Itu sebabnya dia perlukan Ji-yeong?
Rumah Putih telah mengeluarkan kenyataan...
Mak?
Mak.
Mak makan apa
malam ini?
Makan malam?
Kamu masih belum makan?
Sibuk sangatkah?
Mak, jawablah cepat.
Mak makan apa malam ini?
Mak buat pesanan jjajangmyeon.
Kenapa? Kamu teringin makan apa-apa?
Apa ini?
Di sini saya boleh dibebaskan juga kalau sakit tenat?
Ajal saya belum tiba lagi.
Saya nak awak hidup lebih lama.
Kalau tak, ayah saya akan sedih.
Saya tak faham.
Saya perlu pergi ke suatu tempat dan mungkin untuk masa yang lama.
Untuk waktu itu, jaga ayah saya sebagai Jeong Tae-eul.
Dan tolong saya curi sesuatu.
Macam mana? Awak dah sembuh?
Semuanya masih berfungsi.
Hei!
Apa yang berlaku?
Kunci pintu berfungsi. Macam mana dia lepas?
Saya yang lepaskan dia. Baru kejap tadi.
Kenapa?
Manpasikjeok ada pada awak, bukan?
Serahkan kepada saya.
Tak ada. Apa itu?
Lee Lim ada dengan saya.
Kenapa awak bawa dia ke sini?
Dia tak boleh dihukum di negara ini.
Awak nak pastikan dia tak buat apa-apa selama 48 jam.
Tentu awak dah janji
untuk bawa Lee Lim
ke hutan buluh selepas 48 jam dan jumpa dia.
Serahkan kepada saya.
- Saya perlu pergi. - Tak boleh.
Awak nak ke mana?
Kalau ke sana,
awak mungkin tak dapat kembali.
Saya
tak yakin saya boleh terus menunggu saja.
Saya tak nak buat begitu.
Tolonglah saya.
Serahkan kepada saya.
Awak tak fahamkah?
Saya tak boleh biarkan awak pergi.
Saya nak biarkan ia terus terkubur,
tapi awak paksa saya luahkan perasaan.
Jeong Tae-eul, saya suka awak.
Selama ini, saya hanya suka awak saja.
Walaupun sehingga sesaat yang lepas,
saya suka awak.
Macam mana saya nak biar awak pergi?
Takkan saya nak biarkan awak mati?
Jangan merepek. Pergi balik.
Tolonglah...
Serahkan.
Saya takkan minta maaf
sebab tak peka dengan perasaan awak.
Tentu saya berpura-pura kalau saya cakap
hati saya remuk.
Tapi
sama seperti perasaan awak terhadap saya,
saya juga suka seseorang.
Saya akan tebus kekecewaan awak. Saya akan pulang.
Jadi tolonglah serahkan.
Selamatkanlah saya.
Kalau saya tak ke sana,
saya mungkin akan benar-benar mati, Sin-jae.
Tuhan tahu
saya takkan selamatkan diri
dan memilih untuk menangkap Lee Lim.
Nampaknya tuanku ada urusan penting.
Tuanku memilih persalinan ini.
Itulah sebabnya Dia letak tanda di bahu saya lebih awal.
Supaya saya mematuhi takdir
tanpa teragak-agak.
- Tuanku. - Beta beritahu kamu
sebab tak mahu kamu keresahan lagi.
Apa maksud tuanku?
Tentu kamu
amat kesunyian.
Hidup kamu dibebani
rahsia beta dan rahsia diri kamu.
Buku itu
adalah hadiah untuk kamu.
Dodoian
yang kamu nyanyikan dulu
ada dalam buku itu.
Patik tertanya-tanya
kalau tuanku tahu.
Tapi kenapa tuanku tak pernah tanya?
Beta bimbang kamu cuba pulang
ke dunia kamu.
- Tuanku. - Disebabkan kamu,
beta bertemu puisi yang indah.
Dan ini permintaan beta.
Biarkan beta pergi
sekali lagi.
Kalau patik biar,
adakah tuanku akan kembali?
Pastikan kamu...
jaga kesihatan.
Ini perintah terakhir beta.
Tuanku...
Ke mana destinasi tuanku kali ini?
- Yeong. - Patik takkan setuju.
Tuanku boleh ke mana saja, tapi bukan sendirian.
Patik akan iringi tuanku
untuk ke mana saja
dan berdepan dengan apa pun.
Terutamanya kalau tempat yang tuanku takkan pulang.
PEDANG EMPAT HARIMAU