NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
WSZYSTKIE POSTACI, MIEJSCA, ORGANIZACJE, RELIGIE I WYDARZENIA
SĄ FIKCYJNE
Naprawdę przyszedłeś na Gwanghwamun.
I masz na sobie kurtkę z wieloma guzikami.
To dziwne.
Chyba mnie znasz.
Darujmy to sobie.
Jeśli tego teraz nie zrobię,
później będę tego żałować.
Jeśli to przeznaczenie, to nie przypadek.
Z natury jest nieuniknione,
ale jeśli zrozumiesz jego znaczenie,
zawsze jest za późno.
TATA
- Tato. - Cześć.
Po twoim telefonie pobiłem tych zbirów.
Gdzie jesteś?
Dzwoniłam do ciebie?
Hej, czemu masz taki głos?
Poczekaj, przyjechała policja. Chcą ze mną rozmawiać.
Oddzwonię, dobrze?
Ktoś tu leży?
O Boże.
Nic pani nie jest?
Bardzo krwawi. Wezwijmy karetkę.
Czyli moja mama spotkała mamę Lee Gona,
to znaczy Lee Ji-huna?
W hotelu Grace Heritage.
Sprawdź nagranie z monitoringu. Odnajdziesz Song Jeong-hye.
Pomożesz mi?
Dlaczego śledziłeś moją mamę?
Pomożesz mi czy nie?
Halo?
Kopę lat. Mniemam, że nazywasz się Hyeon-min.
Kang Hyeon-min.
Pewnie zgubiłeś mamę.
Znajdę ją dla ciebie.
Kim jesteś?
Czemu wyglądasz tak samo jak wtedy?
To prawda.
Dlatego myślałem, że mam dużo czasu.
Ale wydaje mi się,
że to było pierwsze pęknięcie.
Mój bratanek był wtedy dzieckiem.
Teraz jest dorosły i prawie mnie dogonił.
Dość tych problemów rodzinnych. Po co zadzwoniłeś?
Przyszła pora, żebyś odpłacił mi się za odmienienie twojego życia.
Matka, którą całe życie zwodzono,
i matka, która całe życie zwodziła.
Życie ich obu
zależy od ciebie.
Przejdź do sedna.
Czego chcesz?
Jesteś daleki, ale i bliski mojemu bratankowi.
To proste zadanie.
Za wszelką cenę przynieś mi palcat Lee Gona.
Będzie lepiej, jeśli go przy okazji zabijesz.
Nie mogłeś wymyślić czegoś lepszego?
Jestem złym synem.
Nieoddanym rodzinie.
A powinieneś.
Na pewno masz uczucia, które są słodkie i szybko się topią.
Hyeon-min.
Umrzyjmy razem.
- Umrzyjmy razem. - Nie!
- Hyeon-min! - Mamo!
- Przepraszam.
Naprawdę przepraszam!
To potrwa sekundę.
- Przepraszam! - Przestań...
Przepraszam.
Zostawcie nas, idźcie dalej.
Nazywasz się Min Seon-yeong.
Twój syn to Kang Hyeon-min.
To twój podpis?
Powiedziałam, że do jutra zapłacę.
Został mi jeden dzień.
Modliłaś się?
Skoro chcesz oddać życie, może oddasz je mnie?
Dam tobie i twojemu synowi nowe życie.
Będziesz dwórką w pałacu, Park Suk-jin.
Będziesz miała bogatego ojca.
Kim jesteś? O czym ty mówisz?
Jak miałbyś to zrobić?
Ty...
Czy jesteś...
księciem Geumem?
Przecież nie żyjesz.
Kiwnij głową
i przyjmij szczęście, które cię spotkało.
O co chodzi?
Mam dziwne linie na dłoni?
To ciekawe.
Blizna połączona z linią przeznaczenia stała się linią nowego przeznaczenia.
Jakiego przeznaczenia?
Skoro robimy to dla zabawy, to powiem.
Byłby to zamach stanu, gdybyśmy żyli w dawnych czasach.
Uda się?
W tym problem.
Zostałbyś ścięty, gdybyśmy żyli w dawnych czasach.
Innymi słowy,
nie udało ci się.
Jeśli jesteś mną,
to tutaj trzymasz swój miecz.
To przeznaczenie jest nieaktualne.
Brałem udział w swoim ścięciu.
Chociaż głupio postąpiłem.
Powinienem sobie zaufać
i zabić najpierw następcę tronu.
Następcę tronu?
Na-ri! Halo, Na-ri!
Czemu trzymacie się za ręce?
To kiczowate.
Chodzę na zajęcia czytania z ręki.
- Poczytać ci? - Tak.
Chyba już cię widziałem.
Boże. Gdzie to było?
To jeden ze zwolenników zdrajcy.
Brać go!
Stój za mną.
Widziałeś mnie w Haeundae.
Przekażesz wiadomość mojemu bratankowi?
Nie wiem, gdzie się ukrywa,
ale chciałbym go zobaczyć w rocznicę śmierci jego matki.
Powiedz mu, że będę na mszy ją upamiętniającej.
Jeśli nie przyjdzie,
znów odwiedzę twoją koleżankę-wróżkę.
Kto to? Naprawdę go znasz?
Zostań tutaj, dobrze?
Zadzwonię do Tae-eul.
- Jest tam. - Co?
Tae-eul!
Co się dzieje?
Lee Lim tutaj był.
No wiesz, Lee Lim.
Tutaj? Gdzie tata?
Poszedł po dzieci. Nie mógł odwołać popołudniowych zajęć.
- O co tyle zamieszania? Kto to? - Później ci powiem.
Co ci się stało w czoło?
Co tu robisz, skoro jesteś ranna?
Jesteś ranna? Gdzie? Dlaczego?
Coś się stało. Chodź, Sin-jae.
Jeong Tae-eul.
Dźgnięto cię po lewej stronie.
No tak.
Jestem praworęczna.
Co się dzieje?
Eun-sup, zajmij się Na-ri.
Co ci się stało w czoło?
Już go o to pytałam,
- ale nie odpowiedział. - Zamknij się.
To ty, Jo Yeong.
Nie patrz tak na mnie.
Jesteśmy z tego samego kraju.
Gdybym tam był, to bym cię zabił.
Kto kazał ci to zrobić?
Kto kazał ci otruć króla?
Lee Lim?
Opioidy.
Biorą je ludzie w późnym stadium raka.
- Masz raka? - Tak.
Niedługo umrę.
Ale się nie cieszcie.
Zostawicie nas?
Porozmawiam z nią.
Zadzwoń do mnie.
Jak coś, to dzwoń.
Czyli
przyszłaś mnie zabić,
bo masz raka?
Czego potrzebujesz?
Wątroby? Nerki?
Dlatego dźgnęłaś mnie tak, żeby nie uszkodzić organów?
To prawda.
W twoich oczach
nie ma ani odrobiny lęku.
To ty zadzwoniłaś do mojego taty i mu powiedziałaś, prawda?
Czemu nie dźgnęłaś mnie tak, żeby mnie zabić?
Domowa pasta sojowa jest najlepsza.
Ta zupa jest niesamowita.
Nie chciałam smucić twojego taty.
O czym rozmawiałaś z moim tatą?
Byłaś u mnie w domu, gdy mnie nie było.
Rozmawialiśmy o jedzeniu,
pieniądzach
i pracy.
Ostatecznie mówiliśmy o tobie.
Siedzę tak tutaj
i wydaje mi się, że patrzę w lustro.
Opowiedz mi o sobie.
Jesteś sentymentalna, prawda?
ODDZIAŁ TRZECI JEDNOSTKI SPECJALNEJ
Boże!
W czym możemy pomóc?
Jest tu komisarz Jeong Tae-eul?
Mamy kwiecień 2020 roku?
Przepraszam, skąd znasz detektyw Jeong?
W końcu jestem w 2020 roku.
Gdzie jest teraz komisarz Jeong?
Nazywam się
Lee Gon.
Gdzie pani była?
Miała pani odpoczywać.
Proszę iść na swoją salę.
Co pani tutaj robi?
Czekam na kogoś.
Przyszedł.
Jest tam.
Jak
się czujesz?
Czekałaś na mnie?
Tęskniłam za tobą.
Bardzo za tobą tęskniłam.
Przepraszam.
Przepraszam,
że ciągle na mnie czekasz.
Przepraszam.
Nie odchodź.
Nie odejdę.
Jutro też nie.
Dobrze.
Połóż się.
Okrzyczano cię, bo nie odpoczywasz.
Odejdziesz, gdy zasnę.
Naprawdę tego nie zrobię.
Udowodnić ci to?
Ciągle masz na sobie tę kurtkę.
Chciałem się przebrać,
ale nie miałem za co kupić ubrań.
O nie.
Cieszyłam się, że byłeś u mnie,
gdy miałam pięć lat.
I gdy miałam 27.
Cieszyłem się, że przytuliłaś mnie,
gdy zobaczyłaś mnie na Gwanghwamun.
Za każdym razem myślałam, że jesteś wariatem.
Myślałem, że te dwa ostatnie spotkania będą urocze.
A ty znów poprosiłaś mnie o dowód tożsamości.
Pamiętasz,
co działo się potem między nami?
Inaczej niż za pierwszym razem
uwierzyłam w to, że jest królem Królestwa Korei,
szybciej zrozumiałam pojęcie światów równoległych
i wcześniej poszłam do jego świata.
Kupiłam nasionka i je zasadziłam.
Postanowiłam wcześniej przyjąć swoje przeznaczenie,
ale to, co się miało stać, i tak się stało.
Niestety tragedia również przyszła wcześniej.
Przeznaczenie
się nie zmieniło.
Możemy
odmienić przeznaczenie?
Na pewno nie.
Nie ma sposobu,
żeby odmienić przeznaczenie.
Im większe ono jest, tym więcej musisz przejść,
żeby dotrzeć do celu podróży.
Jeszcze nie dotarliśmy do celu naszej podróży.
Idź spać.
Nie.
Yeong.
Wasza Wysokość?
Kang Sin-jae?
Możesz podać telefon komisarz Jeong Tae-eul
po lewej stronie?
To ty, prawda?
Cztery lata temu dzwoniłeś do mnie przed restauracją z kurczakami.
Yeong.
To byłeś ty podczas zawodów wioślarskich?
Trafiłem do dobrego roku.
Trochę się zestarzeliście.
To teraz podróżujesz w czasie?
Dobrze, że jesteś cały.
Znalazłem Song Jeong-hye.
Detektyw Kang bardzo mi pomógł.
Mam u ciebie wiele długów.
Dziękuję ci za pomoc.
To mi się odpłać.
Oddaj mi za jedzenie i podwózkę.
Co chciałbyś dostać?
Twoje życie.
Spotkałeś się z Lee Limem.
Użył twoich dwóch matek.
Lee Lim kazał ci mnie zabić?
Umrzesz dla mnie? Lepiej umrzyj w swoim świecie.
Zabicie króla będzie trudne.
Łatwiej zabić kogoś bez tożsamości.
Chodzi o to, żeby na twoim pogrzebie było wielu żałobników.
Daj znać, kiedy tam wracasz.
Wasza Wysokość.
Co z Song Jeong-hye?
To ten dom.
Lee Lim jeszcze się nie pokazał.
Zostań na czatach i sprawdź,
którędy Lee Lim idzie do swojego lasu bambusowego.
Dobrze.
Dzwonił do mnie Jo Eun-sup.
Spotkał Lee Lima.
Lee Lim powiedział mu
o mszy upamiętniającej zmarłą królową.
Song Jeong-hye za 20 minut pójdzie do kościoła.
Zawsze ktoś jej pilnuje.
Pomyliły ci się godziny.
Zostaw mnie.
Jeśli zacznę krzyczeć, sprawy się skomplikują.
To musisz być ty.
Bratanek Lee Lima.
Masz twarz Ji-huna.
Gdyby Ji-hun żył,
wyglądałby tak jak ty.
Ale Ji-hun umarł
przez ciebie.
A ty umrzesz przeze mnie.
Lee Lim dlatego trzyma mnie przy życiu.
Detektywie Kang, to ja. Potrzebuję pomocy.
Poradzisz sobie?
Niedługo rocznica śmierci mojej matki.
Lee Lim
chce cię tam wtedy zabrać.
Jeśli tam pójdziesz,
nie będziesz mogła tu wrócić.
Pomogę ci.
Przyjdziesz i mnie uratujesz?
Przyjdź dwa dni przed rocznicą.
Też znam tę datę.
- Przepraszam za... - Nie trzeba.
To nie zmieni faktu, że zginął przez ciebie.
Nie umieraj przeze mnie.
Nie jestem...
twoją matką.
Będę cię eskortował.
Kiedy wyruszasz?
Opiekun pani Jeong Tae-eul? Jest gotowa.
Ja jestem jej opiekunem.
Yeong, tylko dzisiaj.
Dopiero gdy sama będzie mogła umyć sobie twarz.
Muszę podziękować Lunie.
Jesteś przy mnie, bo mnie dźgnęła.
Nie mów tak.
Jasne?
Wiesz, jak się bałem.
Popraw mi włosy.
To dzięki fryzurze jestem taka ładna.
Pokaż.
O co się modliłaś?
Nie modliłam się. Groziłam.
Kazałam mu przestać być takim surowym.
Nie zrobiliśmy nic złego.
Zapytałam,
czy mamy boże błogosławieństwo.
Dorosły, który nie umie zamówić jedzenia przez apkę?
Ma pan wiadomość do właściciela?
A muszę mieć?
Dziękuję, będzie mi smakować.
Smacznego.
Co to?
Mówiłaś, że chcesz zjeść coś sklepowego.
Wiesz, że to też dostarczają?
Łatwo się to zamawia.
Widziałam, jak krzyczy na ciebie dziecko.
Rety, dużo mięsa.
Po prostu głośno mi to wyjaśniał.
Proszę.
Co mam zrobić?
Kazano mi odpoczywać, więc nie mogę podnieść łyżki.
Ojejku.
- Mięso. - Dobrze.
Dobre?
Dobre.
To miłe.
Takie spędzanie czasu.
Wymknijmy się stąd
po jedzeniu.
Przepraszam! Jeong Tae-eul chce...
Co robisz?
Jedz i nawet nie myśl, żeby się stąd wymykać.
- Wymknijmy się. - Przepraszam!
Yeong.
Tylko dzisiaj.
Pozwól mi się pożegnać.
Tak, panie.
Ja też powinienem.
Dziękuję.
Wyprałem go.
Mogłeś go zatrzymać. Po co mnie tu zaprosiłeś?
Dziękuję ci za wszystko.
Uważaj na siebie.
Nie martw się.
Żyj długo i zdrowo. Niech nikt cię znów nie postrzeli.
Ludzie spotykają się i rozchodzą.
Żegnaj. Nie odprowadzę cię.
Zdaj egzamin na prawko.
Jeśli zdasz,
jakie będzie twoje 65. marzenie?
Moje marzenie?
Cóż.
Już nie mam
takich marzeń.
Chyba masz.
No dobrze.
- Żegnaj. - Już? Już idziesz?
Mam!
Mam marzenie.
Chcę cię znów zobaczyć.
Musimy
się kiedyś spotkać.
Obiecaj mi to.
Obiecaj, że kiedyś tu wrócisz.
Mówiłaś, że ta pozycja jest niewygodna.
Myślisz, że jej próbowałam?
Nie myślałam, co mówię.
Teraz spróbowałam i jest całkiem przyjemna.
Zróbmy kiedyś...
wszystko, co pominęliśmy.
Podróżujmy razem,
oglądajmy filmy,
róbmy sobie zdjęcia
- i... - Jeong Tae-eul.
Przestań.
Jeśli chcesz powiedzieć, że musisz iść,
to nie mów.
Nie pozwolę ci odejść.
Nie ratujmy
świata.
Chodźmy w tę i z powrotem
i myślmy tylko o teraźniejszości.
Wiem, co planujesz.
Chcesz wrócić do przeszłości.
Złapiesz Lee Lima, zanim przyjdzie do tego świata.
Wtedy...
nie będę cię pamiętać.
Jeśli nasze światy popłyną inaczej niż teraz,
to nie będę cię znała.
Nasze światy...
już źle popłynęły.
KREMACJA KSIĘCIA BUYEONGA
Ale Ji-hun umarł
przez ciebie.
Jest tyle powodów,
żeby zmienić przeszłość.
I to jest...
jedyny sposób.
Więc...
powiedz mi, żebym odszedł.
Każ mi odejść.
Proszę.
Po raz pierwszy w swoim życiu
proszę kogoś o pozwolenie.
Jeśli mnie zatrzymasz,
nie będę mógł odejść.
Powiedz mi, że wrócisz.
To dziesiąta zasada.
Nieważne, co się stanie, masz tu wrócić.
To 11. zasada.
Złap Lee Lima.
Nawet jeśli drzwi się zamkną,
otwórz wszystkie drzwi we wszechświecie
i do mnie wróć.
Obiecaj, że to zrobisz.
To 12. zasada.
Zrobię to.
Otworzę wszystkie drzwi we wszechświecie.
Obiecuję,
że do ciebie wrócę.
Jeśli prosisz o spotkanie w takim miejscu,
to ty powinieneś tu czekać.
Martwiłem się, że będziesz rozczarowana,
ale niepotrzebnie.
Nie zostaniesz królową
i zostałaś zawieszona.
Nie masz szans na wyższe stanowisko.
Myślę o podróży do rozległego miejsca zamiast do pałacu.
To chyba ten parasol.
Co z częścią
Lee Gona?
Chcę ją odebrać.
Nie byłoby miło?
Ty i ja będziemy mieć po jednej.
Istnieje lepszy sposób.
Tę też możesz sobie wziąć.
Co ty chcesz...
Jestem na ciebie bardzo zły.
Miałaś proste zadanie.
Zdobycie Lee Gona albo Królestwa Korei.
Ale straciłaś obie te rzeczy.
Jest tylko jeden sposób, żebyś przeżyła.
Muszę dostać się na mszę upamiętniającą
zmarłą matkę Lee Gona. Niedługo się odbędzie.
Ty, ja
i nieżyjąca królowa zmartwychwstaniemy.
Na mszy ogłoszę, że istnieją dwa światy.
Królestwo Korei i Republika Korei.
Mój bratanek w końcu się pokazał.
WYSTAWA RELIKWII KRÓLESTWA KOREI
Dokąd poszedł?
Co to?
Wasza Wysokość, co...
Boże. Co się stało?
Wasza Wysokość.
Dziękuję ci,
że mnie wtedy puściłaś.
Wiem.
Wiem, panie.
Co z pogrzebem wuja?
Ludzie pewnie mówili o mojej nieobecności.
Powiedzieliśmy, że był kameralny
i że sam go opłakiwałeś, panie.
Żałobnicy wyjechali z kraju.
Lee Seung-heon wyjeżdża za cztery godziny.
Czy on kuleje?
Tak.
Proszę sprawdzić, gdzie jest.
Pożegnam go osobiście.
Co za gnoje!
Cholera!
Wasza Wysokość?
Mało nas upokorzyłeś, nie pojawiając się na pogrzebie?
Co tu robisz, skoro już po wszystkim?
Nie pamiętasz mnie? Z nocy zamachu stanu.
Przy tylnej bramie pałacu.
Postrzeliłem cię w nogę.
Co...
Skąd to masz?
Najlepsze, co zrobiłeś w życiu,
to to, że ukryłeś to przed moim wujem.
Gdyby wiedział, że brałeś w tym udział,
to by się zabił.
Nie wrócisz do tego królestwa, nawet po swojej śmierci.
Chwila.
Wysłuchaj mnie, panie.
Lee Seung-heon
zostaje na zawsze wydalony z Królestwa Korei.
Tak jest, panie.
Wasza Wysokość, stój!
Gon!
Wasza Wysokość!
Gon!
Proszę się w to przebrać. To rozkaz króla.
To naprawdę ty,
Hyeon-min?
To ja, twoja mama. Poznajesz mnie?
Tylko to
mogłam wtedy zrobić.
Przepraszam. Naprawdę.
Zgubiłaś mnie
czy porzuciłaś?
Zgubiłaś mnie
przez przypadek czy puściłaś moją rękę?
Chciałam, żebyś żył.
Żebyś miał dobre życie.
Nie miałem...
dobrego życia.
Nie rób
sobie nadziei.
I nie proś mnie o wybaczenie.
Chciałem cię
raz zobaczyć.
Chcę się obudzić
z tego koszmaru.
Żyj w zdrowiu.
Teraz ja
porzucam ciebie.
Myślałem, że królowie jadają wystawniejsze kolacje.
Zależy z kim.
Nakryli tak, żeby ci pasowało.
Masz więcej alkoholu?
Dziękuję za dzisiaj.
Twojej mamie nic się nie stanie.
Zrewanżowałem ci się za jedzenie.
Za to też dziękuję.
Dokąd pójdziesz?
Zostaniesz tutaj?
Czy wrócisz
tam?
A ty?
Wrócisz do tamtej nocy?
- Powinienem. - Jesteś pewny,
że złapiesz Lee Lima?
Tak, jeśli skupię się na nim.
Gdy będzie mnie dusił.
Będzie wtedy bezbronny, bo będzie skupiał się na swojej złości.
Czemu wcześniej tego nie zrobiłeś?
Pożałujesz, że o to zapytałeś.
Stłukłem szklaną kopułę
i włączyłem alarm, żeby przyciągnąć uwagę.
Chciałem ocalić małego mnie.
Tym razem się nie ocalisz?
- Wtedy znikniesz. - Jeśli mi się uda,
zniknie czas, który spędziłeś w Republice Korei.
Wszystko wróci do czasu, zanim Kang Hyeon-min poznał Lee Lima.
Podejmij decyzję, której nie pożałujesz.
Mówię to,
bo masz ostatnią okazję, żeby mnie zabić.
Mogłem dosypać ci trucizny.
Tae-eul wie o twoim planie?
Nie może wiedzieć.
Straciłeś czujność.
Pani Baek!
Ty suko.
Jak śmiesz?
Głupcze.
Modliłeś się?
Ja codziennie modliłam się, żeby Bóg mnie zabił.
I w końcu...
umrę.
W końcu
umrę.
Uniknąłem nawet śmierci.
Dlaczego nie mogę uniknąć ciebie?
Jak mnie tu znalazłeś?
Gdybym był sam, byłoby to trudne.
Ale
nie jestem sam.
Ktoś ustawia czas,
ktoś cię goni,
ktoś modli się, żeby cię złapano,
i ktoś
cię pokona.
Jak śmiesz przychodzić
na mszę upamiętniającą moją matkę?
Powinieneś czekać na mnie tam.
Tam się powinniśmy spotkać.
Nie może tak być.
Nie pozwolę, żeby tak to się skończyło.
Czas zatrzymał się
na chwilę.
Na początku były tylko 22 kroki.
Zatrzymałeś świat,
który powinien być mój.
Przełożyłeś śmierć
o 25 lat, używając Manpasikjeoka,
więc teraz umiera świat.
Dlatego ta walka musi się teraz skończyć.
To niemożliwe.
Coś się stało?
Spodziewałeś się tego, że nie otworzysz moich drzwi.
Manpasikjeok był nasiąknięty moją krwią.
Wy dwaj poczekajcie tutaj.
To obeliski mojego ojca.
W końcu widzę je na własne oczy.
Przyszła chwila, na którą czekałem.
Nie słyszę dźwięku fletu.
Manpasikjeok nie płacze.
Trzymasz w rękach wieczność i nieskończoność.
Nie bądź głupi.
Jasne, że nie płacze. W końcu jest cały.
Zapomnij o zamachu.
Chodźmy do środka.
Tylko we dwóch.
Nie płacze.
Skoro nie płacze,
nie wrócę do momentu zdrady stanu.
Muszę
znów go podzielić.
Oddasz mu jego część?
Już jej nie potrzebuję.
W końcu jest cały.
Czekają tam na nas wieczność i nieskończoność,
a ty chcesz wrócić do momentu zamachu stanu?
Nie chcę wieczności i nieskończoności.
Nigdy
nie zobaczysz
ani nie zawładniesz tym miejscem.
Głupcze.
No dobra. Spróbuj.
Możesz poprosić mnie lub rozkazać mi, żebym tam poszedł i zginął.
Otworzysz swoje drzwi,
ale potrzebujesz kogoś, kto przeprowadzi mnie przez moje.
Kto to będzie?
Kogo ześlesz na śmierć?
Zamknij się.
Nie uniknąłeś śmierci.
Opóźniłeś tylko karę bożą.
Jesteś taki szyderczy.
Na pewno zginiesz żałosną śmiercią.
Zostanę i pójdę z nim.
Nie, ja pójdę. Mam po prostu iść z tym gnojem?
Osobiście pozbędę się zdrajcy, panie.
Mówiłem ci to wiele razy. Spadaj i wracaj do swojego świata.
Daj mi to. Kiedy mamy wyruszyć?
Jak daleko mam zajść?
Jak daleko?
TYLKO DLA PERSONELU
- Wypisali cię? - Co się stało?
Jak złapałeś Lee Lima?
Śledziłem Song Jeong-hye.
Nie żyje.
Nie miała rodziny.
Powinniśmy byli przy niej być.
Musimy go przesłuchać. Chodź.
Ś.P. SONG JEONG-HYE
Pani sekretarz Mo.
Jutro rano
proszę ogłosić, że Se-jin jest następczynią tronu.
- Wasza Wysokość. - Jeśli coś mi się stanie,
wnuczka księcia Buyeonga, Lee Se-jin,
zasiądzie na tronie.
Wasza Wysokość.
Gdzie Manpasikjeok?
Nie.
Kto go teraz ma?
Przyszłaś tu, żeby zginąć?
Pójdziesz tam i umrzesz?
Odpowiedz na pytanie.
Gdzie Manpasikjeok?
Powinniście się bać!
Kretyni, dlaczego podejmujecie takie decyzje?
Dlaczego?
Boję się.
Boję się, że będzie samotny.
Boję się,
że nasze światy dalej takie będą.
Więc też podejmij decyzję.
Nie będzie lepiej, jeśli pójdziesz tam ze mną?
To twoja ostatnia szansa.
Kto ma Manpasikjeoka?
Jeśli to tego się boisz,
to chyba niczego cię nie nauczyłem.
Zesłałem piekło na mojego bratanka i premier Koo.
Wnuczka księcia Buyeonga, Lee Se-jin, która mieszkała w LA,
zginęła rano w wypadku samochodowym.
Park Ji-yeong, wnuczka
założyciela Farmaceutyki Hogyeong, spowodowała wypadek.
Szokujące jest to, że jest w ciąży i niedługo urodzi dziecko.
Pani Park była w LA,
żeby spotkać się z przyjaciółmi przed porodem...
Wykorzystał do tego Ji-yeong?
Biały Dom oświadczył...
Mamo?
Mamo.
Mamo, co jadłaś dzisiaj
na kolację?
Na kolację?
Nie jadłaś jeszcze kolacji?
Jesteś zajęta?
Mamo, przestań. Odpowiedz.
Co jadłaś na kolację?
Zamówiłam jjajangmyeon.
Co? Ugotować ci coś?
Co się dzieje?
Pozwalasz mi odejść, bo niedługo umrę?
Jeszcze mam trochę czasu.
Nie żyj chwilę. Żyj długo.
Bo mój tata będzie smutny.
Przejdź do sedna.
Idę gdzieś. Może mnie długo nie być.
Bądź Jeong Tae-eul i chroń mojego tatę.
A wcześniej coś dla mnie ukradnij.
Jak się czujesz? Nic ci nie jest?
Poskładali mnie.
Hej!
Co się stało?
Drzwi są całe. Jak uciekła?
Pozwoliłam jej odejść.
Dlaczego?
Masz Manpasikjeoka, prawda?
Oddaj mi go.
Nie mam. Co to?
Mam Lee Lima.
Po co sprowadziłeś go na komisariat?
Nie możemy go tutaj skazać.
Pewnie dlatego, że masz go pilnować przez 48 godzin.
Pewnie obiecałeś,
że przyprowadzisz go
do lasu bambusowego za 48 godzin.
Daj mi Manpasikjeoka.
- Muszę tam iść. - Nie pozwolę ci.
Nie możesz.
Jeśli tam pójdziesz,
możesz nie wrócić. Po co chcesz iść?
Chyba
nie dam rady sama tego tutaj znieść.
Nie każ mi tego robić.
Proszę.
Daj mi go.
Nie rozumiesz?
Nie pozwolę ci odejść.
Chciałem zabrać to ze sobą do grobu,
ale nie mam wyboru. Muszę powiedzieć ci prawdę.
Coś do ciebie czuję, Tae-eul.
Całe życie coś do ciebie czułem.
W każdej sekundzie, aż do teraz.
Lubię cię.
Jak mogę pozwolić ci odejść?
Jak mogę pozwolić ci umrzeć?
Nie żartuj i wracaj do domu.
Proszę...
Daj mi go.
Nie przeproszę cię,
że nie wiedziałam, co czujesz.
Jeśli powiem ci, że mi cię szkoda,
to będę hipokrytką.
Ale
ty czujesz coś do mnie,
a ja czuję coś do kogoś innego.
Obiecuję, że wrócę tu i wynagrodzę ci wszystkie chwile, w których cię raniłam.
Więc mi go daj.
Proszę, pomóż mi.
Jeśli nie pójdę,
to chyba naprawdę umrę, Sin-jae.
Bóg wiedział,
że wybiorę zabicie Lee Lima
zamiast ratowania siebie.
To jakaś wyjątkowa okazja, panie?
Założyłeś odświętne szaty.
Dlatego Bóg zostawił znamię na moim ramieniu.
Żebym podążał za przeznaczeniem.
Jakie to egoistyczne.
- Wasza Wysokość. - Mówię ci to pierwszej,
żebyś już się nie martwiła.
Co mi powiesz?
Pewnie
byłaś bardzo samotna.
Trzymałaś w tajemnicy
mój i swój sekret.
Ten tomik poezji
był prezentem dla ciebie.
Kołysanka,
którą mi śpiewałaś,
jest z niego.
Pomyślałam o tym
i zaczęłam się niepokoić.
Ale dlaczego mnie o to nie zapytałeś?
Pomyślałem, że wrócisz
do swojego świata.
- Panie... - Ale dzięki tobie
przeczytałem piękny wiersz.
Mam do ciebie prośbę.
Przepuść mnie
jeszcze raz.
Jeśli cię puszczę,
to wrócisz?
Musisz
być zdrowa.
To mój ostatni rozkaz.
Wasza Wysokość...
Dokąd teraz idziesz?
- Yeong. - Nawet o tym nie myśl.
Dokądkolwiek idziesz, nie możesz iść sam.
Pójdę z tobą,
gdziekolwiek to jest.
Jakakolwiek to bitwa.
Tym bardziej jeśli nie będziesz mógł stamtąd wrócić.
MIECZ CZTERECH TYGRYSÓW