‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪(ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ ‪องค์กรหรือเหตุการณ์จริง)
‪คุณมาควังฮวามุนจริงๆ ด้วย
‪ใส่ชุดที่มีกระดุมเยอะๆ
‪แปลกจัง
‪สายตาเธอดูเหมือนรู้จักฉันเลย
‪ข้ามขั้นนั้นไปเถอะ
‪ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ตอนนี้ ‪คงต้องเสียดายทีหลังแน่
‪ไม่มีความบังเอิญในโชคชะตา
‪โชคชะตาจะมาถึงฉันสักวันหนึ่ง
‪แต่กว่าจะรับรู้ได้ถึงความหมายของมัน
‪ก็มักจะสายเกินไปเสมอ
‪(พ่อ)
‪- พ่อ ‪- นี่
‪พอพ่อวางสายแกเสร็จนะ ‪พ่อก็จับมันได้หมดเลย
‪นี่อยู่ที่ไหน
‪หนูโทรไปเหรอ
‪เฮ้ย ทำไมเสียงเป็นงั้นล่ะ
‪นี่ๆ ตำรวจมาแล้ว เขาเรียกหาพ่อ
‪เดี๋ยวโทรไปใหม่นะ
‪คนหรือเปล่า
‪ตายแล้ว
‪คุณคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
‪เลือดออกด้วย แจ้ง 119 ก่อนดีกว่า
‪นั่นแหละ
‪งั้นแปลว่าแม่ฉันเจอกับแม่อีกน...
‪ไม่สิ แม่อีจีฮุนงั้นเหรอ
‪ที่โรงแรมเกรซเฮอริเทจครับ
‪ถ้าเริ่มแกะรอยจากภาพวงจรปิดโรงแรม ‪เราก็จะเจอจุดหมายของซงจองฮเย
‪คุณจะช่วยผมไหม
‪นายสะกดรอยตามแม่ฉันทำไม
‪คุณจะช่วยผมไหม
‪ฮัลโหล
‪ไม่ได้เจอกันนานเลย ‪ชื่อฮยอนมินใช่หรือเปล่า
‪คังฮยอนมิน
‪หาแม่ไม่เจอเหรอ
‪ฉันจะช่วยหาให้
‪แกเป็นใคร
‪ทำไมหน้าไม่เปลี่ยนไปเลย
‪นั่นสิ
‪ฉันเลยนึกว่าตัวเองมีเวลาอีกมาก
‪ลองคิดดูอีกที
‪มันคือรอยแตกแรกของฉันนี่เอง
‪หลานชายตัวน้อยของฉัน
‪เติบโตไวมากจนตอนนี้มารอบีบคอฉันแล้ว
‪เลิกดราม่าครอบครัวสักที
‪แล้วตกลงโทรมาทำไม
‪ถึงเวลาที่นายจะต้องตอบแทนฉัน ‪ที่เปลี่ยนชีวิตให้นายแล้วล่ะ
‪แม่ที่ถูกหลอกมาทั้งชีวิต
‪กับแม่ที่หลอกลวงมาทั้งชีวิต
‪แม่ทั้งสองคนจะเป็นตายยังไง ‪ขึ้นอยู่กับตัวนายแล้ว
‪เข้าเรื่องสักทีสิ แกต้องการอะไร
‪นายคือคนที่อยู่ทั้งใกล้ ‪และไกลหลานชายฉันที่สุด
‪ข้อตกลงนี้ง่ายนิดเดียว
‪เอาแส้ของอีกนมาให้ได้ ‪ไม่ว่าจะวิธีไหนก็ตาม
‪ถ้าฆ่าอีกนได้ยิ่งดี
‪ไม่มีข้อเสนอธรรมดากว่านี้แล้วเหรอ
‪ฉันไม่ใช่ลูกกตัญญูนะ
‪- ไม่มีความกตัญญูรู้คุณหรอก ‪- ต้องมีสิ
‪ต้องมีหัวจิตหัวใจที่หวาน ‪แต่ก็ละลายเร็วบ้าง
‪เพราะงั้นนะ ฮยอนมินลูกแม่
‪ตายไปพร้อมกับแม่เถอะ
‪- นะลูกนะ ‪- ไม่เอา
‪- ฮยอนมิน ‪- แม่
‪- แม่ขอโทษนะลูก
‪แม่ขอโทษจริงๆ ลูก
‪แป๊บเดียวเท่านั้นนะ ฮยอนมิน
‪- แม่ขอโทษจริงๆ ‪- หยุดนะ...
‪แม่ขอโทษ
‪อย่ามายุ่ง จะไปไหนก็ไป
‪ชื่อมินซอนยอง
‪ลูกชายคือคังฮยอนมิน
‪ลายนิ้วมือคุณใช่ไหมครับ
‪ตกลงกันแล้วไงว่าจะคืนเงินพรุ่งนี้
‪ยังไม่ถึงวันเลย
‪คุณสวดมนต์หรือเปล่า
‪ชีวิตที่คุณกำลังจะทิ้ง ‪เอามันมาทิ้งที่ผมเป็นไง
‪ผมจะให้ชีวิตใหม่ ‪กับคุณสองคนแม่ลูกเอง
‪ให้คุณได้เป็นพัคซุกจิน ‪เจ้าหน้าที่ในวัง
‪ส่วนลูกของคุณ ‪ก็จะมีพ่อเป็นคนรวยยังไงล่ะ
‪แกเป็นใคร พูดอะไรไร้สาระ ‪แกจะมาให้ชีวิตใหม่เราได้ยังไง
‪คุณ นี่คุณ...
‪เจ้าฟ้ากึม
‪คุณตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ
‪แต่พยักหน้าก็พอ
‪พยักหน้าให้กับโชคที่อยู่ตรงหน้าคุณ
‪ทำไมเหรอครับ
‪- เส้นลายมือผมไม่ดีเหรอ ‪- ฉันแค่ทึ่งน่ะค่ะ
‪รอยแผลนี้ทับเส้นโชคชะตา ‪จนกลายเป็นโชคชะตาซะเองเลย
‪โชคชะตาอะไรเหรอครับ
‪เราดูกันเล่นๆ ฉันเลยบอกให้นะคะ
‪ถ้าเป็นสมัยก่อน ‪โชคชะตานี้หมายถึงคุณจะก่อกบฏค่ะ
‪แล้วสำเร็จไหมครับ
‪นั่นแหละคือปัญหาค่ะ
‪เส้นนี้บอกว่าคุณจะถูกตัดคอนะคะ ‪ถ้าเป็นสมัยก่อนน่ะ
‪งั้นแปลว่า
‪แกล้มเหลวสินะ
‪ถ้าแกคือฉันจริง
‪น่าจะเก็บดาบไว้ตรงนี้
‪โชคชะตานั้นผ่านไปแล้วครับ
‪ผมเดินตามโชคชะตานั้นด้วยตัวเอง
‪แน่นอนว่า ‪ตอนนั้นผมช่างโง่เขลาเหลือเกิน
‪ผมควรจะเชื่อตัวเอง
‪แล้วไปฆ่าองค์รัชทายาทก่อน
‪องค์รัชทายาทเหรอคะ
‪นารีจ๋า นารี เอ้า มยองนารี
‪นี่ ทำไมถึงจับมือกันอยู่ล่ะ
‪หวานเลี่ยนเป็นคนโบราณเลยนะ
‪ฉันเพิ่งสมัครเข้าชมรมดูดวงน่ะ
‪- นายอยากดูบ้างไหม ‪- ได้สิ
‪เหมือนเคยเห็นที่ไหนเลย
‪เดี๋ยวนะ เคยเจอที่ไหนแล้วนะ
‪เขาเป็นพวกกบฏ
‪จับเขาไว้
‪หลบอยู่หลังฉันไว้นะ
‪ใช่ครับ ที่แฮอุนแด
‪ฝากไปบอกหลานชายผมหน่อยได้ไหมครับ
‪"ไม่รู้นะว่าหลบอยู่ที่ไหน ‪ถึงไม่โผล่หน้ามาให้เห็น
‪แต่ก็หวังว่าจะได้เจอกัน ‪ในวันครบรอบวันตายของแม่นะ"
‪บอกด้วยว่าผมจะไปพิธีมิสซาไว้อาลัย
‪ถ้าเขาไม่โผล่ไปที่นั่นล่ะก็
‪ผมจะมาหาแม่หมอคนเก่งนี่อีกแน่
‪ใครน่ะ นายรู้จักเขาด้วยเหรอ
‪อยู่ตรงนี้ห้ามกระดุกกระดิกเลยนะ
‪ฉันขอโทรหาพี่แทอึลก่อน
‪- อยู่ข้างนอกนั่นไง ‪- หือ
‪พี่
‪อะไรของเขา
‪เมื่อกี้อีริมมาที่นี่
‪อีริมคนนั้นน่ะ
‪ที่นี่เหรอ แล้วพ่อฉันล่ะ
‪เพิ่งออกไปรับเด็กเมื่อกี้ ‪เห็นว่ายกเลิกคลาสบ่ายไม่ได้
‪- ใครเหรอ ทำไมกลัวขนาดนี้ ‪- เออน่า
‪อะไร ทำไมหน้าผากลูกพี่เป็นงั้นล่ะ
‪เจ็บอยู่นี่ ทำไมอยู่ตรงนี้
‪พี่บาดเจ็บเหรอ ตรงไหน ยังไง
‪อ๋อ มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ ‪ไปกันเถอะ ลูกพี่
‪จองแทอึล
‪โดนแทงข้างซ้ายไม่ใช่เหรอ
‪จริงด้วย
‪ฉันถนัดขวานี่เนอะ
‪นี่มันอะไรกัน
‪อึนซอบ ฝากดูนารีด้วย
‪ลูกพี่ ทำไมหน้าผากเป็นงั้นล่ะ
‪ฉันถามไปแล้ว
‪- แต่เขาไม่ตอบ ‪- หุบปาก
‪โจยองนี่เอง
‪อย่ามองฉันแบบนั้นสิ
‪เราคนบ้านเดียวกันนะ
‪ถ้าเจอกันที่บ้านเกิด ‪ฉันคงยิงเธอไปแล้ว
‪ใครบงการเธอมา
‪คนที่สั่งให้เธอวางยาฝ่าบาท
‪คืออีริมเหรอ
‪ยาแก้ปวดชนิดเสพติด
‪มักจ่ายให้กับ ‪ผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย
‪- เป็นมะเร็งเหรอ ‪- อือ
‪เดี๋ยวฉันก็ตายแล้ว
‪แต่ก็ไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอก
‪ทั้งสองคนออกไปก่อนได้ไหม
‪ฉันจะคุยกับยัยนี่เอง
‪โทรมานะ
‪ถ้ามีอะไรก็โทรมานะครับ
‪แล้วยังไง
‪เธอเป็นมะเร็ง
‪เลยจะมาฆ่าฉันงั้นเหรอ
‪ต้องการอะไรเหรอ
‪ตับหรือไตล่ะ
‪เพราะงี้เธอเลยแทง ‪ไม่ให้โดนอวัยวะภายในสินะ
‪จริงด้วยแฮะ
‪แววตาของเธอ
‪ไม่มีความกังวลใจอยู่เลย
‪เธอเป็นคนโทรบอกพ่อฉันใช่ไหม
‪ทำไมไม่แทงฉันให้ตายไปเลยล่ะ
‪ไงล่ะ เต้าเจี้ยวทำเองก็งี้แหละ
‪ซุปคือศิลปะจริงๆ
‪ฉันกลัวพ่อเธอเสียใจ
‪เธอคุยอะไรกับพ่อฉันเหรอ
‪เธออยู่ที่บ้านฉันตอนฉันไม่อยู่นี่
‪เรื่องกับข้าว
‪เรื่องเงิน
‪เรื่องงาน
‪เรื่องของเธอทั้งหมดเลย
‪พอนั่งมองแบบนี้แล้ว
‪เหมือนมองกระจกอยู่เลย
‪งั้นเล่าเรื่องเธอให้ฟังบ้างสิ
‪อ่อนไหวมากเหรอ
‪(กองอาชญากรรมรุนแรงสาม)
‪- โอ๊ย ตกใจหมด ‪- อ้าว
‪มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ
‪ผู้หมวดจองแทอึลไม่อยู่เหรอครับ
‪ตอนนี้เดือนเมษายนเหรอครับ ‪ปี 2020 ใช่ไหม
‪ขอโทษนะครับ ‪ว่าแต่คุณเป็นอะไรกับสายสืบจองเหรอ
‪ในที่สุดก็มาถึงปี 2020 จนได้
‪ตอนนี้ผู้หมวดจองแทอึลอยู่ที่ไหนครับ
‪ผมชื่อ
‪อีกนครับ
‪คุณออกไปไหนมาคะ
‪คุณต้องรักษาตัวให้หายก่อนนะคะ
‪มาถึงโรงพยาบาลแล้ว ‪ก็ควรจะตรงเข้าไปที่ห้องพักเลยสิ
‪ทำไมยืนอยู่ตรงนี้ล่ะคะ
‪พอดีฉันรอใครคนหนึ่งอยู่น่ะค่ะ
‪มาแล้วค่ะ
‪นั่นไง
‪เธอ...
‪สบายดีใช่ไหม
‪ยังรอฉันอยู่ใช่หรือเปล่า
‪ฉันคิดถึงคุณ
‪ฉันคิดถึงคุณมากเลย
‪ขอโทษนะ
‪ที่เอาแต่ปล่อยให้เธอรอแบบนี้
‪ขอโทษจริงๆ
‪ขอโทษนะ
‪ฉันขอโทษ
‪อย่าไปนะ
‪- ไม่ไปหรอก ‪- พรุ่งนี้ด้วย
‪ไม่ไปไหนหรอก
‪นอนเถอะ
‪พยาบาลยังดุว่าให้พักเลยนี่
‪จะไปตอนฉันหลับสินะ
‪ฉันไม่ไปไหนจริงๆ
‪ให้พิสูจน์ไหม
‪ใส่ชุดนี้ตลอดเลยนะ
‪อยากเปลี่ยนจะแย่แล้ว
‪แต่ไม่มีเงินซื้อเสื้อผ้า
‪ทำไงดีล่ะ
‪ฉันดีใจนะที่คุณมาหาฉัน
‪ตอนฉันห้าขวบ
‪กับตอนฉันอายุ 27
‪รู้ไหมว่าฉันดีใจแค่ไหนที่เธอกอดฉัน
‪ที่ควังฮวามุน ตอนฉันมาครั้งแรก
‪ฉันคิดว่าคุณเป็นบ้าทั้งสองครั้งเลย
‪ฉันก็คิดว่าทั้งสองครั้ง ‪จะเป็นไปอย่างงดงามกว่านี้ซะอีก
‪ใครจะไปคิดล่ะ ‪ว่าเธอจะขอดูบัตรประชาชน
‪คุณจำได้หมดเลยไหม
‪ว่าเราเป็นยังไงบ้างหลังจากนั้น
‪ต่างจากครั้งแรก
‪คราวนี้ฉันเชื่อครึ่งหนึ่งว่า ‪เขาเป็นกษัตริย์แห่งจักรวรรดิเกาหลี
‪เข้าใจเรื่องโลกคู่ขนานเร็วขึ้น
‪และข้ามไปโลกของเขาไวขึ้น
‪ยังซื้อเมล็ดดอกไม้มาโปรยเหมือนเดิม
‪ตัดสินใจที่จะรักใน ‪โชคชะตาของฉันเร็วกว่าเดิม
‪แต่อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
‪และโศกนาฏกรรม ‪ก็มาถึงไวขึ้นกว่าครั้งก่อน
‪โชคชะตาไม่เปลี่ยนแปลงไป
‪ไม่มีทางไหน
‪ที่จะเปลี่ยนโชคชะตาของเราได้เลยเหรอ
‪ฉันว่าไม่มีทาง
‪โชคชะตาไม่สะเพร่าขนาดนั้นหรอก
‪ยิ่งเป็นโชคชะตาที่ยิ่งใหญ่เท่าไร ‪ยิ่งต้องเดินไปไกล
‪จึงจะถึงจุดหมาย
‪เราแค่ยังไปไม่ถึงจุดหมายเท่านั้นเอง
‪นอนเถอะ
‪ไม่อยากนอน
‪ยอง
‪ฝ่าบาทเหรอพ่ะย่ะค่ะ
‪คังชินแจใช่ไหม
‪จะขอบคุณมากถ้านายช่วยเปลี่ยน ‪ให้ฉันคุยกับผู้หมวดจองแทอึล
‪ที่นั่งอยู่ซ้ายมือนาย
‪นายใช่ไหม
‪ที่โทรจากหน้าร้านไก่ทอด ‪เมื่อสี่ปีก่อน
‪ยอง
‪ที่งานพายเรือวันนั้น ‪คือฝ่าบาทจริงๆ เหรอพ่ะย่ะค่ะ
‪ฉันมาถึงปี 2020 แล้วจริงๆ สินะ
‪ดูจากที่พวกนายมีอายุขึ้นหน่อย
‪เดี๋ยวนี้ถึงขั้นกลับไปอดีตแล้วเหรอ
‪ดีแล้วพ่ะย่ะค่ะที่ฝ่าบาทปลอดภัย
‪กระหม่อมเจอซงจองฮเยแล้ว
‪สายสืบคังช่วยไว้เยอะ
‪มีเรื่องต้องใช้คืนอีกแล้วสินะ
‪ขอบใจที่ช่วย
‪ถ้าขอบใจก็คืนมาสิ
‪ค่าข้าว ค่าติดรถ คืนมาให้หมด
‪อยากได้อะไรล่ะ
‪ชีวิตมั้ง
‪เจออีริมแล้วสิท่า
‪คงมีแม่ทั้งสองคนเป็นเดิมพัน
‪อีริมสั่งให้นายมาฆ่าฉันด้วยเหรอ
‪ช่วยตายให้หน่อยได้ไหม ‪กลับไปตายที่บ้านเกิด
‪สังหารกษัตริย์คงยากหน่อยนะ
‪ฝั่งที่ไม่มีตัวตนน่าจะฆ่าง่ายกว่า
‪กลับไปตายบ้านเกิด ‪จะได้มีแขกมาร่วมงานศพเยอะๆ ไง
‪จะไปก็โทรมาบอกด้วยล่ะ
‪ฝ่าบาท
‪ซงจองฮเยล่ะ
‪บ้านหลังนั้นพ่ะย่ะค่ะ
‪อีริมยังไม่ออกมาให้เห็น
‪จับตาดูให้ดี
‪แล้วสืบหาทางที่ ‪อีริมใช้ไปป่าไผ่ของเขาให้ได้
‪พ่ะย่ะค่ะ
‪อีกอย่าง โจอึนซอบติดต่อกระหม่อมมา
‪บอกว่าเจอกับอีริมแล้ว
‪แต่อีริม
‪พูดถึงพิธีมิสซาไว้อาลัย ‪ของราชินีองค์ก่อนด้วย
‪อีกยี่สิบนาที ‪ซงจองฮเยจะออกไปโบสถ์พ่ะย่ะค่ะ
‪มีคนติดตามด้วย
‪นายน่าจะดูเวลาผิดนะ
‪ปล่อย
‪ถ้าฉันตะโกนเป็นคนบ้าตรงนี้ ‪เรื่องจะใหญ่กว่าเดิมนะ
‪เธอนี่เอง
‪หลานชายของอีริม
‪ที่หน้าเหมือนจีฮุนลูกฉัน
‪ถ้าจีฮุนยังมีชีวิตอยู่
‪คงโตเป็นหนุ่มแบบเธอแล้วสินะ
‪แต่เขาตายไปเพราะเธอ
‪จีฮุนลูกชายฉันน่ะ
‪และเธอก็คงจะต้องตายเพราะฉัน
‪อีริมบอกว่านั่นคือเหตุผล ‪ที่เขายื้อชีวิตฉันไว้
‪สายสืบคัง ผมเองครับ ‪ผมต้องการความช่วยเหลือ
‪คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
‪ใกล้ถึงวันครบรอบวันตายของแม่ผมแล้ว
‪ดูเหมือนว่า
‪อีริมจะพาคุณไปที่โน่นวันนั้น
‪หากคุณข้ามไปที่นั่น
‪คุณจะไม่ได้กลับมาอีก
‪ผมจะช่วยคุณเอง
‪เธอจะมาช่วยฉันไหมล่ะ
‪มาก่อนวันครบรอบสองวัน
‪ฉันรู้วันที่เหมือนกัน
‪- หน้าที่ของลูกชาย... ‪- ไม่ต้องพูดหรอก
‪ยังไงเรื่องทั้งหมด ‪ก็เป็นเพราะเธออยู่ดี
‪อย่าตายเพราะฉันล่ะ
‪ฉัน...
‪ไม่ใช่แม่ของเธอ
‪ไว้กระหม่อมจะมารับ
‪จะเสด็จกลับกี่โมงพ่ะย่ะค่ะ
‪ผู้ปกครองคนไข้จองแทอึล ‪คนไข้ออกมาแล้วค่ะ
‪ผมครับ ผมคือผู้ปกครองเธอ
‪ยอง ฉันขอแค่วันนี้วันเดียว
‪รอให้คนคนนี้ล้างหน้าเองได้ก่อนนะ
‪ต้องขอบคุณลูน่าแล้วล่ะ
‪เพราะฉันบาดเจ็บ ‪เราเลยได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ไง
‪ดูพูดเข้าสิ
‪หา
‪รู้ไหมฉันตกใจแค่ไหน
‪จัดผมให้เข้าทรงเดิมเลย
‪ฉันสวยได้เพราะทรงผมเลยนะ
‪ไหนดูซิ
‪อธิษฐานขออะไรเหรอ
‪ไม่ได้อธิษฐาน ขู่ต่างหาก
‪ให้พระเจ้าลงโทษเราแต่พอดี
‪พวกเราทำอะไรผิดนักหนา
‪ฉันอยากรู้นัก
‪ว่าพระเจ้าเคยปกป้องพวกเราบ้างไหม
‪เพิ่งเคยเจอผู้ใหญ่ในเกาหลี ‪ที่ใช้ไม่เป็นนะเนี่ย
‪อยากบอกอะไรเจ้าของร้านไหมครับ
‪ต้องบอกถึงจะทำอาหารให้เหรอ
‪"ขอบใจมาก จะกินให้อร่อยเลย"
‪ทานให้อร่อยนะครับ
‪อะไรเหรอ
‪เธออยากกินข้าวกล่องร้านสะดวกซื้อ ‪แทนข้าวโรงพยาบาลนี่
‪รู้หรือเปล่าว่าเขามีส่งให้ด้วย
‪ง่ายมาก สะดวกรวดเร็วมากด้วย
‪โดนเด็กอายุ 12 บ่นด้วยไม่ใช่เหรอ
‪โห เนื้อเยอะจัง
‪เด็กคนนั้นแค่พูดเสียงดังเฉยๆ
‪นี่
‪ทำไงดีล่ะ
‪ฉันต้องหายดีก่อน ‪ตอนนี้หยิบช้อนไม่ไหว
‪เธอนี่นะ
‪- เนื้อด้วย ‪- นี่ไง
‪อร่อยไหม
‪อร่อย
‪ดีจัง
‪ชีวิตประจำวันแบบนี้
‪กินเสร็จแล้ว เราแอบหนีไปข้างนอกกัน
‪พยาบาลครับ คนไข้จองแทอึล...
‪อะไรเล่า
‪กินเยอะๆ นะ ‪เลิกคิดเรื่องหนีออกไปด้วย
‪- ไปด้วยกันเถอะน่า ‪- พยาบาลครับ
‪ยอง ขอแค่วันนี้วันเดียว
‪ขอแค่บอกลาแค่นั้น
‪พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ‪วันนี้กระหม่อมก็...
‪ขอบใจมาก ฉันรีดให้แล้วด้วย
‪ก็บอกให้เก็บไว้ไง เรียกฉันมาทำไม
‪ฉันรบกวนนายมามาก
‪ดูแลตัวเองดีๆ นะ
‪ห่วงอะไรไม่เข้าเรื่อง
‪นายก็อายุยืนไร้โรคภัยล่ะ ‪อย่าโดนยิงด้วย
‪มีพบก็ต้องมีจากเป็นธรรมดาเนอะ
‪กลับดีๆ ล่ะ ฉันไม่ไปส่งหรอกนะ
‪สอบใบขับขี่เองให้ได้ล่ะ
‪ถ้าได้ใบขับขี่มาแล้ว...
‪ความฝันที่ 65 ของนายคืออะไร
‪ความฝันเหรอ
‪อ๋อ
‪ตอนนี้ฉัน...
‪ไม่มีฝันอะไรแบบนั้นแล้ว
‪เหมือนจะมีอยู่นะ
‪เอางั้นก็ได้
‪- ไปนะ ‪- ไปแล้วเหรอ ตอนนี้เลย
‪มีสิๆ ฉันมี
‪ฉันมีความฝัน
‪ฝันที่จะได้เจอนายอีก
‪พวกเรา
‪ต้องได้เจอกันอีกนะ
‪พูดจริงนะ
‪ต้องได้เจอกันอีกนะ
‪เธอเคยพูดนี่ว่าเห็นคนอื่นทำก็ดีหรอก ‪แต่เอาจริงเมื่อยชะมัด
‪ฉันเคยทำซะที่ไหนล่ะ
‪ก็แค่พูดไปงั้นแหละ
‪ทำดูแล้วสบายดีจัง
‪ไว้วันหลัง
‪เรามาทำสิ่งที่เราข้ามไปกันอีกนะ
‪ไปเที่ยวกัน
‪ไปดูหนังกัน
‪ถ่ายรูปกัน
‪- แล้วก็... ‪- จองแทอึล
‪อย่านะ
‪ถ้าจะพูดว่า "ฉันต้องไปแล้ว"
‪อย่าพูดออกมาเชียว
‪ฉันไม่ปล่อยให้คุณไปแน่
‪ไม่ต้องไปกู้โลกอะไรนั่นหรอก
‪แค่ข้ามไปข้ามมา
‪แล้วใช้ชีวิตอยู่เพื่อวันนี้กันเถอะ
‪ฉันรู้ว่าคุณคิดจะใช้วิธีไหน
‪คุณตั้งใจจะกลับไปในอดีตอีกครั้ง
‪กลับไปจัดการอีริม ‪ก่อนที่เขาจะข้ามมาที่นี่
‪ถ้าเป็นแบบนั้น
‪ฉันจะจำคุณไม่ได้นะ
‪ถ้าทั้งสองโลกแตกต่างไปจากตอนนี้
‪ฉันจะต้องใช้ชีวิตอยู่ ‪แบบไม่รู้จักคุณนะ
‪โลกสองใบ
‪มันผิดพลาดไปมากอยู่แล้ว
‪(พิธีศพองค์ชายบูยอง อีจงอิน)
‪แต่เขาตายไปเพราะเธอ
‪จีฮุนลูกชายฉันน่ะ
‪เหตุผลที่ฉันอยากแก้ไขมัน
‪มีมากมายเลยล่ะ
‪แต่วิธี...
‪มีแค่วิธีนั้นวิธีเดียว
‪เพราะอย่างนั้น
‪ช่วยไล่ฉันไปที
‪บอกให้ฉันไป
‪ขอร้องล่ะ
‪ตั้งแต่เกิดมา
‪ฉันไม่เคยขออนุญาตใครมาก่อนเลย
‪ถ้าเธอรั้งฉันไว้
‪ฉันคงไปไม่ได้
‪บอกฉันสิว่าคุณจะกลับมา
‪นั่นคือกฎข้อสิบ
‪จะกลับมาไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪นั่นข้อที่ 11
‪ต่อให้คุณจับอีริมได้
‪และประตูนั้นปิดลง
‪คุณก็จะเปิดประตูทั้งจักรวาล
‪แล้วกลับมาหาฉันให้ได้
‪นั่นคือข้อที่ 12
‪ได้สิ
‪ฉันจะเปิดประตูทั้งจักรวาลเลย
‪ฉันจะ...
‪กลับมาหาเธอให้ได้
‪เรียกคนอื่นมาเจอในที่แบบนี้
‪คุณควรจะมาถึงก่อนไม่ใช่เหรอคะ
‪คิดอยู่พอดีว่า ‪ถ้าเธออ่อนข้อลงจะทำยังไง
‪ฉันกังวลไม่เข้าเรื่องเลยสินะ
‪เธอหมดสิทธิ์เป็นราชินีแล้ว ‪แถมยังถูกระงับหน้าที่นายกอีก
‪คงปีนไปแตะที่สูงๆ ไม่ได้อีกแล้ว
‪ฉันเลยจะไปที่ที่กว้างขวาง ‪แทนที่สูงๆ ยังไงล่ะคะ
‪ของเจ้าฟ้ากึมคงอยู่ในร่มคันนี้
‪แล้ว...
‪ของอีกนล่ะคะ
‪ฉันอยากแย่งมันมาดู
‪ไม่ดีเหรอคะ
‪ฝ่าบาทกับฉันแบ่งกันคนละครึ่ง
‪มีวิธีที่ดีกว่านั้นอีก
‪ให้เธอถือเจ้านี่ไว้ด้วยเลยไง
‪นี่คุณจะให้ฉัน...
‪ฉันกำลังโกรธเธออยู่ยังไงล่ะ
‪สิ่งที่ฉันอยากได้จากเธอ ‪มันไม่ซับซ้อนอะไรเลย
‪ครอบครองอีกนไว้ ‪ไม่ก็ยึดจักรวรรดิเกาหลีไว้
‪แต่เธอทำหลุดมือไปทั้งสองอย่าง
‪ชีวิตต่อจากนี้ของเธอมีเพียงทางเดียว
‪หาทางให้ฉันเข้าไป
‪ในพิธีมิสซาไว้อาลัย ‪ที่กำลังจะเกิดขึ้นเร็วๆ นี้ซะ
‪เธอ ฉัน
‪และราชินีที่ฟื้นคืนชีพ ‪ทั้งหมดสามที่
‪ฉันจะใช้ที่ตรงนั้นประกาศให้ทุกคนรู้
‪ว่าโลกเรามีทั้งจักรวรรดิ ‪และสาธารณรัฐเกาหลี
‪หลานชายฉันปรากฏตัวจนได้สินะ
‪(งานจัดแสดงโบราณวัตถุ ‪จักรวรรดิเกาหลี)
‪ไปไหนแล้วล่ะ
‪นี่อะไร
‪ฝ่าบาท ทำไมใส่ชุดนี้ล่ะเพคะ
‪ตายแล้ว ทำไมหน้าเป็นแบบนี้
‪ฝ่าบาท
‪ขอบคุณมากเลยนะครับ
‪ที่ปล่อยผมไปในคืนนั้น
‪หม่อมฉันทราบเพคะ
‪หม่อมฉันทราบทั้งหมดเพคะ ฝ่าบาท
‪งานครบรอบ 49 วันของท่านลุงล่ะ
‪ทุกคนคงคิดอะไรแปลกๆ เพราะผมไม่อยู่
‪เราประกาศว่าจัดเป็นงานปิด
‪และรายงานว่าฝ่าบาทเก็บตัวอยู่ที่ประทับ ‪ด้วยความโศกเศร้าเพคะ
‪ครอบครัวองค์ชาย ‪ออกไปจากจักรวรรดิหมดแล้ว
‪ส่วนคุณอีซึงฮอนจะออกไป ‪ในอีกสี่ชั่วโมงเพคะ
‪ท่านพี่ซึงฮอนขาเจ็บหรือเปล่าครับ
‪ใช่เพคะ ต้องเจ็บอยู่แล้ว
‪เช็กให้หน่อยครับ ‪ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน
‪ผมจะไปส่งเขาด้วยตัวเอง
‪ไอ้พวกเวรนี่
‪โธ่เว้ย
‪ฝ่าบาทเหรอ
‪พิธีไว้อาลัย 49 วันจบไปแล้ว
‪แค่ไม่เสด็จไปยังขายหน้าไม่พอ
‪จะมาบ่นอะไรให้วุ่นวายอีกล่ะ
‪จำผมไม่ได้เหรอ คืนก่อกบฏคืนนั้น
‪ตรงประตูหลังวัง
‪ผู้ชายที่ยิงขาท่านพี่คืนนั้น
‪นี่...
‪มันอยู่ที่แกได้ยังไง
‪สิ่งที่ดีที่สุดที่แกเคยทำ
‪คือการปิดบังเรื่องนี้ ‪จากท่านลุงไว้มิด
‪หากท่านรู้ว่าแกช่วยพวกกบฏล่ะก็
‪ท่านคงฆ่าตัวตายไปแล้ว
‪ต่อให้แกตาย แกก็เข้ามาใน ‪จักรวรรดิเกาหลีไม่ได้อีกต่อไป
‪เดี๋ยวสิ ฟังกระหม่อมก่อน ฝ่าบาท
‪เนรเทศอีซึงฮอน ‪โอรสองค์โตขององค์ชายบูยอง
‪ออกจากจักรวรรดิตลอดชีพ ‪ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป
‪เพคะ ฝ่าบาท
‪ฝ่าบาท เดี๋ยวก่อนสิ เดี๋ยว
‪กน
‪ฝ่าบาท
‪กน
‪เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยนะคะ ‪คำสั่งจากองค์ราชาค่ะ
‪เธอคือฮยอนมินจริงๆ เหรอ
‪นี่แม่เอง จำแม่ได้ไหม
‪ตอนนั้น
‪แม่ไม่มีทางเลือกอื่น
‪ขอโทษนะ แม่ขอโทษจริงๆ
‪คุณหาผมไม่เจอ
‪หรือทิ้งผมกันแน่
‪มือของคุณหลุดไปจากผม ‪หรือตั้งใจปล่อยกันแน่ครับ
‪แม่อยากให้ลูกมีชีวิตต่อไป
‪อยากให้ลูกมีชีวิตที่ดี
‪ชีวิตของผม
‪ไม่ได้ดีเด่นอะไรหรอกครับ
‪ไม่ต้องมีความหวังไปหรอกนะครับ
‪อย่าขอให้ผมให้อภัยด้วย
‪ผมแค่...
‪อยากเจอคุณสักครั้ง
‪ผมอยากตื่น
‪จากฝันร้ายสักที
‪ดูแลสุขภาพด้วยนะครับ
‪ครั้งนี้
‪ผมเป็นคนทิ้งคุณเอง
‪กษัตริย์ไม่ได้กินพวกหม้อไฟ ‪หรือนพเก้าที่มีคนจัดไว้ให้เหรอ
‪พวกเขาจัดสำรับตามคนไปน่ะ
‪ก็จัดให้เข้ากับเราไง ทำไมล่ะ
‪มีเหล้าอีกใช่ไหม
‪ขอบใจนะ เรื่องวันนี้น่ะ
‪แม่นายจะไม่มีวันตกอยู่ในอันตรายอีก
‪ฉันคืนค่าข้าวเป็นสิ่งนี้แล้วกัน
‪ขอบใจเรื่องนี้ด้วยนะ
‪นายจะไปที่ไหนต่อ
‪จะอยู่ที่นี่
‪หรือว่าจะกลับไปล่ะ
‪แล้วนายจะไปไหนต่อล่ะ
‪จะกลับไปคืนนั้นอีกจริงๆ เหรอ
‪- ฉันต้องไป ‪- ถ้ากลับไปอีก
‪แน่ใจเหรอว่าจะจับตัวอีริมได้
‪ถ้าสนใจแค่อีริม ฉันทำได้แน่
‪ถ้าเข้าไปตอนที่เขากำลังบีบคอฉัน
‪อีริมจะไม่พร้อมป้องกันตัวเอง ‪เพราะเขากำลังโกรธ
‪แล้วทำไมไม่ทำแต่แรก
‪ฟังแล้วนายจะเสียใจที่ถามนะ
‪ก่อนหน้านั้นฉันทำกระจกโดมแตก
‪สัญญาณฉุกเฉินที่ชอนจนโกเลยดัง ‪ฉันจดจ่ออยู่กับตัวเองน่ะ
‪เพราะฉันอยากช่วยตัวเองตอนเด็กเอาไว้
‪งั้นแปลว่าคราวนี้ ‪นายจะไม่ช่วยตัวนายเองแล้วเหรอ
‪- นายก็จะหายไปนะ ‪- ถ้าฉันทำสำเร็จขึ้นมา
‪เวลาของนายที่สาธารณรัฐเกาหลี ‪ก็จะหายไปด้วย
‪เพราะมันถูกย้อนกลับไป ‪ก่อนที่คังฮยอนมินจะเจอกับอีริม
‪ฉะนั้น นายต้องเลือก ‪สิ่งที่นายจะไม่มาเสียดายทีหลัง
‪ถ้านายจะฆ่าฉัน
‪ตอนนี้คือโอกาสสุดท้ายแล้วนะ
‪ฉันวางยานายบ้างก็ดีหรอก
‪แทอึลรู้แผนการของนายหรือเปล่า
‪ให้เธอรู้ไม่ได้หรอก
‪ประมาทจนได้นะ
‪หัวหน้าแพค
‪แก...
‪นังคนต่ำตมอย่างแกบังอาจยิ่งนัก
‪ไอ้คนโง่เขลา ‪แกได้อธิษฐานไว้หรือเปล่า
‪ฉันอธิษฐานทุกวันเลย ‪ขอให้ฆ่าฉันให้ตายๆ ไปซะ
‪ในที่สุด
‪ฉันจะได้ตายสักที
‪ฉัน
‪เพิ่งจะได้ตายเอาป่านนี้...
‪ฉันอยู่เหนือความตายแล้ว
‪แต่โชคชะตาของฉันก็ไม่อาจ ‪หลุดพ้นไปจากแกได้งั้นเหรอ
‪มาดักรออยู่ตรงนี้ได้ยังไง
‪ถ้ามีผมแค่คนเดียวคงจะดีสินะ
‪แต่ผมไม่ได้มีคนเดียวน่ะสิ
‪คนหนึ่งคอยกำหนดวันเวลา
‪อีกคนคอยไล่ตามข้างหลัง
‪และอีกคนภาวนาให้จับตัวคุณให้ได้
‪ส่วนใครอีกคนนั้น
‪ก็กำลังเผชิญหน้ากับคุณอยู่
‪บังอาจ...
‪จะใช้พิธีมิสซาของแม่ฉันงั้นเหรอ
‪แกควรจะไปที่นั่นสิ
‪ฉันกับแกควรจะได้เจอกันที่นั่น
‪แบบนี้ไม่ได้นะ
‪เราจะจบกันแบบนี้ไม่ได้
‪ยังเหลือเวลาอยู่
‪ก่อนที่เวลาจะเดินอีกครั้ง
‪ตอนแรกก็แค่ 22 ก้าว
‪แกเข้ามาหยุดโลก ‪ที่ควรจะเป็นของฉันไว้นี่เอง
‪ตลอด 25 ปีที่ผ่านมา
‪แกใช้มันพาชิกจ็อก ‪ถ่วงความตายของตัวเองไว้
‪โลกเลยกำลังจะตายไปด้วย
‪เพราะฉะนั้น เราต้องให้มันจบลงตอนนี้
‪แบบนี้ไม่ได้สิ
‪มีอะไรผิดพลาดเหรอ
‪พวกแกเปิดประตูของฉันไม่ได้หรอก ‪น่าจะคิดไว้อยู่แล้วนะ
‪มันพาชิกจ็อกนั้น ‪มันชุ่มไปด้วยเลือดฉัน
‪นายสองคนรออยู่ที่นี่
‪นั่นมันเสาหินของท่านพ่อ
‪ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
‪ช่วงเวลาที่ฉันรอคอยมาตลอด ‪อยู่ตรงนี้นี่เอง
‪ไม่ได้ยินเสียงขลุ่ย
‪มันพาชิกจ็อกไม่ส่งเสียงเลย
‪นิรันดร์และอนันต์อยู่ในมือแกแล้ว
‪มัวพล่ามอะไรอยู่
‪มันพาชิกจ็อกจะส่งเสียงได้ยังไง ‪ในเมื่อมันเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว
‪ลืมเรื่องคืนก่อกบฏไปให้หมด
‪เราสองคนเข้าไปในนั้นด้วยกันเถอะ
‪มันพาชิกจ็อกไม่มีเสียง
‪ถ้ามันไม่ส่งเสียง
‪ก็จะกลับไปที่คืนก่อกบฏไม่ได้
‪เราต้อง
‪แยกมันอีกครั้ง
‪นายจะคืนครึ่งหนึ่งให้ไอ้นี่งั้นเหรอ
‪ไม่จำเป็นอีกแล้วล่ะ
‪กว่าจะได้กลับมาเป็นหนึ่งเดียวกัน
‪ในประตูนั้นมีนิรันดร์และอนันต์อยู่
‪แกจะใช้มันแค่เพื่อกลับไปยัง ‪คืนก่อกบฏงั้นเหรอ
‪ฉันไม่ต้องการนิรันดร์ ‪หรืออนันต์อะไรนั่นหรอก
‪แกจะไม่มีวันได้เห็นหรือครอบครอง
‪สิ่งที่อยู่ในนั้น
‪ไอ้เด็กโง่เขลา
‪ได้สิ งั้นก็ลองดู
‪ลองขอไม่ก็ลองสั่งให้ไปตายดูสิ
‪ประตูของแก แกเป็นคนเปิดเอง
‪แต่ของฉันจะต้องมีคนพาเข้าไปด้วยกัน
‪แล้วจะใครล่ะ
‪จะสั่งให้ใครเข้าไปแล้วกลับมาไม่ได้ ‪ต้องตายอยู่ที่นั่นล่ะ
‪หุบปากซะ
‪แกไม่ได้อยู่เหนือความตาย
‪แค่ถ่วงเวลาฟ้าลงโทษเท่านั้น
‪ไหนจะรอยยิ้มเยาะของแกเมื่อกี้อีก
‪ฉันจะฆ่าแกให้ตายอย่างทรมานเอง
‪กระหม่อมจะอยู่ที่นี่ ‪แล้วตามไปพร้อมเขาพ่ะย่ะค่ะ
‪ฉันข้ามไปกับไอ้นี่ได้ใช่ไหม
‪ฝ่าบาท กระหม่อมจะจัดการ ‪กบฏอีริมด้วยมือกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ
‪ฉันบอกหลายครั้งแล้วนะ ‪ว่าให้ไสหัวกลับโลกตัวเองไป
‪เอามาสิ ให้ไปตอนไหน
‪จะให้ฉันไปไกลถึงไหนกัน
‪ต้องไกลแค่ไหน
‪(ผู้ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้า)
‪- ออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪ลูกพี่จับอีริมมาได้ยังไง
‪ฉันตามซงจองฮเยไป
‪ตอนนี้ซงจองฮเยตายแล้ว
‪ฉันยืนยันไปว่าเป็นศพไร้ญาติ
‪อย่างน้อยเราก็ควรจะไปอยู่กับเธอนะ
‪เรามีเรื่องต้องสอบสวน ตามมา
‪(ซงจองฮเยผู้ล่วงลับ)
‪เลขาโมครับ
‪พรุ่งนี้เช้า
‪เราจะประกาศเรื่องเซจิน ‪เป็นรัชทายาทอันดับหนึ่งนะครับ
‪- ฝ่าบาท ‪- หากเกิดอะไรขึ้นกับผม
‪อีเซจิน หลานสาวขององค์ชายบูยอง
‪จะเป็นกษัตริย์ ‪ของจักรวรรดิเกาหลีครับ
‪ฝ่าบาท
‪มันพาชิกจ็อกอยู่ที่ไหน ไม่สิ
‪อยู่กับใคร
‪เธอมาตายที่นี่เหมือนกันเหรอ
‪จะเดินไปตายเองงั้นเหรอ
‪ตอบคำถามที่ฉันถามไปสิ
‪มันพาชิกจ็อกอยู่ที่ไหน
‪แกต้องหวาดกลัวสิ
‪ทำไมคนโง่อย่างพวกแก ‪ถึงเลือกทางนั้นล่ะ
‪ทำไมกัน
‪กลัวสิ
‪กลัวว่าเขาคนนั้นจะเดียวดาย
‪ฉันกลัว
‪ว่าโลกทั้งสองใบ ‪จะต้องเป็นแบบนี้ต่อไป
‪เพราะฉะนั้นคุณต้องเลือก
‪เข้าไปกับฉันไม่ดีกว่าเหรอ
‪นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่คุณจะโลภได้
‪มันพาชิกจ็อกอยู่ที่ใคร
‪ถ้าพวกแกหวาดกลัวสิ่งนั้นล่ะก็
‪ฉันคงจะสั่งสอนพวกแกผิดไป
‪ฉันหยิบยื่นนรกให้หลานชาย ‪กับนายกคูไปแล้ว
‪คุณอีเซจิน หลานสาวของ ‪องค์ชายบูยองที่พำนักอยู่ที่แอลเอ
‪เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ‪ทางรถยนต์เมื่อเช้านี้
‪ส่วนคู่กรณีผู้ก่อเหตุนั้น
‪คือคุณพัคจียอง ‪หลานสาวเจ้าของบริษัทยาโฮคยอง
‪และตอนนี้คุณพัคจียอง ‪กำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอด
‪จึงยิ่งสะเทือนใจมากขึ้นไปอีก
‪คุณพัคจียองกำลังเดินทาง
‪ไปพบปะเพื่อนฝูงก่อนคลอด...
‪แกใช้จียองแบบนั้นเหรอ
‪ทั้งนี้ ทางทำเนียบขาว...
‪แม่คะ
‪แม่
‪วันนี้แม่...
‪กินอะไรเป็นข้าวเย็นเหรอ
‪ข้าวเย็นเหรอ
‪ลูกยังไม่ได้กินข้าวเย็นอีกเหรอ
‪ยุ่งมากเลยหรือไง
‪แม่ รีบตอบหนูมาสิ
‪แม่กินอะไรเป็นข้าวเย็นไป
‪แม่สั่งจาจังมยอนมากิน
‪ทำไมเหรอ ลูกอยากกินอะไรหรือเปล่า
‪อะไรกัน
‪เห็นฉันใกล้ตายเลยปล่อยไปงั้นเหรอ
‪ฉันยังอยู่ต่อได้อีกหน่อยนะ
‪อย่าอยู่ต่ออีกหน่อยเลย อยู่นานๆ เถอะ
‪ไม่งั้นพ่อฉันคงเสียใจแย่
‪พูดให้ฉันเข้าใจด้วยสิ
‪ฉันจะไปที่ที่หนึ่ง ‪อาจจะใช้เวลานานหน่อย
‪ระหว่างนั้นช่วยปกป้องพ่อฉัน ‪ในฐานะจองแทอึลด้วย
‪แต่เธอต้องไปขโมยของอย่างหนึ่ง ‪มาให้ฉันก่อน
‪ร่างกายน่ะ ดีขึ้นแล้วใช่ไหม
‪หมอใส่ทุกอย่างมาให้ครบหมดแล้ว ‪ทำงานหนักเลยนะ
‪เดี๋ยวเถอะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่มีรอยงัดประตูเลย ‪ยัยนั่นหนีไปได้ยังไง
‪ฉันเพิ่งปล่อยเธอไปเมื่อกี้
‪ทำไมล่ะ
‪มันพาชิกจ็อกอยู่ที่ลูกพี่ใช่ไหม
‪ส่งมาให้ฉัน
‪ไม่มีนะ มันคืออะไรเหรอ
‪อีริมอยู่กับฉัน
‪ทำไมลูกพี่ถึงจับตัวอีริมมาที่นี่
‪ยังไงกฎหมายที่สาธารณรัฐเกาหลี ‪ก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่ดี
‪เพราะ 48 ชั่วโมงนี้เขาต้องปลอดภัย
‪เลยตกลงกันไว้ใช่ไหม
‪ว่าพอผ่านไป 48 ชั่วโมง
‪จะพาอีริมไปเจอกันที่ป่าไผ่นั่น
‪เอามันพาชิกจ็อกมาให้ฉัน ฉันต้องไป
‪ไปไม่ได้ เธอจะไปไหน
‪ถ้าเธอไป
‪อาจจะกลับมาไม่ได้นะ จะไปทำไม
‪ฉัน...
‪อดทนรออยู่คนเดียวไม่ได้หรอก
‪อย่าให้ฉันทำแบบนั้นเลย
‪ขอร้องล่ะนะ
‪ส่งมาให้ฉันเถอะ
‪เธอยังไม่เข้าใจที่ฉันพูดอีกเหรอ
‪ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้หรอก ยัยบ้า
‪ว่าจะเก็บไว้จนวันตาย
‪เธอดันทำให้ฉันต้องสารภาพจนได้
‪ฉันชอบเธอ จองแทอึล
‪ชอบแค่เธอคนเดียวมาทั้งชีวิต
‪แม้แต่หนึ่งวินาทีก่อนหน้านี้
‪ฉันก็ยังชอบเธอมาตลอด
‪แล้วฉันจะปล่อยเธอไปได้ยังไง
‪ฉันจะทนเห็นเธอตายได้ยังไง
‪เลิกเพ้อเจ้อแล้วกลับบ้านไป
‪ได้โปรด...
‪ส่งมาให้ฉันเถอะ
‪ฉันจะไม่ขอโทษ
‪ที่ไม่เคยรู้ว่าลูกพี่รู้สึกยังไง
‪ถ้าฉันบอกว่าเสียใจเอาตอนนี้
‪ก็คงเสแสร้ง
‪แต่ฉัน...
‪ก็ชอบคนคนหนึ่ง
‪เหมือนที่ลูกพี่ชอบฉัน
‪ฉันจะกลับมาชดใช้ ‪ที่ทำให้ลูกพี่ต้องทุกข์ทรมานเอง
‪เพราะงั้นให้ฉันเถอะนะ
‪ได้โปรด ช่วยฉันด้วย
‪ถ้าไม่ได้ไป
‪ฉันตายจริงๆ แน่ ลูกพี่
‪พระเจ้ารู้อยู่แล้ว
‪ว่าฉันเลือกจะจับอีริม
‪แทนที่จะช่วยตัวฉันเอง
‪ฝ่าบาทจะเสด็จไปที่เจ๋งๆ ‪ใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪จึงทรงสวมฉลองพระองค์สำหรับออกงาน
‪พระเจ้าจึงทำสัญลักษณ์ ‪ไว้บนไหล่ของฉัน
‪ให้ฉันไล่ตามโชคชะตานั้นไป
‪อย่างเห็นแก่ตัว
‪- ฝ่าบาท ‪- ผมบอกคุณไว้ก่อน
‪คุณจะได้ไม่หวั่นใจไปมากกว่านี้
‪อะไรหรือเพคะ
‪คุณคง...
‪เดียวดายมากสินะ
‪ที่ต้องคอยกุมความลับ
‪ทั้งของผมและของคุณเอง
‪บทกลอนเล่มนั้น
‪ผมตั้งใจให้คุณเป็นของขวัญ
‪เพลงกล่อมเพลงนั้น
‪ที่คุณเคยร้องกล่อมผมว่า ‪"แม่จ๋า พี่จ๋า"
‪อยู่ในเล่มนั้นด้วย
‪หม่อมฉันคิดไว้อยู่แล้ว
‪หม่อมฉันก็กลัวอยู่
‪แต่ทำไมฝ่าบาทไม่ถามหม่อมฉันล่ะเพคะ
‪ผมกลัวคุณจะกลับไป
‪ยังโลกของคุณ
‪- ฝ่าบาท ‪- เป็นเพราะคุณ...
‪ผมเลยได้อ่านบทกลอนอันงดงามยังไงล่ะ
‪และผมอยากจะขออะไรอย่างหนึ่ง
‪ได้โปรดปล่อยผม
‪ไปอีกครั้งนะครับ
‪หากหม่อมฉันปล่อยไป
‪ฝ่าบาทจะกลับมาอีกไหมเพคะ
‪คุณ...
‪ต้องดูแลสุขภาพด้วยนะ
‪นี่เป็นคำสั่งสุดท้ายจากผม
‪ฝ่าบาท
‪คราวนี้จะเสด็จไปไหนอีกพ่ะย่ะค่ะ
‪- ยอง ‪- อย่าแม้แต่จะคิดพ่ะย่ะค่ะ
‪ฝ่าบาทห้ามเสด็จไปไหนพระองค์เดียว ‪ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม
‪กระหม่อมจะไปด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‪ไม่ว่าที่นั่นจะเป็นที่ไหน ‪จะเป็นสมรภูมิใด
‪ยิ่งเป็นที่ที่ไม่อาจกลับมาได้ ‪ยิ่งต้องไปพ่ะย่ะค่ะ
‪(ดาบสี่พยัคฆ์)