‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ละครเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมติ)
‪(ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ ‪องค์กรหรือเหตุการณ์จริง)
‪(ตอน 16)
‪จะกลับมากี่โมงกี่ยามล่ะเนี่ย เฮ้อ
‪พ่อ วันนี้หนูไป ‪ซุ่มจับคนร้ายนะ ไกลอยู่
‪นั่นไง
‪จับคนร้ายให้ได้นะ ‪อย่าลืมกินข้าวด้วย
‪พ่อสบายมาก
‪ไว้หนูติดต่อไปใหม่นะพ่อ
‪(ตำรวจ)
‪เดินไป
‪(จักรวรรดิเกาหลี ปี 1994 ‪คืนที่เกิดการก่อกบฏ)
‪รับสั่งได้เลย ‪กระหม่อมจะนำหน้าเองพ่ะย่ะค่ะ
‪อีกประมาณ 20 นาที พวกกบฏจะมาตรงนี้
‪ยอง นายต้องคอยขวาง ‪ทางหนีของอีริมอยู่ตรงนี้
‪เจอเมื่อไหร่ ยิงทิ้งให้หมดทันที
‪ฝ่าบาทจะเข้าไปที่ชอนจนโก ‪เพียงลำพังหรือพ่ะย่ะค่ะ
‪ถ้าเกิดฉันล้มเหลวในชอนจนโก
‪อย่างน้อยก็ต้องมีนาย ‪ที่ฆ่ากบฏอีริมได้
‪ฝ่าบาททรงคิดอะไรอยู่พ่ะย่ะค่ะ
‪หรือว่า...
‪ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ ไม่ได้เด็ดขาด
‪นี่คือคำสั่งสุดท้ายจากฉัน
‪ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
‪กระหม่อมคงต้องเข้าไปที่ชอนจนโกด้วย
‪กระหม่อม...
‪ต้องปกป้องราชาของกระหม่อม
‪นั่นเป็นหน้าที่กระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ
‪ไม่ได้
‪ยอง
‪นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเราแล้วนะ
‪กระหม่อมก็เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ
‪นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของกระหม่อม
‪ที่จะได้ปกป้องฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ
‪ฉันหวังว่าทุกอย่างจะคลี่คลาย ‪เหมือนเหตุการณ์ในคืนนั้น
‪ขอให้ฝ่าบาทปลอดภัยนะพ่ะย่ะค่ะ
‪มันผิดแปลกไปตั้งแต่ตอนไหนกันนะ
‪(ดาบสี่พยัคฆ์)
‪วิธีแก้สมการที่งดงามนั้น ‪เรียบง่ายเสมอ
‪ไม่ใช่ทุกคนบนโลก ‪ที่จะกล้าหาญได้สักหน่อย
‪ฉันก็เลยอยากกล้าหาญน่ะ
‪หัวหน้าครับ
‪ฉันข้ามไปกับไอ้นี่ได้ใช่ไหม
‪คืนนี้ฉัน...
‪ไม่ได้ตัวคนเดียว
‪(ดาบสี่พยัคฆ์)
‪พวกเราแค่...
‪ยังไปไม่ถึงจุดหมายเท่านั้น
‪แล้วยังไง
‪เธอคิดจะทำอะไรต่อไปล่ะ
‪ก็ต้องรอน่ะสิ
‪จนกว่าอีกนจะปราบคุณในอดีต
‪และแก้ไขทุกอย่างให้กลับมาเป็นปกติ
‪ถ้าอีกนล้มเหลว
‪ฉันจะเป็นคนหยุดคุณเอง
‪ถ้าหลานชายฉัน ‪แก้ไขทุกอย่างกลับมาได้
‪ความทรงจำเกี่ยวกับอีกนของเธอ ‪ก็จะไม่เหลืออยู่เลยนะ
‪ฉันก็เลย...
‪ปวดใจอยู่นี่ไง
‪ความทรงจำที่ชัดเจนพวกนั้น
‪ยังคงฝังลึกอยู่ในหัวใจฉันไงล่ะ
‪ที่แห่งนี้ยิงปืนไม่ได้หรอกนะ
‪- ทุกอย่างหยุดนิ่งเมื่ออยู่ที่นี่ ‪- ใครจะไปรู้
‪ถ้ายังไม่เคยมีใครยิงปืนในนี้น่ะ
‪จะใช้ดาบนี้ฟันกระหม่อมหรือไง
‪เราจะลองดู
‪พร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ
‪ฆ่ามันให้ตาย
‪เกิดเหตุฉุกเฉินที่ชอนจนโก ‪เรียกรวมองครักษ์ทุกนาย ด่วน
‪องครักษ์ทุกนายประจำที่เดี๋ยวนี้
‪ทำไมมันพาชิกจ็อกถึง...
‪ฉันได้มันมา...
‪ทั้งเลางั้นสินะ
‪ในที่สุด ฉันก็...
‪ได้ครองมันทั้งเลา
‪ถ้าส่วนของฉันหายไป
‪ส่วนของหลานชายฉันก็คงหายไปด้วย
‪ทำไงดีล่ะ
‪อีกนคงกลับมาไม่ได้อีกแล้ว
‪ส่วนเธอก็ติดอยู่ในนี้กับฉันตลอดไป
‪ฝ่าบาทเพคะ ฝ่าบาท
‪- ฝ่าบาท ‪- องค์รัชทายาทเพคะ
‪- ฝ่าบาท ‪- องค์รัชทายาท
‪- ฝ่าบาท ทรงอยู่ที่ไหนเพคะ ‪- ฝ่าบาท
‪- ฝ่าบาท
‪- องค์รัชทายาท อยู่ไหนพ่ะย่ะค่ะ ‪- ปลอดภัยไหมพ่ะย่ะค่ะ
‪- องค์รัชทายาท ‪- องค์รัชทายาท
‪- อยู่ตรงไหนพ่ะย่ะค่ะ
‪- ฝ่าบาท ‪- องค์รัชทายาท
‪องค์รัชทายาท
‪- ฝ่าบาท ‪- ไม่นะ...
‪- ฝ่าบาท ‪- ฝ่าบาท
‪พาฝ่าบาทกับองค์รัชทายาท ‪ไปโรงพยาบาลเร็วเข้า
‪- องค์รัชทายาท ‪- องค์รัชทายาท
‪จากนี้ไป เจ้าคือดาบหนึ่งในนภา
‪แม่
‪ตั้งใจฟังที่ผมจะพูดนะครับ
‪เรื่องมันยาวมากจริงๆ
‪ตายจริง ลูกชายแม่
‪พ่อ...
‪- ปิดบังบางอย่างจากแม่เอาไว้ ‪- โตขนาดนี้แล้วเหรอลูก
‪นั่นคือคังชินแจ ลูกชายแม่ครับ
‪ลูกแม่...
‪พระเจ้า แม่ขอโทษนะลูก ทำยังไงดี
‪ชินแจ
‪แม่ไม่รู้อะไรเลย
‪แก
‪แกรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ว่าลูกชายฉันเป็นแบบนี้ ‪ว่าชินแจของฉันเป็นแบบนี้
‪แกปิดบังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่
‪แล้วเรื่องลูกชายฉันจะเอายังไง
‪เอาชินแจลูกฉันกลับมานะ
‪จะทำยังไง แกจะทำยังไง ทำยังไงดี
‪ไม่อยากเชื่อเลย ฉันต้องทำยังไง
‪ลูกชายผู้น่าสงสารของฉัน...
‪ชินแจ
‪แม่
‪ขอโทษ
‪ฉันควรจะกอดเธอไว้
‪เธอก็ลูกฉันเหมือนกัน
‪ไม่ใช่ความผิดเธอสักหน่อย
‪ฉันน่าจะกอดเธอก่อน
‪แม่...
‪แม่ขอโทษจริงๆ นะลูก
‪ขอโทษนะ
‪แม่
‪ฉันมาถูกทางแล้ว
‪ฉันคิดถูกมาตลอด
‪ประตูข้ามไปอีกโลกหนึ่ง ‪อยู่ตรงนี้นี่เอง
‪กบฏอีริม
‪แกเป็นใครกัน
‪แกเป็นใครถึงกล้าตามฉันมา
‪แล้วทำไมแกถึง ‪ถือดาบสี่พยัคฆ์ไว้ในมือ
‪ผมคือกษัตริย์แห่งจักรวรรดิเกาหลี
‪ผู้ครอบครองโดยชอบธรรม ‪ของดาบสี่พยัคฆ์
‪และเป็นคนที่จะลงโทษคุณ
‪กษัตริย์บ้าบออะไร
‪ฉันเพิ่งฆ่ากษัตริย์เองกับมือ
‪แกจะเป็นกษัตริย์ได้ยังไง
‪ดูท่าแล้ว หลานชายฉันน่าจะล้มเหลวนะ
‪ฉันยังปกติสุขดีแบบนี้
‪คุณไม่ปกติสุขหรอก
‪ยิ่งอีกนล้มเหลว ‪คุณยิ่งอยู่เป็นสุขไม่ได้
‪ได้เห็นเธอหวังล้มๆ แล้งๆ ก็สนุกดีนะ
‪แต่คงทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วล่ะ
‪(เทควันโด)
‪"เพราะฟ้าประทานหัวใจ
‪และผืนดินค้ำจุนจิตวิญญาณ"
‪"ตะวันและจันทราจึงถือกำเนิด
‪เมื่อภูเขาและลำธารเป็นรูปเป็นร่าง
‪สายฟ้าก็ฟาดลง"
‪องค์รัชทายาทโตแล้วงั้นเหรอ
‪พลังของมันพาชิกจ็อกเป็นแบบนี้นี่เอง
‪แกน่ะ
‪คืออีกนสินะ
‪"ปราชญ์ผู้เยี่ยมยุทธ์เป็นผู้ปราบ ‪ปีศาจจากภูเขาและลำธาร"
‪"จงใช้ธรรมะเอาชนะอธรรม
‪และแก้ไขทุกสิ่งให้ถูกต้อง"
‪กบฏอีริม
‪จะต้องถูกตัดหัวทิ้ง
‪นึกว่าจะขาดซะอีก
‪แต่กลับงอกเงยขึ้นซะได้
‪ประตูคงจะปิดลงแล้ว ‪หลงเหลือแต่ความทรงจำ
‪- ไปแทงพูลกันไหม ‪- ร้ายนะเนี่ย แต่เอาด้วย
‪- ถ้าไม่พลาดคงแฮปปี้น่าดู ‪- นายนั่นแหละร้ายสุด
‪เฮ้ย
‪ขอโทษครับ
‪ตัดให้ขาดเลยดีไหม
‪หรือปล่อยเอาไว้ดี
‪คุณทำสำเร็จแล้วสินะ
‪ตอนนี้คุณคง...
‪กลับมาไม่ได้แล้ว
‪ถ้าทั้งสองโลกแตกต่างไปจากตอนนี้
‪ถ้าเป็นแบบนั้น
‪ฉันจะจำคุณไม่ได้นะ
‪ฉันจะต้องใช้ชีวิตอยู่ ‪แบบไม่รู้จักคุณนะ
‪(กองอาชญากรรมรุนแรงสาม)
‪(สาธารณรัฐเกาหลี ปี 1994)
‪สงสัยพระเจ้าจะมีจริงสินะ
‪สามีฉันตายแล้ว
‪ฉันอธิษฐานขอให้เขาตายทุกวัน
‪ฉันเคยคิดว่า
‪ถ้าฉันไม่ตายก่อน ฉันก็คงฆ่าเขาซะเอง
‪ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง
‪แต่...
‪มีคนฆ่าเขา
‪แทนฉันแล้ว
‪ฉันกับจีฮุน...
‪ไม่มีที่ไปค่ะ พี่
‪เพราะงั้น...
‪พี่ช่วยไปจากที่นี่เถอะนะคะ
‪ไม่ต้องห่วงค่ะ
‪ฉันไม่ทำแบบพ่อจีฮุนหรอก
‪ฉันต้องออกไปทำงานอีก ‪เลยให้พี่อยู่ที่บ้านเราไม่ได้
‪ฉันกับจีฮุนจะมาหาเดือนละครั้งนะคะ
‪รักคุณลุงนะครับ จากจีฮุน
‪ตายไปพร้อมกับแม่เถอะ
‪- นะลูกนะ ‪- ไม่เอา
‪- ฮยอนมิน ‪- แม่
‪- ตายไปกับแม่นะ ‪- แม่อย่าทำผม
‪- แม่ ‪- ฮยอนมิน
‪- แม่ หยุดนะ ‪- แม่ขอโทษจริงๆ
‪ไปที่ดีๆ กันนะลูกนะ
‪- แม่ขอโทษจริงๆ ‪- หยุด...
‪- แม่ขอโทษ ‪- หยุดก่อนครับ
‪อย่ามายุ่ง จะไปไหนก็ไป
‪- แม่ ไม่เอา... ‪- คิดจะทำอะไรของคุณ
‪- แม่... ‪- มานี่
‪นี่ ทุกคนน่ะ
‪ถอยไปก่อน สองแม่ลูกตกใจแย่
‪แม่ครับ
‪หนูน้อย ใส่รองเท้าก่อนนะ
‪เอ้านี่ แป๊บนะ
‪เก่งมาก
‪องค์ชายบูยองเหรอครับ
‪ใช่แล้ว ฉันเอง
‪เธอชื่ออะไรเหรอ
‪ผมชื่อคังฮยอนมินครับ
‪"ฮยอน" ที่แปลว่าเปล่งประกาย ‪"มิน" ที่แปลว่าหินเพชรใช่ไหม
‪ชื่อเธอแปลว่า ‪คนที่เปล่งประกายดุจอัญมณีนะ
‪ราชวงศ์จะมายุ่งกับคนอย่างเราทำไมกัน
‪ผมไม่ได้ทำในฐานะราชวงศ์
‪ผมทำไปในฐานะคนเป็นพ่อแม่ต่างหากล่ะ
‪เราเลือกกำหนดโชคชะตาเองได้
‪แต่สิ่งเดียวที่เราเลือกไม่ได้ ‪คือพ่อแม่ยังไงล่ะ
‪เพราะงั้นผมจะเปลี่ยน ‪สิ่งที่คุณเลือกเอง
‪สิ่งที่คุณเลือกคือโชคชะตา ‪ของเด็กคนนี้ไม่ใช่หรือไง
‪ไปดื่มชาด้วยกันก่อนไหมครับ
‪นี่เป็นใบสั่งในฐานะหมอนะ
‪(จักรวรรดิเกาหลี ปี 1999)
‪อยู่ในนี้นะคะ
‪- ขอบคุณนะคะ ‪- ค่ะ กลับบ้านดีๆ นะคะ
‪(คูซอรยอง)
‪ดูเข้า
‪ขโมยเงินแล้วยังจะจ้องหน้าฉันอีกนะ
‪หนูอายุเท่าไร ชื่ออะไรเหรอ
‪เด็กนี่ไม่มีชื่อหรอก
‪หนูว่าร้านในตลาดนี้ ‪โดนยัยเด็กนี่ขโมยเงินมาหมดแล้ว
‪ฉันมีชื่อนะ ชื่อลูน่า
‪ชื่อเพราะจังเลยนะเรา
‪ลูกสาวป้าแรงเยอะใช่ไหมล่ะ
‪ป้าอยากขอโทษแทนลูกสาวป้าน่ะ
‪กินข้าวกันก่อนไหม
‪แจ้งตำรวจสิ จะเลี้ยงข้าวมันทำไม
‪แม่ทำการกุศลหรือไง
‪ไม่เป็นไรนะ เข้ามานี่มา
‪กินข้าวแล้ว
‪ก็เอานี่ไปด้วยนะ
‪ให้หมดไม่ได้หรอก
‪วันนี้ป้าขายไม่ค่อยดีน่ะ
‪ทำไมล่ะ น้อยไปเหรอ
‪ค่าข้าวค่ะ
‪งั้นเหรอ
‪จ่ายเยอะไปไหมเนี่ย
‪งั้นต้องกินเยอะๆ แล้วล่ะ เนอะ
‪เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ให้ช่วยไหมคะ
‪- นั่นปืนใช่ไหม ‪- เลือดนี่นา
‪ตายจริง เกิดอะไรขึ้น ‪เลือดออกด้วย
‪น่ากลัวจัง ทำยังไงดี
‪- ไปกันดีกว่า ‪- ที่นี่ที่ไหนเหรอคะ
‪ใช่สาธารณรัฐเกาหลีหรือเปล่าคะ
‪วันนี้วันที่เท่าไรเหรอคะ
‪ก็สาธารณรัฐเกาหลีน่ะสิคะ
‪วันที่ 25 เมษายน 2020 ค่ะ
‪ฉันเป็นตำรวจค่ะ ‪ขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหมคะ
‪หัวหน้าเหรอคะ
‪หัวหน้าคะ นี่แทอึลเองนะคะ
‪จางมีล่ะคะ ‪แล้วรุ่นพี่ชิมกับลูกพี่ชินแจล่ะ
‪สำหรับฉัน ‪มันผ่านไปแค่ราวหนึ่งสัปดาห์
‪(ตำรวจเป็นมิตร เคียงข้างประชาชน)
‪- ออกมาแล้ว ‪- เธอออกมาแล้ว
‪- ทำไมถึงฆ่าเพื่อนนักแสดงล่ะครับ ‪- เพราะบทจริงหรือเปล่า
‪- พูดอะไรหน่อยครับ ‪- ตอนนี้รู้สึกยังไงคะ
‪- คุณมีเหตุผลอื่นหรือเปล่าครับ ‪- ช่วยบอกเราด้วย
‪- แรงจูงใจคืออะไร ‪- ยอมรับว่าฆ่าจริงหรือเปล่า
‪โลกเหมือนจะไม่เปลี่ยนแปลงไป ‪แต่ที่จริงก็แตกต่าง
‪อยู่บ้างเหมือนกัน
‪ว่าไงนะ
‪ฉันยังเป็นผู้หมวดเหมือนเดิม
‪ทำการกุศลหรือไง
‪และเป็นลูกที่ดี ‪แค่เดือนละครั้งเหมือนเดิม
‪ฉันยังคงจดจำทุกช่วงเวลา
‪ที่เขาคนนั้นเดินเข้ามาหาฉัน
‪ตอนนี้ฉันกำลังใช้ชีวิตทุกวันของฉัน ‪อยู่บนโลกที่เขาและลูกพี่ชินแจ
‪ไม่มีตัวตนอีกต่อไป
‪ไม่ใช่สายสืบจองใช่ไหม
‪- อะไรเหรอคะ ‪- คนที่เรียกสามีฉันออกไป
‪ไม่ใช่สายสืบจองนี่
‪ฉันเองค่ะ ฉันเป็นคนเรียกเอง
‪- ไปเถอะ ‪- ค่ะ
‪(มินิมาร์ตเซอร์เคิล สาขาอิลซานซิตี้ ‪เป้ รองเท้าผ้าใบ 110,000 วอน)
‪คนที่เรียกสามีฉันออกไป ‪คงจะเข้าโรงเรียนปีหน้าสินะ
‪โบกยองจ๋า
‪อ้าว...
‪นี่ ฮีจู
‪ถ้าหิมะถมกัน หลังคาก็จะพังลงมา
‪สำหรับเด็กอายุ 16 บางคน
‪หิมะนี้แสนหนักอึ้งเลยล่ะ
‪นี่คือ "ความโดดเดี่ยว" ของคุณเหรอ
‪ใช่ โดดเดี่ยวจริงๆ
‪จำเด็กที่ผมบอกว่าเป็นรุ่นน้อง ‪ของซองมินได้ไหม
‪- อือ ‪- นั่นยายกับน้องสาวเขา
‪คุณคงเห็นแล้ว ยายเขาป่วยหนัก
‪เด็กคนนั้นคงไม่มีเงินจ่ายค่ารักษา
‪เลยปล้นเซฟร้านที่เขาทำงานพาร์ตไทม์
‪- แล้วยังไงต่อ ‪- ยังไงต่อน่ะเหรอ
‪เขาขอร้องผมก่อนจะโดนจับไป
‪ให้ผมช่วยซื้อขนมปังไส้ถั่วแดง ‪ให้น้องสาวตัวเองถุงหนึ่ง
‪แล้วก็...
‪ขอให้ผมช่วยกวาดหิมะบนหลังคาด้วย
‪ผมก็เลยมาเยี่ยมเธอที่นี่จนถึงตอนนี้
‪เด็กๆ ต้องอยู่ ‪อย่างมีความหวังสิ ว่าไหม
‪แต่ผมคิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะมาด้วย
‪เฮ้อ คุณนี่จริงๆ เชียว
‪รีบไปสิ มากวาดหิมะไม่ใช่เหรอ
‪ที่รัก เราเดินจับมือกันดีไหม
‪หรือไม่งั้นผมปั้น ‪ตุ๊กตาหิมะให้ดีหรือเปล่า
‪(อีจีฮุน)
‪ถ้าประตูนั้นปิดลง
‪ฉันจะเปิดประตูทั้งจักรวาลเลย
‪ทำแบบนั้น
‪ฉันจะได้ไปหาเธอได้ไง
‪ไหนบอกว่าจะมาไง
‪ใครเหรอคะ
‪มีธุระอะไรหรือเปล่า
‪ผมตามหาคนคนหนึ่งอยู่
‪แต่คงไม่ใช่โลกนี้น่ะครับ
‪ค่ะ งั้นขอตัว
‪ใครน่ะ
‪เธอที่นี่
‪ก็ยังปกป้องใครสักคนเหมือนเดิมเลยนะ
‪(จองอึนคยอง กองทัพสาธารณรัฐเกาหลี)
‪- พี่ครับ ถึงแล้วครับ ‪- อือ
‪ระวังเหยียบเดรสนะคะ
‪ค่อยๆ นะครับ
‪ฮยองแทก
‪รางวัลฉันอยู่ไหนเหรอ
‪ถ้วยแดซังฉันน่ะ
‪อยู่บนรถท่านประธานครับ
‪- พรุ่งนี้ผมเอามาให้ที่บ้านนะครับ ‪- แดซัง
‪จองแทรา
‪ฉันขอใช้โอกาสนี้ ‪ขอบคุณฮยองแทก ยองฮัน อึนกิ
‪และฮเยยอนอีกครั้งนะคะ ‪ได้รางวัลนี้มาเพราะทุกคนเลยค่ะ
‪นี่ ผู้ชายหล่อๆ คนนั้นใครเหรอ
‪เป็นแทราไบต์เหรอคะ
‪ถ่ายรูปไม่ได้นะคะ ‪รับดอกไม้ได้อย่างเดียว
‪ดูเหมือนคุณ...
‪จะได้ดอกไม้ไปแล้วนี่ครับ
‪ช่อนี้
‪ไม่ใช่ของคุณหรอกครับ
‪ไม่อยากจะเชื่อ
‪ทำไมไม่ใช่ของฉันล่ะคะ
‪นี่จองแทรา เจ้าของรางวัลแดซังเลยนะ
‪ฉันได้แดซังมาเลยนะคะ
‪คุณเป็นใครคะ
‪ฮโยจิน
‪แม่ ซื้อมาทำไมเยอะแยะ หนักแย่เลย
‪- น่าจะให้หนูไปด้วย ‪- ไม่เป็นไรหรอกน่า
‪ใครเหรอ
‪มาหาฮโยจินลูกสาวฉันเหรอคะ
‪แม่ ไม่ใช่นะ
‪ขอโทษนะคะ คุณมาหาใครเหรอคะ
‪เธอที่นี่
‪มีแม่อยู่ด้วย
‪โล่งอกไปที
‪(สาธารณรัฐเกาหลี ปี 2021)
‪ว่าไง นารี
‪พี่ ฟังแล้วอย่าตกใจไปล่ะ
‪คุณลุงซื้อม้ามาแน่เลย
‪- ม้าเหรอ ‪- ใช่
‪ตอนนี้มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้ ‪ขี่ม้าขาวมาที่โรงเรียนสอนเทควันโด
‪เอามาขายแน่เลย
‪แต่ดูแล้วเป็นมืออาชีพอยู่นะ
‪นารี แค่นี้ก่อนนะ
‪เธอน่ะ
‪อยู่ในทุกมิติที่ฉันไปเลยนะ
‪ไม่รู้จักฉันอีกเหมือนเคยล่ะสิ
‪เธอ...
‪ร้องไห้ทำไม
‪เธอดูมีความสุขทุกที่เลย
‪นั่นเป็นสิ่งเดียว ‪ที่ปลอบประโลมฉันมาตลอด
‪แต่ทำไมเธอ...
‪ดูเหมือนรู้จักฉันเลยล่ะ
‪ทำไมเหมือน...
‪เธอจำทุกเรื่องของฉันได้เลย
‪(จองแทอึล สำนักงานตำรวจแห่งชาติ)
‪เธอคือ...
‪จองแทอึล
‪เธอจริงๆ ใช่ไหม
‪มาแล้วเหรอ
‪มาแล้วจริงๆ ใช่ไหม
‪ตอนนี้คุณ...
‪มาจริงๆ แล้วใช่ไหม
‪ในที่สุด
‪ในที่สุดก็เจอจนได้
‪ผู้หมวดจองแทอึล
‪ทำไมมาช้าแบบนี้ล่ะ
‪รู้ไหมฉันรอคุณอยู่นานแค่ไหน
‪ฉันรอคุณ
‪ทุกวันเลยนะ
‪พอฆ่ากบฏแล้ว
‪ต้องกลับไปพายองออกมาด้วย
‪(13 ธันวาคม 1994 ‪สัญญาณฉุกเฉินดังขึ้นที่ชอนจนโก)
‪(จักรวรรดิเกาหลี ปี 2021)
‪(14 ธันวาคม 1994 ‪พบศพกบฏอีริมที่ป่าไผ่)
‪ฉันต้องหาเส้นทางใหม่อีกครั้ง
‪ฉันมัวแต่เปิดประตูทั้งจักรวาล
‪ถึงได้มาช้าแบบนี้
‪ฉันคิดว่าถึงฉันจะหาเจอ ‪เธอก็คงจำฉันไม่ได้
‪ถึงอย่างนั้น
‪คุณก็ยังตามหาฉันเหรอ
‪ต่อให้เธอลืมฉันไปหมดแล้วก็ตาม
‪ฉันก็อยากเจอเธออยู่ดี
‪ถ้าเธอลืม ‪ฉันก็ตั้งใจจะบอกเธออีกครั้ง
‪ว่าฉันเป็นกษัตริย์แห่ง ‪จักรวรรดิเกาหลี
‪และชื่อของฉันที่ไม่ควรมีใครเรียก
‪คืออีกน
‪ว่าแต่
‪เธอจำฉันได้ยังไง ‪ในเมื่อโลกสองใบไม่เหมือนเดิมแล้ว
‪ข้ามเรื่องนั้นไปเถอะ
‪ฉันก็เจอเรื่องอะไรมาเยอะเหมือนกัน
‪ตอนนี้ฉันขอ...
‪เธอยัง...
‪เกลียดดอกไม้อยู่ไหม
‪ฉันชอบ
‪ฉันชอบดอกไม้ ตอนนี้ยิ่งชอบใหญ่
‪ฉันยังไม่เคยบอกคำนี้กับเธอเลย
‪ฉันรักเธอ
‪ฉัน...
‪รักเธอสุดหัวใจ
‪สรุปแล้ว
‪มันก็บรรจบกันแบบนี้เองสินะ
‪ฉันก็รักคุณ
‪ฉันเองก็...
‪รักคุณสุดหัวใจ
‪(จักรวรรดิเกาหลี ปี 2022)
‪เด็กแฝดสบายดีใช่ไหม
‪กระหม่อมคงต้องเลี้ยงเด็ก ‪ไปจนแก่ตายพ่ะย่ะค่ะ
‪ทำไมพ่อแม่ต้องกลับมาคืนดีกันด้วย
‪ชื่ออะไรนะ
‪กระหม่อมเรียกชื่อเล่น ‪มากกว่าชื่อจริงพ่ะย่ะค่ะ
‪อึนบี กาบี
‪ไม่อยากเจอเขาเหรอ
‪ไม่เป็นไรหรอกพ่ะย่ะค่ะ
‪ยังไงซะ โจอึนซอบตอนนี้ ‪ก็ไม่รู้จักกระหม่อมอยู่ดี
‪ข้อมูลที่ฝ่าบาทให้ไปสืบมาพ่ะย่ะค่ะ
‪(ข้อมูลเจ้าหน้าที่ ‪คังฮยอนมิน สถานีตำรวจแฮอุนแด)
‪(ร้านหนังสือแฮซง)
‪เดี๋ยวก่อนสิ
‪ลูกพี่
‪บอกแล้วใช่ไหม ‪ว่าอย่าเรียกฉันว่า "ลูกพี่"
‪รุ่นพี่เรียกเลยนะ ‪ยังไม่รีบวิ่งมาหาอีก
‪วันนี้ฉันไม่ได้เข้าเวรนะคะ
‪จริงๆ ไม่อยากจะพูดหรอกนะ
‪วันนี้วันเกิดฉันค่ะ
‪- รู้แล้ว ‪- จริงเหรอคะ รู้ได้ยังไง
‪โดนบังคับน่ะ
‪ใบนี้มาอีกแล้ว
‪หัวหน้าสั่งให้ใส่กุญแจมือเธอด้วย
‪แหม โจรไม่ได้อยู่แค่ ‪ที่จอดรถที่เดียวสักหน่อย
‪ตามถนน ตามทุ่งหญ้าก็มี
‪นี่เรียกคนออกเวรมา ‪เพื่อสิ่งนี้เองเหรอคะ
‪เปล่า ฉันจะซื้อของขวัญให้เธอต่างหาก
‪พูดแล้วห้ามเบี้ยวนะ ‪ฉันไปเลือกของขวัญก่อน
‪ครับ กองอาชญากรรมรุนแรงสาม ‪คังฮยอนมินพูดครับ
‪(ร้านหนังสือแฮซง)
‪(27 พฤษภาคม 2022)
‪- ข้าวล่ะ ‪- กินมาแล้ว
‪- ได้นอนบ้างไหม ‪- หลับฝันดีเลยล่ะ
‪นี่ ไม่ได้หมายถึงเธอย่ะ ฉันต่างหาก
‪"พี่กินข้าวหรือยัง ‪หลับสบายดีหรือเปล่า"
‪เธอต้องเป็นคนถามฉันสิ
‪ข้าวฉันล่ะ การนอนของฉันล่ะ ‪การอุทธรณ์ของฉันด้วย
‪ไม่ใส่ใจเลยหรือไง
‪คิดว่าตำรวจจักรวรรดิเกาหลี ‪ว่างขนาดนั้นหรือไง
‪ถ้าอยากกินอิ่มนอนหลับขนาดนั้น
‪ได้เข้าสภาทั้งที
‪ก็อย่าไปถลุงเงินประชาชน ‪มาใช้เล่นแต่แรกสิ
‪- ยัยนี่ ‪- ทำไมอีก
‪กฎหมายบ้านเราแปลกนะ
‪ส.ส.ควรจะได้ลดหย่อนโทษไม่ใช่เหรอ
‪เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงควรได้เป็นนายก
‪นักโทษ 5827
‪เบาเสียงหน่อยครับ
‪แล้วแม่ล่ะ
‪มีเวลามาหาฉันแบบนี้ ‪ก็ช่วยดูแลแม่บ้าง
‪ลูกกตัญญูต้องบริการตัวเอง ‪ไม่รู้เหรอ
‪พี่ก็รีบออกมาดูแลเองสิ
‪ก็อยากจะรีบออกไปเหมือนกันนั่นแหละ
‪เปลี่ยนทนายเดี๋ยวนี้ จ้างแพงๆ ไปเลย
‪นักโทษ 5827 เบาเสียงด้วยครับ
‪ให้ตายสิ
‪เจ้าหน้าที่เรือนจำนี่เปลี่ยนได้ไหม
‪ฉันหัวเสียทุกทีที่ได้ยิน ‪เจ้าหน้าที่เรือนจำคนนี้สั่ง
‪แค่นี้แล้วกันค่ะ
‪- สู้ๆ นะ ‪- นี่
‪คูซอกยอง
‪- น้องเล็ก ‪- ครับ
‪สถาบันนิติวิทย์ฯ โทรมา ‪บอกว่านายลืมมือถือไว้ที่นั่น
‪จริงเหรอครับ เพิ่งซื้อเมื่อวานเองนะ
‪อ้าว
‪ตายแล้ว น้องเล็กของเรา ‪จะทำงานไหวไหมเนี่ย
‪มีเหตุเหรอครับ
‪ถ้าทำนี่ไม่ได้ เกิดเหตุแน่
‪เอาล่ะ เอากระดาษพวกนี้ไปทำลายทิ้งซะ
‪ส่วนขวดพลาสติก แยกฝากับฉลากออก
‪- แยกขยะทิ้งซะ ปฏิบัติ ‪- ปฏิบัติ
‪ว่าแต่รุ่นพี่ไปไหน ‪ทุกเสาร์อาทิตย์เลยครับ
‪นายอยากรู้ไปทำไม
‪หัวหน้าบอกให้ผมไปหาคำตอบมาครับ
‪โอ๊ย ตาลุงนี่นะ ‪เอาความโดดเดี่ยวตัวเองให้รอดก่อนเถอะ
‪ฉันไปเที่ยวน่ะ ฝากด้วยนะน้อง
‪เดินทางปลอดภัยนะครับ
‪ไม่สิ กระดุมตั้งแพง
‪แถมมีตั้งหลายเม็ด
‪ฝ่าบาทใช้หมดทุกครั้งเลยได้ยังไงเพคะ
‪ทรงเสด็จที่ไหน ‪ทุกเสาร์อาทิตย์หรือเพคะ
‪แล้วทำไมถึงกลับมา ‪ตอนเช้ามืดทุกครั้งด้วย
‪จะที่ไหนก็ช่าง แต่คุณต้อง ‪เรียกมันว่า "ห้องหนังสือ"
‪อาทิตย์นี้ผมจะพยายาม ‪ใช้กระดุมอย่างประหยัดนะครับ
‪ให้ตายสิ ปวดหัวจริงเชียว
‪หนักใจเสียจริง
‪หากฝ่าบาทจะใช้กระดุม
‪ใช้ข้างในก่อนนะเพคะ
‪อย่าเพิ่งใช้กระดุมเสื้อนอก...
‪จนเสื้อเปิดโดนลมหนาวนะเพคะ
‪เดี๋ยวนี้ใส่เครื่องรางเก่งนะครับ
‪ใส่กลับไปเลยเพคะ
‪หม่อมฉันต้องส่งเครื่องรางไปด้วย
‪ถึงจะนอนหลับเพคะ ‪ไม่งั้นจะให้หม่อมฉันทำยังไงล่ะ
‪ไม่รับคืนเพคะ
‪ไม่รับคืนก็ได้
‪เป็นเพราะคำขู่ ‪ของจองแทอึลหรือเปล่านะ
‪เพราะเธอ ‪เราถึงได้ทำในสิ่งที่เราข้ามไป
‪แถมเริ่มจับทางได้แล้วด้วย
‪ต้องสำรวจปีของที่ที่เราไปถึง ‪ก่อนเป็นอย่างแรก
‪จะได้ไม่เจอกับ ‪คนที่หน้าเหมือนเรายังไงล่ะ
‪โอ๊ะ โทรศัพท์แบบหมุนซะด้วย ‪ไม่ใช่ปุ่มกด
‪ก่อนปี 1981 แน่นอน ปลอดภัย
‪ไปกันเถอะ
‪โมเดลรุ่นช่วงปี 1990 ต้นๆ
‪ยังปลอดภัยอยู่
‪อันนี้ไม่ค่อยแน่ใจแฮะ
‪ปีไหนกันนะ
‪โอ๊ะ รอก่อนนะ ตรงนั้นมีหนังสือพิมพ์
‪กลมกล่อมไม่เปลี่ยน
‪ฝ่าบาท
‪พอเถอะครับ ไปเถอะ
‪คนเมื่อกี้จำฉันได้
‪อือ เราต้องรีบหนีแล้วล่ะ
‪ที่นี่มีคุณด้วย ในนี้บอกว่าคุณเป็น ‪"กษัตริย์ทรราช"
‪อะไรนะ
‪ที่นี่คือโลกคู่ขนานอีกโลกหนึ่ง
‪อีกนที่นี่คงเลือกทางผิด
‪เขาคงไม่มีทั้งโนซังกุง ทั้งท่านลุง
‪และบัตรของใครบางคน
‪เขาคงโตมาด้วยความหวาดกลัว ‪และโดดเดี่ยว
‪ไปกันเถอะ ‪ที่ที่มีคนหน้าเหมือนเราอันตรายนะ
‪อือ
‪เราสองคนเที่ยวด้วยกันแบบนั้น
‪และแน่นอนว่าไม่ใช่ ‪การท่องเที่ยวธรรมดาทั่วไป
‪(สหัสวรรษใหม่ เริ่มต้นใหม่)
‪(มิลเลนเนียมแฟชั่นวีค)
‪ถ้าพูดถึง "มิลเลนเนียม" ‪แสดงว่าอยู่ปี 2000
‪ปลอดภัยอยู่
‪เฮ้อ ปีนี้วุ่นวายกันใหญ่เลย ‪ว่าโลกจะแตก
‪เราอยู่แถวมหาวิทยาลัยแทฮันนี่
‪มานี่สิ
‪มีคนคนหนึ่งอยากเจอ
‪ผู้หญิงที่เชื่อว่าโลกแบนน่ะ
‪ว่าแต่ใครอยากเจอฉันเหรอ
‪ขอโทษนะคะ ปากกาคุณหรือเปล่าคะ
‪อ๋อ ขอบคุณครับ
‪ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪หรือว่า...
‪เขาคนนั้นคือคนที่อยากเจอฉันเหรอ
‪อือ
‪เขาได้เจอเธอแล้วเมื่อกี้
‪เขาคือท่านลุงที่เลี้ยงฉันมา
‪แต่ว่า
‪ตอนนี้ไม่มีผู้หญิง ‪ที่เชื่อว่าโลกแบนคนนั้นแล้วนะ
‪โลกของฉันกลมแล้วล่ะ
‪จริงเหรอ เพราะฉันงั้นเหรอ
‪บ้าเหรอ เพราะแรงโน้มถ่วงต่างหาก
‪ที่แอปเปิ้ลตกลงพื้น ‪ก็เพราะแรงโน้มถ่วงเหมือนกัน
‪อะไรอีก
‪แรงโน้มถ่วงทำให้เกิดน้ำขึ้นน้ำลง
‪- อะไรอีก ‪- ฉันรักคุณ
‪ตกใจหมด
‪ได้ยินคำนี้ทีไรตกใจทุกทีเลย
‪ฉันก็เหมือนกันนะ
‪คราวหน้าฉันอยากไปยุคโชซอน
‪ไม่ก็ยุคเกาหลีเดิมล่มสลายดูบ้าง
‪ทำไมล่ะ
‪ฉันไปแอบดูมาแป๊บหนึ่ง ‪ในที่สุดก็ถึงยุคโชซอนสักที
‪ฮันบกอยู่ไหนนะ
‪ทำไมถึงอยากไปยุคโชซอนนักล่ะ
‪ฉันจะไปหาปู่ทวดแล้วบอกเขา
‪ว่าโตขึ้นแล้วให้ซื้อที่ไร่แพร์ ‪ตรงอัปกูจองไว้
‪ปิ่นปักผมอยู่ตรงไหนนะ
‪นี่อะไร
‪คุณใส่ใบไม้มาทำไม
‪เพราะเราไม่รู้จะได้ไป ‪ที่ไหนเมื่อไหร่น่ะสิ
‪จากสถิติที่ฉันลองไปมาจนถึงตอนนี้
‪ไม่มีอะไรยืนยันได้ ‪ว่าเราจะไม่ไปถึงยุคที่ต้องใช้มัน
‪ความน่าจะเป็นน้อยมากแต่เผื่อไว้...
‪ต้องเตรียมเผื่อไว้สิ
‪- สำคัญมากนะ ‪- ช่วยหาปิ่นปักผมหน่อยสิ
‪จะเอามาใส่อีกทำไม
‪(ป้ายรถเมล์ สามแยกพยองชางมุนฮวา)
‪แย่จัง
‪บอลอยู่ตรงนี้
‪รออยู่ตรงนั้นแหละ
‪เดี๋ยวฉันขว้างไปให้
‪ขอบคุณครับ
‪(คังชินแจ)
‪(ปี 1994 สาธารณรัฐเกาหลี ‪ย่านพยองชาง)
‪โอ๊ะ เดี๋ยวนะ
‪จะไปไหนเหรอครับ ผมช่วยบอกทางให้
‪มีอุบัติเหตุ
‪ขอตัวก่อนนะครับ ‪ผมเข้าบ้านไปแจ้งเหตุก่อน
‪- อ้าว ‪- ไปแลกเหรียญโดยสารมา
‪ทำไมเหรอ มีอะไรหรือเปล่า
‪ฉันพอจะรู้แล้วล่ะว่าทำไมวันนี้
‪ประตูที่มาช่วงเวลานี้ถึงเปิดขึ้น
‪(ปี 2022 สาธารณรัฐเกาหลี)
‪รอเดี๋ยวนะ
‪- นี่ ‪- ชักอยากเห็นแล้วสิ
‪- อึนบีกับกาบี น้องฉันเอง ‪- จริงด้วย
‪- อยู่ประถมแล้ว น่ารักไหมล่ะ ‪- จริงเหรอ
‪- น่ารักมากเลย ‪- หน้าเหมือนนาย
‪- เหมือนเลยเนอะ ‪- อือ
‪ตอนนี้กำลังน่ารักเลย เหมือนฉันเหรอ
‪- ก็... ‪- ไม่เชิงนะ
‪ทำไมเขาจ้องฉันไม่วางตาเลย
‪รอแป๊บนะ
‪เอ่อ ขอโทษนะครับ ‪คุณรู้จักผมหรือเปล่า
‪สบายดีไหมครับ
‪อ๋อ ทำงานอยู่ที่นี่เองเหรอ ‪อยู่ฝ่ายไหนเหรอครับ
‪สอบใบขับขี่ผ่านหรือยังครับ
‪ครับ ได้ใบขับขี่ชั้นหนึ่งเลย
‪ทำไมฉันตอบอยู่ฝ่ายเดียวล่ะ
‪คุณเป็นใครครับเนี่ย
‪(โจอึนซอบ สำนักข่าวกรองแห่งชาติ)
‪เท่จังเลยนะครับ น่าเกรงขามด้วย
‪ดีใจที่ได้เจอนะครับ
‪สำหรับผม คุณเป็นดาบหนึ่งในนภาเสมอ
‪หือ
‪"ดาบหนึ่งในนภา" เหรอ
‪(นารี นารี มยองนารี)
‪ที่รักจ๋า
‪อ๋อ กินข้าวแล้วจ้ะ ตัวเองล่ะ
‪อ๋อ ไดเอตอยู่
‪ยังมีอะไรให้ลดอีกเหรอ
‪โห เยอะเลยเหรอจ๊ะ
‪งั้นก็น่าจะบอกกันหน่อยสิ
‪มองที่รักทีไรก็สับสนทุกที ‪ไม่รู้ว่าเป็นคนหรือนางฟ้า
‪รู้แล้วจ้ะ เดี๋ยวรีบกลับบ้านนะ
‪ไปซะแล้ว
‪เดี๋ยว
‪ทำไม ที่นี่ที่ไหนเหรอ
‪จากไฟฉายที่สว่าง ‪ประมาณ 1,200 ลูเมนแล้ว
‪คงเป็นไฟที่พวกองครักษ์ใช้
‪เรามาที่จักรวรรดิเกาหลี ‪ยุคปัจจุบันซะแล้ว
‪โอ๊ย เพิ่งออกมาเมื่อกี้เอง
‪ยองคงกำลังตามหาฉันอยู่
‪ว่าไงนะ
‪ฝ่าบาทเหรอ
‪องครักษ์ทุกนาย ‪ถอยหลังไปสิบก้าวเดี๋ยวนี้
‪ยอง นายด้วย
‪พวกนายทำฉันตกใจมากไปหน่อย
‪ฉันจะใช้ทางอ้อมกลับวัง
‪ไปทางทะเล จะได้ไม่มีใครเห็น
‪- ฝ่าบาท ‪- ใช่แล้วล่ะ ยอง
‪เหตุแบบนั้นล่ะ
‪โห สุดยอดเลย
‪เจอโจยองแล้วเจอใครต่อนะ
‪- โนซังกุง ‪- โนซังกุง
‪ฝ่าบาท
‪เครื่องรางคุณคงจะขลังมากเลยนะ
‪เธอใช้ของที่ผมใช้อยู่คนเดียวแบบนี้
‪คงรู้ใช่ไหมว่าเราเป็นอะไรกัน
‪หม่อมฉันคิดอยู่เลย ‪ว่าศาลบรรพกษัตริย์จะเสร็จเมื่อไหร่
‪ปีหน้าจะเสร็จไหมนะ
‪เสวยไปนะเพคะ เสวยไปเรื่อยๆ เลย
‪รู้แล้วน่า
‪คุณใช้เครื่องนี้คนเดียวเหรอ
‪แน่นอน แต่เธอใช้ได้ตามสบายเลย
‪ทำอะไรของเธอ
‪ทิ้งลายนิ้วมือไว้ไม่ได้หรอก
‪ที่นี่มีลูน่าด้วยนะ
‪ที่โลกฉันฮิตไอ้นี่มากเลย
‪แล้วกล้องวงจรปิดล่ะ ทำยังไงดี
‪น่าจะมีฉันติดอยู่ในนั้นนะ
‪ฉันจะเคลียร์ห้องควบคุมให้
‪โห ระบบรักษาความปลอดภัยไม่ใช่เล่นๆ
‪ปิดยังไงนะ
‪นั่นโจยองไม่ใช่เหรอ
‪เฮ้อ เจ้านี่มันหัวร้อนจริงๆ เลย
‪ยองพูดว่าอะไรเหรอ
‪จริงด้วย เธอเป็นสายสืบนี่ ‪น่าจะอ่านปากออกนะ
‪แหงสิ
‪ไหนดูซิ
‪อี
‪กน...
‪ไอ้หมา...
‪เรามากะทันหันไป
‪จริงไหม
‪ถ้าฉันกำลังจะกลับบ้าน ‪แล้วอยู่ๆ หัวหน้าสั่งงานก็คงหัวเสีย
‪นั่นแหละ
‪แล้วพูดว่าอะไร
‪หมาเหรอ โฮ่งๆ น่ะเหรอ
‪ยองที่อยู่ข้างฉันมาตลอด ‪ตั้งแต่สี่ขวบเนี่ยนะ
‪องครักษ์จบวิทย์กับวิศวะตั้งกี่คน ‪ทำไมทำงานห่วยแตกนักนะ ไอ้หมานี่
‪ยองไม่มีทางพูดแบบนั้นแน่
‪เจ้ายองไม่เคยมีความลับกับฉันด้วย
‪ตายจริง
‪แล้วนั่นอะไรล่ะ
‪ฉันว่ามีอยู่นะ ความลับน่ะ
‪นี่มันหนังประเภทไหนกันนะ
‪โรแมนติกคอเมดี้เหรอ หรือหนังสายลับ
‪ตายแล้ว ตัวขัดขวางความรักเข้ามาแล้ว
‪ฉันชอบหนังเรื่องนี้จัง ‪แค่นี้ก็ฮิตเปรี้ยงปร้างแล้ว
‪สนุกจัง ตื่นเต้นชะมัด บ้าจริง
‪ละครน้ำเน่าต่างหากล่ะ
‪นั่นเป็นตอนที่เราได้ดูหนังด้วยกัน
‪ไม่อยากไปเลย
‪ไปแล้วนะ
‪แค่นี้เองเหรอ
‪สายแล้ว ฉันต้องรีบบึ่งไปแล้ว
‪- สุดสัปดาห์เจอกันนะ ‪- อือ
‪ทำไมต้องสุดสัปดาห์ด้วยล่ะ ‪หยุดยาวตั้งแต่วันพุธนี่
‪ที่นั่นหยุดยาวเหรอ ที่นี่ไม่หยุดนะ
‪ทำไมถึงหยุดยาวล่ะ
‪วันคล้ายวันประสูติของกษัตริย์
‪ไปแล้วนะ
‪เดินทางดีๆ นะ
‪อือ ไว้เจอกันนะ อีกน
‪ไว้เจอกัน จองแทอึล
‪เราส่งกันที่หน้าเสาหิน
‪แทนที่จะเป็นหน้าบ้าน
‪และใช้ชีวิตแบบนั้น
‪หยุดเดี๋ยวนี้ ไอ้พวกเวร
‪โอ๊ย ซวยแล้วไง
‪ซวยชะมัด
‪ฉันน่ะ ชื่นชมคนที่ ‪พยายามเปลี่ยนอนาคตนะ
‪แต่ฉันว่าพวกนายโดนจับตรงนี้ดีกว่า
‪ถ้ายังอยากเดินไปโรงพักเองได้น่ะ
‪อย่ามาล้อเล่น
‪เฮ้ย รีบข้ามกำแพงไป ‪เริ่มจากคนหลังสุดก่อน
‪รีบข้ามไปสิ
‪อะไร หมอนี่เป็นใครอีกล่ะ
‪- แกเป็นใคร ‪- ไงเพื่อน
‪จางมิคาเอล กองอาชญากรรมรุนแรงสาม ‪สถานีตำรวจจงโนครับ
‪- โธ่เว้ย ‪- ไอ้พวกนี้นี่
‪เวรแล้วไง
‪จางมีเอ๊ย เบามือหน่อย
‪แบบนี้เราก็ต้องแบกกลับไปน่ะสิ ‪น้องเล็ก มานี่เร็ว
‪ผู้หมวดจองแทอึล สถานีตำรวจจงโนค่ะ
‪คุณถูกจับกุมในข้อหาฝ่าฝืนกฎหมาย
‪ควบคุมยาเสพติดค่ะ
‪ผมยอมรับการตัดสินใจของประชาชน
‪และมอบอำนาจให้นายกโมฮยอนอา ‪เป็นผู้จัดตั้งคณะรัฐมนตรี
‪หม่อมฉันจะทำให้ดีที่สุดเพคะ ‪ฝ่าบาทเชื่อใจหม่อมฉันได้
‪ผมเชื่อใจคุณมาตลอดครับ
‪ผมจะเป็นกษัตริย์ที่คอยสื่อสาร ‪และสนับสนุนคุณครับ
‪หม่อมฉันจะเป็นนายกที่รายงาน ‪ด้วยการเขียนเป็นหลักเพคะ
‪แต่ผมอยากให้คุณมารายงานผม ‪ด้วยตัวเองทุกสัปดาห์นะครับ
‪นี่มันสมัยไหนแล้ว จะให้ไปเข้าพบ ‪เพื่อรายงานสถานการณ์เนี่ย...
‪ถ้างั้นอย่างละครึ่งแล้วกันเพคะ
‪แม่ทำอะไรเหรอ รับรางวัลเหรอ
‪เอ่อ...
‪วันนี้ไม่มีคนช่วยดูลูก ‪หม่อมฉันเลยพามาด้วยเพคะ
‪คุณลุงเป็นใครเหรอครับ
‪ยินดีที่ได้เจอนะ
‪ฉันเป็นกษัตริย์แห่งจักรวรรดิเกาหลี
‪และชื่อของฉันคืออีกน
‪- หนังสือพิมพ์ครับ รับได้ที่นี่ครับ ‪- มาดูก่อนได้
‪- เข้ามาชมก่อนได้ครับ ‪- หนังสือพิมพ์ด้วยนะครับ
‪หนังสือพิมพ์ครับ
‪ดูก่อนได้นะครับ
‪ดูก่อนได้ ไม่ซื้อไม่ว่ากันครับ
‪(วัยรุ่นเท้าเปล่า)
‪(ฉายแล้ววันนี้)
‪ในขณะที่มีชีวิตอยู่ ‪ไม่ว่าประตูบานไหนจะเปิดขึ้นต่อหน้า
‪ไม่ว่าช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน
‪จะเป็นไปอย่างงดงามหรือไม่
‪- อย่าเหนื่อยใจกับความรักของฉันเลยนะ ‪- อย่าเหนื่อยใจกับความรักของฉันเลยนะ
‪พวกเรา
‪ตัดสินใจที่จะรักโชคชะตา ‪ที่เลือกเราแบบนั้น
‪อยู่เพื่อวันนี้
‪และวันนี้เท่านั้น
‪ตราบชั่วนิรันดร์
‪คำบรรยายโดย: ชณิศา ปทุมานนท์