Chłopcze!
Idzie przypływ.
Nie będę cię drugi raz ostrzegał.
Statki!
Danowie.
Gówno diabła.
To kupcy?
Nie. Wikingowie.
Ruszamy!
Szybko!
Gdzie mój syn?
Uhtredzie.
Weź pół tuzina ludzi i jedź nad rzekę.
Są tam poganie.
Sprawdźcie, ilu ich jest.
Dobrze, ojcze.
- Nie rób nic więcej, rozumiesz? - Tak, ojcze.
- Osbercie, co się dzieje? - Statki! Widziałem je z plaży.
- Jakie statki? - Danów.
Kierują się w stronę rzeki!
Niech nas strzeże Bóg i wszyscy święci. Ludzie bez duszy.
- Musimy się modlić. - Musimy działać.
Uhtredzie, z nikim nie walcz.
- Wróć przed zmrokiem. - Tak, ojcze.
Bóg przysłał ich, by wymierzyli nam karę za grzechy.
Do diabła z naszymi grzechami. Są tu, by wspomóc armię wikingów w Eoferwic.
Poinstruuj księdza, by modlił się za nasze wybawienie.
- Alfericu! - Panie?
Wprowadź ich do środka!
Bierzemy jak najwięcej kobiet i starców,
pozostali na wzniesienie i schować się.
Rozpuść w kraju wici. Potrzebujemy każdego mężczyzny do obrony.
Każdy musi być gotowy zginąć.
NA PODSTAWIE CYKLU POWIEŚCI BERNARDA CORNWELLA
KRÓLESTWO NORTUMBRII
PÓŁNOCNA ANGLIA ROK 866
Lewa burta wiosłuje!
Prawa burta wiosłuje!
Ojcze.
Wiosła w górę!
Posmakuj.
Ląd.
Świeża.
- Słodka woda. - Tak.
Co jeszcze widzisz?
Przejrzystą rzekę.
Ryby wielkości ludzkich nóg.
Las pełen mięsiwa,
a przede wszystkim miejsce, w którym chcę się zestarzeć.
Konie?
Tak.
Widzę też szpiegów robiących pod siebie.
Będziemy walczyć!
Jesteście poganami!
Mamy po swojej stronie potężniejszego Boga!
Kjartanie, dajmy temu chłopcu nauczkę.
Podpływam.
- Szybciej! - Zwiększyć prędkość!
Dalej, szybciej!
Prędko!
Ruszajcie się!
Dlaczego zostawiam wioski bez opieki i wpuszczam ludzi do środka?
Nad tym się zastanawiasz?
Wioskę można odbudować, a wojownik ginie tylko raz.
Danowie mogą kierować się na południe, do Eoferwic.
Ale zabiją każdego na swojej drodze.
Idź po księdza.
Tak, ojcze.
Wejdź, Osbercie. Nie kryj się w cieniu.
Pyta, czy jest ksiądz gotowy.
Prawie.
Wiesz, jakie mam zadanie?
- Napisać list? - Odpowiedź na list.
W swoim liście król Ella...
prosi twojego ojca o wsparcie wojska,
by odbić Eoferwic.
To dlatego tak ważnym jest, byś potrafił czytać i pisać.
Ojciec nie potrafi.
Dla niego już za późno.
Król Ella mógł posłużyć się posłańcem na koniu.
Nie ma gwarancji, że posłaniec nie zatai prawdy
ani nie zapomni całej wiadomości.
W listach zapisana jest historia, fakty.
Twój ojciec informuje króla Ellę i króla Osberta,
że dołączy do ich armii w Eoferwic.
Pieczęć Bebbanburga poświadczy autentyczność.
Dlaczego walczymy za Eoferwic?
Walczymy za Eoferwic, bo nie chcemy, by Anglia,
kawałek po kawałku, trafiała w ręce Danów.
Słyszałem, że też niegdyś byliśmy poganami.
Że Wotan i Odyn to ci sami bogowie.
Uznaliśmy swoje błędy i zwróciliśmy się do Rzymu.
Słyszałem, że poganie mają gniewnych bogów wojny.
Ale my posiadamy prawdę, a oni tkwią w błędzie.
Osbercie, zostaliśmy pobłogosławieni.
Powinieneś przyrzec na grzebień świętego Kutberta,
że nigdy nie wspomnisz już o żadnym Wotanie.
A co, gdybym miał psa imieniem Wotan?
- Co by wtedy ksiądz zrobił? - Nie masz psa.
A gdybyś miał świnię imieniem Thor? Chodź do twojego ojca.
Świnia Thor.
To naprawdę grzebień świętego Kutberta?
Oczywiście, że to jego grzebień.
W jego zębach zostały święte włosy Kutberta.
Gdzie ostatnio był twój ojciec?
- Posuwał służkę. - To kłamstwo, Osbercie.
- Nie. - Nie nudzą ci się psoty?
Nie.
Nadjeżdża konnica!
Jedzie na koniu Uhtreda.
Osbercie.
Nie!
Pochowajcie to, co z niego zostało.
Chodź, Osbercie.
Przypomnij mi ostatnie słowa, które do niego powiedziałem.
Kazałeś mu obserwować i nie walczyć. Nie wiemy, jakie okoliczności...
- „Nie walcz” znaczy „nie walcz”. - Był młody.
Do Eoferwic nie było potrzeby walczyć.
Chciałeś zobaczyć Osberta, panie?
Ty.
Jesteś teraz Uhtredem. Uhtred, syn Uhtreda.
- Czy masz bursztyn? - Tak, ojcze.
Ksiądz pokaże ci pergaminy zapisane historią.
Niech zrozumie, kim jest.
Panie, chciałbym jeszcze raz go ochrzcić.
Jeśli stanie u bram nieba jako Uhtred,
będą zastanawiać się, co stało się z Osbertem.
Zrób, co musisz, ale też to, o co proszę.
Mój panie.
Byliśmy kiedyś królami, chłopcze.
Władaliśmy lądami między rzekami Tuede i Tine.
- Znów będziemy. - Tak, będziemy.
Ale nieważne, jak nas nazywają, byle byli posłuszni.
Nasi przodkowie zdobyli te ziemie,
które posilały się naszą krwią i kośćmi.
Teraz ty jesteś dziedzicem Bebbanburga, rozumiesz?
Jeśli będziesz musiał, zginiesz za to.
Tak, ojcze. Zdobędę głowę tego, kto zabił Uhtreda.
Nie, ty jesteś Uhtredem!
Nie słuchasz mnie?
Nie mów mi, co zrobisz, bo jesteś tylko szczeniakiem!
Niczego nie zdobędziesz, tylko będziesz patrzył i się uczył!
Zanurzcie go w wodzie, zanim jego matka zacznie utyskiwać.
To nie moja matka.
Zabierzesz go na bitwę, żeby patrzył i się uczył? Nie jest już mały.
Wybierz 30 mężczyzn i zostań w Bebbanburgu.
Chroń chłopca. Jest następcą tronu.
Trzydzieści osób może się bronić, a da się je wykarmić. Zrobisz to dla mnie?
Wolałbym być z tobą w Eoferwic, ale zrobię, o co prosisz.
Dziękuję.
Chodź szybko.
Na górę.
Pospieszcie się.
Ojcze niebieski,
przyjmij swojego sługę, Uhtreda,
do grona świętych
i w zastępy najjaśniejszych aniołów.
Niech ta święta woda go oczyści
i uczyni godnym Twego błogosławieństwa.
Niech będzie Twoim narzędziem i rózgą.
Niech pozna wartość słowa pisanego,
by mógł uczyć się dla Twojej chwały
i nieść Twoją nowinę innym.
- Beocco... - Niech wzrasta w mądrości
i szacunku...
- by władał jako sługa Boży. - Beocco...
Beocco, jest oczyszczony.
Amen.
Uhtredzie, synu Uhtreda z Bebbanburga,
witaj w świecie chrześcijan.
Oto twoi poddani i twój kraj.
Gdzie są żołnierze i wszyscy?
W drodze do Eoferwic, prowadzeni przez twojego ojca.
Dołączy do dwóch pozostałych królów Nortumbrii.
Beze mnie?
Ty zostaniesz w Bebbanburgu razem ze swoim dobrym wujem.
Przyrzekłem cię chronić.
Gdybyś chciał walczyć, możemy siłować się na rękę.
- Gdzie ksiądz? - Z twoim ojcem. Jedz.
W stajniach czeka na ciebie praca, Uhtredzie.
Na szczęście pozostawili nam trochę koni.
- Zjedz. - Nie jestem głodny.
Mamy robotę. Trzeba przerzucić końskie gówno.
Przyjdź do mnie, kiedy skończysz.
Scallionie.
Jeśli mój brat zginie w walce,
chłopiec musi umrzeć.
KRÓLESTWO NORTUMBRII
Taki kawał drogi i żadnej uczty powitalnej.
Earlu Ragnarze.
Guthrumie.
- Jak się miewasz? - Dobrze. Ale jestem głodny.
- A twój chłopiec? - Idzie.
- Ragnarze. - Ubbo, mam ludzi i konie.
Wszystko u ciebie dobrze?
Przygotowałeś prezent z głowy jego syna? Jak zareagował?
Nic nie zrobił.
Zebrał wojowników w fortecy i trzyma ich w środku.
To nie było tchórzostwo.
Tylko zimna krew.
Ratuje swoich ludzi.
To Uhtred.
Jeden z trzech królów Nortumbrii, wojownik.
Pozostali to tchórze. Najchętniej walczyliby ze sobą.
- To prawda? - Król Ella i król Osbert
roszczą sobie prawa do Eoferwic.
Dziwnie się nazywają.
Kiedy walczymy?
Oby wkrótce.
Jeszcze się zastanawiam.
Głupcy czy nie...
mają trzy armie.
Mają ludzi.
Ale są podzieleni.
Jest trzech króli, ale tylko Uhtred może im przewodzić.
Więc go zabijmy, a Nortumbria będzie nasza.
Tylko go posłuchajcie. Przypomina mi mnie samego.
W młodości.
Oczywiście, że w młodości.
- To chłopiec. - Tylko tak mówię.
Ubbo, powiedziałeś, że jestem stary?
- Storri? - Nie.
Nie starzeję się.
Ubbo.
Widziałem obszar poza miastem.
Mam w głowie dobry plan.
A mój syn chciałby dobyć z tobą miecza.
Walczymy?
Storri?
Znaki są korzystne.
Tego rana widziałem kruka lecącego w stronę obozu Sasów.
Chciał, bym za nim podążył. Jestem pewien.
Zatem walczmy.
Co to za piekło?
Pogańskie.
Mamy przewagę liczebną,
ale na pewno jest ich o wiele więcej.
Nic się nie zmienia. Atakujemy połową ludzi.
Gdy zobaczymy, jak walczą, dołączy reszta.
Podeszli na wyższy teren.
Królu Ello, armie twoja i lorda Uhtreda
zaatakują w pierwszej fali.
Przygotować się!
Tarcze!
Nie beze mnie!
O zmroku
po tej pladze nie będzie śladu,
a my będziemy dzielić się łupem!
Moja tarcza.
Zabić wszystkich!
Kolumna trzyma.
Przełóżcie tarcze i pchajcie!
Pchajcie!
Lżej.
Lżej!
Nie przestawajcie pchać!
To działa!
Przepchać!
Męczą się. Nie dają rady.
Wygrywamy, zobacz.
Naprzód!
Szerzej!
Jeszcze nie!
Boże, nie.
Sformować kolumnę!
Boże nieskończenie miłosierny, tylko nie to!
Zabić wszystkich!
Nogi!
Chrońcie nogi!
Unieś swój miecz
i oszczędź tych synów Anglii, którzy walczą w Twoim imieniu.
Skrusz serca pogan.
Obdarz swą siłą
tych synów Anglii,
by sławili Twe imię krwią diabłów.
Zmiłuj się, Panie.
Nie zostawiaj nas.
Nie zostawiaj Anglii.
Za mną!
Brać go!
Domknąć formację!
Domknąć formację i brać go!
Nie!
Jest jak osa.
- Osa straciła żądło. - Tak.
To na pewno Sas? Bo walczy jak Danowie.
Tak.
Zostawcie ją!
Musi przeżyć!
Część młodych może się przydać.
Ojcze, to chłopiec, o którym mówiłem.
Ten, który prawie cię zabił?
Zostawiasz go ze mną?
Dotąd nie widziałem, żeby ktoś cię pokonał.
Pokrój mi kurczaka.
Uważaj, jest ostry.
Można by nim zabić.
Kurczak jest na twojej tacy.
Zawsze byłeś ślepy?
Widzę dość.
Więc...
kogo zabijają na dole?
Jeńców.
Teraz króla.
Czy to była dobra śmierć?
- Nie. - Więc nie powinien był być królem.
Powiedz mi,
kto siedzi pośrodku sali?
Proszę, nie!
Duży i mały mężczyzna?
Tak, a między nimi siedzi siwy.
Jeśli ujdziesz z życiem, uważaj na dużego, Ubbę.
Mogę ci doradzić,
by nigdy nie wchodzić mu w drogę
i z nim nie walczyć.
Jeśli ujdę z życiem?
Słucha się jedynie bogów.
Ludzie, którzy przyjmują rozkazy od bogów, są...
nieprzewidywalni.
Co miałeś na myśli,
mówiąc: „jeśli ujdziesz z życiem”?
Jesteś moim jeńcem.
Siwy mężczyzna to Egbert.
To saski ealdorman.
Ślubował wierność,
a teraz nazywa się królem.
Jest królem niczego.
Wkrótce wszyscy królowie Anglii
będą królami niczego.
Nortumbria jest nasza.
Niedługo nasza będzie Mercja.
Potem Anglia Wschodnia, Kornwalia
i najcenniejsza zdobycz,
ostatnie królestwo, Wessex.
Słyszałem o Wessexie.
Jest tam najżyźniejsza ziemia.
Jak masz na imię?
Uhtred.
Jestem ealdormanem Bebbanburga.
Jesteś?
Tak. Posiadam ziemię na północy.
Od kiedy jesteś ealdormanem tych ziem?
Twój ojciec
postanowił z nami walczyć,
a teraz nie żyje.
Nie...
przepadał za mną.
Rozumiem już, czemu mój syn cię oszczędził.
Uthredzie z Bebbanburga,
jesteś wojownikiem.
Napij się ale.
Pij.
Sporo.
Masz.
Zanieś na górę.
Chyba zatrzymam oboje.
Chłopca i dziewczynę.
Mogą pomagać twojej matce.
Nie zgadzasz się?
Nie.
Ale zabiliśmy jego ojca.
A jeśli jest ealdormanem, możemy dostać za niego okup.
Niewykluczone.
KRÓLESTWO NORTUMBRII
Brido, uważaj, by nie rozlać wody.
Inaczej na podłodze zrobi się bagno.
Uhtredzie, trzeba porąbać drwa.
Brido, zajmij się kozami.
Uhtred będzie mógł się pobawić?
Dopiero gdy skończy pracę.
Nie podoba mi się, że nasza córka bawi się z niewolnikami.
- To tylko dzieci. - Każde ma swoje miejsce.
Maruda.
Gdzie mój koń?
Ragnarze Ragnarson!
Witaj, Uhtredzie jakiś tam.
Nauczyłbyś mnie władać mieczem?
Nie uczymy niewolników walczyć.
Zginiesz kiedyś przez swój niewyparzony język.
A teraz wracaj do pracy.
Na czym polega ta zabawa?
Zbudowaliśmy salę w wąwozie.
Ja jestem panią, a Uhtred wojownikiem.
- Nie sługą? - To tylko zabawa.
- Wilk! - Uhtredzie...
To wilk!
Dzik! Uważaj!
Widziałem go!
Ma ostre zęby i żółte ślepia.
Nie pozwól wilkom się zbliżyć, Uhtredzie.
Użyj ognia, żeby je przepędzić.
Widzę je.
Są wielkie jak Ubba i jeszcze gorzej śmierdzą.
Widziałaś to?
Uhtredzie?
Zostań tam.
Patrz!
- Uhtredzie, co się dzieje? - Zostań tam, Thyro.
- To Sven, nie skrzywdzi cię. - Ale nas zabije.
Zabije nas! Biegiem!
To był prawdziwy miecz.
Widziałam.
- Uhtredzie! - Thyra.
O co chodzi?
Znowu się biłeś?
- Tak. - Ze Svenem?
- Synem Kjartana? - Tak.
- Uhtredzie, jest od ciebie większy. - To gnój.
- Czemu tak mówisz? - Kto zaczął?
- Kto zaczął bójkę? - Ja.
Tylko dlatego, że jest gnojem?
Danowie zabijali z błahszych powodów.
Uhtredzie, dość.
- Chcesz zostać sprzedany? - Chcę jeść.
- Głośniej. - Chcę jeść!
Chce jeść.
Chcesz jeść?
Wiesz co?
Umieraj z głodu.
Bójki przewidywałem, nieposłuszeństwa nie.
Sven zaczął!
Kjartanie!
Earlu Ragnarze, powiem od razu, że to dobry chłopak.
Przyszedł z mieczem na moje ziemie. Chcę z nim rozmawiać.
- Wkrótce będzie służył na twym statku... - Obraził mnie.
Będzie cię czcił, panie. Nie zamierzał nic złego.
Nic złego?
Patrzył na nagie ciało mojej córki.
I został za to ukarany. Twój saski niewolnik go godził.
Mamy się pojedynkować?
Będziesz ze mną walczył za syna czy pójdziesz po niego?
Svenie!
Wyjdź.
- Powiedz, co masz powiedzieć. - Przepraszam.
- Nie słyszy. - Przepraszam za to, co zrobiłem, panie.
Położyłeś ręce na mojej córce.
Rozebrałeś ją.
- Do połowy, panie. - To taki wiek, panie.
To prawda? Do połowy?
Tak, panie.
Zatem wyłupię mu tylko jedno oko.
Panie, proszę!
Kjartanie, zostajesz wygnany z tych ziem.
Mam coś dla ciebie.
Co to?
Amulet. Młot Thora.
Ale...
Ale?
Jesteś chrześcijaninem.
Weź go.
- Nie mogę. - Nie chcesz go?
- Chcę. - Weź.
- Próbuję. - Weź go.
- Chyba nie chce. - Chcę!
Nie wydaje mi się.
Dziękuję.
Opowiedz mi o Danii.
Swojej ojczyźnie.
Cóż mogę powiedzieć o Danii?
Jest mokra.
Nieprzystępna.
Ziemia jest płaska i piaszczysta, ciężko wyhodować nawet bąka.
Dlatego przybyliśmy do Anglii.
By się rozwijać.
Dlatego też Ragnar młodszy będzie wyruszał do Irlandii.
Będziesz walczył?
Tak, by się wzbogacić.
Jeśli chcesz ziemi lub srebra,
musisz je sobie wziąć.
Byłem dziś...
z ciebie dumny.
Uhtredzie.
Bardzo dumny.
Nie znam cię.
Nie wyglądasz na posłańca,
a płatność Ubby nie jest jeszcze należna.
Nie, panie.
Dowodziłem statkiem.
Nie mam statków.
Więc nie potrzebuję dowódcy.
Przynoszę wieści, które mogą cię zaciekawić.
- Tak? - Oczekuję czegoś w zamian, panie.
Ale nie teraz. Nie chodzi mi o pieniądze.
Ale możemy dalej sobie pomagać.
Być może.
Dwa dni drogi na południe stąd
żyje szczur. To człowiek, któremu służyłem,
póki mnie nie wygnał.
Ma niewolnika.
Traktuje go dobrze.
To niewolnik, którego masz prawo wykupić, jeśli będziesz miał takie życzenie.
Wykupić?
To twój bratanek.
Uhtred, panie.
On żyje.
Co, jeśli nie chcę być wykupiony?
Twoja rodzina odkryła,
że nadal żyjesz.
Chcą, byś do nich wrócił,
ale muszą za ciebie zapłacić.
Ragnarowi?
Ubba bierze więcej niż połowę.
To normalne.
Ale ja nie mam rodziny.
Przywiąż konie tam.
Scallionie, tutaj.
Uhtredzie.
Dobrze cię traktują?
Karmią mnie.
Dobrze. Tylko o to prosimy.
Co masz na szyi? Jakiś symbol?
To? Każą mi nosić.
Mogę zobaczyć?
Powiem bez ogródek.
Twój stryj cię zabije.
Nie możesz wrócić do Bebbanburga. Musisz uciekać.
On chce zostać ealdormanem.
Chce zostać królem, jak ten żałosny Egbert.
Marionetka w rękach Danów.
Powinieneś udać się do Wessexu.
Król Aethelred, prawdziwy, i jego brat, książę Alfred,
to dobrzy chrześcijanie.
Dość szeptania, księże.
- Uhtredzie. - Jeszcze jedno słowo,
a z twojej moszny zrobię sobie sakiewkę.
Spotkamy się tam.
To nie będzie konieczne.
Co powiedział?
Spytał, czy dobrze mnie traktujecie.
- Ile? - Trzysta.
To śmieszna cena.
Jak chłopiec może być wart 300 sztuk srebra?
Bo ja tak mówię.
Bo jest lordem i ealdormanem.
Jest chłopcem.
To ja jestem ealdormanem Bebbanburga.
Mam pieczęć i chorągiew.
Pieczęć należała do mojego ojca, a teraz należy do mnie!
Bądź cicho.
Jesteś tylko towarem na sprzedaż.
To okup.
Tak powiedziałem.
Panowie, oddałem ziemie, konie.
Zaoferowałem szczodrą ilość żywności i swój miecz.
W zamian proszę tylko o uczciwą cenę za bratanka.
A co uważasz za uczciwą cenę?
Sto sztuk srebra.
Dwieście.
Moja wierność i 100 sztuk srebra to zdecydowanie uczciwa cena.
Zdecydowanie nie.
Dam za chłopaka 120 sztuk srebra.
Za mało.
Dobrze,
niech będzie 200.
Zgadzam się na twoje warunki.
Chłopiec jest sprzedany earlowi Ragnarowi.
- Co? - To okup, panie.
Tak powiedziałem. Sprawa jest zamknięta.
Panowie, przebyłem długą drogę.
Zaoferowałem swą wierność.
I dlatego jeszcze oddychasz.
Jeśli masz jakieś roszczenie, to wobec mnie.
Skoro załatwiliśmy interesy, pora się napić.
A król Egbert musi usiąść.
Nie jestem już na okup?
Słyszałeś Ubbę.
Kupiłem cię.
Pomyślałem, że mogę złożyć cię w ofierze Odynowi.
Za ile mnie kupiłeś?
- Zbyt wiele. - Ile to zbyt wiele?
Tyle srebra, ile waży mój miecz.
Przyznaję, to rozbój w biały dzień.
Ale lubimy cię, chłopcze.
Zatrzymamy cię.
Czy to znaczy, że jestem Danem?
To znaczy, że jesteś Uhtredem Ragnarsonem.
Jesteś teraz dla mnie jak syn.
Brido, nie tędy.
Weź kozę na zewnątrz.
Następnym razem!
Matko, zobacz.
Piękny, naprawdę.
Nie wierzę, że już cię tracę.
Będziemy mieszkać za miedzą.
Jeśli nie będzie cię szanował, marsz do domu
zza tej miedzy.
Rozejrzyj się tylko.
Uhtredzie.
Podoba ci się mój naszyjnik weselny?
Tak, jest bardzo ładny.
On nie ma pojęcia o naszyjnikach.
Równie dobrze mogłabyś spytać mnie.
Uhtredzie, chodź ze mną. Pomożesz mi ubić kozy.
Dopiero się umyłem.
Kozy będą wdzięczne.
Potem możesz zamieść podłogę.
Rusz się.
To tylko wymówka, żeby porozmawiać.
Thyra wychodzi za mąż, może ty powinieneś zejść się z Bridą.
Pytają o nią dobrzy mężczyźni.
Musisz zdecydować, kim dla ciebie jest.
Kim nawzajem dla siebie jesteście.
Brida może sama zdecydować.
Tak, ale widzę, jak na ciebie patrzy.
Będzie dziś doglądać paleniska w lesie.
Weź mojego konia i jedź do niej.
Ziemia będzie ciepła.
Czemu nie?
Myślałem, że żeby zostać Danem, powinienem ożenić się z Danką.
Daj spokój.
Kocham cię jak Ragnara młodszego.
Co tu robisz?
Myślisz czasem o życiu jako Angielka?
O tym, kim byliśmy, nim trafiliśmy do Ragnara?
Nie.
A ty?
Myślę, kim...
Słyszę głosy.
Ktoś jest na dole.
Danowie. Co to za jedni?
Tędy.
To Kjartan.
Pamiętasz go?
A to musi być Sven.
Coś jest nie tak. Musimy powiedzieć Ragnarowi.
Są między nami a salą.
Więc przedostaniemy się naokoło. Zostawiamy konie i biegniemy.
Przed drzwiami. Tam.
Ragnarze, dym!
Pożar!
Thyro, obudź się!
Zbudźcie się!
Pożar!
Szybko!
- Szybko! - Tędy!
Ravnie!
Szybko! Chodźcie!
- Drzwi są zablokowane! - Te też!
W gotowości.
Te są otwarte. Szybko, za mną!
Tędy!
Weźcie dzieci!
W górę.
Weź ich.
Szybko!
Łucznicy!
- Nie idźcie na górę, czekajcie na mnie! - Prędko!
Ragnarze!
Zamknij drzwi. Mamy Thyrę. Reszta niech spłonie.
Zabierz ją ze sobą do Walhalli.
- Dobrze. - Tam się spotkamy.
Nie!
Szukajcie srebra.
Teraz!
Szukają skarbów Ragnara.
Nigdy ich nie znajdą.
Przeszukajcie tył.
Wkrótce ruszamy.
Myślałaś, że pozwolę ci...
wyjść za kogoś innego.
Ale...
wiesz...
co zrobię z tym ciałem...
z tymi ustami?
Zrobię wszystko, o czym marzyłem,
a nawet więcej.
Kto mnie powstrzyma?
Nie ma już nieustraszonego earla Ragnara.
Ani Uhtreda...
jego saskiego szczeniaka.
To teraz kupa popiołu.
Wszystko.
Kucnij.
Spójrz na tego Sasa.
To Scallion. Pracuje dla stryja.
Powie im, że nie żyję.
Niech to zrobi.
Widzę go z Kjartanem.
Niech zostaną zgliszcza!
Może on i twój stryj są w zmowie?
Czemu sądzą, że mogą być bezkarni?
Będzie im wymierzona kara, ale nie przez ciebie.
Uhtredzie, najlepiej przysłużymy się Ragnarowi, żyjąc.
Opowiemy, co się stało.
- Muszę kogoś zabić. - Nie.
Wybieram jego.
Uhtredzie, nie.
Chodźcie!
Co tam jest?
Opróżnijcie kieszenie.
Konie trzeba trzymać razem.
Nie zostawiajcie broni.
Przewróćcie ich, potem poszukamy na tyłach.
Nic nie zostawiajcie. Przynieście, co znajdziecie.
Przynieście wszystko.
- Dobrze, chodź tutaj. - Chodźcie tutaj!
Chodź.
Wiesz, kim jestem? To mnie szukasz.
Pamiętasz mnie?
Nie ma więcej.
- Wyruszamy! - Chodźcie!
Weźcie konie.
Zgodnie z prawem należą do Ragnara młodszego.
Tak.
Ale wydamy, ile będzie trzeba, by przeżyć.
Opowiemy, co zaszło, i co potem?
Znajdziemy sobie nowego pana.
Nie będę przypatrywał się, jak odbierają mi wszystko, co mam.
Wracam.
Dokąd?
Do początku.
- Czy to Scallion? - Nie, panie.
- Wygląda jak Dan. - Może to któryś z ludzi Kjartana.
Jestem Uhtred z Bebbanburga. Przyszedłem odebrać, co moje!
Bebbanburg jest mój!
Konie!
Napisy: Mikołaj Gołębiewski