Urodziłem się jako ealdorman Anglii.
Uhtredzie, synu Uhtreda z Bebbanburga,
witaj w świecie chrześcijan.
Prawowity dziedzic ziem Bebbanburga w Nortumbrii.
- Czy masz bursztyn? - Tak, ojcze.
Nasi przodkowie zdobyli te ziemie. Jeśli będziesz musiał, zginiesz za nie.
Pierwszy raz walczyłem na wojnie, gdy miałem 12 lat.
Zabić wszystkich!
Widziałem śmierć mojego ojca.
Mój stryj zabrał mi ziemie
i ślubował wierność Danom.
Mogę ci doradzić, by nigdy nie wchodzić Ubbie w drogę
i z nim nie walczyć.
Najeźdźcy porwali mnie
i saską dziewczynę, Bridę.
Najpierw zostałem niewolnikiem, a potem synem earla Ragnara.
To było moje życie, moja rodzina.
Ragnar młodszy, mój brat, i Brida, moja kochanka.
Los chciał, bym był Danem.
A później sprowadził na mnie zdradę.
Nie będę przypatrywał się, jak odbierają mi wszystko, co mam.
Bebbanburg jest mój!
Przeznaczenie jest wszystkim.
Konie!
NA PODSTAWIE CYKLU POWIEŚCI BERNARDA CORNWELLA
W stronę lasu!
Dalej!
Jedźcie w prawo. Za krawędzią jest wąwóz.
Gdzieś muszą być ślady kopyt!
Muszą gdzieś tu być!
Sprowadźcie więcej ludzi. Musimy go znaleźć.
Szukajcie nawet w Mercji, jeśli zajdzie potrzeba, ale znajdźcie go...
i zabijcie.
Wyglądał jak mój ojciec.
A skoro już wie, że żyjesz, będzie cię szukał.
Niech próbuje. Zabiję go i odbiorę, co moje.
Ma armię. Danowie staną po jego stronie. Ty masz tylko mnie.
Nie, mamy Ubbę.
Opowiemy mu, co się stało.
Z jego armią pomścimy Ragnara i odbijemy Bebbanburg.
To takie proste?
Tak.
Brido.
Zaśpiewaj mi pieśń.
Nie jestem twoim skaldem.
Istotnie. A poza tym wystraszyłabyś ptaki.
Co?
Powietrze ma smak.
Śmierci.
Kto to zrobił? Kto splądrował osadę?
Nie mogę się ruszyć.
Masz złamany kręgosłup.
- Kto to zrobił? - Wiesz kto.
Danowie.
Dlaczego?
Nie wierzę ci.
Po co Danowie mieliby atakować osadę, która ich karmi?
Z zemsty.
Zresztą od kiedy potrzebują pretekstu do ataku?
Zemsty za co?
Za co? Powiedz, a skrócę twe cierpienia.
Na północy wybuchło powstanie.
Saski niewolnik zabił pana na weselu.
Jak się nazywał ten niewolnik?
Dobrze mówisz po angielsku jak na Dana.
Imię!
Uhtred.
Dobij mnie.
Dobij...
Powiedz.
- Co? - To, co myślisz.
Myślę, że masz gówno zamiast rozumu.
Dziękuję.
Nigdy nie powinniśmy byli jechać do Bebbanburga.
Powinni myśleć, że nie żyjesz.
Mylisz się. Chcę, żeby wiedzieli, że żyję.
Muszą wiedzieć, że żyję, bo mają moją własność.
Teraz czuję się lepiej.
Tak? To tak jak pies obsikujący drzewo.
Mam zaszczekać?
Powinniśmy byli pojechać na południe, do wodza Ubby,
i opowiedzieć, jak zginął Ragnar.
Zrobimy to teraz.
Teraz krąży druga opowieść
o niewolniku, który zabił pana.
Ubba wie, że Ragnar był moim ojcem.
Nic nie wie! Wątpię, by w ogóle cię pamiętał!
Uwierzy w to, co usłyszy najpierw, i cię zabije.
Gdybyś umiał pisać, mógłbyś wysłać list.
I gdyby on umiał czytać.
Nie pozostawiłeś nam wyboru.
Musimy znaleźć Ubbę i mieć nadzieję, że ci uwierzy.
KRÓLESTWO WESSEXU
Ojcze.
Dziękuję.
Ojcze Beocco.
Ojcze.
Segwallu.
Widzimy się w sali króla.
Panie?
Lordzie Alfredzie, to ja, ojciec Beocca.
Panie, król zwołał radę.
Nie patrz na mnie, ojcze.
Jestem największym grzesznikiem.
Wszyscy jesteśmy, panie.
Nie powinienem był się żenić.
Zsyłając na nas pokusy, Bóg wystawia nas na próbę.
Gdy upadamy, zsyła Danów, by ukarali nas za upadek.
Nie powinienem był się żenić. Mogłem służyć Kościołowi.
Pójść do zakonu.
A Bóg miałby w tobie wspaniałego sługę,
ale wydaje mi się, że ma inne plany.
Jeśli twój brat umrze, ludzie zwrócą się do ciebie.
Proszę Boga, by nie umarł.
Jakim byłbym królem?
Królem z namaszczenia Boga, panie.
Zostałeś wybrany i pobłogosławiony przez Ojca Świętego.
Będziesz namaszczony na króla.
- Widziałem tę, która zadaje ci męki. - Należy ją wypędzić.
Uważam odwrotnie. Powinna ci służyć.
Nie.
- Nie potrafiłbym. - Oparłbyś się jej.
Bóg zobaczyłby twoją siłę.
Podziękujesz Mu za tę próbę i będziesz Go wychwalał za to,
że oparłeś się pokusie.
Tak poza tym...
mam nowiny, którymi możesz chcieć podzielić się z radą.
Jakie nowiny?
Na północy wybuchło angielskie powstanie.
Zostało zdławione.
Odpowiedzialnym za nie szlachcicem był Uhtred z Bebbanburga.
Znam go.
Jako bogobojne dziecko został zabrany przez Danów.
Ale w sercu pozostaje Anglikiem.
- Żyje? - Tak mi się wydaje.
Jest wojownikiem, panie. Mówią, że zabił swego pana i 40 innych Danów.
Zna ich zwyczaje i mowę.
Przydałby się, nie uważasz? Możesz o nim wspomnieć na radzie.
Dlaczego zabił swojego pana?
Z żądzy krwi? Pieniędzy? Podniety?
- Dla Anglii, panie. - Skąd to wiemy?
Może to być kolejny chętnie wymachujący mieczem poganin.
Ja go znam.
Nie, ojcze Beocco, kiedyś go znałeś.
Gdy był dzieckiem.
Mogę coś podszepnąć...
Ojcze, to duch. Pogańska plotka.
Jeśli zobaczymy go żywego, może o nim wspomnę.
Ale Bóg to jedyny duch, w jakiego wierzę.
Co do dziewczyny...
Może i masz rację.
Niech dołączy do mojej świty.
A ty módl się za mnie.
Zawsze to robię, panie.
Alfredzie.
Król Edmund z Anglii Wschodniej prosi Wessex o posiłki.
Najazd ze strony dańskiego wodza, earla Ubby, jest nieunikniony.
To było dwa dni temu.
Długi marsz i walka z Danami w miejscu im odpowiadającym
to strategia, którą możemy z góry odrzucić.
Delikatnie mówiąc.
- Rozważam odmowę. - Słusznie.
Czy Ubba to Dan, którego król Edmund w przeszłości
- zaopatrywał w jedzenie i wodę? - Tak.
Być może licząc na to, że szybko przejdzie przez Anglię Wschodnią
w drodze na podbój Wessexu.
Według mnie Edmund zasługuje wyłącznie na milczenie.
To zbyt ostra ocena, Oddo młodszy.
Sądzę, że Edmund chciał nawrócić Danów
z pogaństwa na wiarę chrześcijańską, okazując im serdeczność.
Za to z pewnością zasługuje na pochwałę.
Masz rację panie, o ile faktycznie taka była jego intencja.
Edmund jest pobożny. Nie mylmy jego działań z tchórzostwem.
Bez względu na jego cel, jeśli nie zdarzy się cud,
Anglia Wschodnia niebawem zostanie podbita przez Danów.
Będziemy modlić się o ten cud, panie.
Potrzebuje modlitw.
Ale nie dostanie nikogo z Wessexu. Czy wszyscy się co do tego zgadzamy?
- Tak, panie. - Tak.
Musimy zaakceptować więc fakt, że jesteśmy teraz sami.
Jako ostatnie królestwo Anglii.
Niedługo mężowie Wessexu staną w szranki z poganami.
Musimy być na posterunku. Trzeba się modlić i przygotowywać.
Oddo, obserwujmy uważnie Mercję, Lundene i Anglię Wschodnią.
- Lepiej wiedzieć zawczasu. - Naturalnie.
Skrybo,
niech kuźnie każdego miasta i każdej wsi wykuwają broń dzień i noc.
Potrzebujemy tyle żelaza, ile ich piece są w stanie przerobić.
Tak, panie.
Nade wszystko potrzebni są mężczyźni.
Silni i gotowi zginąć w walce.
Bo, koniec końców, tylko to nas ocali.
Krew wojowników.
Ravn mawiał: „Nigdy nie walcz z Ubbą”.
Wygląda na to, że Anglia Wschodnia popełniła ten błąd.
Na razie trzymajmy się z boku. Rozpalmy ogień.
Ubba jest nieprzewidywalny.
Przyjmuje rozkazy jedynie od bogów.
Wiem. Słucha tylko czarownika.
A on jest na wpół szalony.
Jak się do niego zwrócisz?
Jak mężczyzna.
Trzeba to zrobić.
Tak, trzeba.
Ale musimy chronić twoje życie.
- Jak? - Nie wiem.
Powinniśmy się dziś grzmocić.
Powinniśmy. Tak zapisano.
Że powinniśmy się grzmocić?
Naszym przeznaczeniem jest grzmocić się...
dzisiaj.
Podoba mi się myśl o tym.
Myśl to jedyne, na co możesz liczyć.
- Przestań! - Co? O co chodzi?
Chyba wymyśliłam.
Weźmiemy zakładnika jako tarczę, która będzie chronić twoje życie.
Kogo?
Nie wiem.
Kogoś, bez kogo sobie nie poradzi.
Storriego, jego czarownika.
KRÓLESTWO ANGLII WSCHODNIEJ
Kim jest ta kobieta?
Dlaczego nie jest na plecach?
Nie twój interes, ale jest dla Storriego.
Saska dziwka od Ubby.
Już cię kiedyś widziałem.
Służyłem earlowi Ragnarowi, a teraz moim panem jest Ubba.
Milcz, kobieto!
Na pewno jeszcze się zobaczymy.
Ponoć Storri jest w kościele.
Jest w klasztorze.
Zajmuje się królem Edmundem, zabija jego klechów.
Halo?
Odejdź albo zginiesz.
Z rozkazu Ubby kościół jest mój.
Mistrzu Storri, mam dla ciebie prezent.
- Naprawdę? - Jest od earla Ubby.
Kobieta? Po co Ubba przysyła mi kobietę?
- Niepotrzebna mi. - To czarodziejka.
Chce ją zabić, ale boi się klątwy.
Obwisłe cycki i cuchnący oddech, ale otrzymasz swą nagrodę.
Tyle srebra, ile waży jej głowa.
Czarodziejka?
Ma twarz wilczycy. Gryzie?
Tak, gryzie.
Zostaw ją ze mną.
Zrobię podług rozkazu Ubby. Będzie umierać powoli.
Należysz teraz do mnie, starcze.
Będziesz umierać powoli, chyba że zrobisz podług mojego rozkazu.
Wstawaj.
Idziemy na spacer. Ani słowa.
Popełniacie błąd.
Ubba będzie mnie szukać, a niedługo tu przyjdzie.
Mówiłam, żebyś milczał.
To poczekam na Ubbę tutaj.
Czyli zostajemy ty i ja.
Gdzie jest Storri? Powinien tu być.
Edmundzie?
Edmundzie...
Napijemy się ale?
Pożałowania godny król Edmund z Anglii Wschodniej.
Przez noc mogłeś rozważyć moją propozycję.
Jaka jest twoja decyzja?
Nie żyjesz czy jeszcze oddychasz?
Przy odrobinie szczęścia to trup. I tak zbyt wielu pozwoliliśmy żyć.
- Na nic nie pozwalasz. - Żyje.
Bóg decyduje o tym, kto przeżyje.
Wygląda na to, że pozwolił, byś został zawieszony... w niebycie.
Jeśli tak zrobił, taka była Jego wola.
Zdjąć go i niech się nie przewróci.
Polejcie ale, także dla Guthruma.
Nie rozumiem. Zawsze to robimy.
Oszczędzamy połowę.
Zabijmy wszystkich poza młodymi kobietami.
A kto będzie pracował na polu?
Stare kobiety i ciężarne.
Posadźcie go i dajcie mu ale.
Earlu Ubbo.
Za pozwoleniem.
- Znam cię. - Jestem Uhtred Ragnarson.
Przybywam z prawdą o śmierci mojego ojca.
Jesteś niewolnikiem Ragnara i go zabiłeś.
Nie wiem, jakie historie słyszałeś,
ale earl Ragnar zginął z ręki swoich, Danów.
Jego dawny kapitan Kjartan i półślepy syn Kjartana Sven
przypuścili atak na śpiących gości weselnych.
Czy nie widzisz, że zabawiamy króla?
Lordzie Ubbo, mówię ci, że earl Ragnar został zamordowany przez Danów!
Milcz, chłopcze!
Poczekasz.
- Zabić go. - Ani słowa więcej.
Pilnujcie drzwi, niech nie wychodzi.
Guthrum ma rację.
Zabawiamy króla, więc nie chcemy, żeby nam przerywano.
Muszę tylko wiedzieć, kto to.
- Jego oczy na mnie patrzą. - Na mnie też.
Kto to jest?
Półnagi mężczyzna na obrazie.
Kim jest?
To święty Sebastian.
Były rzymski żołnierz, który odnalazł Boga.
Gdzie go znalazł?
Znalazł Go w swoim sercu. Nie...
- Mam ci opowiedzieć historię? - Mam czas.
Odkrywszy, że Sebastian znalazł Boga, cesarz Rzymu
nakazał mu wyrzec się wiary. Ten odmówił.
Cesarz rozkazał więc, aby Sebastian został zasypany gradem strzał.
A mimo to przeżył.
- Przeżył? - Tak.
- To prawda? - Oczywiście, że tak.
Bóg ocalił świętego Sebastiana i Bogu należy się za ten akt miłosierdzia chwała.
Jak długo potem żył?
Cóż, niestety...
Cesarz potem nakazał zatłuc go pałkami.
Więc zginął?
Poszedł do nieba, więc przeżył.
- Słyszałem o tym niebie. - Czym jest niebo?
Panie, dla chrześcijan niebo jest jak Walhalla,
ale bez walk, uczt i pieprzenia.
Niebo to niebo. Nie jest pogańskie.
Ale by odpowiedzieć na twoje pytanie: tak, rozważyłem twoją propozycję
i tak, będę dalej władał Anglią Wschodnią, jak zasugerowałeś.
Zniosę twoją obecność.
Dostarczę ci koni,
żywności, pieniędzy i jeńców.
Spełnię wszystkie twoje żądania.
Ale...
pod warunkiem, że ty, lordzie Ubbo,
i twoi ludzie...
oddacie się Bogu.
Takie jest moje żądanie. Musicie się ochrzcić.
Staniecie w beczce z wodą
i zostaniecie też nią polani.
Mam się umyć?
Nie.
Drażni ich twój zapach, Ubbo.
Nie, zostaniesz obmyty z grzechów.
Jest tylko jeden Bóg i żądam, abyś mu służył.
- Zabijcie go już! - Dlaczego mam mu służyć?
Bo jest wielki, wszechmogący i potężny.
Niech skończy ujadać i to udowodni!
Zgadzam się.
Udowodnij, że twój bóg jest wielki.
Chcesz dowodu? Spójrz tylko!
- Bóg ocalił świętego Sebastiana! - A mimo to zginął.
Bo taka była wola Boga!
Więc twój bóg ocaliłby cię przed moimi strzałami?
Skoro jest wszechmocny, to powinien.
Tak, gdyby taka była Jego wola!
Spróbujmy.
Strzelimy do ciebie, a jeśli przeżyjesz...
damy się obmyć.
Guthrum także.
Dlaczegóż nie?
Dobrze.
Nadal będę królem...
ale nie musicie się chrzcić.
Obmywać.
Wycofuję to żądanie.
Ale twierdzisz, że twój bóg jest wszechmocny.
Chcę dowodu.
Obnażcie go. Łucznicy.
Zaczekaj!
Powiedz szczerze.
Boisz się?
Bóg jest wielki.
Zobaczymy.
Strzelajcie.
Strzelajcie!
Tylko ja będę rozkazywać moim ludziom, kiedy mają strzelać.
Strzelać.
Mamy cię obić pałkami czy strzały wystarczą?
Przebyłeś, chłopcze, długą drogę, żeby powiedzieć mi,
że to Danowie zabili Ragnara, a nie ty.
To byli Kjartan, Sven i inni.
To prawda. Po co inaczej bym tu przychodził?
By szpiegować i kłamać.
Nie, panie.
- Może żeby mnie zabić? - Nie, panie.
Czy zostałeś obmyty?
Moim bogiem jest Odyn.
Ale czy zostałeś obmyty?
Tak, panie.
Jakie to uczucie?
Ta kąpiel?
Jest zimno, panie. Woda jest zimna.
I to tyle?
Byłem dzieckiem. Teraz jestem Danem.
Tak, Danem.
Sprawdzimy teraz, czy Odyn obroni cię przed gradem strzał.
Podoba mi się ta gra.
- Obnażcie go. - Nie zbliżajcie się!
- Ani kroku dalej! - Łucznicy w gotowości.
- Mam zakładnika! - Co?
- Mam Storriego! - Przestać!
Jeśli zginę, on też zginie. Jeśli zginę,
ginie wasz czarownik i pozostajecie bez jego pomocy.
Kłamie, czuję to.
Mam dowód.
Jego runy.
Storri zostanie wam zwrócony cały.
Oddzielić głowę od szyi!
Guthrumie, milcz!
Niech otworzą drzwi.
Gdy opuszczę to miejsce, uwolnię Storriego.
- Nigdzie nie pójdziesz. - Więc czarownik zginie!
Niech otworzą drzwi.
Pewnego dnia cię zabiję.
Storri będzie innego zdania.
I mówię prawdę o Ragnarze.
Tak to się kończy, gdy zbyt wielu pozwalamy żyć.
Wspaniale. Drewno na opał.
Żyjesz.
To dobrze.
Wysłuchał cię?
Nie uwierzył w ani jedno słowo.
Co powiedział?
- Że mnie zabije. - To wszystko?
Gdzie Storri?
Co powiedział?
- Jest nagi. - To było konieczne.
Ma kij w dupie.
Dlatego jest nagi.
Uhtredzie.
Uhtredzie, na pewno coś powiedział.
Wierzy w to kłamstwo, że zabiłem Ragnara.
Nic więcej nie zrobimy.
Powinniśmy się stąd oddalić.
I dokąd się udać?
Gdziekolwiek.
Jedźmy do Ragnara młodszego.
- Jest w Irlandii. - To popłyńmy do Irlandii.
Jak? Czym? I z kim, z Danami?
- Więc poczekajmy, aż wróci. - A jeśli nie wróci? Co wtedy?
Zaakceptuj to, jesteśmy zgubieni.
- Nadal żyjemy i oddychamy nie bez powodu. - Brido, nie jesteśmy już Danami.
KRÓLESTWO MERCJI
Ile za twoje wyroby?
Długi miecz.
Powiedz, czego potrzebujesz, a podam ci cenę.
Miecz dla wojownika na całe życie.
Kim jesteś?
Sasem czy Danem?
Nortumbryjczykiem.
To zajmie trochę czasu.
Miecz będzie drogi.
Jeśli będzie dobry, zapłacę srebrem.
Ile?
- Dziesięć sztuk. Teraz połowę. - Sześć i to moje ostatnie słowo.
Osiem, a będzie arcydziełem.
Osiem i jeśli nie będzie arcydziełem, sprawdzimy jakość na tobie.
Umieść w rękojeści ten kamień.
Da się zrobić.
Nie sprzedaj go ani nie zgub.
Napijesz się ale, panie?
- Stoisz za blisko, dziewczyno. - Tylko trochę,
żeby pozbyć się smaku tej papki.
Stoisz za blisko.
To wywar, a nie papka.
- Tak? - Tak mi się wydaje.
Powinieneś dziękować Bogu, że w swojej dobroci
położył kres tym okropnym bólom.
Cieszę się, że jem tak jak ty.
Jesteś święta, moja droga.
Ojcze Beocco, zjesz z nami śniadanie?
Niestety, już jadłem, panie.
Masz szczęście.
Złe wieści, panie. Twój bratanek Aethelwold...
Jak zwykle on.
Jest pijany. Śpi w ogrodach pałacowych.
Zaprowadzić go do króla? To drugi raz w tym tygodniu.
Oby Bóg wymierzył mu bolesną karę.
- Co? - Wstawaj, chłopaku.
Czekaj!
Chodź, król chce cię widzieć.
Pijany!
Znowu?
Uważasz, że to przystoi?
Zostawcie nas samych.
- Uważasz, że to przystoi? - Zostałem znieważony.
Sam widziałeś.
Żądam, by ten nieokrzesaniec został ukarany.
Aethelwoldzie, twój wiek nie usprawiedliwia tego, że nas zawodzisz.
Dlaczego?
Fakt, że musisz pytać, bardzo wiele mówi twojemu ojcu.
- Co mówi? - Nie jesteś odpowiednim następcą tronu.
Właśnie to.
Zmienię się.
- Powinieneś. - Zmienię się.
Proszę, żebyś stał się mężczyzną. Szybko.
Dziś.
Dziś. Obiecuję.
Czy mogę już iść?
Panowie.
Nie jestem przekonany, że jest moim synem.
Gdyby jego matka żyła, skróciłbym ją o głowę za cudzołóstwo.
Jeśli zginę w nadchodzących bitwach...
on nie może zostać królem.
- Wolisz Alfreda? - Tak.
Choć jest cherlawy?
Fakt, że mimo choroby nie jest przykuty do łóżka,
dowodzi siły mojego brata.
Alfred jest dziedzicem. Wie to.
A gdy nadejdzie pora,
musisz, drogi Oddo...
tak pokierować witanem, by wybór był właściwy.
Panie.
Załatwione.
Powinno być bezpiecznie. Ponoć Danowie rzadko tu bywają.
Co ci zrobił Storri, że go zakneblowałaś i...
- Bluźnił. - Jak?
Nieważne.
Odpowiedziałam kijem.
- Co robisz? - Dobrze wiesz.
Pocałunkiem pozbywam się resztek jego bluźnierstwa.
Nie chcę.
Jeśli chcesz iść do Danów, to znajdź nowego pana.
To mnie chcą zabić.
- Brzmisz jak dziecko. - Daję ci wybór.
- Pocałuj się w tyłek z takimi głupotami. - Akurat na nim siedzę.
Jest mądrzejszy od ciebie, da radę robić dwie rzeczy naraz.
Dziękuję.
Co to za ostry język, kobieto?
- Pokaż jeszcze raz. - Nie.
Masz rację.
Nie możemy udać się do Ragnara młodszego.
Poczekamy, aż nas znajdzie, a znajdzie na pewno.
Będzie chciał znać prawdę.
Do tego czasu skupimy się na przeżyciu.
Zabijemy czas.
Jak?
Zostaw!
Nadałem mu uroku,
ale to tylko narzędzie, nic więcej.
Jest dokładnie taki, jak oczekiwałem.
- Mówiliśmy o dziesięciu? - Ośmiu.
Jest warty dziesięć.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Panie, jacyś mężczyźni pytali o ciebie i twoją kobietę.
- Danowie czy Sasi? - Możesz sobie wybrać.
Pięciu albo i więcej.
Czaruj mieczem.
Brido, musimy wyruszać. Ktoś nas szuka.
- Ktoś od Ubby? - Nie wiem.
Szukają nas Sasi i Danowie.
Po drodze zbieramy wrogów.
Biegnij do koni! No już!
- Z drogi! - Hej!
Brido, konie już blisko.
Czekaj, jeszcze jeden. Dalej, chodź.
Szybko! Z drogi!
Brido, drzwi.
Czekaj.
Teraz!
Masz rację. Powinniśmy ruszać.
Ktokolwiek ich wysłał, Ubba czy twój stryj, nie spocznie.
Pojawią się kolejni.
Nie mogę wracać do domu bez wsparcia.
Uhtredzie, zapomnij o Bebbanburgu.
Nie. Nie mogę zniknąć.
Nic się nie zmieniło.
Kjartan i mój stryj zapłacą za śmierć Ragnara.
A ja odzyskam swoje ziemie.
Ale jak? Z czyją pomocą?
- Sam powiedziałeś, że mamy tylko Ubbę. - Anglików.
Jeśli dla Danów jesteśmy martwi, nie mamy wyboru.
Nie ma już Anglii. Władają nią Danowie.
Jest jeden region na południu.
Wessex.
Wezmą cię za Dana i zabiją.
A Ubba zabije mnie jako Anglika.
Z królem Aethelredem mamy szansę.
Co ty na to?
Chodź ze mną.
Czemu się tak gapią?
Uważają, że jesteś ładny.
Albo nigdy nie widzieli Dana z bliska.
Ale zobaczą.
Odejdź!
Mamy sprawę do króla Aethelreda.
Wracajcie do domu!
Powiedziałem, że mamy sprawę do króla.
Nie mówisz po angielsku?
A ty mówisz, niedorobie? Bo brzmisz jak Dan.
Czemu ubierasz się jak wojownik, skoro widać, że pracujesz na roli?
Na roli? Ten rolnik z marszu by cię pokonał.
Chcemy spotkać się z królem. Mamy pokojowe zamiary. Co robisz, Uhtredzie?
To jak będzie, rolniku? Do pierwszej krwi czy śmierci?
Uhtredzie!
Rozłupię ci czaszkę, chłopcze. Więc najpierw jedno, potem drugie.
Dalej, lordzie Leofricu!
Uhtred?
Ojciec Beocca.
- Mój Boże. - Znasz tego niedoroba?
Tak, znam.
Uhtredzie, wyrosłeś.
A ty jesteś stary!
Jestem.
- Jesteś mężczyzną. - Chce pertraktować z królem.
Tak, nie wątpię.
Ale nie z królem, tylko z Alfredem.
- Ręczysz za niego? - Tak, ręczę.
Z pewnością przysłał cię Bóg.
Jesteś mężczyzną.
Ojcze, to Brida, moja najlepsza przyjaciółka.
Kobieta.
- Tak. - Jestem kobietą.
Mam cycki.
Widzę.
Nakarmcie i napójcie ich konie.
Powiadomię Alfreda, że oboje jesteście ze mną.
Potrzebuję ich broni, ojcze.
- Dlaczego nie powiadomić króla? - Jest zajęty.
Ale polubisz Alfreda. To imponujący człowiek.
Chodźcie.
Podoba ci się tu?
Tak.
Jest pięknie.
Można odpocząć. Jest cicho.
Spokojnie.
Rzymianom ten dziedziniec
służył właśnie w tym celu.
Do wyciszenia.
To ty jesteś Alfred?
Zgadza się.
Mój panie.
Jesteś Uhtred.
Słyszałem, że jesteś kompetentnym wojownikiem.
Tego jeszcze nie miałem okazji sprawdzić.
I miałem szczęście.
Szczęście się przydaje. Tak mówią moi wojownicy.
Jeszcze nie do końca rozumiem teologiczne implikacje szczęścia.
Jeśli światem rządzi Bóg, czy można mówić o szczęściu?
Jeśli Bóg jest z tobą, to masz szczęście.
Tak. To prawda.
Wyrażona prosto, ale prawda.
Chodźcie, porozmawiamy pokrótce w środku.
Spędzam tu dużo czasu.
Potrafisz czytać, Uhtredzie?
Gdy byłem dzieckiem, ojciec Beocca mnie uczył,
ale nie byłem najpilniejszy.
Poza literami jest jeszcze wiele do nauki.
Nie wątpię.
Ale nie wolno wam lekceważyć potęgi słowa pisanego.
Gdy ktoś umiera i nie zostają po nim zapiski, wkrótce zostaje zapomniany.
Kto na przykład pamięta earla Ragnara?
Znasz Ragnara?
Ojciec Beocca wiele o tobie mówił, Uhtredzie.
Twierdził, że byłeś jeńcem i niewolnikiem earla Ragnara.
- Czy faktycznie? - Ragnar był dla mnie jak ojciec.
Kochałem go.
A jednak w Eoferwic mówią, że go zabiłeś.
Kłamią.
Kjartan... Jak to się wymawia?
- Kjartan? - Kjartan...
najbardziej skorzystał na śmierci Ragnara.
Zajął jego miejsce, jest teraz earlem.
Lordem z okrętami do dyspozycji.
To jest spisane?
Wszystko, czego dowiaduję się o wrogach, jest spisane.
W interesie Kjartana jest cię zabić, prawda?
Nie chciałby, żeby syn Ragnara usłyszał inną wersję.
Woli, żeby nie poznał prawdy, owszem.
A wódz Ubba,
choć sam kieruje się na północ,
wysłał zwiadowców do Mercji, których interesuje nie twoje szczęście,
a, jak mniemam, położenie?
Skąd to wszystko wiesz?
Mam ludzi, którzy w każdym z królestw są moimi oczami i uszami.
Liczę na to, że pewnego dnia
wszystkie królestwa staną się jednym.
Zjednoczonym w imię Boga.
Z jednym królem?
Jeśli wszyscy się zgodzą, tak.
Wszystko, co zostało z Anglii, to Wessex.
Narodziny Anglii, idea...
zjednoczonego królestwa...
zwanego Anglią...
musi wyjść stąd.
Wszędzie indziej to niemożliwe.
Jak długo Wessex może się bronić?
Jego los zależy od wszystkich Anglików.
Tylko wspólnie broniąc Wessexu, możemy stworzyć Anglię.
Tylko broniąc Wessexu...
uratujemy Nortumbrię.
Bebbanburg.
A jeśli Wessex upadnie?
To nic po nas nie pozostanie.
Modlitwa.
I pewna dolegliwość.
Podsumuję fakty.
Danowie zbierają wielką armię. W zasadzie już ją zebrali.
Gdzie?
Ruszyli w górę rzeki z Lundene do Readingum.
Właśnie się zbierają.
Mówiłeś, że Ubba jest na północy. Kto nimi dowodzi?
- Earl Guthrum. - Znam Guthruma.
Potrzebujemy wszelkich atutów.
A ojciec Beocca uważa cię,
Uhtredzie z Bebbanburga, za atut.
A mnie wydaje się, że ty jedynie chcesz się ukryć...
by się ratować.
Patrzę na ciebie
i widzę Dana.
Widzę Uhtreda znikąd, którego obchodzi tylko jego własny los.
Udam się teraz na modlitwę. Chcecie dołączyć?
- Proszę wybaczyć. - Nam obojgu.
Oczywiście. Tak przewidywałem.
- Ojcze Beocco. - Tak, panie?
- Zajmij się gośćmi. - Oczywiście.
Mogą zostać w Winchesterze, ale będziesz za nich odpowiedzialny.
Tak, panie.
Powinieneś był pójść się z nim pomodlić.
Zawiązałaby się między wami więź.
Uważa nas za pogan.
Alfred uważa, że Danowie was opuścili.
Opuścił nas Ubba. Są jeszcze inni lordowie.
Większość, a może i wszyscy, popierają Ubbę.
Więc wierz mi, dziewczyno, opuszczono was.
Wiesz wszystko o Danach, co?
Tędy. Chcę wam coś pokazać.
Kronika Bebbanburga.
- Tak, przywilej lokacyjny. - Przechowałeś go.
Pokazywałem Alfredowi.
Wie, że jesteś prawowitym ealdormanem.
Pod moją pieczą są bezpieczne, ale ty, Uhtredzie...
musisz działać jak na ealdormana przystało.
Kronika nie ma żadnego znaczenia. Nortumbria należy do Danów.
Nie należy. Przywłaszczyli ją sobie.
Chcieli bogactwa i je sobie wzięli. Nie możemy być ślepi na fakty.
Skoro Danowie są w Readingum, udam się do Readingum.
- Co? - W jakim celu?
Zdobyć wiedzę.
Mamy wiedzę. Powinieneś trzymać się z dala od nich.
Nową wiedzę.
Wiesz, gdzie się zatrzymali, ale nie wiesz po co.
Znamy ich liczbę i pozycje.
Ale nie intencje. Jestem więźniem?
Ich intencją jest najazd.
Kiedy?
Na wiosnę, jak zwykle.
Pojadę do Readingum. Gdzie to?
- To zbyt niebezpieczne. - Nie dla mnie.
- Jestem bezbożnym łajdakiem, pamiętasz? - Po co szpiegować dla Alfreda?
Bo jest ealdormanem Anglii.
Panie.
W kwestii nawracania pogan na chrześcijaństwo...
Tak, panie?
Jak rozeznać, co jest właściwe?
Oświecenie ich czy zabicie?
Naszą misją jest oczywiście szerzenie Słowa Bożego,
ale obawiam się, że poganie, ci prawdziwi,
najpierw muszą doświadczyć Jego mocy.
- Uhtred powróci? - Tak, powróci.
Ale jak? Jako kto? Albo co?
- Znam chłopaka... - Ten chłopak jest teraz mężczyzną.
- Znam jego duszę. - On nie ma duszy, ojcze Beocco.
Sam mówiłeś, że poganie muszą poczuć moc Boga.
Zostało to właśnie zapisane. Tutaj.
Możesz odejść.
Zobaczymy, co przyniosą kolejne dni, panie.
Gdyby ich celem było przezimowanie,
zostaliby chyba w Lundene?
To ty jesteś szpiegiem Alfreda.
Następnym krokiem będzie zabijanie dla Alfreda. Zrobisz to?
Powiedz mi jedno. Co by się stało, gdybyśmy przekroczyli
tę rzekę i znaleźli Guthruma?
Zabiłby nas oboje. Nic nie jesteśmy im winni.
Alfred musi wiedzieć o Danach, a ja muszę zdobyć jego zaufanie.
Sądzisz, że dzięki niemu odzyskasz Bebbanburg. A jeśli się mylisz?
Alfredzie, w jakim celu zwołałeś radę?
Niech mi Bóg wybaczy, jeśli niepotrzebnie,
ale mamy na dworze poganina,
który twierdzi, że ma informacje o armii Danów.
Poganina?
Panie, to Uhtred z Bebbanburga, ręczę za jego słowa.
Uhtredzie.
Panie.
Byłem w Readingum.
Obserwowałem Danów. Nie chcą się osiedlać.
Gdyby tak było, pozostaliby w Lundene.
Zatem co? Zamierzają atakować?
- Tak, panie. - To już wiemy.
- Wiosną będą u naszych bram. - Wyruszą za kilka dni.
- Jestem tego pewien. - Skąd możesz to wiedzieć?
- Ziemia jest rozmokła... - Złożyli ofiary.
Zwykli wojownicy złapali i zabili ptaki, kawki.
Tak dzieje się tylko tuż przed bitwą. Są też głodni.
Być może zjedli te ptaki.
Mają setki ludzi i koni, ale mało zapasów.
Najpierw przejmą miasto bogate w zboże i trzodę.
Nie znam dobrze kraju, ale trochę podróżowałem.
To będzie prawdopodobnie Abbendum.
By pokonać Danów, trzeba stanąć im naprzeciw w drodze do Abbendum.
To kwestia dni, panie.
- Pojechałeś do Readingum sam? - Z Bridą.
- Dlaczego sam? - Dlaczego nie?
Przez większość życia żyłeś jako Dan.
Wyglądasz jak Dan i tak mówisz.
Stąd wnoszę, że jak Dan potrafisz zastawiać zasadzki.
Zgadzam się, panie. Myśli, że jesteśmy kawkami.
Gdzie w drodze do Abbendum?
Gdzie stawiłbyś im czoła?
Wybrałbym Asec's Hill, panie.
Ty byś wybrał czy Guthrum?
Widziałem to miejsce. Dzięki zwężeniu nie zaatakują nas skrzydłami.
Danom ciężko będzie
walczyć pod górkę, ale będą pewni siebie.
Nie boją się Sasów zachodnich.
Dlaczego się nas nie boją?
Uważają was za ledwie rolników.
Nawet jeśli będą walczyć pod słońce,
wejdą na wzgórze, a my możemy przekuć to w przewagę.
„My”?
Jesteś tu od kilku dni, a już zadomowiłeś się w Wessexie?
To nonsens. Wszystko to jest wygodne, panie.
Panie, mój miecz wykuł saski kowal.
Będę nim walczył dla Wessexu.
Nie przerywaj szlachcicowi, gdy przemawia.
Oddo.
- Myślę, że ten człowiek... - Oddo.
...i towarzyszące mu łachmany to przebierańcy.
Żadna armia nie zaatakuje u progu zimy.
Oddo młodszy, dość!
Panie.
Ty.
Przemówiłeś i rada ma wiele do omówienia.
Panie.
Alfredzie, jest tu na twoje zaproszenie. Co teraz?
Jeśli Danowie zaczną marsz, musimy wyjść im naprzeciw.
I wolę być na wzgórzu niż w wąwozie.
Maszerujemy na Asec's Hill.
Ale...
zabierzcie go.
Zamknijcie ich oboje.
- Panie... - O co tu chodzi?
Powiedziałem prawdę!
- Powiedziałem prawdę. Ojcze Beocco! - Panie, proszę!
Pomóż mi, Beocco!
Miej wiarę!
Utrzymać pozycję!
Lewa flanka, utrzymać pozycję!
Utrzymać!
Łucznicy, w gotowości!
Na mój znak!
Za Boga! Za Wessex!
Za Anglię!
Napisy: Mikołaj Gołębiewski