Urodziłem się jako ealdorman Anglii.
Prawowity dziedzic ziem Bebbanburga w Nortumbrii.
Pierwszy raz walczyłem na wojnie, gdy miałem 12 lat.
Widziałem śmierć mojego ojca.
Najeźdźcy porwali mnie i saską dziewczynę, Bridę.
Najpierw zostałem niewolnikiem, a potem synem earla Ragnara.
Los chciał, bym był Danem.
Ragnar młodszy stał się moim bratem, a Brida kochanką.
A później los sprowadził na mnie zdradę.
Pożar!
Rozprzestrzeniły się kłamstwa, według których to ja zabiłem Ragnara.
Zabrawszy jego ukryte skarby, uciekliśmy na południe.
Do Wessexu, Beokki
i brata króla, Alfreda.
Danowie mają mnie za Sasa, a Sasi za Dana.
Nikt nie daje wiary moim słowom.
Ale jestem Uhtredem, synem Uhtreda,
a przeznaczenie jest wszystkim.
NA PODSTAWIE CYKLU POWIEŚCI BERNARDA CORNWELLA
Zrobić przejście, idzie król!
Pozwól mi coś powiedzieć, panie.
Topór ranił głęboko.
- Nawet król by nie przeżył. - Będziemy się modlić.
KRÓLESTWO WESSEXU
Wybacz, panie.
To wszystko, co mogę zrobić bez rozmowy z Alfredem.
Przyniosłem wam jedzenie, picie, a przede wszystkim dobre wieści.
Alfred nie żyje?
Wręcz przeciwnie. Żyje, zwyciężył.
Pokonaliśmy Danów.
Dlaczego to dobre wieści?
Alfred posłuchał twojej rady. Masz udział w jego chwale.
Chwale?
To dlaczego jest w klatce i musi srać w jej rogu?
To jest chwała?
Czy ona nie potrafi trzymać języka za zębami?
Nie potrafi i nie będzie trzymać!
- Weź swoje żarcie, nie chcę go! - Tylko...
Nie będę jadła ani piła, dopóki mnie nie uwolnisz!
Tylko Alfred może was uwolnić! Pomówię z nim!
Tymczasem zastanów się, jak możesz się poprawić, dziewczyno.
Tymczasem będę cię przeklinać.
Proszę bardzo.
Alfred wzgardził moim mieczem.
Nie zaproponuję pomocy ponownie, dopóki nie będzie błagać.
Panie, zastanawiam się, czy twoja upartość
to nie najzwyklejsza głupota.
Zajmie się wami, gdy skończy zdrapywać błoto i krew ze zbroi.
Złożymy Odynowi dzięki za przeżycie.
Składajcie.
Jesteśmy Danami!
Okaż szacunek!
Zrób tak jeszcze raz, a rozpłatam cię od wacka po gardło.
Jesteś bohaterem Wessexu.
Gratulacje.
Żyjemy.
O co chodzi?
Nie mogłam się doczekać, żeby cię zobaczyć.
Powiedziano mi, że jesteś cały, ale potrzebowałam dowodu.
Oto on.
Zostaw nas. Żona mi pomoże.
Tak, panie.
To mój przywilej.
Upewnij się, że ją naprawią.
Nie poradziłabym sobie bez ciebie.
Dwie lewe ręce?
Kto puka?
Panie.
Pani.
Wybaczcie.
Liczyłem, że będziemy mogli porozmawiać o ealdormanie Uhtredzie.
Wybacz, ojcze, ale mój pan potrzebuje odpoczynku.
Istotnie.
Potrzebujesz go.
Wybaczcie.
Aethelwoldzie.
Byłeś na wzgórzu? Nie widziałem cię.
Zostawili mnie z księżmi.
Będą inne bitwy.
Liczne.
Coraz to nowe, aż w końcu wszyscy zginiemy.
Radzisz się poddać?
Nigdy.
Ale nie odrzucam kompromisu.
Kocham Boga, ale niespieszno mi do nieba.
Obawiam się, że żadna liczba klęczących kapłanów nie odwróci
wyroku, który wydał pogański topór.
Módlmy się za następcę króla,
kim by nie był.
Korona należy do mnie z racji urodzenia.
Nie zgadzasz się?
Argumentem przeciwko tobie będzie młody wiek.
Jestem dziedzicem.
Tak, ale twój ojciec jest też związany z Alfredem.
Syn ma pierwszeństwo przed bratem.
Może powinieneś zwrócić się bezpośrednio do króla.
Sądzę, panie,
że gdyby na łożu śmierci
twój ojciec jako następcę wyznaczył ciebie,
witanowi nie byłoby łatwo mu się sprzeciwić.
Twój ojciec byłby szczęśliwy, mogąc szepnąć ci coś na ucho...
czy byłby świadomy, czy nie.
Twoja rada nie zostanie zapomniana, Oddo młodszy.
Dziękuję, panie.
Guthrumie, poszedłeś walczyć beze mnie.
Dlaczego?
Nie taka była moja intencja.
Nie?
To dlaczego tak się stało?
- Porozmawiajmy w środku. - Porozmawiamy tutaj.
Wymaszerowali szybciej, niż sądziliśmy,
i zajęli korzystną pozycję na wzgórzu.
To się nie powtórzy.
Nie powtórzy się, bo straciłeś połowę ludzi.
Zabiliśmy ich króla, Aethelreda.
Widziałeś, jak poległ?
Tak, widziałem.
Został raniony toporem.
Nie żyje.
Nie zostaliśmy pokonani.
Chcesz zostać królem Wessexu.
Zgadzam się.
Ale gdzie moja zapłata?
Srebro, zboże? Obiecałeś mi je, a teraz ich nie ma.
Nadal tu są.
Danowie nie przegrywają.
Nie przegrałem.
Dałeś im nadzieję, Guthrumie, a to gorsze.
Bez króla nie mają nadziei.
Skoro pokonali Danów, w co nie wierzę,
dlaczego nie świętują?
Ksiądz nie kłamie, choć jest księdzem.
Dlaczego są tak inni?
Tak żałośni?
Bóg tak chce.
Nie zostanę Saską.
Nie chcę zmywać, pracować na polu do omdlenia i gotować.
- Nie będzie tak. - Nie chcę tego w swoim życiu.
Alfred może nam pomóc.
Wykorzystamy go...
dla schronienia...
a potem wzbogacenia się.
Wykorzystał cię.
I ma wobec mnie dług.
Dzień dobry.
Dziękuję za ostatnią noc.
Otwórzcie drzwi. Chcę zobaczyć ojca.
Otwórzcie drzwi albo będę strzelał z procy waszymi jajami.
Aethelwoldzie.
Przyszedłem, by pomodlić się za swego ojca i być u jego boku.
Król nie żyje.
Dlaczego mnie nie wezwano? Powinienem być przy nim.
- Nie mogliśmy cię znaleźć. - Spałem w swojej komnacie.
Przed śmiercią
król mianował mnie następcą tronu.
Tak mi powiedział.
To prawda...
jego ostatnie życzenie...
ostatnie polecenie.
Postąpicie słusznie, akceptując to.
Poinformuję witan o twoich roszczeniach.
- Powinieneś. - Choć każdy tu zgromadzony, i inni,
słyszał, że ojciec przekazał koronę Alfredowi.
Musiał mieć urojenia.
Za którym razem?
Jestem synem króla.
Zróbcie, co musicie.
Mój panie.
Uhtredzie, przyjmij przeprosiny za zwłokę w wypuszczeniu was.
Miałem inne obowiązki.
Ojcze, napijesz się ale?
Troszeczkę, nalej też gościom.
Mówiłeś prawdę.
Tak.
Choć zdaję sobie sprawę, że zwycięstwo jest tymczasowe,
jestem dłużny.
Wessex jest dłużny.
- Czy moje przeprosiny wystarczą? - Nie, panie.
Uhtred miał na myśli, że nie były konieczne.
Chcę być traktowany jak ealdorman,
bo nim jestem.
- W Nortumbrii. To jest Wessex. - To Anglia.
Jedno królestwo, jak sam powiedziałeś.
Nie masz ziem.
I tego chcę. Są mi należne.
Posłałem po ciebie, by złożyć podziękowanie,
ale za jakiś czas porozmawiamy ponownie.
Teraz mam ważniejsze sprawy.
Zapewniłem ci zwycięstwo, panie. Co jest ważniejsze?
Król nie żyje.
Od kiedy?
Niedawno go opuściłem.
Moją pierwszą decyzją jako króla będzie zaoferowanie Danom pokoju.
Pomyślą, że jesteś miękki.
Panie.
Dowiodę, że się mylą.
Dziewczyno, zanieś do mojej komnaty owoce. Trochę pokrojonych jabłek i mleko.
Odpocznijcie, wykąpcie się, zjedzcie. Zasłużyliście na to.
Co ty wygadujesz?
Nie wolno się tak zwracać do przyszłego króla.
Nie jest moim panem i nie będzie moim królem.
Posłuchaj uważnie, Uhtredzie.
Alfred jest wzorem do naśladowania.
I jako pan może pomóc ci odzyskać Bebbanburg.
Decyzje Uhtreda to jego, a nie księdza sprawa.
Wybacz mi, panie.
Odejdę pomodlić się o siłę,
by dać odpór niecnym myślom, które mnie nachodzą.
Chcesz ziem w Wessexie?
To sposób na odzyskanie Bebbanburga.
Całe srebro, które zdobędziesz dzięki Alfredowi, zabiorą Danowie.
Podobnie jak twoje życie.
Nie pokonamy ich.
- Dlaczego to robisz? - Mówiłem, że dla bogactwa.
Przepraszam, panie.
Wykonuję polecenie mojego pana Alfreda.
Mleko jest dla Alfreda?
Tak.
Ani słowa.
Idź.
Panicz Aethelwold,
dziecko w ciele młodzieńca, które chce być królem.
Z szacunku dla zmarłego króla
Alfred nie chce, by włos spadł ci z twojej brzydkiej główki,
ale nie będzie tolerował twoich kłamstw i bezczelności.
Twój syn ma udział w mojej bezczelności.
Milcz!
Nie mieszaj innych w swoje spiski.
Nie mam brzydkiej głowy.
Zostaniesz wysłany do Hampton i pobierzesz nauki w klasztorze.
To będzie żmudny proces.
Jestem synem króla!
Wessex nie może sobie pozwolić na podziały.
Ani na wyczyny idioty, wysoko czy nisko urodzonego.
Dopilnuj tego.
Mogę przemówić mu do rozumu?
Liczę na to.
Nie!
Wejść.
Chciałeś mnie widzieć, panie.
Tak.
Przekażesz wiadomość Danom, Guthrumowi.
Zaprosisz ich do negocjacji o porze i w miejscu, które im pasują.
Jeśli potrzebny ci posłaniec,
- w pałacu jest ich wielu. - Nie potrzebuję posłańca,
tylko przedstawiciela.
Przemówisz w moim imieniu.
Oddo, będziesz przemawiał jako ja.
Danom nie można nic napisać.
Pismo nie miałoby żadnego efektu. Toteż wypowiedziane słowa...
muszą być moimi słowami.
Zawierzam je...
tobie.
Z ochotą zostanę twoim przedstawicielem, panie.
Dziękuję.
Obrażam cię, patrząc na ciebie?
Nie, panie.
Nigdy.
Oddałbym za ciebie życie.
Jesteś wszystkim, co cenne.
Jesteś Wessexem i Anglią.
Jesteś czczona i szanowana.
Kochana...
żarliwie.
Kto tam?
Mój panie.
Moje sumienie.
Panie, czy potowarzyszyłbyś mi w modlitwie
za duszę króla?
Tak, ojcze. Dziękuję.
Wybacz mi, panie.
Mleko skwaśniało.
Wystarczy mi mleka i jabłek. Chcę mięsa.
Mięso ci szkodzi, panie.
Twój pan potrzebuje pokarmu.
Nie jest świętym i nigdy nie będzie.
Przeżyłem bitwę. Chcę mięsa!
Pomodlimy się razem o siłę, panie.
Dlaczego to musi być grzech?
To już dla mnie ciężar.
Nigdy nie chodzi o to, czego chcę,
tylko o to, co muszę.
Poproś Boga, by dał mi siłę władać tak dobrze jak ty.
Ojcze Beocco.
Mogę zająć chwilę?
- Tak, panie? - Uhtred może się przydać.
Cieszę się, że tak uważasz.
Kim jest dla niego ta Brida?
- Powiedziałbym, że przeszkodą. - Żoną?
- Nie, nigdy. - Jest niespokojna.
Obawiam się, że jest diabłem na jego ramieniu.
On darzy ją sympatią.
W istocie.
Zobaczymy, co z tego wyniknie.
Dziękuję.
Panie.
Przekazuję wiadomość
od króla Alfreda.
Kim jest król Alfred?
Królem Wessexu.
Proponuje earlowi Guthrumowi negocjacje pokojowe.
Ty jesteś Guthrum?
Zejdź z konia, chłopcze.
Zejdź z konia i spójrz na mnie.
Piękność z ciebie.
Powiedz królowi... jak się nazywał?
Alfred.
Powiedz królowi Alfredowi, że Guthrum przyjął propozycję,
że będzie na niego czekał i wyruszy się z nim spotkać.
Przekażę twoją wiadomość.
Ten koń należy teraz do mnie.
Uhtredzie, Alfred chętnie skorzysta z twojej pomocy,
ale Brida...
jest ciężarem.
Dopilnuj, żeby nie wchodziła mu w drogę.
Alfred wie, że jestem przydatny.
- Uhtredzie... - Dowiodłem tego.
Teraz on powinien dowieść, że jest przydatny dla mnie.
On będzie królem.
Możesz mu służyć?
Służę tylko sobie.
Alfred jest dla mnie wyłącznie środkiem do celu, jakim jest odzyskanie własności.
Ziem, bogactwa i tytułu.
Ja przydam się jemu,
a on przyda się mnie.
Nie sądź, że jest naiwny.
Przejrzy cię na wylot.
Ujrzy to, co pozwolę mu zobaczyć.
Uhtredzie, jesteś wojownikiem, a nie myślicielem.
Choć z czasem i to przyjdzie.
Jesteś jak ojciec, a on był jednym i drugim.
Jesteś teraz kapłanem Alfreda.
Szukasz towarzystwa, dziewczyno?
Wolę towarzystwo bogów od głupich mężczyzn.
Czyli innym razem?
Dzień dobry, Uhtredzie.
Dzień dobry, panie.
- Imponująca kolczuga. - Też tak uważam.
Jest twoja.
To dar. Rynsztunek saskiego wojownika.
W zamian za co?
Zawsze jest jakaś cena.
Zapłaciłeś ją w całości zwycięstwem na wzgórzu.
Oddo młodszy, czy przeprosiłeś Uhtreda?
Przyjmij moje najszczersze przeprosiny. Mówiłeś prawdę.
Ukłonisz się?
Możesz odejść.
Dobry król polega na dobrych radach, Uhtredzie.
Weźmy na przykład mojego bratanka, syna króla, Aethelwolda.
Jest młody, ale uważa się za prawowitego dziedzica.
Co powinienem z nim począć?
Powinieneś go zabić, panie,
tak jak mnie zabiłby mój stryj Aelfric.
- Darowanie mu życia to słabość. - Zachowujesz się bezczelnie.
Nie szkodzi.
Przemawia przez niego poganin.
Myślisz jak Dan, Uhtredzie.
Gdybym zabił Aethelwolda, przyznałbym,
że ma prawo do tronu, a tak nie jest.
Ja myślę w ten sposób.
Radzie przydałaby się pogańska perspektywa.
Czego Danowie boją się najbardziej?
To wojownicy. Żyją, by walczyć.
A jeśli przegrywają, tak jak było na wzgórzu, to co wtedy?
Wolą zarządzić odwrót niż ponieść zbyt duże straty.
Jeśli czegokolwiek się boją, to utraty ludzi.
Kochają walczyć, ale nienawidzą przegrywać.
To nie nowina.
- Odda chyba nie docenia twojej rady. - Nie doceniam!
Nie obchodzi mnie to.
Rozmyślałem o twojej prośbie, by uznać cię za ealdormana.
To nonsens.
Jestem ealdormanem.
Nie posiadasz nawet kozy, nie wspominając o pastwisku.
Od urodzenia nim jestem.
Rozważyłbyś możliwość, aby zostać ealdormanem przez ożenek?
Wiem, jakie małżeństwo dałoby ci ziemię i tytuł.
Nie potrzebuję żony, panie.
- Kobieta pomoże ci wzrastać. - W starości?
W stałości, a tego ci brakuje.
Małżeństwo dowiodłoby twojego oddania Wessexowi.
Już go dowiodłem.
Sam przyznałeś, że stoję za zwycięstwem na wzgórzu.
Pomogłeś, Uhtredzie,
ale bez mężów Wessexu nie byłoby zwycięstwa.
A ty nie chcesz do nich dołączyć przez więzy małżeńskie.
Każdy pragnie ziemi i srebra, ja nie jestem inny.
Ale uwierz mi, panie, że nie potrzebuję żony.
- Masz mój miecz. - Za jaką cenę?
Zabrano mi wszystko, co miałem.
Muszę mieć tytuł i majątek.
Oddajesz mi swój miecz czy go sprzedajesz?
By zostać ealdormanem, musisz posiadać ziemię.
Tak stanowi prawo.
Ale jeśli będziesz u mego boku
podczas negocjacji i pomożesz mi odczytać zamiary wroga,
w zamian obiecuję, że wrócimy do tematu majątku i nagrody.
Co widziałaś?
- Co ci pokazali? - Moja sprawa.
Niedobrze mi.
Masz.
Woda.
Znaleźliśmy się tu dzięki losowi...
za sprawą trzech Norn,
które sprowadziły nas tu ze swej siedziby w innym świecie.
Powinniśmy wyruszyć...
do Kornwalii...
Walii...
Irlandii.
- Gdziekolwiek. - Dlaczego?
By uciec.
Tam jest bezpiecznie.
Widziałam statek Ragnara.
- Przeszłość? - Nie, Żmiję Wichrów.
Ragnara młodszego?
Byłam na statku. Widziałam.
Chcę stąd wyjechać.
Jedź ze mną.
Złożyłem Alfredowi obietnicę...
że wezmę udział w pertraktacjach i będę mu doradzać.
Brido, nigdzie indziej nie ma dla nas miejsca.
Nie możemy tu zostać.
Zawsze to jakiś początek.
Zostaw mnie.
Nie możemy jeździć bez celu po kraju, nie robiąc nic.
Jak możesz mu ufać?
Skąd wiesz, że nie odda cię
Guthrumowi, który przekaże cię Ubbie?
Nic o nim nie wiesz.
Ufam ojcu Beocce, a on jest jego księdzem.
Powiedziałam, żebyś mnie zostawił.
Nie było cię ze mną na tym statku!
Wracaj do Alfreda, będę się przyglądać, jak cię zdradza!
Co wiemy o tym Alfredzie?
Jest słaby i chorowity.
Chce negocjować.
Wygląda na to, że nie jest wojownikiem.
Ale pokonał cię, Guthrumie.
Co mówi?
To negocjacje.
Srebro.
Weźmiemy jego srebro...
i ziemie.
A jeśli odmówi?
Nie odmówi.
Chce żyć i być tytułowany królem.
Boże w niebiosach,
prosimy, byś sprzyjał
swojemu oddanemu słudze, Alfredowi.
Pobłogosław go odwagą, siłą i mądrością.
Nigdy go nie opuszczaj. Amen.
- Amen. - Amen.
Sprowadź na niego czyste i świątobliwe myśli
i moc, by jako nasz król wypełniał Twoją wolę na ziemi.
Niech przez to namaszczenie będzie Ci wierny.
Jesteś królem z woli Bożej, Alfredzie z Wessexu.
Niech żyje król Alfred!
- Niech żyje król Alfred! - Niech żyje król Alfred!
Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.
Niech żyje król Alfred!
KRÓLESTWO WESSEXU
To Guthrum?
Tak.
Ma we włosach kość.
Z żebra matki.
Jakże uroczo.
A inni?
Ten wielki to Ubba.
Jest z nimi wódz Ubba?
Mówiłeś, że jest na północy.
Teraz jest tutaj.
To dobrze.
Jesteś Alfred,
- król Wessexu? - Tak.
- Jesteś earl Guthrum? - Tak.
Jeśli chcesz pokoju, musisz za niego zapłacić.
A ty jesteś earl Ubba? Witam.
Mów.
Proponuję, byś w zamian za ustaloną ilość zboża, trzody i srebra
wrócił wraz ze swoimi statkami do Lundene i tam pozostał.
Wymagam też, żebyś pozostawał
w granicach Anglii Wschodniej, Mercji i Nortumbrii.
Wessex jest saski, a co za tym idzie nie może być obiektem roszczeń Danów.
Nie opuścimy Wessexu.
Dopiero przybyliśmy.
Więc umrzecie z głodu.
Macie osłabioną armię, a nie macie jedzenia ani schronienia.
Skoro twierdzisz, że jesteśmy słabi,
dlaczego wnosisz o pokój?
Przemawia przeze mnie chrześcijanin
wypełniający wolę Bożą.
Nie chcę słuchać o bogach.
Bogu. Jest tylko jeden.
Mów o zbożu, koniach, srebrze i ziemi.
Nie będę mówił o ziemi.
Co oni piszą?
To, co mówimy.
- Każde słowo? - Tak, każde.
Mogę powiedzieć „dupa”,
„cycki”, „jebać” i „gówno”?
Zapisują historię. Tworzymy dziś historię.
O naszym spotkaniu będą czytać następne pokolenia.
Chciałbym usłyszeć warunki twojej kapitulacji.
Otrzymacie zapłatę za powrót do Lundene.
Nie ma więcej warunków, nie będzie też kapitulacji.
Guthrum nie opuści Readingum.
W ten sposób się zagłodzicie.
Będziemy rabować i zabijać.
Stracicie jeszcze więcej ludzi.
Czy tego chcesz, earlu Guthrumie?
Ci, którzy przeżyją, mogą zechcieć szukać nowego władcy.
Zwołałeś to zebranie, żeby mi ubliżać?
Oferuję pokój i fakty.
Możesz mieć pokój za cenę jego głowy.
Jego.
Uhtreda Ragnarsona.
Zdrajcy.
Nie masz nic do powiedzenia?
Będę rozmawiał tylko z Ragnarem młodszym.
Żaden inny Dan nie zasługuje na mój szacunek.
Jego głowa za pokój.
Uhtred w zamian za pokój.
Żadnego srebra, zboża, koni?
Chcemy srebro i głowę zdrajcy.
To są warunki. A ty, Alfredzie...
możesz pozostać królem.
Ale zajmiemy wszystkie saskie umocnienia.
Jeśli chcecie przejąć fortyfikacje, to je weźcie.
Ile na razie wam się udało?
Ojcze, ile fortyfikacji dotąd zajęli?
Żadnej, panie.
Możemy zająć wszystkie w mgnieniu oka!
Zajęliśmy całą Anglię.
Możemy zająć cały Wessex.
Postawię sprawę jasno.
Jestem gotów wrócić do opcji siłowej. Mamy przewagę liczebną.
Jest nas wielu, jesteśmy groźni, ale wolę ustanowić pokój.
A Uhtred zachowa swoją głowę.
Niemniej szczodrze wam zapłacę za opuszczenie moich ziem.
Tego dowiedzą się ludzie.
Że Alfred zabiegał o pokój.
Zapłacił lordom Ubbie i Guthrumowi w srebrze, by przywrócić pokój.
To ja szukam rozejmu.
Tak zostanie zapisane.
Uhtredzie.
Nigdy nie przekazałbym cię Ubbie.
Ale rozważałeś to, panie.
Ani przez chwilę.
Chciałbym za to, żebyś złożył przysięgę,
zaklinając się na święte relikwie, i przez rok mi służył.
Przez ten czas wytłumaczyłbyś moim wojownikom,
że poganie to tylko ludzie.
W swoim czasie
otrzymasz za to swoją nagrodę.
Uhtredzie z Bebbanburga.
Jeden rok.
Chłopcze.
Dla króla.
Zatrzymaliśmy ich, ale to wszystko.
Nie zostali pokonani.
Nasze obecne zadanie jest zarazem łatwe i niemożliwe.
Musimy określić ich następny ruch.
Zrobią to, co mają w zwyczaju. Zaatakują.
Jak? Gdzie? Kiedy? Iloma ludźmi?
Mamy świętować pokój.
Czy musimy rozmawiać o walce?
Tak, moja droga, bo pokój nie jest wieczny.
Minie przynajmniej rok,
zanim zbiorą kolejną wielką armię.
- Mamy twoje słowo? - Synu.
Jest tu jakieś mięso?
Czy ona w ogóle powinna tu być?
Brida jest moim gościem.
Powinieneś przyjąć od króla propozycję znalezienia żony.
Damy.
Sądzę, że ich następny ruch to przybycie lądem i morzem.
Podzielą naszą armie na dwie, a może i więcej części.
Uhtred może mieć rację.
Być może najazd nie nastąpi w ciągu roku albo i dłużej,
ale z pewnością potrzebujemy statków.
Jesteśmy otoczeni wodą, ale brak nam statków.
Nie wejdę na statek.
Poślę swojego syna.
By chronić nasze brzegi, musimy spoglądać dalej niż na nie.
By służyć Bogu,
trzeba głosić Jego słowo.
Amen. Chwała Panu.
Uhtredzie, bestie na dziobach statków Danów
przedstawiają ich bogów?
Nie, panie. To po prostu bestie.
Można je zdejmować,
żeby nie przerażały duchów ziemi.
„Duchów ziemi”.
Chciałbym wiedzieć, czemu niektórzy z nich decydują się ostrzyć swoje zęby.
Tak robią?
Niektórzy, pani.
Niech Bóg ma nas w swojej opiece.
Pokazują w ten sposób, że się nie boją.
Jeśli zadają sobie samym taki ból,
pomyśleć tylko, co zrobiliby Sasom.
Wkrótce będziemy poznawać ich coraz lepiej.
Dan Uhtred zgodził się służyć mi przez rok.
Czy tak?
Tak.
Będzie odpowiedzialny za wyjaśnienie naszym wojownikom,
jak Danowie podchodzą do bitwy,
jak tworzą formację obronną i tak dalej.
Panie, za przyzwoleniem.
Ten niedorób ledwie jest mężczyzną.
Ma mnie uczyć, jak walczyć?
Leofricu, nie oczekuję, że czegokolwiek cię nauczy.
Podczas ćwiczeń okładaj go, ile dusza zapragnie.
Dziękuję, panie.
Ale...
jeśli mniej postawni spośród nas
będą wiedzieć to, co wie Dan,
przekują strach w umiejętność,
nawet jeśli ich zęby są bardziej tępe.
Nic nie zjadłaś.
Tylko bym zwymiotowała.
Rok?
Zaczyna się od roku, a kończy na całym życiu.
Zaproponował ci żonę?
Nie potrzebuję żony.
W zamian przyrzekłeś zabijać Danów.
Znasz moje powody.
Pozwolono nam mieszkać w pałacu.
Co będzie, jeśli staniesz do walki...
z Ragnarem młodszym?
Będziemy walczyć.
Gdzie ona jest?
Cały ranek jej nie słyszałem.
Nie może być daleko.
Zaraz wyruszamy.
Widzę.
Dogonię was.
Brido!
Brido?
To było prawie dziecko.
Wiedziałaś?
Że nosiłaś je pod sercem?
Nie.
Nie widziałaś tego w snach,
gdy piłaś wywar z grzybów?
Pochowam je.
Pochowamy je razem. To rytuał przejścia.
Stańcie w szeregu!
Tarcze do przodu!
Tarcze do góry!
Tarcze razem!
Spójrzcie im w oczy!
KRÓLESTWO WESSEXU
Bliżej siebie! Bez wyrw!
- Jesteśmy gotowi? - Tak!
- Pytałem, czy jesteśmy gotowi! - Tak!
- Tak!
Zabić bydlaków!
Przy sobie!
Tarcze przy sobie!
Naciskamy ich tarczami.
Możemy się nimi bronić i atakować!
Zwalimy ich z nóg!
Jesteśmy ścianą!
Szarża!
Zanim spotkają się dwie ściany,
pierwsze trzy rzędy
wspólnie tworzą wysoki bok.
Pierwszy rząd, kucając, pomaga chronić nogi i dolną część tułowia.
Drugi, trzymając tarcze przed sobą, broni górnej.
Zadaniem trzeciego jest chronić głowy osób we wszystkich rzędach.
Tarcze w górę!
Tarcze razem!
Ściana tarcz!
Podoba mi się to, niedorobie.
Naprawdę.
A teraz zabić bydlaka!
Skarby nie są moje.
Są własnością lorda Ragnara Nieustraszonego.
Postąpisz roztropnie, jeśli zostawisz mnie w spokoju.
Jesteś Brida?
A kto pyta?
Brida.
Co z nią?
Nie jestem jasnowidzem,
ale powiedziałbym, że jest nieszczęśliwa.
Woli towarzystwo Danów od Sasów.
Nic w tym złego.
Przebywała z nieodpowiednimi Sasami.
Danowie mają głód życia.
Nie tak jak my wszyscy?
Alfred...
jest poważny.
Świętoszek.
Można go nie lubić,
ale nie wolno lekceważyć.
Jest bezwzględny.
I umie myśleć,
a to więcej niż potrafię ja czy ty.
Leofric Wojownik.
Mogę się przysiąść?
Nie możesz.
Mnisi wiedzą, że cię nie ma?
Uhtredzie, to Aethelwold, inny niedorób.
Bratanek króla.
Nie jestem bratankiem króla.
Jestem królem.
Ale Alfred lubi farsę,
a każdy zdaje się z radością podtrzymywać to kłamstwo.
- O czym rozmawiamy? - O Alfredzie.
Nie pozwala mi walczyć. Mówiłem ci o tym?
- Wiele razy. - Naprawdę.
Nie pozwala mi walczyć.
Chciałbym, Leofricu,
żebyś nauczył mnie, jak walczyć, a ja nauczę cię, jak...
Kontynuuj.
Nie zapomnij zapłacić.
A zdarzyło mi się kiedyś?
Raz czy dwa.
Alfred został kiedyś przyłapany na pieprzeniu zakonnicy.
Powinienem rozpruć mu żołądek.
Powiedz to jeszcze komuś,
- a zawiśniesz. - Ranisz króla.
Masz szczęście, że Alfred nie kazał cię zabić.
Bóg mu nie pozwala.
Lubię Boga.
Srebro?
Tak.
Czemu?
Zostawiasz mnie.
Jesteś pijany?
Może trochę.
Damy srebro Ragnarowi młodszemu.
Jutro...
o zmierzchu.
Jest tu.
Możemy powiedzieć mu prawdę...
i dołączyć do Ragnara oraz jego ludzi.
Potrzebuję ludzi związanych ze mną za sprawą Boga,
obowiązku, ziemi i samego Wessexu.
Chciałbym raz jeszcze przedstawić Uhtredowi wizję małżeństwa.
- Z moją chrześniaczką? - Tak, z Mildrith.
Dzięki temu byłby związany z ziemią, a pośrednio także Kościołem i Bogiem.
To byłby dla niego test.
Tak.
Zgodziłbyś się?
Oczywiście.
Wszystko dla Wessexu.
Dobrze być Uhtredem Ragnarsonem.
Spójrz na mnie.
Nie jesteś Alfredowi nic winien.
Dla niego twoje słowo nic nie znaczy. Jesteś poganinem.
Proszę.
Uhtred Ragnarson nigdy nie zostanie Uhtredem z Bebbanburga.
Nigdy.
Zabiłeś mojego ojca?
Musisz pytać?
Zabiłeś moją rodzinę?
Nie zabił.
Rozmawiam z Uhtredem.
Nie spytam drugi raz.
Jeżeli wierzysz, że zabiłbym naszego ojca,
matkę...
i całą rodzinę...
zemścij się.
Wiedziałem.
Musiałem się upewnić.
To był Kjartan.
To Kjartan zaatakował i podłożył ogień.
Gdybyśmy mogli ich uratować, zrobilibyśmy to.
Wiedziałem.
Nie wierzyłem w to, co mówili.
Mamy skarby Ragnara.
Zachowaliśmy je dla ciebie.
Brido.
Jesteś już dorosłą kobietą.
Tyle razy śniłam o tej chwili.
Kjartan rozpowiadał, że podjudziłeś Anglików,
by zbuntowali się przeciw naszemu ojcu.
Twierdził, że zemścił się na zabójcach.
Uwierzyłeś mu?
Nigdy.
Ale teraz jest lordem Kjartanem.
Ma trzy razy więcej ludzi
i może szeptać do ucha Ubby.
Jeśli mam go zabić, to musi być zaplanowane.
Jeśli go zabijemy...
To będzie niebezpieczne.
Ale trzeba to zrobić.
Ragnarze, jesteśmy z tobą.
Popłyniecie ze mną?
Ja tak.
Ja przysięgałem Alfredowi.
To nic nie znaczy.
Skoro przysiągłeś...
musisz dotrzymać słowa.
Potrzebuję zemsty jak ryba wody.
Gdy nadejdzie czas, przyrzekam, że będę z tobą.
Wiem.
Nie wierzę, że daję ci odejść...
że cię tracę.
Jesteś moją drugą połową.
Moim szaleństwem.
Bądź szczęśliwa.
Czyli odpłynęła?
Rozumiem, że zostałeś dla Alfreda.
Sprzedałem się...
dla kolczugi i hełmu.
To właśnie robimy. Sprzedajemy siebie.
Przez ten rok...
będziesz oddawał Alfredowi więcej niż dług za kolczugę.
Będziesz dawał siebie.
Potrafi myśleć, nie mówiłem?
Na pewno chce, żebyś służył dłużej niż rok.
Potrzebuje cię, by odbić Anglię.
Całą.
Oczywiście po roku możesz wrócić do Danów.
Miałbym wtedy przynajmniej szansę cię zabić.
Ale czym byś się stał?
Kim?
Napisy: Mikołaj Gołębiewski