Jestem Uhtred, syn Uhtreda.
Urodziłem się jako ealdorman Nortumbrii,
prawowity dziedzic Bebbanburga.
Los sprawił, że wychowano mnie jako Dana.
Tak wyglądało moje życie,
dopóki nie zamordowano mojej rodziny.
Winą obarczono mnie.
Saski niewolnik zabił pana na weselu.
Razem z Bridą uciekłem do Wessexu.
Do Alfreda, który wkrótce miał zostać królem.
Choć nie bez sprzeciwów.
Jestem dziedzicem.
Przysiągłem mu wierność.
Utraciłem przez to Bridę
i szansę na powrót do brata, Ragnara.
Ale przeznaczenie jest wszystkim.
NA PODSTAWIE CYKLU POWIEŚCI BERNARDA CORNWELLA
Nie jesteś godny się żenić.
Ona jest damą, a ty poganinem.
Choćbyś kąpał się cały dzień, i tak śmierdziałbyś gnojówką.
Podglądałeś mnie, mały Oddo?
Może ciebie powinienem poślubić?
Dam ci dziesięć sztuk srebra, jeśli odejdziesz.
Ojciec wie, że tu jesteś?
Jedenaście.
Może wagę mojego miecza w srebrze?
To absurd.
Więc poślubię tę dziewczynę.
A dziś w nocy ją wychędożę.
Dlaczego tak o niej mówisz?
Sam masz na nią ochotę, Oddo.
Pragniesz jej pod sobą, co?
Nie sposób z tobą pertraktować.
Wszystko masz za grę.
Dla dobra Mildrith mam nadzieję, że nie będziesz żył długo.
Nie jesteś ealdormanem i nigdy nim nie zostaniesz.
Nie poznałem jej. Nawet jej nie widziałem.
Taki jest zwyczaj.
Wczoraj dowiedziałem się o jej istnieniu.
- Będzie pospolita i pobożna. - Pobożna z pewnością.
Gdyby łatwo rozkładała nogi, Alfred już by się do niej dobrał.
Widziałeś ją?
Z daleka.
Pospolita to odpowiednie słowo.
- Ile wynosiło wiano? - Trzydzieści trzy sztuki.
Tyle zapłaciłem jej ojcu chrzestnemu i dopilnuję, żeby tyle otrzymała.
Jestem związany przysięgami.
Między innymi zemsty.
Wiesz, dlaczego tu jesteś?
Przez ten ślub zyskam ziemię. Zostanę lordem.
Będę mógł zgromadzić majątek i ludzi,
- aby odzyskać, co moje. - To dobre powody.
Może jest pospolita, ale i przydatna.
Przysięgi mogą zaczekać.
Na zemstę masz całe życie. Musisz żyć dzień za dniem,
aż nadejdzie twój ostatni.
Kapłan w końcu się zjawił. Miejmy to za sobą.
Nie musisz tego robić.
Wstawię się za tobą u Alfreda.
Już tu jest, Bogu dzięki.
Czysty już raczej nie będziesz, więc sprawiaj wrażenie godnego.
- Jak wygląda? - Pewnie na przerażoną.
Ojcze Beocco, byłbym wdzięczny,
gdyby ceremonia nie trwała długo.
Muszę spotkać się z królem.
Czy panna młoda otrzymała wiano?
Otrzyma.
Na waszych oczach.
Dziękuję, panie.
Parę młodą zapraszam przed ołtarz.
Podajcie sobie ręce. Żwawo.
Niech Bóg w niebiosach spogląda łaskawie
na swe wierne sługi, Uhtreda i Mildrith,
niech błogosławi ich związkowi w miłości, dzieciach i dobrobycie,
a oni niech składają Mu dziękczynienie, głoszą Jego chwałę
i każdego dnia żyją w zgodzie z Jego świętym słowem.
- Amen. - Amen.
Amen.
Od teraz jesteście w oczach Boga mężem i żoną.
Łzy szczęścia.
Pozwól, że pomogę.
Dziękuję, panie.
Jestem szczęściarzem...
że mam tak piękną żonę.
Na pewno niejeden starał się o twoją rękę.
To miłe, że tak uważasz.
Mylę się?
Nie było nikogo odpowiedniego, panie.
Mam na imię Uhtred i tak mnie nazywaj.
Czas ruszać, niedorobie.
A od czasu do czasu możesz woleć nazwać mnie niedorobem.
Panie.
Danowie.
Dlaczego się zatrzymaliśmy?
Kto to jest?
Najpewniej zbieracze.
Ale to i tak Danowie.
Zaatakują nas?
Jedziemy.
Śledzą nas.
Jedziemy. Nie zaatakują.
Więc dlaczego wyciągnąłeś miecz?
Żeby pokazać, że co najmniej jeden z nich by zginął.
Albo i dwóch.
Wypuścili się daleko w Wessex.
To ludzie Guthruma.
Do Lundene długa droga.
Panie, małżeństwo zawarte.
Wyruszyli już do gospodarstwa.
Dobre wieści. Dziękuję, Oddo.
Teraz zobaczymy, jak zareaguje na wyzwanie.
Teraz, jak już jest po wszystkim, boję się o Mildrith, panie.
Będzie musiała wyjawić mu prawdę.
Z pewnością będzie na nią warczał, Oddo.
Ale prawdziwy gniew zachowa dla nas dwóch.
Nie spodoba mu się poddaństwo Bogu i królowi,
ale jeśli ma się stać prawdziwym ealdormanem...
musi przyjąć to brzemię. To dla niego sprawdzian.
Tak, panie.
Mildrith to jego słodkie pocieszenie.
Spodobała mu się?
Tak, panie.
Dlaczego wcześniej nie wyszłaś za mąż?
W tym wieku mogłabyś mieć dwoje albo troje dzieci.
Lordzie niedorobie,
był czas na takie pytania, ale już minął.
Dlaczego Alfred dał mi tak piękną żonę?
Zgaduję, że masz dług.
Nie mnie powinieneś pytać.
Ile?
Ojciec chciał zjednać sobie przychylność Boga,
więc przeznaczył dziesiątą część ziem kościołowi.
Nie oddał jej, ale kościół ma prawo do plonów.
I wymaga ich,
nawet jeśli cierpimy nieurodzaj lub najazdy Danów.
Bóg jest dobry.
Biskup postawił ojca przed sądem.
Ile wynosi dług?
Sądownictwem zajmuje się Kościół
i orzekł, że ojciec jest mu winien ogromną sumę,
całkowicie dla niego nieosiągalną.
Ile?
Niedługo potem zmarł.
To wielka kwota, panie.
I co roku wzrasta.
Alfred mógłby umorzyć dług, ale tego nie zrobi.
Dług wynosi 2000 szylingów, panie.
Niech go diabli wezmą.
Jego i wszystkie jego wartości.
- Jego kościół, jego Boga... - Nie podoba mi się
to bluźnierstwo, panie.
- To grzech! - Nazywam się Uhtred!
Ale nazywaj mnie niedorobem, bo nie zauważyłem tego wcześniej.
Oto twój nowy dom, panie.
Ziemia jest żyzna, ale gospodarstwo wymaga remontu.
Popatrz, mieszkańcy przyszli nas powitać.
Odeślij ich do domów.
Przyszli w dobrej wierze. Znam ich od urodzenia.
Panie. Pani.
Oswald zajmuje się obejściem, mieszka nieopodal.
Witamy w domu.
Życzymy pomyślności na nowej drodze życia.
Dziękuję, Oswaldzie.
Jak miło, że przyszliście tu powitać mnie i mojego męża, Uhtreda.
Zastawiliśmy dla was stół, panie.
Dziękuję za to, ale jesteśmy zmęczeni.
Oczywiście, panie.
Dziękuję, Oswaldzie. To bardzo miłe.
Dla każdej rodziny mam prezent ślubny.
- To srebro. - Dziękujemy, pani Mildrith.
Za życzliwość i lojalność.
Dziękujemy.
Za opiekę nad gospodarstwem podczas mojej długiej nieobecności.
Tego mi brakowało.
Spodziewałem się dworu, a znajduję to.
Spłać długi, to zbudujesz dwór.
Mówiłem, że Alfred jest przebiegły.
Myśli, że będę błagał, ale przeliczy się.
Nie chce twoich błagań, tylko posłuszeństwa.
Nigdy.
Udaję się na spoczynek, panie.
Najwyraźniej jestem zmęczona.
Mam 2000 szylingów długu wobec kościoła,
a ty rozdajesz srebro chłopstwu.
To moje srebro.
- Oddam ci resztę. - Nie chcę twoich pieniędzy.
Więc czemu mnie ganisz?
Ten twój zarządca obejścia.
- Nazywa się Oswald. - Trzeba go mieć na oku.
- Ojciec mu ufał. - Coś za dobrze mu się powodzi.
Pójdę do stodoły.
Jesteś gościem, możesz spać w domu.
Wolę w stodole. Dziękuję. To wasza noc poślubna.
Dobranoc, pani.
Niedorobie.
Mogę już odejść?
Ile sztuk srebra dostałaś w wianie?
Osiemnaście.
Coś nie tak?
Było ich 33.
To z pewnością zwykła pomyłka.
Zostałaś okradziona. Ja także.
Wiano ma ci zapewnić byt i całe trafi do ciebie.
Mogę iść spać?
Tak.
Przykro mi, że ten dzień był dla ciebie rozczarowaniem, panie.
Dla nas obojga.
Podarowałaś im srebro...
bo masz dobre serce.
Odda jest ci winien 15 monet. Dopilnuję, żeby zapłacił.
I nie winię cię za dług.
To podstęp Alfreda.
Powinienem był go przejrzeć.
Ale zaślepiła mnie twoja uroda.
Powinnaś coś zjeść.
Ja też, ale nie chcę jeść sam.
Bóg uczynił mnie twoją żoną. Na pewno nie bez powodu.
Bóg jest dobry.
Na co patrzycie?
W oddali widać bruzdę.
To niekończąca się kolumna Danów.
Ragnarze.
Nim powiedzą o nas Alfredowi, będzie już za późno.
Musieliby mieć skrzydła.
Jedziemy.
Jakie miasteczko leży na ich drodze, Oswaldzie?
Podróżując na zachód, za jakiś dzień
powinni dotrzeć do twierdzy w Wareham.
Zabierz rodzinę i innych na wzgórza do czasu,
aż upewnimy się, że odjechali. Już.
A co z panią Mildrith?
Pojedzie ze mną do Winchesteru.
Tak, panie.
Ilu widzisz?
Pytanie, ilu jeszcze się pojawi.
KRÓLESTWO WESSEXU
Najeźdźcy atakują Wessex, a on każe nam czekać, bo się modli.
Bóg jest jego siłą, Uhtredzie.
Alfred musi być na koniu, nie na kolanach.
- Nie znoszę tego miejsca. - Będzie tylko gorzej.
Mildrith.
Nie wiedziałem, że tu jesteś.
- Jak miło cię widzieć. - Panie.
I to brzemienną.
Jest już gotów?
Król oraz jego rada są gotowi.
Proszę za mną.
Widziałeś, jak co najmniej 300 ludzi maszeruje przez Wessex
i nic nie zrobiłeś?
Przybyłem tutaj.
Mogłeś przysłać posłańca, choćby dziecko!
Dlaczego nie stanąłeś do walki?
Masz ludzi. Po to tam jesteś, żeby zebrać wojsko.
Dostałem ledwie 20 ludzi z żonami,
większość pracuje na roli.
To by była rzeź, panie.
Nie podjąłeś walki, więc się tego nie dowiemy.
Wojownik ginie tylko raz. Po co ginąć na marne?
Danowie przybyli z Lundene albo z Anglii Wschodniej.
Nie obserwowaliście ich?
Obserwowaliśmy statki, a te pozostały na Tamizie.
To był błąd.
Jeśli Wareham upadnie, przypłyną także statki,
a z 300 ludzi zrobią się 3000.
Radzę, abyśmy natychmiast posłali tam wojska.
Nie słyszałem, żeby król prosił cię o radę.
Mój zaufany Leofricu, ilu widziałeś Danów?
Dobrze ponad 200. Sami wojownicy.
Wareham może nie wytrzymać.
Czas pokoju dobiegł końca.
Nie mamy wyboru, musimy ruszyć do Wareham
i modlić się, żebyśmy przybyli, zanim twierdza upadnie.
Wierzysz, że to dański najazd, panie?
To może być zaczątek wielkiej armii Danów.
Rada zakończona. Ealdormani Wessexu, zbierzcie wojska.
Ojcze Beocco!
- Przed wyruszeniem pragnę się pomodlić. - Tak, panie.
Ojcze. Chciałbym porozmawiać z królem w cztery oczy.
Zapytam go.
Ale widzę, że wciąż nie nauczyłeś się szacunku.
Ealdormanie Oddo, chciałbym coś powiedzieć.
Jesteś winny mojej żonie połowę wiana.
Zapłaciłem 33 sztuki srebra, a ona otrzymała tylko 18.
Zapewnia mnie, że to tylko pomyłka.
To prawda?
Zapłać mu.
Szykować ludzi do marszu do Wareham.
Dzielenie łoża z Mildrith to prawdziwa radość.
Jesteś poganinem.
A ty prawiczkiem.
Nieprawda.
Prawda.
O co chodzi?
Obiecaj, że wrócisz bezpiecznie.
- Z obojgiem rąk i uszu. - Obiecaj.
Postaram się.
Ale tylko jeśli zrobisz to samo.
Jeśli przyjdą, nie kryj się w kościele albo zakonie,
ukryj się w lesie na wzgórzach, a ja znajdę...
was oboje.
Niedorobie!
Pocałuj ją i ruszajmy.
Moja droga Mildrith, szukałam cię.
Pani Aelswith.
Jak dobrze cię widzieć, i to przy nadziei.
- Nie może usiedzieć w miejscu. - Moje tak samo.
Ależ musimy cierpieć.
Modlę się, byśmy obie przeżyły. Żebyśmy wszyscy czworo przeżyli.
Bóg zadecyduje.
Tęskniłam za tobą i każdego dnia się za ciebie modliłam,
moja biedna Mildrith.
Dlaczego biedna?
Żyjesz z poganinem, którego ci narzucono.
Nocą musisz przyjmować jego nasienie.
Uhtred to porządny człowiek. Dobrze mnie traktuje.
Naprawdę.
Bóg wynagrodzi ci tę lojalność,
ale może los się uśmiechnie i twój mąż wkrótce zginie w walce.
Powiedz, że jesteś głodna.
Trochę jestem.
Spotkajmy się w kuchni. Kazałam przygotować posiłek dla ciężarnych.
- Ale nie spiesz się z modlitwą. - Oczywiście.
Panie, on nie jest najpokorniejszym
ani najpobożniejszym z twoich sług, ale proszę...
chroń go.
Pozwól mu wykonywać swoją wolę, pozwól mu poznać własne dziecko.
Ucieszył mnie widok twojej żony,
i to przy nadziei.
- Tak. - To błogosławieństwo od Boga.
Wydaje się, że ledwie wczoraj chrzciłem cię jako Osberta,
a potem znowu jako Uhtreda.
O czym chcesz rozmawiać z królem?
To pozostanie między nami dwoma.
On ma cię na oku, Uhtredzie.
- Bóg? - Alfred.
Obserwuje twoje zachowanie, ocenia, jakim jesteś lordem.
Nie ma prawa mnie oceniać.
Jest królem.
- Okłamał mnie w kwestii małżeństwa. - Mówisz o długu?
- Wiesz o nim? - To żadna tajemnica.
I proszę, pokaż mu, że go przyjmujesz,
zwłaszcza że to dług wobec Kościoła.
Zachowaj spokój, Uhtredzie. Traktuj go z szacunkiem.
Panie.
- Prosiłem o prywatną... - Jadłeś już?
Nie.
Czasem dotkliwie pragnę mięsa...
i nie tylko.
Ale wiem, że zaspokojenie byłoby ulotne,
a cierpienie długotrwałe, więc jem papkę.
Choć moja żona nie godzi się, by nazywać to inaczej niż wywarem.
Ucieszy cię wiadomość, że szpiedzy przynieśli wiadomości.
- Z Wareham? - Z Irlandii.
Brat Ubby, Ivar, został zamordowany,
co byłoby bez znaczenia, gdyby nie to,
że Ubba osobiście chce go pomścić.
To prawda?
Irlandczyk za morzem morduje Dana i wszystko się zmienia.
To ręka Boga.
Czy Ubba byłby zdolny do opuszczenia Guthruma?
Aby pomścić brata, owszem. O ile popchnęłyby go do tego słowa czarownika.
Ubba ma czarownika?
A co ten czarownik robi,
rzuca uroki, zaklęcia?
Jest doradcą, panie.
Szuka znaków i omenów, dobrych i złych.
Co za absurd.
A czymże są cuda, panie, jeśli nie magią?
Cuda czyni Bóg, nie człowiek.
Danowie powiedzieliby to samo, omeny to dary od bogów.
Ale oni się mylą.
Kto uczynił znak, który posłał Ubbę do Irlandii?
Ręka twojego boga? Czy ich?
Jest tylko jeden Bóg.
Więc musiał rozmawiać z Danami.
Skoro Ubba wyruszył do Irlandii, Guthrum musi zdecydować,
czy sam podejmie walkę.
Nie podejmie. Choć nie mówię, że nie mógłby wygrać.
Będzie się bał utraty zbyt wielu ludzi?
Tak, panie.
Powiedziano mi, że poganie troszczą się jedynie o własny zysk.
Żaden Dan nie ścierpiałby mojej papki.
Wywaru, panie.
Jesteś szczęśliwy z Mildrith, ealdormanie Uhtredzie?
Tak, panie. Jest dobrą żoną.
Ale nie poślubiłbym jej, gdybym wiedział o długu 2000 szylingów.
Z roku na rok więcej.
Słyszałem, że masz władzę umorzyć ten dług.
Dlaczego miałbym odmówić Kościołowi 2000 szylingów?
- Nie wiedziałem o tym długu. - Nie był tajemnicą.
Poświęcenie i pokuta odróżniają nas od pogan.
Ja mam wywar, ty masz dług.
Wessex potrzebuje wojska, prawda?
Stałego, silnego wojska.
Tak, panie.
Anglia, kiedy już powstanie,
będzie potrzebowała jeszcze więcej.
Wielotysięcznych garnizonów, a żołnierzy trzeba będzie wyżywić i opłacić.
Wszyscy właściciele ziemscy będą musieli uczestniczyć
w kosztach wyżywienia armii i dowódców.
Będę potrzebował dowódców, Uhtredzie.
Ludzi podobnych wielkim generałom Rzymu.
Potraktuj ten dług jako podarunek,
jako sposób na udowodnienie twojego oddania Wessexowi i Anglii.
- Gdyby z góry mi powiedziano... - Widzę, że wciąż nosisz amulet.
To pamiątka po earlu Ragnarze.
Czemu nie chodzisz z żoną do kościoła?
Dlaczego nie modlisz się do Boga?
Bóg stworzył wszystko, co mnie otacza,
pola, rzeki, las.
Moje ziemie są mym kościołem.
I każdego dnia, panie, modlę się w ciszy.
- Nie sposób go okiełznać. - Ale można mu zaufać.
Nie opuszczę go całkowicie.
Na pewno może być użyteczny.
Słuchajcie! Wareham upadło!
Natychmiast wyruszamy!
Każdy musi być gotów stawić się na rozkaz króla.
Danowie zdobyli twierdzę!
Wareham upadło! Natychmiast wyruszamy!
Nim zajdzie słońce, możemy się kąpać we krwi i bebechach.
Oby tak było.
KRÓLESTWO WESSEXU
- Tutaj są lekarstwa! - Chodźcie!
Spokojnie. Starczy dla wszystkich.
Przybyli, Guthrumie.
Zbiera się armia Sasów.
- Czy to Alfred? - Tak.
Czy twierdza została naprawiona i zabezpieczona?
Tak.
Dobrze. Nie zaatakuje. Nie musi.
Wie, że za kilka dni zaczniemy głodować.
Możemy plądrować wioski.
Nie, opróżni spichlerze pobliskich wiosek.
Te kościelne komnaty
okazały się dziwnie ciche i spokojne.
Panie, nie przeprowadziłem ludzi
przez pół Anglii, żeby umarli z głodu.
Będę na murach.
Mieliśmy toczyć wojnę, Ragnarze, ale Ubba się od nas odwrócił.
Żeby pomścić brata.
Ty jesteś tutaj.
Nie powinieneś mścić się za ojca?
- Przyjdzie na to czas. - Właśnie!
Przyjdzie na to czas.
Podjęliśmy pierwsze działania przeciwko Wessexowi.
Odchodząc, Ubba nas osłabił,
naraził życie nas wszystkich.
Więc dopóki nie wróci, musimy zawrzeć pokój.
Jeśli gdzieś tu jesteś...
Bogu Rzymu...
ześlij na mnie grom.
Tak myślałem.
Przybyliśmy tu, by pokazać im, jak wielu nas jest.
Że Bóg jest z nami, a to jest nasza ziemia.
Że Bóg jest z nami,
a to jest nasza ziemia.
To nasza ziemia, nasz Wessex!
To nasza Anglia!
I zarżniemy każdego pogańskiego psa, który spróbuje nam ją odebrać!
Chcą paktować, panie.
Wiem, czego chcą. Chcą czasu.
Oddo, ty i twoi gwardziści pójdziecie ze mną.
Ty także, Leofricu.
I ojciec Selbix.
Tak, panie.
Co sądzisz o twierdzy, Leofricu?
Wydaje się solidna, panie.
Mury są całe, brak śladów trwałych uszkodzeń.
Co, gdybyśmy zaatakowali?
Ponieślibyśmy straty.
Mielibyśmy szczęście, gdyby udało się sforsować mury.
Witaj, królu Alfredzie.
Witaj, Guthrumie Danie.
Ja też jestem teraz królem. Anglii Wschodniej.
Nie musisz się kłaniać.
Zacznę. Proponuję rozejm.
Rozejm będzie możliwy tylko wtedy, gdy opuścisz Wessex, earlu Guthrumie.
- A jeśli odmówię? - Otoczymy cię.
Ty otoczysz niewielką twierdzę, ale Danowie otaczają całe twoje królestwo.
Mimo wszystko postanowiłem, że odejdę drogą morską.
Poślę więc po statki.
- Ile? - Nie więcej niż 15.
Dobrze. Mają miesiąc, żeby tu dotrzeć.
To za mało.
Dostaniesz zapasy na jeden miesiąc
albo wrócisz do Anglii Wschodniej pieszo.
Więc poślę po 200 statków i będę liczył, że dotrą tu, zanim umrę z głodu.
- Miesiąc nie wystarczy. - To moja ostatnia oferta.
Wiesz, że nie jesteś w stanie odbić twierdzy.
Zapasy na miesiąc, nie więcej,
a wtedy nadejdzie pora sztormów. Bożych sztormów.
Wyruszymy za miesiąc,
licząc od momentu dostarczenia zapasów.
Uhtredzie, przyjdziesz do mnie, kiedy się pomodlę.
Tak, panie.
Ojcze Selbiksie, pomodlisz się ze mną.
Tak, panie.
Usiądź, proszę.
Dziękuję, panie.
Mam dla ciebie zadanie, ojcze.
Twe życzenie jest dla mnie rozkazem.
Aby zagwarantować pokój,
zostaniesz pozostawiony jako jeden z dziesięciu zakładników.
Danowie także oddadzą dziesięciu ludzi.
Panie, poganie nie cenią duchownych.
Równie dobrze można im oddać psa.
Podobno Guthruma ciekawi nasza wiara.
Chciałbym, abyś został jego nauczycielem,
kształcił go.
A jeśli nie będzie chciał się uczyć?
Wtedy nalegaj, delikatnie,
z humorem, tak, jak potrafisz.
Miej tego świadomość...
że jeśli Guthrum zgodzi się kiedyś przyjąć chrzest,
wojna dobiegnie końca. Anglia będzie nasza.
To byłby twój wkład w dzieło Boże.
Wybacz, panie,
ale na myśl o tym przeszywa mnie strach.
Im nie wystarczyłoby zwyczajnie zabić księdza.
W każdym z nas jest strach...
ale jest też odwaga.
Panie, bardziej się przydam jako wojownik, kiedy rozejm się rozpadnie.
Przez jakiś czas mu to nie grozi,
a póki go mamy, będziesz moimi oczami i uszami w twierdzy.
- I czego mam słuchać? - Wieści o Ubbie.
Jeśli usłyszysz o jego powrocie, musisz uciec.
A jeśli będę w łańcuchach?
Rozpuszczę wojsko, bo ludzie muszą wrócić na pola,
ale postawię na wzgórzu stos sygnałowy, uciekniesz i rozpalisz tam ogień.
Czy wiesz, że ucieczka będzie prawie niemożliwa, panie?
Jeśli Ubba wróci, Danowie zabiją zakładników i zaatakują.
Na widok ognia rozpalą się inne sygnały
i cały Wessex zerwie się do boju.
- A jeśli odmówię roli zakładnika? - Wtedy kto inny zapali ogień.
Dlaczego nie możesz mnie zaakceptować?
Zawsze byłem wobec ciebie lojalny. Dlaczego ciągle poddajesz mnie próbom?
Dlaczego nie okazujesz królowi należnego szacunku?
Bo ty, Uhtredzie Skądśtam, nie widzisz we mnie swego króla!
Nie widzisz w moim Bogu swego Boga!
- Panie? - Jeszcze nie skończyłem!
Guthrum czeka na wieści o powrocie Ubby z Irlandii.
Kiedy to się stanie, muszę o tym wiedzieć, i to bez zwłoki.
Ty...
jesteś jedyną osobą, która może zdobyć tę informację dość wcześnie.
Tak, możesz zginąć, ale nam wszystkim grozi śmierć.
Pójdziesz do Danów.
Czy jako saski zakładnik, czy wikiński wojownik,
pozostaje twoją decyzją.
Spełnię twoją prośbę.
Ale jeśli moje dziecko urodzi się, gdy będę w niewoli,
prześlij mi wieści.
Oczywiście.
A gdybyś zginął w niewoli, bądź spokojny, że twój dług zginie razem z tobą.
Będą nas dobrze traktowali? Jesteś jednym z nich.
Skoro jestem jednym z nich, to czemu jestem zakładnikiem?
Będą nas dobrze traktowali, dopóki trwa rozejm.
A potem?
Zabiją nas wszystkich, zaczynając od księdza.
Pogodziłem się z tym. Jestem gotów.
Witajcie, niech Bóg wam błogosławi.
Biedacy.
A my nie jesteśmy biedni, ojcze?
My mamy szczęście, panie. Poznaliśmy Boga.
Ale to prawda, że nie jest mi śpieszno na spotkanie z Nim.
Módlmy się, żeby On był równie cierpliwy.
Amen.
Czegoś takiego wszyscy się boją?
Są jak dzieci!
Dosyć!
To nasi goście, jak na razie.
Jest tylko jedna zasada.
O zmroku wszyscy będziecie szli spać w kościele,
a my zaryglujemy drzwi.
O świcie wyjdziecie na wolność
i będziecie mogli chodzić, rozmawiać, skakać, rżnąć się i nosić broń.
Zabroniłem ludziom was zabijać...
chyba że sami na to zasłużycie.
Nazywam się Guthrum i pewnego dnia będę waszym królem.
Rozumiecie, co powiedziałem?
Wszyscy powiedzcie: „Tak, panie”.
- Tak, panie. - Tak, panie.
Ciebie nie słyszałem.
Rozumiem, panie.
Może zrobię z ciebie prezent dla Ubby.
Jeśli wróci kiedyś z Irlandii.
Może nie wróci, to niewykluczone.
Ale wtedy jego armia stanie się moją,
a ja uczczę jego pamięć, osobiście cię zabijając.
Może przy pomocy strzał.
- Ragnarze Ragnarson? - Tak jest.
Dobrze go znasz. Trzymaj go z dala ode mnie.
Zabrać ich do kościoła i nakarmić.
Wreszcie jesteś tam, gdzie twoje miejsce.
U boku mojego brata.
Przypomnę ci, jak to jest być Danem, i przekonam cię, żebyś został.
Jest tu Brida.
Śnię o tobie, lisico.
Nie dziwi mnie to.
Dorosłeś.
Wiedz, że jestem teraz z Ragnarem.
Jest moim mężczyzną.
To dobrze.
Wiedz, że jestem żonaty.
Żonaty.
Rzeczywiście dorosłeś.
Jest żonaty?
Nie inaczej.
Czas leci szybciej, niż myślałem.
Dziś się upijemy.
- Musimy. - Ja muszę być w kościele.
Nie, dziś się upijemy.
Sam cię odstawię do kościoła albo będziemy spać tam, gdzie padniemy z nóg.
Musimy porozmawiać o przyszłości.
Jesteśmy wioślarzami!
Ciągnąć!
Uhtred, ciągnij za mnie.
Muszę się wyszczać.
Wrócę później.
Ragnarze!
Dawno się tak nie uśmiałem.
A więc wcale nie żyłeś.
Jak mawiał Ravn: „Jutro wszyscy zginiemy”.
Kiedy tak mówił?
Kiedy ty rąbałeś drwa.
Naprawdę muszę się wyszczać.
Musisz przestać pić.
Jutro wszyscy zginiemy.
- Cieszy się, że cię widzi. - Brakowało mi go.
Was obojga.
Jesteś jego żoną?
Jego kobietą.
Jest piękna?
Nazywa się Mildrith. Tak, jest piękna.
Nosi moje dziecko.
Kto zaaranżował wasz ślub?
Alfred.
Otrzymałem ziemie w Wessexie, o które prosiłem.
Przysiągłeś wierność Alfredowi. Dla Alfreda wziąłeś ślub.
Masz ziemie nadane przez Alfreda.
Twoja żona jest ciężarna,
a Alfred oddaje cię jako zakładnika?
Jesteś szpiegiem, Uhtredzie?
Mam uciec, kiedy okaże się, że Ubba wraca.
Ale wiem, że po jego powrocie zakładnicy zostaną zamordowani.
Alfred za mną nie przepada.
Sprzeciw mu się.
Nie bądź zakładnikiem, przyłącz się do nas.
Muszę zapytać, Uhtredzie.
To nie ma znaczenia, ale muszę zapytać.
Czy masz coś przeciwko temu, że Brida jest teraz ze mną?
Nie, cieszy mnie to.
- Przysięgam. - No dobrze.
Nie żeby ją to obchodziło.
I tak bym ją rżnął.
Z czułością.
- I za moją zgodą. - Wiem.
Wiesz, że Uhtred zostanie ojcem?
Ojcem.
- Kiedy? - Mówią, że niedługo.
Chciałbyś zobaczyć dziecko?
Tak, chcę wrócić do żony i dziecka.
Ragnarze, będę z tobą, kiedy nadejdzie czas zemsty za twojego ojca.
Kjartan za to zapłaci.
Powinieneś był dołączyć do mnie miesiące temu, razem z Bridą.
Złożyłem przysięgę.
Nędznemu saskiemu królowi.
Ubba chciał mnie zabić, nie miałem dokąd iść.
Myślałem o tej nocy w lasach.
Miałeś wybór: być Sasem lub Danem.
Nie, złożyłem przysięgę.
Trzeba było do mnie dołączyć.
Dołączę, kiedy wyruszymy zabić Kjartana.
Zaprowadzę cię do kościoła.
Do łóżka.
- Chłopiec czy dziewczynka? - Chłopiec, pani.
Piękny chłopiec!
Nazwę cię Uhtred, syn Uhtreda.
Witaj, Uhtredzie.
Witaj, ojcze.
Znowu pada.
Każdy dzień jest taki sam.
To prawda.
Ale przynajmniej żyjemy i możemy to zobaczyć.
Jak ci idą rozmowy z Guthrumem?
Nawróciłeś go już?
Wydaje mi się, że jestem tego bliski.
Często zostawiam go w kościele na samotną kontemplację.
Guthrum lubi kontemplować wojnę i królestwa.
On także ma szansę na królestwo niebieskie.
Powiedziałem mu to.
Ludzie się zmieniają, Uhtredzie.
Do pracy. Szczęść Boże.
Niech dzień będzie ci miły.
Dziękuję, ojcze.
On jest królem królów,
zdolnym do wielkich rzeczy.
Na przykład?
Na przykład cudów.
Cudów.
Na przykład?
Na przykład... ciebie, panie.
Ty jesteś cudem.
Uczynił cię silnym, lecz miłosiernym.
Uczynił cię...
dumnym, lecz skromnym.
Dał ci pragnienie nauki.
Dał ci wolną wolę z nadzieją,
że znajdziesz odwagę,
aby postawić Go na pierwszym miejscu.
I wierzę,
z całego serca, że się nie przeliczył.
- Mam wiadomość dla Guthruma. - Jest w kościele.
Mogę mówić, panie?
Mów.
Ubba wrócił z Irlandii wraz z wojskami.
Lądują na północ stąd, u ujścia rzeki Severn.
A gdzie moja flota?
Kilka dni temu wypłynęła z Lundene i wkrótce tu będzie, panie.
Co do jednej łodzi, co do żołnierza.
To dobre wieści.
Wysyłam cię do twojego nieba.
Nie musisz dziękować.
Ojcze.
Ubba powrócił? To powiedzieli?
Tak.
Koniec z pokojem.
Szykować się do bitwy.
Zabić saskich zakładników.
Łapać go!
Poćwiartować go!
Zabić go!
Zostawcie go!
Ragnarze...
odsuń się, proszę.
Wiesz, że wszyscy zakładnicy muszą zginąć.
Więc go zabij.
Proszę bardzo, ale najpierw musisz zabić mnie.
Zupełnie nie mam na to ochoty.
To Sas. Zdrajca.
Wróg.
Ale żeby go dostać, musisz zabić mnie.
Moi ludzie za tobą nie pójdą.
Po raz ostatni wyświadczam ci przysługę.
Wypuścić go, bez konia.
Nic ci nie jest?
Brak mi słów.
Lepiej idź. Zobacz się z dzieckiem. Idź.
Tak.
Wrócę do was.
Obojga.
Napisy: Juliusz P. Braun