Jestem Uhtred, syn Uhtreda.
Urodziłem się Sasem,
ale Danowie porwali mnie i wychowali jak swego.
Teraz jestem zobowiązany wobec króla Alfreda
i przez małżeństwo związany z Wessexem.
Mam żonę chrześcijankę, o którą się troszczę,
i dziecko, którego nigdy nie widziałem.
Mam zadłużoną ziemię.
To wielka kwota, panie.
Alfred mógł umorzyć dług, ale tego nie zrobił.
I przebiegłego sługę, któremu nie mogę ufać.
Chociaż tęsknię za dańskimi zwyczajami, za ich głodem życia i walki.
Nigdy nie wchodź Ubbie w drogę.
I nigdy z nim nie walcz.
Los nie bez powodu poruszył moje saskie serce.
Ubba wrócił z Irlandii wraz z wojskami.
A gdzie moja flota?
Kilka dni temu wypłynęła z Lundene i wkrótce tu będzie, panie.
Przeznaczenie jest wszystkim.
NA PODSTAWIE CYKLU POWIEŚCI BERNARDA CORNWELLA
Panie?
Panie, kiedy będziesz potrzebował pomocy?
Mildrith!
- Odda? - Mildrith, dzięki Bogu.
- Co ty tu robisz? - Musisz iść ze mną.
- Pokój się skończył. Jesteśmy oblężeni. - Od kiedy?
Szybko zbierz wszystko, co potrzebne. Danowie mogą tu być lada chwila.
- Nie mogę iść z tobą. - Możesz. Musisz.
A co z Uhtredem?
Mildrith, Danowie zerwali rozejm.
Zabiliśmy wszystkich zakładników.
Oni na pewno też.
Jeśli Uhtred przeżył, to znaczy, że jest zdrajcą, Danem!
Nie.
Nieważne. Tutaj nie jesteś bezpieczna.
Musisz iść ze mną.
Mildrith, błagam cię. Dla dobra dziecka.
Pani, nie martw się o nas!
Zabierzemy bydło i pojedziemy na wzgórza!
Uciekaj stąd!
Zakopię wszystko, co cenne!
Nie ciągnijcie materiału, porwiecie go!
- Sprawdźcie, co go trzyma! - Ile za twojego konia?
Nie jest na sprzedaż.
Zapłacę podwójną cenę.
W srebrze.
Wypłynęli jacyś żywi?
Nie na mojej plaży.
Bóg zabrał setki tych łajdaków.
Podobno tam dalej setki wylądowały bezpiecznie.
To twoi przyjaciele?
Zabierzcie rodziny w bezpieczne miejsce.
- Edward? - Podobny do ciebie, zdecydowanie.
Mały Edward.
Miejmy nadzieję, że nie odziedziczy mojego zdrowia.
Są.
Oddo? Wulfherze?
- Panie. - Panie.
Stawimy czoła ciężkim czasom.
Nigdy nie odpoczywają.
Wyruszamy razem, panie? Czy się rozdzielamy?
Rozdzielimy się.
Wy dwaj pojedziecie nad rzekę Severn, zmierzyć się z Ubbą.
Ja ruszę na południe, do Guthruma.
Nie powinniśmy wszyscy razem maszerować nad Severn, panie?
Jeśli wygramy pierwszą bitwę, może do kolejnej nie dojdzie?
Nawet zwycięstwo nie da nam pewności, że przeżyjemy.
Niektóre statki Guthruma dotarły na brzeg.
Nie pozwolę mu tak po prostu wejść do Wessexu.
Trzeba się z nim zmierzyć.
Oddo, ten z nas, któremu się poszczęści
i szybko rozprawi się z wrogami, przyjdzie na pomoc drugiemu.
Oczywiście, panie.
Przygotujcie się.
Boże, dziewczyno, uwielbiam cię młócić.
Uwielbiam cię młócić.
Bardziej niż zboże!
Boże, dziewczyno, bardziej niż zboże.
Bardziej niż zboże!
Tak!
Bardziej niż jęczmień!
Panie!
Panie, wybacz mi, to pierwszy raz
i przysięgam, że ostatni!
- To był pomysł dziewczyny. - Wcale nie!
- Gdzie moja żona? - To nie był mój pomysł...
- Gdzie moja żona i dziecko? - Zaczekaj! Panie!
Jest z Oddą młodszym.
- Oddą? - Tak, panie.
Zabrał twą żonę i twego syna.
Zgodziła się z nim pójść, by chronić dziecko.
- Mojego syna? - Tak, panie. Masz syna.
Przystojny maluch. Podobny do ojca.
Powinienem uciąć ci jaja za tę profanację.
Tak... Nie, panie, proszę.
Nie dbam o ciebie, twoją żonę, twoje dzieci ani twoją dziwkę.
Panie, on mnie zmusił. Obiecał mi monetę.
Kłamałem. Nie mam monety.
Potrzebuję konia, jedzenia i picia.
Tak, panie. Twój koń wrócił, jest w stajni.
- Mój dom nie jest twoim domem. - Błagam o wybaczenie, panie.
Moja ziemia nie jest twoją ziemią.
Uczyń tak jeszcze raz, a cię zabiję.
Tak, panie.
Z przyjemnością.
Wierzę w to.
Odejdź.
Uhtred...
syn Uhtreda.
WZGÓRZE CYNUIT
KRÓLESTWO WESSEXU
Mamy przewagę liczebną.
Jeśli policzymy rolników i kobiety.
Boisz się ich, Leofricu?
Nie.
Niektórzy się boją.
Nie chodzi o strach, a o strategię.
Mamy wyższą pozycję. Oni przyjdą do nas.
- A jeśli zdecydują się czekać? - Czemu mieliby czekać?
Jesteśmy odizolowani.
- Kończą się zapasy. - Oni tego nie wiedzą!
Czekamy. Trzymamy pozycję.
Jeśli dobrze pójdzie, Alfred pokona Guthruma i przyśle posiłki.
Na razie zostajemy tutaj, na wzgórzu.
Panie.
Zbierają się i obserwują.
Są wyżej.
Ale nie chcę czekać.
Kiedy mam zaatakować?
Rzucę runy.
Storri, potrzebuję jasnej odpowiedzi.
I taką otrzymasz.
Mam odpowiedź, panie.
To my u stóp wzgórza.
Oni są na górze,
ale to nie daje im przewagi.
To jest pióro z ich obozu,
suche i wypłowiałe.
Woda spływa w dół, a nie do góry.
Oto twoja odpowiedź, panie. Szybki atak to dobry pomysł.
Są słabi.
Poddadzą się albo zginą...
a wtedy my wkroczymy do serca Wessexu.
Mur tarcz!
Do przodu!
Raz! Dwa!
- Jeździec! - Stać.
Idź po lorda Oddę.
Starszego!
To Uhtred.
Jak przeżył?
Zapytamy go.
Uhtredzie, baliśmy się, że zginąłeś!
To, że żyjesz, to cud. Albo coś mniej pobożnego.
- Gdzie ona jest? - Co?
Gdzie moja żona i dziecko?
- Jest bezpieczna! - Przywiozłeś ją tu?
- Jest bezpieczna! Nie słyszysz? - Chciałem ją ochronić,
- to wszystko! - Mildrith jest z moją żoną!
Na mojej ziemi, w moim domu!
Gdzie w przeszłości była szczęśliwa!
Zabierz sztylet!
Przysięgnij, że jej nie tknąłeś.
- Nie zrobię tego! - Przysięgnij!
Lordzie, zabierzesz ostrze
z gardła mojego pana, i to teraz.
Niedorobie.
Masz moje słowo, że ani Mildrith, ani twojemu synowi nic się nie stało.
Przysięgam. Rób, co mówię.
Zdrada. Ale czego się było spodziewać?
Dosyć już tych waśni i kłótni!
Rozejść się, wszyscy! Już!
Twoja żona jest moją chrześnicą.
Powinieneś dziękować memu synowi, a nie mu grozić!
Przyjdziesz do mnie, gdy ochłoniesz,
i wyjaśnisz, jak to się stało, że wciąż jesteś żywy i głupi!
Wróciłeś z martwych i nic się nie zmieniłeś.
Wystarczyło tylko zejść z konia
i zapytać: „Widziałeś moją żonę?”.
Tak, to byłoby lepsze rozwiązanie.
Ale wtedy Odda młodszy nie narobiłby w spodnie.
Widziałeś ją? Jak się ma?
Dobrze.
Ale dziecko...
- Chore? - Brzydkie.
- Jak ojciec? - Gorzej.
Zamiast przyrodzenia ma mały kamyczek.
Jak ojciec.
Jeśli chcesz go zobaczyć,
wracaj, skąd przybyłeś.
Mówię poważnie.
Utknęliśmy na tym wzgórzu. Zginiemy tu.
A co mówi Odda?
Odda to dobry człowiek.
Ale w walce jest groźny i przebiegły niczym owca.
Mamy wzgórze, zbocze.
Nie oddam tej przewagi.
Ale kończy nam się jedzenie. Ile możemy czekać?
Znajdziemy jedzenie.
Na ile dni nam starczy? Dwa, trzy, cztery...
Na tyle, ile będziemy czekać na Alfreda.
Sam powiedziałeś, że sztorm zniszczył statki Guthruma.
- Nie wszystkie. - Może wystarczająco dużo.
Czekamy.
Dobrze, na razie.
Damy Alfredowi jak najwięcej czasu.
Zaproponuję negocjacje.
W czasie ich trwania, wyślemy łowców, dużo łowców.
Alfred przybędzie.
Wezmę udział w negocjacjach z Ubbą.
Nikt cię nie zapraszał.
Mam do tego prawo.
Skoro wszyscy zakładnicy zginęli, jak Uhtred zdołał przeżyć?
Przeżył porwanie przez Danów jako dziecko.
- Powinniśmy za nim podążać. - Podążać?
To znaczy słuchać tego, co mówi, panie.
Lordzie Ubbo, przedstawiam lorda Oddę z Wessexu.
Zdaje się, że nie ma spotkania, na którym by cię nie było.
Może jest was kilku?
Lordzie Ubbo, Odda to najbardziej zaufany generał Alfreda.
Mam w dupie, kim on jest.
Chcę tylko, żeby się poddał.
Nie poddamy się.
A co zrobicie?
Nie poddamy się.
Zapraszam jednak, byście wrócili na swoje statki.
Może i Guthrum zerwał pokój,
ale nie ma potrzeby, by Ubba robił to samo.
Nie wrócimy na statki.
A my nie ruszymy się z tego wzgórza.
- Nie macie w Wessexie żadnego interesu. - Ależ mamy – zabić ciebie.
- Możesz próbować. - Flota Guthruma stracona.
Njord sięgnął ręką z głębin
i pociągnął flotę na dno.
Kłamiesz.
Patrzyłem, jak flota tonie, a ludzie wraz z nią.
Storri, co ty na to?
Panie, nie służę Guthrumowi, tylko tobie.
Storri ma kij w dupie.
Tego też nie przewidział.
To kłamstwo.
Kłamstwa! Patrz mu w oczy!
Ty zginiesz następny, Ubbo. Wiem to. Rzuciłem runy.
To jeszcze większe kłamstwo!
Earl Ragnar jest z bogami.
Są na ciebie źli. Nie ukarałeś tego, kto go zabił.
Pomszczenie earla Ragnara to nie moja sprawa.
Tylko jego syna!
Zginiesz następny, Ubbo.
A więc walcz ze mną! Zobaczymy, kto zginie!
Walcz ze mną!
Panie, to są negocjacje.
Ani słowa więcej!
Nie powie ani słowa więcej!
Nie powie. Lepiej nie.
I ja nie powiem nic więcej.
Koniec rozmowy.
Ty kupo łasiczego gnoju!
Storri!
I co teraz?
- Gdzie jesteśmy? W dupie? - Teraz mamy czas.
Jaki czas? O ile to możliwe, sprawiłeś, że jeszcze bardziej chcą nas zabić.
Powinniśmy zaatakować.
Mam dobrych ludzi.
Choć połowie za broń służą sierpy, są ze mną.
Sierpy mogą zabić.
Jak dobrze znasz Ubbę?
Znam go, odkąd skończyłem 11 lat.
To najlepszy wojownik, jakiego znam.
Ale jest ostrożny. Zawsze słucha bogów.
Podjudzałem go, by zasiać w nim zwątpienie.
Minie trochę czasu, nim wątpliwości ustąpią.
Zdobyłem dla ciebie czas, lecz powtarzam, powinniśmy atakować.
Jeśli zaatakujemy, pokonają nas.
Moi ludzie zginą, wszyscy.
Znam każdego z nich.
Liczyłem, że to wzgórze i Alfred mogą ich ocalić. Nas.
Alfred nie przybędzie.
Jedzenia ubędzie, a w głowie Ubby się przejaśni.
To nieuniknione. Przejmą Wessex.
A co, jeśli pokonamy Danów?
- Jak? - Spalimy ich statki.
Nawet jeśli spalimy tylko trzy czy cztery, oni pobiegną do ognia.
- Wtedy zaatakujemy. - Będą zdezorganizowani.
Nie będzie muru tarcz.
Pozabijamy ich, zanim się zorientują.
Kto podłoży ogień?
Ja.
Sam.
Ale przysięgnij, że zaatakujesz,
gdy tylko ogień zacznie siać chaos.
Przysięgam.
Jeśli nam się uda, uratujesz Wessex.
Jeśli uda mu się podpalić statki,
Danowie niewątpliwie zaczną panikować.
Taki jest plan.
Jak wykorzystamy ich panikę?
Czy atak ma szansę się powieść?
A może lepiej uciec ze wzgórza?
Moglibyśmy wrócić do Winchesteru,
nie tracąc przy tym ani jednego człowieka.
Z wyjątkiem Uhtreda.
Ojcze, jeśli Uhtred ma rację co do sztormu
i flota Guthruma została zniszczona,
możemy połączyć siły z Alfredem.
Możemy nawet wyjść mu naprzeciw.
Wtedy razem stawimy czoła Ubbie.
To dobra strategia.
Dałem mu słowo.
Umrze...
a ty ogłosisz go bohaterem.
Pozostali już tu są.
Zdecyduj, co im powiesz.
Wezwałem was, byście przygotowali swoich ludzi,
wszystkich.
- Wkrótce stąd wyruszymy. - Wyruszymy, panie?
Ealdorman Uhtred poświęcił się i poszedł odwrócić uwagę Danów.
Postara się podpalić ich statki.
- Już poszedł? - Tak.
- Sam? - Tak.
Jeśli uda mu się ich zająć, wyruszymy.
W którą stronę, panie?
Przygotuj ludzi, nic im nie mów.
Z całym szacunkiem, ty nic nam nie mówisz.
- Mówię, byście przygotowali ludzi. - Do walki?
Przygotujcie ludzi, obaj.
Już.
Przygotujcie się.
Na rzece nic nie ma.
- Niedługo zapłonie pierwsze światło. - Możesz przestać mówić?
Dobrze.
Statki płoną!
Przynieść wiadra i beczki!
Lordzie Oddo, jesteśmy gotowi, ale co mamy robić?
Udało mu się.
Zobaczcie, podpalił statki.
Atakujemy!
Panie, śpisz?
- Panie! - Co?
Nasze statki płoną.
- To on, na pewno! - Tak.
Widziałeś, jak giną na wzgórzu.
Nie widziałeś ognia?
Mówiłem ci, widzę tylko to, na co pozwolą runy!
- Ile statków płonie? - Nie wiem. Sporo.
Planują coś, na pewno.
Panie.
Tam.
To on.
Ty!
Uhtredzie Ragnarson! Ty!
Boisz się mnie?
Jeden na jednego!
Wyrównam rachunki.
Staniesz ze mną do walki?
Jesteś synem Ragnara Nieustraszonego?
Czy tchórzem?
Jeśli chcesz, Ubbo, stanę z tobą do walki,
ale zginiesz.
Daj mu tarczę.
Panie, jesteś półnagi, możesz się rozchorować.
To nie potrwa długo.
To ty wznieciłeś ogień?
To pewnie bogowie.
Są na ciebie źli.
Do pierwszej krwi czy do śmierci?
Wstawaj!
Ty saska kupo gówna!
Idź do Walhalli, panie.
Tarcze!
Mur!
Zabić tych łajdaków!
Związać ich.
Wszystkich razem.
Stworzyć łańcuch.
Związać ich mocno.
Jeśli któryś zaprotestuje, utopcie go.
Zjedz to, niedorobie.
Bóg jeden wie, że zasługujesz.
Lord Odda jest ranny.
Ciężko.
Dotrzymał słowa.
Nie mogło być inaczej.
To dobry człowiek.
Dobry ealdorman.
Chcę pochować Ubbę z jego toporem.
Topór zniknął.
Odda młodszy chce go zniszczyć.
- Tak być nie może. - On by tak zrobił.
To Ubba, dla Danów praktycznie król.
Dopilnuję, by go pochowano.
Czeka cię zadanie.
Pójdziesz prosto do Alfreda, padniesz na kolana
i powiesz temu łajdakowi, że ocaliłeś Wessex.
Nie. Pójdę do Mildrith.
Jeśli ty nie pójdziesz, zrobi to jakiś inny gnojek
i zgarnie twoją nagrodę.
Ludzie widzieli.
Wiedzą, co zrobiłem. Powiedzą Alfredowi.
Muszę zobaczyć mojego syna.
Gówniarz z ciebie.
Wór.
Nie stać cię na nic lepszego?
Sut.
Panie.
Dziękuję, że mnie nie porzuciłeś.
Wiem, że miałeś ku temu powód.
Dobry powód.
Udam się do twojej posiadłości, zobaczyć Mildrith i mojego syna.
Dziś dobrze służyłeś Alfredowi.
Dziękuję, panie.
Kto tam jest?
Wybacz.
Pięknie wyglądałaś, nie chciałem przeszkadzać.
Zawsze możesz mi przeszkadzać.
Uhtred, syn Uhtreda.
Syna poprzedniego Uhtreda, i poprzedniego.
Odziedziczy królestwo.
Zadbam o to.
Jutro albo pojutrze pojedziemy do domu,
a potem do Winchesteru.
Cała nasza trójka.
Pójdę do Alfreda, a on padnie u mych stóp.
- Tak? - Tak.
Uwolni nas od długu, to na pewno.
Zbuduje wielką salę i urządzi ucztę.
Byłoby miło.
Chciałabym ochrzcić Uhtreda
w Winchesterze.
Ojciec Beocca mógłby to zrobić.
Ucieszyłby się.
Uhtredzie, tego pragnę.
Bóg jest dobry.
Ochronił cię.
Sprowadził cię do domu.
Mój miecz mnie ochronił.
Wierz mi.
Bóg jest dobry.
KRÓLESTWO WESSEXU
Jeszcze nie ruszyli do walki.
To dobrze.
Ja będę mówił.
Alfred ma dostać jasną wiadomość.
Jak nastroje w obozie?
Dobrze, panie. Ludzie mają się dobrze.
Boją się?
Nie. Nie bardziej niż zwykle.
Ja...
obawiam się, że ich nie inspiruję.
Że nie widzą we mnie wojownika.
Panie...
Panie, to Odda.
Co tu się dzieje?
Oddo młodszy?
Niesiesz wieści? Gdzie twój ojciec?
Został rany podczas bitwy.
Wielkiej bitwy pod Cynuit, panie.
Mam dla ciebie prezent, panie.
Ubba nie żyje. Jego armia została pokonana.
To prawda?
Tak, panie. Dwa dni temu.
Chwała Bogu.
Wessex został ocalony.
Na jakiś czas.
Guthrum nie ma wyboru, musi zawrzeć pokój.
Nim twój ojciec wydobrzeje, zajmiesz jego miejsce.
Dostaniesz jego ziemie i jeszcze więcej.
Wessex jest ocalony.
KRÓLESTWO WESSEXU
Wszyscy idą do pałacu.
Świętują.
To na pewno święto modlitwy.
Wierzę, że to twoja zasługa.
Wielka sala jest pełna. Nie ma więcej miejsca.
Król dziękuje wszystkim za przybycie,
ale musicie modlić się na zewnątrz.
- Ojcze Beocco. - Pałac jest pełen.
Ojcze Beocco.
- Każdy dostanie ale i jedzenie. - Ojcze!
Uhtred?
- Czy mnie oczy nie mylą? - To ja. I mój syn.
Chwała Bogu. Żyjesz!
Oczywiście, że żyję. Czemu miałbym nie żyć?
Byłeś zakładnikiem, myśleliśmy, że zginąłeś.
Nie, ojcze. Walczyłem pod Cynuit.
Nie powiedzieli?
- Idę do Alfreda. - Co się stało?
Na pewno nic, czego nie da się wyjaśnić.
Uhtredzie!
Idę do Alfreda.
Uhtredzie, Alfred zaznaje spokoju!
Uhtredzie, proszę cię!
Uhtredzie, nie możesz przerywać modlitw.
Uhtredzie!
Uhtredzie, twój miecz!
Wybacz, ale podobno myślałeś, że jestem martwy?
Uhtredzie, nie teraz.
Ojciec Beocca myślał, że jestem martwy.
A jednak kilka dni temu byłem pod Cynuit z lordem Oddą.
Lord Odda i ja opracowaliśmy plan walki.
- Chłopak ci nie powiedział? - Uhtredzie, przestań.
- Może teraz coś powiesz? - Oddo, nic nie mów.
Może opowiesz nam, jak zginął Ubba?
Panie, chciałbym zaprosić ealdormana, by dołączył do nas
w modlitwie.
Mam dziękować? Za co, za zwycięstwo? Za śmierć poganina?
A myślisz, że kto go zabił?
Nie uratuję cię.
To ja walczyłem z Ubbą, jeden na jednego, to ja go zabiłem!
Jego topór przeciw memu mieczowi, temu mieczowi!
Czy ktokolwiek tutaj zaprzeczy moim słowom?
Stać!
Wszyscy stać i być cicho.
Dość usłyszałem.
Dość powiedziałeś. To nie przystoi.
A teraz schowaj miecz i pamiętaj, gdzie jesteś.
Panie, mówię ci...
Zakłóciłeś mój spokój.
Zakłóciłeś spokój Chrystusa i wniosłeś broń
do świętego miejsca.
- Panie, mówię prawdę... - Udasz się prosto na dziedziniec
i tam poczekasz na mój osąd.
Osąd? Za co? Nic nie zrobiłem...
Będziesz cicho!
A my...
pozostańmy w ciszy,
by ponownie odnaleźć spokój.
Takie zachowanie musi zostać ukarane.
Śmiercią.
Pokój z tobą, moja droga.
Dlaczego nie możesz zachować się rozsądnie i być cierpliwy?
Chcę tylko sprawiedliwości.
- Jest dla tych, którzy mają wiarę. - Nie czas teraz rozmawiać o wierze.
Przeciwnie, właśnie teraz jej potrzebujemy.
Nie chcę tego słuchać!
Jesteś pełen gniewu.
Jest w tobie zły duch, którego trzeba wypędzić.
Zwróć się do Boga.
Pomodlę się za ciebie.
Potrzeba ci pokory.
Potrzeba mi sprawiedliwości, kobieto!
- Jesteś trzeźwy? - Raczej delikatny.
Masz się korzyć.
Znowu?
Za mną.
Ja tylko uciekłem z zakonu.
- Ealdormanie Wulfherze. - Znasz tego łajdaka, jak mniemam?
Poznaliśmy się.
Król wysłał mnie, bym ukarał was obu.
Jego żona chciałaby, abym wyciągnął ci bebechy przez odbyt.
Aelswith zawsze była pomysłowa.
Pani, masz iść do Aelswith po pocieszenie.
Czeka w kaplicy.
Wiesz, jaka kara grozi za dobycie miecza przed królem?
Podejrzewam, że grzywna na rzecz kościoła?
Śmierć.
Lecz Alfred jest w miłosiernym nastroju. Nie zawiśniesz. Nie dziś.
Chce pewności, że zachowasz spokój.
- Jaki spokój? - Jego spokój, głupcze!
Wszyscy mają głęboko w dupie, że zabiłeś Ubbę.
Liczy się to, że przypisał to sobie Odda młodszy.
A jeśli jego ojciec umrze od ran,
Odda zostanie jednym z najbogatszych ludzi w Wessexie
i wszyscy będą chwalić jego odwagę.
- Moją odwagę. - Mają to w dupie.
Słońce świeci z odbytu Oddy młodszego
i oślepia wszystkich.
Rozumiesz?
Dobrze.
Odbędziesz pokutę.
Co?
Ukorzysz się.
Ubierzesz się jak dziewczyna,
padniesz na kolana i staniesz się pośmiewiskiem.
Nie ukorzę się.
Więc spełnię życzenie Aelswith i wyciągnę ci z dupy bebechy.
To co?
Na kolana.
Pójdziecie na klęczkach aż do pałacu,
gdzie pocałujecie krzyż
i padniecie twarzą na ziemię.
A potem?
Bóg i król wam wybaczą.
Już.
Już!
Pójdę przodem.
Ale będziesz mi dłużny.
Co?
Panie, jestem grzesznikiem!
Nie patrz na mnie!
Jesteś!
Jestem grzesznikiem, panie,
największym, jakiego widziałeś!
Byłem z kobietami, panie!
I to z wieloma!
A to farciarz.
Kobietami wszelkich kształtów.
Z dużymi cyckami, z małymi.
Ściskałem i całowałem je wszystkie.
Pokładałem głowę na piersiach pięknych,
lecz złych,
nikczemnych kobiet. Panie, wybacz mi!
Straciłem rachubę, z iloma kobietami byłem,
ale wiem, że ta liczba to połowa cycków, które pieściłem.
Boże, kocham cycki!
Ześlij mi anielicę, Panie!
Żebyś ją wyruchał?
Tak.
Anioła bez cycków, by mnie prowadził.
Żadnych służek w mej komnacie, panie.
Proszę.
Błagam.
Musisz paść na twarz i pocałować krzyż.
Pocałuj mnie w dupę. Ty i twój bóg.
- Uhtredzie, zaczekaj! - Wyjeżdżamy stąd.
- Nie możemy. - Wyjeżdżamy. Zabierz swoje rzeczy.
Zaraz się ściemni. Będzie chrzest.
- To ważne. - Mój syn nie zostanie ochrzczony.
Żaden ksiądz nie będzie szeptał mu kłamstw do ucha
i go podtapiał.
- Przestań. Jesteś zły. - Będzie poganinem tak jak ojciec!
Dlaczego tak mówisz?
Zostaniemy na noc, nie dłużej. Znajdę cię rano.
Gdzie idziesz?
Na picie. I na dziwki.
Kocham cycki.
Musimy doceniać wszystko w cyckach,
małe cycki, posłuszne cycki,
stojące, chętne, szczęśliwe,
miękkie, opadające,
cycki jak nos szczeniaczka, dzięki którym czujesz się jak w domu,
wdzięczne, chętne, podatne na dotyk.
Jak twoje kolana?
Nie jest mi do śmiechu.
Tu nie ma sprawiedliwości. Tylko kościół.
Wiedziałeś o tym.
Teraz jesteś człowiekiem Oddy młodszego.
Syn dziedziczy mnie po ojcu jak ziemię.
Nie zostanę w Wessexie.
Masz żonę, dziecko, które pragnąłeś zobaczyć.
Gdzie pójdziesz?
Odda boi się, że go zabijesz.
Powiedz mu, że to możliwe.
Powtarzaj mu to co wieczór przed snem.
Muszę zdobyć majątek, ale tutaj to niemożliwe.
Danowie zobaczyliby go i zabrali.
Więc my tak zróbmy.
Zostańmy Danami i plądrujmy.
Ludzie za tobą pójdą.
Ci, których uczyliśmy, ci, którzy byli pod Cynuit,
pójdą za tobą.
Sugerujesz, że mamy rabować?
Znajdziemy bogactwa i weźmiemy je.
- Tu, w Wessexie? - Nie.
Nie sra się przy własnym stole.
Kornwalia. Odbierzemy Brytom.
Nie zgadzaj się.
Jeszcze nie. Pomyśl.
Ja również pomyślę.
Ale czemu to Odda ma być nagrodzony, a nie my?
Panie.
Witaj.
Nie spodziewałem się ciebie tak wcześnie.
Chrzest się udał?
Ładne drzewo.
- Dzień dobry, pani. - Niedobry.
Gdzie upadło to drzewo?
- Na wzniesieniu, panie. - Na mojej ziemi?
Tak, zabieram je do młyna Wigulfa, by je pociąć.
- Kupuje je? - Tnie, panie.
Potrzebne nam
drewno do naprawy.
Pobiera opłaty w belkach.
Skoro potrzebujemy drewna, czemu sami go nie tniemy?
Wigulf zawsze to robił, panie.
Więc jeśli pójdę do Wigulfa,
powie mi, ile drzew pociął,
a ty pokażesz mi drewno?
Ile warte jest takie drzewo? Osiem, dziewięć szylingów?
Nie jestem pewien, panie.
Ile ci płaci za moje drewno?
- Panie, to jedno drzewo. - Ile ci płaci?
Pani, proszę.
Ile ci płaci za moje drewno?
- Uhtredzie, nie! - Bądź cicho!
Uhtredzie!
To jest sprawiedliwość!
Napisy: Kaja Wiszniewska-Mazgiel