Jestem Uhtred, syn Uhtreda.
Urodzony jako Sas, wychowany na Dana.
Służę królowi Alfredowi z Wessexu.
Dla niego ożeniłem się z pobożną dziewczyną.
Wziąłem zadłużoną ziemię i nieuczciwych robotników.
I zabiłem potężnego Dana, Ubbę.
Ale Odda starszy został ranny w walce,
a jego syn przypisał sobie moje zasługi.
Prawdę zignorowano.
To ja walczyłem z Ubbą, jeden na jednego, to ja go zabiłem!
Zmusili mnie, bym padł na kolana przed bogiem Alfreda.
Pójdę przodem, ale będziesz mi dłużny.
Musisz paść na twarz i pocałować krzyż.
Pocałuj mnie w dupę.
Los wystawia mnie na próbę.
Ale przetrwam.
Uhtredzie!
Przeznaczenie jest wszystkim.
NA PODSTAWIE CYKLU POWIEŚCI BERNARDA CORNWELLA
Jesteś pewien, że chcesz to zrobić, niedorobie?
A co, prawo zabrania?
Przebierać się za Danów? Nie.
Plądrować Kornwalię? Tak.
Panuje pokój.
Jeśli mam odzyskać Bebbanburg, potrzebuję armii.
Jeśli mam zebrać armię, potrzebuję srebra.
Ruszamy.
Nie mam nic przeciwko.
Odda nie będzie tęsknił?
Robię to, co kazał.
Pilnuję cię.
Buduje Alfredowi kościół pod Cynuit. Słyszałeś o tym?
Podobno ma mieć złoty ołtarz.
- Czyje to dzieci? - Oswalda.
Matka je przysyła
w nadziei, że pożałuję zabicia kłamcy i złodzieja, jakim był ich ojciec.
Widzę, że jej plan działa.
Nie one pierwsze straciły rodzica.
Przeżyją.
Smaczne jedzenie, Mildrith. Dziękuję.
Cieszę się, że ci smakuje.
Już myślałem, że odebrało ci mowę, żono.
Martwiłem się.
Wątpię.
Opłakuje złodzieja.
To nie moja sprawa.
Zabił mężczyznę, którego znałam całe życie,
odmawia wypłacenia główszczyzny rodzinie, którą znałam całe życie,
a wioska, którą zbudował mój ojciec, nazywa go Uhtredem Bezbożnym.
Nie zapominaj, że nie chcę ochrzcić syna.
- Zostawię was. - Leofricu, siadaj. Proszę.
- To nie moja sprawa. - Już nie będę.
Jutro wyjeżdżam.
Wyjeżdżasz?
Jakby kto pytał, znów chronimy królestwa Alfreda.
Na jak długo wyjeżdżasz? I dokąd?
Nie wiem. Na kilka tygodni?
Tu jest twoje miejsce.
Żona Oswalda poszła do biskupa Alewolda.
Biskup pójdzie do Alfreda,
- a ten przyśle swoich ludzi. - Nie zapłacę ani pensa.
Właśnie to im powiesz, jeśli tu przyjdą.
Zabiłem go, bo był złodziejem. To moje prawo.
Jeśli mnie zostawisz, pójdę do kościoła i ochrzczę syna.
Wtedy przestanie być moim synem.
Niech Bóg wybaczy ci te słowa.
- Który bóg? - Co się z tobą stało?
Gdzie się podziała dobroć, może nawet miłość, którą kiedyś
- mi okazałeś? - Kazali mi paść na kolana!
Tak, przed Bogiem!
Wszyscy klękamy przed Bogiem.
Nie zapomnę tego, co Alfred uczynił mi w imię swojego boga.
Odrzucam tego boga!
Przepraszam.
Jesteś nim jeszcze?
Mężczyzną, który był mi drogi?
Jesteś nią jeszcze? Dziewczyną, którą chciałem grzmocić?
Z dnia na dzień czynimy postępy, panie.
Musisz pojechać do Cynuit i przeprowadzić inspekcję.
Przyjadę.
Bardzo chętnie.
Nawet tutaj wygląda imponująco.
Tak.
Tu mamy nawę...
tu transept,
a tu prezbiterium.
Ze słynnym już ołtarzem ze szczerego złota.
Będzie pozłacany, panie, lecz ludzie paplają.
Jeśli pozwolisz, chciałbym, by ołtarz stanął tutaj.
Po co ci pozwolenie?
Dokładnie w tym miejscu pochowany jest Ubba Lothbrokson.
Chcesz, by boski ołtarz stanął na szczątkach poganina?
Nie, panie.
Jeśli pozwolisz, odgrzebiemy szczątki
i, nie wiem, wrzucimy je do rzeki.
Odgrzebiecie szczątki i zakopiecie je w innym miejscu,
nieoznakowanym, lecz z szacunkiem.
To był żart, panie. Kiepski żart.
Nie możemy w żaden sposób naruszać pokoju.
Z całym szacunkiem, nie jestem głupcem, jakiego robił ze mnie mój ojciec...
Ojcze, chciałeś mnie widzieć?
Panie, to list od biskupa Alewolda.
- W sprawie prywatnej czy handlowej? - Podobno to kwestia prawna.
Zatem przeczytaj.
Niech umysł Oddy trochę się uspokoi.
Nie możesz odczytać, Beocco?
List dotyczy ealdormana Uhtreda.
Zgładził robotnika i odmawia
wypłacenia rodzinie główszczyzny.
Czy chciałbyś, bym głębiej zbadał tę sprawę, panie?
Nie.
To nie jest zadanie dla ciebie.
Oddo, ty zajmiesz się tą sprawą w moim imieniu.
Przez wzgląd na żonę Uhtreda, mam nadzieję, że da się to uzasadnić.
Uhtred zawsze był sprawiedliwy.
Jestem pewien, że da się to wyjaśnić.
Przekonamy się.
Tymczasem, Oddo, staraj się jak możesz i utrzymuj pokój.
Tak, panie.
Ojcze Beocco.
List.
Zechciej zastanowić się, komu służysz, ojcze.
Służę Bogu i królowi, w tej kolejności.
Sugerujesz, że się mylę, panie?
Nic nie sugeruję,
ale będę cię obserwował.
Bóg obserwuje nas wszystkich.
Uhtredzie!
Zdobędę bogactwa, by spłacić dług.
Pragniemy tego samego, naszych rodzinnych ziem.
Twojej nikt ci nie odbierze.
Mojej?
Nie jesteś już ealdormanem?
Nigdy mnie nie zaakceptują.
Nie tutaj.
Więc błagam cię ostatni raz.
Zmień się, Uhtredzie.
Jeśli wpuścisz Boga do swego serca...
On cię poprowadzi.
Nigdy nie będę tym, kim pragniesz, bym był.
- Możesz spróbować. - Znienawidziłbym się.
Niedorobie!
Kochałem cię.
Nie módl się za mnie.
Wygrzmociłeś ją na drogę?
Chcę opuścić Wessex jeszcze dziś.
Więc będziesz musiał jechać szybciej.
Jazda!
Nikt ich nie założy, póki nie wkroczymy do Kornwalii.
Możecie je polerować.
Tak, żeby wszyscy nas widzieli, gdy już je założymy.
Będą się was bać.
Przekonacie się, jak to jest być Danem.
Stać, wszyscy! Nie ruszać się!
Ty!
Stój!
Znam cię?
Zdejmij kaptur.
Powiedziałem: „zdejmij kaptur”!
Aethelwold!
Ja tylko chciałem pójść z wami. Wraz z wami przeżyć przygodę.
To miała być niespodzianka!
Nie może tu być. Nie umie być cicho.
Powinniśmy go zabić.
Zabić mnie?
Nie możesz mnie zabić. Jestem prawowitym królem, głupcze.
Nie tutaj, Leofricu!
- Nie w Wessexie! - Więc zaciągnę go do Kornwalii!
- Nie teraz! - Nie możesz!
Uhtredzie, jesteś mi winien przysługę. Chcę ją wykorzystać!
Alfred nas zabije, jeśli dowie się, że chrześcijanie plądrują Kornwalię!
Już on tego dopilnuje!
Leofricu, zmieniłem się! Przysięgam.
Zabijmy go. Nikt za nim nie zatęskni.
Zabierzemy go z nami.
Jestem mu to winien.
Odpowiadam za niego.
Ochronię go.
A kto ochroni nas?
Nie widziałem go tak wściekłego.
Będziesz czyścił pancerze i dbał o konie.
Zrobię wszystko.
Jeśli każę, to i dupy nam podetrzesz.
Oczywiście.
Już zbieram mech i liście szczawiu, panie.
Co wiesz o Kornwalii?
To nie Wessex.
Granica między nimi przebiega tutaj, na rzece Tamar.
Dlatego tutaj obozujemy.
Płynie z północy na południe.
A sama Kornwalia dysponuje linią brzegową w kształcie nogi.
- Są handlarzami? - Tak.
Na północnym wybrzeżu handlują z Walią i Irlandią,
a na południowym z Frankami.
Skąd to wiesz?
Jestem wykształconym człowiekiem, Leofricu.
Po prostu lubię to ukrywać.
Świetnie ci to wychodzi.
Mają króla?
Niejednego.
Walczą zaciekle?
Nie obawiaj się, Leofricu.
Jesteśmy Danami.
Pragnę doświadczyć walki.
Bez obaw, chłopcze. Będziesz w pierwszej linii.
Nie mogę się doczekać.
Dzień dobry, panie.
Powiedz swemu panu, że przybył ealdorman Odda
wraz z biskupem Alewoldem.
Tak, panie.
Szybko!
Niezbyt atrakcyjne to gospodarstwo.
Ealdormanie Oddo, biskupie Alewoldzie, cóż za miła niespodzianka.
Czy mogę was czymś poczęstować?
Przybyliśmy w imieniu króla.
Chodzi o twego męża.
Zastaliśmy go?
Nie.
Możesz po niego posłać, moja droga?
Wszystkie krucyfiksy i krzyże.
Nie jesteście już bogobojnymi chrześcijanami.
Jesteście Danami. Poganami.
Nie będziecie się żegnać ani patrzeć w niebiosa.
Chodźmy się wzbogacić!
- Tak! - Tak!
RZEKA TAMAR
GRANICA WESSEXU Z KORNWALIĄ
Mój mąż chroni nasze królestwo.
Przed kim? Mamy pokój.
Powiedział, że wykonuje zadanie Alfreda.
Nie ufa Danom.
Myśli, że jest mądrzejszy od króla.
Twój człowiek, Leofric, na pewno powie ci więcej.
Tak.
Oddo, to nie wina dziewczyny,
że wydali ją za tyrana i głupca.
Nie.
Oczywiście, że nie.
Mildrith.
Z ogromną niechęcią
muszę wręczyć ci ten list.
Daj go mężowi, gdy wróci.
Musi zapłacić główszczyznę za śmierć Oswalda,
inaczej zajmiemy jego ziemię.
A więc i moją.
Jeśli zajdzie potrzeba, dom mego ojca może być twoim.
Jak się ma lord Odda?
Dobrze?
Wciąż jest bardzo słaby.
Taki cios powaliłby niejednego męża.
Znajdź pociechę w tym, pani,
że jeśli zabiorą ci ziemię,
Kościół na tym skorzysta.
Gdzie je macie? Gdzie jest srebro?
Gdzie jest?
Ci ludzie nic nie mają.
Proszę...
Minęło pięć dni i nic.
Mamy czas.
Danowie już tu byli.
Potrzebuję srebra.
Więc szukajmy dalej.
A co, jeśli zdążyli już ograbić
- całą Kornwalię? - Szukajmy dalej.
Pojedziemy dalej na zachód.
Chcą rozmawiać?
Pięciu naszych na ich pięciu.
Tylko ja mówię.
Aethelwoldzie?
Słyszałem.
Tylko Uhtred Wielki mówi.
Jestem brat Asser.
Niosę dar od mego króla.
Króla Peredura.
Jakiego króla?
Peredura, króla Brytów.
Nie słyszałem o nim.
Zapewniam cię, że on słyszał o tobie.
Nie da się nie zauważyć gromady Danów rabujących wioski.
Dlaczego Peredur śle mi te żałosne dary?
Na znak pokoju. To symbol.
Naszego króla zaatakował inny Bryt, jego sąsiad Callyn.
Jego wojska przejęły fort, który strzegł naszych ziem.
Peredur sowicie zapłaci
za pomoc w odzyskaniu fortu.
Sowicie?
To znaczy ile?
Nie znam dokładnej sumy, lecz zapewniam, że król będzie hojny.
Ma srebro?
Jest królem.
Dzieci!
Winchester to to nie jest.
A to nie jest Alfred.
Król was wita.
Tak?
Nic nie słyszę.
Jesteście poganami.
Król jest chrześcijaninem, więc będzie mówił przeze mnie.
Podejdźcie i złóżcie hołd.
Powiedz swojemu królowi, że Danowie nie kłaniają się chrześcijanom.
Ilu Brytów broni tego fortu,
który mamy dla was zdobyć?
I jaka jest wasza stawka?
Łatwiej będzie, jeśli król sam odpowie.
Spokojnie...
Mają około 40, może 50 ludzi.
Nie więcej niż 50.
Mamy 30 żołnierzy.
A nas jest 20.
Ile płacisz w srebrze?
Sto sztuk srebra.
Nie będę się targował. Po prostu podam cenę.
- Czterysta sztuk srebra. - Ta cena jest absurdalna.
Peredur jest królem czy nie?
Poślę po królową Izoldę.
Panie, może powinieneś poświęcić chwilę
- i się pomodlić... - Izoldo!
Jesteś potrzebna!
Bóg pobłogosławił mnie dwiema żonami.
Dwiema królowymi.
Izolda to królowa cieni.
Wiesz, co masz zrobić.
Kim jesteś...
i co uczynisz dla króla?
Jestem Uhtred Ragnarson.
Będę walczył dla twego króla...
jeśli zapłaci moją cenę.
To ten.
To szczęście mieć taką żonę.
Nie jest do ruchania.
Jest zbyt cenna.
Czterysta sztuk srebra...
Zgadzam się.
Chcę zobaczyć.
Zobaczysz, gdy odzyskasz fort.
Zobaczę teraz.
Wszystkie moje bogactwa są w forcie.
A więc ma je twój wróg.
Są dobrze ukryte.
Twoja cena, moje warunki.
Wiem, że się zgodzisz.
Wyczuwasz srebro.
Danowie.
Macie nosa do krwi i srebra.
I do kobiet.
Więc dam wam coś jeszcze.
Moją królową.
Tę królową.
Jeśli zdobędziemy fort i okaże się, że kłamałeś,
- zabiję cię. - Dlatego nie kłamię.
Zwołaj ludzi. Zostajemy tu.
Ta królowa cieni będzie mi się śniła.
Powiedziałeś jej, kim jesteś, a wieści szybko się rozchodzą.
Uhtredzie Ragnarson!
Zauważyłem, że masz Sasów w swych szeregach.
Kilku, z Mercji.
Wolą walczyć niż pracować w polu.
Zapłata jest lepsza.
Król chce atakować jak najprędzej.
Nie chce was karmić dłużej niż jeden wieczór.
Bardzo po chrześcijańsku.
Chce być wierny Bogu.
Lecz, jak zauważyłeś, nie umie porzucić pogańskich zwyczajów.
Królowa Izolda.
To gwrach.
Czarodziejka.
Jakie są jej moce?
Peredur wierzy, że przepowiada przyszłość...
tak długo, jak pozostaje dziewicą.
A ty w co wierzysz?
Wiem, że diabeł istnieje.
Często ukrywa się pod fasadą piękna. To jego sztuczka.
Przekaż królowi, by szykował ludzi.
Peredurze, jeśli ktoś spróbuje zbiec, przekazać go tobie?
Ty rób swoje, Danie, ja zrobię swoje.
W drogę. Ruszamy.
Ci cholerni Brytowie posrają się ze strachu.
Zobaczymy, czy mają jaja.
Stać.
Stajemy tutaj.
Dlaczego wychodzą nam naprzeciw?
Aethelwoldzie, wystąp.
Podjedź do krawędzi i sprawdź, czemu są gotowi opuścić fortecę.
Sam?
Chciałeś być pierwszy.
Co zobaczyłeś?
To Danowie!
Prawdziwi Danowie!
Stać!
Na co czekasz?
- To Danowie! - I co z tego?
Za pieniądze Dan zabije nawet Dana!
Okłamałeś mnie!
Pomyśl o srebrze!
Królowa widziała twoje zwycięstwo, więc walcz!
Uhtredzie.
To dański wojownik.
Pan wojny.
Jeśli pan wojny chce przemówić, chyba powinniśmy posłuchać.
Twoje imię?
Uhtred Ragnarson.
A twoje?
Skorpa z Białego Konia.
Jesteś tym Uhtredem Ragnarsonem spod Cynuit?
Tak.
Saskim synem earla Ragnara?
Tak.
Nie pokonasz mnie.
Wiesz o tym.
Ale mogę zabić połowę twych ludzi, próbując się przekonać.
Tak.
Możesz.
A więc będzie lepiej dla nas obu, jeśli nie spróbujesz.
Panie...
Panie, obawiam się tego, co może wyjść z tej rozmowy.
Więc idź tam i słuchaj, co mówią.
Panie, moja obecność tylko wzburzy Danów.
Uhtredzie Ragnarson!
Co tam się dzieje?
Albo opuszczą me królestwo, albo zginą!
Dańskie świnie!
Królowa ujrzała zwycięstwo.
Modlę się, panie.
Czym ci zapłaci?
Srebrem. Podobno jest w fortecy.
Nie.
Przetrząsnęliśmy całą fortecę.
Nic tam nie ma.
Musi mieć cokolwiek.
- Gdziekolwiek. - Uhtredzie Ragnarson!
Cokolwiek ma, podzielmy się tym.
Pół na pół.
Zabijemy ludzi,
oszczędzimy króla,
a on wskaże nam swe bogactwa.
Pół na pół?
Ja ruszę naprzód,
ty zawrócisz...
i razem zaatakujemy.
A to małe przedstawienie dla króla.
- Gnój z ciebie! Rassragr! - Zniszczę cię!
Przygotujcie się! Zabijemy ich wszystkich! Co do jednego!
Powiedz naszym, że jesteśmy z Danami.
Na mój znak!
Ufasz Skorpie?
Nie mam wyboru.
Odwrót!
Na śmierć!
Wy dańskie łachudry!
Będziecie płakać za waszymi brudnymi matkami dziwkami!
Wy zdradzieckie, złodziejskie łachudry!
Mogę zabić co najmniej jeszcze jednego!
To koniec.
Twoje bogactwa.
Moje życie za moje bogactwa, tak?
Bogactwa i królowa cieni.
Bezużyteczna dziwka.
Widziała zwycięstwo.
Gdzie jest srebro?
Jeśli powiem, zabijesz mnie.
A wolałbym, byś pozostał biedny.
Masz moje słowo, słowo pana wojny. Zostaniesz oszczędzony.
Gdzie srebro?
Mów albo zginiesz.
Schowane w sali, pod moim tronem.
Potrzebne mi trochę...
Nią też się dzielimy?
- Ty weźmiesz cycki, ja dupę. - Jest moja.
Przybyliście po srebro.
Jest pod tym siedzeniem.
Mam pytanie.
Czekałaś na nas?
Na ciebie.
Wiedziałaś, co się stanie?
Wiedziałam, że przybędziesz.
Tylko tyle.
Uhtredzie, co wiesz o kościele ze złotym ołtarzem?
W Cynuit.
Ku czci śmierci Ubby.
Podobno budują kościół.
Kto ci to powiedział?
Ludzie błagający o życie.
Powiedzieliby wszystko.
Tam się wybierasz, do Cynuit?
Muszę naprawić statki.
Tutejsza linia brzegowa jest zabójcza.
Jak to zrobimy?
Jak się podzielimy?
Nie podzielimy się.
Albo możemy walczyć...
a wtedy niektórzy zginą.
Łącznie z twoją królową.
Uhtredzie Ragnarson, nie wyciągaj miecza.
Mądra królowa.
Ona zostaje ze mną.
- Zostaje ze mną! - Nic nie rób!
Uhtredzie, nie!
- Uhtredzie, nie! - Mają nasze skarby!
Nie będę walczyć z Danami o srebro.
Walczyłbym o króla, ale nie o srebro!
Tonę w długach!
Potrzebuję armii,
a oddalają się z każdą sekundą!
Nie pozwolę, by ci ludzie zginęli.
Dam wam to, czego chcecie.
Mamy więcej...
srebra.
Co wyszeptał Skorpa, gdy odchodził?
Powiem ci, gdy uznam za stosowne.
Jak się spisałem?
Jako wojownik?
Aethelwoldzie...
Taki z ciebie wojownik, jaki król.
To nie będzie częścią łupu.
To święty krzyż, ma wrócić do kościoła.
Pobłogosławią go.
Ale reszta...
Należy do nas.
Do domu?
Do Wessexu, lecz osobno.
Muszę odwiedzić pewnego biskupa.
Nigdy nie widziałam takiej wioski.
KRÓLESTWO WESSEXU
Będziemy tu tylko jeden dzień.
Kim jesteś?
Chcę rozmawiać z biskupem Alewoldem.
Biskup Alewold się modli.
- Spotka się ze mną. - Modli się,
- nie można mu przeszkadzać! - Alewoldzie!
Biskupie Alewoldzie!
Co to ma być?
Wynoś się!
Jesteśmy zajęci.
Widzę.
Powiedziałem, wynoś się!
Znam cię.
Uhtred.
Bezbożny, tak.
Moja żona odziedziczyła
po ojcu dług wobec kościoła.
Tak.
Spory dług, z tego, co pamiętam.
Dług, który teraz spłacę.
Tak?
Dobrze, jak widzisz, jesteśmy zajęci...
To irlandzkie dzieło.
Wygląda na irlandzki.
A jego waga...
Coś pięknego, drogocennego.
Zdawało mi się, że nada się do spłaty długu.
Oczywiście, jeśli go przyjmiesz. Jeśli nie, spalę go u kowala.
Przyjmuję.
W imieniu kościoła, przyjmuję.
Ufam, że mogę liczyć na słuszny osąd
i anulowanie sprawy główszczyzny mego sługi, Oswalda.
Był złodziejem.
Jego rodzina może przysiąc, że nie.
Moi ludzie mogą przysiąc, że tak.
Tak można marnować czas w nieskończoność.
W takim razie uznajmy wszystkie sprawy za zakończone.
Chwała ci.
Codziennie modliłam się o twój powrót.
Kto to?
Królowa.
Jakich ziem, jakich ludzi?
Brytów.
Uhtredzie, nawet nie spojrzałeś na swego syna.
Został ochrzczony?
Tak.
Wbrew mojej woli.
Nie zrobiłam nic, co wymagałoby przebaczenia.
Jak się nazywa?
Mam na imię Izolda.
Rozmawiam z moim mężem.
Możesz grzecznie być cicho.
Mildrith, jesteśmy głodni, spragnieni i zmęczeni.
Nie jestem twoją służącą.
Nie traktuj mnie jak służącej.
Jestem twoją żoną!
Nie jesteś już częścią ścieżki Uhtreda.
To prawda.
Wynoś się.
Wynoś się!
Ta „królowa” może spać z trzodą.
Wiedz, że twoja ziemia jest bezpieczna.
Spotkałem się z biskupem Alewoldem, spłaciłem cały dług.
Przybyłem tylko po to, by ci to powiedzieć.
A co z główszczyzną Oswalda?
Tę sprawę też załatwiłem.
Jego rodzina nie dostanie ani pensa.
Wyjaśnisz to radzie królewskiej.
Alfred wezwał cię przed witan.
To już skończone.
Wszystko.
Przed wyjazdem powiedziałem ci, że cię kochałem.
To prawda.
Nie będziesz tak o nas mówił,
i to w obecności pogańskiej dziwki!
Ona jest ze mną.
Będziesz spał z rodziną czy z trzodą?
Wybrałeś świnie i kozę zamiast żony i syna.
Moja żona to dobra kobieta.
Kocha swojego boga
i trudno jej być z kimś takim jak ja.
Jeśli to koniec naszego małżeństwa,
muszę przyzwyczaić się do życia bez syna.
Jestem tu, ponieważ wybrałem ciebie.
Ale nie będę cię trzymać wbrew twej woli.
Co?
Zostanę z tobą, Uhtredzie.
Aż do końca.
Widzę to.
Chcę ci pokazać mój dom, moją ziemię na północy.
Teraz to Alfred tobą rządzi.
Musisz poddać się losowi.
Staw się przed witanem.
Będziesz spała dziś ze mną pod futrami?
Spała?
Nic więcej.
Bardzo chętnie.
Jedynym innym źródłem ciepła byłaby koza.
Edwino.
Pani?
Powiedz swojej rodzinie, że wyruszam w podróż...
z dzieckiem.
Wyjeżdżamy do posiadłości lorda Oddy.
Chciałabym, byś pojechała ze mną, ale decyzja należy do ciebie.
Znam wagę bycia z tymi, którym na nas zależy.
Nie chcę cię opuszczać.
Dzień, w którym dowiaduję się, że mój dom należy do mnie,
jest dniem, w którym muszę go opuścić.
KRÓLESTWO WESSEXU
Panie, obdarz mądrością Twe sługi, które się tu zebrały.
Pomóż im zdecydować, co jest dobre,
co jest słuszne i co sprawiedliwe.
Obdarz nas, Panie.
- Obdarz nas, Panie. - Obdarz nas, Panie.
Zostaw miecz.
Uhtredzie!
- Beocco. - Chodź szybko.
Spóźniłeś się.
Posłaliśmy po ciebie dni temu.
Powinieneś był przybyć na czas!
Od kiedy moja obecność jest taka ważna?
- Kto to? - Jest ze mną.
To część twojego łupu?
Co słyszałeś?
Niedługo sam usłyszysz.
Musimy iść.
Musisz okazać szacunek, bardziej niż kiedykolwiek.
Żaden lokalny lennik nie wywiązuje się z naprawy mostów,
więc proszę króla,
by powołał urzędnika do inspekcji królewskich dróg.
Most na drodze z Avingdonu
jest w tak opłakanym stanie...
- Już czas, panie. - ...że stał się niebezpieczny...
Z jakiego powodu mam błagać o litość?
- Co mówią ludzie? - Cicho.
Chodzi o Kornwalię?
- Szacunek. - ... nie są zainteresowani.
O mostach porozmawiamy później.
Beocco, co się dzieje?
Bądź cicho!
Stań przed królem.
Chodź.
Zaistniała pilna sprawa,
którą teraz się zajmiemy, za pozwoleniem witanu.
Ealdormanie Uhtredzie,
znany w swojej gminie jako Uhtred Bezbożny.
Jesteś oskarżony o zabranie królewskiego oddziału do Kornwalii
i wywołanie wojny z Brytami bez zgody twojego króla.
Jesteś oskarżony o połączenie sił z Danem o imieniu Skorpa
w celu mordowania chrześcijan w Kornwalii,
mimo że mieszkańcy żyją w pokoju z Alfredem i Wessexem.
Na dowód mamy przysięgi.
A karą za te zbrodnie jest śmierć.
Czyje przysięgi?
Dojdziemy do tego.
Pokażcie mi, czyje przysięgi?
Moje, brata Assera.
Uhtredzie, padnij na kolana.
Nigdy!
Panie, patrolowaliśmy granice i chroniliśmy królestwa, to wszystko.
To nie koniec mojej historii, panie.
Nadszedł czas błagać.
Niech dokończy historię.
W drodze do króla Alfreda
odwiedziłem Cynuit.
Mam nadzieję, że nigdy więcej nie ujrzę czegoś takiego.
Tam, gdzie stać miał kościół na cześć zwycięstwa
lorda Oddy nad Ubbą,
zobaczyłem zniszczenie
i zwęglone szczątki ponad 15 mnichów.
Od ludzi dowiedziałem się, że sprawcą tego zła
był ten sam Skorpa z Kornwalii,
a wraz z nim, znowu, ealdorman Uhtred.
- Nie! - On!
To kłamstwa, panie! Wszystko, co mówi, to kłamstwa!
Panie, pozwól mi przemówić,
- a poznasz prawdę! - Jesteśmy witanem!
I będziemy zachowywać się jak witan!
Ealdorman ma prawo odpowiedzieć.
Tak, byłem w Cynuit.
Byłem w Cynuit jeden jedyny raz.
Tego dnia, kiedy ja, Uhtred z Bebbanburga, zabiłem Ubbę.
Rozglądam się po sali
i patrzę w oczy wojowników, którzy wiedzą, że to prawda.
To był jedyny raz, kiedy byłem w Cynuit.
Jesteśmy tu...
po to, by wydać wyrok w sprawie morderstwa króla Peredura
i chrześcijańskich Brytów z Kornwalii.
- A więc mogę mówić o Kornwalii, panie? - Mamy świadka.
A jeśli jego królowa stanie przed witanem
i powie, że Peredur okłamał nas i oszukał?
To królowa cieni i poganka, panie.
- Jej słowa nic nie znaczą. - A prawda coś znaczy, panie?
Panie!
Oddo, przejdźmy dalej. Mamy świadka.
Tak, panie.
Przyprowadź więźnia.
Co tu się dzieje?
- Odda chce, byś zginął jako zdrajca. - Macie stanąć osobno.
Zginiesz.
Jeśli pragniesz Walhalli,
- zrobię wszystko, by ci ją dać. - Macie stanąć osobno!
Leofricu...
Złożyłeś przysięgę.
Powiesz prawdę?
Tak, panie.
Bóg jest litościwy.
Jesteś mężem Wessexu, lojalnym wobec króla?
Jestem lojalny wobec króla. Zawsze.
Byłeś w Kornwalii z ealdormanem Uhtredem?
Tak.
Zabiłeś i ograbiłeś Peredura i Brytów?
Tak.
Leofricu, zwróciłeś swoje łupy Kościołowi?
Tak, panie. Błagałem o przebaczenie.
Witan słyszy twoją prośbę.
Kto kazał ci walczyć?
Sam chciałem, panie.
Nie. Uhtred dowodził, ty słuchałeś.
On jest ealdormanem i to on jest winny.
- Również jestem winny. - To on jest odpowiedzialny!
Nieodpowiedzialny.
I zapłaci za to życiem.
Mówię ci ostatni raz, błagaj.
Nie będę błagał.
Nie klęknę przed nikim, ani królem, ani waszym bogiem!
Musi zapłacić życiem.
Panie, apeluję do króla i do witanu.
Nie skończyłem.
Przepraszam, panie, mogę?
To jasne, że niedorób jest winny, tak samo jak ja.
Dziękuję, przyjacielu.
To jasne, że jest zbyt dumny i głupi, by okazać skruchę,
i w rezultacie zginie.
Zginie dlatego, że nawoływał do zdrady.
Ponieważ ja sam jestem winny
i szanuję Uhtreda jako wojownika,
proszę, by zginął od mojego miecza.
Chcesz być katem, Leofricu?
Proszę o walkę na śmierć, panie.
Niedorób przeciwko mnie.
Jeśli Bóg będzie ze mną, zwyciężę,
a ealdorman zginie tak, jak powinien zginąć wojownik.
A jeśli on zwycięży?
Nie zwycięży.
Sam Bóg musiałby mu pomóc, żeby mnie pokonał.
Pozwól im walczyć, panie.
Niech Bóg zdecyduje!
Panie...
Panie, to jasne, że winny jest Uhtred.
Leofricu...
powiedziałeś mądre słowa.
Twoje życzenie się spełni.
Jutro zawalczycie na śmierć.
Na miecze i tarcze.
Bóg wskaże zwycięzcę.
Napisy: Kaja Wiszniewska-Mazgiel