Jestem Uhtred, syn Uhtreda.
Urodziłem się jako saski lord, ale wychowałem jako dański wojownik.
Teraz służę Alfredowi, saskiemu królowi Wessexu
i chronię ostatnie angielskie królestwo przed armią Guthruma.
Ale nie wszyscy popierają króla.
Jestem dziedzicem.
Niektórzy uważają mnie za wewnętrznego wroga.
Może los się uśmiechnie i zginie w walce.
Nie ma tu sprawiedliwości. Wszyscy widzą we mnie tylko poganina,
nawet moja pobożna żona, która się ode mnie odsunęła.
Aby spłacić dług nałożony na moje ziemie, rabowałem jak wiking
i znalazłem pogańską królową.
Wieszczkę, której dar wymaga czystości.
Nie jest do ruchania.
Ogłoszono mnie zdrajcą.
Ja, brat Asser, składam te przysięgi.
Sąd Alfreda skazał mnie na śmierć.
Proszę, by zginął od mojego miecza.
Zawalczycie na śmierć.
Przeznaczenie jest wszystkim.
NA PODSTAWIE CYKLU POWIEŚCI BERNARDA CORNWELLA
Wynoś się, pijana świnio!
Jest tutaj?
Z kobietą, która nie jest jego żoną.
Przyszedł twój przyjaciel.
Mogę usiąść?
Czy to popsuje ci ostatnią noc na wolności?
Usiądź.
Uważasz, że cię zdradziłem, niedorobie?
- Nie. - Dobrze wiesz,
że Odda miał jeszcze dwudziestu świadków przeciwko tobie.
Przyszedłem powiedzieć, że jestem od ciebie lepszy.
Zabiję cię.
Śmierć w walce to jedyne, co mogę ci dać.
Wybacz, ale próbuję zapomnieć, że jesteś moim przyjacielem.
Chcę tylko, żebyś to rozumiał.
Jeśli masz jeszcze coś do powiedzenia, powiedz to.
Leofricu!
Nie chcę tej walki.
Zezwolono mi na noc na wolności i gdybym mógł uciec, zrobiłbym to.
Ale nie mogę.
Moje imię jest wszystkim.
- Wiem. - Muszę zakończyć waśnie,
dotrzymać obietnic, muszę przeżyć.
Więc musisz mnie zabić.
- A ty mnie. - I zamierzam.
Będę miał przewagę.
Żona króla się za mnie modli.
Bóg ją kocha.
Ktoś musi.
Dobrze było mieć w tobie przyjaciela.
Zabiję cię szybko i bezboleśnie.
- A potem wychędożysz moją królową? - I twoją żonę.
Ale nie będziesz miał już jaj.
Do zobaczenia rano.
Do zobaczenia.
O czym myślisz?
Co się dzieje w tej głowie?
Myślałam o tym, że chciałabym dzielić z tobą łoże...
jak kochanka.
Tak?
Ale nie mogę.
- Możesz. - Wiesz, że nie mogę.
Stracę swój dar.
I co z tego?
Przeznaczenia i tak nie zmienisz.
A jeśli dziś zginę?
Nie widziałam twojej śmierci.
Uhtredzie.
Król chce z tobą porozmawiać.
O czym?
Nie wie, w co się dziś ubrać, i potrzebuje twojej rady.
Chodź.
Zjesz to wszystko
czy połowę mam zachować dla Edwarda?
On jest niemowlęciem.
Naprawdę?
Zupełnie zapomniałem.
Uhtred.
Panie.
Mam nadzieję, że dobrze spałeś.
Nie.
Syn ma kaszel,
a dwóch moich najlepszych wojowników będzie dziś próbowało się zabić.
Dziś dzień Świętego Ceddy.
Przystroiliśmy Wielką Salę.
Znasz Świętego Ceddę?
Nie, panie.
Stał się dla mnie symbolem.
Pracował w Anglii Wschodniej i w Mercji,
a zginął w Nortumbrii, w twoich okolicach.
- Łączy w sobie całą Anglię. - Dokładnie tak.
I dlatego mierzi mnie myśl, że w jego dniu przelejemy saską krew.
Przyjmij swój dług,
odpraw królową do Kornwalii,
a unikniemy rozlewu krwi.
Oto moje warunki i są one ostateczne.
Jeśli Izolda wróci do Kornwalii, zabiją ją.
Jestem gotów przyjąć dług dla dobra Leofrica,
ale Izolda musi zostać ze mną.
Zdobyłeś ją poprzez rabunek, więc musisz ją zwrócić,
- nieważne, co ją czeka. - Nie zostawię jej!
Królowa zostaje ze mną.
Jesteś głupcem.
Jesteś grzesznikiem, poganinem i...
straciłem do ciebie cierpliwość.
Walka się odbędzie.
Oby twoja dusza otrzymała to, na co zasłużyła.
Panie.
Z drogi!
Cisza!
Wasza Wysokość, panowie, damy,
wielki, śmierdzący, niemyty ludu Winchesteru!
Będziemy dziś świadkami działania sprawiedliwości!
Świadkami walki do samego końca,
a końcem będzie śmierć
i ognie piekielne.
Będziemy świadkami walki między Uhtredem Bezbożnym
a Leofricem z Winchesteru!
Tarcze w dłoń.
Wojownicy.
Gotowi?
- Tak. - Tak.
Walczycie na śmierć, niezależnie od tego, jak ona nastąpi.
Niech Bóg wybierze zwycięzcę.
Miecze.
Walczcie!
Bracie Asserze, życzę pomyślności w drodze do Kornwalii.
- Nie chcesz zobaczyć wyniku, panie? - Nie, nie chcę.
Moja droga, niech piastunki przyprowadzą dzieci.
Chciałbym się z nimi przejść.
Danowie w mieście!
Zdobyli mury!
Ratuj się, kto może!
Koniec walki, niedorobie!
Biegiem.
Do broni!
Nie pozwólcie im przejść!
Nie mogą zbliżyć się do pałacu!
Ojcze, oni poćwiartują takich jak my.
Król! Gdzie jest król?
Musi sam o siebie zadbać.
A co ze mną? Oddo!
Tędy, Leofricu!
Pomocy!
Ruszamy.
Jazda!
W stajniach zostanie już tylko końskie łajno.
Chodźmy tędy.
Ukryjemy się tutaj do zmroku.
Chcę króla, żywego, pełzającego na kolanach.
Znaleźć mi Alfreda!
Ani kroku dalej!
Nie podchodź, ostrzegam.
Bóg mnie ochroni. Bóg mnie...
Tylko Guthrum może cię ocalić.
Teraz Guthrum jest twoim bogiem.
Oszczędzić cię?
Proszę.
Idź w pokoju.
Idź!
Znaleźć Alfreda.
Jesteś Guthrum,
wielki wojownik.
Jestem Aethelwold,
syn króla Aethelreda i prawowity król Wessexu.
Alfred ukradł moją koronę.
Tę koronę.
Jako król
jestem gotów negocjować.
Koniec negocjacji.
Śmierdzisz, jakbyś się zesrał.
Źle się czułem.
Ślubuję ci wierność!
Puszczajcie!
Puszczać!
Nie!
Nie! Puszczajcie!
Nie! Zostawcie mnie!
Nie!
Łap ją!
Panie, Ty jesteś ze mną.
Nie opuścisz mnie.
Nie czuję nic...
poza Twoją miłością.
Izoldo.
Uważaj!
Już nie żyją. To koniec.
Nie żyją.
Musimy uciekać.
Załóż hełm.
- Jesteśmy Danami. - Znowu?
Chyba mnie nie zostawicie?
Nie.
Jesteście brankami.
Uhtred Sas.
Brida!
Co to ma znaczyć?
Chcesz mnie skrzywdzić?
Jeszcze nie zdecydowałam.
Dobrze cię widzieć, Brido.
Leofricu.
Jak wcisnąłeś taki wielki łeb w taki mały hełm?
Nie było wyboru.
Czemu to robisz?
Gdzie Ragnar? Jest tutaj?
Wkrótce wyrusza na północ.
Zabić Kjartana?
A co ci do tego?
Strażnicy przy bramie są pijani.
Droga wolna.
Brido.
Powiedz Ragnarowi, że wciąż jestem jego bratem.
Powiem, że tu byłeś i że odszedłeś.
Niedorobie.
Brida się zmieniła.
Zawsze był w niej gniew...
teraz stała się wściekła.
Albo ona się zmieniła, albo ja.
Kiedyś cię kochała.
Ale już nie.
Tyle nawet ja widzę.
Nie znoszę lasu.
Gdzie twoja żona?
Wiem, że jesteś mężem pani Mildrith.
Na pewno się schroniła.
W kościele.
Często bywała w klasztorze.
Modliłam się z nią.
Widziałam, jak się zmienia.
Czemu kobieta zostaje zakonnicą?
Z miłości do Boga.
Bóg nigdy jej nie opuści.
Danowie pieprzyli cię wbrew twojej woli.
Gdzie był wtedy Bóg?
Przysłał was.
Myślicie, że król został zamordowany?
Król to nie nasz problem.
Jeśli umarł król, to umarł cały Wessex.
Dokąd idziesz?
Potrzebuję ciemności.
Po co jej ciemność?
By przepowiadać.
KRÓLESTWO WESSEXU
Gdzie jesteśmy, Leofricu?
Na moczarach nad rzeką Severn.
Na bagnach.
Nigdy nie widziałam takich ziem.
Szybko, zobaczyli nas, łodzie nie będą czekać.
- Księża. - Biegiem.
- Musimy odpływać. - Szybko.
Przerażeni.
Boże, ratuj nas.
Czas się bić, niedorobie.
- Łapać ich! - Biegiem!
Nie pozwólcie im dotrzeć do łodzi.
- Ruszać! - Szybko!
Uhtredzie!
Zsiadaj!
Niedorobie!
Mam twój miecz.
Nie ukryjecie się!
Dorwiemy was!
Mam nadzieję, że masz srebro, księże.
Ocaliliśmy ci życie.
Wygląda na to, że ocaliły mnie duchy.
Panie!
Dzięki Bogu, że nic ci nie jest.
Bóg mi sprzyjał.
- Co z twoją rodziną? - Są bezpieczni.
W drugiej łodzi.
Chcemy się schronić na moczarach.
Danowie w pałacu pojawili się znikąd.
To prawda.
Pojawili się, bo dostali szansę.
Gdzie byli zwiadowcy?
Szpiedzy?
Pewnie na kolanach.
Okaż szacunek.
Wessex pozwala wojownikom wzajemnie się mordować
i spędza zbyt dużo czasu na kolanach.
Marnuje pieniądze na kościoły.
Gdyby Guthrum był chrześcijaninem, nie byłoby tej wojny.
Ale nie jest.
Lepiej pamiętaj, że mówisz do króla.
Króla czego?
Rozejrzyj się.
Jest naszym królem.
Jak wszystkie wcześniejsze królestwa, Wessex upadł.
Oto Alfred, zwykły człowiek, król niczego.
Panie Boże, niech Twe święte olejki namaszczą to dziecko
i oczyszczą je z wszelkiej gorączki i choroby.
Niech przywrócą zdrowie i siłę jemu
oraz jego troskliwym rodzicom. Amen.
- Amen. - Amen.
Panie, przygotowałam tynkturę.
Na ból.
Ból, który cię trawi.
Czy krwawisz z odbytu?
To tylko zioła, panie. Wypij.
Smakuje?
Ani trochę.
Dziękuję.
Jutro zrobię więcej.
Zgubi się,
gwarantuję.
Bałeś się, że się zgubię?
Ścieżki wyglądają tak samo.
A ty masz w tym doświadczenie?
Pewne.
Co zwraca tu twoją uwagę?
Jest mokro.
Nie ma horyzontu.
Nie widać, że w oddali jest coś innego.
Moi księża byli tu raz czy dwa, żeby nauczać.
Ludzie nie znają tu Boga.
Wyglądasz na zmęczonego.
To prawda, że mało sypiam.
Żona chce, żebyśmy popłynęli do Frankii.
Kolejny król na wygnaniu?
Więc jednak wciąż jestem królem?
Boimy się podróżować.
Mój syn by tego nie przeżył.
Powinieneś rozesłać wieści, że żyjesz,
wezwać ludzi, by stanęli u twego boku.
I co wtedy? Walczyć?
- Tak byś zrobił? - Tak by zrobił król.
Oczywiście, że o tym myślałem,
i wiem jedno.
Jeśli mam podjąć walkę,
musiałaby to być jedna bitwa, i to niedługo,
zanim przybędzie więcej Danów,
zanim Wessex upadnie,
raz po raz nękany potyczkami i najazdami.
W takim razie
po pierwsze trzeba by było
w jakiś sposób
przekonać Danów, aby stanęli do jednego, wielkiego starcia.
Jedna, decydująca bitwa.
Tak.
Kogo powinienem posłać z wieściami,
że jestem tutaj?
Wszystkich księży, każdego w innym kierunku.
Ich modlitw potrzebuję tutaj.
Twój syn słabnie mimo ich modlitw.
Jest mi z tego powodu przykro.
Każdy oddech to dla niego wysiłek.
Nie wiem, czy mu zimno, czy za gorąco.
Zostaniemy tu...
Zostaniemy tu, aż mu się polepszy.
Ojcze.
Czy dziecko umrze?
Możesz je ocalić?
Jest sposób.
Ale nie jest dobry.
Jeśli nie ma innego,
musisz to zrobić.
Czujesz się lepiej, panie?
Tak.
Izolda jest uzdrowicielką.
Może pomóc twojemu synowi.
Dziękuję.
Jeśli się tego podejmiesz, dziecko musi przeżyć.
Jeśli umrze, winą obarczą ciebie.
- Nie możemy stać bezczynnie. - Nie o tym mówię.
Izolda jest poganką, i to kobietą.
Obarczą ją winą,
nie bacząc na dobre intencje.
Jeśli Alfred naprawdę jest na bagnach,
jak długo mamy na niego czekać?
Jeśli ukrywa się na bagnach, tylko głupiec by go szukał.
Widziałeś kiedyś coś takiego?
- W klasztorach mają takie zbiory... - Nie o to chodzi.
Co to wszystko znaczy?
O czym to wszystko traktuje?
Niezbyt mnie to obchodzi.
Wszystko, co Alfred wiedział o wrogach, spisywał.
Tak.
To magia.
Właśnie tak.
- Śmiejesz się! - Nędzna to magia.
Mylisz się. To...
To są słowa bez głosu.
Słowa bez mówiącego.
Nauczę się posługiwać tą magią.
Gdybyśmy pojmali Alfreda, mógłby cię nauczyć.
Tylko głupiec poprowadziłby wojska na bagna.
Czy jesteś takim głupcem?
Czy jesteś takim głupcem,
Ragnarze?
Nie jestem.
A więc czekamy.
Musimy podejść bliżej.
Uhtredzie.
Woda się podnosi.
Prosiłam tylko o jedno, panie.
O nie, przepraszam.
To pierwszy raz, kiedy gotuję, i obawiam się, że ostatni.
Spaliły się?
Mocno przypiekły, panie.
To wyzwanie dla zębów i żołądka.
Widziałem statki na rzece Severn.
Mają barwy Skorpy.
- Ile? - Co najmniej 20.
To ponad 1000 ludzi.
A Guthrum ma drugie tyle.
Więcej.
Boże, ratuj nas.
Sami możemy się uratować.
Musimy w to wierzyć.
Czy królowa do nas dołączy, panie?
Nie.
Wciąż ma mi za złe, że odesłałem księży.
To była właściwa decyzja, panie.
Módlmy się, żebyś miał rację.
Proszę wybaczyć.
Jeśli dziecko umrze, Alfredowi nie w głowie będzie wojna.
I nic już nam nie pomoże.
Aelswith.
Musisz przerwać to milczenie.
Księża sprowadzą ludzi.
Bez tego nie uda się bezpiecznie przeprawić do Frankii.
W najlepszym wypadku nasze dzieci trafiłyby do niewoli.
Jesz mięso.
Dlaczego?
W ostatnich dniach ból zelżał.
Mięso ci szkodzi.
Nie zniosę kolejnej choroby.
Brat Asser uważa ją za czarownicę,
a ty ochoczo pijesz jej wywary.
- To tynktura. - Przejrzałam cię.
Chcesz oddać nasze dziecko w ręce diabła!
Nasze modlitwy nie są wysłuchiwane.
Nic dziwnego, że żyjemy w błotnistym bajorze.
KRÓLESTWO WESSEXU
Proszę, ojcze. Usiądźmy przy ogniu.
Mam wieści. Od króla.
On żyje?
Wessex jeszcze żyje, Wulfherze.
Dzięki Bogu.
Na miłość boską,
ma czelność tu przychodzić.
Ona mi pomogła.
Dziękuję.
Nie życzę sobie słyszeć twojego głosu.
Nie odzywaj się.
Czy masz coś do powiedzenia, Izoldo?
Jeśli chcesz, panie,
spróbuję pomóc twemu dziecku.
Nie życzymy sobie.
Dziś jest odpowiednia noc.
Nie życzymy sobie.
Jutro będzie za późno.
O czym ona mówi?
Co to ma znaczyć – „za późno”?
Mówisz, że moje dziecko umrze?
Proszę, Aelswith.
Zabierzcie ją ode mnie!
- Zejdź mi z oczu! - Uspokój się, proszę.
- Zejdź mi z oczu! - Panie, ona oferuje pomoc.
Księża mówili, że jesteś czarownicą, i mieli rację!
To nie czarownica!
- Proszę, Aelswith, dosyć. - Nie! Proszę!
Denerwujesz siebie i dzieci.
Dosyć!
No już.
Nie, proszę.
Proszę, nie.
Idźcie, proszę.
Musisz się przygotować, Izoldo.
Panie...
to musi być dzisiejsza noc.
Będzie gotowa.
Dziecko przejdzie z jednego zagłębienia...
do drugiego.
Ze skraju śmierci do życia.
O co chodzi?
Jeśli dziecko ma przeżyć,
gdzieś musi zginąć inne.
W ten sposób odbiorę życie...
obcej, niewinnej osobie.
Izoldo.
To konieczne.
Pani Aelswith?
Zostaw mnie.
Nie mogę.
Zostaw mnie.
Pani...
potrzebujesz pocieszenia.
Kiedy cierpi dziecko...
cierpi też matka.
Wiem o tym.
Twój ból nie jest mi obcy.
Jest prawie nie do zniesienia...
nawet dla królowej.
Będę przy tobie, dopóki będziesz mnie potrzebować.
Przez chwilę,
przez rok.
On umiera.
To poganka...
a jednak pomogła królowi.
Mam powierzyć obcej kobiecie własne dziecko.
W Izoldzie jest dobro.
Nie wiem, co gorsze,
kiedy płacze, czy kiedy zasypia.
Kiedy zasypia, czuję, że muszę go obudzić.
To kara od Boga.
Za co?
Za Aethelwolda, za odebranie mu korony.
Aethelwold to głupiec. Nie mógłby zostać królem.
Twój Bóg poddaje cię próbie.
Powierz Edwarda Izoldzie, panie.
Jeśli Bóg nie wyleczył Edwarda,
dlaczego miałby pozwolić na to pogance?
Kto powiedział, że bóg nie działa poprzez nas wszystkich?
Czyż nie stworzył także pogan?
Beocca mawiał,
że ścieżki Pana tylko Jemu są znane.
Nie bez powodu trafiłeś na mokradła.
Masz jedną szansę, aby ocalić syna,
i jedną, by ocalić królestwo.
Ich przyszłość jest powiązana.
Edward to twój dziedzic.
Jeśli przeżyje...
ja widziałbym w tym znak.
Wessex także przetrwa.
Ledwie czuję bicie serca.
Pozwól mi oddać dziecko Izoldzie.
Boże, zmiłuj się nad nami.
Dokąd go zabiera?
Czy możesz mi powiedzieć?
Do Izoldy.
Bóg czuwa.
Panie?
Witaj, panie.
Dostaliśmy wiadomość i czym prędzej przybyliśmy.
Ojciec Beocca? Czy to ty?
Tak, panie.
Jesteś tutaj?
Tak, panie.
I sprowadziłeś ludzi.
Wulfherze!
Panie.
Serce raduje się na wasz widok.
Dobrze cię widzieć, panie.
Wielu innych jest w pobliżu.
Ludzie, zbrojni, przybył nawet brat Asser.
Wszyscy modliliśmy się o twe zdrowie i bezpieczeństwo.
- Modlitwa, tak. - I oczywiście za Edwarda.
Wszyscy księża w królestwie
mieli odprawić mszę w jego intencji.
To prawdziwe błogosławieństwo.
Jak się miewa chłopiec, panie?
Edward.
Panie?
O co chodzi, panie?
Boże, proszę, nie.
Powiedz, że go nie utraciłem.
Nie, panie, to nie jest jego grób.
Twój syn żyje, panie.
Co?
Ozdrowiał.
Ozdrowiał?
Panie, co to ma znaczyć?
To dobre wieści, ojcze.
- Raduj się. - Ozdrowiał.
Ozdrowiał.
To prawda. On...
On ozdrowiał. Gorączka zniknęła.
Wyzdrowiał, Beocco.
Czuję...
Czuję, jak jego serce mocniej bije.
Bóg cię nie opuścił, panie.
Poślijcie po Aelswith, po jego matkę!
Modlitwy całego Wessexu zostały wysłuchane!
- To prawda. - To dzięki mszom, panie!
Intencje mszy odprawionych przez ponad 100 księży zostały wysłuchane!
Popatrz na niego, wyzdrowiał!
Bóg jest dobry!
Chwała Panu!
Tak, chwała panu, ojcze Beocco.
Dobrze się spisałaś.
Skąd te łzy?
Opłakuję obce dziecko.
Jesteś mokry, niedorobie.
Owszem.
Mokry i zmęczony, ale mam plan.
Panie,
statków broni nie więcej niż 60 zbrojnych.
Reszta wojska najpewniej szuka jedzenia w głębi lądu.
Zabijmy zbrojnych, spalmy statki.
Naprawdę uważasz, że wtedy Skorpa dołączy do Guthruma?
Tak.
Jedna armia, jedna bitwa. To jedyny sposób, panie.
Zaczyna się tutaj,
na tych wodach.
Po to los cię tu sprowadził, panie.
Muszą ruszyć w pościg
i uwierzyć, że mają szansę nas dogonić.
Czekamy aż do ostatniej chwili.
Wycofujemy się bezpieczną ścieżką
i pozwalamy, żeby bagno wykonało za nas połowę roboty.
A jeśli nas dogonią?
Gotowi?
Pamiętajcie, nie zabijajcie ich, tylko rozjuszcie.
Jeszcze raz.
Śmierci szukasz?
Jeszcze raz.
Kim jesteś, tchórzliwy gnoju?
Chcesz, żebym cię wypatroszył?
Tu jestem, czekam.
Wszystkich was poślemy do Sali Trupów.
Celuj w wielkoluda!
Walczcie!
Boicie się?
Dobra, ludzie!
Czekamy.
W nogi!
Biegiem!
Wracajcie!
Tutaj!
- W prawo! - Tędy!
Za mną!
Do roboty!
Teraz!
Do statków!
Nowy horyzont, panie.
Promień nadziei.
Bóg poddał cię próbie, panie.
Włożył cię w ogień niczym kowal stal.
I tak jak stal, stałeś się przez to silniejszy.
Chwała Panu.
Miałeś rację, Beocco.
Bóg kroczy przedziwnymi ścieżkami,
znanymi tylko sobie.
Napisy: Juliusz P. Braun