Jestem Uhtred, syn Uhtreda.
Urodziłem się jako saski lord, ale wychowywałem jako dański wojownik
aż do przedednia ślubu mojej siostry,
gdy zamordowano moją rodzinę.
Pożar!
Jestem wojownikiem,
ale gdy Danowie zaatakowali bastion Alfreda, Winchester,
mogliśmy tylko zbiec.
Niektórzy uciekali szybciej od innych,
w tym mój wróg, Odda młodszy.
Guthrum zdobył Winchester.
Aethelwold ślubował wierność Danom.
Choć Guthrum wciąż bał się boga Alfreda.
Mnie pozostawało mieć nadzieję, że moja żona i dziecko są bezpieczni.
Mogliśmy się jedynie ukryć
i modlić o cud.
Izolda, moja królowa dziewica, uratowała syna króla.
Tylko ona zdawała sobie sprawę, jakim kosztem tego dokonała.
Dała Alfredowi siłę.
Dzięki niej król wrócił do zdrowia, a dla Wessexu pojawiła się nadzieja.
Przeznaczenie jest wszystkim.
NA PODSTAWIE CYKLU POWIEŚCI BERNARDA CORNWELLA
Zgodzę się, spaliliśmy znaczącą liczbę statków.
- Flotę. - Flotę.
Tymczasem jednak
pozostawiliśmy setki Danów w Wessexie.
Nie mieli nawet możliwości opuścić...
Wulfherze, nie sądzę, by ich intencją było kiedykolwiek opuścić Wessex.
Za kilka miesięcy będzie więcej statków i ludzi.
Teraz jest pora na walkę.
Czym?
Jesteśmy bez armii, a Danów można liczyć w tysiącach.
Nasi ludzie czekają, Wulfherze.
Potrzebują tylko wezwania.
Tak, ale...
Panie...
a gdybyśmy eskortowali cię do Frankii...
To się nie wydarzy. Nie będę się ukrywać.
Ani tu, ani we Frankii.
- Ale... - Codziennie modlę się o roztropność.
Jedyną szansę na uratowanie Wessexu widzę w tym, co zaczęliśmy.
Jedna, decydująca bitwa.
Opuszczamy mokradła.
Odwaga i wiara.
- Amen. - Amen.
Amen.
Nie zostanie zapisane, że Alfred był wątłym człowiekiem,
słabym na umyśle, w ciele i duchu,
niegodnym tytułu króla.
Żadne z tych słów nie jest prawdą.
Ale to mogłoby zostać za nią uznane.
Nigdy.
Ty, miłości moja,
zostaniesz tutaj.
Jeśli polegnę,
musisz udać się do Frankii.
Nie bez ciebie.
Musisz ocalić i chronić nasze dzieci.
Dla mnie...
nie ma innego kraju niż Anglia...
ani innej żony niż Aelswith.
Ojcze Beocco.
Ojcze...
Nie twierdzę, że wiem wszystko,
ale król wciąż musi mi ufać.
Przybycie Assera może go zmienić.
Przybycie brata Assera dodało mu sił.
Brat Asser nie jest wojownikiem.
A nadeszła pora wojowników.
Nie sądziłem, że kiedykolwiek to powiem, ale potrzebujemy Oddy młodszego.
Dowodzi największym fyrdem.
To zalążek naszej armii.
W tę stronę musimy zmierzać.
Uhtredzie, zrobię wszystko, by ci pomóc.
Będę po twojej stronie.
Mogę podszepnąć coś Alfredowi.
Dziękuję.
Twój ojciec byłby dumny...
tak jak ja.
Przygotuję ludzi i konie, jutro będą gotowi wyruszyć.
Uhtredzie.
Wierzysz, że Danów można pokonać?
Zobaczymy się za wodą, ealdormanie Wulfherze.
Z pewnością.
KRÓLESTWO WESSEXU
Czy to nie mój druh Aethelcod?
Kandydat na króla Wessexu. Dziękuję.
Dziękuję, że przybyłeś się ze mną zobaczyć.
Jestem Aethelwold.
Oczywiście. Proszę, usiądź.
Więc...
powiedz mi...
wszystko, co wiesz...
o Alfredzie.
Jak mówiłem, panie, myśli swoim kutasem.
Nie potrafi wytrzymać ciśnienia.
To nie jest odpowiedź, chłopcze.
Odgrywanie błazna ci nie pomoże.
Alfred...
choć cierpi ból,
jest silnym człowiekiem, o czym się przekonacie.
Podobnie jak o tym, że jest sprytny.
Byłem gotów zaoferować mu pozycję doradcy, zanim ukradł mi koronę.
Jak sądzę,
jego siła bierze się z wiary...
Od Boga.
A ty wierzysz...
w tego boga?
Wierzę w siebie.
Dlaczego Alfred ukradł koronę?
Dla srebra czy po to, by lud miał silniejszego władcę?
Nie.
Po części.
Czyli?
Choć to niesprawiedliwe,
nie każdy uważał mnie za osobę, przy boku której należy stać.
Mówiono, że nie jestem człowiekiem, który powinien stanąć przeciw Danom.
To prawda, bo wiem, że wygrają.
Właśnie. Tymczasem Alfred...
Alfred sądzi, że może wygrać.
- Nawet teraz? - Tak!
Oczywiście się myli, ale jego wiara w to,
że Bóg go nie opuści,
sprawia, że się łudzi.
W takim razie musisz go zabić.
Muszę go zabić?
Któż inny...
niż król Aethelcod,
może wejść do obozu Alfreda...
i zostać przywitany
jako przyjaciel?
Wulfhere i jego ludzie.
Odejść!
Potrafię walczyć!
Odłóż ten kawałek blachy, chłopcze.
Dzięki Bogu, jesteście Anglikami.
Myślałem, że jesteś jednym z nich.
Przez włosy.
Gdzie jest ealdorman Wulfhere?
Nie ma go, panie.
Jestem Halig.
Dbam o konie.
Gdzie poszedł?
Jak teraz o tym myślę, to nie powiedział.
- Sądziłem, że wy będziecie wiedzieli. - Gdzie jest Wulfhere?
Nie ma go, panie.
Panie.
Gdzie poszedł?
Nie powiedział.
- Zostawił wam konie, panie. - Musimy ruszać.
Bez Wulfhere'a?
Nasz plan się nie zmienił.
Przedostajemy się do posiadłości Oddy.
Nie możemy użyć rzymskich dróg.
Pojedziemy do moich włości,
a stamtąd osłoniętym terenem do Oddy.
To najbezpieczniejsza droga, Leofricu?
Tak, panie.
Wracajmy do reszty.
Tu czeka cię tylko ból, mój drogi.
Znasz ich?
Mieszkańcy.
Nie.
Nie...
Nie!
Pochowamy zmarłych...
i będziemy się modlić za ich dusze.
Gdy będziesz gotowy...
chciałbym pomodlić się za Uhtreda, syna Uhtreda.
Muszę znaleźć Mildrith.
Może nie żyje i nie jest pochowana.
Uhtredzie, nie.
Z dbałością pochowała twojego syna i opuściła to miejsce.
Nie było już jej domem.
Uwierz mi.
Twoje łzy po tej stronie pokażą mu, jak bardzo go kochałeś.
Panie, czy mogę zapytać, co piszesz?
Pierwszy z wielu listów.
W każdym zawrę to samo.
„Synowie Wessexu i innych ziem zgromadzą się pod kamieniem Egberta
i razem staniemy do walki”.
Gdy będziesz wydawał rozkazy posłańcom,
sugeruję, panie, byś osobiście wręczył im listy.
Połóż im rękę na ramieniu.
To z pewnością doda im otuchy.
Dziękuję, Beocco.
Tak uczynię.
Wiesz, że zrobiłam ci to,
gdy ocaliłam syna króla.
Nie zrobiłaś.
Wiedziałam, że zginie niewinny.
Nie chcę już taka być.
Zbyt wiele widziałam.
Zbyt wiele wiem.
Nie chcę już widzieć.
Mildrith?
Mildrith!
POSIADŁOŚĆ EALDORMANA ODDY
Mildrith!
Panie, powinieneś odpoczywać, tak jak my wszyscy.
Mam już dość odpoczywania.
Od zbyt wielu dni nic nie robię.
Usiądź chociaż, zanim poczujesz się gorzej.
- Gdzie moja żona? - Odpoczywa, panie.
A mój syn?
- Nie ma go, panie. - Wciąż?
Ważne sprawy wymagają czasu.
To nie zdrada.
Nie, panie.
Zobacz, co ci zrobiłem, dziecko.
- Jest mi dobrze, panie. - Spójrz, co Bóg ci zrobił.
Zasługujesz na więcej...
niż strój zakonnicy.
Mam cel w życiu, panie.
Moje dziecko jest z Bogiem,
a ja jestem blisko Boga.
Czasem spotyka mnie w życiu radość.
Nie bój się Danów.
Będziesz chroniona.
Mój syn tego dopilnuje.
Jesteś earl Skorpa?
Jesteś tu, żeby się poddać
i nie marnować mojego czasu.
Jestem tu, żeby negocjować.
Poddaj się, a przeżyjesz...
gadaj zbyt wiele, a cię zabiję.
Spośród ealdormanów Wessexu
to ja jestem w stanie zebrać największy fyrd,
największą armię.
Muszę teraz podjąć decyzję.
Walczyć ramię w ramię z Guthrumem czy Skorpą.
Każdy Dan wygląda dla mnie tak samo.
Okupuję twoje ziemie.
Dlaczego nie miałbym po prostu cię zmiażdżyć?
Przyjmij moje zaproszenie.
Zjedz ze mną i z moim ojcem.
Opowiemy ci o naszej domenie.
O naszych wpływach.
Jestem pewien, że dojdziemy do porozumienia.
Żaden z nas nie musi tracić ludzi.
Żaden nie musi zostać osłabiony.
- Zjeść z wami? - I pić.
W mojej sali.
Zapewniam, że to nie pułapka.
Po nowiu
przyjadę do twojej sali.
Będę cię oczekiwał.
Zatem mamy pokój, przynajmniej na razie?
O tak.
Wiele straciłeś.
Ojców, matki...
syna...
kochanki.
Mam ciebie.
Mam brata.
- Ragnara? - Tak.
Twoja siostra, Thyra.
Tak?
Ona żyje.
Nie, zginęła.
W pożarze.
Uhtredzie, ona żyje.
Jest przetrzymywana na północy.
To prawda.
Skorpa mi powiedział.
Na początku uznałam, że to kłamstwo,
byś cierpiał.
Słysząc to ode mnie, uznałbyś to za prawdę.
Ale teraz wiem, że to istotnie prawda.
Żyje.
Widziałaś to?
Tak.
Widziałam ją.
Ale już nie będę, mój dar zanika.
Po zakończeniu bitwy kieruj się na północ, Uhtredzie.
Wtedy stawisz czoła przeszłości.
Będziesz ze mną?
Zawsze.
Panie.
Jeśli potrzebna jest pomoc Boga,
jak ma patrzeć przychylnie
na niewiernego Uhtreda?
Bóg jest dobry.
Tak, ale co o naszej wierze
mówi podążanie za poganinem?
Śmierć może czekać za następnym wzgórzem,
a na jej drodze stoi Uhtred.
Nie wątpię, że Dan zawsze będzie strzec łupów.
Król jest cenny.
On chroni króla. Ani ja, ani ty nie możemy tego zrobić.
To człowiek bez duszy.
Więc ja będę jego duszą, panie. Będę się za niego modlić.
Będę za nim podążał, nawet w bitwie.
Będę jego łącznikiem z Bogiem.
A jeśli polegniesz w bitwie?
Bracie, wierzę, że dzięki twoim modlitwom będę niepokonany.
Bracie Asserze.
Chciałbym, żebyś został moim pierwszym posłańcem.
Dzień dobry.
Dobrze spałeś?
Chciał spytać, czy dobrze grzmociłeś?
- Wiem, o co chciał spytać. - Dobrze spałaś, pani?
Czy mogę prosić o uwagę?
Choć nie zakończyliśmy jeszcze pierwszego etapu podróży
do posiadłości Oddy,
ważnym jest, byśmy zaczęli kolejny.
Informacje o punkcie zbornym naszej armii muszą trafić
do najdalszych zakątków kraju.
Brat Asser będzie moim pierwszym posłańcem.
Haligu.
Tak, panie?
Ty...
także będziesz moim głosem.
Oczywiście.
I ja, panie.
Hild?
Panie,
to kobieta.
Jeżdżę konno równie dobrze jak inni.
Jeśli dzięki temu zginie więcej Danów,
zrobię to.
Dobrze, Hild.
Tak będzie.
Wasze konie...
do kogo należą?
Do lorda Oddy.
- Pozwolicie nam przejechać? - Sprzedajecie czy kupujecie?
Sprzedajemy. Danom.
Jest pokój.
Nie wiedzieliście?
Że Odda zawarł pokój?
Nie wiedziałem.
Odda jest lojalny.
Przekonamy się, czy to prawda.
Panie.
Nie powinieneś rzucać się w oczy, póki nie będziemy pewni twego bezpieczeństwa.
Odda nie jest niebezpieczny.
Ale kto jest z Oddą?
Nie będę się ukrywać.
Proszę, posłuchaj rady, panie.
Jesteś symbolem Wessexu.
Sztandarem, wokół którego zgromadzi się wojsko.
Nie możesz ryzykować.
W porządku.
Muszę zobaczyć to na własne oczy.
- Panie, nie radzę... - Podjąłem decyzję.
Jeśli nastąpi zdrada, muszę być jej świadkiem.
- Pojadę z tobą. - Nie potrzebuję niańki.
- Jestem księdzem. - A ja królem.
Zostaniesz tu z Izoldą.
Jestem świadom, że muszę być ostrożny.
Zakonnice nie powinny być tak ładne, że chce się je całować.
Widzę, że się zgadzasz.
- Kiedy wyjeżdżasz? - Gdy odpocznę, panie.
Panie.
O co chodzi? Danowie przyjechali?
Leofric.
Jest na zewnątrz.
Zaproś go do środka, to nasz człowiek.
Jest z Uhtredem.
Przyprowadź ich obu do mnie.
Leofricu!
Uhtredzie! Moje modlitwy zostały wysłuchane.
Bóg jest dobry.
Panowie.
Dobrze widzieć was całych i zdrowych.
Leofricu...
wróciłeś do domu.
Na Boga, gdzie byłeś?
Ukrywałem się i wybijałem Danów.
Mam nadzieję, że nie na mojej ziemi.
Przysyła nas król.
Przynosimy rozkazy.
- Jaki król? - Król Alfred?
A jaki inny, panie?
Wygląda na to, że Wessex jest pełny królów.
Jest Guthrum, król Anglii Wschodniej,
obecnie rezydujący w Winchesterze.
Mamy też Aethelwolda,
który każdemu, kto słucha, mówi, że jest królem.
Kiedy to się skończy?
- Mam rozkaz Alfreda na piśmie. - To nic nie znaczy.
- Masz zwołać fyrd. - Alfred jest skończony!
Poddał Wessex.
Wolał ratować siebie!
Nikt nie był mu bardziej wierny niż mój ojciec i ja,
ale zawiódł nas.
Otaczają nas Danowie, a on się ukrywa!
Alfred jest jak wąż, przebiegły i skryty.
A więc to prawda.
Stałeś się stronnikiem Danów.
Co obiecał ci Skorpa?
Zostaniesz królem, Oddo?
- Leofricu, jesteś po mojej stronie? - Mam rację?
Zadałem pytanie, Leofricu.
Wciąż jestem po twojej stronie.
Więc załatw zaległe sprawy z tym Danem i zabij go.
Wydałem rozkaz. Zabij go.
Panie, nie mogę tego zrobić.
Jestem tu jako posłaniec Alfreda.
Nie będę powtarzał, Leofricu.
Jeśli ktoś podniesie na mnie rękę, to oznacza, że zdradza króla.
Leofricu, zabij go! Alfred nie jest już moim królem!
Nie zrobię tego, panie!
- Synu... - Ojcze, nie wtrącaj się.
Niech twoja matka mi wybaczy.
I niech tobie będzie wybaczona twoja zdrada.
Panie...
wybacz mu.
Niech umrze szlachcicem.
Wybacz mu.
Proszę cię o to jako twój sługa.
Oddo...
zrobisz, co ci rozkażę.
Zmobilizujesz fyrd Somerset.
Panie,
wybacz mojemu synowi, błagam!
Nie wybaczę tego, co zobaczyłem.
Zmobilizujesz fyrd.
Tak, panie.
Potrzebnych mi 20 jeźdźców...
którzy zaniosą wieści...
do każdego męża
zdolnego unieść miecz, bosak albo włócznię.
Wieści te są następujące:
„Alfred jest królem”.
I razem z synami Wessexu będzie walczył
aż do utraty tchu.
Tak jest!
Możemy porozmawiać?
O naszym synu.
Wiesz?
W takim razie nie ma już o czym rozmawiać.
Przepraszam, że sama musiałaś zmierzyć się z jego śmiercią.
Nie byłam sama.
Byłam bez męża, ale nie byłam sama.
Przepraszam więc za życie, które ci dałem.
Znalazłam spokój.
Mam nadzieję, że tobie też się uda.
Był chory?
- Chciałbym zrozumieć. - Dzieci są delikatne.
Będziesz miał innych synów.
Jestem pewna.
Ze swoją królową.
Jest tutaj?
Tak.
Chcę, żebyś zostawił mnie samą.
I nigdy więcej się do mnie nie odzywał.
Nic nas nie łączy, nic.
Unikaj mnie. Proszę.
Uhtredzie Ragnarson.
Powinienem się cieszyć, że cię widzę?
Skorpo z Białego Konia.
Oczekuje mnie...
lord Odda.
Lord Odda został pochowany jako zdrajca.
Co teraz?
Mam rozmawiać z tobą?
Zawieszenie broni nadal jest w mocy?
Na tę chwilę tak.
Jutro cię zabijemy.
Zabijecie mnie...
Jak?
Mam prawie 1000 mężczyzn pod bronią.
Twoje statki spłonęły, Skorpo.
Dzięki Alfredowi.
Zbiera wielką armię Sasów.
Zdaję sobie sprawę z utraty statków.
Zemszczę się za to.
Powinieneś wrócić do Guthruma i szykować się na śmierć.
Czy twoja królowa mówiła ci...
że twoją siostrę co noc
posuwa w dupę jednooki Sven?
A twoja matka mówiła ci, że nie powinna była rozkładać nóg?
Będę cię wypatrywał na polu bitwy.
Będę tam.
Łatwo mnie znajdziesz.
Uda się do Guthruma?
Tak sądzę, panie.
Więc o kolejny krok zbliżyliśmy się do bitwy.
Beocco,
powinieneś obmyć język po tych słowach.
Tak zrobię.
Napiję się ale.
Ilu mężczyzn?
Czterystu. Nie więcej.
To ta wielka saska armia?
Nadejdą kolejni.
Musimy zarządzić wymarsz.
W historii musi zapisać się rzeź.
Ledwie kilka dni temu Ragnar pytał, czy wojna dobiegła końca.
Skorpa ma rację, to musi być rzeź.
Musimy stanąć naprzeciw Alfreda i jego boga.
Jesteś gotowy
zabić swojego brata?
Jeśli do tego dojdzie,
tak.
Czyli jedna wielka armia zmierzy się z drugą.
Gdy zbiorą się wojska,
przemówię do wszystkich jednocześnie.
Każdy walczący musi wiedzieć...
że walka toczy się nie tylko o ziemię.
Jeśli wygrają poganie,
pokonany zostanie Chrystus.
Przemawiając do żołnierzy,
nie możesz wygłaszać kazania, panie.
To co proponujesz?
Powiedz, że za nich zginiesz. To jest dobre.
Że Danowie odpłacą im krwią,
a oni będą mogli plądrować.
Mam im mówić o zemście i chciwości?
To ludzie, panie, a nie anioły.
Zatrzymamy się na chwilę.
Stać!
Wszyscy stać!
Panie?
To kamień Egberta.
Już za chwilę
przekonamy się, czy mamy armię...
aniołów albo w ogóle jakąkolwiek.
Pojadę sam.
Co, jeśli nikogo tam nie będzie?
Rozumiem.
Ani jeden.
Nikt nie odpowiedział na moje wezwanie.
Pozostaje nam czekać.
Musimy czekać, panie.
Ładny nóż.
Dański.
Ten?
Tak, zabrałem go Danowi,
którego zabiłem.
Gdzie?
W Winchesterze.
Zanim przeczołgałeś się na tyłku przed majestat Guthruma?
Zanim się przed nim stawiłem, owszem.
Nie potraktował mnie jednak po królewsku,
więc postanowiłem uciec.
Król, który musi słuchać Danów, to nie król.
Uhtredzie, jak cię lubię, męczy mnie twoje prawienie kazań.
Myślałeś kiedyś o zostaniu księdzem?
- Odkąd byłem małym chłopcem. - To kłamstwo.
Ochrzciłem go dwa razy.
Nadal nie jest chrześcijaninem.
To na szczęście.
Przydałby mi się też twój kosmyk.
Gdzie jest Alfred?
Obserwuje.
Czeka na swoją armię.
Pójdę i trochę z nim posiedzę.
Polubiłeś go?
Na szczęście.
Panie.
Pomyślałem, że przyda ci się towarzystwo.
Co widzisz? Co słyszysz?
- Nic nie słyszę, panie. - Nie.
Cienie wyglądają inaczej, inne jest też powietrze.
Są tam.
Widzę tylko trawę, panie.
- Poza nią drzewa. - Tam!
To ludzie.
A tam kolejni.
Odpowiedzieli na wezwanie.
Przybywają ostrza Anglii.
Ostrza Wessexu.
Ostrza Anglii.
Dziś...
jest dzień wojowników.
Dzień, w którym zabijecie wrogów.
Dzień, w którym poganie pożałują, że usłyszeli o Wessexie!
Dziś...
walczymy za Wessex!
Lecz nie tylko za Wessex.
Są z nami mężowie z Nortumbrii,
Mercji, Anglii Wschodniej.
A co robią tu poganie?
Chcą waszych żon dla swoich zachcianek.
Chcą zniewolić wasze dzieci.
Chcą zająć wasze domy.
Ale nie znają nas!
Nie znają naszych mieczy.
Nie znają naszych toporów i włóczni.
Nie znają naszej odwagi.
Dziś...
zabijemy ich!
Ziemia pordzewieje od ich krwi!
Ogołocimy ich z tego, co sobie przywłaszczyli,
będą błagać o litość,
której nie dostaną!
Bez litości!
- Bez litości! - Bez litości!
Jeśli polegnę,
razem z Hild zabierz mojego konia i uciekajcie stąd.
Nie polegniesz, zabraniam ci.
Wszystko, co mam w torbach, jest twoje.
Nie polegniesz.
Walczę za ciebie.
Bez litości!
Zabić wszystkich!
- Bez litości! - Bez litości!
Zatem bez litości.
Jeśli spotkasz w walce Uhtreda, nie miej wątpliwości.
Bez litości.
Bez.
Nie powinniśmy się powstrzymywać, panie.
Zaatakujmy całymi siłami.
Ja zdecyduję, jak walczymy. Ty wykonasz rozkazy.
Tak, panie.
Bez litości.
Uformować szeregi.
Uformować szeregi!
Tarcze w górę!
- Naprzód! - Dalej!
Naprzód.
Utrzymać linię, działamy jak jedno ciało!
Nie przerywamy formacji.
Tarcze przed siebie.
Utrzymać linię!
- Stać! - Stać!
Wulfherze, wyrwę ci wnętrzności, ty zdradziecki psie!
To nasze ziemie!
Drugi!
Trzeci!
Na samym przodzie. Tak, jak chciałeś.
Nadchodzą.
Wytrzymać.
Wytrzymać!
Utrzymać ścianę!
Spróbuj tego, Wulfherze, ty gnido!
Wytrzymać!
Leofricu!
Zajmę się Leofricem!
Leofricu!
Zostaw go! Załatać dziury!
Zacieśnić formację!
Naprzód!
Trzy, dwa, jeden...
Bez litości!
Nie ustępować!
Za mną!
- Danowie! - Ratujcie mnie!
Boże, miej litość!
Cofamy się! Razem!
Lżej!
- Lżej! - Lżej!
Utrzymujemy to miejsce! Nie idziemy dalej!
Cofnąć się razem ze mną!
I...
Uhtredzie Ragnarson!
Czy mnie słyszysz?
Słyszę cię, Skorpo.
Chcesz się poddać?
Mam dla ciebie prezent!
Twoją królową!
Bez litości!
Zginiesz od mojej włóczni!
Spędzisz wieczność w ogniu piekielnym!
Uhtredzie!
Weź konia.
Panie, jakie są rozkazy?
Panie?
Widziałeś to?
Ziściły się słowa księdza.
Jakie, panie?
Ich bóg im sprzyja.
Jakie są rozkazy?
Nie, panie.
Bez litości!
Jego grób musi być oznakowany jak ealdormana.
Dopilnuję tego.
Uhtredzie.
Ciało Izoldy nie jest już zbezczeszczone.
Zostało owinięte i jest gotowe na pochówek.
Chcę, by miała stos pogrzebowy.
Tak będzie.
Uhtredzie.
Za wszystko, co zrobiłeś,
co mi pokazałeś...
dziękuję.
Ofiarowałeś wszystko.
Zawsze miałem nadzieję, że właśnie taką osobą się staniesz.
W roku 878 król Alfred
pokonał pod Ethandun Guthruma dowodzącego wojskami Danów
i wypędził ich z Wessexu.
Jestem ci dozgonnie wdzięczny, Uhtredzie z Bebbanburga.
Wessex jest ci dozgonnie wdzięczny.
Nie możemy iść na ustępstwa, panie.
Liczy się tylko kapitulacja.
To twoja rada?
Tak.
Rozumiem.
Panie.
Gwarantem pokoju byli zakładnicy,
w tym moja przyjaciółka Brida...
i mój brat, Ragnar młodszy.
Innym jego warunkiem był chrzest earla Guthruma
i przyjęcie przez niego boga chrześcijan.
Czy wyrzekasz się Szatana, który jest głównym sprawcą zła?
Wyrzekam się.
Niech ta woda cię oczyści
i uczyni godnym Bożego błogosławieństwa.
Guthrumie, jesteś teraz dzieckiem Bożym.
- Amen. - Amen.
A w kwestii Uhtreda Bezbożnego...
moja wędrówka trwa.
Szlak wiedzie na północ.
Przez pomstę i odwet...
aż do Bebbanburga.
Przeznaczenie jest wszystkim.
Napisy: Mikołaj Gołębiewski