NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jestem Uhtred, syn Uhtreda.
Moja córka, Stiorra, i jej mąż, Sigtryggr, mają nieproszonego gościa,
zdradzieckiego brata Sigtryggra, Rognvaldra…
Dlaczego się zgadzasz? Chce nas rozdzielić.
…który spiskuje przeciwko nim.
Moja ukochana Aethelflaed odwiedziła nas w Rumcofie.
Mówią, że przybyłam do ciebie.
Chciałbym, ale chyba tak nie jest.
Mój człowiek, Cynlaef, zaskarbił sobie łaski jej córki, Aelfwynn.
Pomóż pani Aelfwynn zejść z konia.
Aethelflaed sprowadziła świętego męża, ojca Benedicta.
Rumcofa nie potrzebuje księdza.
- To utalentowany uczony. - Jest hazardzistą.
Niech to później odda.
Brida wróciła z córką, Vibeke,
uważaną za wieszczkę.
Wieszczka wybrała.
Jej nienawiść do mnie i mojej rodziny wciąż pali ją jak trucizna.
- Kto ci to zrobił? - Brida!
A teraz zaatakowała Eoferwic,
siejąc ból i grozę w mieście.
Znajdźcie Stiorrę!
Przeznaczenie jest wszystkim.
Znajdźcie Stiorrę, córkę Uhtreda!
KRÓLESTWO NORTUMBRII
Zostaw go, skończone.
Idź się pobawić.
Nie ma się czego bać!
Przyszła was uratować, zwrócić ponownie ku bogom.
Nie walcz z nimi, bracie.
Ma władzę. Poddaj się!
Jezu, ratuj nas.
Poddaj się!
Zrobi to jeszcze raz.
Sigtryggrze, poddaj się dla dobra swoich ludzi.
Królu Sigtryggrze.
Dobrze ci szło.
Co to za szaleństwo?
Czczenie bogów to nie szaleństwo.
Nie mówisz w imieniu bogów.
Nasi bogowie nie potrzebują kapłanki!
Słuchacie jej jak chrześcijańskie owce?
Gdzie jest jego żona?
Znajdę ją.
Rognvaldrze, nie.
Rognvaldrze, nie!
Zostaw ją!
Ty mały psie.
Nie jest już tym samym mężem.
Chrześcijanie mają taką historię.
Stiorro!
Idziemy po ciebie!
Stiorro!
Stiorro?
Stiorro, wychodź!
Okaż skruchę, że dałaś swoim ludziom zbłądzić.
Wybaczy ci.
Ty!
Gdzie twoja pani?
Nie widziałam jej, panie. Uciekła.
Tędy.
- Mocniej. - Proszę, nie mogę.
Gdzie ona jest?
Mówi, że uciekła z kobietami.
To prawda?
Możesz mi zaufać.
Głupotą byłoby kłamać.
Przyprowadźcie zakładników.
Niech każdy, kto mógłby być Stiorrą, stanie na placu! Przynieś wodę.
Brido!
Pozwól mu żyć, a przyjdzie do ciebie tak jak ja. Proszę.
Nauczę go, jak czcić bogów w sposób czysty.
Chcesz coś udowodnić swojemu bratu?
- Chcesz go poprowadzić? - Nie pójdę za tym wypaczeniem.
Prowadzę tych ludzi i umrę jako ich król.
Jak chcesz. Zabić go.
Nie!
Ty go zabij.
To moja rodzina.
Zdradził naszych bogów.
Dał chrześcijanom zapuścić tu korzenie i truć naszych braci.
Zabij go.
Pokazałeś mi, że jesteś lojalny. Dobrze.
Pokazałam, że postępuję sprawiedliwie. Z czasem mnie przyjmiecie.
Uwolniłam was, Danowie z Jorvik.
Otwórzcie bramę! Otwórzcie!
Znajdź Uhtreda.
Nie zostawię moich ludzi na twojej łasce.
Znajdziemy twoją żonę. Wiesz o tym.
Daję ci tę ofertę.
Daruję jej życie, jeśli przyprowadzisz mi Uhtreda.
Sigtryggrze!
GRANICA MIĘDZY MERCJĄ A NORTUMBRIĄ
- Proszę. - Dziękuję.
Nie trać nadziei.
- Usiądź z nim, twój głos może go obudzić. - I co mam mówić?
Co można po tym rzec?
Jak mu powiedzieć, że nie jest już mężczyzną?
Powiedz, że nadal jest twym synem.
Zwiadowcy wracają ze zbocza.
Poślę po ciebie, jeśli się obudzi.
Na wschodzie nic, w górę rzeki nic, w dole nic.
Chyba jej tu nie ma.
Nie chcę was skrzywdzić.
Tylko pokazać wam, jak zbłądziliście.
Na kolana.
Wszystkie na kolana!
Nie ruszycie się, póki Stiorra was nie uratuje.
Stiorro, pokaż się! Nie pozwól kobietom cierpieć!
Musisz tu zostać.
Nie schodź ze stanowiska!
Sikasz i srasz tam, gdzie stoisz.
Muszę wrócić na stanowisko.
Jestem potrzebny na brzegu.
Brida może nas torturować.
Jestem z królewskiej krwi.
Bycie torturowaną to mój obowiązek.
Panie, zejdź ze stanowiska.
- Przejmę wachtę. - Nie. Wszyscy muszą być gotowi.
Panie, odpocznij.
Wszędzie mamy ludzi.
- Nie damy się zaskoczyć. - Już mnie przechytrzyła.
Nie mogłeś wiedzieć.
Ale wiedziałem.
Wiedziałem, że wróci.
Myślałem, że to mnie zaatakuje, a nie ciebie.
Ani mojego syna.
To ciężka rana, ale twój syn może przeżyć.
Może przeżyć, ale jak ma żyć?
Bez dzieci i spuścizny.
Uhtredzie!
Mam złe wieści z głębi kraju.
O Stiorze? Zaatakowała Eoferwic?
- Skąd wiesz? - Atakuje mój ród.
Wycofać ludzi. Wyjeżdżamy.
- Od kiedy to tak wygląda? - Niecały rok.
Rok?
- Czy to boli? - Tak.
Boli.
Pokazałaś to komuś innemu?
Uzdrowicielom w Mercji nie można ufać.
Oznaka choroby u królowej i ealdormani uknują wojnę domową.
Szkoda, że komuś nie pokazałaś.
Wycięcie tego teraz…
Mogę?
Myślałam, że może się zagoić samo.
Inne się zagoiły.
Obawiam się, że to samo się nie zagoi.
Cięcie może być niebezpieczne, ale jestem przygotowana.
- Nie wiem, czy możemy go usunąć. - Może przyciąć?
Teraz dość szybko rośnie.
Rośnie, a ciało opada z mego brzucha.
Mogę?
Nie podołasz temu?
Źle oceniłam twoją reputację?
Obawiam się, że już za późno, by cię ratować, pani.
Już to widziałaś.
Tylko na…
Chciałaś powiedzieć: „Tylko na zmarłych”?
Tak, pani.
Serce mi pęka, nie znajduję słów.
Więc…
muszę zająć się pilnymi sprawami.
Sukcesją w Mercji,
utrzymaniem pokoju.
Nie, spędź raczej czas z bliskimi.
Wyraźnie nie znasz wymagań rządzenia królestwem.
Nie płacz.
Jest wiele do zrobienia. Wciąż jestem sobą.
Pani śpi i nie wolno jej niepokoić.
Zechce to usłyszeć.
Jak mówi ojciec Benedict, nie wolno jej niepokoić.
Moja córka jest zagrożona.
Zajmuje się tylko sprawami Mercji.
Prosi, żebyś przygotował jej matkę na mszę. Pani zaprasza.
- Jakie wieści? - Eoferwic padł, Stiorra jest zagrożona.
Więc podzielam twój ból.
Weźmiemy ludzi i odbijemy miasto dla Sigtryggra.
- Nie mogę. - Dlaczego?
- Mercja nie może się rozpraszać. - Rozpraszać?
Ludzie z Rumcofy będą tu potrzebni.
- Nie możemy ich zabrać. - Dlaczego?
Musimy skupić się na sobie, zabezpieczyć Mercję.
Szaleństwo! Brida jest na twojej granicy!
- Jeśli wkroczy… - Będzie za późno!
- Nie dyskutuj. - To nie zachowuj się tak głupio.
Przemówiłam!
Wrócimy do Aegelesburga.
Możesz wziąć tuzin ludzi z Rumcofy.
A co ze Stiorrą?
Aethelflaed…
co z moją córką?
Mam dobry powód, by odmówić.
Masz najgorsze cechy swego ojca.
- Uhtredzie… - Tchórzu!
Zrobię to sam, nawet z niczym!
Ależ się zmieniłaś.
A ty wcale.
Zakładam, że lady Eadith nie miała dobrych wieści.
Miałam mu powiedzieć?
Nie.
Walczyłby z Bridą ze złamanym sercem.
Wszyscy mamy złamane serca.
Te wieści są…
nie do zniesienia.
A jednak zniesiemy to.
Oboje.
Mój ojciec był gotowy duchem na śmierć.
Wiedział, że jego marzenie przeżyje, i nie opłakiwał straty.
Uczynię tak samo.
Zbierzcie tuzin ludzi.
Pojedziemy do saskich gmin wokół Eoferwic po pomoc.
Dała ci tylko tuzin?
- By odbić miasto? - Wspomniałeś o Bridzie, prawda?
Ludzie z granicy walczyli z nami.
Zechcą zobaczyć śmierć Bridy.
Na pewno jesteś gotów?
Na pewno.
Stiorra uratowała mi życie, jestem jej to winien.
- Znajdź mu szybszego konia. - Tak.
Odjedź w przypadku zagrożenia życia.
Nie myśl o nas, tylko uciekaj.
Dasz radę?
Walczę tak dobrze jak twoi ludzie.
Ale jesteś więcej wart.
- Jeśli cię schwytają… - To powiem prawdę.
Jestem nikim.
Na razie.
Jak mamy odpowiedzieć?
Okazać wsparcie. Sigtryggr był silnym sojusznikiem.
Eoferwic jest na granicy mojej siostry.
To prawda.
Może poprowadzić kontratak bez naszej ingerencji.
Wyślij 300 ludzi, by wesprzeć jej armię.
- Będą pod jej dowództwem. - Dobrze.
Mam wieści z Eoferwic, panie.
Twoi szpiedzy są zbyt powolni. Już wiem i działam.
Czyli szykujecie swoje wojska?
Nie.
Nie dotrą do Eoferwic przed ludźmi Aethelflaed z Rumcofy.
Mądrzej będzie dać jej dowodzić.
Czyżby?
Nie lubię rozlewać krwi Wesseksu,
ale czy to nie jest dobra okazja?
Jak to?
Eoferwic to brama do Nortumbrii.
Zajmij go, a trzy czwarte Anglii będą pod twoją kontrolą.
Są inne sposoby na odbicie Eoferwic od pogan.
Z całym szacunkiem, twoi misjonarze już nie żyją.
Jestem dość młody, by planować na lata, a nie miesiące.
Jeśli myślisz, że porzuciłem sen Alfreda, to się mylisz.
Marnujesz okazję!
Wykorzystaj ją,
zabij Bridę i Sigtryggra.
Nie zabiję Sigtryggra, zachowywał się pokojowo.
Stwarzał pozory.
Naprawdę mamy wierzyć, że to walki między Danami?
Czy to nie bardziej prawdopodobne, że zaprosił Bridę do sojuszu?
Nasze informacje mówią co innego. Jestem ich pewien.
Nie każdy intryguje tak jak ty, lordzie.
Dobrze.
Wypełniłem swój obowiązek, zaoferowałem radę.
Ealdormani będą zawiedzeni.
A czy mówisz w imieniu ealdormanów?
Nierozsądnie podważa moje decyzje.
Czuje, że czas ucieka, a jego pozycja spada.
Wojna da mu wpływy.
Jedź na północ. Sam oceń sytuację.
A sprawy państwa?
Możesz przekazać je królowi.
Aethelhelm nie miał racji
co do Sigtryggra?
Nie.
Aethelhelm chce rozpocząć bitwę, żebyś błagał go o pieniądze.
Chce, żebyś był wobec niego dłużny, bo nie jesteś.
Powiadom saskie gminy na granicy Sigtryggra,
by nie wysyłały mu wojska.
Mają nie oferować mu schronienia ani wsparcia.
To rozkaz króla, prawda?
Zapytany, zaprzeczy.
Miałem zająć się bękartem.
Zgadza się.
Gdy skończysz zabawę w posłańca, możesz wrócić do Rumcofy.
Mów, co chcesz, wyjeżdżamy.
Powinnam się pożegnać.
Dlaczego? Bo wysłałaś mnie na śmierć?
Narażasz mnie. I Aethelstana.
Masz ludzi i masz ogień w sercu.
Osiągniesz to, co zaplanowałeś.
- Ale jeśli cię nie zobaczę… - Zobaczysz.
Mój duch będzie cię prześladował do końca twoich dni.
- Nie. Pogódźcie się. - Pogodzą.
Kochają się od dawna.
Niech szybko do niej wraca po walce.
Pewnie będzie się dąsał do lata.
Finanie, czekaj!
Nie wolno mi mówić tego, co powiem.
Przysięgniesz milczenie, póki nie uratuje córki?
Dobra.
Pani nie będzie tu latem.
Umiera.
Co?
Dlatego nie mogła mu pomóc. W Mercji będą kłopoty.
- Wydawała się sobą. - To zabiera jej całą siłę.
Nie możesz mu powiedzieć. Nie wolno odwracać jego uwagi od walki.
Nigdy go nie okłamałem.
Wiem.
Nie będziesz musiał długo znosić tego ciężaru.
- Gotowy? - Tak.
Dawno nie szliśmy w bój.
W końcu.
Chcę znów machać mieczem.
Idź.
Przeszkadzasz.
Kocham cię.
Wiem, że to trudne.
Ale wrócimy do nich.
Przysięgam.
Do Eoferwic!
Kto następny?
Nie.
Nie chcę słuchać waszych kłótni.
Wróćcie, kiedy się dogadacie.
Królu.
O co chodzi?
Jestem tu, by pomścić śmierć ojca.
To brzmi ciekawie.
Goda zabił go i przejął ziemie, które dostałam od ojca.
- Chcę je odzyskać. - Tak, czytałem to.
- Lady Eadgifu? - Tak, królu, z Centu.
Bardzo lubię Cent.
Spędziłem tam w młodości wiele szczęśliwych chwil.
Tak. Jako chłopiec przyjechałeś do Cantwaraburga.
Mój ojciec, ealdorman, wydał ucztę dla króla.
Tak.
Przypominam sobie ciebie.
Dostałem twojego konia, a ty nie byłaś zadowolona.
Tak.
Bardziej zależało mi na koniach niż na chłopcach.
Wybacz, że nie pamiętałem, to było dawno temu.
Wszyscy się zmieniliśmy. Wyrosłeś na dziedzica wielkiego królestwa…
Może wysłuchamy drugiej strony sporu.
Gdzie jest ten Goda?
Z całym szacunkiem, to nie spór.
Ten człowiek ukradł mienie, które należy do mnie.
Wiadomo, że jest w błędzie.
Tak.
Po przeczytaniu szczegółów
ojca Pyrliga zgadzam się, że doznałaś niesprawiedliwości.
Niech Godę postawią przed ealdormanem Cent.
Skradziona ziemia to folkland, który mogę ci teraz zwrócić.
Dziękuję.
Jestem bardzo wdzięczna, mój królu.
Nie będę cię więcej niepokoić.
Nie.
Koniec spraw na dziś.
Lady Eadgifu?
Zjedz z nami.
Chcę
usłyszeć wieści z Cent.
Królu,
będę zaszczycona.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Zwłoka nie popłaciła.
- Lekarstwo Eadith będzie bolesne? - Nie.
Za późno na lek.
Nie rozumiem.
Wyjaśnij mi, dlaczego twoje leczenie się nie powiedzie.
To proste.
Umieram.
- Nieprawda. - Powiedz jej.
Nie. Nie posłucham.
Nie przyjmę słów gaduły, która nas oszukała!
Matko, to niesprawiedliwe.
Nie.
Niesprawiedliwe
jest wmawianie, że można coś wyleczyć, a potem nie leczenie!
- Nie mówiłam… - Nie odzywaj się do mnie!
Nie odzywaj!
Pocieszysz ją?
Nie mam siły.
Oczywiście, pani.
Mogę spytać, jak długo?
Sądzę, że nie ujrzysz wiosny.
Postaram się ulżyć ci w bólu.
Nie chcę tu być.
Chcę wrócić do Aegelesburga.
Musimy ruszyć, zanim osłabniesz.
Nie wiem, dlaczego Bóg tego chce.
Ale nikomu o tym nie mów.
Muszę powiedzieć córce.
Aldhelmie.
Matko!
Jak masz na imię?
Cynlaef, pani.
Szkolisz się na wojownika?
Tak, pani.
Lordzie Aldhelmie, dopilnuj, by Cynlaef ruszył do walki z najeźdźcami.
Odprowadź Aelfwynn do kwater zwiadowców.
- To niesprawiedliwe! - Nie chcę nikogo skrzywdzić.
Wykrzesaj nieco ognia, bo najeźdźcy bywają bezlitośni.
Dlaczego jesteś taka okrutna?
Dlaczego?
- Staram się żyć jak inne dziewczyny. - Nie jesteś jak inne.
- Jako dziedziczka musisz być cnotliwa. - Dlaczego?
Bo tak już jest!
Poświęciłam wszystko, by zabezpieczyć nasze królestwo.
Nie niszcz tego jak tania dziwka!
- Lepsza dziwka niż sfrustrowana wiedźma. - Nie mów tak do królowej.
Albo będziesz tego żałować.
Teraz wrócisz do Aegelesburga i przemyślisz, co znaczy rządzenie.
Przemyślałam to.
To kara.
Tak czy inaczej, to cię czeka.
Wiem, że jesteś młoda, ale nie myśl tylko o sobie.
Bycie królową to zaszczyt. Nie ma lepszego przeznaczenia.
Przeznaczenie jest dla śmieci.
Nie chcę tego!
Jest taki, bo spędza zbyt dużo czasu z matką.
Nie odwracaj się od razu,
ale przybył z inną kobietą.
Wciąż tu jest.
Zwykle nie trzyma ich do rana.
Kobiety z Cent rządzą się swoimi prawami.
Ale zwykle są rozsądne.
Zajmę się tym.
Ile?
- Słucham? - Ile?
Ile chcesz pieniędzy?
- Za co? - Za powrót do swojej posiadłości.
Dopiero co przyjechałam, a droga jest długa.
Znajdziemy ci najsilniejsze konie.
Co lubią kobiety takie jak ty? Złoto? Jedwabie?
Przyprawy, leki?
Podaj cenę.
Trzydzieści srebrników.
Taka jest cena zdrady.
- Kobieta, która zna Pismo Święte. - Alfred wiele nauczył Cent.
Więc będziesz rozsądna i przyjmiesz moją ofertę.
A jeśli nie?
Nie wiem.
Ludzie zawsze się zgadzają.
Siadajcie.
Dwa dni i nadal cierpicie przez Stiorrę.
Przybyłam tu jako matka.
Po lepszą przyszłość naszych dzieci.
Daneland wróci do Danów
i tylko Danów.
Bogowie dali nam dobre wiatry i spokojne wody.
Zasługują na ofiarę.
Przyprowadź ją.
Vibeke, jesteśmy gotowi.
Kto dostąpi zaszczytu?
To niemożliwe.
Jestem potrzebny żywy, by służyć bogom!
To niemożliwe!
Brido?
Bogowie mówią przez wieszczkę!
Ale pięć ofiar wystarczy.
To im wystarczy.
Puść mnie. Nie okaże litości.
Twój mąż przyjdzie.
Czekaj na jego rozkaz.
Wychodźcie! Czuję na sobie wasze oczy!
Wyjdźcie i zmierzcie się ze mną!
Nie chcemy walczyć.
Jesteś Danem z Eoferwic?
Nie. Jestem Sigtryggr z Jorvik i jestem tam królem.
Wybacz. Nie chciałem cię urazić.
- Jestem… - Pyrlig.
Doradca króla Edwarda.
- Gdzie jest Uhtred? - Przybędzie z ludźmi z Rumcofy.
To przednia straż. Król wysyła siostrze posiłki.
A jednak nic nie słyszałem i nie widziałem.
Sasi będą walczyć o ciebie, nie jesteś sam.
Dobrze.
Spotkamy się z tymi armiami, odbijemy moje domostwo i zabijemy sukę.
Już się robi.
Nie chcę tego.
- Co to jest? - Lord Aethelhelm zapłacił mi za wyjazd.
- Nie prosiłem o to. - Dlaczego to zrobił?
Królu, nie jestem głupia.
Okazałeś mi względy w porywie przelotnego pragnienia.
Ale nie spodziewałam się, że będę traktowana jak dziwka.
To była decyzja lorda Aethelhelma. Często wchodzi mi w drogę.
Odeślij go.
Ma licznych przyjaciół i jest moją rodziną.
Przepraszam za tę obelgę.
Przykro mi z powodu twoich kłopotów, bo przyprawiają cię o utrapienie.
Od dawna nie okazano mi takiej życzliwości.
Mój ojciec był ealdormanem. Wiedziałam, że to ciężkie.
Wyobrażam sobie, o ile dla ciebie jest gorzej.
Nie musisz sobie tego wyobrażać.
Może zostaniesz na jakiś czas i sama zobaczysz?
Na własne oczy,
ze mną.
Bardzo chętnie.
Mimo tej niezręczności miło spędziłam z tobą czas.
Szybciej. Sikasz jak staruszek.
Giń, księdzu.
Nakapałeś na siebie, ojcze?
Nie, to woda święcona.
Gdzie są ludzie z Rumcofy?
Mam złe wieści.
Sigtryggrze!
Jakie wieści o Stiorrze?
Żyła, ale Brida na nią poluje. Nie ma czasu.
Dotrzemy do niej.
Ocalimy ją.
Mówi, że to dla Danów.
- Ale to ciebie chce. - Znalazłeś mnie.
Zrobiłeś, co mogłeś.
Gdzie jest armia Rumcofy?
Pani jej nie dała.
- Myślałem, że król przysłał ludzi. - Tak.
- Jak to? - Nieważne.
Posłałem do saskich gmin.
Czemu pani odmówiła? Mamy sojusz!
- Od lat żyjemy w pokoju! - Wiem! To zdrada.
- To decyzja Edwarda? - Nie.
- Jakie wieści z gmin? - Nic nie mogą zaoferować.
Twierdzą, że nie mają ludzi.
Więc kłamią. Jest ich ponad setka.
Znam obronę Sasów wokół moich ziem.
Podobno król Edward przysłał rozkaz, panie.
- Mają nie pomagać Sigtryggrowi. - Nic o tym nie wiem. To pomyłka!
- Zrobię to sam. - Nie będziesz sam.
Nie odbijemy Eoferwic z taką liczebnością.
- Ale jeśli wejdziemy i zabiję Bridę… - Będą jej chronić.
Mam w środku ludzi, którzy będą mi lojalni.
Przyprowadź ludzi, a my sprowadzimy mieszkańców miasta.
Musimy dostać się do Eoferwic.
Moja żona nie umrze w pułapce jak szczur!
Nie wywalczyłem tak wiele, by pozwolić jej cierpieć!
Co planujesz?
Znam wejście.
Za mną.
Jazda.
Witam.
Pomódl się.
Jest skromnie, ale z czasem będzie jak w domu.
Podoba mi się.
Jak w stajence.
Co cię sprowadza tak szybko?
Mam pewne sprawy.
Mam 100…
i to.
Jesteś mu dłużny 300.
Tak. Zdobędę resztę.
Ma własne długi do spłacenia.
Wiem, znajdę pieniądze.
Lord Aethelhelm jest moim przyjacielem i na pewno okaże mi zrozumienie.
Jesteś pewien?
Nie mogę wrócić z pustymi rękami.
Daj mi coś.
Nie mam nic.
Poza tym, co widziałem
i słyszałem.
Co słyszałeś?
Lady Aethelflaed umiera i nie zobaczy wiosny.
Thor uderza młotem, gdy jest niezadowolony.
Udobrucha go kolejna ofiara.
Proszę, nie!
Nie!
Nie mogę się dłużej ukrywać. Przepraszam.
Nie możemy czekać na ocalenie.
Panie, co on robi?
Powinniśmy poczekać, aż znajdziemy więcej ludzi.
Zbierzmy fyrd.
Mówi, że jest rzymska droga.
Rzymianie?
To nasz plan?
Czy Rzymianie nas stąd wyciągną?
Z tego co wiem, wszyscy zginęli 600 lat temu.
Osferth, krzesiwo!
Miał wytaczać gnój z Eoferwic.
Zabierze nas tam?
Może.
Tyle wystarczy.
Podążamy śladem gnoju.
Zaczekaj!
Jeśli umrzesz wcześniej niż ja, córka mi nie wybaczy.
Panie, to zły pomysł.
Rzymianie chronili swoje budynki duchami.
Podążajcie za wodą i uciekajcie.
Brido!
Idę po ciebie!
Zapłacisz mi za to!
Brido!
Pokaż się!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz