NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jestem Uhtred, syn Uhtreda.
Po szokującej śmierci córki…
- Złapię cię! - Nie!
…Brida uciekła pokonana z Eoferwic.
Odwrót!
Aethelstan pragnie poznać swojego ojca, króla Wesseksu,
ale Edward skupia się na nowej miłości, lady Eadgifu.
Mimo niezręczności przyjemnie spędziłam z tobą czas.
A Aelflaed, królowa, której już nie kocha,
pragnie, by Chrystus ukoił ją w jej upokorzeniu.
Bóg wie, co masz w sercu.
Pomodlę się za ciebie.
Moja ukochana Aethelflaed umiera.
- Nie dotrwa wiosny. - Na pewno się mylisz, Finanie.
Zostało jej mało czasu.
Wybrała Aelfwynn na swoją następczynię.
Chcę tylko wiedzieć, że moja córka zostanie panią Mercji.
Jak zawsze w Mercji sukcesja nie jest prosta.
Młoda lady Aelfwynn nie nadaje się do rządzenia.
Czy twój pan proponuje alternatywę?
Tak, lordzie Burgredzie.
Teraz jadę, by być z moją ukochaną.
Modlę się, żebym dotarł do niej, zanim będzie za późno.
Przeznaczenie jest wszystkim!
Raz!
Dwa!
- Nie przeżyje. - Tu nie chodzi o przeżycie.
Chodzi o ból.
Trzy!
Agonię, której ciało nigdy nie zapomina.
- Zobaczymy, czy krew się zatruje. - Cztery!
Pięć!
Sześć!
Siedem!
Osiem!
Dziewięć!
Jeśli bogowie nie uleczą cię w trzy dni,
porzucili cię, abyś umarł.
Uczynię to samo.
KRÓLESTWO MERCJI
Idź, panie.
Gdzie ona jest?
Zastanawiałam się, kiedy nas zaszczycisz.
Nie odpoczywasz?
Jest panią Mercji. Może robić, co chce.
Wielokrotnie mi przypominała.
Powiedziałam jej, że jest chora.
Jak już mówiłam, nie chcę leżeć bezczynnie.
Będzie na to czas.
Proszę.
Jestem gotowa.
Odprowadzisz mnie?
Dokąd?
Czekają mnie pewne obowiązki.
Chodźmy.
Wiedziałaś, że jest chora, i mi nie powiedziałaś?
Prosiła mnie o pomoc i milczenie. Dałem jej jedno i drugie.
Ona umiera, Uhtredzie.
Widziałam to już, gdy koniec jest bliski.
Nagle ludzie czują się żywi przed…
Ale nie daj się nabrać, zostało jej mało czasu.
KRÓLESTWO NORTUMBRII
Twój Bóg oszukał śmierć,
prawda?
Po trzech dniach cierpienia piekielnego.
Wierzysz, że w dzień sądu wskrzesi cię z martwych?
To zasada naszej wiary.
Był też twoim Bogiem, Brido.
Nie zapominaj, że zaczęłaś życie z nim, a nie z Danami.
Jesteś jego dzieckiem, tak jak my.
Powiedz więc,
dlaczego mnie opuścił?
Dlaczego?
Jeśli Vibeke była jego dzieckiem, to dlaczego pozwolił jej umrzeć?
Czy on cię ochroni, ojcze? Uratuje cię w tej chwili? Powiedz.
Jeśli postanowił, że nadszedł mój czas, niech tak będzie.
Nie ma żadnej kontroli nad tym, jak skończy się twoje życie.
To nie będzie szybkie. To dopiero początek.
Pomóż mu! Pomocy!
Gdzie on jest, ojcze? Nadchodzi? Jest w drodze?
Pomóż mu!
Dziwne wygląda pusty.
Nie jest pusty.
Jeszcze nie.
Nie. Jeszcze nie.
Nie musisz tego robić sama.
- Zostanę z tobą. - Jestem za to wdzięczna.
Mam nadzieję, że będę silna jak ona, gdy nadejdzie czas.
Służyłem twojej matce przez wiele lat.
Jesteś jej córką. Widzę ją w tobie.
Myślałam, że rządzenie oznacza konflikty,
ale prawda jest taka, że ludzie chcą pokoju.
Jeśli są dobrze nakarmieni, mają domy i jest im ciepło,
to wkrótce zaczną cię szanować.
Dokąd idziemy?
Mam do załatwienia sprawę z jednym z ealdormanów.
- Chyba nie pora na to. - Więc na co jest pora?
By walczyć z tym, co cię spotyka.
Nie bądź naiwny, Uhtredzie. Bitwa skończona.
- Czemu tak łatwo się poddajesz? - Nie poddaję się!
Nie wybrałam tego. To droga, którą dał mi Bóg.
- Moja pani. - Ealdormanie Burgredzie.
Skończyłam list, o którym rozmawialiśmy.
- To zbyt wiele. - Ledwo starczy.
Trzeba chronić Mercję i jestem pewna, że zrobisz, co trzeba.
Pani,
byłaś dla nas dobra.
Uczciwa i sprawiedliwa.
Pamiętam, jak bał się zobaczyć cię na tronie.
Z czasem ludzie się zmieniają.
Co mu dałaś?
Mam ziemię, którą chciałam dać ludziom. Ma zostać ich, kiedy odejdę.
- Kto przejmie tron? - Aelfwynn.
Nie jest dziewczyną, którą kiedyś znałeś. Rozumie swoje obowiązki.
Jeśli Edward i ja utrzymamy sojusz dzięki naszym następcom,
a oni dzięki swoim, pokój i jedność będą trwać całe pokolenia.
Aldhelm zostanie z nią, by ją poprowadzić. Będzie miała armię do obrony.
Nie chcę cię prosić o kolejną przysługę.
- Aethelflaed. - Proszę.
Daj mi mówić.
Wolałabym wiedzieć, że zapewnisz jej bezpieczeństwo.
- Nie musisz nawet prosić. - Muszę.
Twoje życie jest gdzie indziej.
Aelfwynn nie jest twoja.
- Nie pomogłam ci… - Przestań.
Ochronię Aelfwynn i Mercję najlepiej jak potrafię.
Znajdźmy spokojne miejsce, bo pomyślą, że łamię przysięgę.
Brama jest tam.
Są inne bramy, które nie są tak pilnie strzeżone.
Przez te wszystkie lata mogłem się do ciebie zakradać na bzykanie?
KRÓLESTWO WESSEKSU
Powinnam powiadomić męża, że skończyłyśmy.
Może pojechać do Lindisfarne i zobaczyć.
Na pewno zarówno nasz Bóg, jak i król będą pod wrażeniem twojego hołdu.
Wcześnie wstajesz, prawda?
Co dzień modlę się do Boga w świetle wschodzącego słońca.
Król wyjechał dziś rano.
Widziałaś to?
Czy ktoś mu towarzyszył?
Zdaje mi się, że była z nim lady Eadgifu.
Jedź z nami do Lindisfarne.
Król mówił, że moja obecność może być uznana za pretensje do ziemi.
Ojciec na pewno się z nim zgodzi.
Nie, powinnam tu zostać.
Pojedź z nami i im nie mów.
To nie jest prowokacja.
To święty hołd.
Nie ma nic czystszego.
Chciałabym zobaczyć jego chwałę.
Jestem pewna, że król będzie świadkiem twojej.
Chcesz się pomodlić?
Jaką modlitwę miałbym odmówić?
Nie wiem. Jaką modlitwą najlepiej błagać Boga o życie?
Moje życie jest w twoich rękach,
a nie jego.
Myślisz, że jest coś poza tym?
Myślę, że dołączymy do niego w życiu wiecznym.
Twój Bóg ożył, a moja córka leży martwa.
Będzie żyła z nim w życiu wiecznym.
Powiedz mu, żeby ją oddał.
Oddał?
Mój Bóg tego nie robi.
Więc życie za życie.
Orwar! Orwarze, oddasz mi się za Vibeke?
Nie ma wymiany żyć!
To groźba. Oddaj mi ją albo będziesz winny jego śmierci.
- Nie mogę. - Ale twój Bóg może.
Jesteś jego głosem! Więc mów! Oddaj ją!
- Oddaj ją! - Boże, oszczędź ją!
Ma już dość krwi na rękach!
Była twą służebnicą. Nie musi umierać w męczarniach.
Może odkupić grzechy i dołączyć do córki w raju.
Moja córka nie żyje.
Moja córka nie żyje. Jestem zagubiona.
Nigdy się całkiem nie gubimy.
Bóg cię odnajdzie.
Byłaś chrześcijanką.
Widział dobro, które przez ciebie przeszło do serca twej córki.
Twój Bóg nie uratował Vibeke. Pozwolił jej umrzeć.
Nie czeka na nią inne życie.
Jest sama.
Ja jestem sama!
Nieprawda.
- Może powinniśmy tu odpocząć. - Na chwilę.
Jest zimno?
Jest mi zimno.
Jest dość zimno.
Mogłaś mi powiedzieć.
Nie musiałeś dzielić mojego bólu.
Nigdy nie przestałam myśleć…
o tym, co poświęciliśmy…
by tu być.
Żałujesz tego?
Czasami.
A kiedy żałuję, to każdą częścią mojej istoty.
A ty?
Czy przez te lata pragnąłbyś innego losu?
Ludzie Mercji są zadowoleni i bezpieczni.
Jak mógłbym im ciebie odebrać?
Nie odpowiedziałeś.
Marzyłem o nas.
O naszej rodzinie.
Szczęśliwej rodzinie.
Ale nawet w tym szczęściu, nawet w moich snach…
wciąż martwilibyśmy się, że dokonaliśmy złego wyboru.
Przekleństwem jest myśleć o tym, co mogło być.
Twoją drogą było zaprowadzenie pokoju w Mercji
i jej ochrona.
A kto ochroni ciebie, Uhtredzie z Bebbanburga?
Nie potrzebuję ochrony.
Potrzebujesz.
Nosisz w sobie tyle bólu.
Powiedziałabym ci…
Moja córka popełniła największy grzech twojego Boga.
Jeśli on istnieje,
zostanie zesłana do ognia.
Ta część Świętej Księgi nigdy nie wydawała mi się prawdziwa.
Myślę, że niebo i Walhalla nie są od siebie oddzielone.
Jeśli mamy rację, to po tym życiu jest coś lepszego.
- Twoja córka nie miała szans zgrzeszyć. - Zmusiła innych do zabijania.
To tak, jakby nóż był w jej dłoni.
To nauki rodziców.
Chciała cię zadowolić. To wszystko.
To nie jest jej grzech.
Nie jest za późno, by w niego wierzyć.
Zawsze jest czas.
Wiara w twojego Boga osłabiła Danów.
Stracili swoje dusze.
Moja córka straciła życie.
Obwiniam was.
Obwiniam wasz kościół, waszych królów i królowe.
I obwiniam Danów, którzy im się kłaniali,
przypochlebiali i przyjmowali chrzest.
Powinnaś jeść.
Nie mogę powstrzymać twojego bólu.
Nic nie może.
Ale twoja córka zaznała spokoju.
Może odnajdziesz spokój i odkupisz grzechy.
Nie chcę twojego chleba.
To był twój chleb.
Jeśli zmienisz zdanie.
KRÓLESTWO NORTUMBRII
Niehonorowo dać mu zamarznąć.
Niehonorowo nas potraktował.
- A ty mu wybaczasz. - Tak jak bogowie.
Przeszedł proces. Sprzyjają mu.
Jeśli jego ciało zacznie się goić, może wpuścimy go do miasta.
- Posłuchaj! To mój brat! - A ja jestem twoją żoną!
Jego los przypieczętowano. Jest w rękach bogów.
Umrze albo przeżyje.
Dowiemy się, gdy odsłonimy jego ręce.
- Proszę. - Dziękuję.
Co to było?
Ludzie króla.
Kiedy ostatnio widziałeś ojca?
Dawno temu.
Założę się, że teraz jesteś od niego nieco wyższy.
- Wuju? - Aelfwynn.
- Spóźniłem się? Gdzie jest? - Tu jej nie ma.
- Gdzie jest? - Jest z Uhtredem.
- Oczywiście. - Chciała go zobaczyć przed…
Nie rozumiem, czemu od nas odchodzi.
Czas wciąż nas okrada.
Twoja matka jest pośród nas najlepsza.
- Chciałbym jej pomóc. - Wiem.
Ealdormani mają się przygotować.
Obawiam się, że nie uszanują życzenia matki.
Zajmę się ealdormanami. Nie bój się.
Twoja matka i ja
razem chcieliśmy…
uszanować marzenie naszego ojca o sojuszu.
Przysięgam na ciebie i na nią…
że zrobię wszystko, by to się stało.
Niech mój król wysłucha słów swojej służki.
Nie mogłem z tobą pomówić…
Kocham cię.
Będę chronił wszystko, co osiągnęliśmy, siostro.
Przysięgam.
Przyjm swoją służkę Vibeke
pośród swoich pobożnych świętych i najjaśniejszych aniołów.
Jest dzieckiem Boga.
Niech mój król wysłucha słów swojej służki…
Lady Aelswith…
Nie musisz nic mówić, lordzie Uhtredzie.
Mam pytanie…
Słyszysz coś?
Jest noc. Miasto śpi.
Nie tam.
Tutaj. W tym pokoju.
Słyszysz coś?
Nie, tylko nasze głosy.
Zwykłych śmiertelników. Nie obchodzą mnie nasze głosy.
On…
się nie odzywa.
Myślałam, że teraz do mnie przemówi.
Czyż nie widać, że go potrzebuję?
Prosiłam go tylko…
by przemówił, gdy go potrzebowałam.
Może milczeniem oferuje ci pocieszenie…
Nie potrzebuję jego pocieszenia.
Potrzebuję, by przemówił.
Oddałam mu swoje życie.
Modliłam się tyle godzin, lordzie Uhtredzie.
Błagałam go,
by ją uratował.
Muszę wiedzieć, że mnie słucha.
Obawiam się, że twe modlitwy poszły na marne.
Niech mój król wysłucha słów swojej służki.
Proszę, niech mój król wysłucha…
- Lady Aelswith… - Próbuję sprawić, by mnie usłyszał!
Nie mów tego.
Nie wypowiadaj tych słów.
Porzucił mnie.
Porzucił ją.
Oddałam mu całe swoje życie.
I nic mi nie zostało.
Gdzie jest Aelfwynn?
Czeka na witan.
Wykorzystają ją.
Szanowali Aethelflaed. Na pewno zaakceptują jej wybór następcy.
Aelfwynn jest za młoda i nie jest obyta w świecie.
Zwrócą się przeciwko niej.
Może zdobyć ich szacunek tak jak Aethelflaed.
Choć stała się mądra…
Aethelflaed wciąż wierzyła w dobro w ludziach.
Ale się myliła.
Tylu już zginęło, Uhtredzie.
Nie mogłam więcej znieść.
Za dużo wypiłem…
- Zostaw mnie tutaj. - Jest dobrze.
- Boże. - Chodź. Na górę.
- Gotowi? - Czekają na twój sygnał.
Czy ojciec Pyrlig się odzywał?
Ponoć widziano go z dańską wiedźmą.
Czyli pewnie nie żyje.
Wracać na pozycje. Już niedługo.
Aethelstan?
Co ty tu…?
Przyszedłeś z Uhtredem.
Chciał pożegnać się z panią Aethelflaed.
Przez niego ja nie mogłem.
Wygląda na to, że zabrał ci wiele rzeczy.
Często o tobie myślałem.
Nietrudno byłoby mnie znaleźć.
Odnaleźliśmy się tu teraz.
Mam sprawy do załatwienia…
Chciałbym z tobą pomówić.
Wiele się zmieniło, ale to nieodpowiednia pora.
Miło cię widzieć.
Moja matka cię ceniła. Ucieszyłaby się, że tu jesteś.
Wyglądasz jak ona.
Czy ealdormani wiedzą?
Zabijemy w dzwony, gdy nadejdzie czas na witan.
Będą się bali zostawić Mercję bez władcy choćby na chwilę.
Ealdormani szanowali twoją matkę. Uszanują jej życzenie.
Przybył lord Aethelhelm.
Ma swoje cele, ale może pomóc nam ze zwłoką.
Nie żyje od kilku godzin, a on już chce podważyć jej decyzje.
Ona by nie zwlekała. Też nie będę.
Jesteś w żałobie. Wybaczono by ci…
Matka by mi nie wybaczyła.
Nie odmówię tej ziemi ani jej ludowi tego, czego dla niego chciała.
Powinienem był przybyć wcześniej.
Ważne, że byłeś przy niej, gdy cię potrzebowała.
Zostaniesz tu?
- Póki Aelfwynn nie przejmie tronu. - O ile jej babka na to pozwoli.
Lady Aelswith boi się, że to zła decyzja.
Zgorzkniałe staruszki nie dbają o potomków.
Może ma rację.
Czemu przywiązujemy się do tych ludzi, Uhtredzie?
Nie sądzę, by to był nasz wybór.
Bo to nasze przeznaczenie?
Więc jest okrutne.
Wygląda na to, że sprawia nam tylko ból i smutek.
Taką drogą nas wiedzie.
Może przeznaczenie mnie uwolniło, gdy opuściłam te ziemie.
Już od jakiegoś czasu nie czuję bólu i lepiej mi z tym.
Może ból jest naszym wyborem, a nie przeznaczenia.
Więc powiedz, Uhtredzie.
Co w końcu pozwoli ci uwolnić się od twojego bólu?
Co oni mówią?
Nie wiem.
Ale to nic dobrego.
Wróćmy do pałacu.
Dobrze jej służyłeś.
Próbowałem.
Chciała, by ludzie byli bezpieczni.
Nie potrafiła uprościć sprawowania rządów?
Próbowała.
Ale ealdormani, mimo szacunku, byli uparci.
Woleli dawne zwyczaje niż nowe.
Jeszcze przydasz się Mercji, lordzie Aldhelmie.
Nie musisz tu jeszcze być.
- Nie zaczęliśmy. - Muszę.
Spokojnie!
Tron zostaje przejęty po spotkaniu witanu.
Nie spodziewałem się ciebie.
- Jestem tu, by okazać szacunek. - Wątpię.
Nie masz szacunku, by go okazać. Królu.
To za długo trwa. Musimy ogłosić jej śmierć.
Sądzę, że to decyzja króla,
kiedy należy dzwonić, panie.
Sugerowałem tylko…
Że lepiej rozumiesz smutek króla niż on sam?
Kim jesteś, że tak do mnie mówisz?
Powściągnij język!
Dzwony zabrzmią, kiedy trzeba.
Prawie świta. Rozpoczniemy dzień smutną wieścią.
Zamknij drzwi! Jaja mi zamarzają!
- Coś jest nie tak. - Wracaj do łóżka.
Wyśpij się. Uhtred może nas potrzebować rano.
Widziałeś to? Obudź się.
Nie, to przez piwo. Oczy płatają ci figle.
- Uważaj, gdzie celujesz. - Tu są żołnierze.
Myślisz, że to atak?
Król tu jest. I jest bezbronny.
Cholera.
Znajdź Uhtreda. Pójdę po resztę.
Nie rób nic głupiego.
Zrozumiano?
Tak.
Już czas.
Zadzwoń. Powiadom o śmierci mojej siostry.
Niepokoisz się.
Nie lubię czerni. Jest zimna.
Tylko dziwni ludzie ją lubią.
Już czas.
Prosiła o ochronę Mercji.
Zrobiłeś to, co uznałeś za słuszne.
Może.
Aethelstanie!
Cholera!
Uhtredzie!
Zostaw go.
Co się stało? W porządku?
Panie, musisz to zobaczyć.
Kim oni są?
To ealdormani.
Dalej!
- Kto wydał rozkaz? - Dalej. Mów!
Znam go.
Wczoraj rozmawiał z królem.
Widziałeś ich?
- Widziałeś ealdormanów? - Tak.
Gdzie oni są?
Nie żyją.
Nie żyją? Niemożliwe.
Coś ty zrobił?
Przekroczyłeś granice!
Za wytłumaczenie niech starczy nasza przeszłość.
Siła Wesseksu i Mercji wzrosła tylko dzięki sojuszowi z moją siostrą.
Nie chcę, by ta siła osłabła.
Następczynią lady Aethelflaed jest jej córka.
- Ma siłę matki. - Nie widziałem jej.
Siła mojej siostry przyszła z czasem.
Czekanie na jej siłę narazi Mercję. Nie zasiądzie na tronie.
Są też inni, którzy mogą rządzić, podtrzymując ród.
Ojciec chciał jedności.
To było marzenie moje i siostry, ale teraz ona nie żyje.
Gdyby wiedziała, że to możliwe…
Nie zrobiłaby tego z krwią niewinnych na rękach!
Jej ręce są czyste. Wybór należał do mnie i musiałem działać.
Ealdormani przyjęli już łapówki,
by nie zgodzić się na życzenia siostry.
Ci ludzie stali na drodze do postępu.
- Chciałem tylko usunąć korupcję. - Nie tak ustala się sukcesję!
Przed rządami siostry sukcesję zawsze determinowano rozlewem krwi.
Nie chciałem, żeby tak znowu było.
Lepsza krew nielicznych niż wielu.
Zamordowałeś ealdormanów Mercji.
W ten sposób zapewniłem Mercji ochronę.
Wypełnię wolę bożą.
Będę królem Anglów i Sasów.
Wciąż żyjesz?
To dzięki tobie.
Zajrzysz?
Ciało zaczęło się goić.
Bogowie ci wybaczyli.
A ty, bracie?
Wybaczyłeś mi?
Gdyby to był wybór Stiorry, musiałbyś radzić sobie sam.
Mam szczęście, że tak nie jest.
Nie jest Danką.
Dan nie zdradziłby swojej rodziny tak jak ty.
Jesteś moją rodziną.
Rozumiesz? Jesteś moją rodziną.
Reszta przyjdzie z czasem.
- Widziałaś panią Aelswith? - Była z Aelfwynn.
- Wyjechały do… - Nie mów głośno.
Odejdź. Tu nie jest bezpiecznie.
To tylko zadrapanie. Zagoi się. Może będziesz mieć bliznę.
Nie krwawi jak zadrapanie.
Szykujcie się.
Moi ludzie szukają koni. Nie chcemy kłopotów.
Zabiłeś ealdormanów.
- Zrobiłem, co należało. - Byli starcami.
Bezbronnymi.
Uhtred przekazał ci swoją moralność.
Pewnie nauczył cię też, że lepiej uderzyć jako pierwszy,
żeby zapobiec przemocy.
Nie chciałem cię w to wplątać.
Podobno dobrze walczyłeś.
Za słabo, bo nie byłoby go tu, by ci o tym powiedzieć.
- Masz silną krew. - Moje umiejętności to wynik treningu.
Muszę się przygotować na ceremonię.
Przyjdziesz?
Będę z Uhtredem.
Ale będziesz mile widziany.
Aethelflaed była twoją rodziną.
Tak jak ja.
Zrobione.
Dawała mi spokój.
Gdy byłam z nią, czułam to.
Na pewno chciałaby, żebyś znów to poczuła.
Nie ma lepszego hołdu.
To bardzo godna procesja.
Zgadza się.
Zemścisz się?
Zrobił to, co zawsze robią królowie.
Żaden król nie rządził bez krwi. To nie leży w ich naturze.
Nie tak należy zostawać królem.
Chyba tylko tak się da.
Skończone.
Rządy Edwarda nie zostaną podważone.
Jego ród będzie pilnował tronu, aż będzie zawsze ich…
tak jak chciał król Alfred.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz