NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jestem Uhtred, syn Uhtreda.
Aethelflaed, pani Mercji, umarła, a ja pozostałem sam.
Aethelhelm chciał umieścić swojego wnuka, Aelfwearda, na tronie Mercji.
Ale Edward był bezwzględny…
Widziałeś ealdormanów?
Tak. Nie żyją.
Spełnię wolę bożą.
Będę królem Anglów i Sasów.
W obawie o bezpieczeństwo wnuczki Aelswith uciekła z Aelfwynn z Mercji.
Zrozpaczona Brida pojmała ojca Pyrliga,
ale jego dobroć złagodziła jej ból.
Twoja córka zaznała spokoju.
Może odpokutujesz, gdy sama odnajdziesz spokój.
Aelflaed jest oczarowana wizjonerką Aalys.
Podróżuj z nami i im o tym nie mów.
To święty hołd.
Jej ojciec, Aethelhelm, ponownie powstrzymany przez Edwarda,
musi znaleźć nowe sposoby zdobycia wpływów.
Nie tak ustala się sukcesję!
Przeznaczenie jest wszystkim!
Ty morderco! Zabiłeś mojego męża!
- Zabiłeś naszych ealdormanów! - Wracaj tu!
- Zabiłeś ich! - Ignoruj ich. Bądź godny.
Nie daj się prowokować.
Jakie wieści? Czy Eoferwic namierzył Pyrliga?
Żadnych wieści o ojcu Pyrligu.
Ale Sigtryggr będzie zaniepokojony wieściami stąd.
Tak.
Może powinniśmy ich uspokoić. Szkocję też.
Powiadom króla Konstantyna, że chcemy odnowić sojusz.
Panie, nie służę ci.
Przyszedłem się pożegnać.
Rozumiem cię, ale nie mogę brać w tym udziału.
Cóż za cnota.
Aelfwynn miałaby wojnę domową.
Kochałem moją siostrę. Nie hańbię jej.
Robisz to, co najlepsze dla Mercji.
Czy należało okazać litość?
Był inny sposób?
Królestwa powstają przy rozlewie krwi.
Ale nie musi nimi rządzić strach.
Pokaż światu, że jesteś sprawiedliwy i że żyjesz w wierze.
Na znak, że chcemy odpokutować
i pojednać się z ludem Mercji,
oferujemy nasz post do zakończenia mszy żałobnych.
Przyjmijcie te dary z naszego stołu.
Ucztujcie tu jako goście, podczas gdy my pościmy.
Mam nadzieję, że zapanuje pokój.
Myślisz, że jest szczery?
Już nie mogę poznać.
Obrzydza mnie to.
Jego brutalność i to jak hańbi matkę.
Bo jesteś dobrym i szczerym młodzieńcem, który kiedyś zostanie potężnym królem.
Więc dlaczego…
nie jestem aethelingiem?
Niektórych przeraża myśl o ich własnej śmierci.
Ale jeśli pozwolisz, znajdę sposób, by to rozwiązać.
Muszę mieć pewność, że pozostanę w cieniu.
Ludzie nie mogą nosić moich insygniów.
Rozumiem. Powiedzą, że są od króla Sigtryggra.
Wiem, co robię.
To może wywołać wojnę między chrześcijanami a Danami.
Mam taką nadzieję.
Król mógłby polec w walce.
Aelfweard odziedziczyłby ziemię wolną od pogańskiej zarazy.
Czas ucieka dla mojego rodu.
Możesz inaczej zdobyć wpływy.
Zbudować kilka kościołów czy ogłosić cud.
To uroczo staroświeckie, Bresalu.
Nie, tak jak król,
nauczyłem się, że nic nie jest tak skuteczne jak swąd śmierci.
Nie martw się.
Kiedy dostarczymy gobelin, wrócisz do domu ze Świętej Wyspy.
Jak Bóg da, król nigdy się nie dowie, że wyjechałam.
Idzie zmrok. Będziemy zmuszeni spać w lesie.
Pewnie żałujesz podróży z prostymi ludźmi.
Nie jesteś prosta. Jesteś darem od Boga.
Życie królowej bywa samotne.
Proszę…
To może być podstęp złodziei.
- Nie zbliżaj się. - Proszę.
- Miej litość. - Musimy pomóc.
Nie bądź litościwa. Stój.
Jest w potrzebie.
Co się stało…
Która z nich to chłopka z Lewes?
Jestem wizjonerką.
Masz wizje, ale nas nie widziałaś.
Komu służycie?
Przysłał nas król Sigtryggr.
Wszyscy ealdormani Mercji?
- Tak, pozabijani. - Jego siostra jeszcze nie ostygła.
Musiała wielce powściągać Edwarda.
Obawiam się, że możemy być następni.
Zwiększ ochronę granicy.
- Wyślij ostrzeżenie do króla. - Tak.
Wysłać wojownika, by powiedział:
„Jeśli wybierze się na północ,
będziemy gotowi”.
Uwolniliśmy się!
Usuńcie saski znak!
Inkrustowany.
Bardzo ładny.
Ktoś to kupi.
Lordzie Haestenie!
Musisz to zobaczyć.
Jezu, proszę…
Kto to zrobił?
Przysłał ich król Jorvik.
Mówili, że Sigtryggr chciał zemsty.
Oszczędzili mnie, żebym o tym mówiła.
Pielgrzymi?
Podróżnicy z martwą królową.
Zdejmij ciało i zatrzyj wszystkie ślady.
Natychmiast!
GRANICA POMIĘDZY MERCJĄ A NORTUMBRIĄ
Ilu do nas wróciło?
Ilu?
Ostrzeżcie oberżę! Osferth jest spragniony!
Aethelstanie, idź kupić łódź.
Jeszcze złapiemy przypływ.
Wciąż żyjesz.
Ledwo.
Tyle wystarczy.
A Stiorra i jej mąż?
Uwolnieni.
Ledwo.
Ale
pani Aethelflaed…
została nam odebrana.
To okrucieństwo, ojcze.
Ale zaznała spokoju.
To pocieszające.
Było tyle okrucieństwa.
Czy…
- Czy w ogóle chodziłeś? - Trochę.
To trudne, ale…
mam silne ciało.
- A serce… - Pomszczę je.
Brida żyje. Obawiamy się, że ma ojca Pyrliga.
W czasie przypływu popłyniemy za nią.
- Możesz dołączyć. - Pan nie wzywa mnie do zemsty.
Nie.
Oczywiście.
Zabicie jej to moje przeznaczenie.
Może nie.
Masz tu dobre życie, ojcze.
Po odejściu lady Aethelflaed
możesz znaleźć żonę
i mieć więcej dzieci.
Jeden syn zginął jako dziecko.
Jeden leży ranny.
Córka sama walczyła o życie.
Nie skażę kolejnego dziecka na takiego ojca.
A co z synem, który był ukryty, i który nie zna ojca?
Nie wiesz tego.
To niebezpieczne, żebyś to wiedział.
Jego czas nadejdzie.
Poza tym…
Aethelflaed
nie odeszła.
Wciąż…
jest ze mną.
Obaj mamy rany, które się nie zagoją.
Proszę. Tędy.
KRÓLESTWO MERCJI
Nie pokazujmy się.
Gdzie nasza łódź?
- Gdzie jest morze? - Nie ma morza.
Jesteś nierozsądna. Zmieniłam plan.
- Tędy… - Co się dzieje?
- Ktoś chce mnie zabić? - Nie, dziecko.
Ktoś chce dać ci życie.
Co?
Nie pozwolę, żebyś żyła w ukryciu i czekała na zabójcę.
Matka codziennie to znosiła.
Taki żywot zatruł jej ciało i odebrał mi mój najcenniejszy dar.
Jaki masz plan?
Wybrałam ci męża.
Kogoś, kogo znasz.
Wyjaśnię ci to.
Poproszono mnie o przekazanie tajnej wieści wielkiej wagi.
Pani Aelswith zauważyła, że kochasz jej wnuczkę.
Prosi, żebyś przyjechał do Buccstanu w niedzielę.
Spotkasz się z panią Aelfwynn i poślubisz ją.
Czemu zostałem wybrany?
Bo jesteś nikim.
Nie będzie musiała poślubić kogoś innego.
Będę zaszczycony, chroniąc księżniczkę.
Osfercie.
Wielki wojownik Haesten, handlarz.
Słyszałem o tym, ale nie wierzyłem.
Handlarz i właściciel 30 statków.
Powinieneś zobaczyć moją osadę.
Jest dwa razy większa od tej. Ma żyzne farmy i grube kobiety.
A to miejsce…
nadaje się tylko…
dla świń.
Dużo mówisz na kogoś, kto nie umie już władać mieczem.
Umiem nim władać.
Powinieneś już iść.
Nie.
Musimy porozmawiać na osobności.
- Niczego od ciebie nie chcę. - Uwierz mi.
Musimy porozmawiać.
Gdzie ta wizjonerka?
- Jest z moimi ludźmi. - Chcesz ją wymienić?
Chronić.
Z tego wyniknie wojna.
Czemu Sigtryggr zrobił coś tak głupiego?
To nie on.
To nie jego sprawka.
Jego brata? Czy Bridy?
Może Mercjan szukających zemsty.
Wielu nienawidzi Edwarda.
To zły znak dla nas wszystkich.
Ta śmierć przyniesie więcej śmierci.
Czemu mnie mieszasz?
Obaj chcemy zachować pokój.
Ja dla handlu, a ty…
Edward nie oszczędzi twojej córki, gdy będzie się mścił.
Sigtryggr musi się tego wyprzeć.
Finanie, Osfercie, zostańcie tutaj.
Strzeżcie ciała królowej z szacunkiem.
Sihtricu, Aethelstanie, jedźcie do Aegelesburga.
- Ostrzegajcie, jeśli się dowiedzą. - Nie możemy ukryć śmierci królowej.
Ma syna, który powinien wiedzieć, ojca.
Aethelhelm będzie chciał się mścić. Obwini za to Daneland.
Długo tego nie ukryjemy.
Szybko wrócę i sam sprowadzę ciało królowej do Aegelesburga.
Haestenie, powiedz w Eoferwic, co słyszałeś.
- Ja pojadę. - Aethelstanie!
- Ja nie chcę się mieszać. - Wszyscy już jesteśmy zamieszani.
Jeśli usłyszą, że Sigtryggr zabił królową, będzie rzeź godna Bridy.
Chyba ci ciężko?
Nie musisz trzymać miecza.
Jesteś silniejszy. Miecz wyrównuje szanse.
Dokąd idziemy?
Tu kończy się podróż.
Idź na południe, a dotrzesz do Winchesteru.
Posłuchaj mnie.
Edward nie chce walki z Danelandem ani z Danami.
Chodź ze mną i proś o pokój.
Zabiją mnie w bramie.
Będę cię bronił. Będziesz pod moją opieką.
Dość tej wojny.
Wojny, którą zaczęłaś,
i wojny w tobie.
Powodzenia z wilkami.
Ojcze Pyrligu?
Przyjmuję twoją propozycję ochrony.
Chodźmy do Uhtreda.
Mówiłem o Edwardzie. Jest królem.
Ale to z Uhtredem muszę się pojednać.
To dzięki niemu zaznam pokoju.
Myślałam, że wierzysz, że jestem gotowa na odkupienie.
Nie ma wieści o śmierci wizjonerki.
Powinny już być!
- Znajdą ciała. Wisiały przy drodze. - Jeśli coś nie poszło…
To co? Wyślesz po mnie zabójcę?
Co tu robi Aethelstan?
Król musiał go wezwać.
Ktoś mnie ubiegł. Próbują wykorzystać tę chwilę.
- Gdzie jest pani Aelswith? - Wciąż szukam.
Musimy zlokalizować ją i panią Aelfwynn, na wypadek gdyby pojawił się spisek.
Nie zmieniaj planu.
Trzeba się naginać w walce o życie.
Uciekam przed pchnięciem.
Zauważą nas.
- Wykryją. - Nie, jeśli będziesz cicho.
Naucz się skradać.
Królu, mogę?
Jedziemy zwiedzić ziemie.
To nie może czekać, królu.
Doszło do zbrodni przeciw wierze.
Duży koń dla małej kobiety.
Należy do mojego męża.
Gdzie bagaże?
Nic nie masz…
Nie wiem, kim jesteś,
i nie potrzebuję twoich pieniędzy.
Rodzina cię nagrodziła?
Okazała wdzięczność za wszystko, co zrobiłaś?
Gdzie one są?
Panie Aelfwynn i Aelswith?
Dokąd poszły?
Nie jestem ci winna odpowiedzi.
Ludzie
martwią się o bezpieczeństwo pani Aelfwynn.
Jeśli przypomnisz sobie, gdzie są…
znajdź mnie.
- Chcę konia, za którego zapłaciłem. - Dobra.
- Muszę dziś wyjechać. - Ten człowiek szuka Aelfwynn.
Niedobrze. To człowiek króla?
Nie wiem.
Wiesz, gdzie są?
- Nie musisz mi mówić… - Wiem.
Ostrzegę je, że są śledzone,
jeśli zostaniesz i będziesz mieć oko na króla.
Mała Aalys
została zabita, gdy niosła gobelin w jego świętej podróży.
Wisiała na drzewie jak sztuka zgniłego mięsa.
Wizjonerka.
Zamordowany symbol twojego prostego ludu.
Połączmy się,
by zmierzyć się z dańskim zagrożeniem,
nim Sigtryggr i jego brat wyrżną nas wszystkich!
Skąd to wiesz?
Wiesz, że mam przyjaciół w każdym mieście, ale błagam cię, królu,
nie zwlekaj z reakcją.
Na furię należy odpowiedzieć furią.
Albo zwykli ludzie będą działać w twoim imieniu.
Chciałbym to potwierdzić.
Teraz zamierzasz być ostrożny?
Kiedy ostatnio okazałeś taką śmiałość?
Pielgrzymi być może odpoczywają właśnie w Lindisfarne.
Albo zabójcy najeżdżają twoje ziemie bez konsekwencji.
Może!
Ale nie zemszczę się, dopóki nie będę pewien.
Czy to prawda?
Mogę popytać.
Jeśli ma rację, to wywoła niepokoje.
I podziały między chrześcijanami a Danami.
Więc jeszcze nie wyjechałeś z Mercji.
Pokazałem, że nie jestem impulsywny.
Potrzebuję zaufanych ludzi.
Pilnuj Aethelhelma.
Jeśli tyle już wie, usłyszy gorsze wieści.
KRÓLESTWO NORTUMBRII
To obelżywe.
Gdybym zaatakował Wessex, zrobiłbym więcej niż uduszenie królowej.
Uhtred tak powiedział.
Kto może być winny?
- Kto działa za ciebie? - Nikt.
To dzieło samego Edwarda.
Nienawidził królowej i nas. Zabił ją, by usprawiedliwić wojnę.
Nie chce walki.
Ale gdy się dowie, będzie musiał wziąć odwet.
- Dlatego wysłaliśmy ludzi na granicę. - Powiem mu, że zaprzeczasz.
Gdybyś pojechał ze mną, łatwo byłoby to załatwić.
Miałbym zostawić Jorvik bez obrony?
Dałem słowo.
To wystarczy.
Cierpi, bo sojusznicy go opuszczają.
Nie opuściłem was.
Moi ludzie mają szukać Bridy…
Ale jesteśmy tu sami.
Chcę was ocalić przed pewną porażką!
Edward ma dwa razy więcej srebra i żołnierzy.
Ma Mercję…
Nie boję się męża, który nie potrafi ochronić własnej żony.
Prowadź do wizjonerki.
Muszę namierzyć kłamcę.
Jest jeździec!
Z drogi!
Co się dzieje?
Podobno to posłaniec od Danów.
- Co mówi Sigtryggr? - Deklaracja.
„Jeśli król Edward wybierze się na północ,
będziemy gotowi”.
Sigtryggr wezwał do wojny.
Ostrzegał, żeby się do niego nie zbliżać.
- To co innego. - Czemu się wahasz?
Aethelstanie?
Jest z tobą Uhtred?
Nie, odwiedza córkę.
Twój największy wojownik porzucił Rumcofę, by dołączyć do Sigtryggra!
Lord Uhtred to człowiek honoru!
Odwiedza dziecko, nie dolewaj oliwy do ognia.
Bądź mądrzejszy.
Proszę, lordzie Aethelhelmie.
Zamiast nalegać na bitwę, zanieś prezent dla Szkotów.
Będą się martwić kłopotami na granicy.
Jeśli tak każesz,
chętnie opuszczę Aegelesburg.
Mówisz, co myślisz.
Ponoć świetnie walczysz.
Potrzebuję lojalnego dowódcy gwardii Mercji.
Zamieszka razem z nimi i zastąpi mnie w Aegelesburgu.
Może ty to zrobisz, co zrekompensuje ci…
Moje wygnanie?
Są gorsze losy niż bycie wychowanym przez Uhtreda.
Bardziej się przydasz niż przy szpiegowaniu ojca.
Chętnie się zgodzę.
Mam przysięgać?
A musisz?
Jeśli nie mogę ufać synowi,
to komu?
Nie wiem, czy to rozsądne.
Jeśli Edwarda nie da się sprowokować, to może Sigtryggra.
Wyraźnie spodziewa się ataku, więc dajmy poganinowi to, czego chce.
Poznaj moich ludzi.
Są prości.
Spodobają ci się.
Zignoruj to. Idź spać.
Nie mogę.
Mam zbyt wiele do przemyślenia.
Kiedy po nas przyjedzie?
Powiedziałam, że w niedzielę. Musimy być cierpliwe.
Jak to jest być w małżeństwie?
Gdy ktoś jest z właściwą osobą,
to jest to największy dar od Boga.
Namiętności cielesne,
gdy odbywają się w związku małżeńskim, są porywające.
Gdy czuć dreszcze męskiej miłości…
- Babciu! - To szczera odpowiedź.
To dlatego mieliśmy z Alfredem takie piękne dzieci.
A jeśli ktoś jest z niewłaściwą osobą? Prawie nie znam Cynlaefa.
Prawie nie znałam Alfreda.
Taka jest kolej rzeczy.
Podobno bycie ze złą osobą sprawia, że małżeństwo to piekło.
Mimo to więź trwa.
Przykro mi, że przynoszę takie wieści.
Wiem,
ile dla was znaczyła wizjonerka.
I pomyśleć, że to dziecię zostało uduszone,
zbezczeszczone i zwieszone z drzewa!
To nie do zniesienia.
Mój człowiek, Bresal…
Powiedział, że jej dańscy zabójcy
skryli się w bezbożnej Rumcofie
wśród pogańskich osadników.
Nie mogę jawnie
sprzeciwić się rozkazom króla.
Ale jeśli ktoś z was chce się mścić,
w moim obozie powita was ciepłe ognisko.
Zbyt długo pozwalaliśmy Danom żyć obok nas,
przyjmowaliśmy ich w naszych domach, częstowaliśmy naszą strawą,
gdy knuli krwawe bezeceństwa!
Każdy, kto chce się mścić, może udać się
dochodzić sprawiedliwości, której powinien dochodzić wasz król!
- Kto was przysłał? - Przychodzimy od króla.
Ukrywają się tu mordercy. Musicie ich wydać.
Oczywiście. Moi ludzie się tym zajmą.
Żaden Dan nie zabiłby królowej Aelflaed. To dobrzy ludzie.
Czemu mówisz o królowej?
Cynlaefie!
Rusz dupę!
- Nie ma go? - A co?
Co się stało?
Ktoś musi powiadomić ludzi w dole rzeki.
Ale nie możemy pokazać, że się szykujemy. Przybyli żołnierze.
Mówią, że są od Edwarda, ale wątpię.
- Ja to zrobię. - Nie!
Wezwę ludzi z Rumcofy.
Znają mnie i nikt nie zauważy, że wychodzę.
Zrób to.
Przyślij ich tu i poczekaj w dole rzeki, póki cię nie wezwę.
Przysięgnij.
Przysięgam.
Idź.
Co robisz? To niewinni ludzie!
Puść ją!
Każ ludziom się wycofać!
Kim jesteś?
Finanie! Ci ludzie już tu byli!
Danowie z Rumcofy zamordowali naszą królową!
Zabójcy królowej! Miłujące Danów szumowiny!
Spełnijcie swój obowiązek i ich wypleńcie!
Przestań!
Danowie tu! Chrześcijanie tam!
Rozdzielić ich.
Dan! Sas!
Tu Danowie! Dalej!
Ojcze, ogłoś sanktuarium!
Schrońcie się.
Bresalu, to dobrzy ludzie…
Puść mnie!
Osferth, Cynlaef! Tędy! Musimy pomóc Ingrith!
Sprawdźcie doki!
Za mną!
Ingrith!
Zejdź mi z drogi!
Ingrith!
- Ingrith, jedź! - Dalej!
Walcz ze mną!
Ingrith!
- Nie! - Nie!
Nic ci nie jest!
W porządku.
- Pomocy! - Gdzie jest rana?
Gdzie jest?
O mój Boże, umrę!
W porządku.
Nie pozwól mi umrzeć, Finanie!
Jestem tu z tobą.
Nie bój się, Aalys.
Uhtred pomoże.
Chce to naprawić.
Nie chcę cię skrzywdzić. Chcę tylko usłyszeć twoją wersję.
Ci, którzy zaatakowali królową…
mówili, że są od Sigtryggra, tak?
Skąd wiedzieli, gdzie ją znaleźć?
Królowa jechała z nami w tajemnicy.
Jej mężczyźni by tego zabronili.
Dlaczego chcieli królowej?
Nie chcieli jej.
Przyszli po mnie.
Tak. Wymówili moje imię.
Pan ją poprowadził.
Obroniła mnie, zajęła moje miejsce w rzeźni.
Chciałam tylko zobaczyć Świętą Wyspę. Dlaczego święty Kutbert…
na to pozwolił?
Mam go.
Przykro mi.
To moja wina!
To moja wina.
Pater noster qui es in caelis…
Nie rób tego.
Danowie mają inne zwyczaje.
Zabierz ocalałych do Danelaw.
Mercja to nie miejsce dla nas.
Zabierzemy Osfertha do miejsca jego narodzin.
Spocznie w Wesseksie.
Zabierz Finana do Uhtreda.
Spotkam Sihtrica w drodze do Aegelesburga.
Zabierz Aalys do Lindisfarne. Przyjaciel ją ukryje.
Rozumiem zabicie królowej, ale po co zabijać chłopkę?
Ktoś chce wzburzyć ludzi.
Brida?
To zbyt przebiegłe.
Nieważne, pojadę powiedzieć królowi.
Może powstrzyma go to, że nie chciano jego żony.
Trochę tego mało, Uhtredzie.
Powinienem dostać odpowiednią rekompensatę za gościnność.
Wynagrodziło ci ją to,
co ukradłeś martwej królowej.
Ludzie się nie zmieniają.
Przepuśćcie ich!
Wieści z Rumcofy!
- Sprowadź strażnika! - Tędy?
Lordzie Aelfweardzie.
- Jestem Aethelstan… - Wiem.
Przetrzymywano nas w Winchesterze.
Broniłeś mnie swoim życiem.
Mówi się o powstaniu w Rumcofie.
Znaleziono tam zabójców wizjonerki.
Szybko do środka.
Idź po króla. Szybko.
Kiedyś byliśmy bliscy duchem.
Gdy przywieziono ją do pałacu, poczułem…
że znalazłem…
nie ukochaną, ale przyjaciółkę.
Ktoś powinien powiedzieć jej ojcu.
To moja pokuta za zignorowanie jego ostrzeżeń przed Danami.
Niech zawróci z drogi do Szkocji.
Hańbiłem ją za życia, więc uhonoruję po śmierci.
Przygotujmy armie do wymierzenia sprawiedliwości Sigtryggrowi.
Jego żona
za moją.
Usłyszałam wieści.
To…
nie do opisania.
Nie znałam jej dobrze…
- Ale… - Ale i tak posuwałaś jej męża…
Ignorowałaś przysięgi, oddałaś swe ciało i sprowadziłaś gniew Boży.
Panie…
przemawia twoje poczucie winy.
- Nie wiń mnie, bo jestem bez winy… - Nie jesteśmy bez winy!
To musi być kara boża.
Mój Bóg nie jest mściwy i ty też nie powinieneś być.
To dzieło ludzi, nie Boga.
Niech winni poczują twój gniew.
Wybacz.
Nie jestem sobą.
Czuję palący wstyd. Nie kochałem jej tak, jak przysięgałem.
Jestem złym człowiekiem.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Nieważne, że jej nie kochałeś.
Inni kochali. To wystarczy.
Przekaż chłopcu straszne wieści.
Współczuj mu.
Nie współczuj sobie.
Myśl tylko o mnie.
Cały czas patrz tylko na mnie.
Czuj tylko moje ciało.
Przysięgnij, że to cię nie zniszczy.
Bądź dobrym królem, a nie dobrym człowiekiem.
Mężczyźni, kobiety i dzieci zagnani do kościoła i zabici.
Chłopcy oderwani od kochających matek.
Bez prowokacji, zabici, gdy nie mieli jak się bronić.
Jaki był powód gniewu króla?
Ponoć to zemsta za śmierć królowej.
Ich celem jest oczyszczenie ziemi Sasów z wszystkich Danów.
Choć od wielu lat mieszkają z nimi,
nie chcą ich tam.
Król i królowa was ochronią.
Już nie służycie Mercji. Od teraz chroni was Jorvik.
Chrześcijanie was tu nie skrzywdzą.
Zwykli nie są źli.
A jednak Edward nas prześladuje!
Pomścimy was.
Musimy iść na wojnę.
Pójdziemy na północ i zmierzymy się z Sigtryggrem.
Ogłoście, że zapłaci krwią za tę zniewagę.
Walczycie pod wodzą jednego króla.
Nie jako ludzie z Wesseksu czy Mercji…
ale wszyscy jako Sasi.
Chodź.
Znajdź lorda Aethelhelma. Przyprowadź go do nas.
DROGA DO AEGELESBURGA
KRÓLESTWO MERCJI
Sihtricu…
Mów.
W Aegelesburgu rozchodzą się wieści o walce z Danami.
- Kto im powiedział? - Aethelhelm.
Chciał pomścić śmierć wizjonerki,
ale nie mówił o królowej.
Nie wiedział. Podróżowała w tajemnicy.
A jeśli on to zaplanował?
- Zabicie… - Własnej córki?
Nie, Aalys.
Nie wiedział, że jego córka podróżuje z pielgrzymami.
Więc zaaranżował zabicie wizjonerki, by nastawić ludzi przeciwko Danom.
Niemal mi go żal.
Nie żałuj go.
Przez niego moja córka będzie na łasce Sasów.
- Musimy zawiadomić Edwarda. - Panie!
Co tutaj robicie?
Aelfwynn czeka.
Co w Rumcofie?
- A mój syn? - Moja rodzina?
Twój syn żyje.
Twoja żona i dzieci też, ale…
wielu w Rumcofie…
Gdzie Osferth?
- Finanie, gdzie jest Osferth? - Finanie!
Gadaj. Gdzie jest Osferth?
Przejście dla króla!
Sigtryggrze, pozwól mi poprowadzić grupę wojowników.
Mogę wesprzeć więcej niż ścianę tarcz.
Niech dołączy do straży przedniej.
Jeśli mnie o to poprosisz, wycofam się.
Nie poproszę.
Jeśli król chce nam zagrozić, to odpowiemy…
nawet jeśli w walce przeciw bliskim.
Nie chciałem skłócić cię z rodziną.
Utrzymywałem pokój, by cię nie rozłamywać.
Nie jestem rozłamana.
Jesteśmy zjednoczeni.
Dołączymy do naszych ludzi na granicy.
Wzywamy saskiego króla!
Za trzy dni
nasza armia zniszczy armię Edwarda na wzgórzach.
Tak.
Za trzy dni
zarżniemy jego, jego potomstwo i tych, którzy walczą w jego imieniu.
Powiadomcie tchórza o miejscu bitwy.
Sigtryggr będzie czekał.
Sigtryggr!
Lordzie Aethelhelmie.
Wielu ludzi cię szukało.
A tobie się poszczęściło.
Mam cię zawrócić do Aegelesburga.
Dlaczego?
Nie znam powodu, panie.
Proszę, wróć ze mną.
Nie dziś.
Nakarmcie go.
Niech się rozgości.
Tędy, lordzie Aethelstanie.
Ten bękart wie coś, czego nie mówi.
Chcesz to z niego wyciągnąć?
Zobacz ludzi, których zebraliśmy na tę przygodę.
- Król będzie… - Muszę coś powiedzieć.
Ten bękart może ukrywać to, co odkryłem w Rumcofie.
Twoja córka podróżowała z pielgrzymami
i została zamordowana.
Panie.
Słyszałeś?
Widziałem jej ciało w Rumcofie.
Zabrano ją do męża.
Wybacz, gdybyśmy wiedzieli…
Panie, to nie moja wina.
Gdybyś powiedział…
Myślę, że to jasne, gdzie leży wina.
Panie, odłóż nóż.
Nie.
To honorowe wyjście.
Od kiedy robimy to, co honorowe, panie?
Twój wnuk cię potrzebuje.
Los mojego wnuka legł w gruzach.
Bez królowej…
nasze wpływy znikną.
Odzyskasz je.
Dokończ, co zacząłeś.
Wiem, że dasz radę, panie.
Znajdź siebie.
Znajdź.
Walcz.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz