NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Jestem Uhtred, syn Uhtreda.
Aethelhelm zdołał rozpętać wojnę między Sasami a Danami.
Ale odkryto jego zdradę.
Sigtryggr nie zabił królowej. Zrobili to ludzie Aethelhelma.
Musimy go pojmać.
Chcąc osłabić siły Sasów,
Sigtryggr śmiało ruszył do boju
i podjął walkę z ludźmi Aethelhelma.
Ale Edward pokrzyżował mu szyki.
Jechałem w imię pokoju, a Sigtryggr odpłacił nam się rozlewem krwi.
Ratujmy ich!
Aethelhelm uciekł, a Sigtryggr został pojmany.
- Musicie przyjąć dar chrztu. - Nie mogę.
Spoczął na mnie najgorszy obowiązek.
Ty musisz to zrobić.
Żeby Sigtryggr trafił do Walhalli.
Żądza zemsty Bridy nie słabnie.
Przekaż, że po niego idę.
Na północy pojawiło się nowe zagrożenie.
Szkocki król Konstantyn nawiązał sojusz
z lordami Nortumbrii, spornych ziem, które uważa za swoje.
Musimy się teraz zjednoczyć.
Jest wśród nich mój kuzyn, Wihtgar,
który zamordował swego ojca, by zagarnąć moje dziedzictwo.
Przeznaczenie jest wszystkim!
Królowo.
Nie zapominaj mnie w swojej ostatniej podróży.
Twój miecz i moje serce zawsze będą należeć do ciebie.
Dziś odchodzi miłość.
Sigtryggrze,
żyłeś jako wojownik!
I umarłeś…
jako król!
Sigtryggr!
Jednoczmy się w żalu.
Żałuję, że ty przeżyłeś, a on nie.
Zostaw ją.
Obyśmy też tak umarli!
Z honorem w sercach i śmiechem na ustach!
Obyś bezpiecznie dotarł do Walhalli…
gdzie jeszcze razem wypijemy!
- Jeszcze się spotkamy! - Za Walhallę!
Za Sigtryggra!
Widziałaś ojca?
Waleczny ksiądz z Rumcofy.
Był odważny.
Osferth byłby dumny.
Słyszałem. Wypijmy za twoją odwagę.
Mam złe wieści.
Brida znów zaatakowała.
Przeżyje tę noc tylko z bożą pomocą.
Jesteśmy tu, Pyrligu.
Twoi przyjaciele.
Uhtredzie…
Brida chce cię ukarać.
Nie spocznie.
Idź po Aethelstana. Niech stanie na straży.
Wytropimy ją i zabijemy.
- Znaleźli wiedźmę? - Nie, królu.
Jakim cudem umyka wojsku Mercji?
Nie wiem, ale ludzie Uhtreda ją znajdą.
Pojmano już Aethelhelma?
Też brak wieści. Ponoć ruszył na południe.
Oczywiście. Spróbuje wzniecić bunt.
- Czy Pyrlig może podróżować? - Nie.
Więc tu zostanie.
Należy opuszczać Eoferwic z Bridą na wolności?
Jeśli nie chcesz, żeby Aethelhelm zajął Winchester.
Taki ma plan. Musimy jechać na południe.
Czy Aelfweard wie o zdradzie Aethelhelma?
Ty powinieneś mu to powiedzieć.
Mój syn wiele ostatnio przeszedł.
Te wieści tylko go zranią.
Panie, rozumiem, czemu chcesz wyjechać,
ale obawiam się o Eoferwic.
Atmosfera jest gorączkowa.
Danowie inaczej okazują żałobę.
Jeśli wyjedziemy,
polegli w walce z Sigtryggrem zginęli na darmo.
Zabezpiecz Eoferwic…
i wypuścimy się dalej na północ.
Będziesz miał całą Nortumbrię. Spełnisz marzenie Sasów o…
Nie jeśli Aethelhelm zajmie Wessex.
Ludzie tu są zmienni, a nastroje nieprzychylne.
Współczują lady Stiorze.
Jej żałoba może wywołać kłopoty.
- Do tego Brida… - Zła atmosfera. Rozumiem.
Jeśli to młoda wdowa jest problemem, da się go rozwiązać.
Wezwij lorda Uhtreda.
Nie pytaj. Nie znaleźliśmy jej.
Może stąd odeszła.
Pyrlig jest ranny od niedawna. Musi być niedaleko.
Wie, że w Eoferwic czeka ją pewna śmierć.
Jest bezwzględna, ale nie głupia.
Przygotujcie konie na wyjazd.
Uhtredzie,
król cię wzywa.
Nie mam dla niego wieści.
I tak chce cię widzieć. Chodź.
Lordzie Uhtredzie.
Nic nie mam.
Ani Bridy, ani Aethelhelma. U Pyrliga bez zmian.
A co z Danami?
Danami z Eoferwic.
Od kiedy o nich myślisz?
Odkąd jestem ich królem.
To zabrzmi dziwnie, ale nie spodziewałem się nim zostać.
Zawsze pragnąłeś tych ziem.
Tak, ale liczyłem na pokojowy podbój
i życie ludów w zgodzie.
To trudne. Zrobiłeś z ich króla męczennika.
Tak.
Żałoba wdowy po królu wzruszyłaby nawet serca z kamienia.
Jest młoda. Bardzo go kochała.
Wiele straciła. Swoją przyszłość, pozycję, dom.
Wszystko oddałaby za swojego męża.
Jej żałoba może rozpalić ludzi.
Powinna lepiej ją ukrywać.
To niemożliwe.
Może ukoję jej ból.
Muszę udać się na południe, by znów zasiąść na tronie Wesseksu.
- Boisz się, że… - Nie boję.
Podejrzewam, że Aethelhelm wznieci bunt.
Dlatego tu musi być pokój.
Powiedz to Bridzie.
Na pewno cię posłucha.
Brida raczej nie będzie zgodna, ale może Stiorra będzie.
Co ma zrobić?
Złożyć mi przysięgę i uspokoić Danów, że zakończyliśmy konflikt.
Ludzie za dużo wycierpieli.
Wszyscy cierpieliśmy.
Może przewodzić Danom jak niegdyś twoja siostra Mercjanom.
Będzie miała cel. Odzyska siłę.
O ile nie poprowadzi ich przeciwko mnie.
Nie ma ochoty na bunt.
Ale nie przyjmie chrztu.
Mój ojciec ochrzcił ją, gdy była mała.
Już jest ocalona.
Nie trzeba tego powtarzać.
Musi mnie uznać za prawdziwego władcę Eoferwic.
W zamian będziesz ją chronił?
- Tak. - Więc każę jej się zgodzić.
Dziękuję, królu.
Córka będzie zaskoczona tym zaszczytem.
Dobry król docenia swoich najlepszych wojowników.
KRÓLESTWO MERCJI
Bóg jest litościwy.
To jej koń.
Jest niedaleko.
Poczekaj tu. Może wrócić. Poszukamy jej.
Lady Aelfwynn? To ty. Aelfwynn z Mercji.
Pomyliłeś mnie z kimś.
Na pewno nie. Jestem Glaedwine. Też z Mercji.
Były chłopiec na posyłki twej matki.
Współczuję ci straty.
Jeśli służyłeś mojej matce, zostawisz mnie w spokoju.
Pani, masz kłopoty?
Babka chce mnie uwięzić w klasztorze dla mojego bezpieczeństwa.
Dobrze więc, że na siebie wpadliśmy, pani.
Mam rozkaz ci służyć i cię chronić.
Kto ci to rozkazał?
Ktoś, komu bardzo na tobie zależy.
Cynlaef? On żyje?
- Szukał cię. - Myślałam, że…
Pospieszmy się. Straże lady Aelswith mogą być niedaleko.
Gdzie on jest? Gdzie Cynlaef?
Tędy, pani.
Śmiało.
Lady Aelfwynn?
Miał tu być Cynlaef.
Nie ufaj przystojniaczkom, pani.
Albo chcą cię zerżnąć, albo orżnąć.
Patrz.
On był w Aegelesburgu i chciał zapłacić za wieści o Aelfwynn.
Znamy się już, prawda?
Lady Eadith.
Nie pamiętam każdej dziwki.
To nie dziwka.
Nie należy obrażać kobiety strzeżonej przez wojsko Mercji.
Nie jest ci przychylna.
Wzięła ode mnie zapłatę za informacje o twoim miejscu pobytu.
Chętnie oddam ci datek w zamian za Aelfwynn.
To nie twoja sprawa, wiedźmo.
Może nie jej,
ale Aelfwynn to moja wnuczka, więc na pewno moja.
Lady Aelswith, nie poznałem cię.
To zaszczyt towarzyszyć twej wnuczce.
Zachowaj pieniądze jako nagrodę za odnalezienie jej.
Był nazbyt rozsądny.
Ludzie nie śmią spierać się z wdową po Alfredzie.
Spokojnie, straże są niedaleko.
Wzywanie pomocy nie byłoby rozsądne.
Tylko na chwilkę! Chcę z nią pomówić jak brat!
Najpierw przemówi jej ojciec.
Powiedz, że masz Bridę.
Nie mam.
Więc powiedz, że ja wymierzę jej karę.
Jest źródłem naszych cierpień.
Nie myśl o niej.
Wolę myśleć o tej, która zaczęła, niż o tym, który skończył.
Też opłakuję Sigtryggra. Wiesz o tym.
Zaznałaś niesprawiedliwości, ale złość cię zniszczy.
Niby co zniszczy?
Jestem nikim. Niczyją żoną i królową niczego.
Wciąż jesteś córką…
ojca, który zrobi wszystko, by to naprawić.
Nie wskrzeszę zmarłego, ale wspomogę cię w żałobie.
Znajdziesz pocieszenie.
- Tylko tego chcę. - Dostałem propozycję.
Edward uczyni cię panią tych ziem, byś rządziła w jego imieniu.
Nie będziesz królową, ale będziesz rządzić.
Czego Edward chce w zamian?
- Musisz przysiąc i przebaczyć… - Moje serce mu nie przebaczy.
Więc wybacz ustami. Niech twoje serce milczy.
Nie łamiemy przysiąg.
Jesteś samotną kobietą.
Mogę cię chronić jako ojciec.
- Ale pewnego dnia… - Będę sama i w niebezpieczeństwie.
Zawsze tak było.
Zrozum, że musisz to zrobić.
Zgódź się, a wiele osiągniesz.
Kim oni są? Dokąd nas zabierają?
Wuj chce cię ukryć, byś nie zagrażała tronowi Mercji.
Nie. Mój syn jest przebiegły,
ale gdyby miał obawy, trzymałby ją blisko siebie,
a nie najął ludzi.
Tylko bogaty tchórz opłaciłby ludzi…
Ty głupia kobieto.
Aethelhelm.
Jest równie bogaty, co przebiegły.
Tylko on ośmieliłby się zorganizować porwanie damy,
byłej królowej i…
Nie wiedział, że tu będziesz.
- To pocieszające. - Czego Aethelhelm ode mnie chce?
Nie wiem,
ale z pewnością nie chcę wiedzieć.
Jak się uwolnimy?
Nie mamy broni i planu.
To nie do końca prawda.
Już kiedyś próbowano odebrać mi życie.
Nauczono mnie, jak się bronić.
Aelfwynn,
nie bój się.
Widzą w nas tylko wątłe i słabe kobiety,
ale to będzie naszą siłą.
Aethelhelm i jego ludzie są głupi, że nas nie doceniają.
KRÓLESTWO SZKOCJI
Złożyliśmy przysięgę.
Czemu król nas nie wypuszcza?
Bezwstydnie się popisuje.
Może nawet nie ma planu.
Myślisz, że będzie wojna z Wesseksem?
Nie.
Pokój jest na rękę obu królom.
Poczekamy, damy się poniżyć i pojedziemy.
Ten stary cap nie jest z Nortumbrii.
To kolejny lord, któremu jaja zwisają niżej niż sakiewka.
Królu.
Zwą mnie grzmocicielem Danów,
ale to pewnie zamachowczynie.
Jesteś ambasadorem Edwarda?
Jestem z Wesseksu. Lord Aethelhelm.
Pokaż dar.
Wybacz, królu, ale nie mam daru.
Żadnego palucha świętego Kutberta czy chleba z ostatniej wieczerzy?
Król nie ma pewności, czy w Szkocji doceniacie święte relikwie.
Kazał ci tak powiedzieć?
Obrazić mnie?
Wybacz. Jestem tylko posłańcem.
Słyszałem o jego podboju Mercji.
Czy mój sojusz z Aethelflaed wciąż jest ważny?
Król nic nie mówił o sojuszu.
Czy wybiera się na północ?
O tym też nic nie mówił.
Po co przysłał ambasadora, który nic nie wie?
W co on pogrywa?
Mam ci odciąć głowę i mu odesłać?
Królu, wyglądasz na człowieka, który zna wartość łaski.
Więc zdaję się na twoje miłosierdzie.
Przybyłem cię ostrzec.
Przed czym?
Obawiam się, że Edward spoziera na północ…
na Nortumbrię i Szkocję.
Nie podzielam jego ambicji.
- I mówisz mi to z dobroci serca. - Nie.
Nie potrzebuję ostrzeżenia.
Jesteśmy przygotowani.
Przysięgła mi połowa lordów Nortumbrii.
Więc jeśli chcesz uniknąć wojny,
zniechęcasz do niej nie tego króla.
Nie zrozumiałeś mnie. Nie przybyłem w imię pokoju.
Więc czego?
Co to za sztuczki?
Blefujesz.
Wiem, że Edward jest twoją rodziną, mężem twojej córki!
I o to…
właśnie chodzi.
Wybacz, królu, ale została zamordowana!
Nie doszły mnie słuchy o śmierci królowej.
Edward twierdzi w Wesseksie, że to sprawka Danów.
Więc…
chcesz zemsty?
Królu…
Król nie ma litości w zajmowaniu większych obszarów.
Wiesz, jak pozbył się ealdormanów,
co zrobił z Sigtryggrem.
Wszędzie widzi wrogów.
Nawet w moim wnuku, jego dziedzicu,
Aelfweardzie, dobrym chrześcijańskim chłopcu,
który nie miałby ambicji wykraczających poza Wessex i Mercję.
Jaki plan próbujesz mi wcisnąć, lordzie Aethelhelmie?
Pomóż mi wzniecić bunt przeciw królowi
i umieścić mojego wnuka na tronie Wesseksu.
Poprowadzę Aelfwearda. Gwarantujemy nie najeżdżać Szkocji.
Ziemie twoje i jego będą bezpieczne.
Nie mam zamiaru obsadzać królów na saskich ziemiach.
Wszyscy są tacy sami.
Dlatego oferujemy nie tylko sojusz.
Oferujemy połowę dochodów z ziem Mercji
poprzez małżeństwo z lady Aelfwynn.
Ziemie są dostatnie i żyzne. Dziewczyna również.
Edward jest niebezpieczny
i nastawiony na ekspansję.
Prześladuje go marzenie jego ojca
o zjednoczeniu królestw w jedną tak zwaną Anglię.
Jeśli teraz nie uderzysz…
ta okazja może się nie powtórzyć.
Zastanowię się nad tym i pomówię z moimi dowódcami.
Ale nie oddalaj się.
Zaintrygowałeś mnie, lordzie Aethelhelmie.
A to niemałe osiągnięcie.
Zrobię to, gdy będą spały. Nie będą świadome.
Jeśli pozwolimy im żyć, zacznie nas ścigać cała armia.
Zabijanie dam źle się kończy.
Wierz mi.
Ale masz rację. Jeśli tego nie zrobimy, będziemy ścigani.
Planują nas zabić.
Nie wiadomo.
Jesteśmy zbyt potężne, by dali nam o tym opowiedzieć.
Wiedzą, jakie siły mogę zebrać.
Jeśli mamy działać, to teraz.
Muszę…
Nie ma na to kulturalnych słów.
Wyszczać się?
Podlej ten dąb.
Będziecie ją widzieć.
Nie chcecie dostarczyć zbrukanego towaru.
Idź.
Teraz.
- Dokąd nas zabieracie? - Siadaj.
Komu nas dostarczycie?
Odpowiedz.
Siadaj.
Bo cię zmuszę.
Nie walcz!
Na każdego męża czeka śmierć.
Nie jesteśmy mężami i nie tak łatwo nas zabić!
Widziałaś?
Czułam się jak święty archanioł Michał, gdy gładził armie szatana.
Odejdź, bo i ciebie zgładzę!
Aelfwynn! Uciekaj!
Nie! Babciu! Pomóż mi! Babciu!
Niech przygotują ceremonię.
Zaproś odpowiednich Danów.
Stiorra przed nimi przysięgnie.
To załagodzi sytuację. Mądrze.
Czemu nie nakryto dla lady Eadgifu?
Sądziłem, że ją odesłałeś.
Ależ nie.
Służbie powiedziano, że zawraca i mają nie rozpakowywać jej rzeczy.
- Co się dzieje? - Panie.
Panie, wracam do Cent.
Nie czuję się tu swobodnie.
Dbam o twoje bezpieczeństwo, ukochana.
Nie obawiam się zagrożenia, tylko twojego gniewu.
Więc proszę, daj mi odejść. Tak będzie lepiej.
- Czemu przede mną uciekasz? - Nie uciekam.
Oszczędzam ci trudu z odsyłaniem mnie.
Spadło na nas błogosławieństwo i przekleństwo.
Niemożliwe. Tak nie może być. Nie mogę mieć więcej bękartów.
Rozumiem, dlatego odchodzę.
Jesteś taka zimna.
Mam płakać i zawodzić? Nie jestem dzieckiem.
Wiedziałam, co czynię
i…
przyjmuję moją karę z dumą, by podziękować Bogu
za mój czas z tobą.
Powiedziałem…
że nie mogę mieć więcej bękartów.
Bóg nas pobłogosławił.
Nie wiem dlaczego, ale…
może dlatego tak wiele wycierpieliśmy.
Może strata Aelflaed była częścią jego planu.
Może postanowił, że powinniśmy się pobrać.
Znajdźmy księdza.
Miłość cierpliwa jest…
Miłość łaskawa jest.
Miłość nie zazdrości.
Nie szuka poklasku, nie unosi się pychą.
Amen.
- Tak szybko, ojcze? - Aelfweard.
Już zastępujesz moją matkę.
Bóg zesłał nam błogosławieństwo.
Więc i mnie zastąpisz.
Wracaj.
- Wracaj tutaj! - Daj mu opłakiwać matkę.
Znajdź go i pociesz.
I przypomnij o obowiązkach.
Nie zniosę nieposłusznego dziecka.
Mam cię pocieszyć.
To niemożliwe.
Król cię kocha.
Pomów z nim, a się przekonasz.
Nie zachowuje się tak.
Nie chce, bym był królem. Nie kochał mojej biednej matki.
Co mogę zrobić,
by uleczyć twego ducha?
Poproś mnie o pomoc, a ci jej udzielę.
Jest coś, ale odmówisz.
Proś.
Muszę wyjechać.
W towarzystwie księdza będę mniej narażony na zaczepki.
Wyjechać dokąd?
Do mego dziadka.
Nie mogę ci pomóc.
Nie wiem, gdzie jest.
Ale ja wiem.
Wiem, jak go znaleźć,
wiem, kogo opłaca i kogo zapytać.
Nie chcę tylko jechać do niego sam.
Chcę ukoić twój ból, ale nalegam, żebyś został.
A ja nalegam, byś spłacił dług.
Dziadek mówi mi, kto jest mu winien przysługę.
Nie pracuję dla Aethelhelma.
A co na to król?
Jeśli powiem mu o długu…
- Jesteś gotowa? - Nie.
- Czemu obchodzi się ze mną jak z trofeum? - Chce tylko pokazać sojusz.
Zaraz będzie po wszystkim.
Wrócisz do swojego życia jako pani.
Wiem, że to trudne,
ale to duma pogrążyła Bridę w mroku.
Uklęknij przed królem.
Wiem, że to byłoby rozsądne.
Lecz serce mi nie pozwoli.
Przepraszam.
Ponoć się zgodziłaś.
Chciałam posłuchać swego ojca,
ale zhańbiłabym tym swego męża
i zniszczyła wszystko, co stworzyliśmy w Eoferwic.
Nie dasz Danom żyć w pokoju.
Pożałujesz nielojalności wobec króla.
- Nie rób tego. - Chcesz mnie poniżyć.
Oddałem ci godność. Żyłabyś wygodnie.
Nie możesz mi dać tego, czego chcę.
- To nierozsądne… - Nie!
Nie ugnę się dla ochrony.
Będę wolna.
Jeśli to oznacza spotkanie z ostrzem kata, niech tak będzie!
- Dołączę do męża. - Nie!
Królu, dałeś słowo na polu bitwy, że ją oszczędzisz.
Ty i twoi zwolennicy jesteście wygnani z Eoferwic.
Ci, którzy zostaną, będą pod moimi rządami!
Lecz odejdź przed zachodem słońca,
bo stracę cierpliwość.
- Stiorro! - Niech Rognvaldr uklęknie!
Albo każę go zabić!
Daj mi czas. Naprawię to. Rognvaldr cię zdradzi. Wiesz o tym.
Więc każę go ściąć i znajdę innego, a potem kolejnego,
aż będę mógł zostawić za sobą to przeklęte miasto.
Radzę ci to samo.
Stiorro.
Edward da Eoferwic Rognvaldrowi.
Tego chcesz dla ludzi?
Rozpęta wojnę, zbierze daniny, zrobi z dzieci niewolników.
Tego chciał, gdy przybył z Bridą.
Cała nasza walka będzie na próżno.
Jeśli skrzywdzi ludzi, odejdą w poszukiwaniu królowej.
Rognvaldr nie będzie nic miał. Przyjdą do mnie.
Nie trać wszystkiego w daremnej pogoni za godnością.
Jestem twoją córką.
Wychowałeś mnie na honorową.
Nie każ mi postępować inaczej niż ty.
Przysięganie Sasom odebrało ci przeznaczenie,
zrobiło z ciebie zabawkę Bridy i popychadło Wesseksu.
- Co? - Nie podzielę tego losu.
Rzuć miecz!
- Idź z nią pomówić. - Nie posłucha mnie.
Ma złamane serce i ducha.
- Pomodlę się za nią. - Czemu to robi?
Skąd ten upór?
Nie wiesz?
Panie,
chodzi o Bridę.
- Ma wiadomość. - Mów.
Będzie czekać w Loidis.
Przybądź sam.
To tyle? Loidis? Nic więcej?
- Nie. - Wiem, gdzie jest.
Panie, nie idź sam. To pułapka.
Oczywiście, że tak.
Byliśmy powiązani, odkąd byliśmy dziećmi.
Albo ona zabije mnie, albo ja ją.
Przemyśl to.
Wierz mi, myślę o tym od dawna.
Jej śmierć cię naznaczy.
Możesz być litościwy.
Lituję się nad tymi, których zabija.
- Gdybym zabił ją wcześniej… - Nie szukaj powodów.
Wybacz Bridzie mimo wszystko.
Nienawiść rodzi nienawiść.
Odkąd oszczędziłem ją w Tettenhall, krew jej ofiar jest na moich rękach.
Więc rozgrzesz ją i siebie.
Bo nie zaznasz spokoju.
Przysięgnij, że jej nie zabijesz.
Pojmij ją. Niech stanie przed swoimi ofiarami.
Nie zabijaj jej.
Nie sprawi mi to przyjemności.
Tak musi być.
Otworzyć bramy!
Dobrze, że obaj tu jesteście.
Królu, lepiej będzie, żebyśmy pomówili na osobności…
Omówiliśmy teorię. Lord Wihtgar pomoże nam z praktyką.
Ugościsz lorda Aethelhelma w swojej fortecy.
Tam przygotuje moje zaślubiny i będzie na mnie czekać.
Okaż mu szacunek, bo złożył mi wiele obietnic.
Postąpiłby nierozsądnie, gdyby ich nie spełnił.
Przysięgaliśmy ci wierność, królu, a nie…
Lord Wihtgar…
Nie znam cię.
Zapewne twoja forteca ma znaczenie strategiczne.
Pewnie o niej słyszałeś.
To Bebbanburg.
To ty dręczysz Uhtreda?
Spodziewałem się kogoś
innego.
Brido!
Pokaż się!
Wykopałaś sobie grób?
Sobie
albo tobie.
Jestem gotowa.
Skończymy to tu, gdzie się zaczęło.
Nie musi tak być.
Zabawne.
Tak mówił twój syn, gdy błagał o swoje jaja.
Spotkamy się w walce.
Zabiję cię.
Ale wciąż mnie kochasz.
Uhtredzie! Zabij mnie.
Vibeke na mnie czeka.
Dość! To koniec.
Nigdy!
Uhtredzie.
Uhtredzie, zabij mnie. Dalej!
Musisz. Nie mam już po co żyć!
Nie przestanę, Uhtredzie.
Coś we mnie umarło, Uhtredzie.
Na co czekasz? Proszę, zabij mnie.
Nie!
Nie zabiję cię.
Jeśli mój syn może ci wybaczyć po tym, co mu zrobiłaś…
muszę uczynić to samo.
Nie. Zrób to, ty tchórzu.
Rób, o co proszę. Poślij mnie do Walhalli.
- Zrób to! - Nie!
Zabiłbym tym samym część siebie!
Jesteśmy powiązani!
Byliśmy tacy sami.
Nadzieja jeszcze powróci.
Jak?
Nie ma powrotu.
Wszystko, co dobre, zostało zniszczone.
Nic nie zostało.
Pieprzysz głupoty.
Brzmisz jak dziewczyna, którą goniłem po lesie
i rżnąłem między drzewami.
Ta, którą kochałem.
Wciąż tam jest.
Czyżby?
Nie mogę jej znaleźć.
Pomogę ci.
Zaufaj mi.
Brido.
Co zrobiłaś?
To, czego ty nie mogłeś!
Przepraszam.
Zimno mi.
Nie.
Ragnarze.
Brido.
Nie!
Brido!
Brido…
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz